เดอะบีเทิลส์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อไหร่?
เดอะบีเทิลส์
เดอะบีเทิลส์ (English: The Beatles) เป็นวงร็อกแอนด์โรลจากเมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ ในปี 1960 ประกอบด้วยสมาชิก ร้องนำและมือกีตาร์ จอห์น เลนนอน ร้องนำและมือเบสพอล แม็กคาร์ตนีย์ มือกีตาร์ จอร์จ แฮร์ริสัน และมือกลอง ริงโก สตาร์ บีเทิลส์ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางให้เป็นวงร็อกที่มีอิทธิพลที่สุดแห่งยุคและเป็นหนึ่งในวงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด[1] ในตอนเริ่มต้นแนวดนตรีของพวกเขาจะเป็นแบบสกิฟเฟิลและร็อกแอนด์โรล แต่ในเวลาต่อมาบีเทิลส์ก็ได้สรรค์สร้างแนวเพลงอีกหลากหลาย นับแต่ไปจนถึงไซเคเดลิก บางครั้งก็ผสมแนวดนตรีคลาสสิกหรือเครื่องดนตรีแบบอื่นๆ ด้วยกระแสนิยมของบีเทิลส์อย่างสูง จนถึงกลับเรียกกระแสเหล่านี้ว่า "บีเทิลมาเนีย" (Beatlemania) โดยเฉพาะในช่วงยุค 60 - 70
วันเดอร์เกิลส์
วันเดอร์เกิลส์ (; English: Wonder Girls) เป็นวงเกิร์ลกรุ๊ปสัญชาติเกาหลีใต้ ก่อตั้งวงโดย JYP Entertainment[1][2] ไลน์สมาชิกในกลุ่มครั้งสุดท้ายประกอบด้วย ยูบิน, เยอึน, ซ็อนมี และ ฮเยริม สมาชิกก่อนหน้า ฮย็อนอา ออกจากวงในช่วงปลายปี 2007 โซฮี และ ซ็อนเย ออกจากวงอย่างเป็นทางการในปี 2015[3] เลตอิตบี (เพลง)
"เลตอิตบี" () เป็นเพลงของวงเดอะบีตเทิลส์ ออกเป็นซิงเกิลเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1970 เป็นเพลงในอัลบั้ม" เลตอิตบี" ถึงแม้ว่าเพลงจะมีการระบุว่าเขียนโดย เลนนอน-แม็กคาร์ตนีย์ แต่จริงแล้วพอล แม็กคาร์ตนีย์เป็นผู้แต่งแต่เพียงผู้เดียว เลตอิตบี (เพลง)
ซิงเกิลติดอันดับ 1 ในสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย อิตาลี นอร์เวย์ สวิตเซอร์แลนด์ และอันดับ 2 ในสหราชอาณาจักร ถือเป็นซิงเกิลสุดท้ายของวงเดอะบีตเทิลส์ขณะที่เป็นยังรวมวงกันอยู่อย่างเป็นทางการ ซึ่งทั้งอัลบั้ม "เลตอิตบี" และซิงเกิล "เดอะลองแอนด์ไวน์ดิงโรด" ออกภายหลังที่พอล แม็กคาร์ตนีย์ประกาศแยกวงแล้ว เรย์ คอร์เดโร
เริ่มทำงานให้ สถานีโทรทัศน์และวิทยุแห่งฮ่องกง ในปี พ.ศ. 2503 ในฐานะหัวหน้าผู้จัดรายการเพลงประเภทไลท์มิวสิค ในปี พ.ศ. 2513 จึงเริ่มจัดรายการที่มีชื่อว่า ออลเดอะเวย์วิทเรย์ ซึ่งออกอากาศต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน ในตลอดช่วงอาชีพการทำงานของเขาได้สัมภาษณ์นักร้องนักดนตรีมากมายรวมทั้ง เดอะบีเทิลส์ ถึง 3ครั้ง  ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เดอะแบช
เดอะแบช (The Bash) เป็น รายการเพย์-เพอร์-วิว ของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดขึ้นทุกเดือน มิถุนายน/กรกฎาคม โดย เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ รายการนี้ได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 ภายใต้สมาคม จิมครอคเกตต์โปรโมชั่นส์ ของ แนชั่นแนลเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ (NWA) และต่อมาโดย เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ ทูบีเดอะแมน ของ ริก แฟลร์ ดัสตี้ โรดส์ เป็นคนคิดคอนเซ็ปต์ “เดอะเกรทอเมริกันแบช” ขึ้นมา รายการนี้ถูกจัดเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2000 และไม่มีการจัดอีกต่อไป เนื่องจากการซื้อ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู โดย ดับเบิลยูดับเบิลยูอี แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากการเว้นว่างไป 4 ปี รายการนี้ก็ได้กลับมาจัดขึ้นอีกครั้งหนึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004 และถูกจัดให้เป็นกรรมสิทธิ์ของค่าย สแมคดาวน์ ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 – 2006 ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 เพื่อเป็นการดำเนินรอยตามเรสเซิลเมเนีย รายการเพย์-เพอร์-วิวทุกรายการกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของทั้งสามค่าย และในปี ค.ศ. 2009 รายการ "เดอะเกรทอเมริกันแบช" ก็ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เดอะแบช" ในปี ค.ศ. 2010 รายการนี้ยุติลงโดยเปลี่ยนรายการมาเป็น ดับเบิลยูดับเบิลยูอี มันนีอินเดอะแบงค์ เดอะบีเทิลส์
อ้างจากสมาคมอุตสาหกรรมบันทึกเสียงแห่งสหรัฐอเมริกา (RIAA) เดอะบีเทิลส์ได้รับการยืนยันว่าเป็นศิลปินที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุดในสหรัฐอเมริกา ด้วยยอดจำหน่ายราว 178 ล้านก็อปปี้ บีเทิลส์ยังมีซิงเกิลฮิตอันดับ 1 บนบิลบอร์ดชาร์ทอังกฤษและทำยอดจำหน่ายซิงเกิลที่สูงสุดตลอดกาล ในปี 2008 เดอะบีเทิลส์ได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารบิลบอร์ดให้เป็นวงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดตลอดกาล ต่อเนื่องกันในปี 2015 บีเทิลส์ได้รับการบันทึกสถิติซิงเกิลฮิตอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 กว่า 20 ซิงเกิล พวกเขาได้รับรางวัลแกรมมีถึง 10 รางวัล รางวัลออสการ์สาขา "คะแนนเพลงดั้งเดิมที่ดีที่สุด" (Best Original Song Score) รางวัลอิวอร์โนเวลโลกว่า 15 รางวัล นิตยสารไทม์ ยังได้ทำการใส่ชื่อพวกเขาในหัวข้อ "100 บุคคลที่มีอิทธิพลแห่งศตวรรษที่ 20" ปัจจุบันเดอะบีเทิลส์ถือเป็น "วงที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุดในประวัติศาสตร์" ด้วยยอดจำหน่ายกว่า 600 ล้านก็อปปี้ทั่วโลก[2][3] พวกเขายังได้ถูกบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในปี 1988 ร่วมกับสมาชิกทั้ง 4 คน ซึ่งได้รับต่างหาก จากช่วงปี 1994 ถึง 2015 จอห์น เลนนอน
เลนนอนและซินเธีย เพาเอลล์ (1939–2015) พบกันในปี 1957 เป็นนักเรียนที่วิทยาลัยศิลปะลิเวอร์พูล[134] แม้ว่าซินเธียจะเกรงกลัวทัศนคติและรูปกายของเลนนอน แต่เธอได้ยินว่าเขาหลงใหลนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส บรีฌิต บาร์โด เธอจึงย้อมผมบลอนด์ เลนนอนชวนเธอเที่ยว แต่เมื่อเธอบอกว่าเธอหมั้นแล้ว เขาตะโกนดัง ๆ ว่า "ผมไม่ได้ขอคุณแต่งงานนะ"[135] เธอจึงไปงานแสดงของวงควอรีเม็นกับเขาและเดินทางไปเยี่ยมเขาที่ฮัมบูร์กพร้อมกับคนรักของแม็กคาร์ตนีย์ในเวลานั้น เลนนอนซึ่งมีนิสัยขี้หึง จึงเกิดความหึงวงและมักทำให้เพาเอลล์เกรงกลัวความเกรี้ยวโกรธและความรุนแรงถึงเนื้อถึงตัวของเขา[136] ต่อมาเลนนอนกล่าวว่า เขายังไม่เคยสงสัยในทัศนคติที่ก้าวร้าว<!--chauvinistic-->ต่อผู้หญิงในตัวเขาจนกระทั่งเขาพบกับโอโนะ เขากล่าวว่าเพลง "เกตทิงเบตเทอร์" ของเดอะบีเทิลส์ เล่าเรื่องราวของเขาเอง "ผมเคยโหดร้ายกับผู้หญิง และถึงเนื้อถึงตัวกับผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นคนใด ผมชอบตบตี ผมไม่อาจแสดงตัวตนของผมได้และผมก็ตบตี ผมสู้กับผู้ชายและผมตบตีผู้หญิง จึงเป็นเหตุที่ผมมักจะพูดถึงเรื่องสันติภาพตลอดเวลา"[119] เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง
ในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1984 พี่น้องบริสโก้ ได้ขายหุ้นใน จีซีดับเบิลยู ของตนรวมทั้งช่วงเวลาที่สำคัญในเครือข่ายเคเบิลทีวีช่อง ทีบีเอส ของพวกเขาเพื่อ วินซ์ แม็กแมเฮิน อย่างไรก็ตามผู้ชมหลักของ จีซีดับเบิลยู ก็ไม่ได้สนใจในวิธีการที่ในแบบการ์ตูนของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ก็น่าพอใจในสไตล์กีฬาอย่างมากขึ้น จึงเป็นผลให้ขณะที่ จีซีดับเบิลยู เป็นผู้ชมโทรทัศน์ที่ซื่อสัตย์ในการกลับมาในช่อง ทีบีเอส เมื่อ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 และเห็นว่า ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ได้เขียนโปรแกรมรายการแทนที่จะเป็นพวกเขาถูกทำลายและส่งคำร้องเรียนไปยังเครือข่ายที่เรียกร้องการกลับมาของ จีซีดับเบิลยู ที่สถานี ในวันนั้นได้ไปตั้งแต่อยู่ในมวยปล้ำเก่า ๆ ในยุค แบล็คแซทเทอร์เดย์ การเพิ่มเลตติ้งที่เน้นเป็นความจริงที่ว่าแม้จะมีแนวโน้มที่เดิมจะผลิตรายการต้นฉบับสำหรับช่วงเวลาของสถานี ทีบีเอส วินซ์ แม็กแมเฮิน จึงเลือกแทนเพื่อให้แสดงเฉพาะคลิปไฮไลท์ที่มีในช่อง ทีบีเอส จากการเขียนรายการของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ อื่น ๆ ที่ย้ายเครือข่ายความฉุนเฉียวใหญ่ เท็ด เทอเนอร์ และเป็นปัจจัยสำคัญในการตัดสินใจของเขาที่จะยุติการแสดงของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ในเครือข่ายของเขา แต่โชคดีสำหรับที่ เท็ด เทอเนอร์ ,โอเล่ แอนเดอร์สัน ได้ปฏิเสธที่จะขายหุ้นของเขาใน จีซีดับเบิลยู เพื่อ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ และเขาร่วมกับผู้ถือหุ้น และถือออกจากเพื่อน ได้แก่ เฟร็ด วอร์ด และ ราล์ฟ ฟรีด ที่จะสร้างสมาคมแชมเปี้ยนชิพสที่จอร์เจีย หลักประกันอย่างรวดเร็วของ เท็ด เทอเนอร์ ในทางโทรทัศน์การจัดการกับสมาคมใหม่ เช่นเดียวกับสมาคม บิล วัตต์ ไมด์-เซาธ์เรสต์ลิง เดอะเทมป์เทชันส์
ก่อตั้งวงที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน ในปี ค.ศ. 1960 ในชื่อวง ดิเอลจินส์ (The Elgins) (อย่าสับสนกับกลุ่มศิลปินอีกกลุ่มของค่ายโมทาวน์ในชื่อนี้ เป็นคนละกลุ่มกัน) เดอะเทมป์เทชันส์จะมีสมาชิกนักร้อง/นักเต้น ผู้ชายอย่างน้อย 5 คน พวกเขาเป็นที่จดจำได้ในลักษณะท่าเต้น เสียงร้องอันโดดเด่นและกลมกลืน และเสื้อผ้าบนเวที เดอะเทมป์เทชันส์ได้รับการพูดถึงว่า "มีอิทธิพลให้กับแนวเพลงโซล เฉกเช่น เดอะบีตเทิลส์มีอิทธิพลให้เพลงแนวป็อปและร็อก" มียอดขายอัลบั้มมากกว่า 10 ล้านอัลบั้ม เดอะเทมป์เทชันส์ถือเป็นหนึ่งในศิลปินกลุ่มที่ประสบความสำเร็จด้านดนตรีที่สุดกลุ่มหนึ่ง โฟล์กสวาเกน บีเทิล
ใน พ.ศ. 2476 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำแห่งจักรวรรดิไรช์ที่สาม (ปัจจุบันคือประเทศเยอรมนี) ในขณะนั้น ได้มองเห็นว่า บริษัทรถยนต์ส่วนใหญ่ในขณะนั้น มักจะเป็นบริษัทรถยนต์หรูหรา ฟุ่มเฟือยมาก ทำให้มีเพียงผู้คนที่ฐานะร่ำรวยเท่านั้นที่ซื้อรถได้ ฮิตเลอร์ ซึ่งมีแนวคิดแบบชาตินิยม ได้สั่งการให้แฟร์ดีนันท์ พอร์เชอ วิศวกรยานยนต์ (มีผลงานออกแบบรถยนต์เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอสเอสเค และรถปอร์เชอีกหลายรุ่น) พัฒนารถยนต์รุ่นใหม่ ที่เป็นรถยนต์ระดับมาตรฐาน และสามารถบรรทุกผู้ใหญ่ 2 คน และเด็กอีก 3 คน ไปพร้อมๆ กันได้ และสามารถวิ่งด้วยอัตราเร็ว 100 กิโลเมตร/ชั่วโมง ได้ เป็นรถครอบครัวราคาถูก เพื่อให้ประชาชนแห่งจักรวรรดิไรซ์ที่สามได้มีรถยนต์ไว้ใช้ รวมทั้งเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจไปในตัว เฟอร์ดินานด์ ได้ดำเนินการพัฒนารถยนต์ที่มีคุณลักษณะตามความต้องการดังกล่าว จนแล้วเสร็จ ตั้งชื่อว่า โฟล์กสวาเกน ไทป์ 1 (ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น บีเทิล) ชิคาโก บูลส์
ชิคาโก บูลส์ (English: Chicago Bulls) เป็นหนึ่งในทีมบาสเกตบอลที่ในการแข่งขันลีกเอ็นบีเอ เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1966 (พ.ศ. 2509) และสามารถคว้าแชมป์ในการแข่งขันบาสเกตบอลเอ็นบีเอได้ถึง 6 สมัยในปี ค.ศ. 1991, ค.ศ. 1992, ค.ศ. 1993, ค.ศ. 1996, ค.ศ. 1997 และปี ค.ศ. 1998 พอล แม็กคาร์ตนีย์
เซอร์ เจมส์ พอล แม็กคาร์ตนีย์ () เกิดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1942 เป็นนักร้องเพลงร็อกชาวอังกฤษ มือกีตาร์เบส นักประพันธ์เพลง โปรดิวเซอร์เพลง ผู้สร้างภาพยนตร์ นักลงทุน นักกิจกรรมต่อสู้ด้านสิทธิสัตว์ นักมังสวิรัติ เขามีชื่อเสียงอย่างมากในการเป็นสมาชิกวงเดอะบีทเทิลส์ ร่วมกับ จอห์น เลนนอน ,จอร์จ แฮร์ริสัน และ ริงโก สตาร์ จอห์น เลนนอน
ในเดือนสิงหาคม หลังจากได้เข้าชมรมมหาฤๅษี มเหศโยคี วงเข้าสัมมนาการทำสมาธิอดิศัยเพื่อขอคำแนะนำส่วนตัวในช่วงสุดสัปดาห์ที่แบงเกอร์ ประเทศเวลส์[64] และได้ข่าวการตายของเอปสไตน์ในระหว่างสัมมนา "ผมรู้ว่าเรามีปัญหาแล้วในตอนนั้น" เลนนอนกล่าวต่อมา "ผมไม่ได้เข้าใจผิดเกี่ยวกับความสามารถอื่น ๆ ของพวกเรา นอกจากเล่นดนตรี และผมกลัว"[65] ต่อมา เดอะบีเทิลส์เดินทางไปที่อาศรมของมหาฤๅษีที่ประเทศอินเดียเพื่อขอคำแนะนำเพิ่มเติม[66] ขณะอยู่ที่นั่น พวกเขาแต่งเพลงหลายเพลงสำหรับอัลบั้มเดอะบีเทิลส์ และแอบบีย์โรดด้วย[67] ไมเคิล คีตัน
ไมเคิล จอห์น ดักลาส () เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1951 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ไมเคิล คีตัน () เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในช่วงแรกกับบทตลกอย่างเช่น "Night Shift", "Mr. Mom", "Beetlejuice" และรับบทเป็นบรูซ เวย์น / แบทแมน ในภาพยนตร์ของทิม เบอร์ตัน เรื่อง "Batman" และ "Batman Returns" เช่นเดียวกับบทนำในภาพยนตร์อื่นอย่างเช่น "The Paper", "Jackie Brown" และ "White Noise" นักรบไอดอล มิราเคิลทูนส์!
มีชื่อจริงว่า miracle เป็น สมาชิกหลักของมิราเคิลทูนส์!
ไอดอลคู่แข่งของมิราเคิลมิราเคิล ชื่อของวงมาจากชื่อท้ายที่ลงคำว่าคาริทั้งสองคน เป็นกลุ่มไอดอลที่มีชื่อเสียงจากอเมริกา ในตอนที่ 14 ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของมิราเคิลทูนส์!
แก๊งโดคุโดคุ (毒毒団) เป็นกลุ่มลูกน้องที่ราชาปีศาจที่มายังโลกเพื่อใช้พลังเนกาทีฟจีเวลให้กับมนุษย์เพื่อที่จะทำให้มนุษย์กลายเป็นเนกาทีฟจีเวลเลอร์ และสร้างพลังด้านลบ ในตอนที่ 22 ได้ใช้วางแผนปลอมตัวเพื่อสร้างสถานการณ์วุ่นวายรอบๆ ข้างให้กับมิราเคิลทูนส์ มากขึ้น แต่ในตอนที่ 28 แก๊งโดคุโดคุถูกราชาปีศาจไล่ออกจากกลุ่มเนื่องจากซาโนและอุโนเข้ามารับทำหน้าที่แทน อย่างไรก็ตามในตอนที่ 35 ราชาปีศาจได้ให้แก๊งโดคุโดคุกลับเข้ามาทำงานร่วมกันอีกครั้งโดยใช้ชื่อใหม่ว่า แก๊งดีลักซ์โดคุโดคุ (デラックス毒毒団) ในตอนสุดท้ายทั้ง 3 ได้กลับใจแล้วเปลี่ยนชื่อกลุ่มของตัวเองเป็นกลุ่มไอดอลใหม่ที่ชื่อว่า แก๊งวาคุวาคุ (ワクワク団) กลุ่มไอดอลยูนิต มิราเคิลมิราเคิล ทั้ง 5 อย่างคานอน, ไม, ฟูกะ, อาคาริ, ฮิคาริ แปลงร่างเป็น นักรบไอดอล มิราเคิลทูนส์ ด้วยพลังของภูติน้อยลิธึมจากอาณาจักรแห่งเสียงเพลง ในการแปลงร่างจะทำการติดตั้งซาวนด์จีเวลรูปแบบไอดอลจีเวล ลงใน มิราเคิลพอต (คานอน, ไม, ฟูกะ), มิราเคิลเบรส (อาคาริ, ฮิคาริ) เมื่อแปลงร่างครบแล้วจะพูดว่า พวกเราคือ นักรบไอดอล มิราเคิลทูนส์! จะทูนนิ่งหัวใจเลวๆ นะ!! ในรูปแบบการต่อสู้จะเน้นการวางแผนและป้องกันจากการโจมตีของเนกาทีฟจีเวลเลอร์ ในบางสถานการณ์จะใช้ซาวนด์จีเวลในการเปลี่ยนฟอร์มรูปแบบเพื่อรับมือคู่ต่อสู้ในแต่ละแบบตามสถานการณ์
นักรบไอดอล มิราเคิลทูนส์! ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 10:30 น. - 11:00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียว ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2017 และสิ้นสุดออกอากาศเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 2018 มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน เดอะบีเทิลส์
ภายหลังบีเทิลส์ได้แตกลงในปี 1970 สมาชิกที่ยังคงมีชีวิตและใช้ชีวิตที่เหลือกับงานเดี่ยวทางดนตรีอย่างต่อเนื่องคือ พอล แม็กคาร์ตนีย์และริงโก สตาร์ ส่วนเลนนอนได้ถูกยิงในเดือนธันวาคม 1980 และแฮร์ริสันซึ่งเสียชีวิตจากมะเร็งปอดในเดือนพฤศจิกายน ปี 2001 บีจีส์
บีจีส์ () ประกอบด้วยสามพี่น้องตระกูลกิ๊บส์ "มอริซ, โรบิน, แบร์รี" ทั้งสามคนเกิดที่เกาะมาน ประเทศอังกฤษ ในช่วยวัยเด็ก เขาอาศัยอยู่ในเขต คอลตัน,แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ก่อนที่เขาจะย้ายไปพำนักอยู่ที่ บริสเบน ประเทศออสเตรเลีย ในปลายยุค 1950 และเริ่มต้นทำวงดนตรีที่นั่น และหลังจากที่เขาประสบความสำเร็จกับซิลเกิ้ลเพลง Spicks and Specks (ภายหลังเป็นซิงเกิ้ลที่ 12 ของวง) บนเกาะออสเตรเลีย พวกเขาก็ตัดสินใจกลับไปที่ประเทศอังกฤษ ในเดือน มกราคม ค.ศ.1967 และเขาได้พบกับ โรเบิร์ต สติงวู้ด และเป็นโปรดิวเซอร์ของเขาเป็นต้นมา และทำให้พวกเขาโด่งดังไปทั่วโลก และมีงานเพลงที่ขายดีที่สุด ทำรายได้ถึง 220 ล้าน พวกเขาถูกบันทึกใน Rock and Roll Hall of Fame ในปี ค.ศ. 1997 ติดอันดับ 1 ใน 5 งานดนตรีที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์เพลงป็อป เป็นรองก็แต่งานของอภิมหาศิลปินอย่าง “เอลวิส เพรสลีย์” “เดอะ บีเทิลส์” “ไมเคิล แจ็กสัน” “การ์ธ บรูกส์” และ “พอล แมคคาร์ตนีย์” เดอะเคมิคอลบราเทอส์
เดอะเคมิคอลบราเทอส์ () เป็นดูโอจากอังกฤษ เจ้าของรางวัลแกรมมี่ มีสมาชิกคือ ทอม โรว์แลนด์ และ เอ็ด ไซมอน ในตอนแรกพวกเขาจะเรียกตัวเองว่า "The Dust Brothers" แต่ซ้ำกับดูโอของอเมริกัน จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่อนี้ในปี 1995 พวกเขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้บุกเบิกวงการเพลงบิ๊กบีต ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ ประสบความสำเร็จในช่วงทศวรรษ 1990 เดธแคบฟอร์คิวตี
เดธแคบฟอร์คิวตี () เป็นวงอินดี้ร็อกอเมริกัน ก่อตั้งวงในเบลลิงแฮม รัฐวอชิงตันในปี 1997 สมาชิกวงประกอบด้วย เบนจามิน กิบบาร์ด (ร้อง, กีตาร์), คริส วอลลา (กีตาร์ ภาคผลิต), นิก ฮาร์เมอร์ (เบส) และเจสัน แม็กเกอร์ (กลอง) กิบบาร์ดได้ชื่อวงมาจากชื่อเพลงที่เขียนโดยนีล อินเนสและวิเวียน สแตนแชล ที่แสดงโดยวงบอยโซด็อกดู-ดาห์แบนด์ ในภาพยนตร์ของวงเดอะบีตเทิลส์ในปี 1967 ที่ชื่อ "Magical Mystery Tour" โจอี ฟาโทน
ทิมเบอร์เลกและเจซี แชเซซ ได้รู้จักกันเมื่อครั้งอยู่ในมิกกี้เมาส์คลับ ได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงบอยแบนด์ที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 ที่ชื่อ เอ็นซิงก์ โดยได้เริ่มก่อตั้งวงในปี 1995 และเริ่มต้นอาชีพด้านดนตรีในปี 1996 ในยุโรป มีเพลงฮิตในสหรัฐอเมริกาหลังจากนั้น 2 ปี โดยออกผลงานอัลบั้มแรกในสหรัฐอเมริกาชื่ออัลบั้ม "*NSYNC" มียอดขาย 11 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพลงฮิตอย่างเช่น Tearin' Up My Heart หลังจากนั้น 2 ปีพวกเขาเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับวงแบ็กสตรีทบอยส์ ที่เกิดการสู้ทางด้านกฎหมายอันยาวนานเกี่ยวกับการโกงของผู้จัดการพวกเขาคือ ลู เพิร์ลแมน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เซ็นสัญญากับไจฟ์เรคคอร์ด ออกผลงานหลังจากการรอคอยอันยาวนาน คืออัลบั้มชุด "No Strings Attached" ในเดือนมีนาคม 2000 ที่สร้างสถิติมียอดขายสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 2.4 ล้านชุดเร็วที่สุดในสัปดาห์แรกตลอดกาล และมีเพลงซิงเกิลอันดับ 1 อย่างเพลง It's Gonna Be Me หลังจากนั้นออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อชุด "Celebrity" ที่สร้างสถิติอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดเป็นอันดับ 2 ตลอดกาล ต่อมาในปี 2002 หลังจากจบทัวร์ Celebrity Tour และหลังออกซิงเกิล Girlfriend ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม พวกเขาตัดสินใจที่จะหยุดงาน จากจุดนี้เองทิมเบอร์เลกเริ่มต้นงานการทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง หลังจากนั้นวงก็แยกย้ายกันไป ในประวัติการทำงานของวงเอ็นซิงก์พวกเขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แสดงบนเวทีรางวัลออสการ์ [[โอลิมปิก รวมถึงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นวงบอยแลนด์ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในประวัติศาสตร์ บาโธรี (วงดนตรี)
บาโธรี () เป็นวงแบล็กเมทัลและไวกิงเมทัลจากเมืองวอลลิงบี (Vällingby) ประเทศสวีเดน ก่อตั้งขึ้นในปี 1983 ชื่อของวงได้นำมาจากชื่อของ อลิซาเบธ บาโธรี สตรีชั้นสูงชาวฮังการีผู้ฉาวโฉดแห่งยุคกลาง วงประกอบด้วยสมาชิกหลายคน แต่หลักที่สุดคือ "ควอร์ทัน" ซึ่งทำหน้าที่ทั้งร้องนำและแต่งเพลงหลัก บาโธรีได้ออกอัลบั้มสตูดิโอ 12 อัลบั้ม และอัลบั้มรวมเพลง 5 อัลบั้ม
ใน 4 อัลบั้มแรกของบาโธรี ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ว่าเป็น "พิมพ์เขียวแห่งแบล็กเมทัลสายสแกนดิเนเวีย" เนื่องจากเป็นหนึ่งในวงแบล็กเมทัลสายสแกนดิเนเวียแรกๆ แต่ถึงอย่างไรก็ตามวงได้เปลี่ยนแนวเพลงในอัลบั้มที่ 5 ""ฮัมเมอร์ฮาร์ท"" (Hammerheart) (1990) ซึ่งก็ได้รับการยกย่องให้เป็น "ไวกิงเมทัลอัลบั้มแรก" อีกด้วย โดยได้เปลี่ยนแนวที่หลีกห่างจากลัทธิซาตาน แต่ยังคงต่อต้านศาสนาคริสต์อยู่ มีการลดเสียงแหบแห้งตามแบบฉบับเดิมของแบล็กเมทัลออกไป แล้วนำเสนอเสียงที่ปกติขึ้นร่วมถึงท่อนการโห่ร้องที่แทรกเข้ามา ลดจังหวะริฟฟ์กีตาร์ให้น้อยลง ใช้คีย์บอร์ดประกอบเสียงเอฟเฟกต์ แต่เน้นเสียงจังหวะเข้มขรึมและหนักแน่น วงยังคงเล่นเพลงแนวนี้ต่อไประหว่างยุค 90 จนถึงช่วงต้นยุค 2000 ในช่วงท้ายๆบาโธรี ได้กลับมาเล่นแนวแทรชเมทัล ในอัลบั้ม "รีควีม" (Requiem) (1994) และ "ออกตากอน" (Octagon) (1995) วงได้แตกเมื่อควอร์ทันเสียชีวิตจากโรคหัวใจวาย ในปี 2004 ลิตเทิล ริชาร์ด
บาทหลวง ริชาร์ด เวย์น เพนนิแมน () หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ลิตเทิล ริชาร์ด () เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเปียโนชาวอเมริกัน เขาถือเป็นกุญแจสำคัญในการนำเพลงริธึมแอนด์บลูส์เข้ากับร็อกแอนด์โรล ในทศวรรษ 1950 เขามีผลงานเพลงดัง ตั้งแต่ปี 1955 ถึง 1957 เรื่อยมา อย่างซิงเกิล "Tutti Frutti", "Lucille" และ "Long Tall Sally" ที่ช่วยวางรากฐานให้กับดนตรีร็อกแอนด์โรล และยังมีอิทธิพลให้กับศิลปินรุ่นต่อมาในแนว อาร์แอนด์บี ร็อก และดนตรีโซล เขายังได้นำฟังก์ ให้แพร่หลายในช่วงนี้ ร่วมกับวงที่ใช้แซกโซโฟน อย่างดิอัปเซตเตอร์ส และยังเป็นอิทธิพลให้กับดนตรีแนวนี้ เขายังมีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม ร่วมกับ 7 ศิลปิน กลุ่มแรกในปี 1986 และยังเป็น 1 ใน 4 ที่ได้รับเกียรติ (ร่วมกับเรย์ ชาร์ลส, เจมส์ บราวน์ และแฟตส์ โดมิโน) ที่ยังได้รับรางวัลผู้บุกเบิกเพลงริทึมแอนด์บลูส์ ที่ประสบความสำเร็จในช่วงชีวิต บักส์ บันนี
แต่ในตอนที่บักส์ พบกับตัวการ์ตูนที่เป็น "ผู้ชนะ" เหมือนกัน เช่น ซิซิล เดอะ เทอเทิล ใน Tortoise Beats Hare (กระต่ายกับเต่า) หรือใน WWII (สงครามโลกครั้งที่สอง) the Gremlin of Falling Hare บักส์มักจะเสียสถิติในการเป็นผู้ชนะ เนื่องจากความมั่นใจในตัวเองมากเกินไป เดอะสเปเชียลส์
เดอะสเปเชียลส์ () เป็นวงอังกฤษในแนวทูโทนและสกา ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1977 ในโคเวนทรี ประเทศอังกฤษ แนวเพลงของพวกเขาเป็นแนวเพลงสกาที่เต้นรำได้และจังหวะแบบร็อกสเตดี บวกกับพลังแบบพังก์รวมถึงทัศนคติ และมุ่งไปที่การให้ข้อมูลและทัศนคติด้านการเมืองและสังคม มากกว่ากลุ่มสกากลุ่มอื่น วงก่อตั้งโดยเจอร์รี แดมเมอร์ (นักเขียนเพลง/คีย์บอร์ด) ร่วมกับเทอร์รี ฮอลล์ (ร้อง) ,ลีนวอล โกลดิง (กีตาร์ ร้อง) วงแต่งกายแบบพวกม็อด (ปีกกลมแบน ชุดสูทผ้าทอ รองเท้าส้นเตี้ยไม่มีเชือกผูก) ในปี 1979 เพลง "Too Much Too Young" ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร และในปี 1981 เพลงเกี่ยวกับคนตกงานที่ชื่อ "Ghost Town" ก็ขึ้นอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร หลังจากที่พวกเขามีเพลงติดท็อป 10 ถึง 7 ซิงเกิ้ลติดต่อกันในช่วงระหว่างปี 1979-1981 วงก็ได้แตกไป และในปี 2008 พวกเขาประกาศว่าจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้งและร่วมออกทัวร์ในการเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของวงในปี 2009 วันเดอร์เกิลส์
วงเริ่มเข้าสู่ตลาดอเมริกาในปี 2009 โดยการเปิดการแสดงของโจนัสบราเดอร์สเวิร์ลทัวร์ ซึ่งได้แสดงเพลงฮิต "Nobody" ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ และในต่อมาช่วงปลายปี 2009 เพลง "Nobody" ได้ติดอันดับที่ 76 บนชาร์ต Billboard Hot 100 ทำให้วันเดอร์เกิลส์เป็นศิลปินจากเกาหลีใต้วงแรกที่ติดอันดับบนชาร์ตของ Billboard[4][5] ต่อมาในปี 2010 วันเดอร์เกิลส์เข้าทำตลาดในจีนโดยออกอัลบั้มที่รวมเวอร์ชันภาษาจีนของซิงเกิ้ลฮิต "Tell Me", "So Hot" และ "Nobody" ต่อมาในปี 2012 วันเดอร์เกิลส์ได้เซ็นสัญญากับ DefStar Records และ Sony Music Japan สำหรับการเปิดตัวครั้งแรกในญี่ปุ่น โดยตั้งแต่ปี 2007 วันเดอร์เกิลส์มีอัลบั้มเต็มทั้งหมดสามอัลบั้ม ได้แก่ "The Wonder Years" (2007), "Wonder World" (2011) และ "REBOOT" (2015) จากรายงานของบิลบอร์ด วันเดอร์เกิลส์มียอดขายอัลบั้มทั้งหมด 19,000 ชุดในอเมริกา [6] เดอะบีเทิลส์
หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2503 หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแอปเปิลเรเคิดส์ หมวดหมู่:วงดนตรี 4 ชิ้น เยสเตอร์เดย์ (เพลง)
"เยสเตอร์เดย์" () เป็นเพลงที่บันทึกเสียงครั้งแรกโดยวงเดอะบีตเทิลส์ ในผลงานอัลบั้มปี 1965 ชุด "Help!" และจากข้อมูลหนังสือกินเนสบุ๊กออฟเรเคิดส์ ระบุว่าเพลง "เยสเตอร์เดย์" เป็นเพลงที่ถูกนำมาทำใหม่มากที่สุดที่เคยเขียนมา เพลงยังคงได้รับความนิยมโดยมีการนำมาทำใหม่มากกว่า 3,000 เวอร์ชัน เพลงนี้ติดอันดับท็อป 10 ในสหราชอาณาจักรนานกว่า 3 เดือนหลังออกอัลบั้มชุด "Help!" ทาง Broadcast Music Incorporated (BMI) ออกมายืนยันว่าเพลงนี้ถูกเล่นมากกว่า 7 ล้านครั้งเฉพาะในศตวรรษที่ 20 อย่างเดียว เพลงนี้ไม่ได้ออกวางขายในรูปแบบของซิงเกิ้ลในสหราชอาณาจักร ในช่วงเวลาที่ในสหรัฐอเมริกาออก และถึงแม้ว่าเพลงนี้จะไม่อันดับ 1 ในสหราชอาณาจักรแต่ "เยสเตอร์เดย์" ก็ถูกลงคะแนนเสียงว่าเป็นเพลงที่ดีที่สุดในศตวรรษที่ 20 ในการจัดอันดับของสถานีบีบีซีเรดิโอ 2 ในปี 1999 โดยผู้เชี่ยวชาญดนตรีและผู้ฟัง พอล แม็กคาร์ตนีย์
เขาเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงานที่เมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ บิดาเป็นนักทรัมเป็ตและเปียโนในวงแจ๊สซึ่งสนับสนุนการเล่นดนตรีมาแต่เล็ก โดยเล่นทูบา เป็นเครื่องดนตรีชิ้นแรกต่อมาเปลี่ยนเป็นทรัมเป็ต ต่อมาในยุคความนิยมดนตรีสกิฟเฟิล (Skiffle) พอลจึงหันมาเล่นกีตาร์ จนในยุคที่ร็อกแอนด์โรลโด่งดัง เพื่อนของเขา จอห์น เลนนอนจึงชวนมาตั้งวงที่ชื่อ "แควร์รี่ เมน" (Quarry Men) ต่อมาเปลี่ยนเป็นชื่อ เดอะบีทเทิลส์ จนโด่งดังไปทั่วโลก ซึ่งเขาและจอห์นก็ร่วมแต่งเพลงฮิตมากมายหลายเพลง เช่น Lady Madonna, Here Today, Wanderlust , Yesterday จนในปี 1970 วงเดอะบีทเทิลส์ก็แตกวงไป พอแยกมาทำอัลบั้มร่วมกับภรรยา ลินดา แม็กคาร์ตนีย์ ในชื่อ "วิงส์" (Wings)  บราเธอร์ส (วงดนตรี)
บราเธอร์ส (; ปี 2547-2548) วงบอยแบนด์สัญชาติไทย ค่ายอาร์เอส ประกอบสมาชิก มี ปรีชา นิลเจียรสกุล - ปิง, พงษ์พิพัฒน์ สง่าเม่น - จูน, ภาคิน โชติสิริกูล - เบียร์ และ สลิล สุภาวงศ์ - อ๊อคโต้ ต่อมา ปิง หนึ่งในสมาชิกวงบราเธอร์ส เดินทางไปเรียนต่อเมืองนอก 3 หนุ่มที่เหลือ ต้องยุติวงไปในที่สุด แลนซ์ เบสส์
ทิมเบอร์เลกและเจซี แชเซซ ได้รู้จักกันเมื่อครั้งอยู่ในมิกกี้เมาส์คลับ ได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงบอยแบนด์ที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 ที่ชื่อ เอ็นซิงก์ โดยได้เริ่มก่อตั้งวงในปี 1995 และเริ่มต้นอาชีพด้านดนตรีในปี 1996 ในยุโรป มีเพลงฮิตในสหรัฐอเมริกาหลังจากนั้น 2 ปี โดยออกผลงานอัลบั้มแรกในสหรัฐอเมริกาชื่ออัลบั้ม "*NSYNC" มียอดขาย 11 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพลงฮิตอย่างเช่น Tearin' Up My Heart หลังจากนั้น 2 ปีพวกเขาเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับวงแบ็กสตรีทบอยส์ ที่เกิดการสู้ทางด้านกฎหมายอันยาวนานเกี่ยวกับการโกงของผู้จัดการพวกเขาคือ ลู เพิร์ลแมน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เซ็นสัญญากับไจฟ์เรคคอร์ด ออกผลงานหลังจากการรอคอยอันยาวนาน คืออัลบั้มชุด "No Strings Attached" ในเดือนมีนาคม 2000 ที่สร้างสถิติมียอดขายสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 2.4 ล้านชุดเร็วที่สุดในสัปดาห์แรกตลอดกาล และมีเพลงซิงเกิลอันดับ 1 อย่างเพลง It's Gonna Be Me หลังจากนั้นออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อชุด "Celebrity" ที่สร้างสถิติอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดเป็นอันดับ 2 ตลอดกาล ต่อมาในปี 2002 หลังจากจบทัวร์ Celebrity Tour และหลังออกซิงเกิล Girlfriend ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม พวกเขาตัดสินใจที่จะหยุดงาน จากจุดนี้เองทิมเบอร์เลกเริ่มต้นงานการทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง หลังจากนั้นวงก็แยกย้ายกันไป ในประวัติการทำงานของวงเอ็นซิงก์พวกเขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แสดงบนเวทีรางวัลออสการ์ [[โอลิมปิก รวมถึงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นวงบอยแลนด์ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในประวัติศาสตร์ เดอะซูพรีมส์
เดอะซูพรีมส์ () เป็นวงนักร้องหญิงล้วนอเมริกัน เป็นศิลปินแรกของค่ายโมทาวน์ ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ก่อตั้งครั้งแรกในชื่อ เดอะพริเมตส์ ในเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา ใน ค.ศ. 1959 บทเพลงของวงที่เป็นที่รู้จักดี มีในแนวเพลงดู-ว็อป ป็อป โซล เพลงละครบรอดเวย์ ไซเคเดลิกโซล และดิสโก้ พวกเธอถือเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของค่ายโมทาวน์ กับซิงเกิ้ลฮิตอันดับ 1 ถึง 12 ซิงเกิลบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 โดยเพลงฮิตส่วนมากเขียนและมีโปรดิวเซอร์เป็น ทีมและนักเขียนหลักของโมทาวน์ที่ชื่อ Holland-Dozier-Holland ในช่วงจุดสูงสุดของวงในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เดอะซูพรีมส์ถือเป็นคู่แข่งสำคัญของวงเดอะบีทเทิลส์ ในความนิยมทั่วโลก และประสบความสำเร็จเปิดทางให้กับเพลงแนวแอฟริกัน-อเมริกัน อาร์แอนด์บี และนักดนตรีให้ประสบความสำเร็จในกระแสหลัก โฟล์กสวาเกน บีเทิล
โฟล์กสวาเกน บีเทิล () เป็นรถรุ่นหนึ่ง ของค่ายรถยนต์โฟล์กสวาเกน ผลิตระหว่าง พ.ศ. 2481 - พ.ศ. 2546 รวมระยะเวลาการผลิต 65 ปี ยอดจำหน่ายรวมทั้งสิ้น 21,529,464 คัน ซึ่งถือเป็นรุ่นที่ออกแบบครั้งเดียว แล้วสามารถทำยอดขายได้สูงสุด และผลิตเป็นระยะเวลานานที่สุดในประวัติศาสตร์ยานยนต์ (รถรุ่นอื่นๆ จะต้องมีการออกแบบใหม่และปรับโฉมนับสิบรุ่นในชื่อเดียวกัน เพื่อให้ทันสมัยและรักษายอดจำหน่าย จึงจะสามารถทำยอดขายได้ในหลักล้าน) บีเทิล เป็นรถขับเคลื่อนล้อหลัง และเครื่องยนต์อยู่ด้านหลังของตัวรถ เดอะวอนเทด
เดอะวอนเทด () เป็นวงบอยแบนด์จากอังกฤษ-ไอร์แลนด์ ประกอบด้วยสมาชิก 5 หนุ่ม Max, Jay, Siva, Nathan และ Tom ก่อตั้งเมื่อกลางปี 2009 เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในอังกฤษจากซิงเกิลเปิดตัว "All Time Low" ซึ่งสามารถครองอันดับ 1 UK Singles Chart ได้ในสัปดาห์แรก และเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากซิงเกิลลำดับที่ 5 "Glad You Came" โดยเพลงนี้นอกจากจะครองอันดับ 1 UK Singles Chart เพลงนี้ยังสร้างประวัติศาสตร์กลายเป็นเพลงจากวงบอยแบนด์ฝั่งอังกฤษเพลงแรกที่สามารถขึ้นไปถึง Top 3 Billboard Hot 100 และเป็นเพลงแรกของบอยแบนด์จากฝั่งอังกฤษที่ครองอันดับ 1 Billboard Mainstream Top 40 (Pop Songs) มหาวิทยาลัยบริสตอล
มหาวิทยาลัยบริสตอลก่อตั้งเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2419 ในฐานะวิทยาลัยอุดมศึกษาบริสตอล ซึ่งต่อมาได้ควบรวมเข้ากับโรงเรียนเทคนิคพาณิชยนาวี (ก่อตั้ง พ.ศ. 2138 ควบรวม พ.ศ. 2452) และ วิทยาลัยแพทย์บริสตอล (ก่อตั้ง พ.ศ.2376 ควบรวม พ.ศ. 2436) โดยมีอิซัมบาร์ด โอเวน (Isambard Owen) หลานอาของอิซัมบาร์ด บรูเนล เป็นอธิการบดีคนแรก และมีเฮนรี โอเวอร์ตัน วิลส์ (Henry Overton Wills) เป็นนายกสภาคนแรก โดยอธิการบดีได้เลือกสรรสีแดงซึ่งเป็นสีของโตรกเอวอน (Avon Gorge) หลังฝนตก เป็นสีประจำมหาวิทยาลัย เมื่อแรกตั้ง มหาวิทยาลัยมีนักศึกษาปริญญาตรีเพียง 288 คน และนักศึกษาอื่นอีก 400 คน นับเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในสหราชอาณาจักรที่เปิดรับนึกศึกษาทั้งชายและหญิงเสมอภาคกัน ถึงกระนั้น ก่อนปี พ.ศ. 2449 นักศึกษาหญิงยังไม่ได้รับอนุญาตให้เรียนวิชาแพทยศาสตร์
มหาวิทยาลัยได้รับเงินทุนประเดิมส่วนหนึ่งจากตระกูลฟราย (Fry) และตระกูลวิลส์ ซึ่งทั้งสองเป็นตระกูลพ่อค้ายาสูบ ทำให้มหาวิทยาลัยเริ่มมีความมั่นคงสามารถลงทุนเพื่อการศึกษาของนักศึกษาได้ และเจริญขึ้นตามลำดับ โดยในปี พ.ศ. 2444 จอร์จ วิลส์ (George Wills) ได้รับที่ดินผืนหนึ่งทางตะวันตกของเมืองสำหรับใช้เป็นลานกีฬาของมหาวิทยาลัย ครั้นถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มหาวิทยาลัยประสบปัญหาทางการเงินอย่างรุนแรง คือสูญเสียรายได้จากค่าเล่าเรียนถึงร้อยละ 20 กระนั้นทางราชการก็ได้บัญชาให้มหาวิทยาลัยวิจัยแก๊สพิษและวัตถุระเบิดเพื่อที่จะได้รับเงินสนับสนุนเพิ่ม กระนั้น ปัญหาไม่ได้จำกัดแต่ช่วงสงครามเท่านั้น แต่ได้ขยายออกไปหลังสงครามด้วย การที่มีสงครามนี้เอง ทำให้มหาวิทยาลัยได้ทำงานวิจัยที่เป็นประโยชน์ออกมามากจนมีชื่อเสียงเพิ่มขึ้น รวมไปถึงได้เปิดโอกาสให้สตรีเข้ามามีบทบาทในงานบริหารการศึกษา อาทิ แต่งตั้งวินิเฟรด เชปแลนด์ (Winifred Shepland) เป็นนายทะเบียนหญิงคนแรกของมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักร ถึงกระนั้น อาคารบางหลังของมหาวิทยาลัยได้รับความเสียหาย พร้อมกับหนังสือจำนวนมากที่ขนมาจากราชวิทยาลัยลอนดอน
มหาวิทยาลัยได้จัดสร้างห้องปฏิบัติการฟิสิกส์เฮนรี วิลส์ ขึ้นใกล้ ๆ กับโรงเรียนประถมบริสตอล (Bristol Grammar School) มีนักวิทยาศาสตร์หลายท่านมาทำงานในห้องปฏิบัติการนี้ หนึ่งในนั้น มีพอล ดิแรก ซึ่งจบการศึกษาปริญญาตรีด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัย ก่อนจะไปศึกษาปริญญาเอกด้านคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ก่อนจะมาสร้างผลงานจนได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ประจำปี พ.ศ. 2476 นอกเหนือจากนี้ เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด เซซิล พาวเวลล์ (Cecil Powell) (พ.ศ.2493) ฮันส์ เบเทอ (พ.ศ. 2510) และเนวิลล์ ฟรานซิส (Nevill Francis) (พ.ศ. 2550) 
หลังจากที่จอร์จ วิลส์ ถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2444 แล้ว จอร์จ อัลเฟรด วิลส์ (George Alfred Wills) และเฮนรี เฮอร์เบิร์ต วิลส์ (Henry Herbery Wills) บุตร ได้อุทิศเงินสร้างอาคารอนุสรณ์ตระกูวิลส์ ซึ่งปัจจุบันใช้เป็นสถานีทำการสอนสำนักวิชานิติศาสตร์และสาขาวิชาโลกศาสตร์ของมหาวิทยาลัย และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารอนุรักษ์ อาคารหลังดังกล่าวสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2456 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2468 นอกจากนี้ ในปี พ.ศ. 2453 ได้ซื้ออาคารวิกตอเรียรูมส์ (Victoria Rooms) สำหรับใช้เป็นสโมสรนักศึกษา ซึ่งปัจจุบันเป็นภาควิชาดุริยศาสตร์ของมหาวิทยาลัย และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอาคารอนุรักษ์เช่นกัน
ครั้นถึง พ.ศ. 2472 วินสตัน เชอร์ชิลล์ ได้รับตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยจากนั้นมีริชาร์ด ฮอลเดน รับตำแหน่งต่อ
หลังสงคราม มหาวิทยาลัยเริ่มกลับมาพัฒนาเต็มตัวอีกครั้ง โดยในปี พ.ศ. 2489 มหาวิทยาลัยเปิดสาขาวิชาการละครเป็นที่แรกในสหราชอาณาจักร พร้อม ๆ กับตั้งเงินทุนสำหรับให้ทหารผ่านศึกใช้ในการศึกษาและตั้งตัว จำนวนนักศึกษาที่มาเรียนมีมากขึ้น ๆ จนมหาวิทยาลัยต้องจัดหาอาคารใหม่ในปี พ.ศ. 2498 เพื่อรองรับนักศึกษาวิศวกรมศาสตร์ ต่อมาได้มีการย้ายไปยังอาคารใหม่ที่กว้างขวางกว่าเดิม รวมถึงจัดหาสถานที่ตั้งสโมสรนักศึกษาใหม่ในย่านตำบลคลิฟตันในปี พ.ศ. 2503 แทนอาคารวิกตอเรียรูมส์ที่คับแคบ กระนั้นอาคารใหม่ก็มีรูปแบบสถาปัตยกรรมไม่สวยงามเท่าอาคารเดิม จนได้รับคำตำหนิอย่างมาก . ต่อมา มหาวิทยาลัยจัดทำแผนแม่บทที่จะย้ายสโมสรนักศึกษาอีกครั้ง พร้อมกันนี้เอง จำนวนหอพักทั้งของมหาวิทยาลัยและเอกชนมีเพิ่มมากขึ้น เพื่อรองรับจำนวนนักศึกษาจากต่างเมือง 
ล่าสุดมหาวิทยาลัยได้มีการลงทุนวิจัย ดังนี้
พ.ศ. 2543 จัดตั้งศูนย์วิจัยและวิสาหกิจ.
พ.ศ. 2545 จัดตั้งศูนย์กีฬา 
พ.ศ. 2547 จัดตั้งห้องปฏิบัติการวิศวกรรมพลศาสตร์ มูลค่า 18.5 ล้านปอนด์ สำหรับใช้ศึกษาด้านพลศาสตร์ของเครื่องยนต์ นับเป็นห้องปฏิบัติการที่ทันสมัยที่สุดในยุโรป
พ.ศ. 2548 จัดตั้งศูนย์ความเป็นเลิศด้านการเรียนการสอนเคมี (Centre for Excellence in Teaching & Learning (CETL)) แห่งเดียวในสหราชอาณาจักร
กันยายน พ.ศ. 2552 เปิดศูนย์วิทยาศาสตร์นาโนและควอนตัมสนเทศ มูลค่า 11 ล้านปอนด์ ศึกษาวิจัยงานด้านควอนตัม อาทิ แก้วทำความสะอาดตัวเอง (self-cleaning glass) และได้ชื่อว่าเป็นอาคารที่เงียบที่สุด 
นอกเหนือจากนี้มหาวิทยาลัยมีแผนปรับปรุงพื้นที่ย่านมหาวิทยาลัย หนึ่งในนั้นมหาวิทยาลัยได้เริ่มก่อสร้างอาคารชีวศาสตร์ (bioscience) ใหม่ มูลค่า 50 ล้านปอนด์ เพื่อเป็นสถานศึกษาวิจัยชั้นสูง เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2554
มหาวิทยาลัยประกอบด้วยคณะวิชา 6 คณะ ทำการเรียนการสอนในสาขาวิชาต่าง ๆ ดังนี้
มหาวิทยาลัยบริสตอลมีที่ตั้งกระจายไปตามส่วนต่าง ๆ ของเมือง โดยไม่มีพื้นที่ติดต่อกันเหมือนมหาวิทยาลัยทั่ว ๆ ไป อาคารส่วนหนึ่งตกทอดมาตั้งแต่ครั้งเป็นวิทยาลัยอุดมศึกษา ออกแบบโดยชาร์ลส์ แฮนซัม (Charles Hansom) การก่อสร้างเป็นไปอย่างทุลักทุเลด้วยมหาวิทยาลัยในขณะนั้นขัดสนด้านการเงิน หลังจากนั้น จึงได้มีการสร้างอาคารอนุสรณ์อัลเบิร์ต ฟราย (Albert Fry) และอาคารอนุสรณ์ตระกูลวิลส์ เพื่ออุทิศแก่ผู้ให้เงินประเดิมก่อตั้งมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ ยังมีหอพักโกลด์นีย์ซึ่งจอร์จ วิลส์ ได้หวังว่าจะก่อสร้างหอพักนักศึกษาชายบริเวณนี้ แต่มีการคัดค้านโดยอนุสาสกเพราะอยู่ใกล้หอพักคลิฟตันซึ่งเป็นหอพักหญิง ในที่สุดมหาวิทยาลัยต้องจัดหาที่ดินใหม่ที่ตำบลสโตกบิชอปเพื่อสร้างหอพักชายวิลส์แทน ส่วนคฤหาสน์เบอร์วอลล์ บ้านของจอร์จ โอตลีย์ ได้กลายเป็นหอพักและปัจจุบันใช้เป็นศูนย์การศึกษาต่อเนื่อง เลตอิตบี
เลตอิตบี () เป็นผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 12 และเป็นสตูดิโอลำดับสุดท้ายของวงร็อกอังกฤษ เดอะบีตเทิลส์ ออกขายเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1970 ภายใต้สังกัดแอปเปิล หลังจากนั้นไม่นานวงได้ประกาศแยกวง บีเทิลเมเนียในสหราชอาณาจักร
ช่วงหลังจากที่เดอะบีทเทิลส์ตระเวณแสดงตามคลับต่างๆ ในประเทศเยอรมนี (Hamburg period) เดอะบีทเทิลส์ได้กลับมายังสหราชอาณาจักรและเล่นดนตรีประจำอยู่ที่เดอะคาเวิร์นคลับ ที่นี่เองที่ผู้จัดการคนใหม่ของพวกเขาคือ ไบรอัน เอพสไตน์ ได้พยายามปรับปรุงภาพลักษณ์ของวงขึ้นให้ดูดีขึ้น ด้วยการให้พวกเขาใส่ชุดสูทแทนกางเกงยีนส์และแจ็คเก็ตหนัง และให้เว้นจากสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า หรือกินอาหารบนเวที หรือแม้กระทั่งการหยุดเล่นเพลง เริ่มเล่นเพลงตามอำเภอใจ ไบรอัน เอพสไตน์ เล็งเห็นศักยภาพของวงและพยายามที่จะเปลี่ยนวงดนตรีเดอะบีทเทิลส์ให้หันเข้าสู่ธุรกิจดนตรีอย่างจริงจัง แต่นั้นยังไม่เพียงพอที่จะดึงความสนใจของสมาชิกในวงได้ He had started to approach record companies, but this had not led to any interest in the band. สโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด
ในปี ค.ศ. 1955, ได้มีการแสดงความคิดเห็นที่เสนอโดยนักข่าวกีฬาฝรั่งเศสและบรรณาธิการของกาเบรียล ฮานอต, เบร์นาเบว, เบดริกนาน และ กุสซตาฟ เซเบสสร้างการแข่งขันการจัดนิทรรศการของทีมได้รับเชิญจากทั่ว ยุโรปว่า ในที่สุดก็จะเป็นในสิ่งที่วันนี้เป็นที่รู้จักกัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก มันเป็นภายใต้การแนะนำของเบร์นาเบวที่เรอัลมาดริดจัดตั้งตัวเองเป็นกำลังสำคัญในวงการฟุตบอลสเปนและยุโรป.สโมสรสมารถชนะเลิศและคว้าแชมป์ได้ 5 สมัยในช่วงปี 1956 ถึง 1960 ซึ่งรวมถึงการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่ชนะ ไอน์ทรัต แฟรงค์เฟิร์ต 7-3 ที่แฮมป์เดนพาร์ก ในปีค.ศ. 1960. หลังจากที่ประสบความสำเร็จในการคว้าแชมป์ห้าสมัยติดต่อกันจริงอย่างถาวรทำให้สโมสรได้รับรางวัลถ้วยเดิมและได้รับสิทธิในการสวมใส่เกียรติตรายูฟ่า สโมสรสามารถคว้าแชมป์รายการนี้เป็นสมัยที่หกได้ในปี ค.ศ. 1966 ด้วยการชนะพาร์ทีซาน เบลกราเด ไป 2-1 ในรอบชิงชนะเลิศซึ่งเป็นครั้งที่สโมสรส่งผู้เล่นสัญชาติสเปนทั้งหมดลงทำการแข่งขัน สโมสรกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ เย-เย ซึ่งมาจากเนื้อร้อง "เย, เย, เย" ของวงเดอะบีเทิลส์ จากเพลง "ชี เลิฟส์ ยู" หลังจากสี่สมาชิกของทีมที่ถูกลงเป็นข่าวของ "มาร์กา" ในอัลบั้มชุดบีทเทิลส์วิกรุ่นเย-เย ยังเป็นเพลงที่ใช้เปิดในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบชิงชนะเลิศ 1962 และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบชิงชนะเลิศ 1964 อะฮาร์ดเดส์ไนต์ (อัลบั้ม)
อะฮาร์ดเดส์ไนต์ () เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 ของวงเดอะบีตเทิลส์ ออกขายเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 เป็นอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "A Hard Day's Night" ส่วนอัลบั้มนี้ในฉบับอเมริกันออกขายเมื่อวันที่ 26 มิถุนาน ค.ศ. 1964 กับสังกัดยูไนเตดอาร์ทิสเรเคิดส์ กับเพลงที่แตกต่างกัน  โฟล์กสวาเกน บีเทิล
พ.ศ. 2514 โฟล์กสวาเกน ออกบีเทิลรุ่นพิเศษออกมา คือ ซูเปอร์ บีเทิล 1302 ผลิตระหว่าง พ.ศ. 2514-2515 มีจุดเด่นที่แตกต่างจากรุ่นมาตรฐานที่เห็นได้ชัดคือ ซูเปอร์ บีเทิล มีตั้งถังทั้งแบบซีดานและแบบเปิดประทุน ในขณะที่บีเทิลมาตรฐานยกเลิกการผลิตรุ่นเปิดประทุน, ซูเปอร์ บีเทิล ใช้ช่วงล่างแบบแม็คเฟอร์สันสตรัท ระยะฐานล้อยาวขึ้น 20 มิลลิเมตร ต่อมา รุ่นปี พ.ศ. 2515 มีกระจกหลังที่ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย แต่ที่เห็นได้ชัดก็คือ ซูเปอร์ บีเทิล 1303 รุ่นปี พ.ศ. 2516 เป็นเพียงรุ่นเดียวในประวัติศาสตร์บีเทิลที่ใช้กระจกหน้าแบบโค้ง ส่วนรุ่นอื่นจะเป็นกระจกแบนทั้งหมด และ เครื่องปรับอากาศแบบปรับความแรงลม 2 สปีด และบังโคลนท้ายรถถูกยกสูงขึ้น หลังจากนั้นไม่นาน การพัฒนาครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายของบีเทิล คือ ในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และญี่ปุ่น บีเทิลเปลี่ยนเครื่องยนต์จากแบบคาร์บูเรเตอร์ เป็นหัวฉีด Air Flow System และเปลี่ยนไปใช้พวงมาลัย Rack And Pinion หลังจากนั้น ก็ไม่มีการพัฒนาที่เห็นได้ชัดของบีเทิลอีก อิเล็กทริกไลต์ออร์เคสตรา
ELO ได้รับอิทธิพลมาจากผลงานของเดอะบีตเทิลส์ โดยเจฟฟ์ ลินน์ ตั้งใจจะให้อีแอลโอทำดนตรี "สานต่อจากแนวทางของเดอะบีตเทิลส์" จนได้รับความนิยมในประเทศอังกฤษด้วยเพลงเก่าของ Chuck Berry (Roll over Bethoven) (1972) ก่อนจะเริ่มได้รับความนิยมตามมาในสหรัฐอเมริกาจากเพลง "Show down" (On the Third Day) อีแอลโอประสบความสำเร็จสูงสุดช่วงกลางทศวรรษ 1970 จนถึงปี 1980 มีผลงานติดอันดับท็อป 40 ในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษทั้งสิ้น 27 ซิงเกิล ทั้งยังถือสถิติเป็นศิลปินที่มีซิงเกิลติดอันดับฮอต 100 และ ทอป 40 มากที่สุด โดยไม่มีซิงเกิลใดเคยขึ้นถึงอันดับหนึ่งเลย  เดอะบิวตีฟูลเซาท์
เดอะบิวตีฟูลเซาท์ () เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอังกฤษ ก่อตั้งวงปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 โดยอดีตสมาชิกวงเดอะเฮาส์มาร์ตินส์ พอล ฮีตันและเฟ เฮมิงเวย์ ต่อมาได้สมาชิกเพิ่มคือ ฌอน เวลช์ (เบส), เดฟ สเตด (กลอง) และเดฟ โรเธอร์เรย์ (กีตาร์) ที่อยู่ร่วมวง 19 ปี ต่อมาเพิ่มนักร้องหญิงคือเบรียนา คอร์ริแกน ต่อมาแทนที่โดย แจ็กกี แอบบอต และเปลี่ยนมาเป็นอลิสัน วีเลอร์ บิทเติ้ล
บิทเติ้ล มีความสนใจด้านการประพันธ์เพลงมาตั้งแต่เล็ก เขาใช้วิธีเขียนเนื้อเพลงไปพร้อมกันกับการด้นทำนอง ซึ่งลักจำมาจากวิธีการแต่งเพลงของครูเพลงลูกทุ่ง ที่ส่งไกด์เพลงมาให้พ่อของเขาพิจารณา เขาแต่งเพลงสะสมไว้เรื่อยมา จนขณะที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย จึงเริ่มขายลิขสิทธิ์เพลงเป็นรายได้พิเศษ และร่วมกับเพื่อนๆตั้งวงดนตรีแนวร็อค ทำเดโม่เพลงออกประกวดตามเวทีต่าง ๆ ขณะเดียวกันก็เริ่มสนใจงานละครเวที จึงเข้าศึกษาต่อที่ เอกการแสดงและกำกับการแสดง คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ โดยมีความสนใจในละครเพลงเป็นพิเศษ ในปีการศึกษาสุดท้าย เขาได้เลือกกำกับการแสดงละครเพลงเรื่อง สู่ฝันอันยิ่งใหญ่ เป็นศิลปะการแสดงนิพนธ์ สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ
เอ็นบีเอ ก่อตั้งขึ้นที่นครนิวยอร์ก ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1946 ในชื่อ Basketball Association of America (BAA) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น National Basketball Association ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงในปี ค.ศ. 1949 หลังจากการรวมตัวกับทีมจาก National Basketball League (NBL) ฟรอมมีทูยู
"ฟรอมมีทูยู" () เป็นเพลงที่เขียนโดยจอห์น เลนนอนและพอล แม็กคาร์ตนีย์ ออกเป็นซิงเกิ้ลโดยวงเดอะบีตเทิลส์ในปี ค.ศ. 1963 เป็นซิงเกิ้ลอันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร แต่ไม่ประสบความสำเร็จในสหรัฐอเมริกาเมื่อครั้งที่ออกในช่วงแรก และถือเป็นเพลงท้าย ๆ ที่มีเครดิตเขียนว่า "แม็กคาร์ตนีย์-เลนนอน" ที่ต่อมาเริ่มใช้เครดิตเป็น "เลนนอน-แม็กคาร์ตนีย์" ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เดอะแบช
#รายการวันที่เมืองสถานที่เมนอีเวนท์ (คู่เอก)1เดอะเกรทอเมริกันแบช (2004)27 มิถุนายน 2004นอร์ฟอล์ก (รัฐเวอร์จิเนีย)นอร์ฟอล์กสโกปดิ อันเดอร์เทคเกอร์ vs. เดอะ ดัดลีย์ บอยซ์ (บับบา เรย์ และ ดี-วอน) ในการปล้ำ "คอนกรีตคริพท์" แฮนดิแคพ แมทช์[1][2][3]2เดอะเกรทอเมริกันแบช (2005)24 กรกฎาคม 2005บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)เอชเอสบีซีแอรีนาบาทิสตา (ช) vs. จอห์น "แบรดชอว์" เลย์ฟิลด์ เพื่อ เวิลด์ เฮฟวี่เวท แชมเปี้ยนชิพ[4][5][6]3เดอะเกรทอเมริกันแบช (2006)23 กรกฎาคม 2006อินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนาคอนเซโค ฟิลด์เฮ้าส์เรย์ มิสเตริโอ (ช) vs. คิง บูเกอร์ (กับ ควีน ชาร์เมลล์) เพื่อเวิลด์ เฮฟวี่เวท แชมเปี้ยนชิพ[7][8][9]4เดอะเกรทอเมริกันแบช (2007)22 กรกฎาคม 2007แซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนียเอช พาวิวชั่นจอห์น ซีนา(ช) vs บอบบี้ แลสลี้เพื่อแชมป์โลก WWE[10][11][12]5เดอะเกรทอเมริกันแบช (2008)20 กรกฎาคม 2008อันชันเดล รัฐนิวยอร์กแนสซู เวเทอแรนส เมโมเรียล โคลิเซียมทริปเปิ้ล เอช(ช) vs เอดจ์เพื่อแชมป์โลก WWE[13][14][15]6เดอะแบช (2009)28 มิถุนายน 2009แซคราแมนโต รัฐแคลิฟอร์เนียเออาร์ซีโอ อารีนาแรนดี้ ออร์ตัน(ช) vs ทริปเปิ้ล เอชในแมทช์ทรี สเตจ ออฟ เฮลล์เพื่อแชมป์โลก WWE[16][17][18]7ซุเปอร์สแมคดาวน์ไลฟ์: เดอะเกรทอเมริกันแบช (2012)3 กรกฎาคม 2012คอร์ปัสคริสตี รัฐเท็กซัสอเมริกันแบงค์ เซ็นเตอร์เดอะเกรทอเมริกันแบชแบทเทิลรอยัล 20 คน(c) – หมายความว่าเป็นแชมป์อยู่ ริงโก สตาร์
เซอร์ ริชาร์ด สตาร์คีย์ จูเนียร์ (; เกิด: 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1940) หรือมีชื่อที่เป็นที่รู้จักคือ ริงโก สตาร์ () เป็นนักดนตรี นักร้อง-นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักที่สุดในฐานะมือกลองวงเดอะบีทเทิลส์ สตาร์เป็นคนสุดท้ายที่เข้ามาร่วมวงเดอะบีทเทิลส์ แทนที่ พีต เบสต์ เขาเป็นสมาชิกที่แก่ที่สุดอันดับสองของวง ถัดจากสจ๊วต ซัตคลิฟฟ์ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์
ก่อนที่จะมีลีกเอ็นบีเอ เลเกอร์สเล่นในลีกเอ็นบีแอล ในปี ค.ศ. 1947 และลีกบีเอเอ (Basketball Association of America, BAA) ในปี ค.ศ. 1948ซึ่งก็ได้แชมป์ของลีกทั้งสองปี เมื่อปี ค.ศ. 1949 ลีกเอ็นบีแอล และ บีเอเอ ก็รวมกันตั้งเป็นเอ็นบีเอซึ่งเลเกอร์สก็เข้าร่วมเป็นสมาชิก และสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศได้ในหลายปีแรก ภายใต้การนำของ จอร์จ มิคาน (George Mikan) ผู้เล่นตำแหน่งเซ็นเตอร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนั้นซึ่งเลเกอร์สได้มาเสริมทีมจากสิทธิ์การดราฟอันดับแรก หลังจากที่ทีม ดีทรอยต์ เจมส์ เดิมได้อันดับรั้งท้ายในเอ็นบีแอล เดอะบูเรดรีส์
เดอะบูเรดรีส์ (The Boo Radleys) เป็นวงดนตรีอัลเทอร์เนทีฟในยุค 1990s จากอังกฤษ พวกเขาก่อตั้งวงในเรื่อง วอลลาเซย์, เมอร์ซีย์ไซด์ ในปี 1988 ประกอบด้วย Sice Rowbottom (ร้องนำ/กีตาร์), Martin Carr (กีตาร์), Timothy Brown (เบส) และ Steve Hewitt (มือกลอง). ชื่อวงของพวกเขามาจากตัวละครที่ชื่อ บูเรดรีย์ จากนวนิยายเรื่อง To Kill A Mockingbird. บีทีเอส (กลุ่มนักร้อง)
The Most Beautiful Moment In Life Part 1 (화양연화 pt.1) ได้ปล่อยออกมาในวันที่ 29 เมษายน 2015 และได้ถูกระบุโดย Fuse ในการจัดอันดับ 27 อัลบัมที่ดีที่สุด และเป็นอัลบัมเกาหลีอัลบัมเดียวที่ติดอันดับ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2015 เพลงไทเทิล I Need U ของพวกเขาก็ได้รางวัลที่ 1 ในรายการ SBS MTV's The Show โดยเป็นรางวัลแรกตั้งแต่เปิดตัวมา และอัลบัม The Most Beautiful Moment In Life Part 1 (화양연화 pt.1) มียอดขายกว่า 180,000 อัลบัมหลังจากที่ปล่อยออกมา เดอะบอตทอมบลูส์
เดอะบอตทอมบลูส์ () เป็นวงดนตรีชาวไทยที่มีผลงานเพลงในช่วงปี 2553-2556 สองอัลบั้ม คือ อัลบั้มแรก "ถุงเท้าสีขาว ดวงดาว และความฝัน" (2553) และ อัลบั้มที่สอง "เบบี้ บูม" ผลงานเช่นเพลง 1 2 3 4 5 I Love You, พระเอก, ฮูวีฮู โดยแอมมี่เป็นคนแต่งเพลงทั้งหมดในอัลบั้มของวง เดอะบอตทอมบลูส์ ยูทู
ยูทูเริ่มก่อตั้งวงในปี 1976 ตั้งแต่สมาชิกในวงยังเป็นวัยรุ่น ช่วงกลางยุคทศวรรษที่ 80 พวกเขาประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติกับอัลบั้มในปี 1987 ชุด The Joshua Tree และอัลบั้มในปี 1991 ชุด Achtung Baby ในต้นศตวรรษที่ 21 ยูทู พวกเขาประสบความสำเร็จกับยอดขายอัลบั้มและได้รับเสียงตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ พวกเขายังช่วยเหลืองานสังคม อย่างเช่น ช่วยเหลือในงาน Amnesty International, Make Poverty History, การรณรงค์ ONE Campaign, Live Aid, Live 8, โบโน่ได้มีส่วนช่วยเหลือใน DATA ซึ่งย่อมาจาก Debt AIDS-Trade-Africa , และการหารายได้ช่วยเหลือทางด้านดนตรี เป็นต้น ไทตัส โอนีล
แทดดีอูส บัลลาร์ด ซีเนียร์ (Thaddeus Bullard, Sr.) เกิด 29 เมษายน ค.ศ. 1977 นักมวยปล้ำอาชีพและอดีตนักฟุตบอลชาวอเมริกัน เซ็นสัญญากับWWEในนาม ไทตัส โอนีล (Titus O'Neil) เขาได้เข้าร่วมแข่งขันNXTซีซั่น2 โดยผู้ชนะคือคาวาล ในปี 2011 ได้เข้าร่วม NXT รีเดมชั่นหรือซีซั่น5 ในสแมคดาวน์ 20 เมษายน 2012 ไทตัสได้เปิดตัวค่ายหลักพร้อมดาร์เรน ยังในนามไพรม์ไทม์เพลเยอส์ชนะดิอูโซส์ ในโนเวย์เอาท์ (2012)ชนะแท็กทีมสี่เส้าได้สิทธิ์ชิงแชมป์แท็กทีม WWEกับโคฟี คิงส์ตันและอาร์-ทรูธ ในรอว์ 16 กรกฎาคม ได้ชิงแชมป์แท็กทีมแต่ไม่สำเร็จ ในซัมเมอร์สแลม (2012)ได้ชิงแชมป์อีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ ไพรม์ไทม์เพลเยอส์ได้เป็นฝ่ายธรรมะ ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2013)ได้ชนะแท็กทีมเทอมอยล์ ทำให้ไปชิงแชมป์แท็กทีมกับเซท รอลลินส์และโรแมน เรนส์แต่ก็ไม่สำเร็จ ในสแมคดาวน์ 31 มกราคม 2014 หลังจากไพรม์ไทม์เพลเยอส์แพ้แท็กทีม โดยไทตัสยอมปล่อยให้ดาร์เรนโดนกดแบบง่ายๆ หลังแมตช์ไทตัสกับดาร์เรนจึงเถียงกัน ดาร์เรนเลยถามไทตัสว่านี่กำลังทำอะไร เราเป็นเหมือนพี่น้องเป็นครอบครัวไม่ใช่หรอ ไทตัสบอกว่าไม่ เขาเบื่อหน่ายที่จะต้องมารู้ว่าเป็นไอ้ขี้แพ้แล้ว เขามาที่นี่เพื่อเป็นแชมป์ สิ่งเดียวที่ถ่วงเขาอยู่และเขาต้องกำจัดออกไปก็คือดาร์เรน ยัง ว่าแล้วไทตัสก็อัดดาร์เรนแบบไม่ยั้ง ทำให้ไพรม์ไทม์เพลเยอส์แตกทีมกัน และไทตัสได้กลายเป็นฝ่ายอธรรมอีกครั้ง ทั้งคู่ได้เจอกันในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2014)โดยไทตัสชนะ ในปี 2015 ไพรม์ไทม์เพลเยอส์ได้กลับมารวมทีมกัน ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2015)ไพรม์ไทม์เพลเยอส์ได้คว้าแชมป์แท็กทีมสมัยแรกจากเดอะนิวเดย์เป็นเข็มขัดแชมป์เส้นแรกของทั้งคู่ใน WWE ก่อนเสียแชมป์คืนให้นิวเดย์แบบแท็กทีมสี่เส้าในซัมเมอร์สแลม (2015) ในเดือนกุมภาพันธ์ 2016 ไทตัสได้ถูกวินซ์ แม็กแมนสั่งแบนเป็นเวลา 60 วันจากเหตุความประพฤติไม่เหมาะสมที่ไปจับและดึงแขนวินซ์มาหยอกล้อเล่นหลังแดเนียล ไบรอันเพิ่งประกาศรีไทร์และกล่าวอำลาบนเวทีเสร็จสิ้น ในปี 2017 ไทตัสได้ก่อตั้ง Titus Worldwide โดยมีอะพอลโล ครูวส์เป็นคู่แท็กทีมและดานา บรูกเป็นผู้จัดการทีม บีทูบี
บีทูบี (โรมัน: BTOB มาจากคำว่า Born To Beat ฮันกึล: 비투비) เป็นวงดนตรีชายล้วนสัญชาติเกาหลีใต้ ก่อตั้งวงในปี 2555 มีสมาชิกทั้งหมด 7 คน ได้แก่ อึนกวัง มินฮยอก ชางซอบ ฮยอนชิก พีเนียล อิลฮุน และซองแจ โดยชื่อวงมาจากคำว่า Born To Beat ซึ่งมีความหมายว่า เกิดมาเพื่อจังหวะของเสียงดนตรี อยู่ภายใต้สังกัดค่าย Cube Entertainment ซัมติง
"ซัมติง" () เป็นเพลงของวงเดอะบีเทิลส์ ในปี ค.ศ. 1969 เป็นเพลงที่บรรจุอยู่ในอัลบั้มชุด "แอบบีโรด" เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ซิงเกิลหน้าเอที่จอร์จ แฮร์ริสันเขียน และถือเป็นซิงเกิลแรกของเดอะบีเทิลส์ที่มีเพลงที่มีอยู่แล้วในอัลบั้มบรรจุอยู่ด้วย ทั้งเพลง "ซัมติง" และเพลง "คัมทูเกตเตอร์" ที่อยู่ในอัลบั้ม "แอบบีโรด" และเพลง "ซัมติง" ถือเป็นเพลงเดียวที่แฮร์ริสันแต่งแล้วขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตอเมริกันขณะที่ยังอยู่ในวงเดอะบีเทิลส์ บีเกิล
สุนัขสายพันธุ์บีเกิลมีมากว่า 2000 ปีแล้ว และมีชื่อเสียงมากในยุคของพระนางอลิซาเบท (Elizabethan era) ซึ่งปรากฏในงานวรรณกรรม จิตรกรรม ภาพยนตร์ โทรทัศน์ และหนังสือการ์ตูนเรื่องสนู๊ปปี้ (Snoopy) ก็เป็นบีเกิลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดตัวหนึ่งของโลก แอบบีย์โรด
แอบบีโรด () เป็นผลงานอัลบั้มชุดที่ 11 ในสหราชอาณาจักรและชุดที่ 17 ในสหรัฐอเมริกา ของวงเดอะบีตเทิลส์ ผลงานชุดนี้เริ่มทำงานเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1969 ถือเป็นอัลบั้มสุดท้ายของวงที่บันทึกเสียง (ถึงแม้ว่าอัลบั้ม "เลตอิตบี" จะออกขายภายหลังเป็นอัลบั้มสุดท้าย แต่ก็บันทึกเสียงก่อน) "แอบบีโรด" ออกขายเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1969 ในสหราชอาณาจักร และวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1969 ในสหรัฐอเมริกา มีโปรดิวเซอร์และควบคุมวงออร์เครสตราโดย จอร์จ มาร์ติน ได้เจฟฟ์ เอเมอร์ริก เป็นวิศวกร อลับ พาร์สันส์เป็นผู้ช่วยวิศวกร และโทนี แบงส์ เป็นผู้ดำเนินการอัด (tape operator) ถือเป็นอัลบั้มที่มีความเข้มงวดที่สุดในการทำงานของเดอะบีตเทิลส์ ถึงแม้ว่าวงจะแทบจะไม่ตกแต่งอะไรมากในเวลานั้น นิตยสารโรลลิงสโตน ให้เป็นอัลบั้มยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลที่อันดับที่ 14 ถึงแม้ว่าในขั้นต้นนิตยสารจะวิจารณ์บวกลบผสมกันไป โดยในฉบับ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969 มีวิจารณ์ด้านลบจากเอ็ด วาร์ด ว่า มีการผลิตที่มากเกินไป และคำชมเชยอย่างมาก จากจอห์น เมนเดลซอห์น เดอะคาร์เพนเทอส์
เริ่มก่อตั้งวงครั้งแรกในปี ค.ศ.1965 โดยมีสมาชิก 3 คน คือ ริชาร์ด, แคเรน และ เวส จาคอปส์ ซึ่งเป็นเพื่อนของริชาร์ด ชื่อว่า "วงริชาร์ด คาร์เพนเทอร์ ทริโอ" เล่นเพลงแจ๊ส (ริชาร์ด: เปียโน, แคเรน: กลอง และ เวส จาคอปส์: เบสและทูบา) ในปี 1966 โจ ออสบอร์น ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของค่ายเพลง Magic Lamp Records ที่เป็นค่ายเพลงเล็ก ๆ (สำนักงานดัดแปลงจากโรงรถ) สนใจในน้ำเสียงของแคเรน จึงได้รับเป็นศิลปินในสังกัด และได้ออกซิงเกิลชื่อ Looking For Love ประมาณ 500 แผ่นเท่านั้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากขาดการโปรโมตของค่าย ในกลางปี 1966 วงริชาร์ดคาร์เพนเทอร์ทริโอได้เข้าแข่งขันรายการ Hollywood Bowl Battle of the Bands และชนะเลิศในรายการดังกล่าว ทำให้พวกเขาได้รับความสนใจและเซ็นสัญญาเข้าสังกัด RCA Records พวกเขาได้บันทึกเสียงหลายเพลงด้วยกัน แต่เนื่องจากรูปแบบที่ทำออกมาไม่ได้เป็นไปตามกระแสนิยมของตลาดช่วงนั้น ซึ่งเพลงร็อกแอนด์โรลยังเป็นที่นิยมอย่างมาก ทำให้พวกเขาถูกระงับการออกอัลบั้ม ในปี 1967 ริชาร์ดได้ตั้งวงขึ้นมาใหม่ในชื่อ Spectrum และยุบวงในปี 1968 ชาร์ล แมนสัน
ชาร์ล มิลเลส แมนสัน () (12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1934 - 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017) เป็นอาชญากรชาวอเมริกัน ต่อมาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางกับ ครอบครัวแมนสัน (Manson Family) ซึ่งเป็นกลุ่มที่เกิดขึ้นในรัฐแคลิฟอร์เนียปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาถูกตัดสินผิดว่าเป็นผู้วางแผนฆาตกรรม คดีเทต/ลาเบียงกา (ชารอน เทต ภรรยาของโรมัน โปลันสกีที่กำลังตั้งท้องได้ 8 เดือนกับเพื่อนอีกสามคนเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1969 และสองสามีภรรยา เลโน กับโรสแมรี ลาเบียงกา เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1969) 
แมนสันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเพลง "Helter Skelter" ของวงเดอะบีตเทิลส์ ที่เขานำเนื้อเพลงมาตีความว่าจะเกิดสงครามระหว่างคนผิวขาวและผิวดำ เหตุนี้เองพวกเขาจะเร่งรัดให้เกิดขึ้นตามคำทำนายที่แมนสันกล่าว ในช่วงเวลาที่เริ่มเกิดครอบครัวแมนสันขึ้น แมนสันที่เพิ่งพ้นคุกที่เขาอยู่มากว่าครึ่งชีวิต ในช่วงก่อนการก่อฆาตกรรม เขาก้าวเข้าสู่ธุรกิจดนตรีในลอสแอนเจลิส โดยร่วมงานกับเดนนิส วิลสัน แห่งวงเดอะบีชบอยส์ และหลังจากแมนสันถูกจับกุมในเรื่องการก่ออาชญากรรม ผลงานเพลงของเขาที่เขาเขียนและร้อง ก็ออกขาย มีศิลปินอย่างกันส์แอนด์โรสเซสและมาริลีน แมนสัน นำเพลงเขาไปทำใหม่ ในทศวรรษหลัง ๆ บิทเติ้ล
บิทเติ้ลเริ่มเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจากเพลง 'ห้านาทีบรรลุธรรม' ที่เขาได้นำเพลงร็อคมาผสมผสานเข้ากับสำเนียงไทยๆ และมีเนื้อหาพูดถึงใจความทางพระพุทธศาสนา เดอะเชอเรลเลส
สมาชิกทั้ง 4 คนร่วมก่อตั้งวงที่นิวเจอร์ซีย์ ในปี 1958 ออกซิงเกิ้ลดังอย่าง "เบบี้อิตส์ยู" (เพลงเขียนโดยเบิร์ต แบแคแรก/ฮัล เดวิด/บาร์นีย์ วิลเลียมส์) , "Mama Said", "Foolish Little Girl" และเพลงอันดับ 1 ถึง 2 เพลงอย่าง "Will You Love Me Tomorrow" (เกอร์รี กอฟฟิน/คาโรล คิง) และ "Soldier Boy" (ฟลอเรนซ์ กรีนเบิร์ก/ลูเธอร์ ดิกซอน) ส่วนเพลง "Sha La La" ของพวกเธอเป็นเพลงฮิตที่ถูกนำมาทำใหม่ในสหราชอาณาจักรโดยวงแมนเฟรดแมนน์ ติดท็อป 5 ในปี 1965 และเพลง "Boys" ก็ถูกนำไปทำใหม่โดยวงเดอะบีตเทิลส์ พวกเขายังนำเพลง "เบบี้อิตส์ยู" ไปทำใหม่อยู่ในอัลบั้ม "Please, Please Me" เฮลเมทเฮดส์
ก่อนเปิดตัวนั้น วงเคยเล่นดนตรีตามร้านอาหารต่าง ๆ จนกลายเป็นที่รู้จักระดับหนึ่ง และได้เซ็นสัญญากับสไปซีดิสก์ในเวลาต่อมา เฮลเมทเฮดส์กล่าวว่าแนวเพลงของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากศิลปินยุค 1960 คือ เดอะบีเทิลส์, เดอะคิงส์, เดอะเอาท์ไซเดอร์ และเอลวิส เพรสลีย์ ไปจนถึงการแต่งกายวินเทจ และทรงผมที่คล้ายหมวกกันน็อกเลยเป็นที่มาของชื่อวง โอทาวน์
โอทาวน์ (O-Town) เป็นวงบอยแบนด์อเมริกัน ที่ฟอร์มวงขึ้นจากรายการเรียลลิตี้โชว์ของเอ็มทีวี "Making The Band" ฤดูกาลแรก ในปี ค.ศ. 2000 สมาชิกของวงประกอบด้วย จาค็อบ อันเดอร์วูด, เทรเวอร์ เพนิก, อีริก ไมเคิล เอสตราดา, แอชลีย์ ปาร์คเกอร์ แองเจิล และ แดน มิลเลอร์ หลังจากออกอัลบั้มมา 2 ชุด ในช่วงที่บอยแบนด์กำลังจะเสื่อมความนิยม (ปลายยุค 90 - ต้นยุค 2000) ก็ได้ยุบวงไปในปี 2003 แต่ผลงานบางเพลงที่โด่งดังของพวกเขาก็ได้ถูกวงอื่นๆ นำไปร้องใหม่ ส่วน แอชลีย์ แองเจิล 1 ในสมาชิกของวง ได้หันไปออกอัลบั้มเดี่ยวและประสบความสำเร็จกับการแสดงบรอดเวย์ โฟล์กสวาเกน บีเทิล
การนำความคิดของทาทรามาใช้มากเกินไป ทำให้ทาธราฟ้องร้องโฟล์กสวาเกน แต่ทว่า เพียง 1 ปีให้หลัง สงครามโลกครั้งที่ 2 ได้เริ่มต้นขึ้นในพ.ศ. 2482 และจักรวรรดิไรซ์ที่สามเป็นหนึ่งในแกนนำหลักของฝ่ายอักษะ ทำให้คดีชะงัก และการผลิตบีเทิลเพื่อจำหน่ายต้องระงับไปชั่วคราว และต้องมาผลิตให้กองทัพนำไปใช้ เดอะบีเทิลส์
เดอะบีเทิลส์เริ่มสร้างชื่อเสียงจากเล่นคอนเสิร์ตในคลับที่ลิวเวอร์พูลและฮัมบูร์กในช่วง 3 ปีของ 1960 โดยมีเพลงฮิตที่ประสบความสำเร็จครั้งแรกอย่าง "เลิฟมีดู" (Love Me Do) ในช่วงปลายปี 1962 พวกเขาได้ฉายา "เดอะแฟปโฟร์" (the Fab Four) ในขณะที่กระแสบีเทิลมาเนียก็เริ่มเกิดขึ้นมาและในช่วงก่อนปี 1964 ชื่อเสียงของพวกเขาก็กระจายไปไกลจนถึงตลาดเพลงป๊อปของสหรัฐอเมริกา ในปี 1965 เดอะบีเทิลส์ได้สร้างงานดนตรีที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นงานชิ้นเอกของนวัตกรรมดนตรีและอิทธิพลทางดนตรีสมัยใหม่ เช่น Rubber Soul (1965), Revolver (1966), Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967), The Beatles (หรือที่รู้กันในชื่อ White Album, ปี 1968) และ Abbey Road (1969) อีเทอร์นอล (วงดนตรี)
อีเทอร์นอล () เป็นวงดนตรีอังกฤษหญิงล้วนแนวอาร์แอนด์บี ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1992 เคยได้รับรางวัลโมโบ ประกอบด้วยสมาชิกพี่น้อง อีสเตอร์และเวอร์นี เบนเนตต์ ร่วมด้วยเคลเล ไบรอันและหลุยส์ เนิร์ดดิง และเป็นหึ่งในวงหญิงล้วยที่ประสบความสำเร็จที่สุดวงหนึ่งในสหราชอาณาจักรตลอดกาล และยังประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ วงมีเพลงติดท็อป 20 อยู่ 15 เพลงในระหว่างปี ค.ศ. 1933-99 มีเพลงแรกคือ "Stay" ที่ติดท็อป 20 ในสหรัฐอเมริกา ทั่วโลกอีเทอร์นอลมียอดขายมากกว่า 10 ล้านชุด เดอะโรลลิงสโตนส์
ในช่วงแรกผลงานส่วนใหญ่จะนำเพลงเก่าในรูปแบบบลูส์อเมริกันและอาร์แอนด์บี มาทำใหม่ หลังจากที่วงประสบความสำเร็จครั้งแรกในสหราชอาณาจักร พวกเขาก็เริ่มประสบความสำเร็จในอเมริกาหลังจากออกรายการ "British Invasion" ในต้นยุคทศวรรษ 1960 วง เดอะโรลลิงสโตนส์มีภาพลักษณ์ที่ขัดกับวงคู่แข่งอย่าง เดอะบีทเทิลส์อย่างเห็นได้ชัดคือ มีภาพลักษณ์เป็นพวกยาวรุงรังและต่อต้านสังคม มีซิงเกิลดังในปี 1965 อย่าง "(I Can't Get No) Satisfaction" และมีผลงานอัลบั้ม "Aftermath" หลังจากนั้นโจนส์เสียชีวิตในปี 1969 หลังจากถูกไล่ออกจากวง และแทนที่โดย มิก เทย์เลอร์ ซึ่งเทย์เลอร์ร่วมบันทึกเพลงกับวง 5 สตูดิโออัลบั้มก่อนออกจากวงในปี 1974 หลังจากนั้นมือกีตาร์ รอนนีย์ วูด เข้ามาในวง จากนั้นไวแมนออกจากวงในปี 1983 และดาร์รีล โจนส์ เข้ามาเป็นสมาชิกวงอย่างไม่เป็นทางการ เขาทำงานกับวงตั้งแต่ปี 1994 พอลตายแล้ว
"พอลตายแล้ว" () เป็นเรื่องเล่าที่กล่าวหาว่า พอล แม็กคาร์ตนีย์ สมาชิกวงร็อกอังกฤษ เดอะบีตเทิลส์ ได้เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1966 และวงได้เปลี่ยนสมาชิกโดยผู้ที่หน้าตาละม้ายคล้ายเขาแทน โดยในเดือนกันยายน ค.ศ. 1969 นักศึกษาอเมริกาได้ตีพิมพ์บทความที่อ้างถึงร่องรอยว่าแม็กคาร์ตนีย์เสียชีวิตแล้ว สามารถพบได้จากเนื้อเพลงและภาพบนแผ่นเสียงของเดอะบีตเทิลส์ ซึ่งการล่าหาหลักฐานนี้ได้แพร่กระจายและภายในไม่กี่สัปดาห์ก็ได้เป็นปรากฏการณ์ในระดับนานาชาติ แต่ต่อมาแม็กคาร์ตนีย์ได้ออกมาสัมภาษณ์และปฏิเสธข่าวลือ ตีพิมพ์ในนิตยสารไลฟ์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1969 ในวัฒนธรรมสมัยนิยมยังคงมีการอ้างถึงเรื่องเล่านี้ในบางครั้ง พอลตายแล้ว
จุดเริ่มต้นของข่าวลือมีที่มาไม่ชัดเจน ขณะที่สาธารณชนได้กังวลเกี่ยวกับสุขภาพของแม็กคาร์ตนีย์หลัง ค.ศ. 1967 หลังจากที่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ก็เป็นไปได้ว่าข่าวลือในปี ค.ศ. 1969 นี้อาจมีส่วนเกี่ยวข้อง เหมือนกับจากข่าวลือในลักษณะเดียวกับบ็อบ ดีแลนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถจักรยานยนต์ ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1969 วงเดอะบีตเทิลส์กำลังอยู่ในช่วงกำลังแตกวง งานของแม็กคาร์ตนีย์กับสาธารณชนที่น้อยและเขาอยู่ในระหว่างการถอนตัวเพื่อทำผลงานอัลบั้มเดี่ยวที่กำลังจะมีขึ้น  สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ
แอนเดอสัน แพคเกอร์ส (Anderson Packers) (1949-1950) บัลติมอร์ บูลเล็ตส์ (ทีมเดิม) (Baltimore Bullets) (1947-1954: ที่สุดท้ายที่สลายทีม) ชิคาโก สแต็กส์ (Chicago Stags) (1946-1950) คลีฟแลนด์ รีเบลส์ (Cleveland Rebels) (1946-1947) เด็นเวอร์ นักเก็ตส์ (ทีมเดิม) (Denver Nuggets) (1949-1950) ดีทรอยต์ ฟัลคอนส์ (Detroit Falcons) (1946-1947) อินเดียนาโพลิส เจ็ตส์ (Indianapolis Jets) (1948-1949) อินเดียนาโพลิส โอลิมเปียนส์ (Indianapolis Olympians) (1949-1953) พิทส์เบิร์ก ไอรอนเมน (Pittsburgh Ironmen) (1946-1947) โพรวิเดนซ์ สตีมโรลเลอร์ส (Providence Steamrollers) (1946-1949) เซ็นต์หลุยส์ บอมเบอร์ส (St. Louis Bombers) (1946-1950) เชบโบยแกน เรดสกินส์ (Sheboygan Redskins) (1949-1950) วอเตอร์ลู ฮอกส์ (Waterloo Hawks) (1949-1950) บีเทิลเมเนียในสหราชอาณาจักร
ในช่วงท้ายของปี ค.ศ. 1963 ปรากฏการณ์ “บีทเทิลเมเนีย” เริ่มได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางในระดับสากล อาทิ ซิงเกิ้ลชื่อ “I Want to Hold Your Hand” ได้เข้าสู่ชาร์ทเพลงของสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1964 สร้างยอดขายซิงเกิ้ลได้หนึ่งล้านห้าแสนแผ่นภายในสามสัปดาห์ และในเดือนต่อมาวงดนตรีเดอะบีทเทิลส์ก็เริ่มทัวร์ครั้งแรกในอเมริกา ความยิ่งใหญ่ของวงดนตรีเดอะบีทเทิลส์นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงทัศนคติของคนอเมริกันที่มีต่อเพลงที่เป็นที่นิยม และเป็นจุดเริ่มต้นของปรากฏการณ์ที่เรียกว่า “อังกฤษบุก (The British Invasion)”  บริติชอินเวชัน
บริติชอินเวชัน () เป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ในรูปแบบเพลงร็อกและป็อปในสหราชอาณาจักร และมุมมองด้านอื่นของวัฒนธรรมอังกฤษ ที่ได้รับความนิยมในสหรัฐและถือได้ว่าเป็นขาขึ้นของ "วัฒนธรรมแหกคอก" (counterculture) ทั้งสองฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก กลุ่มดนตรีป็อปและร็อกอย่างเช่น เดอะบีเทิลส์, เดอะเดฟคลากไฟฟ์, เดอะคิงส์, เดอะโรลลิงสโตนส์, เฮอร์แมนส์เฮอร์มิตส์, และ ดิแอนิมอลส์ ถือเป็นแถวหน้าของการโจมตีครั้งนี้ จอห์น เลนนอน
จอห์น วินสตัน โอโนะ เลนนอน (English: John Winston Ono Lennon, MBE) (9 ตุลาคม 1940 - 8 ธันวาคม 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงทั่วโลก และเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งวงเดอะบีเทิลส์ วงดนตรีที่ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ในประวัติศาสตร์วงการดนตรี ร่วมกับสมาชิก พอล แม็กคาร์ตนีย์ เขากลายเป็นคู่หูนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียง บักส์ บันนี
หลังจากนั้น บักส์ ก็ได้ปรากฏในอีก 5 ตอนในช่วงปี ค.ศ. 1941 เรื่องแรกนั้นก็คือ Tortoise Beats Hare ของ เท็กซ์ เอฟวรีย์ ซึ่งฉายในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1941 เป็นเรื่องราวของนิทานอีสป ที่กระต่ายท้าเต่าให้วิ่งแข่งกัน และได้พ่ายแพ้ให้กับเต่า เนื่องมาจากความมั่นใจในตัวเองที่สูงเกินไป แต่ในการ์ตูนนี้ บักส์ ได้เสียรู้ให้กับเต่าคู่แข่ง คือ ซิซิล เทอร์เทิล โดยเต่าคู่แข่งได้เอาญาติๆ ซึ่งหน้าตาเหมือนกัน มาเรียงรายไว้ตลอดรายทาง เพื่อหลอกให้บักส์หลงเชื่อว่าได้ถูกวิ่งแซง เป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่ บักส์ ได้กลับกลายมาเป็นผู้ถูกหลอก และได้รับความอับอาย จากคู่แข่งซะเอง เท็กซ์ เอฟวรีย์นั้น ในภายหลังก็ได้ใช้แนวความคิด ที่ใช้ญาติที่หน้าตาเหมือนๆ กัน ในการ์ตูนตอนที่มี ดรูปปี ด็อก อยู่ในเรื่องตอนอื่นๆ เดฟ บอทิสตา
เดวิด ไมเคิล บอทิสตา จูเนียร์ (David Michael Bautista Jr.)[8] เกิด 18 มกราคม ค.ศ. 1969 เป็นนักแสดง, นักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุ และอดีตนักต่อสู้แบบผสมชาวอเมริกัน มีฉายาว่า "ดิ แอนิมอล" (The Animal) เป็นที่รู้จักดีบนสังเวียนในนาม บาทิสตา (Batista) เป็นแชมป์ WWE 2 สมัย แชมป์โลกเฮฟวี่เวท 4 สมัย แชมป์แท็กทีม WWE 4 สมัย[9] ผู้ชนะรอยัลรัมเบิลประจำปี 2005 และ 2014 พอลตายแล้ว
เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1969 เจ้าหน้าที่สื่อของวงเดอะบีตเทิลส์ได้ออกมาปฏิเสธข่าวลือ "เป็นเรื่องไร้สาระเก่า ๆ" และกล่าวว่า "เรื่องราวนี้ได้แพร่สะพัดมานานราว 2 ปี เราได้รับจดหมายประเภทนี้จากทุกแหล่ง แต่พอลก็ยังอยู่กับเรา" จนข่าวลือก็ลดลงไปเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1969 เมื่อนิตยสารไลฟ์ตีพิมพ์บทสัมภาษณ์ล่าสุดของแม็กคาร์ตนีย์ โดยเขาพูดว่า ประวัติศาสตร์อังกฤษ
บันทึกเกี่ยวกับหมู่เกาะบริเทนมีขึ้นครั้งแรกโดยพ่อค้าชาวกรีกโบราณในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล พีธีอาสแห่งมาสซิเลีย (Pytheas of Massilia) นักสำรวจชาวกรีกมาเยือนเกาะอังกฤษใน 325 ปีก่อน ค.ศ. พลีนีผู้อาวุโส (Pliny the Elder) นักสำรวจชาวโรมันกล่าวว่าเกาะอังกฤษเป็นแหล่งดีบุกสำคัญ ทาซิตุส (Tacitus) ชาวโรมันเป็นคนแรกที่กล่าวถึงชาวบริตัน (Britons) ที่อาศัยบนหมู่เกาะบริเตน ว่าไม่มีความแตกต่างกับชาวโกล (Gaul) ในฝรั่งเศส (คือเป็นชาวเคลท์เหมือนกัน) ในด้านรูปร่างหน้าตาขนาดร่างกาย ดิแอนิมัลส์
ดิแอนิมอลส์ () เป็นกลุ่มดนตรีสัญชาติอังกฤษในยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นที่รู้จักในสหรัฐอเมริกา โดยเป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวบริติชอินเวชัน เป็นที่รู้จักในเรื่องการใช้ดนตรีอย่าง ความกล้าหาญซึ่งมีจังหวะหนัก ช้าและเศร้า และเสียงร้องที่ดูลึกของหัวหน้าวง อีริก เบอร์ดอน มีเพลงประจำวงอย่าง "The House of the Rising Sun", "Sky Pilot" และ "We Gotta Get out of This Place"  เบนส์ชิลีโบวล์
ร้าน Ben’s Chili Bowl ก่อตั้งเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม 1958 โดยนาย Ben Ali, ซึ่งเป็นผู้ลี้ภัยชาว Trinidadian เขาได้ศึกษาทันตกรรมที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยโฮเวิร์ด และคู่หมั้นของเขาชื่อ Vidinia Rollins เป็นชาว Virginian. โดยพวกเขาได้เลือกอาคารที่เคยเป็นโรงภาพยนตร์เงียบในเมืองวอชิงตัน ดี.ซี. ที่ชื่อ Minnehaha ซึ่งถูกก่อตั้งในปี 1911 สถานที่ประวัติศาสตร์ของเมืองนี้บนถนน U โดยเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ในร้านนี้เป็นของดั้งเดิมมาตั้งแต่ปี 1950 ในขณะที่เมืองวอชิงตัน ได้ถูกแบ่งแยกอย่างเป็นทางการ และถนน U เป็นที่รู้จักกันว่า “Black Broadway” นักดนตรีแจ๊สที่โด่งดังจำนวนมาก เช่น Duke Ellington, Miles Davis และ Nat King Cole พวกเขาได้แวะทานอาหารที่ร้านนี้ เวลาที่พวกเขาได้มาทำการแสดงที่คลับบนถนน U โอเวอร์มี
ชื่อของวงเป็นการแปลล้อเลียนคำภาษาไทยที่ว่า"เหนือชั้น"ให้เป็นภาษาอังกฤษ โดยเทียบคำว่า"เหนือ"เป็น"over" และ"ฉัน"(หรือ"ชั้น"ในภาษาพูด) เป็น"me" กลายเป็น "Over Me" แต่ในภายหลัง จากคำอธิบายของพวกเขาเอง ชื่อของวงมาจากท่อนหนึ่งของเพลง Come Together ของเดอะ บีทเทิลส์ (The Beatles) วงดนตรีชื่อดังของอังกฤษในช่วงปี ค.ศ. 1960 ที่ร้องว่า "Come together right now... over me" นอกจากนี้พวกเขายังเสริมว่าชื่อนี้ยังหมายความถึง"ดนตรี"ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่เหนือตัวเราขึ้นไป เทกแดต
เทกแดตรวมวงที่เมืองแมนเชสเตอร์ในปี 1990 พวกเขามียอดขายอัลบั้มและซิงเกิลรวมกว่า 30 ล้านก๊อปปี๊ระหว่างปี 1991 - 1996 ในระหว่างปี 1991 อันเป็นปีที่ซิงเกิลแรกของพวกเขาได้เผยแพร่สู่สาธารณชน จนกระทั่งถึงปี 1996 ที่พวกเขาแยกย้ายกันไปนั้น บีบีซีกล่าวถึงเทกแดตว่า "เป็นวงดนตรีบริติชที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในสหราชอาณาจักรนับตั้งแต่วงเดอะบีทเทิลส์ อันเป็นที่รักของทั้งผู้สูงอายุ และวัยรุ่นโดยทั่วไป" เพลงแนวแดนซ์ป๊อป และโซลของเทกแดตขึ้นชาร์ตมากมายในสหราชอาณาจักรในช่วงครึ่งทศวรรษแรกของคริสต์ทศวรรษที่ 1990 อัลบั้ม 2 ชุดที่ขายที่ที่ส่วนของพวกเขาคือ Everything Changes ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเมอร์คิวรีในปี 1994[1] และอัลบั้ม Greatest Hits ซึ่งออกจำหน่ายในปี 1996 โดยออลมิวสิกได้กล่าวไว้ว่า "ณ เวลานี้พวกเขาคือซูเปอร์สตาร์ในยุโรป คำถามหลักๆไม่ใช่ต้องมุ่งประเด็นที่ทำอย่างไรถึงมีซิงเกิลยอดนิยม แต่ควรถามว่ามีซิงเกิลขึ้นสู่อันดับหนึ่งเท่าไหร่" เดอะบลูโทนส์
เดอะบลูโทนส์ () เป็นวงอินดี้ร็อกอังกฤษ ก่อตั้งในฮาวน์สโลว์ เกรเตอร์ลอนดอน ในปี 1994 ประกอบด้วยสมาชิกคือ มาร์ก มอร์ริสส์ นักร้องนำ, อดัม เดฟลิน กีตาร์, สก็อตต์ มอร์ริสส กีตาร์เบส, และ เอ็ดส์ เชสเตอร์ส กลอง สมาชิกคนที่ 5 ริชาร์ด เพย์น เข้ามาในวงระหว่างปี 1998-2002 เดิมทีวงมีชื่อว่า "The Bottlegarden" โฟล์กสวาเกน บีเทิล
ถึงแม้โฟล์กสวาเกนจะเปิดตัวรถรุ่นโฟล์กสวาเกน กอล์ฟ, โฟล์กสวาเกน เจ็ตตา และ โฟล์กสวาเกน กอล ขึ้น โดยประกาศว่าเป็นรถรุ่นต่อของบีเทิล ทั้งสามรุ่นมีขนาดกะทัดรัด ขับง่าย และมีคอนเซปต์การใช้งานใกล้เคียงบีเทิล แต่ทว่า ทั้งสามรุ่น เป็นรถที่ได้รับการออกแบบใหม่ในรูปทรงที่คล้ายรถทั่วไป ไม่ใช่รถที่มีรูปลักษณ์พิเศษเป็นหนึ่งเดียวในยุคสมัยเหมือนบีเทิล ดังนั้น โฟล์กสวาเกนได้ออกแบบรถรุ่นใหม่ขึ้น เพื่อให้เป็นรถที่สืบสานตำนานเต่าทองโดยตรง โดยจะออกแบบมาให้เป็นเต่าทอง คล้ายกับบีเทิลให้มากที่สุด แต่เปลี่ยนรูปทรงให้ทันสมัย จนในที่สุด ก็ได้เปิดตัว โฟล์กสวาเกน นิว บีเทิล ขึ้นใน พ.ศ. 2541 มีรูปทรงคล้ายคลึงบีเทิลรุ่นเดิมมาก แต่นิว บีเทิล จะวางเครื่องยนต์ที่ด้านหน้า และขับเคลื่อนล้อหน้า ต่อมา นิว บีเทิล ได้ถูกส่งไปขายยังตลาดในประเทศต่างๆ แทนที่บีเทิลตัวเดิม หลังจากเปิดตัวรถรุ่นนี้แล้ว จึงเหลือเพียงประเทศเม็กซิโกเท่านั้น ที่ยังมีจำหน่ายบีเทิลตัวเดิม สไปซ์เกิลส์
ตุลาคม 1994 ทางวงได้ถูกแนะนำให้กับโปรดิวเซอร์เพลงอย่าง Simon Fuller ก็ได้เซ็นสัญญากันกับเวอร์จินเรเคิดส์ในเดือนกันยายน 1995 พร้อมกับเปลี่ยนชื่อวงเป็น "Spice Girls" เพราะเนื่องจากชื่อ "Spice" มีศิลปินคนอื่นใช้ชื่อนี้ไปก่อนหน้านี้แล้ว และ สไปซ์ เกิลส์ก็ได้ทำการเขียนเพลงสำหรับอัลบั้มเปิดตัว
8 กรกฎาคม ค.ศ. 1996 สไปซ์ เกิร์ลส์ได้ออกซิงเกิลแรกในสหราชอาณาจักรเพลง "Wannabe" (กำกับมิวสิกวิดีโอโดย โจฮัน คามิทซ์ และถ่ายทำที่ Pancras Chambers ใน London) โดยเข้าชาร์ทในสัปดาห์แรกที่อันดับ 3 ก่อนที่จะขึ้นสู่อันดับ 1 เป็นเวลา 7 สัปดาห์ และเพลงนี้ก็ขึ้นอันดับ 1 ใน 31 ประเทศ ไม่เพียงสร้างสถิติซิงเกิลจากวงหญิงล้วนที่ขายดีที่สุด แต่ยังเป็นซิงเกิลเปิดตัวที่มียอดขายมากที่สุดตลอดการ
สไปซ์เกิลส์ยังสามารถบุกตลาดอเมริกา โดยเข้าชาร์ทสัปดาห์แรกที่อันดับ 11 ซึ่ง ณ ตอนนั้นถือเป็นกลุ่มจากอังกฤษที่เข้าชาร์ทในสัปดาห์แรกได้สูงที่สุด ทำลายสถิติเพลง "I Want to Hold Your Hand" ของเดอะ บีทเทิลส์ที่เข้าชาร์ทอันดับ 12 และ Wannabe ก็สามารถขึ้นอันดับ 1 ในอเมริกาในเวลาต่อมาเป็นเวลา 4 สัปดาห์ เอ็นบีเอ็น เทเลวิชั่น
เจ้าของดั้งเดิมของ เอ็นบีเอ็น, เดอะ นิวคาสเซิล บรอดแคสติ่ง แอนด์ เทเลวิชั่น คอร์ปเปอร์เรชั่น (เอ็นบีทีซี) ถูกก่อตั้งในเดือนพฤษภาคมปี 1958 เพื่อเริ่มต้นการเตรียมการสำหรับการจัดสรรใบอนุญาตโทรทัศน์ที่จะเกิดขึ้น. ผู้ถือหุ้นหลักใน เอ็นบีทีซี คือ บริษัท ยูไนเต็ด บรอดแคสติ่ง (เป็นเจ้าของโดย ครอบครัวเล็ม, เจ้าของสถานีวิทยุ 2เคโอ), บริษัท แอร์เซล บรอดแคสติ่ง (เจ้าของสถานีวิทยุท้องถิ่น 2เอชดี), และ เดอะ นิวคาสเซิล มอร์นิ่ง เฮอร์ราด แอนด์ ไมเนอร์ แอดโวเคด (ที่ถูกซื้อโดย จอห์นเวลล์ แอนด์ ซัน จำกัด). ให้สอดคล้องกับกฎระเบียบของ คณะกรรมการควบคุมบีบีซีของออสเตรเลีย , อย่างน้อย 50% ของ บริษัท จะต้องเป็นเจ้าของท้องถิ่น. 750,000 หุ้นที่ได้รับการทำใช้ได้โดย เดอะ เอ็นบีทีซี (10 เพนนีเทียบเท่ากับ 1 ดอลล่าร์ออสเตรเลลีย). ประมาณ 2,000 คนซื้อหุ้น.[6] จอห์น เลนนอน
แม็กคาร์ตนีย์แนะนำให้จอร์จ แฮร์ริสัน เป็นมือกีตาร์นำ[36] เลนนอนคิดว่าแฮร์ริสัน (อายุ 14 ปีในขณะนั้น) ยังอายุน้อยเกินไป แม็กคาร์ตนีย์ช่วยควบคุมเสียงให้บนดาดฟ้าของรถประจำทางลิเวอร์พูลให้กับแฮร์ริสันที่กำลังเล่นเพลง "รอนชี" ให้เลนนอน และได้รับชวนให้ร่วมวง[37] สจ๊วต ซัตคลิฟฟ์ เพื่อนจากโรงเรียนศิลปะของเลนนอนร่วมวงในตำแหน่งมือเบส[38] เลนนอน แม็กคาร์ตนีย์ แฮร์ริสัน และซัตคลิฟฟ์ รวมตัวกันเป็น "เดอะบีเทิลส์" ในต้นปี 1960 ในเดือนสิงหาคมปีนั้น เดอะบีเทิลส์ได้พำนักอยู่ที่ฮัมบูร์ก ประเทศเยอรมนี เป็นเวลา 48 คืน และเนื่องจากสิ้นหวังจากเหตุขาดมือกลอง จึงชวนพีต เบสต์ มาร่วมด้วย[39] เมื่อเลนนอนอายุ 19 ปี เขาบอกป้าเรื่องการเดินทางดังกล่าว ป้าของเขารู้สึกกลัว และขอร้องให้เขากลับมาเรียนศิลปะแทน[40] หลังอาศัยที่ฮัมบูร์กครั้งแรก วงกลับมาพำนักอีกครั้งในเดือนเมษายน 1961 และครั้งที่สามในเดือนเมษายน 1962 เลนนอนและเพื่อนร่วมวงได้รู้จักกับยาพรีลูดินขณะอยู่ที่ฮัมบูร์ก[41] และเริ่มเสพยาเป็นประจำ รวมถึงแอมเฟตามีนด้วย โดยใช้เป็นยากระตุ้นระหว่างการแสดงยาวนานข้ามคืน[42] มายทีน
MYTEEN (ภาษาเกาหลี:마이틴) ย่อมาจาก Make Your Teenager เป็นกลุ่มบอยแบนด์ประเทศเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยบริษัท The Music Works ในปี 2016 และเปิดตัวครั้งแรกในปี 2017 ด้วยรายการเรียลลิตี้ MYTEEN GO! กลุ่มประกอบด้วยสมาชิก 7 คน ได้แก่ แทบิน ชอนจิน อึนซู ชีฮอน จุนซอบ ยูบิน ฮันซึล โฟล์กสวาเกน บีเทิล
พ.ศ. 2480 บริษัทโฟล์กสวาเกนถูกจัดตั้งขึ้น เพื่อผลิตรถยนต์ราคาถูกและประหยัดน้ำมันสำหรับประชาชนแห่งจักรวรรดิไรซ์ที่สาม และไทป์ 1 ก็เป็นหนึ่งในรถยนต์รุ่นแรกๆ ของโฟล์กสวาเกน เริ่มการผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2481 ตามคำสั่งของฮิตเลอร์ ด้วยราคาประมาณคันละ 990 ไรซ์มาร์ก (สกุลเงินของจักรวรรดิไรซ์ที่สาม ปัจจุบันยกเลิกไปแล้ว, รายได้เฉลี่ยของประชาชนจักรวรรดิไรซ์ที่สาม ณ ขณะนั้น อยู่ที่ประมาณ 140 ไรซ์มาร์ก/เดือน) ซึ่งใกล้เคียงราคาของรถจักรยานยนต์ สมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ
แอตแลนตา ฮอกส์ (Atlanta Hawks) (1968-ปัจจุบัน)# บอสตัน เซลติกส์ (Boston Celtics) (1946-ปัจจุบัน) บรูคลิน เน็ตส์ (Brooklyn Nets) (2012-ปัจจุบัน)# ชาล็อต ฮอร์เน็ตส์ (Charlotte Hornets) (2004-ปัจจุบัน) ชิคาโก บูลส์ (Chicago Bulls (1966-ปัจจุบัน) คลีฟแลนด์ คาวาเลียส์ (Cleveland Cavaliers) (1970-ปัจจุบัน) ดัลลัส แมฟเวอริกส์ (Dallas Mavericks) (1980-ปัจจุบัน) เดนเวอร์ นักเก็ตส์ (Denver Nuggets) (1967-ปัจจุบัน)## ดีทรอยต์ พิสตันส์ (Detroit Pistons) (1957-ปัจจุบัน)# โกลเด้น สเตท วอริเออร์ส (Golden State Warriors) (1962-ปัจจุบัน) ฮิวสตัน รอกเก็ตส์ (Houston Rockets) (1971-ปัจจุบัน)# อินเดียนา เพเซอร์ส (Indiana Pacers) (1967-ปัจจุบัน)## ลอสแอนเจลิส คลิปเปอร์ส (Los Angeles Clippers) (1984-ปัจจุบัน)# ลอสแอนเจลิส เลเกอรส์ (Los Angeles Lakers) (1960-ปัจจุบัน)# เมมฟิส กริซลีส์ (Memphis Grizzlies) (2001-ปัจจุบัน)# ไมอามี ฮีท (Miami Heat) (1988-ปัจจุบัน) มิลวอกี บักส์ (Milwaukee Bucks) (1968-ปัจจุบัน) มินเนโซตา ทิมเบอร์วูลฟ์ส (Minnesota Timberwolves) (1989-ปัจจุบัน) นิว ออร์ลีนส์ พิลีแกนส์ (New Orleans Pelicans) (2002-ปัจจุบัน)# นิวยอร์ก นิกส์ (New York Knicks) (1946-ปัจจุบัน) โอคลาโฮมา ซิตี้ ธันเดอร์ (Oklahoma City Thunder) (2008-ปัจจุบัน) ออร์แลนโด แมจิก (Orlando Magic) (1989-ปัจจุบัน) ฟิลาเดลเฟีย เซเวนตีซิกเซอร์ส (Philadelphia 76ers) (1963-ปัจจุบัน)# ฟีนิกซ์ ซันส์ (Phoenix Suns) (1968-ปัจจุบัน) พอร์ตแลนด์ เทรลเบลเซอร์ส (Portland Trailblazers) (1970-ปัจจุบัน) ซาคราเมนโต คิงส์ (Sacramento Kings) (1985-ปัจจุบัน)# ซานแอนโตนิโอ สเปอรส์ (San Antonio Spurs) (1973-ปัจจุบัน)### โทรอนโต แร็ปเตอรส์ (Toronto Raptors) (1995-ปัจจุบัน) ยูทาห์ แจ๊ซ (Utah Jazz) (1979-ปัจจุบัน)# วอชิงตัน วิซาร์ดส์ (Washington Wizards (1963-ปัจจุบัน)# บิ๊กเทน
บิ๊กเทนก่อตั้งในปี พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) โดยมีสมาชิกดังนี้ วิลเลจพีเพิล
วิลเลจพีเพิลก่อตั้งขึ้นในปี 1977 โดย แจ็ค โมราลี่ (Jacques Morali) นักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์, เฮนรี่ เบโลโล (Henri Belolo) ผู้ดูแลทางธุรกิจ และ วิคเตอร์ วิลลิส (Victor Willis) นักร้องนำ ที่ต้องการจะสร้างวงแด๊นซ์ที่มีสีสันไม่เหมือนใคร ทางวงจึงควานหานักเต้นสำหรับการแสดงสด ในช่วงแรกได้โรส และ ไบรลีย์ มาเป็นนักเต้น และนักเต้นอีกจำนวนหนึ่งในแต่ละบทบาท ไม่นานจึงได้ โฮโด,ฮิวส์,โจนส์ มาแทนในแต่ละตำแหน่ง วิลเลจพีเพิลในยุคที่วิลลิสเป็นนักร้องนำนั้น ตั้งแต่ปี1977 จนถึง1979 สร้างอัลบั้มออกมาห้าชุดด้วยกัน และมีเพลงฮิตเด่นๆเช่น "Go West" "In The Navy" "San Francisco" "Macho Man" และที่ฮิตที่สุด "YMCA" ในช่วง Live & Sleazy ในปี1979 วิลลิสออกจากวง และแทนที่ด้วย เรย์ ซิมพ์สัน และนั่นคือจุดตกต่ำของวง แบล็กแซ็บบาธ
หลังจากที่สมาชิกทุกคนลาออกจากวง Mythology ในปี 1968 มือกีตาร์ Tony Iommi และ มือกลอง Bill Ward ตั้งวงดนตรีแนว เฮฟวี บลูร็อก ขึ้นที่ แอสตัน เบอร์มิงแฮม และสมาชิกอีกสองคนคือ มือเบส Geezer Butler และ นักร้องนำ Ozzy Osbourne ก็เข้ามาร่วมวง แล้วจึงตั้งวงที่ชื่อ The Polka Tulk และได้สมาชิกเพิ่มอีกคือ Jimmy Phillips ตำแหน่งมือสไลด์กีตาร์ และ Alan "Aker" Clarke เล่นแซ็กโซโฟน แล้วจึงเปลี่ยนชื่อวงเป็น Earth แต่มีสมาชิกแค่สี่คนโดยไม่มี Phillips และ Clarke ในช่วงที่วงใช้ชื่อว่า Earth พวกเขาเขียนเพลงขึ้นมาคือ "The Rebel", "Song for Jim", และ "When I Came Down" เป็นเดโมเทป
ในเดือน ธันวาคม 1968 อิออมมีเข้าร่วมเล่นกับวง Jethro Tull เป็นช่วงสั้น ๆ เพราะพอใจกับทิศทางของวง อิออมมีจึงกลับมาเล่นกับวง Earth ในช่วง มกราคม 1969 ในขณะที่แสดงอยุ่ที่อังกฤษช่วง 1969 พวกเขาถูกเข้าใจผิดว่าเป็นวง Earth อีกวงที่มีชื่อเดียวกัน พวกเขาจึงเปลียนชื่อวงอีกครั้ง จากการไปดูหนังเรื่อง "Black Sabbath" เขียนโดย Mario Bava พวกเขาทั้งหมดจึงเริ่มเขียนเพลงชื่อ "Black Sabbath" ได้รับแรงบันดาลมาจากนวนิยายของ Dennis Wheatley พวกเขาเปลี่ยนชื่อวงเป็บ แบล็กแซ็บบาธ ในช่วง สิงหาคม 1969 และมุ่งเน้นเขียนเพลงที่เกี่ยวกับเรื่องสยองขวัญ จัสติซลีก (ทีมซูเปอร์ฮีโร)
จัสติซลีก (English: Justice League) เป็นทีมซูเปอร์ฮีโรในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ สร้างสรรค์โดยนักเขียน การ์ดเนอร์ ฟ็อกซ์ (Gardner Fox) ปรากฏตัวครั้งแรกใน The Brave and the Bold เล่มที่ 28 (มีนาคม 1960) โดยใช้ชื่อทีมว่า จัสติซลีกออฟอเมริกา (Justice League of America: JLA) และมีสมาชิกที่ร่วมก่อตั้งทีม คือ อะควาแมน, แบทแมน, เดอะแฟลช (แบร์รี อัลเลน), กรีนแลนเทิร์น (ฮาล จอร์แดน), มาร์เชียนแมนฮันเตอร์, ซูเปอร์แมน และ วันเดอร์วูแมน [1] เซ็กซ์พิสทอลส์
เซ็กซ์ พิสทอลส์ () เป็นวงแนวพังค์ร็อกจากประเทศอังกฤษ ก่อตั้งขึ้นในลอนดอน ในปี ค.ศ. 1975 พวกเขาเป็นพวกริเริ่มการเคลื่อนไหวพังค์เข้ามาใน สหราชอาณาจักร
และเป็นแรงบันดาลใจให้แก่พังค์และนักร้องแนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟ ถึงแม้ว่าวงเซ็กซ์ พิสทอลส์จะทำงานได้แค่ 2 ปีครึ่ง และออกจัดจำหน่ายเพลงออกมาได้ สี่ ซิงเกิ้ลและ หนึ่งสตูดิโออัลบั้ม 
"Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols", พวกเขายังได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ที่มีอิทธิพลมากในประวัติศาสตร์ของ เพลงสมัยนิยม. บอยแบนด์
หากย้อนไปในอดีตในสมัยยุค 60-70 โปรดิวเซอร์รายการโทรทัศน์ เบิร์ต ชไนเดอร์ (Bert Schneider) และ บ๊อบ ราเฟลสัน (Bob Rafelson) ได้สมาชิก 4 คนเพื่อแสดงทางรายการโทรทัศน์ เดอะ มังกีส์ ก็สามารถถูกจำกัดความว่าเป็นวงบอยแบนด์ในยุคแรกๆได้ วงเดอะ มังกีส์เริ่มก่อตั้งวงในปี 1965 และยุบวงไปในที่สุดในปี 1970 ต่อมาก็มีวงชายล้วนที่ได้รับความนิยมในยุค 60 อย่าง เดอะ บีทเทิลส์, เดอะ บีช บอยส์, บีจีส์, เดอะ แจ็คสัน ไฟฟ์, ดิ ออสมอนด์ส เป็นต้น 
และในปี 1977 ก็มีการฟอร์มวงบอยแบนด์แนวละติน คือวง Menudo พลีสพลีสมี
พลีสพลีสมี () เป็นอัลบั้มเปิดตัวของวงร็อกอังกฤษ เดอะบีตเทิลส์ ค่ายพาร์โลโฟนเร่งที่จะออกอัลบั้ในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1963 ในสหราชอาณาจักรเพื่อประโยชน์เต็มที่ หลังจากประสบความสำเร็จในซิงเกิล "Please Please Me" (อันดับ 1 แถมทุกรายการ แต่อันดับ 2 ในเรเคิดรีเทลเลอร์) และซิงเกิล "Love Me Do" (#17) อัลบั้มมีเพลง 14 เพลง โดย 8 เพลงเขียนโดยเลนนอน/แม็กคาร์ตนีย์ บีสตีบอยส์
ก่อนที่จะก่อตั้งบีสติบอยส์ , ไมเคิล ไดมอนด์ เป็นสมาชิกวงอย่าง "The Walden" , "Jazz Band" , "BAN" และ "The Young Aborigines" บีสติบอยส์ก่อตั้งขึ้นในกรกฎาคม 1981 เมื่อเจเรมี่ สตาฟานมือกีตาร์ของวง Young Aborigines ออกจากกรุงลอนดอนในช่วงฤดูซัมเมอร์ และสมาชิกที่เหลือ ไมเคิล ไดมอนด์ , จอห์น เบอร์รี่ และ เคท ชาเลนบาร์ค ฟอร์มวงแนวฮาร์ดคอร์พังก์กับอดัม โยชนามว่า "บีสติบอยส์" บีสติบอยส์ยังสนับสนุนวงดนตรีอย่าง "Bad Brains" , เดดเคนเนดีส์ มิสฟิตส์ "Reagan Youth" ในเดือนพฤสจิกายน 1982 บีสติบอยส์อัดอีพี Polly Wog Stew ที่สตูดิโอ 171A Studios เล็มมี
เลมมีเกิดใน สโตก-ออน-เทรนต์ และเติบโตใน นอร์ธเวย์ เขาได้รับอิทธิพลมาจากแนวเพลง ร็อกแอนด์โรล และวงดนตรี เดอะบีเทิลส์ ในช่วงแรก นั้นทำให้เขาได้ร่วมแสดงวงดนตรีร็อคหลากหลายในช่วงทศวรรษ 1960 The Rockin' Vickers ถือเป็นวงที่สร้างชื่อให้เลมมีอย่างมีสำคัญ , โดยเขาเป็นคนยกเครื่องดนตรีในวงให้กับ จิมิ เฮนดริกซ์ และ เดอะไนซ์ ก่อนที่จะถูกเข้ามาเป็นสมาชิกแนวสเปธร็อค ในวงดนตรี Hawkind เมื่อปี ค.ศ. 1971 เลมมียังทำหน้าที่ร้องนำในวง และได้ร่วมร้องเพลง "Silver Machine". ซึ่งเป็นซิงเกิ้ลประสบความสำเร็จ กระนั้นเล็มมีก็ถูกไล่ออกจากวง , หลังจากนั้นเขาก่อตั้งวงมอเตอร์เฮดในฐานะนักร้องนำ , มือเบส , นักแต่งเพลง และฟรอนท์แมน มอเตอร์เฮดประสบความสำเร็จอย่างมากในปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1981 รวมถึงผลงานซิงเกิ้ลที่เป็นนิยม "Ace of Spades" เล็มมียังเดินหน้าอัดเพลงและทัวร์การแสดงอย่างเป็นประจำกับมอเตอร์เฮดกระทั่งเขาเสียชีวิตลงเมื่อธันวาคม 2015 สโมสรฟุตบอลลีดส์ยูไนเต็ด
ในปี ค.ศ. 1904 ได้มีการก่อตั้งสโมสรฟุตบอลขึ้นใหม่ในชื่อว่า ""ลีดส์ซิตี"" ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็น ""ลีดส์ยูไนเต็ด"" ในปี ค.ศ. 1919 และเข้าสู่ลีกอาชีพในปี ค.ศ. 1920 ลีดส์นับว่าเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในช่วงทศวรรษที่ 70 โดยในช่วงของดอน เรวี่ส์ ลีดส์คว้าแชมป์เป็นกอบเป็นกำซึ่งเคยก้าวถึงแชมป์ยูโรเปี้ยนคัพและลีดส์เป็นทีมสุดท้ายในประวัติศาสตรที่คว้าแชมป์ดิวิชั่น 1 ฤดูกาล 1991-92 ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อลีกสูงสุดเป็นพรีเมียร์ลีก ในปีต่อมาและยัง ได้รับถ้วยรางวัลต่างๆมากเป็นอันดับที่ 3 ของอังกฤษ แต่ต่อมาทีมประสบปัญหาทางด้านการเงิน จึงต้องขายผู้เล่นตัวหลักออกจากทีมเช่น จิมมี ฟลอยด์ ฮัสเซลเบงค์, โจนาธาน วู๊ดเกด, มาร์ค วิดูก้า, ลี โบว์เยอร์ ,อลัน สมิธ, อารอน เลนน่อน, ร็อบบี้ ฟาวเลอร์, เอียน ฮาร์ท, พอล โรบินสัน, โอลิวิเย่ต์ ดากูส์ เป็นต้น และตกชั้นในเวลาต่อมา โดยปัจจุบันลีดส์ อยู่ภายใต้การครอบครองของ เคน เบตส์ อดีตเจ้าของเชลซีที่นำเงินมาช่วยลีดส์จากสภาพล้มละลาย ทำให้ลีดส์เริ่มมีเงินทุนกลับมาซื้อนักเตะอีกครั้ง โดยในทีมมีดาวรุ่งฝีเท้าดีอย่าง เจอร์เมน เบ็คฟอร์ด ซึ่งเป็นความหวังสูงสุดในการทำประตูของทีม รวมถึง โดยฤดูกาล 2008-09 ลีดส์พลาดการขึ้นชั้นอย่างน่าเสียดายโดยแพ้ มิลวอลล์ รวมสองนัด 2-1 ในรอบรองชนะเลิศ ของการเพลย์ออฟขึ้นชั้นสู่เดอะแชมเปี้ยนชิพ ในฤดูกาล 2009-10 ลีดส์สามารถเอาชนะแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด 1-0 ในฟุตบอลเอฟเอคัพ จากลูกยิงของเจอร์เมน เบ็คฟอร์ด ทำให้แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดตกรอบสามเป็นครั้งแรกในยุคของอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน สร้างความฮือฮาไปทั่วโลก และทำให้ชื่อของลีดส์กลับมาเป็นหัวข้อในข่าวหนังสือพิมพ์อีกครั้ง พร้อมกับทำให้เจอร์เมน เบ็คฟอร์ด เป็นที่ต้องการตัวของทีมยักษ์ใหญ่ต่างๆ ลีดส์ซึ่งสร้างทีมขึ้นมาใหม่จากดาวรุ่ง และนักเตะที่มีประสบการ์ณอย่าง โรเบิร์ต สน็อคกาส, ลูซิอาโน เบคคิโอ, แพทริค คิสนอร์โบ โชว์ฟอร์มได้ยอดเยี่ยมด้วยการได้ตำแหน่งรองแชมป์ลีกวันเลื่อนชั้นสู่เดอะแชมเปี้ยนชิพหลังตกชั้นมาเมื่อ 3 ปีก่อน จัสติน ทิมเบอร์เลก
ทิมเบอร์เลกและเจซี ชาเซ ได้รู้จักกันเมื่อครั้งอยู่ในมิกกี้เมาส์คลับ ได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงบอยแบนด์ที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 ที่ชื่อ เอ็นซิงก์ โดยได้เริ่มก่อตั้งวงในปี 1995 และเริ่มต้นอาชีพด้านดนตรีในปี 1996 ในยุโรป มีเพลงฮิตในสหรัฐอเมริกาหลังจากนั้น 2 ปี โดยออกผลงานอัลบั้มแรกในสหรัฐอเมริกาชื่ออัลบั้ม "*NSYNC" มียอดขาย 11 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพลงฮิตอย่างเช่น Tearin' Up My Heart หลังจากนั้น 2 ปีพวกเขาเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับวงแบ็กสตรีทบอยส์ ที่เกิดการสู้ทางด้านกฎหมายอันยาวนานเกี่ยวกับการโกงของผู้จัดการพวกเขาคือ ลู เพิร์ลแมน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เซ็นสัญญากับไจฟ์เรคคอร์ด ออกผลงานหลังจากการรอคอยอันยาวนาน คืออัลบั้มชุด "No Strings Attached" ในเดือนมีนาคม 2000 ที่สร้างสถิติมียอดขายสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 2.4 ล้านชุดเร็วที่สุดในสัปดาห์แรกตลอดกาล และมีเพลงซิงเกิลอันดับ 1 อย่างเพลง It's Gonna Be Me หลังจากนั้นออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อชุด "Celebrity" ที่สร้างสถิติอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดเป็นอันดับ 2 ตลอดกาล ต่อมาในปี 2002 หลังจากจบทัวร์ Celebrity Tour และหลังออกซิงเกิล Girlfriend ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม พวกเขาตัดสินใจที่จะหยุดงาน จากจุดนี้เองทิมเบอร์เลกเริ่มต้นงานการทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง หลังจากนั้นวงก็แยกย้ายกันไป ในประวัติการทำงานของวงเอ็นซิงก์พวกเขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แสดงบนเวทีรางวัลออสการ์ โอลิมปิก และซูเปอร์โบว์ล รวมถึงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นวงบอยแลนด์ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในประวัติศาสตร์. สไปซ์เกิลส์
เดือนมีนาคม 1993 ได้มีการประกาศออดิชั่นโดยมีเด็กสาวร่วมร้อยคนเข้ามาสมัคร ผู้ที่ผ่านการออดิชั่นในรอบแรกมีอยู่ด้วยกัน 4 คนก็คือ เมลานี คิสชอล์ม, มิเชลล์ สตีเฟนสัน (เข้ามาแทนโดยเอ็มม่า บันทัน), เมลานี บราวน์ และ วิกตอเรีย เบคแฮม (นามสกุลเดิม อดัมส์) ต่อมาได้มีการออดิชั่นอีกรอบ โดยจากเด็กสาวทั้ง 12 คนมีผู้ที่ผ่านการออดิชั่นในรอบนี้เพียงคนเดียวคือ เจรี ฮัลลิเวลล์ และนั่นก็ทำให้วงมีสมาชิกด้วยกันทั้งหมด 5 คนนั้นเองโดยเริ่มแรกได้ตั้งเป็นวงหญิงล้วนที่ชื่อ "Touch" และได้เริ่มมีการบันทึกเสียง
ต่อมา มิเชลล์ สตีเฟนสันได้ออกจากวง และเอ็มม่า บันทันเข้ามาแทน พร้อมกับทั้งได้ทำการเปลี่ยนชื่อวงว่า "Spice" หลังจากที่เอ็มม่าได้ฝึกฝนจากสมาชิกที่เหลือ จากจุดนี้ถึงเดือน มีนาคม 1994 สมาชิกทั้ง 5 คนได้อยู่ด้วยกันในบ้านหลังเล็กๆในเมือง Maidenhead ที่พวกเขาทำงานในชุดเดโม่รวมถึงการฝึกซ้อมเต้น หลังจากประสบความสำเร็จในการแสดงโชว์ในเซสชั่นจากนักวิจารณ์เพลงและโปรดิวเซอร์ พวกเธอทั้ง 5 ตัดสินใจไล่ผู้จัดการออก และได้ติดต่อ Eliot Kennedy มาทำหน้าที่แทน