ท่าอากาศยานแอตแลนตามีขนาดพื้นที่เท่าไหร่?
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง
ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา
ท่าอากาศยานแห่งนี้มีรันเวย์คอนกรีตเดี่ยวที่ยาวที่สุดในสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งยาวประมาณ 3,900 เมตร และรันเวย์หญ้าที่มีขนาดเล็กกว่าอยู่ขนานกันเพื่อนำทางแก่อากาศยาน และท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นฐานการบินใหญ่ของสายการบินอีซีเจ็ตสวิตเซอร์แลนด์ และฟลายบาบู ทั้งยังเป็นฐานการบินรองของสายการบินสวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ และเป็นฐานการบินในอดีตของสายการบินสวิสเวิร์ลด์แอร์เวย์ ก่อนจะหยุดให้บริการในปี 1998 ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ส่วนภูมิทัศน์ภายในท่าอากาศยาน ได้ออกแบบให้เป็นงานภูมิทัศน์ภายในสนามบินขนาดใหญ่แบบ Monumental garden 2 สวน ขนาดพื้นที่ถึงแปลงละ 135×108 ม.[39] ตามแบบเดิมนั้นมีแนวความคิดหลักสองแนวคิด คือ สวน "เมือง" และ สวน "ชนบท" โดยการออกแบบได้รับอิทธิพลมาจากแนวคิดภูมิจักรวาลและอารยธรรมชาวน้ำ ศูนย์อวกาศเคนเนดี
ศูนย์อวกาศ จอห์น เอฟ. เคนเนดี () เป็นศูนย์อวกาศขององค์การนาซา ตั้งอยู่ที่เกาะเมอร์ริตต์ รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา มีพื้นที่ 567 ตารางกิโลเมตร มีคนประมาณ 17,000 คน ทำงานอยู่ที่ศูนย์อวกาศแห่งนี้ สหราชอาณาจักร
ในปีเริ่มตุลาคม 2009 ถึงกันยายน 2010 สนามบินในสหราชอาณาจักรให้บริการผู้โดยสารรวม 211.4 ล้านคน.[167] ในช่วงเวลานั้น สามสนามบินที่ใหญ่ที่สุดได้แก่ สนามบิน London Heathrow (ผู้โดยสาร 65.6 ล้านคน) สนามบินแก็ตวิก (ผู้โดยสาร 31.5 ล้านคน) และ สนามบินลอนดอนสแตนสเตด (ผู้โดยสาร 18.9 ล้านคน).[167] สนามบิน London Heathrow ตั้งอยู่ 15 ไมล์ (24 กิโลเมตร ) ทางตะวันตกของเมืองหลวง มีผู้โดยสารต่างประเทศมากที่สุดของสนามบินใดๆในโลก[161][162] และเป็นศูนย์กลางสำหรับ British Airways ซึ่งเป็นสายการบินแห่งชาติสหราชอาณาจักร เช่นเดียวกับ BMI และ เวอร์จินแอตแลนติก.[168] ท่าอากาศยานนานาชาติโอกแลนด์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอกแลนด์ (Oakland International Airport) หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติเมโทรโพลิแทนโอกแลนด์ ตั้งอยู่ที่อลาเมดาเคาน์ตี ในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา อยู่ห่างจากตัวเมืองโอกแลนด์ไปทางใต้ประมาณ 6 กิโลเมตร (4 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานหลักของเซาต์เวสต์แอร์ไลน์ และเป็นท่าอากาศยานสำคัญของสายการบินต้นทุนต่ำอย่างเอทีเอแอร์ไลน์ และเจ็ตบลูแอร์เวย์ นอกจากนี้โอกแลนด์ยังเป็นหนึ่งในสามท่าอากาศยานนานาชาติที่รองรับน่านฟ้าอ่าวซานฟรานซิสโก และเป็นท่าอากาศยานที่ช่วยระบายการจราจรทางอากาศจากท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโกอีกด้วย ท่าอากาศยานนานาชาติอัคมัด ยานี
มีอาคารผู้โดยสาร 1 แห่งทางด้านทิศใต้ของทางวิ่ง รองรับทั้งเที่ยวบินภายในและระหว่างประเทศ อาคารมีเนื้อที่ 2,657 ตารางเมตร สิ่งอำนวยความสะดวก อาทิ ร้านขายของที่ระลึก, ภัตตาคาร, ธนาคาร, บริการแลกเงินตรา, โรงแรม, รถแท็กซี่ และรถเช่า ทางวิ่งมีเนื้อที่ 2,680 x 45 ตารางเมตร ท่าอากาศยานนานาชาติอุบลราชธานี
ท่าอากาศยานนานาชาติอุบลราชธานี เป็นท่าอากาศยานที่ใช้งานมาตั้งแต่ครั้งสงครามเวียดนาม โดยเป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศสหรัฐอเมริกา ที่ใช้เป็นฐานในการโจมตีเวียดนาม ตั้งอยู่ในบริเวณกองบิน 21 กองทัพอากาศ มีพื้นที่ทั้งหมด 3,876 ไร่ ได้รับการจัดตั้งให้เป็นท่าอากาศยานนานาชาติ (International Airport) แห่งแรกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เมื่อปี พ.ศ. 2531 ตามมติของคณะรัฐมนตรี (เปลี่ยนสนามรบเป็นสนามการค้า) ในสมัยพลเอกชาติชาย ชุณหะวัน เป็นนายกรัฐมนตรี ที่มีเป้าหมายที่จะให้ท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการบินของภูมิภาคอินโดจีน ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง
ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง เพิ่มอาคารผู้โดยสารหลังที่ 3 ในปี พ.ศ. 2551 ในช่วงงานโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ถือเป็นอาคารผู้โดยสารที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจากอาคารผู้โดยสารที่ 3 ของ ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ และถือเป็นสิ่งปลูกสร้างที่ใช้พื้นที่ใหญ่ที่สุดในโลกอันดับ 6 ซึ่งกินเนื้อที่ราว  สนามบินอุตรดิตถ์
สนามบินอุตรดิตถ์ หรือสนามบินวังยาง ตั้งอยู่ บ้านวังยาง หมู่ 2 ต.ผาจุก อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์ ใกล้กับที่ทำการเทศบาลตำบลผาจุก และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า อุตรดิตถ์ ห่างจากตัวจังหวัดอุตรดิตถ์ ไปทางถนนทางหลวงศิลาอาสน์-เขื่อนสิริกิติ์ (ทางหลวงหมายเลข 1045) ประมาณ 23 กิโลเมตร มีพื้นทั้งหมด 1,085 ไร่ ปัจจุบันมอบพื้นที่จำนวน 700 ไร่ ให้เป็นสถานที่โครงการอนุรักษ์พันธุ์พืช อันเนื่องมาจากพระราชดำริ ซึ่งดำเนินการโดยมหาวิทยาลัยแม่โจ้ และพื้นที่สนามบินเป็นกรรมสิทธิ์ของอบต.ผาจุก ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู
หลังจากสิ้นสุดสงคราม แผนกการบินพลเรือน (DCA) ของเกาะบอร์เนียวตอนเหนือ (รัฐซาบะฮ์ในปัจจุบัน) ได้ทำการก่อสร้างอาคารสนามบินใหม่อีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1957 พร้อมกับเปลี่ยนผิวทางวิ่งจากหญ้าให้กลายเป็นวัสดุคงทน ต่อมาในปี ค.ศ. 1959 ได้มีการขยายทางวิ่งให้ยาวถึง 1,593 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินวิคเกอร์ วิสเคาต์ ของสายการบินมลายาแอร์เวย์ (ปัจจุบันสายการบินนี้ปิดทำการไปแล้ว) และได้ขยายทางวิ่งเพิ่มอีกครั้งในปี ค.ศ. 1963 โดยยาวถึง 1,921 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น คอเม็ท 4 ต่อมาในปี ค.ศ. 1967 สายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค ได้เปิดให้บริการเครื่องบิน คอนแวร์ 880 จำนวน 2 เที่ยวต่อสัปดาห์ ในเส้นทางฮ่องกง–มะนิลา–โกตากีนาบาลู (ปัจจุบันสายการบินนี้ ได้ยกเลิกจุดหมายปลายทางนี้แล้ว) ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทั้งจำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการ และจำนวนเที่ยวบินที่ลงจอด ยังคงมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ท่าอากาศยานนานาชาติเกิ่นเทอ
ท่าอากาศยานนานาชาติเกิ่นเทอ () ชื่อเดิม ท่าอากาศยานจ่าน้อก เป็นท่าอากาศยานในเมืองเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2011 งบประมาณการก่อสร้าง 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ บนเนื้อที่ 20,750 ตารางเมตร (223,400 ตารางฟุต) มีเป้าหมายสำคัญคือ เพื่อรองรับผู้โดยสารได้ถึง 5 ล้านคนต่อปี และเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจของภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง สหรัฐ
สหรัฐแผ่นดินใหญ่มีพื้นที่ 7,663,940.6 ตารางกิโลเมตร รัฐอะแลสกา ซึ่งมีประเทศแคนาดาคั่นสหรัฐแผ่นดินใหญ่ เป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุด มีขนาด 1,717,856.2 ตารางกิโลเมตร รัฐฮาวายซึ่งเป็นกลุ่มเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปอเมริกาเหนือ มีพื้นที่ 28,311 ตารางกิโลเมตร[176] ดินแดนที่มีประชากรอาศัยของสหรัฐ ได้แก่ ปวยร์โตรีโก อเมริกันซามัว กวม หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาและหมู่เกาะเวอร์จินรวมมีพื้นที่ 23,789 ตารางกิโลเมตร[177] ท่าอากาศยานนานาชาติแม่สอด
ปัจจุบันกำลังดำเนินการปรับปรุงขยายทางวิ่ง (รันเวย์) ให้มีความยาวมากขึ้น จากเดิม 1,500 เมตร เป็น 2,100 เมตร เพื่อให้สามารถรองรับเครื่องบินขนาดโบอิง 737 และแอร์บัส เอ320 และขยายพื้นที่จอดเครื่องบิน ให้สามารถจอดเครื่องบินขนาดดังกล่าวได้ 3 ลำในเวลาเดียวกัน รวมถึงการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ คาดว่าจะแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2562 ทั้งนี้สายการบินไทยแอร์เอเชียได้แสดงท่าทีว่าพร้อมเปิดเส้นทางบินมายังท่าอากาศยานแม่สอดทันทีที่รันเวย์มีขนาดรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ320 ของตน ท่าอากาศยานนานาชาติจูลาย
ในปี ค.ศ. 2008 ท่าอากาศยานจูลาย กลายเป็นท่าอากาศยานที่มีพื้นที่มากที่สุดของประเทศ ครอบคลุมเนื้อที่ 30 ตารางกิโลเมตร มีทางวิ่งยาว 3,050 เมตร ท่าอากาศยานพระตะบอง
ท่าอากาศยานพระตะบอง () เป็นท่าอากาศยานในเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อยู่ห่างจากเมืองไปประมาณ 3 กิโลเมตร สนามบินมีเนื้อที่ 128.68 เฮกตาร์ ความสูง 60 ฟุตจากระดับน้ำทะเล มีทางวิ่ง 1 ทาง ประเภท 07/25 ผิวยางมะตอย กว้าง 1600 เมตร ยาว 40 เมตร สนามบินนี้เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1968 เม็กซิโกซิตี
ท่าอากาศยานนานาชาติเม็กซิโกซิตี (Mexico City International Airport) เป็นสนามบินนานาชาติตั้งอยู่ในกรุงเม็กซิโกซิตี สนามบินนี้มีขนาดใหญ่ที่สุด และมีเที่ยวบินมากที่สุดในแผ่นดินอเมริกาเหนือและภูมิภาคลาตินอเมริกา ในปี ค.ศ. 2008 มีผู้ใช้บริการของท่าอากาศยานแห่งนี้ทั้งสิ้น 31 ล้านคน แอตแลนตา
แอตแลนตา (Atlanta, บางสำเนียงออกเสียง แอตแลนนา) เป็นเมืองหลวงและเมืองขนาดใหญ่ในรัฐจอร์เจียของสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีประชากร ตามสัมมโนประชากรในปี 2548 ทั้งหมด 470,688 คน ซึ่งแอตแลนตานี้เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของธุรกิจสำคัญระดับโลกหลายอย่าง ไม่ว่า โค้ก เอทีแอนด์ทีไวร์เลสส์ เดลต้า แอร์ไลน์ และ โฮมดีโปต์ รวมทั้งยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุดของโลกฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน นอกจากนี้ในแอตแลนตายังเป็นที่ตั้งของ สถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย ที่รู้จักในชื่อย่อว่า จอร์เจียเทค สถาบันการศึกษาชั้นนำของสหรัฐอเมริกาแห่งหนึ่ง และที่ตั้งของศูนย์ควบคุมโรคติดต่อ (CDC: Centers for Disease Control and Prevention) ท่าอากาศยานดอนเมือง
เมื่อมีการเปิดใช้อาคารผู้โดยสารในประเทศหลังใหม่ (อาคารผู้โดยสาร 3) พร้อมอาคารเทียบเครื่องบิน 6 ในปี พ.ศ. 2538 ท่าอากาศยานดอนเมืองจึงมีอาคารเทียบเครื่องบิน 5 อาคาร และหลุมจอดอากาศยานแบบประชิดอาคาร 34 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี 15 หลุม ขนาด โค้ด ดี 17 หลุม และขนาด โค้ด ซี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 24 เมตร แต่ไม่เกิน 36 เมตร (เช่น โบอิง 737) 2 หลุม ดังนี้ ท่าอากาศยานดอนเมือง
อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2554 ทอท. จำเป็นต้องปิดให้บริการท่าอากาศยานดอนเมืองชั่วคราว เนื่องจากเหตุการณ์มหาอุทกภัยในปีนั้น ส่งผลให้น้ำเริ่มไหลเข้ามาจากด้านทิศเหนือและเข้าท่วมผิวทางวิ่งและพื้นที่ภายในท่าอากาศยาน โดยสายการบินที่ทำการบินแบบประจำอยู่ในช่วงเวลาดังกล่าวได้หยุดให้บริการตั้งแต่ประมาณ 12.00 น. ของวันนั้น ก่อนย้ายไปให้บริการชั่วคราวที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และกรมการบินพลเรือนได้ออกประกาศหยุดทำการบินตั้งแต่เวลาประมาณ 14.00 น. ของวันเดียวกันด้วยเหตุผลด้านความไม่ปลอดภัยต่อการบิน[17] แต่ด้วยน้ำที่ท่วมภายในท่าอากาศยานมีระดับสูงสุดถึงเกือบ 4 เมตร น้ำจึงได้เข้าท่วมชั้นใต้ดินและชั้น 1 ภายในอาคารผู้โดยสารทั้งหมด ทำให้อาคาร 1 ซึ่งเปิดใช้งานอยู่ขณะนั้นจึงได้รับความเสียหายอย่างหนัก ซึ่งแม้น้ำที่ท่วมจะลดระดับลงจนเข้าสู่สภาวะปกติตั้งแต่ต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554 และ ทอท. เปิดใช้ทางวิ่งฝั่งตะวันออกตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 แล้วก็ตาม แต่ก็ต้องใช้เวลาในการบูรณะซ่อมแซมอาคาร 1 ประมาณ 4 เดือน ด้วยงบประมาณ 441 ล้านบาท (งบประมาณฟื้นฟูท่าอากาศยานทั้งหมด 930 ล้านบาท) ก่อนจะเปิดใช้งานได้อีกครั้ง พร้อมกับทางวิ่งฝั่งตะวันตกและระบบสนับสนุนต่างๆ เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2555 และเริ่มให้บริการเชิงพาณิชย์ตั้งแต่วันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2555 เป็นต้นไป[18][19] ท่าอากาศยานเลย
ท่าอากาศยานเลย หรือ สนามบินเลย () สนามบินตั้งอยู่ที่ อ.เมืองเลย จังหวัดเลย ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดเลย ห่างจากตัวเมืองประมาณ 6 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 1,429 ไร่ บริเวณโดยรอบเกือบทุกทิศทางจะมีภูเขาเตี้ยๆล้อมรอบ มีระดับความสูงตั้งแต่ 600-2,000 ฟุต เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม โทร. 0-4281-1520 ต่อ 21 สหราชอาณาจักร
สก็อตแลนด์มีพื้นที่น้อยกว่าหนึ่งในสามของพื้นที่ทั้งหมดของสหราชอาณาจักร, ครอบคลุม 78,772 ตารางกิโลเมตร (30,410 ตารางไมล์)[18] และ รวมถึง เกือบแปดร้อยเกาะ[19] ส่วนใหญ่อยู่ทางตะวันตกและทางเหนือของเกาะบริเตนใหญ่; สะดุดตาคือ Hebrides, Orkney Islands และ Shetland Islands. ภูมิประเทศของสกอตแลนด์เป็นที่โดดเด่นด้วย Highland Boundary Fault - รอยแตกหักของหินทางธรณีวิทยา - ซึ่งลัดเลาะในสกอตแลนด์ จาก Arran ทางตะวันตกไป Stonehaven ทางตะวันออก[20] รอยแตกจะแยกสองภูมิภาคที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน, คือไฮแลนด์ไปทางทิศเหนือและทิศตะวันตก และที่ราบลุ่มไปทางใต้และ ตะวันออก. ภูมิภาคไฮแลนด์ที่ขรุขระมากขึ้นประกอบด้วยส่วนใหญ่ของแผ่นดินที่เต็มไปด้วยภูเขาของสกอตแลนด์, รวมทั้ง Ben Nevis ที่สูง 1,343 เมตร (4,406 ฟุต), ซึ่งสูงที่สุดในเกาะบริเตนใหญ่อังกฤษ[21] พื้นที่ ลุ่ม, โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงแคบของแผ่นดินระหว่าง the Firth of Clyde และ the Firth of Forth ที่รู้จักกันว่าเป็น Central Belt - เป็นที่ราบเรียบ และบ้านของส่วนใหญ่ของประชากร รวมทั้ง กลาสโกว์, เมืองที่ใหญ่ที่สุดของสกอตแลนด์, และ เอดินบะระ เมืองหลวงและศูนย์กลางทางการเมือง ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
จะก่อสร้างในปีพ.ศ. 2553+ ท่าอากาศยานแพร่
ปัจจุบันมีทางวิ่ง (รันเวย์) 1 ทางวิ่ง ขนาดกว้าง 30 เมตร ยาว 1,500 เมตร ซึ่งเป็นขนาดที่ไม่เหมาะสมต่อเครื่องบินขนาดใหญ่ กรมท่าอากาศยานจึงได้มีแผนที่จะขยายทางวิ่งให้มีความกว้าง 45 เมตร ยาว 2,100 เมตร ซึ่งจะช่วยให้มีสายการบินเปิดเส้นทางบินมายังแพร่เพิ่มมากขึ้น เนื่องจากเป็นขนาดทางวิ่งที่สามารถรองรับเครื่องบินขนาดโบอิง 737 หรือแอร์บัส เอ320 ที่สายการบินหลายสายในประเทศไทยนิยมใช้ ท่าอากาศยานดอนเมือง
พื้นที่สนามบินดอนเมืองในสมัยเริ่มแรก จากการสำรวจเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2457 มีพื้นที่ 1,770 ไร่ พื้นดินเป็นสนามหญ้า มีผิวดินชนิดดินปนทรายแดง เครื่องบินขนาดใหญ่ของสายการบินพาณิชย์ไม่สามารถจะใช้ขึ้นลงได้ในฤดูฝน ดังนั้นในปี พ.ศ. 2476 รัฐบาลจึงอนุมัติให้กระทรวงเศรษฐการและกระทรวงมหาดไทย ร่วมกันดำเนินการสร้างทางวิ่งเป็นคอนกรีตและลาดยางแอสฟัลต์ พร้อมกับให้สร้างถนนเชื่อมระหว่างสนามบินดอนเมืองกับพระนคร (ถนนพหลโยธิน) ทางวิ่งดังกล่าวแล้วเสร็จเรียบร้อยเปิดใช้การได้ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2478 ท่าอากาศยานภูเก็ต
ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต หรือ สนามบินภูเก็ต เป็นสนามบินตั้งอยู่ที่ เหนือสุดของเกาะภูเก็ตเป็นท่าอากาศยานที่มีเที่ยวบินหนาแน่นเป็นอันดับที่สามของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ และท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง มีเที่ยวบินทั้งในและต่างประเทศ บินมาลงทุกวัน ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีมาตรฐานทั้งในด้านการท่องเที่ยว เศรษฐกิจ ท่าอากาศยานนานาชาติภูเก็ต ตั้งอยู่เลขที่ 222 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4026 ตำบลไม้ขาว อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต ห่างจากตัวเมืองภูเก็ตประมาณ 32 กิโลเมตร เนื้อที่โดยประมาณ 94,800 ตารางเมตร แท๊กซี่เวย์ 8 จุด ทิศเหนือเป็นภูเขา ทิศใต้เป็นสวนยางพารา ทิศตะวันตกเป็นชายฝั่งทะเลอันดามัน สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 6,500,000 คนต่อปี โดยในปี พ.ศ. 2557 บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) มีแผนที่จะขยายสนามบินแห่งนี้ ซึ่งจะช่วยให้สนามบินสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 12,500,000 คนต่อปี ปัจจุบันส่วนต่อขยายอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศแห่งใหม่ได้เปิดใช้บริการแล้ว ในปี พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานภูเก็ต รับผู้โดยสารทั้งหมด 25 ประเทศทั่วโลก ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก
ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก มีเนื้อที่ถึง 45 ตารางกิโลเมตร (12,900 เอเคอร์) ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของสหรัฐอเมริกา โดยมีเนื้อมากถึงขนาดที่สามารถจุโอแฮร์ในชิคาโก และฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสันในแอตแลนตา ลงไปรวมกันได้เดิมเคยใช้โดยยูเอสแอร์เวย์เอ็กซ์เพรส ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่อาคารเทียบเครื่องบิน เอ ปัจจุบันนี้ใช้เป็นส่วนตรวจความปลอดภัย และท่าเทียบทั้งหมดปิดใช้บริการ และกำหนดให้เป็นเขตหวงห้ามเฉพาะเจ้าหน้าที่เท่านั้น ทั้งนี้ทางยูเอสแอร์เวย์ยังไม่มีแผนที่จะเปิดใช้งานในส่วนนี้อีกครั้ง ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ท่าอากาศยานลอนแกตวิก (London Gatwick Airport) เป็นท่าอากาศยานขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของลอนดอน และเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นเป็นอันดับสองของของสหราชอาณาจักร เป็นรองจากฮีทโธรว์ และยังได้ชื่อว่าเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุดที่มีทางวิ่งให้บริการเพียงเส้นเดียว เป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุดเป็นอับดับ 22 (เป็นอับดับที่ 7 ในกรณีจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศ) ของโลกในกรณีจำนวนผู้โดยสารต่อปี ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ ครอว์เลย์ เวสต์ ซัสเซ็ก ห่างจากตัวเมืองไปทางเหนือประมาณ 5 กิโลเมตร (3 ไมล์) ห่างจากกรุงลอนดอนไปทางใต้ประมาณ 46 กิโลเมตร (28 ไมล์) และทางเหนือของบริงตันประมาณ 40 กิโลเมตร สหรัฐ
อุตสาหกรรมสายการบินพลเรือนมีเอกชนเป็นเจ้าของทั้งหมด และส่วนใหญ่เลิกกำกับ (deregulate) ไปตั้งแต่ปี 1978 ขณะที่ท่าอากาศยานสำคัญส่วนมากเป็นของรัฐบาล[476] สายการบินใหญ่สุดในโลกนับจากจำนวนผู้โดยสาร 3 สายเป็นของสหรัฐ; อเมริกันแอร์ไลนส์เป็นที่หนึ่งหลังจากยูเอสแอร์เวย์ซื้อในปี 2013[477] ในจำนวนท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดในโลก 50 แห่ง มี 16 แห่งอยู่ในสหรัฐ รวมทั้งที่หนาแน่นที่สุด ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา และอันดับสี่ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ในชิคาโก[478] หลังเหตุโจมตี 11 กันยายน 2001 มีการตั้งการความปลอดภัยขนส่งเพื่อตรวจตราท่าอากาศยานและสายการบินพาณิชย์ สถานีอวกาศนานาชาติ
แผงสุริยะของสหรัฐอเมริกาจะหันหน้าเข้าสู่ดวงอาทิตย์เพื่อให้รับพลังงานได้มากที่สุด แต่ละแผงมีขนาดพื้นที่ประมาณ 375 ตารางเมตร และยาว 58 เมตร วงแหวนอัลฟา</i>จะปรับแผงดวงอาทิตย์ให้หันหน้าเข้าสู่ดวงอาทิตย์ในการโคจรแต่ละรอบ ขณะที่<i data-parsoid='{"dsr":[57782,57796,2,2]}'>วงแหวนบีตา</i>จะปรับมุมของดวงอาทิตย์กับระนาบการโคจร นอกจากนี้ยังมีการใช้ Night Glider mode เพื่อลดแรงลากของยานที่เกิดจากบรรยากาศโลกชั้นบนโดยการหมุนแผงดวงอาทิตย์ให้ชี้ไปในทิศการเคลื่อนที่ของยาน[78] สนามบินเลิงนกทา
สนามบินเลิงนกทา สร้างขึ้นโดยทหารสหรัฐอเมริการ่วมกับพันธมิตรอังกฤษ , ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ในสมัยสงครามเวียดนาม เริ่มก่อสร้างในเดือนพฤศจิกายน 2506 ใช้เวลา 3 ปี จึงดำเนินการแล้วเสร็จ เดิมชื่อสนาม Crown Airfield รันเวย์เป็นพื้นคอนกรีตยาว 1,530 เมตร มีหัวท้ายเป็นแอสฟัลต์ด้านละ 150 เมตร  ความกว้างของรันเวย์ 40 เมตร ว่ากันว่า สมัยสงครามเวียดนาม สหรัฐได้สร้างสนามบินสำรองเอาไว้หลายแห่ง ทั้งในไทยและลาว เพื่อให้เครื่องบินที่ถูกยิงขัดข้อง ได้ลงจอดในสนามบินที่ใกล้ที่สุด และใช้ประโยชน์ในการลำเลียงยุทธภัณฑ์สงคราม ไม่ไกลจากสนามบินโคกตลาด ก็มีการสร้างฐานเรดาร์ขึ้นบนยอดภูหมู ซึ่งวันนี้แปรสภาพเป็น "วนอุทยานภูหมู" อยู่ในพื้นที่ อ.นิคมคำสร้อย จ.มุกดาหาร 50 กว่าปีที่แล้ว ในพื้นที่รอยต่อ 3 จังหวัด (ยโสธร-อำนาจเจริญ-มุกดาหาร) เป็นพื้นที่สีแดง มีการเคลื่อนไหวของพลพรรคทหารปลดแอกฯ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากลาว (แนวลาวอิสระ) เวียดนาม และจีน ช่วงปี 2500-2508 สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ได้มาขยายงานมวลชน โดยยึดเอาหมู่บ้านสองข้างทางสายชยางกูร นับจากบ้านนาไร่ใหญ่ เขตอำนาจเจริญ ขึ้นไปทางเขตเลิงนกทา โดยใช้เงื่อนไขความยากจน และการเข้ามาสร้างสนามบินลับที่บ้านโคกตลาด เป็นเนื้อหาในการปลุกระดมชาวนาอีสานให้เห็นถึงการเข้ามารุกรานของจักรพรรดินิยมอเมริกา สนามบินลับ และฐานเรดาร์บนภูหมู เป็นรูปธรรมที่นักเคลื่อนไหวใต้ดินหยิบยกขึ้นมาอธิบายถึงสภาพความเป็น "กึ่งเมืองขึ้น" (เมืองขึ้นของสหรัฐ) ตามทฤษฎีของชาว พคท.สมัยโน้น ปลายปี 2508 สมาชิก พคท.ในแถวถิ่นอำนาจเจริญ-เลิงนกทา จึงประกาศจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธหน่วยแรก โดยใช้ชื่อ "พลพรรคประชาชนไทยต่อต้านอเมริกา" (พล.ปตอ.) ซึ่งสี่ปีต่อมา ได้มีการเปลี่ยนชื่อ พล.ปตอ. เป็นกองทัพปลดแอกประชาชนฯ หรือ "ทปท." ท่าอากาศยานนานาชาติอะตาตืร์ก
ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์ก (IATA: IST, ICAO: LTBA) (ภาษาตุรกี: İstanbul Atatürk Havaliman) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติ ในเมืองอิสตันบูลและเป็นท่าอากาศที่ใหญ่ที่สุดในประเทศตุรกี ในด้านของจำนวนของผู้โดยสาร จุดหมายปลายทาง และจำนวนอากาศยานที่ใช้บริการ ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์ก เริ่มเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1912 (พ.ศ. 2455) โดยเป็นฐานการบินทางทหาร ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 24 กิโลเมตร ในปัจจุบันเป็นฐานการบินหลักของสายการบินเตอร์กิชแอร์ไลน์ และให้บริการแก่ประชาชนทั่วไปในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์กได้ให้บริการเที่ยวบินตรงถึง 273 เที่ยวบิน ส่งผลให้ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์กเป็นท่าอากาศยานที่มีจำนวนเที่ยวบินตรงมากที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของโลก รองจากท่าอากาศยานนานาชาติแฟรงก์เฟิร์ต ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ในขณะที่อุตสาหกรรมการบินเติบโตขึ้น ไอเดิลไวล์ดเองก็เติบโตตามไปด้วย และด้วยความสำคัญของการเป็นศูนย์กลางธุรกิจระดับโลกของนิวยอร์ก ความสามารถในการรองรับผู้โดยสารจึงต้องเพิ่มสูงขึ้นตามความต้องการ จึงขยายพื้นที่ไปถึง 16 ตารางกิโลเมตร (4,000 เอเคอร์) และสร้างอาคารผู้โดยสารเป็น 8 หลังในเวลาต่อมา ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านสายการบินต่างไม่ว่าจะเป็นแพนแอม , ทีดับเบิลยูเอ, อีสเทิร์นแอร์ไลน์, เนชั่นเนลแอร์ไลน์, ทาวเวอร์แอร์ และฟลายอิงไทเกอร์ไลน์ ทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้กลายศูนย์กลางการบินระดับโลก ทวีปอเมริกาเหนือ
ทวีปอเมริกาเหนือมีพื้นที่ประมาณ 22,063,997 ตารางกิโลเมตร เป็นทวีปที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก รองจากทวีปเอเชียและแอฟริกาตามลำดับ บริเวณที่กว้างที่สุดของทวีป คือ ตั้งแต่ช่องแคบเบริงถึงเกาะนิวฟันด์แลนด์ ส่วนบริเวณที่ยาวที่สุดของทวีป คือตั้งแต่คาบสมุทรบูเทียถึงคอคอดปานามา ซึ่งเป็นส่วนที่แคบที่สุดของทวีป คือกว้างประมาณ 74 กิโลเมตร ทวีปอเมริกาเหนือ มีรูปร่างคล้ายสามเหลี่ยมหัวกลับ คือมีฐานกว้างอยู่ทางด้านเหนือและปลายแหลมอยู่ทางตอนใต้ ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
ท่าอากาศยานแห่งนี้สร้างขึ้นบนเกาะขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นจากการถมทะเลระหว่างเกาะเช็คแลปก๊กและเกาะ Lam Chau จนกลายเป็นเกาะเดียว เกาะเดิมทั้ง 2 เกาะนี้ถูกปรับพื้นผิวให้ราบเรียบ ครอบครองพื้นที่ประมาณ 25% ของพื้นที่ท่าอากาศยานทั้งหมดซึ่งมีขนาด 12.48 ตารางกิโลเมตร มีทางเชื่อมต่อกับส่วนเหนือของเกาะลันเตา ใกล้กับหมู่บ้านประวัติศาสตร์ Tung Chung ซึ่งปัจจุบันถูกขยายออกเป็นเมืองใหม่ การปรับปรุงพื้นที่สำหรับท่าอากาศยานแห่งนี้ ทำให้เกิดพื้นดินใหม่เป็นพื้นที่ 1% ของพื้นที่ทั้งหมดของฮ่องกง ท่าอากาศยานแห่งนี้เปิดเพื่อใช้งานแทนท่าอากาศยานไคตั๊กที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของเกาลูนซิตี ซึ่งจัดว่าไม่ปลอดภัยเนื่องมาจากรันเวย์เดี่ยวที่ยื่นออกไปในอ่าวเกาลูนและพื้นที่ที่ติดกับย่านที่พักอาศัย ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
จะก่อสร้างในปีพ.ศ. 2553+ ท่าอากาศยานดอนเมือง
220px|thumbnail|อาคารผู้โดยสาร 1 เปิดให้บริการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2530 และเปิดอย่างเต็มรูปแบบในเดือนกันยายน พ.ศ. 2530 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคาร 1 เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2530 อาคาร 1 มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 109,033 ตารางเมตร ในช่วงที่ใช้งานเต็มรูปแบบครั้งสุดท้ายในปี พ.ศ. 2549 รองรับผู้โดยสารได้ 16 ล้านคนต่อปี ปัจจุบันรองรับผู้โดยสารได้ 18.5 ล้านคนต่อปี[10][12] มิดเวย์อะทอลล์
มิดเวย์อะทอลล์ () ตั้งอยู่มหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ อยู่ห่างจากซานฟรานซิสโก ทางตะวันตก ราว 2,800 ไมล์ทะเล(5,200 กม./3,200 ไมล์) และ ห่างจากโตเกียวทางตะวันออก ราว 2,200ไมล์ทะเล(4,100 กม./2,500 ไมล์) มีพื้นที่ 6.2 ตารางกิโลเมตร มีสภาพเป็นหมู่เกาะปะการัง มีแนวปะการังล้อมรอบ จุดสูงสุดอยู่ที่ 13 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีประชากรทั้งหมด 40 คน เป็นเจ้าหน้าที่ปลาของสหรัฐอเมริกา มีท่าเรือที่สำคัญอยู่บนเกาะแซนด์ มีสนามบินอยู่ 3 แห่ง มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจจากองค์กรของสหรัฐที่อยู่บนหมู่เกาะ การทหารนั้นก็ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
มีทางวิ่งทั้งหมด 6 เส้น วางตัวขนานกันอยู่ 3 คู่ ใน 3 ทิศทาง ทางวิ่งที่ยาวที่สุด คือ ทางวิ่ง 14R/32L ขนาด 3,962 x 60 เมตร (13,000 x 200 ฟุต) ทางวิ่ง 14L, 14R, 27L และ 27R ใช้ระบบลงจอด (Instrument Landing System) ระดับที่ 3 ส่วนทางวิ่งที่เหลือยกเว้นทางวิ่ง 04L ใช้เต็มระบบ ทวีปอเมริกาเหนือ
ทวีปอเมริกาเหนือมีพื้นที่ประมาณ 24,709,000 ตารางกิโลกเมตร หรือคิดเป็น 16.5% ของผืนดินและคิดเป็น 4.8% ของผิวโลก ทวีปอเมริกาเหนือใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลกรองจากทวีปเอเชียและทวีปแอฟริกา[3] และมีประชากรเป็นอันดับ 4 ของโลกรองจากเอเชีย แอฟริกาและยุโรป[4] ในปี 2013 ประชากรประมาณ 579 ล้านคนในรัฐอิสระ 23 แห่งคิดเป็น 7.5% ของประชากรโลก หากรวมหมู่เกาะใกล้เคียง (อาทิแคริบเบียน) ทวีปอเมริกาเหนือแบ่งเป็นภูมิภาคย่อยได้หลายภูมิภาคเช่น แคริเบียน ภูมิภาคอเมริกาเหนือ อเมริกากลางซึ่งแบ่งแยกกันอย่างชัดเจนตามขอบเขตของประเทศโดยมีแม่น้ำริโอแกรนด์เป็นแนวเขตแดน ภูมิภาคอเมริกาเหนือมีเพียง 2 ประเทศ คือ ประเทศแคนาดา สหรัฐอเมริกา ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ ส่วนอเมริกากลางใช้ภาษาสเปนเป็นหลัก เทศบาลนครหาดใหญ่
ท่าอากาศยานหาดใหญ่ ตั้งอยู่ในเขตตำบลทุ่งตำเสา อำเภอหาดใหญ่ และตำบลคลองหลา อำเภอคลองหอยโข่ง ห่างจากเขตเทศบาลประมาณ 12 กิโลเมตร ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ได้รับการยกฐานะเป็นท่าอากาศยานนานาชาติ เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2515 มีพื้นที่ประมาณ 4.80 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,000 ไร่โดยให้บริการตั้งแต่เวลา 06.00–24.00 น. ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่เป็นท่าอากาศยานที่มีปริมาณการจราจรหนาแน่นมากเป็นอันดับ 6 ของประเทศรองจากท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง ท่าอากาศยานภูเก็ต ท่าอากาศยานเชียงใหม่ ท่าอากาศยานกระบี่ ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
เนื่องจากสภาพอากาศของภูมิภาคมีลักษณะหนาวยาวนานถึง 6 เดือนใน 1 ปี ท่าอากาศยานอาลันดา ได้ถูกออกแบบมาสำหรับการบินในสภาวะอากาศหนาวจัด หิมะตกหนัก และสภาพอากาศที่เลวร้าย สนามบินมีเจ้าหน้าที่และเครื่องมือที่ทันสมัยในการกวาดหิมะออกจากรันเวย์ตลอดเวลา ในสภาวะหิมะตกหนักอาจจะทำให้เที่ยวบินล่าช้าได้บ้าง แต่ไม่เคยหยุดทำการบินในสภาวะที่หิมะตกหนักเนื่องจากความไม่พร้อมของสนามบินเลย แม้ว่าสนามบินจะมีพื้นที่กว่า 250,000 ตร.ม. และมีเที่ยวบินขึ้น-ลง และเข้าเทียบตลอดเวลา ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
อาคารหลังนี้จะตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของท่าอากาศยาน ใกล้กับโรงเก็บเครื่องบินของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ผthe Delta Air Lines Jet Base) ตรงบริเวณที่เป็นอาคารคลังสินค้าและหอบังคับการบิน ระบบเดินทางภายในท่าอากาศยานจะขยายเส้นทางมาถึงพื้นที่อาคารผู้โดยสารใหม่นี้ด้วย คาดว่าจะสามารถเปิดใช้บริการได้ในช่วงต้นปีพ.ศ. 2553 โดยคองคอสนี้จะมีหลุมจอด 10 หลุมและระบบศุลกากรใหม่ สนามบินโพธาราม
สนามบินโพธาราม หรือ ท่าอากาศยานโพธาราม () ตั้งอยู่ที่ ตำบลธรรมเสน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ใช้เป็นสนามบินสำหรับการฝึกบินของเอกชน และมีครื่องบินขนาดเล็กขึ้นลงประจำ มีความยาวของทางวิ่งอยู่ที่ 4,921 ฟุต หรือ 1,500 เมตร และมีความกว้างของทางวิ่งอยู่ที่ 98 ฟุต หรือ 30 เมตร โดยมีอาคารหอควบคุม 1 หลัง และโรงจอดอากาศยาน 1 หลัง ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
เดลต้า แอร์ไลน์ เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติก เซาท์อีสต์ แอร์ไลน์ (กรีนวิลล์/สปาร์ตันเบิร์ก, กัลฟ์พอร์ท/บิล็อกซี, กัวดาลาจารา, กาลามาซู, กิลลีน, เกนส์วิลล์ (FL), แกรนด์แรปิดส์, คลีฟแลนด์, คอร์ปัส คริสตี, คีย์เวสต์, โคลัมบัส (GA), โคลัมบัส (SC), โคลัมบัส/สตาร์กวิลล์ (MS), จอร์จทาวน์ (บาฮามาส) (เริ่ม 16 มิถุนายน 2550), แจ็กสัน, แจ็กสันวิลล์ (NC), ชาร์ล็อตต์, ชาร์ล็อตต์วิลล์, ชาร์เลสตัน (SC), ชาร์เลสตัน (WV), ชิคาโก-มิดเวย์, เชรฟพอร์ท, แชททานูกา, ซารแอนโตนิโอ, ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, ซีดาร์แรปิดส์/ไอโอวาซิตี, ซีราคูส, ซูกซ์ฟอลส์, เซนต์หลุยส์, ดีทรอยส์, เดสมอนส์, โดธัน, ตูลซา, ทัลลาแฮสซี, โทเพโล, โทรอนโต-เพียร์สัน, โทเลโด, น็อกซ์วิลล์, นอร์ทอีลูเธรา (เริ่ม 16 มิถุนายน 2550, นอร์ฟอร์ก/วิลเลียมเบิร์ก, นิวเบิร์ก (เริ่ม 7 พฤษภาคม 2550), นิวเบิร์น (เริ่ม 6 พฤษภาคม 2550), นิวพอร์ทนิวส์, เนเปิลส์, บรันส์วิก, บังกอร์, บับฟาโล/ไนแองกาลา ฟอลล์, บาตันเราจ์, บิงแฮมตัน, เบอร์มิงแฮม (AL), เบอร์ลิงตัน, ปานามาซิตี, โปรวิเดนเชียล, โปรวิเดนซ์, พอร์ทแลนด์ (ME), พิสต์เบิร์ก, พีโอเรีย, เพนซาโคลา, ไพน์เฮิร์ส/เซาท์เทิร์นไพส์, ฟรีพอร์ท, ฟลอเรนซ์, ฟลินต์, ฟอร์ทวอลตันบีช, ฟอร์ทสมิธ (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), ฟาเย็ตต์วิลล์ (AR), ฟาเย็ตต์วิลล์ (NC), มองต์โกเมอรี, มอนทรีอัล, มอนเทอร์รี, มอนโร, มาคอน, มาราธอน, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมดิสัน, เมมฟิส, เมริเดียน, เมลเบิร์น, เมียร์เทิลบีช, แมคอัลเลน, แมนเชสเตอร์ (NH), โมบาย, โมลีน/ควอดซิตี, รัวโนก, ริชมอนด์, โรเชสเตอร์ (NY), ลองไอสแลนด์/อิสลิป, ลาฟาเย็ตต์, ลิตเติลร็อค, ลินช์เบิร์ก, เล็กซิงตัน, เลวิสเบิร์ก (WV) (เริ่ม 30 เมษายน 2550), วาลโดสตา, วิชิตา, วิลมิงตัน (DE), วิลมิงตัน (NC), ไวค์ส-แบรร์/สแครนตัน, ไวท์เพลนส์, สเตทคอลเลจ (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), สปริงฟิลด์/แบรนสัน, อเล็กซานเดรีย, ออตตาวา, ออลบานี (GA), ออลบานี (NY), ออสติน, อัลเลนทาวน์/เบธเลม, อีรี่, อีแวนวิลล์, อูกัสตา (GA), เอกรอน/แคนตอน, แอชวิลล์, แอตแลนติดซิตี, แอ็ปเปิลตัน, โอกลาโฮมาซิตี, โอมาฮา, ฮันท์วิลล์, ฮิลตัน เฮด ไอส์แลนด์, ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัน, ฮุสตัน-ฮ็อบบี, แฮริสเบิร์ก) แอร์ทรานแอร์เวย์ (กัลฟ์พอร์ท/บล็อกซี, แกรนด์บาฮามาส ไอสแลนด์, แคนซัสซิตี, แจ็กสันวิลล์, ชาร์เลสตัน (SC) (เริ่ม 24 พฤษภาคม 2550), ชิคาโก-มิดเวย์, ซานดิเอโก (เฉเพาะฤดูกาล) (เริ่ม 24 พฤษภาคม 2550), ซานฟรานซิสโก, ซาราโซตา/แบรนเดนตัน, ซาวันนา, ซีแอตเติล/ทาโคมา (เฉพาะฤดูกาล), ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดีทรอยส์, เดนเวอร์, เดย์ตัน, เดย์โทนาบีช (เฉพาะฤดูกาล), แทมป้า, นิวเบิร์ก, นิวพอร์ทนิวส์, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, นิววัก, นิวออร์ลีนส์, บลูมมิงตัน, บอสตัน, บับฟาโล, บัลติมอร์/วอชิงตัน, พิตส์เบิร์ก, เพนซาโคลา, ฟลินต์, ฟอร์ทไมเออร์, ฟอร์ทโลเดอร์เดล, ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมมฟิส, โมลีน/ควอดซิตี, ไมอะมี, ราเลน/เดอร์แฮม, ริชมอนด์, โรเชสเตอร์ (NY), ลอสแอนเจลิส, ลาสเวกัส, วองชิงตัน-ดัลเลส, วอชิงตัน-เรแกน, วิชิตา, เวนต์หลุยส์ (เริ่ม 8 พฤษภาคม 2550), เวสต์ปาล์มบีช, ไวท์เพลนส์, ออร์แลนโด, อินเดียนาโปลิส, เอกรอน, ฮุสตัน-ฮ็อบบี) ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
เดลต้า แอร์ไลน์ (กรีนโบโร/ไฮพอยท์/วินส์ตัน-ซาเลม, กรีนวิลล์/สปาร์ตันเบิร์ก (SC), กาลีสเปล (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 9 มิถุนายน 2550), กาฮูลุย, โกลาโฮมาซิตี, คลีฟแลนด์, คาลแกรี (เฉพาะฤดูกาล), แคนซัสซิตี, โคลัมบัส (OH), โคลัมบัส (SC), โคโลราโดสปริงส์, แจ็กสัน (MS), แจ็กสันวิลล์, แจ็กสันโฮล (เฉพาะฤดูกาล), ชาร์ลตัน (SC), ชาร์ล็อตต์, ชิคาโก-โอแฮร์, ซอลท์เลกซิตี, ซาคราเมนโต, ซานโจเซ (CA), ซานดิเอโก, ซานฟรานซิสโก, ซานแอนโตนิโอ, ซานฮวน, ซาราโวตา/บราเดนตัน, ซาวันนา, ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, ซีราคูส, ซีแอตเติล/ทาโคมา, ดัลลัส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดีทรอยต์, เดนเวอร์, เดย์ตัน, เดย์โทนาบีช, ทักสัน, ทัลลาแฮสซี, แทมป้า, โทรอนโต-เพียร์สัน, น็อกซ์วิลล์, นอร์ฟอล์ก/เวอร์จิเนียบีช, นิวพอร์ทนิวส์/เวอร์จิเนียบีช, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, นิววัก, นิวออร์ลีน, แนชวิลล์, บอยส์ (เฉพาะฤดูกาล), บอสตัน, บับฟาโล, บัลติมอร์/วอชิงตัน, เบอร์มิงแฮม (AL), โบซแมน (เฉพาะฤดูกาล), ปาล์มสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล), โปรวิเดนซ์, พอร์ทแลนด์ (OR), พิตส์เบิร์ก, เพนซาโคลา, ฟอร์ทไมเยอร์, ฟอร์ทลัวเดอเดล, ฟอร์ทวอลตันบีช, ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์, เฟรสโน (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 8 มิถุนายน 2550), มอนโตส/เทลลูไรด์ (เฉพาะฤดูกาล), มอนทรีอัล, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมมฟิส, เมลเบิร์น, เมียร์เทิลบีช, โมบาย/ปาสคาโกลา, ไมอะมี, ราเลน/เดอร์แฮม, ริชมอนด์, เรโน/ทาโฮ, โรเชสเตอร์ (NY), ลอสแอนเจลิส, ลาส เวกัส, ลิตเติ้ลร็อค, เล็กซิงตัน, วอชิงตัน-ดัลเลส, วอชิงตัน-เรแกน, วิชิตา, เวนต์หลุยส์, เวล (เฉพาะฤดูกาล), เวสต์ปาล์มบีช, แวนคูเวอร์ (เฉพาะฤดูกาล), สโปเคน (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), หลุยส์วิลล์, ออนโตริโอ, ออร์แลนโด, ออเรนจ์เคาน์ตี, ออลบานี (NY), อังโคเรจ (เฉพาะฤดูกาล), อัลเบอร์เควิร์ก, อินเดียนาโปลิส, เอกรอน/แคนตอน, เอลปาโซ, โอ๊คแลนด์, เฮย์เดน/สตีมโบทสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล), ฮอนโนลูลู, ฮันท์วิลล์, ฮาร์ทฟอร์ด, ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล) ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ (ชิคาโก-โอแฮร์, ซานฟรานซิสโก, เดนเวอร์) ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย ชัทเทิลอเมริกา (ชิคาโก-โอแฮร์, วอชิงตัน-ดัลเลส) ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์ (ชิคาโก-โอแฮร์, เดนเวอร์, วอชิงตัน-ดัลเลส) อเมริกัน แอร์ไลน์ (ชิคาโก-โฮแฮร์, ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, ไมอะมี) อเมริกันคอนเนคชั่น ให้บริการโดย โชโตกัวแอร์ไลน์ (เซนต์หลุยส์) อเมริกันคอนเนคชั่น ให้บริการโดย ทรานสเตทแอร์ไลน์ (เซนต์หลุยส์) ท่าอากาศยานดอนเมือง
อาคารคลังสินค้าท่าอากาศยานดอนเมืองสามารถรองรับสินค้าได้ 800,000 ตัน ต่อปี โดยมีอาคารคลังสินค้า 1-4 ปัจจุบัน เปิดใช้เพียงอาคาร 2 เท่านั้น ด้วยพื้นที่ให้บริการขนาด 5,000 ตารางเมตร เป็นอาคารคลังสินค้าระหว่างประเทศ โดย บริษัท Asia Ground Service ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์
ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์ (Denver International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองเดนเวอร์ ในรัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา เป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา และใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของโลก เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติคิงฟาฮัด และท่าอากาศยานนานาชาติมอมทรีอัล-มิราเบล ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
ในปี พ.ศ. 2530 รัฐบาลสหราชอาณาจักรได้แปรรูปรัฐวิสาหกิจ การท่าอากาศยานอังกฤษ (British Airports Authority) มาเป็นบริษัทเอกชน BAA ซึ่งบริหารงานท่าอากาศยานฮีทโธรว์และท่าอากาศยานอื่นๆในสหราชอาณาจักรอีก 6 แห่ง
ในปัจจุบันท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ มีอาคารผู้โดยสารทั้งหมด 4 อาคาร (โดยอาคารที่ 5 กำลังก่อสร้าง) อาคารคลังสินค้า 1 อาคาร เดิมทีนั้นฮีทโธรว์จะมีทางวิ่งทั้งหมด 6 เส้นทาง เป็นทางขนานกัน 3 คู่ วางตามแนวทิศทางที่ต่างกัน แต่เนื่องจากความต้องการระยะทางวิ่งที่เพิ่มมากขึ้น ฮีทโธรว์จึงเหลือทางวิ่งเพียงสองเส้น ตั้งตามแนวตะวันออก-ตะวันตก ความยาว 3,901 และ 3,660 เมตร ทั้งนี้ได้มีการศึกษาให้สร้างทางวิ่งอีกหนึ่งเส้นขนานไปกับทางวิ่งเดิม เพื่อรองรับการจราจรที่หนาแน่นในอนาคต เอเชียแอตแลนติกแอร์ไลน์ส
สายการบินเอเชียแอตแลนติกเริ่มปฏิบัติการบินเที่ยวแรกจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2556 โดยสายการบินเอเชียแอตแลนติก ก่อตั้งจริงเป็นวันแรก 3 ธันวาคม 2556 ปัจจุบันมีจำนวนเที่ยวบินที่ผู้ใช้บริการอยู่เป็นจำนวนมากเรื่อยมาจนถึงปัจจุบันนี้
มีสายการบินเป็นการร่วมทุนระหว่างบริษัทตัวแทนท่องเที่ยวญี่ปุ่น H.I.S. และกลุ่มธุรกิจโรงแรมใบหยก 2 เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2561 สายการบินได้ทำการบินไปยัง ภูเก็ต เสิ่นหยาง และ ซับโปโร และมีเที่ยวบินจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไปยังท่าอากาศยานอู่ตะเภา ใช้สำหรับฝึกนักบิน อะมีเลีย แอร์ฮาร์ต
การเดินทางได้ผ่านมาแล้วรวม 35,000 กิโลเมตร ยังคงเหลืออีก 11,000 กิโลเมตรซึ่งเป็นการบินเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก และในเวลา 24.00 น.ตามเวลากรีนิช ทั้งสองได้บินขึ้นจากเมืองแลเพื่อตรงไปยังเกาะฮาวแลนด์ที่เป็นแผ่นดินราบยาว 2 กิโลเมตร กว้าง 500 เมตร สูง 3 เมตรจากระดับน้ำ อยู่ห่าง 4,113 กิโลเมตรไปทางตะวันออก ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
การก่อสร้างเริ่มตรงบริเวณพื้นที่ตรงกลางที่เป็นอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานในปัจจุบันในเดือนมกราคน พ.ศ. 2520 ดำเนินงานโดยนายกเทศมนตรีเมย์นาร์ด แจ็ดสัน (Maynard Jackson) ซึ่งเป็นการก่อสร้างที่มีมูลค่าสูงที่สุดในแดนใต้ 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ จากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานตามชื่อของอดีตนายกเทศมนตรีแอตแลนตา วิลเลี่ยม เบอร์รี่ ฮาร์ตสฟีลด์ (William Berry Hartsfield) ผู้ซึ่งผลักดันการเดินทางท่องเที่ยวด้วยเครื่องบิน ว่า ท่าอากาศยานนานาชาติวิลเลี่ยม บี. ฮาร์ทสฟิวด์ เปิดให้บริการในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2523 ซึ่งท่าอากาศยานใหม่นี้ออกแบบไว้ให้สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารได้ถึง 55 ล้านคนต่อปี และครอบคลุมพื้นที่ถึง 230,000 ตารางเมตร (2.5 ล้านตารางฟุต) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523 ทางวิ่งขนานกันขนาด 2,743 เมตร (9,000 ฟุต) ทั้ง 4 เส้น ก็เสร็จสมบูรณ์ และได้มีการขยายความยาวของทางวิ่งเส้นหนึ่งออกเป็น 3,624 เมตร (11,889 ฟุต) ในปีถัดมา ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม อาลันดา เปิดใช้ในปี พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) สำหรับการฝึกบิน เริ่มใช้งานจริงในปี พ.ศ. 2503 และเปิดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2505 เนื่องจากสนามบินบรุมม่า ซึ่งเป็นสนามบินเก่า มีทางวิ่งที่สั้นเกินไปที่จะรองรับอากาศยานขนาดใหญ่ ขณะนั้นสายการบินสแกนดิเนเวียน แอร์ไลน์ซิสเตม ได้เปิดเส้นทางการบินสู่อเมริกาเหนือ และสายการบิน Pan America ก็เป็นสายการบินแรกๆที่ใช้บริการท่าอากาศยานอาลันดา ในเที่ยวบินระหว่างอเมริกาเหนือและสแกนดิเนเวีย ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย
เป็นอาคารเดี่ยวคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น พื้นที่ขนาด 60 x 180 เมตร พื้นที่ใช้ประโยชน์ 22,960 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารในชั่วโมงคับคั่งได้ถึง 1,250 คน ประกอบด้วยในการประชุมคณะกรรมการ ทอท. ครั้งที่ 10/2559 เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2559 ที่ประชุมมีมติเห็นชอบแผนแม่บทการพัฒนา ทชร. โดยแบ่งการพัฒนาเป็น 3 ระยะ ประกอบด้วย ระยะที่หนึ่ง ปี 2561-2565 ระยะที่สอง ปี 2564-2569 และระยะที่สาม ปี 2569-2574 ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ในปีพ.ศ. 2486 สนามบินแคนด์เลอร์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นท่าอากาศยานเทศบาลเมืองแอตแลนตา (Atlanta Municipal Airport) ในปีพ.ศ. 2491 มีผู้โดยสารกว่าหนึ่งล้านคนมาใช้บริการที่ อาคารจอดเครื่องบินเก่าในช่วงสงครามซึ่งปรับเปลี่ยนมาเป็นอาคารผู้โดยสาร จนกระทั่งวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2499 อีสเทิร์นแอร์ไลน์ เปิดให้บริการเที่ยวบินไปยังมอนทรีอัล แคนาดา ซึ่งเป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศเที่ยวแรกของแอตแลนตา ในปีพ.ศ. 2500 แอตแลนเปิดให้บริการด้วยเครื่องบินเจ็ต Sud Aviation Caravelle เป็นครั้งแรกโดยบินมาจากวอชิงตัน ดี.ซี. ในปีเดียวกันนั้นเอง ก็ได้มีการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ขึ้นเพื่อลดความคับแคบ จนแอตแลนสามารถทำสถิติมีผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็นสองล้านคนในปีนั้น ซึ่งเปิดให้บริการเวลา เที่ยง - บ่ายสองโมง ทุกวัน จนทำให้เป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก ท่าอากาศยานนานาชาติอัตตะปือ
ท่าอากาศยานนานาชาติอัตตะปือมีรันเวย์ยาว 1,850 เมตร กว้าง 30 เมตร (6,070 ฟุต × 98 ฟุต) อาคารผู้โดยสารขนาด 4,300 ตารางเมตร (46,000 ตารางฟุต) สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 300 คนต่อวัน ทวีปแอนตาร์กติกา
แอนตาร์กติกา (English: Antarctica) เป็นทวีปที่อยู่ใต้สุดของโลกตั้งอยู่ในภูมิภาคแอนตาร์กติกในซีกโลกใต้และเป็นที่ตั้งขั้วโลกใต้ทางภูมิศาสตร์ เกือบทั้งหมดอยู่ในวงกลมแอนตาร์กติกและล้อมลอบด้วยมหาสมุทรใต้ มีพื้นที่ประมาณ 14,000,000 ตารางกิโลเมตร เป็นทวีปที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ของโลกใหญ่กว่าทวีปออสเตรเลียถึง 2 เท่า พื้นที่ 98% ของทวีปปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาเฉลี่ย 1.9 กิโลเมตร[1] ซึ่งครอบคลุมพื้นที่เกือบจะถึงเหนือสุดของคาบสมุทรแอนตาร์กติก ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมีรันเวย์ขนาน 2 เส้น กว้างเส้นละ 60 เมตร ยาว 3,700 เมตร และ 4,000 เมตร ห่างกัน 2,200 เมตร และมีทางขับขนานกับทางวิ่งทั้ง 2 เส้น เพื่ออำนวยความสะดวกแก่อากาศยานขาออกและขาเข้าได้พร้อมกัน[34] และมีหลุมจอดอากาศยาน มีจำนวน 120 หลุมจอด (จอดประชิดอาคาร 51 หลุมจอด และจอดระยะไกลอีก 69 หลุมจอด) รวมถึงหลุมจอดอากาศยานที่สามารถรองรับอากาศยานแอร์บัส เอ 380 ได้ถึง 5 หลุมจอดและระยะไกลอีก3หลุมจอดทำให้สามารถรับได้สูงสุด 8 ลำ รวม 8 หลุมจอด มีท่าเทียบรวม 51 จุด ท่าอากาศยาน
ท่าอากาศยานขนาดเล็กส่วนใหญ่มักจะมีทางวิ่งเดียวสั้นกว่า 1,000 เมตร (3,300 ฟุต) ท่าอากาศยานขนาดใหญ่สำหรับสายการบินโดยทั่วไปมีทางวิ่งแบบลาดยาง 2,000 เมตร (6,600 ฟุต) หรือมากกว่า ท่าอากาศยานขนาดเล็กจำนวนมากมีสนามหญ้าหรือรันเวย์กรวดมากกว่ายางมะตอยหรือคอนกรีต ทั่วโลกมีท่าอากาศยานทั้งหมดราว 44,000 ท่าอากาศยาน
ท่าอากาศยานส่วนใหญ่จะมีบริษัทหรือหน่วยงานรัฐบาลหรือหน่วยงานทางการทหารเข้ามาทำงาน เช่น กองทัพอากาศ, บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) (AOT), Heathrow Airport Holdings ฯลฯ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส
ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส () เป็นท่าอากาศยานหลักของลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ชาวแคลิฟอร์เนียจะเรียกท่าอากาศยานแห่งนี้อย่างย่อว่า แอลเอเอกซ์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของลอสแอนเจลิส ห่างจากตัวเมืองไปประมาณ 24 กิโลเมตร ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ท่าอากาศยานอาลันดามีอาคารผู้โดยสาร 4 หลัง อาคารที่ 2 และ 5 ใช้สำหรับสายการบินระหว่างประเทศ อาคารที่ 3 และ 4 สำหรับสายการบินภายในประเทศ อาคารโดยสารกลางหลังใหม่ และอาลันดาฝั่งเหนือ ซึ่งเปิดใช้งานปลายปี พ.ศ. 2546 เชื่อมต่อกับอาคารโดยสาร 5
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์มอาลันดามีเที่ยวบินขนส่งสินค้าจำนวนมาก มีอาคารขนส่งสินค้าและเปลี่ยนถ่ายที่สะดวกสบาย ตั้งอยู่ฝั่งทิศใต้ของสนามบิน ชื่อว่า "Cargo city" มีสายการบินขนส่งสินค้าคือ ท่าอากาศยานนานาชาติคลีฟแลนด์ฮ็อปกินส์
ท่าอากาศยานนานาชาติคลีฟแลนด์ฮ็อปกินส์ (อังกฤษ : Cleveland Hopkins International Airport) เป็นท่าอากาศยานพาณิชย์ที่ใหญ่ที่สุดในรัฐโอไฮโอ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างจากเมืองคลีฟแลนด์ 14 กิโลเมตร ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1925 นับเป็นท่าอากาศยานของทางการท้องถิ่นแห่งแรกในสหรัฐอเมริกา และเป็นท่าอากาศยานแรกในสหรัฐอเมริกาที่มีการเชื่อมต่อการคมนาคมโดยตรงเข้ากับระบบรถไฟใต้ดิน ในปี ค.ศ. 1968 ชื่อท่าอากาศยานมาจากชื่อของ วิลเลียม อาร์ ฮอปกินส์ ผู้ก่อตั้งท่าอากาศยานและอดีตผู้จัดการเมือง (City Manager) คลีฟแลนด์  การบินไทย
สำนักงานของครัวการบินไทย มีสองแห่งคือ อาคารขนาดใหญ่บนพื้นที่ 90,000 ตารางเมตร ภายในบริเวณท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ ซึ่งใช้เทคโนโลยีการผลิตอันทันสมัย เพื่อผลิตอาหารสำหรับรองรับในส่วนของสายการบินไทย และคำสั่งจากลูกค้าทุกสายการบิน โดยปัจจุบันมีกำลังการผลิตอาหารจำนวนมากกว่า 87,000 มื้อต่อวัน ส่วนสำนักงานอีกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ภายในบริเวณท่าอากาศยานดอนเมือง เพื่อสนับสนุนการกลับมาเปิดดำเนินการบินอีกครั้ง ตลอดจนรองรับความต้องการของเที่ยวบินภายในประเทศ รวมทั้งกิจการภาคพื้นดินอย่างการผลิตขนมอบ (Bakery) และการจัดเลี้ยงต่าง ๆ โดยมีศักยภาพผลิตอาหารได้สูงสุด 49,000 มื้อต่อวัน ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้โกว๊ก
ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้โกว๊ก () คือท่าอากาศยานที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างบนเกาะฟู้โกว๊ก ในเขตจังหวัดเกียนซางทางภาคใต้ของประเทศเวียดนาม ครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ 900 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ห่างจากท่าอากาศยานฟู้โกว๊กที่เปิดใช้อยู่ในปัจจุบันประมาณ 10 กิโลเมตร ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างประมาณ 16.2 ล้านล้านด่ง (810 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีกำหนดเปิดใช้ท่าอากาศยานนานาชาติแห่งนี้แทนท่าอากาศยานเดิมในช่วงปลายปี พ.ศ. 2555 โดยจะสามารถรองรับผู้โดยสารประมาณ 2.5 ล้านคนต่อปี และความจุสูงสุด 7 ล้านคนต่อปี และจะมีเที่ยวบินระหว่างประเทศบางส่วนไปยังสิงคโปร์และท่าอากาศยานสีหนุวิลล์ในกัมพูชา ท่าอากาศยานนานาชาติอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง
ท่าอากาศยานนานาชาติอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง (), หรือชื่อเก่าที่นิยมเรียกกันคือ ท่าอากาศยานนานาชาติกาเลียโอ เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของประเทศบราซิล และเป็นหนึ่งในสองท่าอากาศยานของนครริโอเดจาเนโร อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสนามบินแห่งนี้จะใหญ่ที่สุดในบราซิลในแง่พื้นที่ แต่ก็มีปริมาณผู้โดยสารมากอยู่ในอันดับ 4 ของประเทศ ซึ่งท่าอากาศยานในบราซิลที่มีผู้โดยสารมากที่สุดคือท่าอากาศยานนานาชาติกัวรูลลูสในเซาเปาโล  ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ท่าอากาศยานแห่งนี้บางส่วนอยู่ในเขตเมืองแอตแลนตา และบางส่วนอยู่ในเขตเมืองคอลเลจปาร์ค ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์-แจ็กสัน แอตแลนตา เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์, แอร์ทราน แอร์เวย์, เดลต้า คอนเนคชั่น และแอตแลนติกเซาท์อีสแอร์ไลน์ ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ท่าอากาศยานแห่งนี้บริหารงานโดยการท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซี เช่าพื้นที่จากเมืองนิวยอร์กซิตี มาตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2490 การก่อสร้างท่าอากาศยานแห่งใช้เงินจำนวนถึง 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยในปัจจุบัน ได้มีการประเมินแล้วว่าทำให้เกิดกิจกรรมทางเศรษฐกิจถึง 6.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีการว่าจ้างงานถึง 207,000 ตำแหน่ง ท่าอากาศยานนานาชาติฮูเซ็น ซัซตราเนอการา
สนามบินแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตเมืองบันดุง และล้อมรอบด้วยภูเขา ดังนั้นเครื่องบินจึงลงจอดในลักษณะที่ไม่เหมือนใคร สนามบินสามารถรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ320 และโบอิง 737 ได้ด้วย ในปี ค.ศ. 2016 ได้เปิดใช้งานส่วนต่อขยายอาคารใหม่ ทำให้มีผู้โดยสารถึง 3.4 ล้านคน รองรับด้วยเนื้อที่ 170,000 ตารางฟุต ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
มีหอบังคับการบินที่สูงที่สุดในโลก ด้วยความสูง 132.2 เมตร ล็อบบี้ของโรงแรมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ซึ่งอยู่ด้านหน้าอาคารผู้โดยสาร มีห้องพักถึง 600 กว่าห้อง เป็นบริเวณล็อบบี้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่ถึง 17 ไร่ อาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเคยเป็นอาคารผู้โดยสารเดี่ยวที่ถูกบันทึกว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ในการก่อสร้างครั้งเดียว โดยมีพื้นที่ใช้สอยราว 563,000 ม.² แต่ในปัจจุบัน สถิติดังกล่าวตกเป็นของอาคารผู้โดยสารที่ 3 ของท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ ซึ่งมีพื้นที่ใช้สอยราว 1,500,000 ม.²[41] ตลอดทั้งปี พ.ศ. 2560 ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมีสายการบินประจำที่ทำการบินแบบมีผู้โดยสารและขนส่งสินค้าที่เป็นสายการบินเส้นทางประจำ จำนวน 100 สายการบิน เป็นปีแรก และตลอดปี พ.ศ. 2561 สายการบินแบบประจำที่ทำการบินแบบมีผู้โดยสารและสินค้าเพิ่มเป็น 100 สายการบิน สองปีติดต่อกัน อาคารผู้โดยสารสนามบิน
บางสนามบินใช้อาคารผู้โดยสารแบบครึ่งวงกลม
โดยที่เครื่องบินจอดด้านหนึ่ง และรถยนต์จอดอีกด้านหนึ่ง. การออกแบบลักษณะนี้ทำให้ผู้โดยสารที่เปลี่ยนเครื่องเดินไกล, แต่ดีในเรื่องของการลดเวลาในการเดินระหว่างเคาน์เตอร์เช็คอินกับตัวเครื่องบิน. สนามบินที่มีการออกแบบรูปแบบนี้ได้แก่ สนามบินนานาชาติชาร์ลส์เดอโกลล์ Charles de Gaulle International Airport (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติฉัตรปติ ศิวาชี Chhatrapati Shivaji International Airport, มุมไบ Mumbai (อาคารผู้โดยสาร 2), สนามบินนานาชาติดัลลัส/ฟอร์ตเวิร์ธ Dallas/Fort Worth International Airport, สนามบินนานาชาติอินชอน โซล Incheon International Airport, สนามบินนานาชาติโซคาร์นา ฮัตตา ของจาร์กาตาSoekarno-Hatta International Airport, สนามบินโตรอนโต เพียร์สันToronto Pearson Airport, สนามบินแคนซัส ซิตี้Kansas City Airport และสนามบินนิวชิโตเซ แห่งซับโปโร New Chitose Airport. ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่
ท่าอากาศยานกระบี่ มีทางวิ่งเส้นทางเดียว ขนาดความยาว 3,000 เมตร กว้าง 45 เมตร พร้อมไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.50 เมตร ทางขับขนาดยาว 320 เมตร กว้าง 23 เมตร และ ขนาดยาว 43 เมตร กว้าง 23 เมตร ผิวแอสฟัลติกคอนกรีต และลานจอดเครื่องบิน ขนาดยาว 200 เมตรกว้าง 85 เมตร ผิวคอนกรีต พร้อมระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ ได้แก่ ระบบไฟฟ้า ระบบโทรศัพท์ ระบบประปา ระบบระบายน้ำภายในสนามบิน ลานจอดรถยนต์ ในปี พ.ศ. 2561 ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่รับผู้โดยสารจาก 11 ประเทศ ได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศรัสเซีย ประเทศมาเลเซีย ประเทศจีน ประเทศฟินแลนด์ ประเทศกาตาร์ ประเทศนอร์เวย์ ประเทศอังกฤษ ประเทศเดนมาร์ก ประเทศสวีเดน โดยประเทศล่าสุดได้แก่ประเทศเกาหลีใต้ในเที่ยวบิน KE9637 ท่าอากาศยานตรัง
ท่าอากาศยานตรัง () ตั้งอยู่ที่ ถนนตรัง-ปะเหลียน ตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง ห่างจากตัวเมืองไปทางใต้ประมาณ 7 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมการบินพลเรือน กระทรวงคมนาคม อาคารผู้โดยสารเป็นอาคาร 2 ชั้นมีพื้นที่ใช้สอย 3,000 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 300 คนต่อชั่วโมง มีช่องทางขึ้นเครื่องบิน 1 ช่องทาง และหลุมจอดเครื่อง 3 หลุมจอด มีพื้นที่ลานจอดเครื่องบิน 7,800 ตารางเมตร มีความยาวรันเวย์ 2,100 เมตร กว้าง 45 เมตร เป็นท่าอากาศยานที่สร้างพร้อม ๆ กับท่าอากาศยานภูเก็ต และท่าอากาศยานหาดใหญ่ ปัจจุบันมี 3 สายการบินให้บริการคือ สายการบินไทยแอร์เอเชีย สายการบินไทยไลอ้อนแอร์ และสายการบินนกแอร์ รวม 16 เที่ยวบินต่อวัน (ไป 8 เที่ยวบิน กลับ 8 เที่ยวบิน) ทะเลทรายสะฮารา
ทะเลทรายสะฮารา หรือ ซาฮารา หรือ สาฮารา (English: Sahara) เป็นทะเลทรายขนาดใหญ่ที่สุดของโลก และเป็นบริเวณแห้งแล้งใหญ่สุดเป็นอันดับสามรองจากทวีปแอนตาร์กติกาและอาร์กติก[1] มีเนื้อที่มากกว่า 9,000,000 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,500,000 ตารางไมล์ คำว่า สะฮารา ในภาษาอาหรับ (صحراء, ออกเสียง) หมายถึง ทะเลทราย ท่าอากาศยานไคตั๊ก
ท่าอากาศยานไคตั๊กตั้งอยู่ทางเหนือของอ่าวเกาลูน ท่าอากาศยานแห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่ซึ่งภูเขาที่มีความสูงที่สุดได้อยู่ห่างจากสนามบินไปทางเหนือ เพียง 10 กิโลเมตร มีความสูงถึง2000 ฟุต (610 เมตร) ไคตั๊กมีทางวิ่งเพียงหนึ่งทางวิ่งเรียกว่า รันเวย์ 13/31 รันเวย์นี้สร้างขึ้นจากการถมทะเลบนอ่าว และได้ขยายความยาวมาเรื่อยๆจนถึง 3,390 เมตร ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
โกเรียนแอร์ คาเธย์แปซิฟิก คิตตีฮอว์ก แควนตัส เจแปนแอร์ไลน์คาร์โก ไชน่าแอร์ไลน์ ดีเอชแอล บริติช แอร์เวย์ บีเอเอ็กซ์ โกลบอล แบงก์แอร์ โพลาร์แอร์คาร์โก เฟดเอ็กซ์ มาร์ตินแอร์ เมาเทนแอร์ ยูไนเต็ดพาร์เซลเซอร์วิส ลุฟต์ฮันซาคาร์โก อีวีเอแอร์ แอร์นิวซีแลนด์ แอร์เน็ตซิสเต็ม แอร์บอร์นแอ็กซ์เพรส ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ในส่วนของเครื่องบินที่ท่าอากาศยานให้บริการขนาดเล็กที่สุดได้แก่ เครื่อง Cessna 208B Grand-Caravan ขนาดใหญ่ที่สุดได้แก่ แอร์บัส เอ380 ในปี พ.ศ. 2560 จำนวนผู้โดยสารทั้งหมดประมาณ 54.486 ล้านคน ในปี พ.ศ. 2561 เที่ยวบินภายในประเทศ ที่มีผู้ใช้บริการน้อยที่สุดได้แก่ เที่ยวบินไปกลับ ระหว่าง สนามบินเกาะไม้ซี้ ไปกลับท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เนื่องจากบริการให้กับนักท่องเที่ยวของบริษัท โซเนวา คีรี จำกัด เท่านั้น ด้วยเครืองบิน ทะเบียน HS-SPL และ HS-SKR[66]ซึ่งเป็นเครื่อง Cessna 208B Grand-Caravan มหาสมุทรแอตแลนติก
มหาสมุทรแอตแลนติกมีพื้นน้ำประมาณ 106,460,000 ตารางกิโลเมตร ปริมาตรของมหาสมุทรเมื่อรวมทะเลที่อยู่ติดกันมีค่า 310,410,900 ลูกบาศก์กิโลเมตร มีความลึกเฉลี่ย 3,646 เมตร จุดที่ลึกที่สุดคือปวยร์โตรีโกเทรนช์มีความลึก 8,486 เมตร (27,840 ฟุต) ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
เมืองชิคาโกได้อนุมัติวงเงินทุน 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของท่าอากาศยานอีกร้อยละ 60 และลดความล่าช้าลงประมาณร้อยละ 79[6] โดยแผนงานนี้ได้รับอนุมัติจากการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเกี่ยงข้องกับการขยายพื้นที่ของท่าอากาศยานและอาคารผู้โดยสาร โดยจะมีทางวิ่ง 4 เส้น ที่สร้างเพิ่ม และรื้อถอนออกไป 3 เส้น ซึ่งจะทำให้มีทางวิ่งขนานกันทั้งหมด 8 เส้น คล้ายกับกรณีของดัลลาส โดยจะทำให้โอแฮร์ขยายขีดความสามารถที่จำกัดเพื่อที่โอแฮร์จะไม่เพลี้ยงพล้ำให้กับท่าอากาศยานใดๆ ในกรณีของจำนวนผู้โดยสารในอนาคต แผนการปรับปรุงนี้ได้เริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว หลังจากที่เกิดความล่าช้ามานาน และทางวิ่งใหม่เส้นแรกคาดว่าจะแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2551-2552 และจะขยายอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ส่วนอาคารผู้โดยสารหลังใหม่จะตั้งอยู่สุดทางฝั่งตะวันตกของพื้นที่ พร้อมกับทางเข้าออกใหม่ อย่าไรก็ตามจะต้องมีการเวนคืนที่ดินบางส่วน ประมาณ 2,800 ครัวเรือน โครงการนี้จะทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้สามารถรองรับการจราจรได้มากกว่า 3,800 เที่ยวบินต่อวัน เพิ่มขึ้นจากปัจจุบันที่ประมาณ 2,700 เที่ยวบินต่อวัน และจะทำให้ความสามารถในการรองรับจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ก่อนหน้าปี พ.ศ. 2548 โอแฮร์เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ในกรณีการขึ้น-ลงของเครื่องบิน เนื่องจากในปีนั้นกรมการบินสหรัฐอเมิรกาได้ลดเที่ยวบินลง[3] เพื่อลดความล่าช้า จึงทำให้ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตากลายมาเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ส่วนโอแฮร์ตกมาเป็นอันดับที่ 2 และยังเป็นอันดับที่ 2 ของโลก ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 76,248,911 คน ในปีพ.ศ. 2549 ลดลง 0.3% จากปีพ.ศ. 2548 [4] ท่าอากาศยานโอแฮร์ยังให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศกว่า 60 เส้นทางบิน ในปีพ.ศ. 2548 โอแฮร์จัดเป็นประตูสู่สหรัฐอเมริกาลำดับที่ 4 เป็นรองจาก ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในนิวยอร์ก, ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส และท่าอากาศยานนานาชาติไมอามี ซึ่งมีจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศมาใช้บริการมากกว่า ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
โกเรียนแอร์ คอนติเนนตัล เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เอ็กซ์เพรสเจ็ต แอร์ไลน์ คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ เคแอลเอ็ม โรยัลดัชต์ แอร์ไลน์ นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ บริติช แอร์เวย์ ฟรอนเทียแอร์ไลน์ มิดเวสต์แอร์ไลน์ ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ยูเอสแอร์เวย์ ยูเอสแอร์เวย์ ให้บริการโดย อเมริกันเวสต์แอร์ไลน์ ลุฟต์ฮันซา สปิริต แอร์ไลน์ อเมริกัน แอร์ไลน์ แอร์แคนาดา แอร์แคนาดาแจ๊ซ แอร์เจไมก้า แอร์ทรานแอร์เวย์ ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย
ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย หรือ สนามบินเชียงราย () ตั้งอยู่เลขที่ 404 หมู่ 10 ตำบลบ้านดู่ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ห่างจากถนนพหลโยธิน (เชียงราย - แม่จัน) ทางทิศตะวันออกประมาณ 2.6 กิโลเมตร และห่างจากตัวเมืองเชียงราย ประมาณ 8 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด ประมาณ 3,042 ไร่  ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน
สนามบินแห่งนี้มีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารได้ 45 ล้านคนต่อปี แต่ในปัจจุบันจำนวนผู้โดยสารก็มากเกินศักยภาพ ขณะนี้มีโครงการขยายสนามบินซึ่งรวมถึงอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ขนาด 531,000 ตารางเมตรที่มีขนาดเท่ากับอาคารผู้โดยสารในปัจจุบันกำลังดำเนินการอยู่ คาดว่าจะก่อสร้างเสร็จภายในปี 2018 ซึ่งจะทำให้สนามบินมีศักยภาพในการรองรับผู้โดยสารได้ 80 ล้านคน และปริมาณสินค้า 25 ล้านตันต่อปี ท่าอากาศยานดอนเมือง
หลังปี พ.ศ. 2543 เมื่อการปรับปรุงแล้วเสร็จ ท่าอากาศยานดอนเมืองมีอาคารเทียบเครื่องบิน 6 อาคาร และหลุมจอดประชิดอาคาร 36 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี 29 หลุม ขนาด โค้ด ดี 5 หลุม และขนาด โค้ด ซี 2 หลุม (แต่หลุมจอดสำหรับเครื่องบินขนาด โค้ด อี จำนวน 9 หลุม มีลักษณะจำกัด โดยรองรับเฉพาะเครื่องบินขนาด โค้ด อี ที่มีความยาวปีกไม่เกิน 61 เมตร เท่านั้น เช่น แอร์บัส เอ330 แอร์บัส เอ340-200/300 โบอิง 777-200/200อีอาร์) ดังนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
อาคารเวิร์ลพอร์ต แพนแอม (the Worldport (Pam Am)) เปิดใช้เมื่อพ.ศ. 2505 ปัจจุบันคืออาคารผู้โดยสาร 3 ประกอบด้วยหลังคารูปวงรีขนาดใหญ่ แขวนด้วยสายเคเบิลอยู่กับเสา 32 ต้น ส่วนของหลังคาครอบคลุมพื้นที่อาคารและพื้นที่รอขึ้นเครื่อง และยังมีทางเชื่อม (Jetway) หรืองวงช้าง เชื่อมต่อกับอาคารและเครื่องบิน
อาคารสายการบินทีดับเบิลยูเอ (the TWA Flight Center) เปิดใช้ในปีพ.ศ. 2505 เช่นกัน ปัจจุบันอาคารผู้โดยสาร 5 ออกแบบโดย Eero Saarinen มีรูปร่างเป็นสัญลักษณ์แทนการบิน เป็นอาคารผู้โดยสารที่ได้ชื่อว่ามีเอกลักษณ์โดดเด่นแห่งหนึ่งของโลก หลังจากที่ดับเบิลยูเอถอดตัวออกไป ก็ไม่ได้ใช้งานอีกเลย โดยอาคารหลังนี้จะเป็นส่วนหนึ่งกับอาคารผู้โดยสาร 5 หลังใหม่ที่กำลังก่อสร้างโดยเจ็ตบลู ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) หรือ ทอท. ได้ลงนามในสัญญาว่าจ้างกลุ่มบริษัทที่ปรึกษา อีพีเอ็ม คอนซอร์เตี้ยม เป็นผู้บริหารจัดการโครงการพัฒนาท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ระยะที่ 2 (ปีงบประมาณ 2554-2560) ทั้งนี้ การขยายท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ระยะที่ 2 ใช้งบประมาณทั้งสิ้น 62,500 ล้านบาท พร้อมกับจ้างที่ปรึกษาบริหารจัดการโครงการ ซึ่งได้อีพีเอ็ม คอนซอร์เตี้ยม มาเป็นผู้ดำเนินงาน แผนการระยะยาว เราจะพัฒนารันเวย์ให้มีขนาด 4 รันเวย์ ให้ขนานกับตัวอาคารผู้โดยสาร และสร้างอาคารผู้โดยสารย่อยรอบๆ อาคารผู้โดยสารหลัก จะสร้างหลังจากสร้างอาคารผู้โดยสารหลักเสร็จภายใน 3-5 ปี เพื่อเพิ่มพื้นที่การรองรับผู้โดยสารจำนวน 120 ล้านคน หลุมจอดเครื่องบิน 224 หลุมจอด และ 6.4 ล้านตันสำหรับการขนส่งสินค้าต่อปี [29] พิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพิร์ลฮาร์เบอร์
การวางศิลาฤกษ์ถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2006 ด้วยเงินทุนการก่อสร้าง $75,000,000 ดอลลาร์ในการก่อวร้างพิพิธภัณฑ์[11][12] และเปิดตัวในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2007 ซึ่่งเป็นวันที่ครบรอบ 65 ปี ของการโจมตีท่าเรื่องเพิร์ล ฮาร์เบอร์[13] ประธานพิธีการในวันนั้นคือ ประธานาธิบดีสหรัฐGeorge H.W. Bush, นายพลจัตวากองทัพบก Chuck Yeager, Brigadier General Paul Tibbets.[13] พิพิธภัณฑ์จัดแสดง โรงจอด Hangars 37, 54, และ 79 บน เกาะฟอร์ด กินเนื้อที่ครอบคลุม 16 เอเคอร์[11] ในปี ค.ศ. 2012, พิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพิร์ลฮาร์เบอร์ ถูกตั้งชื่อว่าสถาบันSmithsonian Institution ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรม องค์กรSmithsonian Affiliations [14] ในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2013 พิพิธภัณฑ์ได้รับนักท่องเที่ยวครบ 1 ล้านคน[15] ท่าอากาศยานดอนเมือง
อาคารหลังใหม่ เป็นอาคาร 3 ชั้น โดยแบ่งพื้นที่การใช้งาน ดังนี้ ท่าอากาศยานดอนเมือง
ช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2532-2538 ท่าอากาศยานดอนเมือง มีอาคารเทียบเครื่องบิน 4 อาคาร และหลุมจอดอากาศยานแบบประชิดอาคาร 26 หลุม สำหรับเครื่องบินโดยสารขนาด โค้ด อี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 52 เมตร แต่ไม่เกิน 65 เมตร 14 หลุม (เช่น โบอิง 747) และขนาด โค้ด ดี ที่มีความยาวปีกตั้งแต่ 36 เมตร แต่ไม่เกิน 52 เมตร 12 หลุม (เช่น แอร์บัส เอ300/เอ310 โบอิง 707/757/767 แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10/เอ็มดี-11 ล็อกฮีด แอล-1011 เป็นต้น) ดังนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติคลีฟแลนด์ฮ็อปกินส์
ท่าอากาศยานนานาชาติคลีฟแลนด์ฮ็อปกินส์ มีอาณาเขตพื้นที่ประมาณ 7.68 ตารางกิโลเมตร ประกอบไปด้วยทางวิ่งสามเส้น ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
พื้นที่บริเวณฮาร์ตสฟีลด์-แจ็กสันนั้น เริ่มจากต้นจากการทำสัญญาเช่าพื้นที่ 287 เอเคอร์ เป็นเวลา 10 ปี เพื่อสร้างเป็นสนามแข่งม้า โดยมีการออกสัญญาเช่าให้เมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2468 โดยนายกเทศมนตรีวอล์เตอร์ ซิมส์ (Walter Sims) ผู้ซึ่งให้คำมั่นกับประชาคมไว้ว่าจะพัฒนาให้เป็นสนามบินให้ได้ และได้ข้อตกลงร่วมกันที่จะเปลี่ยนชื่อที่บริเวณนี้ว่าสนามบินแคนด์เลอร์ (Candler Field) ตามชื่อเจ้าของดั้งเดิม ผู้ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งโคคา-โคล่า และอดีตนายกเทศมนตรีเมืองแอตแลนตา Asa Candler เครื่องบินลำแรกที่มาลงจอดที่แคนด์เลอร์ คือในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2469 โดยเครื่องขนส่งไปรษณีย์ฟลอริดาแอร์เวย์ บินมาจากแจ็กสันวิลล์ จนกระทั่งเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2471 Pitcairn Aviation ได้เริ่มเปิดให้บริการที่แอตแลนตา ตามด้วยเดลต้า แอร์เซอร์วิส ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2473 หลังจากนั้นไม่นานก็มีสายการบินที่รู้จักในชื่อ อีสเทิร์นแอร์ไลน์ และเดลต้า แอร์ไลน์ ซึ่งทั้งสองสายการบินใช้ที่อัลบอร์ก (Aalborg) เป็นสนามบินหลัก สนามบินกำแพงแสน
ในปีพุทธศักราช 2512 กองทัพอากาศสหรัฐได้ขอใช้สนามบินที่จังหวัดนครราชสีมา เป็นกองบินทางยุทธวิธี ทำให้การจราจรทางอากาศของ สนามบินที่จังหวัดนครราชสีมา เกิดความคับคั่งเป็นอย่างมาก 
รัฐบาลสหรัฐอเมริกาจึงได้อนุมัติ งบประมาณเพื่อใช้สร้างโรงเรียนการบิน และ สนามบิน ให้กองทัพอากาศไทย ที่ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ทดแทนการขอใช้สนามบินที่จังหวัดนครราชสีมา 
ปัจจุบันสนามบินกำแพงแสน ตั้งอยู่ที่ ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีทางวิ่งยาว 9,000 ฟุต กว้าง 150 ฟุต หรือ 2,790 เมตร และกว้าง 46.5 เมตร สามารถรับ
น้ำหนักเครื่องบินได้ 100,000 ปอนด์ หรือ 45,000 กิโลกรัม  ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย
สามารถตรวจสอบสถานะเที่ยวบินแบบเรียลไทม์ได้ตามลิงก์ http://service.airportthai.co.th/afs/index.php?/flight/ceiทางวิ่งมีหนึ่งเส้นทาง เป็นแอสฟัลติคคอนกรีตในทิศทาง 03/21 ค่าความแข็งของพื้นผิวทางวิ่ง PCN 84/F/D/X/T มีความยาว 3,000 เมตร กว้าง 45 เมตร ไหล่ทางวิ่งข้างละ 7.5 เมตร และ STOP WAY ปลายทางวิ่งทั้ง 2 ด้าน ยาวด้านละ 60 เมตร สามารถรองรับอากาศยาน CODE E (กางปีกตั้งแต่ 52 เมตร ไม่เกิน 65 เมตร ฐานล้อ main กว้างตั้งแต่ 9 ถึง 14 เมตร) เช่น B-777, B-787 and A330 ท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์
รันเวย์มีความยาว 13,999 ฟุต หรือ 4,267 ม. ซึ่งยาวที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพียงพอสำหรับเครื่องบินโดยสารทุกประเภท และมีที่จอดรถถึง 700 คัน นอกจากนี้อาคารผู้โดยสารยังมีระบบปรับอากาศที่เหมาะสม , ระบบป้องกันอัคคีภัย และพลังงานสำรอง อีกทั้งสะพานเทียบเครื่องบิน 3 ใน 6 สามารถรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่อย่าง โบอิง 747 ได้ในเวลาเดียวกัน รัฐของสหรัฐ
ขนาดของรัฐมีขนาดแตกต่างกันมาก โดยขนาดรัฐที่ใหญ่สุด (อะแลสกา) มีขนาดใหญ่กว่ารัฐที่เล็กสุด (โรดไอแลนด์) ถึง 400 เท่า ถ้าเทียบขนาดรัฐขนาดใหญ่ เช่น รัฐอะแลสกา และ รัฐเทกซัส มีขนาด 1,717,854 และ 695,621 ตร.กม. ตามลำดับ ซึ่งใหญ่กว่าพื้นที่ในประเทศไทย (514,000 ตร.กม.) ในขณะที่ รัฐโรดไอแลนด์ มีขนาด 4,002 ตร.กม. ซึ่งขนาดใกล้เคียงกับ จังหวัดชลบุรี จังหวัดลำปาง
ท่าอากาศยานลำปาง ตั้งอยู่เลขที่ 175 ถนนสนามบิน 1 ตำบลพระบาท อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีพื้นที่ทั้งหมด 509 ไร่ 72 ตารางวา อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 809 ฟุต หรือ 247 เมตร มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ ณ ละติจูดที่ 18 องศา 16 ลิปดา 22 ฟิลิปดาเหนือ ลองติจูดที่ 99 อาศา 30 ลิปดา 24 ฟิลิปดาตะวันออก อำเภอเบตง
คณะรัฐมนตรีมีมติเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 2558 เห็นชอบในหลักการให้กรมท่าอากาศยาน (ทย.) กระทรวงคมนาคม ดำเนินโครงการก่อสร้างท่าอากาศยานเบตง ในวงเงิน 1,900 ล้านบาท ระยะเวลาดำเนินโครงการ 3 ปี (2559 – 2561) เพื่อแก้ไขปัญหาการคมนาคมในพื้นที่อำเภอเบตงที่มีสภาพภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงชันไม่สะดวกต่อการเดินทาง และเป็นไปตามนโยบายของรัฐบาลที่ต้องการพัฒนาสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ และสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจสังคม การเมือง ตามนโยบายสามเหลี่ยมเศรษฐกิจ มั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน โดยมีรายละเอียดโครงการฯ ดังนี้1. จัดซื้อที่ดิน จำนวน 920 ไร่ พร้อมจ่ายค่าชดเชยพืชผลและสิ่งก่อสร้าง
2. ก่อสร้างทางวิ่ง ทางขับ ลานจอดอากาศยาน และอื่น ๆ โดยก่อสร้างทางวิ่งขนาด 30X1,800 เมตร รองรับอากาศยานขนาด 80 ที่นั่ง (ATR-72/Q-400) ทางขับ (Taxi Way) ประกอบด้วยทางขับ A ขนาด 18X587 เมตร ทางขับ B ขนาด 18X115 เมตร ลานจอดเครื่องบินขนาด 94X180 เมตร สามารถจอดอากาศยานอจำนวน 3 ลำ คาดว่าจะแล้วเสร็จภายในวันที่ 15 กรกฎาคม 2562
3. ก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสาร และอาคารประกอบ อาคารที่พักผู้โดยสารมีพื้นที่ 7,000 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารขาออกได้จำนวน 300 คน/ชั่วโมง รองรับผู้โดยสารได้ 500,000 คน/ปี ขณะนี้มีความคืบหน้าการก่อสร้างเป็นไปตามแผนงานที่กำหนดไว้ ซึ่งคาดว่าจะแล้วเสร็จภายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562
นอกจากนี้ คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 อนุมัติให้ขยายทางวิ่งท่าอากาศยานเบตงเพิ่มอีก 300 เมตร เป็น 2,100 เมตร เพื่อให้สามารถรองรับอากาศยานขนาดใหญ่ ซึ่งอยู่ระหว่างการศึกษาผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม
ทั้งนี้ เมื่อการก่อสร้างท่าอากาศยานเบตงแล้วเสร็จ จะทำให้การคมนาคมขนส่งภายในจังหวัดยะลา และการเชื่อมต่อสู่ประเทศมาเลเซียที่ด่านเบตงและพื้นที่ใกล้เคียงจะสะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้น รวมทั้งสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจและความมั่นคงในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ สามารถรองรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่จะเพิ่มขึ้นจากปีละ 600,000 คน เป็น 1,000,000 คนต่อปี และมีรายได้จากการท่องเที่ยวมากกว่า 4,000 ล้านบาทต่อปี ซึ่งคาดว่าจะสามารถเปิดให้บริการได้ในปี 2563 เพื่อมอบเป็นของขวัญปีใหม่แก่ประชาชนhttp://www.bangkokbiznews.com/news/detail/784320 ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 ได้เปิดให้บริการอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ มีมูลค่าถึง 21 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารได้มากกว่า 6 ล้านคนต่อปี ทำให้จำนวนผู้โดยสารดันทะลุสถิติเป็น 9.5 ล้านคน ในปีพ.ศ. 2510 เมืองแอตแลนตาและสายการบินต่างๆ ได้ประชุมความเห็นในการวางแผนแม่บทในการพัฒนาท่าอากาศยานแอตแลนตาในอนาคต เดอะเพนตากอน
รูปทรงของเพนตากอนเป็นรูปห้าเหลี่ยม ตัวอาคารมีห้าชั้น และแต่ละชั้นแบ่งเป็นวงย่อยๆ ห้าวงซ้อนกัน บริเวณใจกลางของเพนตากอนมีอาณาเขต 20,000 ตร.ม. นับเป็นอาณาเขตใหญ่ที่สุดในโลกที่ทหารไม่จำเป็นต้องทำความเคารพนายทหารชั้นสัญญาบัตร (ตามปกติในที่โล่ง เมื่อสวมหมวกจะต้องทำความเคารพเสมอ)
อาคารเพนตากอนเป็นหนึ่งในสถานที่เกิดเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 โดยผู้ก่อการร้ายได้จี้เครื่องบินของอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 พุ่งเข้าชนอาคารเพนตากอนด้านตะวันตก เครื่องบินทะลุเข้าไปถึงชั้นที่ 3 ของอาคาร ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 100 คน โชคดีที่อาคารด้านนั้นกำลังอยู่ในช่วงซ่อมแซมพอดี ทำให้เจ้าหน้าที่บางส่วนไม่ได้ทำงานอยู่ในบริเวณนั้น ประเทศอาร์เจนตินา
ประเทศอาร์เจนตินามีพื้นที่ประมาณ 2,736,691 ตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับทีสองในทวีปอเมริกาใต้ มีขนาดความยาวตั้งแต่เหนือจรดใต้ประมาณ 3,900 กิโลเมตร ความกว้างวัดจากส่วนที่กว้างที่สุดกว้างประมาณ 1,400 กิโลเมตร จุดที่สูงที่สุดของประเทศอยู่ที่ยอดเขาอากอนกากวา ภาคกลางของอาร์เจนตินา จะเป็นพื้นที่ลุ่ม ส่วนทางภาคตะวันตกของประเทศ จะเป็นแนวเทือกเขาแอนดีส ทอดไปตามแนวความสูงของประเทศทั้งประเทศ ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ผลของการปรับปรุงขยายท่าอากาศยานครั้งใหญ่ในปีพ.ศ. 2522 ทำให้เกิดมีข้อตกลงกับสภาท้องถิ่นว่าจะไม่มีการขยายใดๆ อีกจนกว่าจะถึงปีพ.ศ. 2562 แต่ในขณะนี้ได้มีข้อเสนอให้มีการสร้างทางวิ่งเส้นทางที่ 2 ที่สามารถรองรับการใช้งานกับเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ได้ที่แกตวิก ประเด็นนี้นำไปสู่การต่อต้านเกี่ยวกับปัญหามลภาวะทางเสียงและอากาศเป็นพิษ รวมถึงการรื้อถอนอาคารอีกหลายหลังคาเรือน ในตอนนี้รัฐบาลได้มีมติที่จะขยายสแตนสเต็ด และฮีทโธรว์แล้ว แต่ยังไม่มีคำสั่งอนุมัติให้ขยายที่แกตวิกออกมา ทางผู้บริหารท่าอากาศยานแกตวิก (BAA) ก็ได้แถลงงานประเมินชิ้นใหม่ที่เกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการสร้างทางวิ่งที่ 2 ทางด้านใต้ของท่าอากาศยาน เพื่อเลี่ยงหมู่บ้านชาร์ลวู้ดและฮุกวู้ดที่อยู่ทางเหนือของท่าอากาศยาน ท่าอากาศยานเบตง
ข้อมูลจากฝ่ายอาคารและงานก่อสร้างท่าอากาศยานเบตง ณ สิ้นเดือนพฤศจิกายน 2560 ความคืบหน้าด้านการก่อสร้างทางวิ่ง ทางขับ และลานจอดเครื่องบิน มีความคืบหน้าได้ผลงานสะสม 32.22 % ส่วนด้านของที่ดินเพิ่มเติมเพื่อขยายรันเวย์เพื่อรองรับอากาศยานขนาด 2 เครื่องยนต์ ได้จัดซื้อเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จำนวน 164 แปลง และยังจัดซื้อไม่เสร็จสิ้นอีกประมาณ 10 ไร่ ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างดำเนินการออก พ.ร.ฎ.เวนคืนที่ดินเพิ่มเติม ด้วยวงเงินงบประมาณประจำปี 2561 จำนวน 1,316 ล้านบาท ระยะเวลาดำเนินการ 990 วัน ซึ่งการควบคุมงานก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารของท่าอากาศยานเบตง มีกลุ่มบริษัทที่ปรึกษา บริษัท วี เอ็นจิเนียริ่ง คอนซันแตนท์ จำกัด และบริษัท กรุงเทพ เอ็นจิเนียริ่งคอนซันแตนท์ จำกัด เป็นผู้ชนะการเสนอราคา ด้วยวงเงินประมูล 5,057,890 บาท ซึ่งทั้งสองบริษัทจะเป็นผู้ควบคุมและดูแลการก่อสร้างโครงการท่าอากาศยานเบตงจนแล้วเสร็จ พร้อมเปิดให้บริการได้ตามกำหนด ภายในต้นปี 2563