รถถัง ถูกผลิตขึ้นโดยใคร?
รถถัง
รถถังเริ่มนำมาใช้ในสงครามโลกครั้งที่ 1 ครั้งแรกโดยอังกฤษ ได้แก่ Mark IV tank เพื่อใช้มันสนับสนุนทหารราบในการฝ่าทะลุแนวสนามเพลาะ พวกมันถูกใช้ในยุทธการซอมม์ในจำนวนน้อยมาก ในช่วงที่มันถูกสร้างขึ้นมันถูกเรียกว่ายานลำเลียงน้ำเพื่อปกปิดวัตถุประสงค์การใช้งานจริงของมัน คำว่า"แท็งค์" (tank) นั้นมาจากคำว่า "Water tank" ที่แปลว่าถังน้ำ ด้วยวัตถุประสงค์หลักเพื่อสนับสนุนทหารราบมันจึงทำความเร็วสูงสุดได้เพียง 5-6 กิโลเมตรต่อชั่วโมง การมาของ Mark IV tank ทำให้ฝ่ายเยอรมันพัฒนารถถังของตนเอง ได้แก่ A7V เพื่อตอบโต้ฝ่ายอังกฤษ ฝรั่งเศสเป็นชาติแรกในโลกที่พัฒนารถถังที่ติดตั้งปืนบนป้อมซึ่งหมุนได้ 360 องศาได้แก่ Renault FT และใช้พลรถถังเพียง 2 คน ในการควบคุมรถถัง ต่างจาก Mark IV tank ของอังกฤษที่ต้องใช้พลรถถังถึง 8 คนในการควบคุม และ A7V ของเยอรมนีที่ใช้พลรถถัง 18 คน
พันเซอร์ 4
รถถังพันเซอร์ 4 เป็นรถถังที่เยอรมันทำการผลิตตั้งแต่ก่อนเริ่มสงครามไปจนถึงสิ้นสุดสงคราม ซึ่งจำนวนทั้งหมดนั้นเป็นถึง 30% ของรถถังที่เยอรมันผลิตออกมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที-54/55
ที-54/55 เป็นรถถังขนาดกลางต้นแบบตัวแรกได้ผลิตถูกในช่วงสิ้นปี 1944 หลังจากการทดสอบในช่วง 1945-1947 T-54/55 mod 1946 ก็เข้าประจำการ โดยมีการสร้างจำนวน 713 คัน และหยุดผลิตในปี 1949 เนื่องจากมีรุ่นใหม่มาแทนที่ นั่นก็คือ ที-54/55 mod 1949 โดยรุ่น ที-54/55 mod 1949 ได้รับความนิยมมากกว่าเนื่องจากการออกแบบที่ทันสมัยและป้อมที่มีความหนาของเกราะ มากกว่า 200 มิลลิเมตร กว่าโดย ที-54/55 เป็นรถถังขนาดกลางและรถถังหลักคันแรกของสหภาพโซเวียต เข้าประจำการในสหภาพโซเวียตในปี 1948 และเป็นรถถังที่มีการผลิตมากที่สุดในโลกเป็นรองเพียงรถถัง ที-34 ในสงครามโลกครั้งที่ 2 มันได้ติดปืนใหญ่ขนาด 100 มิลลิเมตร มี 2 รุ่นคือ รุ่น 100 มิลลิเมตร ดี-10ที2ซี และ 100 มิลลิเมตร ดี-54 ซึ่งมีอำนาจการทำลายล้างสูงกว่าปืน 85 มิลลิเมตร แบบเก่าที่ใช้ในรถถัง ที-34-85 โดย ที-54/55 เป็นรถถังต้นแบบหลายๆคัน ในรุ่นถัดมา ได้แก่ ที-62 ที-64 ที-72 และอื่นๆอีกมากมาย และที-54/55 ยังมีรุ่นที่ถูกผลิตในจีนโดยใช้ชื่อว่า ไทป์ 59 
รถถังที-34เป็นรถถังที่มีความสมดุลในด้านการออกแบบ มันมีปืนใหญ่ขนาด 76 มิลลิเมตรที่ไว้ใจได้ และสามารถเคลื่อนที่ไปยังที่ใดก็ได้ เพราะมีสายพานที่กว้าง และน้ำหนักเบา มันมีความเร็วสูงมากๆ แต่มันยังมีข้อบกพร่องตรงที่ว่า ปืนใหญ่ขนาด 76 มิลลิเมตรของมันไม่สามารถเจาะเกราะรถถังไทเกอร์1จากด้านหน้าได้ จึงมีการสร้าง ที-34-85 ขึ้นมาโดยมีปืนใหญ่ขนาด 85 มิลลิเมตร ซึ่งมีอำนาจการยิงที่ดีกว่า แต่ต่อมาเยอรมันได้สร้างรถถังไทเกอร์2ซึ่งมีเกราะที่หนามากๆ ทำให้ปืนใหญ่ขนาด 85 มิลลิเมตรไม่สามารถเจาะเกราะของมันได้ ไทป์ 61
ไทป์ 61 () เป็นรถถังชนิด main battle tank (MBT) ผลิดและใช้งานโดย กองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่น (JGSDF), รถถังออกแบบโดย Mitsubishi Heavy Industries รถถัง จิตรเมืองนนท์
อนึ่ง รถถังมีบุคคลต้นแบบในการชกมวยไทยคือปกรณ์ พี.เค.แสนชัยมวยไทยยิมรถถังเป็นนักมวยไทยที่ได้รับการกล่าวขวัญถึงสไตล์การต่อสู้แบบบุกตะลุย ที่มักเป็นฝ่ายเดินหน้าไม่มีถอยหลัง ซึ่งเปรียบเสมือนรูปแบบการเคลื่อนที่ของรถถัง ไฮนซ์ กูเดเรียน
ในเดือนเมษายน 1933 กูเดเรียนได้รับการเลื่อนยศเป็นพันเอก และสองเดือนต่อมาได้รับตำแหน่งเป็นเสนาธิการกองบัญชาการทหารยานเกราะ และมีโอกาสได้นำเสนออาวุธยุทโธปกรณ์ที่เยอรมันพัฒนาขึ้นต่อฮิตเลอร์เป็นครั้งแรก เขาได้สาธิตการเข้าตีของหมวดจักรยานยนต์, หมวดต่อสู้รถถัง, หมวดรถถังพันเซอร์ 1, หมวดรถหุ้มเกราะเบา และหมวดยานเกราะลาดตระเวน ฮิตเลอร์ประทับใจการสาธิตของกูเดเรียนอย่างมาก ถึงกลับกล่าวว่า ""นี่แหล่ะสิ่งที่ชั้นต้องการ นี่แหล่ะสิ่งที่ชั้นอยากจะมี"" ตั้งแต่นั้นมาการฝึกจู่โจมโดยหน่วยรถถังก็เริ่มขึ้นอย่างจริงจัง แม้ระยะแรกจะเป็นเพียงการใช้รถถังจำลองจากไม้ในการฝึกก็ตาม แต่ก็ถือเป็นนิมิตหมายที่ดี ในขณะที่อังกฤษและฝรั่งเศสยังคงมองรถถังและยานเกราะเป็นเพียงเครื่องมือสนับสนุนทหารราบเท่านั้น เมาส์ (รถถัง)
ซึ่งต้นแบบทั้งสองคันนั้น มีเพียงหนึ่งคันที่มีเกราะตัวถังพร้อมป้อมปืน ส่วนอีกคันนั้นไม่มีป้อมปืน ได้รับการทดลองในช่วงหลังปี 1944 ซึ่งตัวรถถังที่เสร็จสมบูรณ์นั้นมีความยาวถึง 10.2เมตร (33 ฟุต 6 นิ้ว) สูง 3.71 เมตร(12 ฟุต 2 นิ้ว) มีความกว้าง 3.63 เมตร(11.9 ฟุต) มีน้ำหนัก 188 ตัน  รถยนต์
ในปี ค.ศ. 1886 คาร์ล เบ็นทซ์ วิศวกรชาวเยอรมันได้สร้างรถยนต์ที่ใช้เครื่องยนต์เพลิงเผาไหม้คันแรกของโลกได้สำเร็จ (Benz Patent Motorwagen) โดยใช้โครงสร้างแบบลูกสูบเหมือนของเครื่องจักรไอน้ำ เพียงแต่ได้เพิ่มอุปกรณ์ที่จะเปลี่ยนเชื้อเพลิงในรูปของเหลวให้กลายเป็นก๊าซ และเพิ่มวาล์วไอดีไอเสีย ในรูปแบบของเครื่องยนต์ 4 จังหวะ (ปัจจุบันรถยนต์ใช้ระบบเครื่องยนต์แบบสันดาปภายใน) เมาส์ (รถถัง)
แพนเซอร์ 8 เมาส์ () ชื่ออย่างเป็นทางการคือ Panzerkampfwagen VIII Maus เป็นสุดยอดรถถังหนักของนาซีเยอรมนีในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งถูกกล่าวขานว่า เป็นรถถังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและมีเกราะที่หนามากยากนักที่กระสุนใดๆจะเจาะเกราะเข้ามาได้ สร้างขึ้นสำเร็จในช่วงหลังปี 1944 Maus นั้นถือว่าเป็นรถถังประจัญบานขนาดใหญ่ที่มีเกราะหนาที่สุดเท่าที่นาซีเยอรมันได้สร้างขึ้นมา มีการสั่งให้สร้างทั้งหมด 5 คัน แต่ทว่ามีเพียงเกราะตัวถัง 2 อันและเกราะป้อมปืน 1 อันเท่านั้นที่สร้างได้สำเร็จ ซึ่งก่อนที่จะทำการทดลองวิ่งนั้นก็ถูกกองทัพโซเวียตบุกยึดฐานไปเสียก่อน เซมิออน บูดิออนนืย
บูดิออนนืย ไม่ชอบเครื่องมือสงครามสมัยใหม่โดยเฉพาะอย่างยิ่งรถถังซึ่งเขาและ Grugory Kulik ได้มองว่า "มันสามารถแทนที่ม้าได้"ในปีพ.ศ. 2480 เขาได้เป็นผู้บัญชาในมณฑลทหารมอสโก เขามีส่วนรวมในการพิจารณาคดี ตูคาเชฟสกีในช่วงการกวาดล้างใหญ่ เขาให้ปากคำว่าความพยายามของตูคาเชฟสกี ในการสร้างกองกำลังรถถังซึ่งให้คุณค่าสูงกว่ากว่าทหารม้าและไม่สมเหตุผลที่จะทำมันซึ่งมันมีค่าเท่ากับการ "ทำลาย"ทุกอย่าง ในการประณามนี้ ตูคาเชฟสกี (ปัจจุบันเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกนวัตกรรมในสงครามรถถัง) ไม่เต็มใจตอบว่า "ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังอยู่ในฝัน" ซึ่งตูคาเชฟสกีถูกตัดสินประหารชีวิตในเวลาต่อมา ต่อมา NKVD มาสอบปากคำและจับกุม บูดิออนนืย เขาใช้ปืนพก Nagant M1895 ยิงแขนตัวเองและเรียกร้อง สตาลิน ให้ปล่อยเขาสตาลิน ตอบสนองและให้ปล่อยตัวเขาและให้สัญญาว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก การพิจารณาคดีทางการทหารกองทัพแดงไม่เคยหยุดยั้งการพัฒนากองกำลังยานยนต์ขนาดใหญ่ภายในปี พ.ศ. 2483-84 ไทป์ 69/79
ไทป์ 69 และไทป์ 79 เป็นรถถังประจัญบานหลักที่พัฒนามาจากไทป์ 59 (ซึ่งมีพื้นฐานมาจากที-54เอของโซเวียต) และเป็นรถถังประจัญบานแบบแรกที่จีนพัฒนาเพียงลำพัง การพัฒนานั้นมีทั้งเครื่องยนต์ คอมพิวเตอร์ และเลเซอร์หาระยะ ไทป์ 79 ที่ก้าวหน้ากว่าจะมีปืนใหญ่ขนาด 105 ม.ม. ซึ่งต่อมาไทป์ 88 ก็ใช้เช่นเดียวกัน พันเซอร์ 4
พันเซอร์ 4 ที่ถูกผลิตออกมาในรุ่น D นั้นมีจำนวน 248 คัน โดยในรุ่น D นี้ได้มีการนำปืนกลที่ติดอยู่กับตัวถังกลับมาใช้งานเหมือนรุ่น B และมีการย้ายปืนกลแกนร่วมกับปืนหลักออกไปอยู่บนป้อมปืนแทน มีการเพิ่มความหนาของเกราะด้านข้างเป็น 20 มิลลิเมตร 
หลังจากเยอรมันได้รับชัยชนะจากการบุกโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1939 เยอรมันจึงคิดจะขยายการผลิตรถถังรุ่นนี้ โดยนำเข้าประจำการในชื่อ Sonderkraftfahrzeug 161 (Sd.Kfz. 161). ปฏิบัติการบาร์บารอสซา
อย่างไรก็ตาม ในด้านระบบยุทโธปกรณ์ที่สำคัญ ทางฝ่ายโซเวียตนั้นมีอยู่มากทีเดียว อาทิเช่น กองทัพแดงนั้นมีความเหนือกว่าอย่างมากในกองกำลังยานเกราะที่มีรถถังประจำการถึง 24,000 คัน ซึ่งมีถึง 12,782 คันที่ประจำอยู่ในเขตทหารภูมิภาคตะวันตก (ซึ่งมีสามเขตในภูมิภาคที่สามารถปะทะกับกองทัพเยอรมันในสมรภูมิตะวันออก) ส่วนกองทัพบกเวอร์มัคท์ (Wehrmacht) ของเยอรมนีมีรถถังประจำการอยู่ทั้งหมด 5,200 คัน โดยใช้ในการบุกโซเวียต 3,350 คัน นี่ทำให้อัตราส่วนของรถถังที่สามารถใช้ได้ระหว่างเยอรมนีและโซเวียตนั้นเป็น 4 : 1 ซึ่งทำให้กองทัพแดงมีความได้เปรียบที่เหนือกว่า รถถังรุ่น ที-34 ของโซเวียตเป็นรถถังที่ล้ำหน้าที่สุดและทันสมัยที่สุดในเวลานั้น และยังมีรถถังรุ่น BT-8 (ภาษารัสเซีย: Bystrokhodniy หรือรถถังเร็ว) ที่เป็นรถถังที่เร็วที่สุด ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบกับรถถังเยอรมันแล้ว ตามที่นายทหารข่าวกรองของโซเวียต วิกเตอร์ ซูโวรอฟ (Viktor Suvorov) อ้างว่า รถถังหนักของเยอรมนีรุ่นแรกนั้นเพิ่งถูกออกแบบในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2484 (1941) ซึ่งถือว่าล้าหลังกว่าโซเวียตที่เริ่มโครงการออกแบบรถถังหนัก T-35 ตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 1930) อีกทั้งโซเวียตยังมีจำนวนอาวุธปืนใหญ่ และเครื่องบินรบที่มากกว่าเยอรมนี ซึ่งรวมไปถึงปืนใหญ่สนาม A-19 ที่ว่ากันว่าเป็นปืนใหญ่ที่ดีที่สุดในโลกในเวลานั้น อย่างไรก็ตาม รถถังรุ่นที่ทันสมัยที่สุดของโซเวียตยังไม่ถูกผลิตในปริมาณมากในช่วงต้นของสงคราม ชาลเลนเจอร์ 2
เอฟวี 4034 ชาลเลนเจอร์ 2 () เป็นรถถังประจัญบานหลักสัญชาติอังกฤษที่ประจำการอยู่ในกองทัพบกสหราชอาณาจักรและกองทัพบกโอมาน มันถูกออกแบบและสร้างโดยบริษัทวิกเกอร์ส ดีเฟนซ์ ซิสเท็มส์ของอังกฤษ (ตอนนี้เป็นบีเออี ซิสเท็มส์ แลนด์ แอนด์ อาร์มเมนท์ส) รถถัง
เครื่องยนต์ของรถถังจะคอยให้พลังงานจลน์เพื่อเคลื่อนที่ และพลังไฟฟ้าผ่านทางเครื่องกำเนิดไฟฟ้าให้กับป้อมปืนที่ต้องใช้มอเตอร์และระบบอิเลคทรอนิกอื่นๆ ของรถถัง ในสงครามโลกครั้งที่ 1 และ 2 ขุมกำลังของรถถังนั้นต้องพึ่งน้ำมันและเครื่องยนต์อัตโนมัติ จนเครื่องยนต์ดีเซลได้พัฒนาไปอย่างมาก และมีเครื่องยนต์เทอร์ไบน์ที่ทรงพลังแต่กินน้ำมันอย่างของที-80 และเอ็ม-1 เอบรามส์ เอ็ม1 เอบรามส์
เอ็ม1 เอบรามส์ () เป็นรถถังหลักรุ่นที่สามของสหรัฐอเมริกา ชื่อของมันมาจากนายพลเครกตัน เอบรามส์ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดและผู้บัญชาการกองทัพสหรัฐในสงครามเวียดนามตั้งแต่ปีพ.ศ. 2511-2515 มันมีอาวุธที่ดี เกราะขนาดหนัก และคล่องตัวตามที่มันถูกออกแบบมาเพื่อทำสงครามยานเกราะยุคใหม่ จุดเด่นของมันคือเครื่องยนต์เทอร์ไบที่ทรงพลัง การใช้เกราะผสม และการเก็บกระสุนแยกต่างหากจากห้องของลูกเรือ มันเป็นหนึ่งในรถถังที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประจำการ ด้วยน้ำหนักเกือบ 62 ตัน  โฟล์กสวาเกน
โฟล์กสวาเกนเป็นผู้ผลิตรถยนต์เยอรมันและเป็นยี่ห้อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ขายในกลุ่มโฟล์กสวาเกน ซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าของหลายยี่ห้อด้วยกันอาทิ ออดี้, เบนท์ลีย์, บูกัตติ, ลัมโบร์กีนี, ซีท ถือหุ้น 49.9% ของปอร์เช่, สโกด้า และรถบรรทุกสแกนเนีย รถโฟล์กสวาเกนรู้จักกันส่วนมากว่า "รถเต่า" (ชื่อรุ่นของมันคือ Beetle อ่านว่า บีเทิล) ซึ่งมีมาตั้งแต่รุ่นแรกสุด ออกแบบมาคล้ายกับ เต่า และยังคงความเป็นเอกลักษณ์ไว้จนถึงปัจจุบัน รถถังคลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
เควี-1 หรือชื่อเต็มๆว่า คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ เป็นรถถังขนาดหนักที่ผลิตโดยสหภาพโซเวียต ใช้งานในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ประมาณปี ค.ศ. 1939 มีเจ้าหน้าที่ 5 นาย น้ำหน้ก 43,000 กิโลกรัม/ 42.3 ต้น  บิวอิคก์
ค.ศ. 1942 — ผลิตรถถัง เอ็ม 18 เฮลแคท ค.ศ. 1948 — เกียร์อัตโนมัติไดนาโฟลว์ถูกเสนอขายเป็นครั้งแรก ค.ศ. 1949 — เปิดตัวช่องลมเวนทิพอร์ต พันเซอร์ 2
พันเซอร์ 2 ได้ถูกแทนที่โดยรถถังพันเซอร์ 3 และรถถังขนาดกลาง พันเซอร์ 4 โดยในปี ค.ศ. 1940/1941 ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1942 มันได้ถูกปลดประจำการเป็นการใหญ่ออกจากแนวหน้าและได้ถูกใช้สำหรับการฝึกซ้อมและบนแนวรบที่สอง ป้อมปืนของตัวรถถังที่ล้าสมัยอย่างพันเซอร์ 1 และ 2 ได้ถูกนำมาใช้อีกครั้งด้วยการเป็นป้อมปืนที่เฉพาะบังเกอร์ป้องกันที่ถูกสร้างขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกำแพงแห่งแอตแลนติก การผลิตรถถังรุ่นนี้ได้ถูกยุติลงในเดือนมกราคม ค.ศ. 1944 แต่ฐานตัวรถถังยังคงถูกใช้เป็นฐานของยานพาหนะเกราะได้อีกหลายคัน ส่วนใหญ่เป็นปืนใหญ่อัตตาจร และรถถังพิฆาต เช่น เวสพี และมาร์เดอร์ 2 โดยตามลำดับ ที-34
จากการสูญเสียมากมายในช่วงแรกของฝ่ายโซเวียต จึงได้คิดหาวิธีทำให้ค่าใช้จ่ายในการผลิตรถถูกลง แต่รถ
ถังยังใช้งานได้ดี เช่นเรื่องการทำให้โลหะแข็งขึ้น ในที่สุดในเวลาแค่ 2 ปี ค่าใช้จ่ายในการผลิตรถที-34ก็ลด
ลงจากคันละ 269,500 รูเบิ้ลในปี ค.ศ. 1941 เหลือแค่ 135,000 รูเบิ้ล ระยะเวลาในการสร้างก็ลดลงครึ่งหนึ่ง ใช้เวลาในการผลิต1200คันต่อเดือน แม้คนงานส่วนมากจะเป็นผู้หญิง คนสูงอายุ และเด็ก เอ็ม1 เอบรามส์
เอบรามส์ยังคงไม่ได้รับการทดสอบในการรบจนกระทั่งถึงสงครามอ่าวในปีพ.ศ. 2534 เอ็ม1เอ1 ทั้งหมด 1,848 คันถูกส่งเข้าซาอุดิอาระเบีย เอ็ม1เอ1นั้นเหนือชั้นกว่ารถถังที-55 และที-62 ของอิรักที่ผลิตโดยโซเวียต เช่นเดียวกันกับรถถังที-72 และไลออนออฟบาบีลอน ที-72 นั้นเหมือนกับรถถังรุ่นส่งออกทั่วไปของโซเวียตคือ ไม่มีเกราะแบบหลายชั้น และระบบควบคุมการยิงที่ด้อยกว่า เอ็ม1เอ1 เอบรามส์ จึงมีเอ็ม1เอ1 เพียง 23 คันเท่านั้นที่เสียหายร้ายแรงในสงครามอ่าว และมีเพียงคันเดียวเท่านั้นที่สูญเสียลูกเรือไป บางคันได้รับความเสียหายเล็กน้อย มีเอบรามส์เพียงไม่กี่คันที่ถูกศัตรูยิง และมีเพียงคันเดียวที่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก 
เอ็ม1เอ1 สามารถจัดการเป้าหมายได้เกินระยะ 2,500 เมตร ด้วยระยะนี้ทำให้รถถังโซเวียตหมดโอกาสในปฏิบัติการพายุทะเลทราย เพราะว่าระยะหวังผลของรถถังโซเวียตของอิรักนั้นต่ำกว่า 2,000 เมตร (รถถังของอิรักไม่สามารถยิงขีปนาวุธต่อต้านรถถังได้เหมือนของโซเวียต) นั่นหมายความว่าเอบรามส์สามารถยิงใส่รถถังของศัตรูได้ก่อนที่พวกนั้นจะเข้าสู่ระยะยิง ในอุบัติเหตุการยิงใส่พวกเดียวกันเองเกราะของป้อมปืนนั้นสามารถรอดจากกระสุนเจาะเกราะพลังงานจลน์ของรถถังเอ็ม1เอ1 อีกคันได้ ไม่เหมือนกับเกราะด้านข้างของลำตัวกับเกราะด้านหลังของป้อมปืนซึ่งถูกทำลายโดยการยิงจากพวกเดียวกันเองที่ใช้กระสุนยูเรเนียมในยุทธการนอร์ฟอล์ก หุ่นยนต์ในกันดั้มดับเบิลโอ
รายละเอียดข้อมูลโมบิลสูทและโมบิลอาเมอร์จากภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกันดั้มดับเบิลโอ ผลงานของบริษัทซันไรส์เป็นกันดั้มลึกลับชุดใหม่ที่ปรากฏตัวขึ้นถัดจากกันดั้มทั้งสี่เครื่อง และยังไม่มีความแน่ชัดว่าถูกสร้างขึ้นโดยเซเลสเชียลบีอิงหรือไม่ แต่ก็เป็นกลุ่มที่ถูกส่งมาเพื่อรับช่วงต่อการดำเนินแผนการณ์ของเหล่ากันดั้มไมสเตอร์ที่ปฏิบัติภารกิจอยู่บนโลก กันดั้มทั้งสามเครื่องนี้มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากกันดั้มเครื่องก่อนๆ ด้วยเตาพลังงานนาม "GN Drive Tau" ที่ปลดปล่อยอนุภาคสีดำอมแดงออกมา (ซึ่งแตกต่างจากสี่เครื่องแรกที่อนุภาคเป็นสีเขียวอมฟ้า) ซึ่งให้พลังงานได้มหาศาลเทียบเท่ากับ GN Drive ปกติ หากแต่มีอายุการใช้งานจำกัดกว่าเตาพลังงานรุ่นต้นแบบของกันดั้มชุดแรก และรูปร่างที่แตกต่างจากสี่กันดั้มก่อนหน้านี้ค่อนข้างมากในหลายๆ ส่วน รวมทั้งอาวุธหลายๆ แบบที่น่าจะพัฒนาขึ้นมาโดยมีต้นแบบมาจากอาวุธของกันดั้มทั้งสี่ โดยชื่อ "Throne" (โทรน) นั้นเป็นภาษาอังกฤษ แปลว่า "บัลลังก์" หรือ "ผู้ครองบัลลังก์" แต่คาดว่าชื่อนี้น่าจะมาจากชื่อของเทวทูตชั้น "Throne" ที่มีหน้าที่พิทักษ์บัลลังก์ของพระเจ้าตามความเชื่อของศาสนาคริสต์
เดิมมีชื่อว่า Ahead Close Combat Type โดยชื่อ Sakigake เป็นชื่อเล่นในภาษาญี่ปุ่นซึ่งถูกตั้งขึ้นภายหลัง แปลตรงตัวในภาษาอังกฤษว่า "Ahead"
Masurao มีความสามารถพิเศษคือ สามารถใช้ระบบ Trans-Amได้ แต่จะส่งผลเรื่องแรง G เช่นเดี่ยวกับ Flag costom รถถัง
รถถังสะเทินน้ำสะเทินบกเป็นการออกแบบพิเศษสำหรับการปฏิบัติการในน้ำโดยเฉพาะ แต่พวกมันมีจำนวนมากในกองทัพยุคใหม่ โดยเข้ามาแทนที่ยานพาหนะโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกและรถสายพานลำเลียงพลในการจู่โจมแบบสะเทินน้ำสะเทินบก รถสะพานอีเอฟเอและเอ็มที-55 ได้ลดสิ่งกีดขวางของรถถังอย่างแม่น้ำออกลง[8] พันเซอร์ 2
แม้ว่ายานพาหนะนี้ในช่วงแรกได้รับการออกแบบอย่างเป็นขั้นตอน ในขณะที่รถถังขนาดใหญ่, ขั้นสูงได้ถูกพัฒนาขึ้น แต่อย่างไรก็ตามยังคงมีบทบาทสำคัญในช่วงปีแรกของสงครามโลกครั้งที่สองในช่วงระหว่างการทัพโปแลนด์และฝรั่งเศส พันเซอร์ 2 เป็นรถถังที่มีจำนวนมากที่สุดในกองพลพันเซอร์ของเยอรมันในช่วงเริ่มต้นของสงคราม มันยังได้ถูกนำไปใช้ในแอฟริกาเหนือที่ต่อสู้ปะทะกับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกและบนแนวรบด้านตะวันออกที่ต่อสู้ปะทะกับสหภาพโซเวียต เอ7วี
เอ7วี (A7V) เอ7วี เป็นรถถังที่สร้างขึ้นในเยอรมันช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ช่วงปี ค.ศ. 1918 มีการสั่งสร้างขึ้นมาประมาณ 100 คันหรืออาจจะน้อยกว่านั้น รถบรรทุก
รถบรรทุกคันแรกของโลกได้ผลิตขึ้นโดย Gottlieb Daimler ในปี 1896 โครงสร้างเป็นเหล็ก ล้อทำด้วยไม้ ใช้เครื่องยนต์แบบสองสูบ ขนาดความจุ 1.06 ลิตร ในปีต่อมาก็ได้ทำการติดตั้งเครื่องยนต์ขนาด 2.2 ลิตร ขับเคลื่อนด้วยสายพาน พร้อมกับติดตั้งระบบระบายความร้อนด้วยหม้อน้ำ การพัฒนารถบรรทุกเป็นไปอย่างต่อเนื่อง ในปี 1898 ได้มีการนำรถบรรทุกไปจัดแสดงที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสและได้รับความสนใจอย่างสูง เอ็ม4 เชอร์แมน
การผลิตเชอร์แมนมีมากกว่า 5 หมื่นคันและเชสซีของมันได้เป็นพื้นฐานของยานเกราะมากมายอย่างรถถังพิฆาต รถกู้รถถัง และปืนใหญ่อัตตาจร ในอังกฤษเอ็ม4 ถูกเรียกว่า"เชอร์แมน"ตามชื่อของนายพลวิลเลียม เทคัมเซ เชอร์แมน เพราะว่าอังกฤษชอบนำชื่อของนายพลที่มีชื่อเสียงจากสงครามกลางเมืองอเมริกามาตั้งเป็นชื่อรถถังที่พวกอเมริกันเป็นคนสร้าง ต่อมาชื่อที่อังกฤษใช้ก็เริ่มถูกนำไปใช้โดยสหรัฐ  เมอร์คาวา
มีรายงานไม่นานก่อนที่สงครามเลบานอน พ.ศ. 2549 จะเริ่มต้นว่าสายการผลิตเมอร์คาวาจะหยุดทำงานภายในสี่ปี อย่างไรก็ดี ในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 หนังสือพิมพ์ฮาเรทซ์ของอิสราเอลรายงานว่าคณะเสนาธิการของอิสราเอลได้พูดถึงเมอร์คาวา มาร์ค 4 ว่า "หากใช้งานอย่างถูกต้อง รถถังนี้จะให้การป้องกันแก่ทหารได้ดีกว่าแต่ก่อน" และได้เลื่อนการพิจารณาที่จะหยุดสายการผลิตเมอร์คาวาไป ไทป์ 90
โครงการถูกกำหนดให้เสร็จสมบูรณ์ในปี 1980 ซึ่งก็เสร็จตามคาดด้วยรถต้นแบบ 2คันทั้ง 2คันติดอาวุธหลักเป็นปืนใหญ่ 120 มม. (ผลิตโดยกลุ่มบริษัทอุตสาหกรรมโลกหะญี่ปุ่น)และยิงกระสุนของญี่ปุ่นเอง(ผลิตโดยบริษัทไดกิ้น)เสร็จสมบูรณ์ในปี 1982-1984) แต่สำหรับการทดสอบในส่วนของโลหะผสม การทดสอบยิง การแก้ไขและปรับปรุงต่างๆจะยังคงดำเนินต่อเนื่องจนถึงปี 1986
Type90 ต้นแบบชุดทที่ 2จะประกอบขึ้นระหว่างปี 1986-1988 ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงส่วนหลักๆหลายจุดเช่นเปลี่ยนปืนใหญ่หลักเป็นปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาด 120 มม. จาก Rheinmetall ซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่ใช้ติดตั้งบนรถถังLeopard2 ของเยอรมันรวมถึงรถถังรุ่นปรับปรุงของรถถังหลัก M1A2 Abramsของ สหรัฐ ด้วย
สำหรับ Type90ชุดที่ 2ทางญี่ปุ่นยังไม่ได้ผลิตเพื่อใช้งานเป็นทางการแต่เพื่อการทดสอบ สมรรถนะต่อไปอีกเกือบ 10ปีจนถึงปี 1989 และมอบชื่อรหัสให้มันอย่างเป็นทางการในปี 1990ในชื่อรหัส Type90
สำหรับปืน 120มม. ของ Rheinmetall แห่งเยอรมนี เพื่อผลิตใช้เองในประเทศไม่เพียงแต่ตัวปืนเท่านั้นยังรวมไปถึงระบบภายในทั้งหมด ก็ถูกผลิตขึ้นเองในญี่ปุ่นเช่นกัน จึงพอจะกล่าวได้ว่ารถถังคันนี้ทั้งคัน ผลิตMade in Japan ทั้งสิ้นก็ไม่ผิดเท่าไหร่นัก ในด้านระดับอาวุธดังที่ได้รับไปญี่ปุ่นใช้ระบบการทำงานของปืนหลักด้วยปืนใหญ่Rheinmetall L44ขนาด 120มม.ซึ่งซื้อลิขสิทธิ์มาผลิตโดยบริษัทอุตสาหกรรมโลหะประเทศญี่ปุ่น(ในเอเชีย ยังมีรถถังอีกแบบที่ใช้ปืนรุ่นนี้คือ K1A1 ของกองทัพเกาหลีใต้)ก่อนหน้านี้ในชุดทดสอบชุดแรกทางญี่ปุ่นได้ประสบความสำเร็จในการทำปืนใหญ่ลำกล้องเรียบของตัวเองมาแล้วแต่กระนั้นศักยภาพของL44ก็ยังสูงกว่ารุ่นที่ทำเองอยู่ดีญี่ปุ่นจึงแก้ปัญหาด้วยการซื้อลิขสิทธิ์มาผลิตเองหลังจากผลิตออกสู่สายตาชาวโลกก็มีการปรับปรุงระบบควบคุมการยิงและระบบการเล็งเป้าด้วยเลเซอร์แบบYttrium-Aluminium Garnet ซึ่งสามารถเล็งเป้าหมายได้ไกล3,000-5,000เมตรและมีระบบคํนวณกระสุนตกแสดงผลก้วยจอ 32บิท ติดตั้งระบบค้นหา และ มองทศันวิสัยด้วยความร้อน พร้อมระบบติดตามค้นหาเป้าหมายโดยอัตโนมัติในส่วนของปืนยังเพิ่ม ถัง ฟู่
ถัง ฟู่ (Tang Fu) เป็นนักประดิษฐ์, วิศวกร และ กัปตันเรือชาวจีนที่อาศัยอยู่ระหว่างราชวงศ์ซ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดค้นธนูไฟ, อันเป็นรูปแบบแรกของจรวดดินปืน, แต่เขาก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดค้น "จรวดรูปแบบใหม่ที่มีหัวเหล็ก" อ้างอิงจาก วิลเลียม อเล็กซานเดอร์ พาร์สันส์ มาร์ติน (William Alexander Parsons Martin) ที่ได้แสดงให้เห็นว่าสิ่งประดิษฐ์นี้หมายถึง "การเปลี่ยนแปลงจากจรวดสัญญาณไปเป็นอาวุธปืน, ตามสมควรดังที่เรียกกัน" เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1000 ขณะที่ ถัง ฟู่ ทำหน้าที่เป็นกัปตันเรือ ลินคอล์น คอนติเนนทัล
ต้นปี ค.ศ. 1939 รถคันใหม่ได้ถูกผลิตขึ้น ทันช่วงวันพักร้อนของเอ็ดเซล เมื่อเอ็ดเซลนำไปใช้ในวันพักร้อนของเขากันเพื่อนๆ ก็พบว่า เพื่อนๆ และผู้คนมากมายให้ความสมใจ เอ็ดเซลจึงส่งโทรเลขกลับมาที่บริษัท ว่าเขาต้องการให้ผลิตรถแบบเดียวกับที่ผลิตให้เขาเพื่อการค้าขาย เมื่อทางบริษัทได้รับโทรเลขดังกล่าว ก็ไม่รีรอ เริ่มการผลิตทันที โดยรถรุ่นใหม่ที่ถูกผลิตขึ้นเป็นรถแบบผลิตด้วยมือ (Hand-Made) ไม่ใช่ผลิตด้วยเครื่องจักร ทำให้เป็นรถที่มีรายละเอียดประณีต สง่างาม แต่การผลิตจะช้า และทำให้ราคาแพง โดยในปี 1939 คอนติเนนทัลถูกผลิตขึ้นเพียง 24 คัน และในปี 1940 ผลิตได้เพียง 400 คัน จึงมีราคาแพงมาก แต่ก็สามารถขายได้ดี พันเซอร์ 4
ในปี ค.ศ. 1934 เยอรมันได้เขียนสเปค "รถถังขนาดกลาง" ไว้ และจะจัดกำลังเข้าสู่กองร้อยรถถังที่มี พันเซอร์ 3อยู่แล้ว
โดยรถถังที่จะมาสนันสนุน พันเซอร์ 3 นี้ จะต้องมีลำกล้องปืนขนาด 7.5เซนติเมตร เป็นปืนต่อสู้รถถังหลัก และต้องมีน้ำหนักไม่เกิน 24 ตัน
รหัสที่ใช้ในการสร้างรถถังนี้คือ รถแทรกเตอร์เพื่อการเกษตร (เยอรมัน : Begleitwagen) เพื่อเป็นการหลบเลี่ยง สนธิสัญญาแวร์ซาย ที่ผูกพันกับเยอรมันอยู่
มีผู้ผลิตเพียง 3 รายที่ถูกคัดเลือกมาให้ผลิตรถถังต้นแบบคือ MAN, Krupp, and Rheinmetall-Borsig 
โดยในที่สุด เยอรมันได้ตัดสินใจให้บริษัท Krupp เป็นผู้ผลิต ที-34
ชื่อรถถังโซเวียตส่วนใหญ่นั้น จะขึ้นด้วยอักษร T ที่ภาษารัสเซียออกเสียงว่า แต และย่อมาจากคำว่า 
ตั๊งก์ ซึ่งหมายถึงรถถัง และตามด้วยตัวเลข 2 ตัวท้ายของปี ค.ศ.ที่เริ่มมีแนวคิดที่จะสร้างรถถังรุ่นนั้นๆ ที-34 จึงหมายถึงรถถัง ที่เริ่มมีแนวคิดที่จะสร้าง ปี ค.ศ. 1934 รถถังหลัก
รถถังหลักในยุคแรกจะประกอบไปด้วยรถถังกลางที่ออกแบบและผลิตโดยตรงหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง โดยได้รับการนิยามใหม่ต่อมาเป็นรถถังหลัก ชตวร์มเกอชึทซ์
ภายหลังการรุกรานสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1941 ปัญหาที่สำคัญได้ถูกพัฒนาขึ้นเมื่อได้พบว่าอาวุธหลักบนตัวรถถังพันเซอร์ เอ็มเค 2 และ 3 ไม่เพียงพอที่จะรับมือกับรถถังรุ่นใหม่ของโซเวียตอย่างรถถังที-34 และเควี-1 ปืนต่อต้านรถถังหลักของเยอรมัน, 3.7 ซม. แพค 36 ยังไม่สามารถที่จะยิงทะลุเจาะเกราะที่โซเวียตออกแบบ แม้ว่าปืนที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นได้ถูกพัฒนาขึ้น, 75 ซม. แพค 40 ป้อมปืนของรถถังพันเซอร์ เอ็มเค 3 รถถังหลักของเยอรมัน ยังไม่สามารถที่จะใส่กระบอกปืนขนาดใหญ่ได้ มันได้ถูกพบ อย่างไรก็ตาม ด้วยไร้ป้อมปืนของชตูกนั้นมีห้องที่เพียงพอในห้องพลขับรถถังเพื่อจัดการกับ 75 ซม. แพค 40 และปรับปรุงแก้ไขได้ถูกจัดการ ยานพาหนะใหม่ได้ถูกทำให้กลายเป็นรถถังพิฆาตที่มีประสิทธิภาพ ไม่เพียงแต่ปืนหลักที่มีประสิทธิภาพที่เพียงพอที่จะทำลายรถถังใหม่โซเวียต แต่ฐานของรถถังพันเซอร์ เอ็มเค 6 ซึ่งมีพื้นฐานที่เคลื่อนที่เร็วและความน่าเชื่อถือสูง และการเพิ่มแผ่นเกราะมากขึ้นผสมกับภาพเงาต่ำทำให้เป็นยานพาหนะที่ยากต่อการทำลาย ชตูก 3 ได้กลายเป็นยานพาหนะติดเกราะที่ถูกผลิตมากที่สุดของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยจำนวนบางส่วน 10,000 คันเป็นตัวอย่างที่ถูกผลิตขึ้น  อัล-คาลิด
อัล-คาลิด () และเอ็มบีที 2000 คือ รถถังหลักที่พัฒนาร่วมกันระหว่างจีนและปากีสถาน โดยปากีสถานจะผลิตใช้ในประเทศตัวเอง ส่วนจีนจะไม่มีการประจำการในประเทศตัวเองแต่จะเน้นการผลิตเพื่อส่งออกภายใต้ชื่อเอ็มบีที 2000 ไทป์ 61
Mitsubishi สร้างตัวต้นแบบ (prototype) STA-3 จากพื้นฐานของ STA-2 โดยติดตั้งระบบการโหลดกระสุนกึ่งอัตโนมัติ (semi-automatic loading system) เข้าไป และได้ติดตั้งปืนกล AA machine gun ลงไปบนป้อมปืน ของ STA-3 ที่ซึ่งสามารถสั้งงานได้ด้วย remote-controll อัตโนมัติ
เมื่อทำการทดสอบจริง พบว่าอุปกรณ์อัตโนมัติที่พัฒนานั้น มีขีดจำกัดในการใช้งาน และการติดสิ่งเหล่านี้บนรถ ก็จะทำให้ค่าใช้จ่ายสูงขึ้น ถึงต้องถูกตัดออก เมื่อสร้างตัวต้นแบบตัวถัดไป STA-4
STA-4 ตัวต้นแบบตัวสุดท้าย ที่จะใกล้เคียงกับ รถถังที่จะได้เข้ารับการผลิตจริง
อุปกรณ์บางอย่างได้รับการยกเลิก มีการปรับปรุงเครืองยนต์เล็กน้อย ปืน AA machine gun ได้ถูกปิดผนึกไว้บนป้อมปืนขนาดเล็ก ที่ซ้อนป้อมปืนใหญ่รถถัง (คล้ายๆกับ M-60 Patton ที่เกิดขึ้นในยุคหลัง) เหนือป้อมปืนของรถ (แต่เมื่อทำการผลิตจริงออฟชั้นนี้ถูกตัดออก - อีกแล้ว)
หลังจากการพัฒนามานาน ได้รับการลองผิดลองถูก Mitsubishi Type 61 ก็ถูกผลิตเข้าประจำการ ในปี 1961 เพื่อป้องกันญี่ปุ่นในกองกำลังป้องกันตนเอง โดยรวมแล้ว Mitsubishi Type 61 ถูกสร้างขึ้นมาจำนวนมากถึง 560 คัน เพื่อประจำการในญี่ปุ่นเพียงประเทศเดียว (ญีปุ่นส่งออกอาวุธไม่ได้) และเป็นม้างานหลัก จนถูกม้าศึกตัวใหม่เข้าแทนที่ซึ่งก็คือ Type 74 Nana-Yon ที่มีความทันสมัยกว่าเข้ามารับไม้ต่อ เฟอร์รุชโช ลัมโบร์กีนี
เขาผลิตรถ ภายใต้ชื่อ ออโตโมบิล ลัมโบร์กีนี ( Automobile Lamborghini ) ในช่วงปี 1962 ได้สร้างปรากฏการณ์ใหม่ของวงการรถสปอร์ตในยุโรป ให้ได้ตื่นตะลึงกับรูปแบบของตัวรถลัมโบร์กีนี และเทคโนโลยีของเครื่องยนต์ การวางตำแหน่งเครื่อง และการบังคับควบคุมที่วิศวกรและนักขับทดสอบของบริษัทร่วมกันคิดค้นและพัตนา จนเสร็จสมบูรณ์เป็น ลัมโบร์กีนี 350 จีทีวี ( Lamborghini 350 GTV )  เอ1อี1 อินดิเพนเด็นท์
เอ1อี1 อินดิเพนเด็นท์ (Vickers A1E1 Independent) เอ1อี1 เป็นรถถังที่สร้างขึ้นในสหราชอาณาจักร โดยบริษัทวิคเกอร์ รุ่นต้นแบบผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1926 พันเซอร์ 38 (ที)
พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน 38(ที) แต่เดิมเป็นรถถังของเชโกสโลวาเกียที่ถูกออกแบบในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ภายหลังเชโกสโลวาเกียถูกยึดครองโดยเยอรมนี มันได้ถูกครอบครองโดยกองทัพเยอรมัน ซึ่งจะแสดงให้เห็นในทำหน้าที่ในการบุกครองโปแลนด์ ฝรั่งเศส และสหภาพโซเวียต การผลิตได้สิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1942 เมื่ออาวุธยุทธภัณฑ์หลักยังถือว่าไม่เพียงพอ ด้วยที่มีทั้งหมด 1,400 คันของ Pz. 38(t) ที่ถูกผลิตขึ้น ตัวฐานรถถังของ Pz. 38(t) ยังคงผลิตขึ้นอย่างต่อเนื่องสำหรับรถถังมาร์เดอร์ 3 (ค.ศ.1942-1944) กับด้วยส่วนประกอบบางส่วนที่ถูกใช้ในเวลาต่อมาคือ ยากด์แพนเซอร์ 38 (ค.ศ. 1944-1945) รถถังพิฆาตและยานพาหนะที่แตกต่างกันออกไป  เชฟโรเลต คอร์เวทท์
ในปี ค.ศ. 1953 เมื่อผู้บริหารของเจเนรัลมอเตอร์กำลังมองหาชื่อรถสปอร์ตเชฟโรเลตใหม่ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ไมรอน สก็อตต์ ได้แนะนำ "คอร์เวทท์" ตามชื่อเรือรบที่คล่องแคล่วขนาดเล็ก — และชื่อดังกล่าวได้รับการอนุมัติ รุ่นแรกคือรถเปิดประทุน ที่ได้รับการแนะนำในงานจีเอ็ม โมโตรามา ในปี ค.ศ. 1953 ในฐานะแนวคิดและสิบปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1963 ซึ่งเป็นยุคที่สอง ในรูปแบบรถคูเปและรถเปิดประทุน เดิมทีผลิตในฟลินท์ รัฐมิชิแกน และเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี จากนั้น คอร์เวทท์ได้รับการผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1981 ในโบว์ลิงกรีน รัฐเคนทักกี พันแซร์เฟาสท์
พันแซร์เฟาสท์ () เป็นเครื่องยิงจรวดต่อสู้รถถังของนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สอง ขึ้นชื่อว่าเป็นเครื่องยิงจรวดต่อสู้รถถังแบบแรกของโลก ประกอบด้วยท่อส่งกระสุนขนาดเล็กที่ใช้ยิงหัวรบระเบิดแรงสูงต่อสู้รถถังซึ่งสามารถปฏิบัติงานได้โดยทหารเพียงนายเดียว ความรุนแรงของหัวรบระเบิดนั้นทำให้รถถังถูกทำลายลงหรือไม่ก็ทำให้เกิดก่อประกายไฟลุกลามไปทั่วรถถัง อาจทำให้ลุกลามไปถึงห้องคนขับรถถังทำให้คนขับถูกไฟคลอกตายได้ ข้อเสียของพันแซร์เฟาสท์คือเมื่อยิงไปแล้วท่อส่งกระสุนจะใช้การไม่ได้เลยทำให้จำเป็นจะต้องทิ้งไปและต้องใช้อันใหม่แทน, อาจไม่แม่นยำพอสำหรับการยิงทำลายเป้าหมายและไม่เหมาะสำหรับการยิงใส่บุคคลด้วย พันแซร์เฟาสท์ได้ถูกผลิตและนำมาใช้ครั้งแรกในสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงปี 1943 กองทัพนาซีเยอรมันได้บุกสหภาพโซเวียตในปฏิบัติการบาร์บารอสซา ทหารได้ใช้มันในการต่อสู้ T-34 รถถังของฝ่ายสหภาพโซเวียต หลังจากพันแซร์เฟาสท์ก็ได้ผลิตออกมาเป็นจำนวนมากและถูกใช้งานตลอดทุกสมรภูมิรบทั้งแนวรบด้านตะวันตกและด้านตะวันออก แต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองจะยุติลง นาซีเยอรมันได้พ่ายแพ้แก่กองทัพแดงของสหภาพโซเวียตในยุทธการเบอร์ลิน ทหารรัสเซียได้ยึดพันแซร์เฟาสท์มาหลายกระบอกรวมทั้งโรงงานผลิตด้วย ต่อมาทางวิศวกรรัสเซียได้นำมันมาในการออกแบบเครื่องยิงจรวดรุ่นใหม่จนกลายมาเป็นเครื่องยิงจรวดอาร์พีจีที่ได้ถูกนำใช้กันแพร่หลายไปทั่วโลกจนถึงปัจจุบัน ที-34
ที-34 เหนือกว่ารถถังเยอรมันอย่างมากเมื่อสามารถลุยได้ทั้งในสภาพพื้นผิวทีเป็นโคลนหนา หรือน้ำแข็ง อาวุธของฝ่ายทหารราบเยอรมันก็ทำอะไรมันไม่ได้ แต่ที่ทำให้ ที-34 ไม่ประสบควมสำเร็จขนานใหญ่ก็เพราะพลประจำรถถังที่ได้รับการฝึกน้อย และฝ่ายบัญชาการที่มีข้อบกพร่อง ฝ่ายเยอรมันได้แก้เกมด้วยการผลิตปืนต่อสู้รถถัง และรถถังที่ใหญ่กว่า แม้ทหารเยอรมันบอกว่าที่พวกเขาต้องการก็คือให้เยอรมันผลิต ที-34 ออกมาสู้กับที-34 ของโซเวียต เอ็ม3 ลี
เอ็ม 3 ลี หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า รถถังกลาง, เอ็ม 3 เป็นรถถังขนาดกลางของสหรัฐอเมริกาที่ถูกใช้งานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในประเทศอังกฤษ, รถถังนี้ได้ถูกเรียกออกมาเป็นสองชื่อขึ้นอยู่กับรูปทรงป้อมปืนและขนาดจำนวนพลขับ รถถังนี้ได้ใช้รูปทรงป้อมปืนของสหรัฐที่ถูกเรียกว่า "ลี" ชื่อนี้มาจากนายพลแห่งสมาพันธรัฐอเมริกา โรเบิร์ต อี. ลี อีกรูปแบบหนึ่งที่ถูกใช้โดยอังกฤษนั้นมีรูปทรงป้อมปืนที่เป็นที่รู้จักกันคือ "แกรนต์" ชื่อนี้มาจากนายพลแห่งสหรัฐ ยูลิสซีส เอส. แกรนต์ รถถังโจเซฟ สตาลิน
รถถัง IS ได้รับการออกแบบด้วยเกราะหนาเพื่อตอบโต้ปืน 88 มิลลิเมตรของเยอรมันและมีปืนใหญ่ที่สามารถเอาชนะรถถังไทเกอร์และรถถังแพนเทอร์ได้ การพัฒนากระสุนระเบิดแรงสูงที่เป็นประโยชน์ในการทำลายสนามเพลาะและบังเกอร์ IS-2 ถูกนำไปใช้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2487 และถูกใช้เป็นหัวหอกโดยกองทัพแดงในขั้นตอนสุดท้ายของยุทธการที่เบอร์ลิน รถถัง
เนื่องมาจากความสามารถและความหลากประโยชน์ของรถถังประจัญบานที่ถูกมองว่าเป็นกุญแจสำคัญของกองทัพยุคใหม่[2] อย่างไรก็ตามในสงครามนอกกรอบได้นำข้อสงสัยมาสู่กองพลยานเกราะ[3] เลโก้
ในราวปี ค.ศ. 1932 โอเล เคิร์ก คริสเตียนเสน ชาวเดนมาร์ก เริ่มผลิตและจำหน่ายของเล่นซึ่งทำจากไม้[3] ต่อมาในปี ค.ศ. 1949 ก็เปลี่ยนรูปแบบสินค้า เป็นของเล่นประเภทตัวต่อ พร้อมทั้งเปลี่ยนวัสดุการผลิตเป็นพลาสติก เรียกว่า ออโตเมติก ไบน์ดิง บริกส์ (Automatic Binding Bricks)[4] และเมื่อปี ค.ศ. 1954 เปลี่ยนชื่อสินค้ามาเป็นเลโก้ ดังเช่นทุกวันนี้ ต่อมา เลโก้เปลี่ยนมาใช้วัสดุพลาสติกแบบ Acrylonitrile Butadiene Styrene (ABS) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 จนถึงปัจจุบัน[5][6] ราชวงศ์ถัง
ราชวงศ์ถังช่วงหลังมีความวุ่นวายในด้านการเมือง เกิดการปะทะกันระหว่างพรรคหนิวและพรรคหลี่กับการกุมอำนาจของขุนนางขันที การลุกขึ้นต่อสู้ของชาวนาเกิดขึ้นไม่ขาดสาย ในที่สุด การลุกขึ้นสู้ที่มีผู้นำได้แก่หวงเฉา จูเวินที่เคยเป็นบริวารของหวงเฉา แต่กลับไปยอมจำนนต่อรัฐบาลราชวงศ์ถัง หลังจากนั้น ก็ฉวยโอกาสโค่นราชวงศ์ถังลง ประกาศตนเป็นจักรพรรดิโดยสถาปนาราชวงศ์เหลียงยุคหลังซึ่งเป็นราชวงศ์แรกของสมัยอู่ไต้หรือสมัยห้าราชวงศ์
ในรัชกาลของจักรพรรดิสุยหยางตี้ (隋煬帝) เป็นรัชสมัยแห่งการกดขี่ราษฎรและความพ่ายแพ้ต่ออาณาจักรโคกูรยอของเกาหลีถึงสามครั้งทำให้ผู้คนพากันไม่พอใจรัฐบาลมากขึ้น ในค.ศ. 617 ผู้ว่ามณฑลไท่หยวน (太原) หลี่ยวน (李淵) ซึ่งมีบรรดาศักดิ์เป็น ถังกว๋อกง (唐國公) ได้ยกทัพเข้าบุกยึดเมืองต้าเหิง (大興城) ราชธานีของราชวงศ์สุย ปลดจักรพรรดิหยางตี้ลงจากบัลลังก์เป็นไท่ซ่างหวง (太上皇) แล้วตั้งหยางหยู (楊侑) พระราชนัดดาเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปแทน พระนามว่า จักรพรรดิสุยกงตี้ (隋恭帝) แต่ก็ทรงเป็นเพียงแค่จักรพรรดิหุ่นเชิดอำนาจที่แท้จริงนั้นอยู่ที่หลี่หยวน ซึ่งได้รับพระราชทานเลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นถังอ๋อง(唐王)  พันเซอร์ 4
จากความทนทานและความน่าเชื่อถือของ พันเซอร์ 4 เยอรมันได้ใช้รถถังนี้ในทุกๆสมรภูมิที่เยอรมันทำการร่วมรบ และเป็นรถถังที่เยอรมันทำการผลิตตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 ถึง ปี ค.ศ. 1943 เป็นจำนวนถึง 8000 คันด้วยกัน
การปรับปรุงรถถังพันเซอร์ 4 นั้น จะมีการดำเนินการเมื่อเจอกับรถถังของสัมพันธมิตรที่มีสมรรถนะดีกว่า โดยส่วนใหญ่จะเป็นการเพิ่มความหนาของเกราะ หรือติดตั้งอาวุธปืนต่อสู้รถถังแบบใหม่ พีที-76
พีที-76 เป็นรถถังเบา สะเทินน้ำสะเทินบก ผลิตขึ้นในช่วงต้นทศวรรษที่ 1950 โดยสหภาพโซเวียต และกลายเป็นรถถังหลักของกองทัพโซเวียตและประเทศในกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอ นอกจากนี้ยังส่งออกให้กับประเทศสังคมนิยมอื่นอีก เช่น อินเดีย อิรัก เกาหลีเหนือ เวียดนามเหนือ และอีกกว่า 25 ประเทศ เวิลด์ออฟแทงค์
เวิลด์ออฟแทงค์ (World of Tanks) เป็นเกมหลายผู้เล่นที่รับจำนวนผู้เล่นได้มหาศาลในพื้นที่ที่หนึ่ง พัฒนาโดยวอร์เกมมิ่ง โดยเป็นเกมแนวรถถังต่อสู้ที่แบ่งเป็น 2 ฝั่ง โดยทั้งสองฝั้งสามารถเลือกรถถังจากประเทศเยอรมนี, สหภาพโซเวียต, สหราชอาณาจักร, สหรัฐ, ญี่ปุ่น, อิตาลี, ฝรั่งเศส, จีน, เชโกสโลวาเกีย, โปแลนด์ และสวีเดน พันเซอร์ 4
ถึงแม้ว่าเยอรมันจะได้รับรถถังรุ่นใหม่เป็นจำนวนมาก แต่ก็เทียบไม่ได้กับยุทธภัณฑ์ที่ถูกส่งไปยังอังกฤษ ซึ่งจะถูกนำมาสร้างเป็นรถถังและส่งมารบกับเยอรมันในภายหลัง
นอกจากนี้รถถัง พันเซอร์ 4 นั้นยังได้นำไปใช้ในการบุกยูโกสลาเวียและกรีซในปี ค.ศ. 1941 อีกด้วย
เมื่อเยอรมันได้เริ่ม ยุทธการบาร์บารอสซา เยอรมันต้องต่อกรกับรถถังที่มีเกราะหนาอย่าง KV-1 และ T-34 ซึ่งเป็นสาเหตุให้เยอรมันต้องทำการปรับปรุงรถถังของตนให้มีอาวุธที่มีอานุภาพในการเจาะเกราะที่ดียิ่งขึ้น มินิ
รถมินิ () คือรถขนาดเล็กที่ผลิตขึ้นโดยบริติชมอเตอร์คอร์ปอเรชัน (บีเอ็มซี) ประสบความสำเร็จตั้งแต่ปี ค.ศ. 1959 จนกระทั่ง 2000 เป็นรถที่โด่งดังที่สุดที่ผลิตโดยชาวอังกฤษ ต่อมาเข้าแทนที่โดยรถนิวมินิ ที่ออกมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 2001 โดยบีเอ็มดับบลิว บริษัทแม่ในปัจจุบันของ บีเอ็มซี  รถถังพันเทอร์
พันเทอร์ () หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า พันเซอร์ 5 (Panzer V) ชื่ออย่างเป็นทางการคือ Panzerkampfwagen V Panther เป็นรถถังขนาดกลางของนาซีเยอรมนีที่ถูกใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยถูกออกแบบในช่วงปี ค.ศ. 1941 
เนื่องจากในช่วงที่กองทัพนาซีเยอรมันได้บุกเข้าโจมตีสหภาพโซเวียตในปฏิบัติการบาร์บารอสซาและได้ไปเจอกับรถถังที-34ของสหภาพโซเวียตเข้า ที-34นั้นเป็นรถถังที่มีความเร็วสูง ติดตั้งปืนที่ทรงอานุภาพ สายพานกว้างเกาะถนนได้ดี และลักษณะพิเศษคือ มีเกราะที่ลาดเอียง มีคุณสมบัติช่วยเพิ่มความหนาของเกราะโดยไม่ต้องเพิ่มขนาดเกราะ และยังช่วยลดการปะทะโดยตรงของกระสุนปืนทำให้ฝ่ายเยอรมันต้องตกใจในอานุภาพที่สูงส่งของที-34มาก เมื่อยึดรถถังรุ่นนี้ได้ในสนามรบจึงได้นำมาศึกษาและวิเคราะห์ทำให้ฝ่ายเยอรมันต้องการผลิตรถถังแบบที-34 ให้ได้ แต่ทว่าการผลิตรถถังเลียนแบบที-34นั้นแทบเป็นไปไม่ได้ จึงต้องออกแบบรถถังใหม่โดยให้มีคุณลักษณะแบบที-34 สิ่งที่ได้จากทดลองการผลิตคือ รถถังแบบ พันเซอร์ 5 หรือพันเทอร์ ซึ่งมีคุณสมบัติเหมือนที-34 แต่สิ่งที่เหนือกว่าคือ ขนาดที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย เกราะที่หนากว่า และติดตั้งปืนใหญ่75มม. L70 ลำกล้องยาว ซึ่งมีอานุภาพการทำลายล้างที่เหนือจินตนาการอย่างมาก สามารถยิงเจาะเกราะได้ลึกมาก และยิงต่อต้านรถถังได้ไกลกว่า2,000เมตรอย่างแม่นยำ ไกลกว่ารถถังทุกรุ่นใดๆของฝ่ายสัมพันธมิตรและสหภาพโซเวียต
พันเทอร์เริ่มการผลิตในปีค.ศ. 1943 แต่เนื่องจากต้องเร่งรีบผลิตออกสู่สมรภูมิ เพราะโซเวียตเริ่มการตีโต้กองทัพเยอรมัน และกำลังรบรถถังของโซเวียตที่มีจำนวนอันประมาณไม่ได้ ได้ถาโถมเข้าสู่แนวรบของเยอรมันอย่างหนัก เยอรมันจึงต้องรีบผลิตพันเทอร์ออกสู่สนามรบโดยเร็ว ทำให้มีปัญหาด้านเครื่องยนต์ รถถังบางคันเครื่องยนต์เสียหายทันทีหลังออกสู่สมรภูมิไม่นาน และในยุทธการเคิสก์ ปีค.ศ. 1943 รถถังพันเทอร์จำนวนมากเกิดเครื่องยนต์ขัดข้อง ทำให้แสดงความสามารถในการรบไม่ดีนัก แต่ปัญหาเรื่องเครื่องยนต์ก็ถูกแก้ไขในภายหลัง ที-35
ที-35 เป็นรถถังหนักของสหภาพโซเวียต ในช่วงสมัยระหว่างสงคราม และช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง โดยถูกผลิตและใช้งานโดยกองทัพแดง โดยเป็นรถถังหนักที่มีจุดยิง 5 แห่ง ที่ผลิตที่เดี่ยวในโลก แต่มีข้อเสียคือวิ่งข้า ข้อเสียนี้จึงทำให้รถถัง ที-35 ที่ถูกใช้ในช่วง ปฏิบัติการบาร์บารอสซา ถูกทำลายและสูญเสียเป็นจำนวนมาก ที-34
ค.ศ. 1937 กองทัพแดงมอบหมายให้ มิคาอิล กอชกิ้น ( Mikhail koshkin ) ให้เป็นผู้นำทีมออกแบบรถถังที่จะมาแทนรถถังบีที พวกเขาก็ได้รถถังต้นแบบที่เรียกกันว่า เอ-20 ตามขนาดเกราะที่หนา 20 มม.ติดปืนขนาด 45 มม.และใช้เครื่องยนต์ วี-2ที่พัฒนาใหม่ ใช้น้ำมันดีเซลซึ่งติดไฟได้ยากกว่า มันมีล้อขนาด 8x6 คล้ายกับล้อขนาด 8x2 ของบีที ที่สามารถวิ่งได้แม้ไม่มีตีนตะขาบ ทำให้ไม่ต้องซ่อมบำรุงรักษาตีนตะขาบที่ในยุคนั้นยังไม่สมบูรณ์นัก มันทำความเร็วบนถนนได้กว่า 85 กิโลเมตรต่อชั่วโมง นอกจากนั้น ทีมออกแบบยังได้ยืมแนวคิดจากการวิจัยโครงการรถถังบีทีก่อนหน้านี้ เรื่องการโค้งมนของเกราะ เพื่อให้กระสุนที่ถูกยิงมาแฉลบออกไปมาใช้ด้วย แต่ข้อได้เปรียบในด้านการรบอื่นๆของ เอ-20 ยังไม่มี เครื่องยนต์สเตอร์ลิง
เครื่องยนต์สเตอร์ลิง (Stirling Engine)
เครื่องยนต์สเตอร์ลิงหรือเครื่องจักรสเตอร์ลิง (Stirling Engine) คือเครื่องยนต์สันดาปภายนอกที่สามารถใช้เชื้อเพลิงได้หลากหลาย ขอให้มีแหล่งพลังงานความร้อน เครื่องยนต์ก็สามารถทำงานได้ ถูกสร้างขึ้นโดย Robert Stirling เมื่อปี ค.ศ. 1816 เป็นที่รู้จักกันในชื่อเครื่องยนต์อากาศร้อน (Hot air engine) โดยจะมีก๊าซบรรจุอยู่ภายในกระบอกสูบ ทำงานโดยอาศัยหลักการที่ว่า เมื่อความร้อนในกระบอกสูบเพิ่มขึ้นจะทำให้อากาศในกระบอกสูบขยายตัว และเมื่อเพิ่มความเย็นให้กับกระบอกสูบด้านตรงข้ามก็จะทำให้อากาศหดตัว ทำให้เกิดแรงดันให้ลูกสูบเคลื่อนที่สลับไปมาที่อยู่ภายในกระบอกสูบ เกิดเป็นพลังงานกลหรืองานอย่างต่อเนื่อง โดยความร้อนจะถูกป้อนให้กับเครื่องยนต์ทางด้านใดด้านหนึ่งแล้วผลิตงานออกมาตราบเท่าที่ยังคงมีความร้อนป้อนอยู่
Robert Stirling เป็นคนประเทศอังกฤษที่มีเชื้อสายสก๊อตแลนด์ โดยมีอาชีพเป็นนักบวชแต่มีงานอดิเรกเป็นนักประดิษฐ์ ซึ่งแรงบัลดาลใจในการผลิตเครื่องยนต์สเตอร์ลิงคือ เขาต้องการผลิตเครื่องยนต์ที่มีประสิทธิภาพและมีความปลอดภัยมากกว่าเครื่องจักรไอน้ำในสมัยนั้น ที่มักจะมีการระเบิดทำให้มีผู้เสียชีวิต และเขาได้สร้างเครื่องยนต์สเตอร์ลิงได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1816 หลังจากนั้น 55 ปี ทฤษฎีทั่วไปสำหรับการวิเคราะห์เครื่องยนต์สเตอร์ลิงได้พัฒนาขึ้นโดย Gustav Schmidt ในปี 1871 โดยสมการหลักที่ใช้คือ สมการอนุรักษ์มวล สมการสภาวะ , สมการการเคลื่อนที่แบบรูปคลื่นซายน์ (Sinusoidal) และได้พัฒนาต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งในปี 1958 ห้องปฏิบัติการค้นคว้าฟิลลิปส์ โดย Meijer ได้สร้างเครื่องยนต์สเตอร์ลิงแบบเบต้าใช้กลไกแบบรอมห์บิค มีการรีเจนเนอร์เรเตอร์ ใช้ไฮโดรเจนเป็นสารทำงานแทนอากาศ ทำให้มีประสิทธิภาพดีขึ้น รถถัง
การพัฒนาในสงครามของมันเกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สองทำให้มันเป็นแนวคิดหลักของสงครามยานเกราะซึ่งอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ และเป็นบทบาทหลักในสงครามโลกครั้งที่ 2 สหภาพโซเวียตได้นำรถถังที-34 มาใช้ มันเป็นหนึ่งในรถถังที่ดีที่สุดในสงครามและเป็นต้นตำรับของรถถังหลัก เยอรมนีใช้การโจมตีสายฟ้าแลบ ซึ่งเป็นยุทธวิธีในการใช้กองกำลังรถถังเป็นหลักโดยมีปืนใหญ่และการยิงทางอากาศเข้าสนับสนุนเพื่อเจาะทะลุแนวป้องกันของศัตรู ที-54/55
ในปี 1943 สำนักงานออกแบบโมโรซอฟของโซเวียตได้สร้างรถถัง ที-34 เอ็ม หรือ ที-44 ซึ่งมันมีความคล่องตัวที่สูงมากๆแต่มันมีข้อบกพร่องก็คือ ป้อมปืนมันมีขนาดเล็ก จึงไม่สามารถบรรทุกปืนใหญ่ขนาด 100 มิลลิเมตรได้ จึงทำให้โซเวียต คิดโครงการสร้างรถถัง ที-54/55 ขึ้นมา
การพัฒนาครั้งแรก ที-54 ต้นแบบเริ่มต้นในตุลาคม 1944 ที่สำนักงานออกแบบนาโอ-520 ที่อูราลรถถังจากโรงงานที่ 183 (Uralvagonzavod) ใน นิซซิฮ ทาฮิล การออกแบบเบื้องต้นเสร็จสมบูรณ์ในเดือนธันวาคมและต้นแบบได้แล้วเสร็จในกุมภาพันธ์ 1945  ทีเกอร์ 2
ทีเกอร์ 2 เป็นรุ่นต่อจากทีเกอร์ 1 เนื่องจากการคาดการณ์ของเสนาธิการเยอรมันว่า โซเวียตกำลังผลิตรถถังที่ทรงอานุภาพมากยิ่งขึ้น รถถังรุ่นนี้ก็ถูกผลิตโดยสองบริษัทเฮนเซลและปอร์เช่ แต่สองบริษัทนั้นได้ออกแบบรถถังที่มีความแตกต่างกันโดยเฉพาะป้อมปืน ป้อมปืนของปอร์เช่มีข้อด้อยกว่าของเฮนเซลเพราะส่วนโค้งด้านหน้าป้อมของปอร์เช่นั้นมีความหนา 110 มิลลิเมตร บางกว่าป้อมของเฮนเซลถึง 70 มิลลิเมตร และป้อมผ.บ.รถของปอร์เช่ที่ยื่นออกมานั้นมีเกราะที่บางมากซึ่งอันตรายมากหากถูกยิง กองทัพเยอรมันเลิกใช้ป้อมปืนของปอร์เช่และหันมาใช้ป้อนปืนของเฮนเซลแทน (ในตอนแรกป้อมปืนของปอร์เช่ถูกผลิตออกมาเพียง 50 ป้อมเท่านั้น) นอกจากเกราะที่หนาแล้ว ทีเกอร์ 2 ยังติดปืนขนาด 88 มม. L71 ซึ่งมีอานุภาพสูงกว่าปืนต่อสู้รถถังทุกชนิดในยุคนั้น แต่จุดอ่อนก็คือ เครื่องยนต์ที่คิงทีเกอร์ใช้เป็นเครื่องยนต์แบบเดียวกันกับทีเกอร์ 1 เครื่องรุ่นเดียวกัน แต่รับน้ำหนักมากกว่า จึงมีปัญหากินน้ำมันอย่างมากและปัญหาขัดข้องด้วย อย่างไรก็ตาม เครื่องยนต์รุ่นนี้ก็ถือว่าทรงอานุภาพที่สุด พันเซอร์ 3
พันเซอร์ 3 นั้นถูกออกแบบมาเพื่อถูกใช้ในการต่อกรกับรถถังอย่างโดยตรง และมีประสิทธิภาพในการกำจัดรถถังของศัตรูในช่วงแรกของสงคราม แต่ในช่วงปฏิบัติการบาร์บารอสซาในการรุกรานสหภาพโซเวียต เมื่อต้องเผชิญหน้ากับรถถังที-34 ที่มีสมรรถนะสูงทำให้พันเซอร์ 3 ต้องเพลี่ยงพล้ำและสูญเสียไปจำนวนมาก ดังนั้นทางกองทัพเยอรมันได้ทำการพัฒนารถถังใหม่ให้ดีจนกลายมาเป็น พันเซอร์ 4 หลังจากนั้นพันเซอร์3ก็ได้ลดบทบาทลง และมีการนำตัวถังรถ มาติดตั้งปืนขนาด75มม. เพื่อเป็นปืนใหญ่อัตตาจรและรถพิฆาตรถถังด้วย รถถังโจเซฟ สตาลิน
รถถังโจเซฟ สตาลินหรือรถถังอิโอซิฟ สตาลิน (,) หรือรถถัง IS เป็นรถถังหนักที่พัฒนาต่อเนื่องจาก รถถังคลีเมนต์ โวโรชีลอฟ โดยสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง  ลันด์ครอยเซอร์ พี.1000 รัตต์
รถถังชนิดนี้ถูกออกแบบมานำเสนอและได้รับความเห็นชอบอนุมัติให้สร้างขึ้นจากฟือเรอร์ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ แต่ทว่ากลับไม่สามารถสร้างได้เพราะไม่มีงบประมาณจึงทำให้โครงการนี้ต้องพับเก็บไปจนถึงสิ้นสุดสงคราม ต่อมาภายหลังมีผู้เชียวชาญด้านรถถังได้คาดการณ์ว่า ถ้านาซีเยอรมันสามารถสร้างได้สำเร็จจะเป็นรถถังที่มีขนาดใหญ่มากที่สุดโลกในประวัติศาสตร์และยากนักที่จะมีรถถังจากศัตรูใดๆมาต่อกรได้เลย ที-70
ที-70 เป็นรถถังเบาที่ถูกใช้งานโดยกองทัพแดงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้เข้ามาแทนที่รถถังสอดแนมที-60 สำหรับการลาดตระเวนและที-50 รถถังเบาทหารราบสำหรับสนับสนุนแก่ทหารราบ รถถังเบาที-80 เป็นรุ่นที่ถูกพัฒนามากขึ้นของที-70 ด้วยพลทหารสองคนบนป้อมปืน-มันถูกผลิตขึ้นเพียงจำนวนที่น้อยมากเมื่อการผลิตรถถังเบาได้ถูกยกเลิก ที-90 ปืนต่อต้านอากาศยานอัตตาจร เป็นยานพาหนะต้นแบบที่ติดตั้งด้วยปืนกลคู่ ตัวฐานรถถังของที-70 กุสทัฟ ครุพพ์ ฟอน โบเลิน อุนด์ ฮัลบัค
กุสทัฟ ครุพพ์ ฟอน โบเลิน อุนด์ ฮัลบัค () เป็นผู้ดำเนินการกลุ่มอุตสาหกรรมหนักเยอรมัน เอจี ครุพพ์ ฟรีดริซ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1909 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1941 เขาและลูกชายของเขา อัลเฟรดได้นำบริษัทไปสู่สงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยการผลิตเกือบทุกอย่างสำหรับเครื่องจักรสงครามเยอรมัน ตั้งแต่ เรืออู, เรือรบประจัญบาน, ฮาวอิตเซอร์, รถไฟ, ปืนใหญ่รถไฟ, ปืนกล, รถยนต์, รถถังและอื่นๆอีกมากมาย ครุพพ์ได้ผลิตรถถังไทเกอร์ 1, บิ๊ก เบอร์ธา และปืนปารีส และสิ่งประดิษฐ์อื่นๆที่อยู่ภายใต้ของกุสทัฟ ภายหลังสงคราม ด้วยแผนที่จะตั้งข้อกล่าวกับกุสทัฟ ครุพพ์ในข้อหาอาชญากรสงครามที่การพิจารณาคดีเนือร์นแบร์กในปี ค.ศ. 1945 แต่ได้ถูกปล่อยตัวเพราะว่าตอนนั้นเขาล้มป่วยและชราภาพ วีเค 4501 (พี)
วีเค 45.01 (พี) เป็นชื่ออย่างเป็นทางการสำหรับต้นแบบรถถังหนักที่ไม่ประสบความสำเร็จจากปอร์เช่ในเยอรมนีในปี ค.ศ. 1942 มันไม่ได้ถูกรับเลือกสำหรับการผลิตและการออกแบบของเฮนเซลที่มีสเปคเดียวกันนั้นเหนือกว่าได้ถูกผลิตขึ้นให้เป็นรถถังทีเกอร์ 1 ส่วนใหญ่ของฐานรถถังที่ถูกผลิตแล้วได้ถูกดัดแปลงแก้ไขให้กลายเป็นรถถังพิฆาต เอเลฟันท์ ที-34
ในเบื้องต้น ที-34 ผลิตกันที่เมืองคาร์คอฟ โดยโรงงานอื่นๆส่งส่วนประกอบต่างๆมาสนับสนุน ต่อมามีการย้ายฐานการผลิตไปเมืองอื่น ก่อนที่นาซีเยอรมันจะบุกสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่ 2 เรื่องนี้กดดันให้ประเทศต้องเร่งผลิตที-34 ออกมาเต็มกำลังหลังจากที่ก่อนหน้านี้ถกเถียงกันว่า ควรหันไปผลิตรถถังรุ่นเก่า หรือไม่ก็หันพัฒนารุ่นที่ก้าวหน้ามากกว่า ช่วงที่ประเทศเข้าสู่สงคราม ที-34 มีสัดส่วนแค่ 4 เปอร์เซ็นต์ของรถถังของประเทศ  พันเซอร์ 4
การผลิตครั้งแรกนั้นเริ่มต้นเมื่อปี ค.ศ. 1936 โดยเป็นการผลิตในรุ่น A ใช้เครื่องยนต์ Maybach's HL 108TR ให้กำลัง 250 แรงม้า (183.73 kW) ใช้ระบบส่งกำลังแบบ SGR 75 ซึ่งมีเกียร์เดินหน้า 5 เกียร์ และเกียร์ถอยหลัง 1 เกียร์
โดยสามารถทำความเร็วได้สูงสุด 31 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
โดยปืนต่อสู้รถถังหลักนั้นเป็น ปืนใหญ่ต่อสู้รถถังแบบ 37 L/24 (KwK 37 L/24) ซึ่งใช้ยิงกระสุนระเบิดแรงสูง(HE) เพื่อประโยชน์ในการต่อสู้กับทหารราบ
การต่อสู้กับรถถังนั้น จะใช้กระสุนแบบเจาะเกราะ ความเร็วกระสุน 430 เมตรต่อวินาที โดยจะสามารถเจาะเกราะได้ลึก 43 มิลลิเมตร ที่มุมตกกระทบไม่เกิน 30 องศา ในระยะ 700 เมตร
และมีปืนกลแบบ MG34 2 กระบอก โดยกระบอกแรกจะใช้แกนร่วมกับปืนหลัก และอีกกระบอกจะติดอยู่กับตัวถังบริเวณพลวิทยุ
รุ่น A นั้น มีเกราะด้านหน้าหนา 14.5 มิลลิเมตร และมีเกราะที่ป้อมปืนหนา 20 มิลลิเมตร ด้วยความบางของเกราะระดับนี้ จะป้องกันได้เพียงแค่กระสุนปืนจากปืนเล็กยาว จรวดต่อสู้รถถังขนาดเบา และสะเก็ดระเบิดจากปืนใหญ่ได้เท่านั้น
หลังจากรุ่น A ผลิตได้เพียง 35 คัน เยอรมันจึงเริ่มทำการผลิตรุ่น B ในปี ค.ศ. 1937 ปืนต่อสู้รถถัง
ส่วนปืนต่อสู้รถถังบางส่วนได้รับการปรับปรุงเป็นปืนใหญ่รถถัง อาทิเช่น ปืน ขนาด 90 มม.ติดตั้งบนรถถัง ปืน ติดตั้งบนรถถัง Tiger I ปืน ขนาด 37 มม.ติดตั้งบนรถถัง ฯลฯ เป็นต้นปัจจุบันปืนต่อสู้รถถังได้ลดบทบาทลงไปมากแล้ว เนื่องจากปืนใหญ่รถถัง (ปถ.) ในยุคนี้ได้รับการปรับปรุงและพัฒนาจนมีขีดสมรรถนะเพิ่มมากขึ้น โดยมีความกว้างปากลำกล้องมากกว่า มีความเร็วต้นของกระสุนสูงกว่า ให้ระยะยิงหวังยิงที่ไกลกว่า และสามารถทะลุทะลวงเป้าหมายได้ลึกกว่า อันเนื่องมาจากพัฒนาปืนและกระสุนแบบต่างๆ เช่น ปืนใหญ่รถถัง (M68) ขนาด 105 มม. ของอังกฤษและปืนใหญ่รถถัง (M256) ขนาด 120 มม. ของเยอรมัน ซึ่งติดตั้งบนรถถัง ของกองทัพสหรัฐอเมริกา โฟล์กสวาเกน บีเทิล
พ.ศ. 2480 บริษัทโฟล์กสวาเกนถูกจัดตั้งขึ้น เพื่อผลิตรถยนต์ราคาถูกและประหยัดน้ำมันสำหรับประชาชนแห่งจักรวรรดิไรซ์ที่สาม และไทป์ 1 ก็เป็นหนึ่งในรถยนต์รุ่นแรกๆ ของโฟล์กสวาเกน เริ่มการผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2481 ตามคำสั่งของฮิตเลอร์ ด้วยราคาประมาณคันละ 990 ไรซ์มาร์ก (สกุลเงินของจักรวรรดิไรซ์ที่สาม ปัจจุบันยกเลิกไปแล้ว, รายได้เฉลี่ยของประชาชนจักรวรรดิไรซ์ที่สาม ณ ขณะนั้น อยู่ที่ประมาณ 140 ไรซ์มาร์ก/เดือน) ซึ่งใกล้เคียงราคาของรถจักรยานยนต์ จากัวร์ (รถยนต์)
ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2465 ที่เมืองแบล็คพูลในอังกฤษ ในนาม Swallow Sidecar Company โดยชายผู้ชื่นชอบรถจักรยานยนต์สองคน คือ William Lyons และ William Walmsley ต่อมาในปี พ.ศ. 2477 บริษัทได้ย้ายไปที่เมืองโคเวนทรี และเปลี่ยนชื่อบริษัท โดยย่อชื่อลงเป็น SS Cars Ltd รถยนต์คันแรกที่ใช้ชื่อจากัวร์เป็นรถเก๋งที่ใช้เครื่องยนต์ขนาด 2.5 ลิตร ผลิตในปี พ.ศ. 2478 บริษัทได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อจากัวร์เป็นชื่อบริษัทในปี พ.ศ. 2488 หลังจากที่ชื่อเสียงของบริษัท SS นั้นเริ่มถดถอยลง ประกอบกับเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ขึ้นในช่วงเวลานั้น รถถัง
เมื่อไม่มีมีทหารช่าง รถถังส่วนใหญ่นั้นจะเกิดปัญหาเมื่อต้องทำการข้ามแม่น้ำ รถถังประจัญบานหลักส่วนใหญ่จะข้ามน้ำที่ลึกไม่เกิน 1 เมตรเพราะว่าตำแหน่งของเครื่องยนต์และพลขับที่อยู่ต่ำ รถถังที-80 ของโซเวียตและลีโอพาร์ด 1 และลีโอพาร์ด 2 ของเยอรมนีสามารถเดินทางในน้ำที่ลึกได้ถึง 3-4 เมตร เมื่อติดตั้งอุปกรณ์ทุกอย่างพร้อม ลูกเรือของรถถังมักจะมีความสามารถที่จำกัดเมื่อดำน้ำลึกขนาดนั้นแต่ด้วยการเพิ่มกล้องเข้าไปมันก็ทำให้เกิดหนทางใหม่ในการเข้าโจมตี เมอร์คาวา
ในปี พ.ศ. 2508 กองทัพอิสราเอลได้เริ่มทำการพัฒนาซึ่งนำไปสู่การวิจัยและสร้างรถถังที่ผลิตภายในประเทศ ซึ่งเรียกว่า รถถัง"ซาบรา" (ไม่ใช่รถถังซาบราของยุคใหม่) เริ่มแรกอังกฤษและอิสราเอลได้ช่วยกันดัดแปลงรถถังชิฟเทนของอังกฤษ ที่เพิ่งจะเข้าประจำการในปี พ.ศ. 2509 อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2512 อังกฤษตัดสินใจที่จะไม่ขายรถถังดังกล่าวให้กับอิสราเอลด้วยเฟตุผลทางการเมือง ราชวงศ์ถัง
ราชวงศ์ถัง (พ.ศ. 1161-1450) ราชวงศ์นี้สร้างความเจริญรุ่งเรืองให้จีนอย่างมาก ทั้งด้านศิลปกรรม วัฒนธรรม และอีกหลาย ๆ ด้าน หลี่ยวนได้ตั้งตัวเองเป็น จักรพรรดิถังเกาจู่ หลังจากรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่นแล้ว ก็เกิดการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทขึ้น ระหว่างโอรสหลี่เจี้ยนเฉิง หลี่ซื่อหมิน และหลี่หยวนจี๋ หลี่ซื่อหมินนั้น มีความดีความชอบมาก เนื่องจากรบชนะมาหลายครั้ง ต่อมา ถังเกาจู่ก็สละราชสมบัติ ตั้งตนเองเป็นไท่ช่างหวง โฟล์กสวาเกน อมาร็อก
โฟล์กสวาเกน อมาร็อก () เป็นรถกระบะขนาดกลาง (Mid-Size Pickup) ที่ผลิตโดยโฟล์กสวาเกน และเป็นรถกระบะรุ่นแรกของโฟล์กสวาเกนที่พัฒนาขึ้นเอง เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2552 ในช่วงแรกเวอร์ชันต้นแบบใช้ชื่อว่า Robust Pick-Up มีตัวถัง 2 แบบคือรถกระบะ 2 ประตูแบบ Single Cab ซึ่งเป็นรถกระบะแบบ 2 ประตู แต่ไม่มีแค็บ และรถกระบะ 4 ประตู โดยไม่มีรุ่น 2 ประตูแบบมีแค็บแต่อย่างใด เครื่องยนต์จะเป็นเครื่องยนต์เบนซินและดีเซล 2.0 ลิตร ระบบขับเคลื่อนจะเป็นระบบขับเคลื่อนล้อหลัง และระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 8 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอาร์เจนตินาและเยอรมนี ควร์ท นิสปอร์
ควร์ท นิสปอร์ (Kurt Knispel, 20 กันยายน ค.ศ. 1921-28 เมษายน ค.ศ. 1945) เป็นผู้บัญชาการพลขับรถถังเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยความน่าทึ่งจากการอ้างว่าได้ทำลายรถถังจำนวน 168 คัน ทำให้เขาได้กลายเป็นนักรบที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในสงครามยานเกราะ ไฮนซ์ กูเดเรียน
ไฮนซ์ วิลเฮล์ม กูเดเรียน () เป็นพลเอกอาวุโสแห่งกองทัพบกเยอรมันในสมัยนาซีเยอรมนี เขาโด่งดังจนได้รับการยกย่องจากคนทั้งโลกว่าเป็นบิดาแห่งยานเกราะ และมีสมญาว่า ไฮนซ์สายฟ้าแลบ ("Schneller Heinz") จากการเป็นผู้คิดค้นยุทธวิธีสายฟ้าแลบ (บลิทซครีก) ที่ทำให้สามารถเข้ายึดโปแลนด์ได้สำเร็จและต่อมาก็ทำให้ฝรั่งเศสยอมจำนนต่อเยอรมันในการรุกที่แม่น้ำเมิซและเป็นผู้สร้างรถถังที่มีชื่อเสียง เช่น รถถังพันเทอร์, รถถังไทเกอร์ 2 เป็นต้น ราชวงศ์ถัง
มารดาของหลี่ยวนนั้น เป็นพระเชษฐภคินีของพระจักรพรรดินีตูกู จักรพรรดินีของจักรพรรดิสุยเหวินตี้ ในค.ศ. 618 หลี่หยวนพระเจ้าถังได้ล้มเลิกราชวงศ์สุยและตั้งราชวงศ์ถัง ขึ้นครองราชสมบัติเป็นปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง ภายหลังได้รับพระนามที่พระสุสานว่าจักรพรรดิถังเกาจู่ (唐高祖) คงราชธานีไว้ที่เดิมกับราชวงศ์สุยโดยเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองฉางอัน (長安) รวมทั้งตั้งพระโอรสองค์โตหลี่เจี้ยนเฉิง (李建成) เป็นองค์ชายรัชทายาท และพระโอรสองค์รองหลี่ซื่อหมิน (李世民) เป็นฉินอ๋อง (秦王) พระโอรสองค์ที่สาม หลี่หยวนจี๋ (李元吉) เป็นฉีอ๋อง (齊王) จักรพรรดิถังเกาจู พระโอรสทั้งสองพระองค์และพระธิดาองค์หญิงผิงหยาง (平陽公主) ได้ทำการสู้รบปราบชุมนุมต่าง ๆ ที่ตั้งตนเป็นใหญ่จนสามารถรวมจักรวรรดิจีนได้  ซูบารุ
[1]"ซูบารุ" (スバル) เป็นฝ่ายผลิตรถยนต์ ของ บริษัทผลิตเครื่องจักรกล ซูบารุคอร์เปอเรชั่น (ในอดีตรู้จักในชื่อ ฟูจิเฮฟวี่อินดัสทรี หรือ FHI) เป็นที่ทราบกันดีว่ารถยนต์ซูบารุนั้น มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างจากรถยนต์จากผู้ผลิตรถยนต์รายอื่นคือ การใช้เครื่องยนต์บ๊อกเซอร์(กับขนาดเครื่องยนต์มากกว่า1500cc). และระบบขับเครลื่องสี่ล้อที่บริษัทวิจัยและพัฒนาขึ้นมาเองอย่าง ระบบ ซิมเมตริคัล ออลวีลไดรฟ์ ที่ถูกใช้งานกับรถยนต์ซูบารุมาตั้งแต่ตั้งแต่ปี 1972. ทั้งเครื่องยนต์บ๊อกเซอร์และระบบขับเคลื่อนสี่ล้อนั้น ถูกนำมาใช้เป็นอุปกรณ์มาตรฐานสำหรับรถยนต์ขนาดกลางและขนาดเล็กของซูบารุทุกรุ่นตั้งแต่ปี 1996 ยกเว้นเพียงซูบารุ บีอาร์แซด ที่เปิดตัวในปี 2012 ร่วมกับโตโยต้าเท่านั้น. ที-34
หลังสงครามมีการส่งออก ที-34 ไปต่างประเทศมากมาย มันเป็นรถถังอันดับ 2 ที่ถูกผลิตออกมามากที่สุดในโลก โดยตามหลังแค่รถถังรุ่นน้องอย่าง ที-54/55 และครองอันดับ 1 ในส่วนของรถถังยุคสงคราม จนถึง ค.ศ. 1996 ที-34 ก็ยังคงมีใช้ใน 27 ประเทศทั่วโลก พันเซอร์ 4
ต้นแบบรถถังที่ได้มานั้น ใช้พลประจำรถ 5 นาย
โดยมีห้องเครื่องอยู่ทางท้ายรถถัง ด้านหน้าซ้ายเป็นที่นั่งของ พลขับ
ส่วนด้านหน้าขวานั้น เป็นที่นั่งของพลวิทยุ ซึ่งจะต้องควบคุมปืนกลไปด้วย
ผู้บัญชาการรถถังจะนั่งอยู่ในป้อมปืน บริเวณด้านล่างของทางเข้าออก ส่วนพลปืน และพลบรรจุกระสุนนั้น จะนั่งอยู่ทางซ้าย และทางขวาของปืนตามลำดับ
ทางด้านขวาของตัวถังนั้นจะเป็นที่เก็บกระสุน
รถถัง พันเซอร์ 4 เริ่มผลิตในปี ค.ศ. 1936 ณ เมือง Magdeburg ชาลเลนเจอร์ 2
ชาลเลนเจอร์ 2 เป็นรถถังที่ออกแบบใหม่มาจากชาลเลนเจอร์ 1 แม้ว่าตัวรถและส่วนขับเคลื่อนนั้นจะคล้ายคลึงกัน แต่ชาลเลนเจอร์ 2 นั้นมีชิ้นส่วนที่ออกแบบและสร้างขึ้นใหม่กว่าของชาลเลนเจอร์ 1 และมีเพียง 5% ของชิ้นส่วนที่สามารถนำมาแลกเปลี่ยนกับรถถังทั้งสองแบบได้ ชาลเลนเจอร์ 2 ได้เข้าแทนที่ชาลเลนเจอร์ 1 ในกองทัพบกอังกฤษและกองทัพบกโอมานเองก็ใช้รถถังนี้เช่นกัน ชาลเลนเจอร์ 2 ได้เข้าร่วมรบในบอสเนีย โคโซโว และอิรัก  เมอร์คาวา
เมอร์คาวา มาร์ค 4 ถูกออกแบบมาสำหรับการซ่อมบำรุงที่รวดเร็วและสามารถเปลี่ยนเกราะใหม่เพื่อทดแทนเกราะที่เสียหายได้ไวขึ้น ด้วยการใช้เกราะแยกส่วนทำให้สามารถทำการถอดและติดตั้งได้อย่างสะดวก นอกจากนี้แล้วมันยังถูกออกแบบมาให้ประหยัดงบประมาณทั้งในขั้นตอนการผลิตและการซ่อมบำรุง ทำให้เมอร์คาวมามีค่าใช้จ่ายที่น้อยกว่ารถถังหลายแบบของประเทศยุโรป 
เมอร์คาวามีบทบาทอย่างมากในช่วงสงครามเลบานอน พ.ศ. 2525 มันสามารถจัดการรถถังของซีเรียได้อย่างเฉียบขาดและพิสูจน์ให้เห็นว่ามันสามารถทนทานต่ออาวุธต่อต้านรถถังในยุคนั้นได้ (เช่น เอที-3 แซคเกอร์และอาร์พีจี-7 ) ถือว่าเมอร์คาวาเป็นรถถังที่พัฒนาขึ้นอย่างมากจากรถถังประจัญบานรุ่นก่อนหน้าของอิสราเอล นั่นคือรถถังเซนจูเรียน แอสตันมาร์ติน
ลีโอเนล มาร์ติน ร่วมลงแข่งรถที่เนินแอสตัน ใกล้กับหมู่บ้านแอสตันคลินตัน และได้ตัดสินใจที่จะสร้างรถยนต์ขึ้นมาเอง รถยนต์คันแรกใช้ชื่อว่าแอสตันมาร์ติน สร้างโดยมาร์ติน โดยประกอบเครื่องยนต์ Coventry-Simplex แบบสี่สูบเข้ากับโครงรถ Isotta-Fraschini รุ่นปี พ.ศ. 2451 ต่อมาพวกเขาตั้งบริษัทขึ้นที่ Henniker Place ในเมืองเคนซิงตัน และผลิตรถยนต์คันแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2458 แต่สายการผลิตรถแอสตันมาร์ตินนั้นไม่ได้เกิดขึ้น เนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 และทั้งคู่เข้าร่วมรบกับกองทัพของอังกฤษ เครื่องจักรทั้งหมดจึงถูกขายให้กับ Sopwith Aviation Company ที-34
ต่อมาเกิดสงครามฤดูหนาวระหว่างโซเวียตกับฟินแลนด์และรถถังรุ่นที่มีอยู่ของโซเวียตแสดงผลงานการรบได้ย่ำแย่มาก ปัญหาการไม่ยอมรับรถถัง เอ-32 ของบรรดานายทหาร และปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายในการผลิตรถถังรุ่นใหม่ที่สูงมากจึงถูกมองข้ามไป ประกอบกับมีประเด็นเรื่องความสำเร็จของการทำสงครามสายฟ้าแล่บของเยอรมนีในฝรั่งเศสมาเสริม รถถัง เอ-32 รุ่นที่มีเกราะด้านหน้าหนา 45 มม.และมีตีนตะขาบที่กว้างกว่าเดิม จึงเข้าสู่สายพานการผลิต มันได้รับชื่อว่า ที-34 คอชกิ้นเลือกใช้ชื่อนี้ก็เพราะ ค.ศ. 1934 เป็นปีที่ลูกของเขาเกิดแนวคิดเกี่ยวกับรถถังรุ่นใหม่ และเพื่อเป็นการร่วมฉลองการออกกฤษฎีกาขยายกองกำลังยานเกราะ โฟล์กสวาเกน
โฟล์กสวาเกน () เป็นรถยนต์ที่ถือกำเนิดในเยอรมันในสมัยของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งถูกตั้งโจทย์ว่าต้องเป็นรถที่มีสมรรถนะดีพอ ประโยชน์ใช้สอยมากพอ และราคาถูกเท่ารถจักรยานยนต์ (ในสมัยนั้น) อีกด้วย โดยผู้ออกแบบรถ คือ แฟร์ดีนันท์ พอร์เชอ ผู้ให้กำเนิดรถยนต์ยี่ห้อปอร์เช่ (Porsche) โฟล์กสวาเกนหมายถึง "รถของประชาชน" ในภาษาเยอรมัน คำขวัญปัจจุบันคือ Das Auto (ภาษาเยอรมัน แปลว่า รถยนต์) ยักด์พันเซอร์ IV
ยักด์พันเซอร์ IV (; รถถังนักล่า) เป็นรถถังพิฆาตสร้างขึ้นโดยนาซีเยอรมนีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้รับการดัดแปลงมาจากฐานรถถังของแพนเซอร์ 4 รถถัง
รถถัง เป็นยานพาหนะต่อสู้หุ้มเกราะติดตีนตะขาบที่ถูกออกแบบมาเพื่อใช้ในการรบที่แนวหน้าซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างความคล่องตัว การรุก และการป้องกัน อำนาจการยิงของมันมาจากปืนหลักขนาดใหญ่ของมันที่ติดตั้งอยู่บนป้อมส่วนบนที่หมุนได้พรัอมกับมีปืนกลติดตั้งอยู่เพื่อเป็นอาวุธรอง ในขณะที่เกราะขนาดหนักและความสามารถในการเคลื่อนที่ของมันเป็นสิ่งที่คอยปกป้องชีวิตของพลประจำรถ นั่นทำให้มันสามารถทำงานหลักของทหารราบยานเกราะได้ทั้งหมดในสมรภูมิ[1] รถยก
ปี พ.ศ. 2460 ได้มีการพัฒนารถยกที่ใช้คนนั่งขับ โดย บริษัท Clark จำกัด เรียกว่า TruckTracter แต่เป็นการผลิตเพื่อใช้งานของ Clark เอง
ในอีก 6 ปีต่อมา บริษัท Yale ได้ผลิตรถยกแบบใช้ไฟฟ้า และมีงาใช้ในการยกขึ้นมา การยกขึ้น-ลง ใช้แบบ Ratchet & Pinion หรือการใช้เฟืองและสปริงช่วยในการหมุนเพื่อผ่อนแรงยก รถถัง
ปัจจุบันรถถังนั้นไม่ปฏิบัติการเพียงลำพังนัก พวกมันจะรวมกันเป็นหน่วยซึ่งจะมีทหารราบให้การสนับสนุน ทหารเหล่านั้นจะทำงานร่วมกับรถสายพานลำเลียงพลหรือยานพาหนะต่อสู้ทหารราบ รถถังยังถูกใช้ร่วมกับการสอดแนมหรือการโจมตีภาคพื้นดินทางอากาศอีกด้วย พันเซอร์ 3
พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน 3 ( (อักษรย่อ Pz.Kpfw. III)) หรือที่เรียกในอีกชื่อหนึ่งคือ พันเซอร์ 3 เป็นรถถังเบาขนาดใหญ่ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยเยอรมันในช่วงยุคปี ค.ศ. 1930 และได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง. รถถังหลัก
รถถังหลักในยุคที่3นั้นสามารถยิงกระสุนจรวดต่อสู้รถถังนำวิถีด้วยแสงเลเซอร์จากลำกล้องปืนใหญ่ได้ ทั้งยังมีระบบควบคุมการยิงแบบดิจิตอล มีกล้องเล็งและตรวจการณ์ทั้งผู้บัญชาการรถ และพลยิงที่ใช้กล้องแบบจับภาพด้วยรังสีความร้อน มีเกราะป้องกันทั้งที่เป็นแบบเชิงรับ สร้างเป็นตัวรถ และป้อมปืน ไทป์ 90
Type 90 หรือรถถังแบบ 90เป็นรถถังหลักที่กองกำลังป้องกันตนเองทางบกญี่ปุ่น เลือกใช้เข้าประจำการอยู่ในปัจจุบันโดยผู้ผลิตคือ Mitsubishi Heavy industries Type90 ถูกออกแบบมาเพื่อทดแทน รถถังType61 เดิมที่เก่าและต้องปลดประจำการ Type90 จะทยอยเข้าประจำการทดแทนทั้งหมดรวมถึง รถถังType74ด้วย Type90เข้าประจำการในปี 1990 Type มีราคาราวๆ 790ล้านเยนหรือประมาณ 7.4ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามค่าเงินเมื่ออปี 2008
ที่มาของการพัฒนาเริ่มต้นหลังจากการรับรถถัง Type74เข้าประจำการผู้บังคับการกองกำลังป้องกันตนเองญี่ปุ่นก็เริ่มมองหาหรือพินิจพิจารณารถถังใหม่ต่อไปที่มีขีดความสามารถในการเอาชนะรถถังT-72ของโซเวียตได้อย่างสิ้นเชิงผลของโครงการที่เริ่มตั้งแต่ครั้งนั้น ออกมาเป็นรถต้นอบบในรหัส TK-X MBTซึ่งดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี1977-1979การพัฒนาโครงการดังกล่าวได้รับความร่วมมือจากMitsubishi Heavy industriesและเจ้าหน้าที่ระดับแนวหน้าของสถาบันวิจัยและพัฒนาอุตสาหกรรมเพื่อการป้องกันประเทศแห่งประเทศญี่ปุ่น (TRDI)โดยมีผู้เข้าร่วมโครงการอีกจำนวนหนึ่งได่แก่บริษัทอุตสาหกรรมโลหะแห่งประเทศญี่ปุ่น(Japan Steelwork Limited) บริษัทไดกิ้น(Daikin industries Limited) มิตซูบิชิ อิเล็กทริค(mitsubishi electric) ฟูจิสิคอมพิวเตอร์(Fujisu)และ NEC รถถังคลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
เควี-2 หรือ คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ-2 เป็นรถถังที่ผลิตโดยสหภาพโซเวียต ใช้งานปี ค.ศ. 1940 พันเซอร์ 4
เริ่มทำการสร้างเมื่อเดือนเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1940 โดยทำการเพิ่มความหนาของเกราะด้านหน้าเป็น 50 มิลลิเมตร โดยใส่แผ่นเหล็กเป็นเกราะเพิ่มด้านหน้าอีก 30 มิลลิเมตร
และทำการย้ายช่องสังเกตการณ์ของผู้บังคับบัญชารถถังมาอยู่ด้านหน้าของป้อมปืน ในส่วนของรถถังรุ่นก่อนหน้านี้ จะถูกอัพเกรดให้เป็นแบบเดียวกับรุ่น E เมื่อรถถังได้นำกลับเข้ามาบำรุงรักษา เทคโนโลยีระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ในยุคนั้น รถถังถือว่ามีบทบาทมากในเฉพาะสมรภูมิทางด้านยุโรปและในแอฟริกาเหนือ ซึ่งรถถังที่สำคัญในสมัยนั้นก็มี รถถังไทเกอร์,แพนเซอร์ ของกองทัพนาซีเยอรมัน รถถัง T-34 ของสหภาพโซเวียต รถถัง M4 เชอร์แมน ของกองทัพสหรัฐฯ โดยที่อัตราการผลิตรถถังนั้นทางสหภาพโซเวียตได้มีการผลิตรถถังรุ่น T-34 ที่สูงมาก ซึ่งในแต่ละวันนั้นผลิดได้ 60-70 คัน และมีอานุภาพการทำลายล้างสูง(ในระยะกลาง-ใกล้) จนกระทั่งสงครามสิ้นสุด ก็ยังมีประจำการอยู่ประมาณ 50,000 คัน ส่วนของกองทัพสหรัฐฯ เองแม้จะมีอัตราการผลิตสูงก็ตาม แต่อานุภาพการทำลายล้างยังด้อยกว่ารถถังไทเกอร์กับรถถังแพนเซอร์(หลังได้มีการเปลื่ยนปืนเป็ยขนาด76มม.ทำให้สามารถได้สูสีขึ้น) เพราะจำนวนมากนี่เอง ที่ทำให้กองทัพสหรัฐฯและฝ่ายพันธมิตรสามารถเอาชนะกองทัพเยอรมันได้ ส่วนกองทัพเยอรมันแม้ว่าจะมีรถถังที่ทรงอานุภาพมากก็ตาม แต่อัตราการผลิตยังถือว่าน้อยมาก เพราะผลิตออกมาเพียงรุ่นละไม่เกิน 4,500 คันเมื่อเทียบกับ 2 ประเทศยักษ์ใหญ่แล้ว เนื่องจากอุตสาหกรรมการผลิตอาวุธของเยอรมันในสมัยนั้นยังเป็นการผลิตในระยะสั้น จึงทำให้สามารถผลิตรถถังออกมาได้ไม่มาก ส่วนทางญี่ปุ่นนั้น จะไม่ค่อยเน้นการผลิตรถถังเสียเท่าไหร่เนื่องจากทุกๆแนวรบไม่จำเป็นจะต้องใช้รถถัง การรบในจีน รถถังของญี่ปุ่นเป็นต่อกองกำลังรถถังของจีน เนื่องด้วยความทันสมัยของรถถังจำนวน และ ความสามารถของพลขับรถถังที่เก่งกว่า ซึ่งได้รับการพิสูจน์ในหลายๆที่แล้วว่า พลรถถังของจีนยังถูกฝึกให้มีความสามารถสู้พลขับรถถังของญี่ปุ่นไม่ได้ จึงไม่นิยมผลิตรถถังจำนวนมาก การรบในแปซิฟิค ด้วยสภาพภูมิประเทศส่วนมากในแปซิฟิคเป็นป่า ยานขนส่งทำการรบในป่าได้ลำบาก และส่วนมากจะรบในป่ามากกว่าที่โล่ง จีงเห็นได้ชัดว่าญี่ปุ่นไม่ค่อยใช้รถถังในภูมิภาคนี้มากสักเท่าไหร่ การต่อสู้กับรถถังอเมริกัน ญี่ปุ่นเห็นควรว่าน่าจะใช้ปืนยิงใหญ่ยิงใส่มากกว่าใช้รถถังเข้าสู้ เพราะรถถังญี่ปุ่นสู้ไม่ได้ และจำนวนยังน้อยกว่า เหล็กส่วนมากมักนำไปผลิตเครื่องบินกับเรือเสียส่วนมาก แต่ก็เหมาะสมต่อกองทัพญี่ปุ่นอยู่แล้ว พันเซอร์ 4
พันเซอร์คัมพฟ์วาเกิน 4 ( (อักษรย่อ Pz.Kpfw. IV)) หรือที่เรียกในอีกชื่อหนึ่งคือ พันเซอร์ 4 เป็นรถถังขนาดกลางซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยเยอรมันในช่วงยุคปี ค.ศ. 1930 - ค.ศ. 1940 และได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง 
พันเซอร์ 4 นั้น ถูกออกแบบมาเพื่อใช้ในการสนันสนุนทหารราบ ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อเข้าต่อตีกับรถถังโดยตรง ซึ่ง ณ ขณะนั้น รถถังที่ใช้ในการต่อสู้รถถังด้วยกันของเยอรมันนั้นเป็นรุ่น พันเซอร์ 3
แต่เมื่อเยอรมัน ต้องเจอกับสมรรถนะรถถัง ที-34 ของโซเวียตที่ดีกว่า ทำให้ต้องพัฒนา พันเซอร์ 4 เป็นรถถังที่ใช้ในการต่อสู้รถถังในที่สุด
รถถัง พันเซอร์ 4 ถูกผลิตขึ้นเป็นจำนวนมาก ตัวถังของ พันเซอร์ 4 นั้น ได้ถูกนำไปพัฒนาต่อเป็นรถถังในอีกหลายๆรุ่น เช่น รถถังจู่โจม Sturmgeschütz 4, รถถังพิฆาตยานเกราะ Jagdpanzer 4, รถถังต่อสู้อากาศยาน Wirbelwind, ปืนใหญ่อัตราจร Brummbär เป็นต้น บริดจสโตน
บริดจสโตนคอร์ปอเรชัน () เป็นบริษัทข้ามชาติด้านยานยนต์และชิ้นส่วนขนส่งของญี่ปุ่น และปัจจุบันยังเป็นบริษัทผู้ผลิตยางรถยนต์รายใหญ่ที่สุดของโลก โดยสามารถขึ้นมาอยู่ที่หนึ่งแทนมิชลินได้ในปี 2014 ยางรถยนต์รุ่นแรกของบริษัท ผลิตขึ้นในวันที่ 9 เมษายน 1960 โดยการคิดค้นของฝ่ายโครงยางถุงเท้า "ทะบิ" ซึ่งเป็นถุงเท้าพื้นเมืองของญี่ปุ่น และในอีกหนึ่งปีต่อมานายโชะจิโร อิชิบะชิก็ได้นำฝ่ายการผลิตแยกออกมาจดทะเบียนเป็นบริษัทในปี ค.ศ. 1931 ในเมืองคุรุเมะ จังหวัดฟุกุโอะกะ โดยใช้ชื่อบริษัทว่า "บริดจสโตน" ซึ่งมาจากการแปลนามสกุลอิชิบะชิเป็นภาษาอังกฤษ ("อิชิ"=สโตน, "บะชิ"=บริดจ์)
ปัจจุบัน บริดจสโตนมีโรงงานการผลิตหลักในหลายๆประเทศของโลก โดย ณ ปี 2011 บริษัทมีโรงงานผลิตยางรถยนต์ 47 แห่ง, โรงงานผลิตยางและผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง 29 แห่ง, โรงงานแปรรูปวัตถุดิบ 19 แห่ง, โรงงานแบบบูรณาการ 4 แห่ง ซึ่งโรงงานหลักๆของบริดสโตนตั้งอยู่ในประเทศเบลเยียม, ฝรั่งเศส, ฮังการี, อิตาลี, โปแลนด์, โปรตุเกส, สเปน, ตุรกี, อาร์เจนตินา, บราซิล, แคนาดา, คอสตาริกา, เม็กซิโก, สหรัฐอเมริกา, เวเนซูเอลา, ออสเตรเลีย, จีน, อินเดีย, อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ไทย, เวียดนาม และ แอฟริกาใต้ โตโยต้า
โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน ได้รับการก่อตั้งโดย คิอิชิโร โทะโยะดะ ใน พ.ศ. 2480 เป็นการแตกบริษัทออกมาจาก โตโยต้า อินดรัสทรีส์ ซึ่งเป็นบริษัทที่ก่อตั้งโดยบิดาของเขา ซะกิชิ โทะโยะดะ ซึ่งสามปีก่อนหน้าในปี 2477 ในช่วงที่ยังเป็นแผนกหนึ่งในโตโยต้า อินดรัสทรีส์ โตโยต้าก็ได้ผลิตสินค้าอย่างแรกเป็นของตนเองคือ "เครื่องยนต์ Type A" และในปี 2479 ก็ได้ทำการผลิตรถยนต์นั่งส่วนบุคคลคันแรกคือ Toyota AA ในปัจจุบัน โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน ผลิตรถยนต์ภายใต้ 5 เครื่องหมายการค้า อันประกอบด้วย Toyota, Hino, Lexus, Ranz และ Scion และยังถือหุ้น 51.2% ในไดฮัทสุ, ถือหุ้น 16.66% ในฟุจิเฮวี่อินดรัสทรีส์, ถือหุ้น 5.9%ในอีซูซุ และ ถือหุ้น 0.27% ในเทสลา นอกจากนี้ยังดำเนินกิจการร่วมค้าผลิตรถยนต์กับอีกสองบริษัทในจีน (GAC Toyota และ Sichuan FAW Toyota Motor), กับหนึ่งบริษัทในอินเดีย (Toyota Kirloskar), กับหนึ่งบริษัทในสาธารณรัฐเช็ค (TPCA) และบริษัทผลิตชิ้นส่วนและอะไหล่อื่นๆอีกมากมาย โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน เป็นส่วนหนึ่งของโตโยต้ากรุ๊ป หนึ่งในเครือบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในโลก สำหรับในประเทศไทย "โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน (ประเทศญี่ปุ่น)" เป็นผู้ถือหุ้น 86.43% ในบริษัท "โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย" ฟอร์ดมอเตอร์
ฟอร์ด มอเตอร์ () หรือเรียกย่อว่า ฟอร์ด บริษัทผลิตรถยนต์รายใหญ่ของโลกตั้งอยู่ที่รัฐมิชิแกน ก่อตั้งโดยเฮนรี ฟอร์ด ปัจจุบันเป็นผู้ผลิตรถยนต์อันดับ 2 ของโลก รองจาก เจเนรัลมอเตอร์ ฟอร์ดมอเตอร์เป็นเจ้าของยี่ห้อรถยนต์ต่างๆ ได้แก่ ฟอร์ด, ลิงคอล์น (Lincoln), เมอร์คิวรี (Mercury) และวอลโว่ (เฉพาะในส่วนของรถยนต์เท่านั้น สำหรับยี่ห้อวอลโว่ในส่วนของรถเพื่อการพานิชย์ (รถบรรทุก รถโดยสาร และเครื่องจักรกลหนัก) ยังคงเป็นกิจการของทางวอลโว่เอง) แต่ฟอร์ดมอเตอร์ได้ขายวอลโว่ให้กับบริษัท Geely Automobile แล้วในปี 2010 นอกจากนี้ยังเข้าไปถือหุ้นในกิจการของบริษัทรถยนต์ของญี่ปุ่นอย่างมาสด้า