พระเจ้าซ็อนโจ เกิดเมื่อวันที่เท่าไหร่?
พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน
ช็องโจ (; 28 ตุลาคม ค.ศ. 1752 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1800) เป็นพระมหากษัตริย์เกาหลีพระมหากษัตริย์แห่งเกาหลีพระองค์ที่ 22 จากราชวงศ์โชซ็อน สืบพระราชสมบัติต่อจากพระเจ้าย็องโจ พระอัยกาธิราช เมื่อ ค.ศ. 1776 จนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อปีค.ศ. 1800 แล้วพระเจ้าซุนโจ พระราชโอรส ได้สืบพระราชสมบัติต่อ
พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน
พระปัยยิกาคิมสิ้นพระชนม์ไปในพ.ศ. 2349 มเหสีซุนวอนจึงก้าวขึ้นมามีอำนาจในการปกครองแทน ในพ.ศ. 2352 มเหสีซุนวอนก็ประสูติพระโอรส คือ องค์ชายรัชทายาทฮโยเมียง อภิเษกกับพระชายาจากตระกูลโจแห่งพุงยาง (มเหสีชินจอง)
ในพ.ศ. 2355 ยังบันตกอับที่ชื่อ ฮงเคียงแน ก่อกบฏในมณฑลเปียงอัน ยึดเมืองเปียงยางและเมืองสำคัญต่างๆ ปรากฏว่าชาวบ้านที่เดือดร้อนทั่งอาณาจักรพากันเข้าพวกฮงเคียงแน แต่กระนั้นทัพของทางการก็สามารถปราบกบฏได้ที่จองจู และสังหารฮงเคียงแนที่นั่น อาณาจักรแพ็กเจ
อาณาจักรแพ็กเจ (เกาหลี:백제, ฮันจา: 百濟; 18 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 660) สถาปนาขึ้นโดยพระเจ้าอนจอพระราชโอรสองค์เล็กในจักรพรรดิดงเมียงยองในพุทธศตวรรษที่ 13 เมื่อจักรวรรดิโคกูรยอพยายามจะกลืนอำนาจของอาณาจักรพูยอ พระเจ้าอนจอได้นำกำลังคนกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมาจากจักรวรรดิโคกูรยอลงมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลอำนาจของอาณาจักรมาฮัน โดยข้ามแม่น้ำฮันมา เลือกชัยภูมิอยู่ใกล้ๆกับที่เป็นโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน เพื่อตั้งเมืองใหม่ชื่อ วิเรซอง แล้วสถาปนาเป็นอาณาจักรซิปเจหลังสิ้นรัชกาลของพระองค์มีกษัตริย์ปกครองต่อมาอีกหลายพระองค์ จนถึงกษัตริย์รัชกาลที่ 31 ซึ่งเป็นรัชกาลสุดท้ายคือพระเจ้าอึยจา ก็พ่ายแพ้แก่กองทัพพันธมิตรซึ่งประกอบด้วยกองทัพชิลลาและกองทัพถังของจีนในปี ค.ศ. 660 (พ.ศ. 1203) ทำให้อาณาจักรแพ็กเจที่ปกครองมานานถึง 678 ปีก็ถึงกาลอวสาน พระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าชังซู (ค.ศ. 394-491) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 20 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าควังแกโทมหาราช ประสูติเมื่อ ค.ศ. 394 ทรงพระนามเดิมว่า "องค์ชายคอรย็อน" หรือ "ย็อน" ทรงถูกสถาปนาขึ้นเป็นองค์รัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 408 ขณะพระชนม์เพียง 14 พรรษาและเมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 413 "องค์รัชทายาทคอรย็อน" จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า "พระเจ้าชังซู" ขณะพระชนม์เพียง 19 พรรษาในรัชกาลนี้ ถือว่าอำนาจของโกคูรยอพุ่งถึงขีดสุดเพราะทรงสืบสานนโยบายของพระราชบิดาไว้อย่างดีปีแรกในรัชกาลหรือตรงกับค.ศ. 414 โปรดให้สร้าง สิ่งสำคัญไว้อย่างหนึ่งคือ หลักศิลาจารึกของพระเจ้าควังแกโท เพื่อระลึกถึง พระเจ้าควังแกโทมหาราช พระราชบิดาและเพื่อบันทึกเรื่องราวในรัชสมัยของพระเจ้าควังแกโทและในยุครัชกาลนี้ถือว่าเป็นยุคทองของโคกูรยอและพระองค์ถือว่าเป็นกษัตริย์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลกเป็นอันดับ 4 คือ 79 ปี 2เดือน หลังสิ้นรัชกาลของพระองค์ได้มีผู้ถวายพระราชสมัญญาว่า "พระเจ้าชังซูมหาราช" พระเจ้าชังซูทรงครองราชย์ได้ 79 ปี 2 เดือนก็สวรรคตเมื่อ ค.ศ. 491 รวมพระชนมายุ 96-97 พรรษา พระราชนัดดาของพระองค์จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้ามุนจามย็อง เจ้าชายย็องชัง
เจ้าชายย็องชัง (; ; ค.ศ. 1606 — ค.ศ. 1614) พระราชโอรสองค์เดียวของพระเจ้าซ็อนโจ พระราชาลำดับที่ 14 ที่ประสูติแต่พระนางอินมก พระมเหสีองค์ที่ 2 สิ้นพระชนม์ในรัชสมัย เจ้าชายควังแฮ พระราชาลำดับที่ 15 เมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1614 ขณะพระชนมายุเพียง 7 พรรษา พระนางช็องซุน
พระนางช็องซุน (정순왕후 김씨, 10 November 1745 – 12 January 1805) เป็นพระมเหสีของพระเจ้ายองโจ ภายหลังถูกถอดยศโดยองค์ชายลี ซานเป็นผู้ประกาศราชโองการแต่องค์ชายลี ซานไม่ประกาศราชโองการ(1724–1776) และเป็นผู้สำเร็จราชการของพระเจ้าพระเจ้าซุนโจ (1800 - 1805) เกิดในตระกูลคิม แห่ง คยองจู พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน
พระเจ้าซ็องจงทรงได้รับการยกย่องว่าทรงเป็นกษัตริย์ตามแบบของลัทธิขงจื้อพระองค์แรกของราชวงศ์โจซ็อน ในรัชสมัยของพระองค์เกาหลีได้กลายเป็นสังคมขงจื้ออย่างเต็มตัว ในค.ศ. 1478 ทรงตั้ง<i data-parsoid='{"dsr":[3761,3774,2,2]}'>ฮงมุนกวาน (홍문관, 弘文館) [2] ไว้เป็นสถานศึกษาและห้องสมุดคล้ายกับจีพยอนจอนของพระเจ้าเซจงมหาราช ฮงมุนกวานเมื่อรวมกับ<i data-parsoid='{"dsr":[3924,3936,2,2]}'>ซากันวอน (사간원, 司諫院) และ<i data-parsoid='{"dsr":[3951,3962,2,2]}'>ซาฮอนบู (사헌부, 司憲府) แล้วเรียกว่า สามกรม[3] เป็นหน่วยงานที่คอยตรวจสอบการทำงานของขุนนางผู้ใหญ่กลุ่มขุนนางเก่า หรือแม้แต่องค์กษัตริย์เอง และเป็นที่สำหรับขุนนางกลุ่มซาริมที่จะเข้ามามีบทบาทในราชสำนัก[4] พระเจ้าซ็องจงยังทรงดำเนินนโยบายกดขี่พระพุทธศาสนาโดยการห้ามสร้างวัดและห้ามมิให้พระภิกษุเข้าเมืองฮันซ็อง พระเจ้าซ็องจงทรงเป็นกษัตริย์ที่อ่อนแอและไร้ความเด็ดขาด ในราชบัลลังก์ของพระองค์เอง และอำนาจของพระองค์ ทรงถูกบั่นทอนลงอย่างมาก จากเหล่าขุนนางของพระองค์เอง และยังทรงถูกแทรกแซงจาก พระพันปีอินซู อีกด้วย พระเจ้าอนโจ
พระเจ้าอนโจ มีพระนามเดิมว่า อนโจ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กใน พระเจ้าดงเมียงยอง (จูมง) ผู้สถาปนา อาณาจักรโกคูรยอ (37 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 668) และพระนางซอนโนพระมเหสีพระองค์ที่สองของพระเจ้าดงเมียงยอง โดยมีพระเชษฐา 2 พระองค์ คือองค์ชายยูริ(พระเจ้ายูริ)และองค์ชายพีรู โดยองค์ชายยูริเป็นพระราชโอรสที่ประสูติแต่พระนางโซยา ประสูติที่อาณาจักรพูยอ ส่วนองค์ชายพีรูนั้นเป็นพระเชษฐาร่วมพระราชมารดาเดียวกัน พระเจ้าอินโจ
องค์ชายรัชทายาทโซฮยอนขณะประทับเป็นองค์ประกันอยู่ที่เมืองเสิ่นหยาง ได้ทรงสานสัมพันธ์อันดีกับราชสำนักแมนจูทำให้ทรงได้รับการสนับสนุน ซึ่งเป็นสิ่งที่พระเจ้าอินโจกังวลพระทัยเพราะทรงเกรงว่าฝ่ายแมนจูจะยกทัพมากระทำการรัฐประหารปลดพระองค์ลงจากบัลลังก์แล้วให้องค์ชายรัชทายาทโซฮยอนขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งโจซอนแทน ในค.ศ. 1644 ทัพราชวงศ์ชิงภายใต้การนำของเจ้าชายดอร์กอน (ตัวเอ่อกุน) เข้ายึดกรุงปักกิ่งและเข้าปกครองจีนแผ่นดินใหญ่ ในระหว่างที่ประทับอยู่เมืองปักกิ่งนั้น องค์ชายโซฮยอนได้พบกับนายโยฮันน์ อดัม แชล ฟอน เบลล์ (Johann Adam Schall von Bell) มิชชันนารีชาวเยอรมันที่อาศัยอยู่ในกรุงปักกิ่งขณะนั้น นายแชลฟอนเบลล์ได้แนะนำให้องค์ชายทรงรู้จักกับวิทยาการตะวันตกและคริสต์ศาสนา ในปีเดียวกันเจ้าชายดอร์กอนทรงอนุญาตให้องค์ชายโซฮยอนเสด็จนิวัติโจซอนเป็นการถาวร อีอันแทกุน (ประสูติ ค.ศ. 1348)
อีอันแทกุนประสูติเมื่อ ค.ศ. 1348 มีพระนามเดิมว่า อี ฮวา เป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ใน พระเจ้าฮวันโจ แต่เป็นพระองค์เดียวในพระสนมจ็อง ตระกูลคิมและเป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดาของ พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนเมื่อพระเจ้าแทโจได้สถาปนาราชวงศ์โชซ็อนใน ค.ศ. 1392 ก็ได้สถาปนาพระอนุชาขึ้นเป็นอีอันแทกุนซึ่งเป็นพระนามเดียวกับ อีอันแทกุนอี บัง-ซ็อก พระนัดดาซึ่งพระนามทั้งสองพระองค์อ่านออกเสียงเหมือนกันแต่สะกดไม่เหมือนกัน เจ้าชายโซฮยอน มกุฎราชกุมารแห่งโชซอน
พระเจ้าอินโจทรงไม่พอพระทัยอย่างมากที่องค์ชายโซฮยอนไปยุ่งกับพวกอื่น และเมื่อทรงกลับมาโชซอนในค.ศ.1645 พระเจ้าอินโจก็ต่อต้านและไม่เห็นด้วยที่องค์ชายโซฮยอนทรงคิดที่จะปฏิรูปประเทศโดยใชนิกายโรมันคาทอลิกและวิทยาการทางตะวันตก องค์ชายโซฮยอนทรงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันหลังกลับโชซอนได้ไม่นาน นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าทรงถูกวางยาพิษเพราะพระศพหลังสิ้นพระชนม์นั้นมีจุดดำทั่วพระวรกายและพระวรกายก็เน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว ซุนวู
ข้อมูลที่มีหลงเหลืออยู่เกี่ยวกับชีวประวัติของซุนวูคือชีวประวัติที่เขียนขึ้นในช่วง 2 ศตวรรษก่อนคริสตกาล โดยซือหม่าเชียน นักเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ได้บรรยายถึงซุนวูว่าเป็นแม่ทัพที่อาศัยอยู่ในรัฐอู๋ ในช่วงประมาณ 600 ปี ก่อนคริสตกาล ซึ่งอยุ่ในยุคเดียวกันกับ ขงจื๊อ นักปรัชญาจีนผู้ยิ่งใหญ่ อย่างไรก็ตามชีวประวัตินี้ขัดแย้งกับหลักฐานอื่นๆ ของยุคนั้น รวมทั้งลักษณะการเขียนและเนื้อหาของ "ตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ" ก็บ่งชี้ว่าไม่น่าจะเป็นงานที่เขียนขึ้นในช่วง 400-320 ปีก่อนคริสตกาล รายพระนามพระมหากษัตริย์เกาหลี
#พระนามฮันกึลฮันจาปกครองพระนามเดิมความสัมพันธ์หมายเหตุ1พระเจ้าอนจอ온조왕溫祚王18 BCE - 29 CEผู้ก่อตั้งพระโอรสของพระเจ้าดงเมียงยอง2พระเจ้าดารู다루왕多婁王29 - 77พระโอรสองค์แรกของพระเจ้าอนจอ3พระเจ้ากีรู기루왕己婁王77 - 128พระโอรสองค์แรกของพระเจ้าดา4พระเจ้าแกรู개루왕蓋婁王128 - 166พระโอรสของพระเจ้ากีรู5พระเจ้าโชโก초고왕肖古王166 - 214พระโอรสของแกรูalso Sogo (소고왕, 素古王)6พระเจ้ากูซู구수왕仇首王214 - 234first son of Chogoalso Guisu (귀수왕, 貴須王)7พระเจ้าซาบาน사반왕沙泮王234first son of Gusualso Sai (사이왕, 沙伊王)8พระเจ้าโกอี고이왕古爾王234 - 286second son of Gaerualso Gui (구이군, 久爾君)9พระเจ้าแชกกเย책계왕責稽王286 - 298son of Goialso Cheonggye (청계왕, 靑稽王)10พระเจ้าบุนซอ분서왕汾西王298 - 304first son of Chaekgye11พระเจ้าบีรยู비류왕比流王304 - 344second son of Gusu12พระเจ้ากเย계왕契王344 - 346first son of Bunseo13พระเจ้ากึนโชโก근초고왕近肖古王346 - 375second son of Biryualso Chogo (초고왕, 肖古王) or Sokgo (속고왕, 速古王)14พระเจ้ากึนกูซู근구수왕近仇首王375 - 384son of Geunchogoalso Guisu (귀수왕, 貴首王)15พระเจ้าชิมนยู침류왕枕流王384 - 385first son of Geungusu16พระเจ้าจินซา진사왕辰斯王385 - 392younger brother of Chimnyualso Buyeohui (부여휘, 扶餘暉)17พระเจ้าอาซิน아신왕阿莘王392 - 405cousin of Jinsa; first son of Chimnyualso Aha (아화왕, 阿華王)18พระเจ้าจอนจี전지왕腆支王405 - 420first son of Asinalso Jikji (직지왕, 直支王) or Jinji (진지왕, 眞支王)19พระเจ้ากูอีซิน구이신왕久爾辛王420 - 427first son of Jeonji20พระเจ้าบียู비유왕毗有王427 - 454first son of Guisinalso Yeobi (여비, 餘毗)21พระเจ้าแกโร개로왕蓋鹵王454 - 475Gyeongsa (경사, 慶司) or Gyeong (경, 慶)first son of Biyualso Yeogyeong (여경, 餘慶)22พระเจ้ามุนจู문주왕文周王475 - 477Modo (모도, 牟都) or Do (도, 都)son of Gaero23พระเจ้าซัมกึน삼근왕三斤王477 - 479Samgeun (삼근, 三斤), Imgeol (임걸, 壬乞) or Samgeol (삼걸, 三乞)first son of Munjualso Mun-geun (문근왕, 文斤王)24พระเจ้าดงซอง동성왕東城王479 - 501Modae (모대, 牟大) or Mamo (마모, 摩牟)cousin of Samgeum25พระเจ้ามูรยอง무령왕武寧王501 - 523Sama (사마, 斯麻 or 斯摩) or Yung (융, 隆)second son of Dongseongalso Sama (사마왕, 斯麻王), Do (도왕, 嶋王), or Horyeong (호령왕, 虎寧王)26พระเจ้าซอง성왕聖王523 - 554Myeong (명, 明)son of Muryeongalso Myeong (명왕, 明王) or Seongmyeong (성명왕, 聖明王)27พระเจ้าวีด๊อก위덕왕威德王554 - 598Chang (창, 昌)first son of Seongalso Chang (창왕, 昌王)28พระเจ้าฮเย혜왕惠王598 - 599Gye (계, 季)younger brother of Wideokalso Heon (헌왕, 獻王)29พระเจ้าบอบ법왕法王599 - 600Seon (선, 宣) or Hyosun (효순, 孝順)first son of Hye30พระเจ้ามู무왕武王600 - 641personal name Jang (장, 璋) or Seodong (서동, 薯童)youngest son of Wideokalso Mugang (무강왕, 武康王) or Mugwang (무광왕,武廣王)31พระเจ้าอึยจา의자왕義慈王641 - 660first son of Mu พระเจ้าอนโจ
หลังจากอพยพลงมาทางใต้แล้วพระนางซ็อนโนและขุนนางข้าราชการพร้อมกับประชาชนจึงพร้อมใจกันเชิญองค์ชาย็อนโจขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์องค์แรกแห่งอาณาจักรแพกเจ ทรงพระนามว่า พระเจ้าอนโจ (18 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 28) ต่อมาทรงโปรดให้ย้ายราชธานีไปยังที่ตั้งของกรุง โซล ในปัจจุบันเนื่องจากมีพวก มัลกัล (บรรพบุรุษของแมนจู) อาศัยอยู่ทางเหนือและมีมณฑลนังนัง ซึ่งเป็นมณฑลหนึ่งที่เคยเป็นของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ อาศัยอยู่ที่คาบสมุทรเกาหลี มานานกว่า 400 ปีอาศัยอยู่ทางตะวันออกจึงทรงย้ายราชธานีมาอยู่ทางตะวันตกที่เป็นโซล ในปัจจุบัน ในสมัยของพระองค์อาณาจักรแพ็กเจ มีอาณาเขตทิศเหนือติดอาณาจักรนังนัง ทิศตะวันตกติดอาณาจักรมาฮัน ทิศตะวันออกติดทะเลปั๋วไห่ ทิศใต้ทิศอาณาจักรกายา และอาณาจักรชิลลา เจ้าชายยังนย็อง
เจ้าชายยังนย็อง (, 1394 — 7 กันยายน 1462) เจ้าชายแห่ง ราชวงศ์โชซ็อน พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ใน พระเจ้าแทจงแห่งโชซ็อน รัชกาลที่ 3 เมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายช็องอัน กับพระนางว็อนกย็อง พระมเหสีและเป็นพระเชษฐาของ พระเจ้าเซจงมหาราช และบรรพบุรุษของ อี ซึง-มัน นักเรียกร้องอิสรภาพชาวเกาหลีและประธานาธิบดีคนแรกของ เกาหลีใต้ จักรพรรดิไทโช
สมเด็จพระจักรพรรดิโยะชิฮิโตะ () หรือพระนามตามชื่อรัชสมัยคือ จักรพรรดิไทโช () (31 สิงหาคม พ.ศ. 2422 - 25 ธันวาคม พ.ศ. 2469) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 123 ทรงปกครองจักรวรรดิญี่ปุ่นในฐานะสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น และพระประมุขแห่งเกาหลี เป็นเวลา 14 ปี พระเจ้าพงซังแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าพงซัง (?-ค.ศ. 300) หรือ โค ซัง-บู กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าซอช็อน ทรงขึ้นครองราชย์แทนพระราชบิดาที่สวรรคตในปี ค.ศ. 292 โดยในสมัยยังทรงพระเยาว์ ทรงมีความอิจฉาองค์ชายโค ดัลกา (พระปิตุลาของพระองค์) ต่อมาเมื่อทรงขึ้นเป็นรัชทายาท จึงทรงจับพระปิตุลาของพระองค์สำเร็จโทษเสีย และในเดือน 8 ปี ค.ศ. 293 เผ่าเสียนเป่ยได้ยกกำลังมารุกราน ทำให้พระองค์ต้องหนีไปยังภูเขาแห่งหนึ่ง ต่อมาได้มีขุนนางผู้หนึ่งชื่อ โค โน-จา ได้นำทหารม้าจำนวน 500 นายออกขับไล่เผ่าเสียนเป่ยจนแตกพ่ายไป ทำให้พระเจ้าพงซังทรงดีพระทัยจึงเลื่อนให้เขาขึ้นเป็นขุนนางระดับขั้น 5 และเดือนต่อมาทรงระแวงว่าพระอนุชาของพระองค์คือองค์ชายโค ดล-โก จะวางแผนปองร้าย พระองค์จึงส่งกำลังทหารไปบังคับให้องค์ชายปลงพระชนม์ชีพพระองค์เอง ส่วนพระโอรสขององค์ชายหนีรอดไปได้ และในปลายรัชกาลเกิดสภาพอากาศเลวร้าย เหล่าขุนนางกราบทูลแต่พระองค์ก็มิด้สนใจทุกข์สุขของประชาชน จนในที่สุดเดือน 8 ปี ค.ศ. 300 เหล่าขุนนางที่ไม่พอใจพระเจ้าพงซังก็ได้ก่อการรัฐประหารขึ้น ทำให้พระเจ้าพงซังและพระราชโอรสอีก 2 พระองค์ต้องทรงปลงพระชนม์ชีพพระองค์เอง พระเจ้ามีช็อนแห่งโคกูรยอ พระราชนัดดา ขึ้นครองราชย์สมบัติต่อ สามราชอาณาจักรเกาหลี
อาณาจักรแพ็กเจ (เกาหลี:백제, ฮันจา: 百濟; 18 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 660) สถาปนาขึ้นโดยพระเจ้าอนจอพระราชโอรสองค์เล็กในจักรพรรดิดงเมียงยองในพุทธศตวรรษที่ 13 เมื่อจักรวรรดิโคกูรยอพยายามจะกลืนอำนาจของอาณาจักรพูยอ พระเจ้าอนจอได้นำกำลังคนกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมาจากจักรวรรดิโคกูรยอลงมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลอำนาจของอาณาจักรมาฮัน โดยข้ามแม่น้ำฮันมา เลือกชัยภูมิอยู่ใกล้ๆกับที่เป็นโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน เพื่อตั้งเมืองใหม่ชื่อ วิเรซอง แล้วสถาปนาเป็นอาณาจักรซิปเจหลังสิ้นรัชกาลของพระองค์มีกษัตริย์ปกครองต่อมาอีกหลายพระองค์ จนถึงกษัตริย์รัชกาลที่ 31 ซึ่งเป็นรัชกาลสุดท้ายคือพระเจ้าอึยจา ก็พ่ายแพ้แก่กองทัพพันธมิตรซึ่งประกอบด้วยกองทัพชิลลาและกองทัพถังของจีนในปี ค.ศ. 660 (พ.ศ. 1203) ทำให้อาณาจักรแพ็กเจที่ปกครองมานานถึง 678 ปีก็ถึงกาลอวสาน ซูอันไทเฮา
จักรพรรดินีเซี่ยวเจินเสี่ยน () หรือ จักรพรรดินีฉืออัน พระพันปีหลวง () หรือที่รู้จักกันในไทยว่า "พระพันปีหลวงฉืออัน" หรือ "ฉืออันไท่โฮ่ว" หรือตามสำเนียงฮกเกี้ยนว่า "ซูอันไทเฮา" (ประสูติ: 12 สิงหาคม 1837; ทิวงคต: 8 เมษายน 1881) เป็นราชนิกุลชาวแมนจูในประวัติศาสตร์จีนสมัยราชวงศ์ชิง ซึ่งมีบทบาทคู่กับ "พระนางซูสีไทเฮา" และเชื่อกันว่าทรงถูกพระพันปีหลวงฉือสี่ทรงปลงพระชนม์เพราะความขัดแย้งระหว่างทั้งสองพระองค์ด้วย อาณาจักรโชซ็อนโบราณ
ต่อมาพระเจ้าทันกุนได้สร้างขอบขันฑ์กำแพงนครหลวงขึ้น ชื่อของเมืองแห่งนี้คือ วังกอมซอง ซึ่งต่อมาเมืองแห่งนี้ก็คือ เปียงยาง เมืองหลวงของ เกาหลีเหนือ พระเจ้าดันกุน เรียกอาณาจักรของพระองค์ว่า โชซ็อน ซึ่งต่อมาพระองค์ได้อาศัยอยู่ที่อาซาดาล บนภูเขาแบกัก สถิตเป็นเทพอยู่บนภูเขาแห่งนั้นสืบต่อไป และในอีก 1500 ปีต่อมา พระเจ้าอู๋ แห่งราชวงศ์โจว ของ จีน ได้ส่งขุนนางชื่อ จี้จื่อ หรือ เกาหลีเรียกว่ากีจา ไปที่โชซ็อน ในปี 579 ก่อนพุทธศักราช ซึ่งต่อมาจี้จื่อก็ได้กลายเป็นผู้ปกครองอาณาจักรโชซ็อนสืบต่อไป ประวัติศาสตร์เกาหลี
นายพล ลี ซองเกสถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์แทโจแห่งราชวงศ์โชซ็อน ในสมัยนี้ส่งเสริมลัทธิขงจื๊อให้เป็นลัทธิประจำชาติและเริ่มลดอิทธิพลของพุทธศาสนา สมัยกษัตริย์เซจงมหาราช ทรงประดิษฐ์อักษรฮันกึลขึ้นใช้แทนอักษรจีน พระนางฮ็อนจ็อง
พระนางฮ็อนจ็อง (; 966 – 1 กรกฏาคม 992) พระนามเดิมคือ ฮวังโบซ็อล หรือ เจ้าหญิงซ็อล เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองของพระเจ้าแทจงกับพระชายาซ็อนอึย พระองค์ประสูติที่พระราชวังมย็องบก เมืองฮวังจู พระองค์พร้อมกับพี่น้องเป็นเด็กกำพร้าเนื่องจากพระบิดาและพระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในระหว่างการเกิดความวุ่นวายในรัชสมัย พระเจ้าควางจงแห่งโครยอ พระราชาลำดับที่ 4 พระนางซินจองพระอัยกีจึงได้เป็นผู้เลี้ยงดูพระองค์พร้อมกับพี่น้อง เมื่อพระองค์มีพระชนมายุได้ 15 ชันษา พระองค์และเจ้าหญิงซูได้อภิเษกกับ พระเจ้าคย็องจง พระราชาลำดับที่ 5 พระองค์จึงได้พระนามใหม่ว่า ฮ็อนจ็อง ฮวังฮู พระมเหสีองค์ที่ 4 และเจ้าหญิงซูมีพระนามใหม่ว่า ฮ็อนแอ ฮวังฮู พระมเหสีองค์ที่ 3 ของ พระเจ้าคย็องจง ปี ค.ศ. 981 พระเจ้าคยองจงสิ้นพระชนม์พระองค์และพระนางฮ็อนแอจึงได้เสด็จกลับพระราชวังมยองบกไม่นานหลังจากที่พระองค์เสด็จกลับพระราชวังมย็องบกพระนางซินจ็องพระอัยกีก็สิ้นพระชนม์ขณะที่ประทับที่วังมยองบกพระองค์ได้พบกับเจ้าชายวังอุกแห่งเมืองคยองจูทั้งสองพระองค์มีความรักต่อกันต่อมาพระองค์จึงได้อภิเษกกับเจ้าชายวังอุกและมีพระราชโอรสคือ เจ้าชายวังซุน หลังจากพระนางประสูติเจ้าชายวังซุนพระนางก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 992 และปี ค.ศ. 993 เจ้าชายวังอุกก็สิ้นพระชนม์ พระนางฮ็อนแอจึงได้เลี้ยงดูเจ้าชายวังซุน พระเจ้ามุนจงแห่งโชซ็อน
พระเจ้ามุนจง (อักษรฮันกึล : 문종 อักษรฮันจา: 文宗, พ.ศ. 1957 – พ.ศ. 1995) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์โชซอนของเกาหลี เป็นพระราชโอรสพระองค์แรกของพระเจ้าเซจงมหาราช ทรงครองราชย์ในช่วง พ.ศ. 1993 - พ.ศ. 1995  พระนางช็องซ็อง
พระนางช็องซ็อง (, 7 ธันวาคม 1692 - 15 กุมภาพันธ์ 1757) เป็นพระมเหสีองค์แรกของ พระเจ้าย็องโจ พระราชาองค์ที่ 21 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน จักรพรรดิซังโจ
อดีตจักรพรรดิซังโจได้เสด็จออกผนวชเมื่อวันที่ 29 เดือน 4 ปี คันนิง ที่ 1 ตรงกับวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1017 แต่หลังจากออกผนวชได้ไม่นานก็พระประชวรหนักและเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 เดือน 5 ปี คันนิง ที่ 1 ตรงกับวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1017 ขณะพระชนมายุเพียง 41 พรรษา พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน
โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ รวบรวมประเทศญี่ปุ่นในยุคเซงโงกุได้สำเร็จ และมีความทะเยอทะยานที่จะพิชิตจีน จึงส่งทูตมาโชซ็อนเพื่อขอความร่วมมือในการบุกยึดจีนในพ.ศ. 2130 โดยผ่านทางตระกูลโซเจ้าครองเกาะซึชิมา ซึ่งเป็นทางเดียวที่โชซ็อนติดต่อกับญี่ปุ่น แต่เจ้าครองเกาะเห็นว่า โชซ็อนไม่มีวันจะเข้ากับญี่ปุ่นรุกรานจีน หากส่งสาสน์ไปจะกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการค้าที่เกาะซึชิมาพึงมี จึงเปลี่ยนแปลงเนื้อความในสารให้เป็นการทำสัมพันธไมตรีธรรมดา ในพ.ศ. 2133 พระเจ้าซ็อนโจจึงส่งทูตไปขอบพระทัยโทโยโตมิที่เกียวโต แต่โทโยโตมิกำลังทำสงครามกับไดเมียวอื่นอยู่ ทำให้ทูตโชซ็อนต้องรออยู่หลายวัน และโทโยโตมิเข้าใจว่าทูตโชซ็อนมาส่งบรรณาการ จึงไม่ให้การต้องรับอย่างสมเกียรติเท่าที่ควร และเขียนสาสน์อย่างไม่เคารพพระเจ้าซ็อนโจ ให้ร่วมมือกันบุกยึดจีน จักรพรรดิโก-ซันโจ
เจ้าชายทะกะฮิโตะทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิโก-ซูซากุ ที่ประสูติแต่ จักรพรรดินีซาดาโกะ พระราชธิดาองค์ที่ 3 ใน จักรพรรดิซันโจ ทำให้จักรพรรดิโก-ซันโจทรงเป็นจักรพรรดิองค์แรกในรอบ 170 ปีนับตั้งแต่ จักรพรรดิอูดะ ที่พระราชบิดาและพระราชมารดามิได้มาจาก ตระกูลฟูจิวาระ ทางฝั่งบิดาโดยพระราชบิดาและพระราชมารดาของพระองค์นั้นสืบเชื้อสายจาก ฟูจิวาระ โนะ มิจินางะ อดีตขุนนางผู้ทรงอำนาจในราชสำนัก พระพันปีชอนชู
ปี ค.ศ. 997 พระเจ้าซองจงแห่งโครยอสิ้นพระชนม์ เจ้าชายวังซงจึงได้ขึ้นครองราชย์ต่อมีพระนามว่า พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ พระเจ้ามกจงพระราชทานนามให้สมเด็จพระราชินีซุงด็อกว่า พระนางชอนชูแทฮู พระนางชอนชูแทฮูทรงเห็นว่าพระเจ้ามกจงยังทรงพระเยาว์ พระนางจึงได้ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการ พระอัจฉริยภาพและพระปรีชาสามารถของพระนางทำให้อาณาจักรโครยอเป็นปึกแผ่นมั่นคง ปราศจากศึกภายใน สงครามภายนอก พระพันปีชอนชูก็ทรงสนับสนุนคิมชียางเป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนักและแต่งงานใหม่กับคิมชียางจนบาดหมางกับเหล่าขุนนางกลุ่มซิลลา ภายหลังขุนนางกลุ่มซิลลาต่อต้านพระนางชอนชูแทฮูทำให้พระราชอำนาจของพระนางชอนชูแทฮูในราชสำนักเริ่มสั่นคลอน และทำให้พระเจ้ามกจงทรงออกห่างจากพระนางชอนชูแทฮู ภายหลังพระนางชอนชูแทฮูทรงครรภ์กับคิมชียางและประสูติพระโอรสคือ เจ้าชายจินแห่งฮวางจูเป็นเหตุทำให้คิมชียางก่อกบฏยึดอำนาจพระเจ้ามกจงและพระนางชอนชูแทฮู แม่ทัพคังโจได้นำกองทัพจากชายแดนทิศเหนือลงมาปราบกบฏคิมชียางทำให้พระเจ้ามกจงกลับสู่ราชสำนักและทรงประกาศสละราชบัลลังก์ หลังจากพระเจ้ามกจงสละราชบัลลังก์พระองค์ได้พาพระนางชอนชูแทฮูและสมเด็จพระราชินีซอนจองพระมเหสีของพระองค์เสด็จไปวังชุงจู เจ้าชายวังซุนพระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีฮอนจองและเจ้าชายวังอุกเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าฮย็อนจงแห่งโครยอทำให้ขุนนางกลุ่มซิลลามีอำนาจในราชสำนักมากขึ้นโดยมีสมเด็จพระราชินีมุนฮวาพระมเหสีของพระเจ้าซองจงแห่งโครยอสนับสนุนและให้ทหารตามไปปลงพระชนม์พระเจ้ามกจงแห่งโครยอในปี ค.ศ. 1009ด้วยเหตุเกรงว่าพระนางชอนชูแทฮูจะเสด็จกลับราชสำนัก หลังจากทหารของสมเด็จพระราชินีมุนฮวาสังหารพระเจ้ามกจงแล้วได้นำพระนางชอนชูแทฮูและสมเด็จพระราชินีซอนจองไปที่วังชุงจูโดยสมเด็จพระราชินีฮอนอึยพระมเหสีอีกพระองค์ของพระเจ้าคยองจงแห่งโครยอเป็นผู้ดูแลพระนางชอนชูแทฮูกับสมเด็จพระราชินีซอนจองแต่ได้กักตัวสองพระนางไว้ในตำหนักเล็กๆในวังชุงจู ปี ค.ศ. 1010จักรพรรดิเหลียวเซิ่งจงนำทัพอาณาจักรเหลียว จำนวน 400,000 นาย มาบุกโครยอข่าวสงครามเหลียวทราบถึงพระนางชอนชูแทฮูทำให้พระนางนำทหารจากวังชุงจูมาช่วยเหลือพระเจ้าฮย็อนจงจนสามารถชนะสงครามได้ แต่ในสงครามครั้งนี้ได้สูญเสียแม่ทัพคังโจไป หลังสงครามยุติลงพระนางชอนชูแทฮูพร้อมกับสมเด็จพระราชินีซอนจองเสด็จไปประทับที่วังมยองบกเมืองฮวางจู จนในปี ค.ศ. 1029 พระนางชอนชูแทฮูสิ้นพระชนม์อย่างสงบ ในพระราชวังมยองบก โดยมีพระชนม์ 65 พรรษา พระนางได้ถูกจารึกว่าเป็นวีรสตรีแห่งโครยอที่ได้ทำสงครามขับไล่อาณาจักรเหลียวออกจากอาณาจักรโครยอ พระเจ้าชุงฮเย
เจ้าชุงฮเยแห่งโครยอ ( ค.ศ. 1315 - ค.ศ. 1344) เป็น เจ้าผู้ครอง องค์ที่ 28 แห่งแคว้นโครยอ (ค.ศ. 1330 - 1332 และ ค.ศ. 1339 - ค.ศ. 1344) พระเจ้าอินโจ
ในรัชสมัยของพระเจ้าควังแฮขุนนางกลุ่มเหนือใหญ่ หรือ แทบุก (Korean: 대북 大北) เรืองอำนาจ ผลักดันให้มีการสำเร็จโทษองค์ชายยองชัง (Korean: 영창대군 永昌大君) รวมทั้งปลดและกักขังพระพันปีอินมก (Korean: 인목대비 仁穆大妃) ในค.ศ. 1623 กลุ่มขุนนางฝ่ายตะวันตกได้แก่ ลีควี (Korean: 이귀 李貴) คิมยู (Korean: 김유 金瑬) คิมจาจอม (Korean: 김자점 金自點) ฯลฯ กระทำการรัฐประหารล้มอำนาจของพระเจ้าควังแฮและขุนนางฝ่ายเหนือใหญ่ ในข้อหาที่ว่าพระเจ้าควังแฮทรงเข่นฆ่าพี่น้องและทารุณกรรมพระมารดาเลี้ยง จึงทำการ "ยึดอำนาจเพื่อความถูกต้อง"[1] เรียกว่า รัฐประหารพระเจ้าอินโจ หรือ อินโจ-บันจอง (Korean: 인조반정 仁祖反正) องค์ชายควังแฮทรงถูกเนรเทศไปยังเกาะคังฮวา และคณะรัฐประหารฝ่ายตะวันตกได้อัญเชิญองค์ชายนึงยางขึ้นครองราชย์แทนที่ เมื่อขึ้นครองราชย์แล้วพระเจ้าอินโจทรงตั้งพระบิดาคือองค์ชายจองวอนให้มีสถานะเสมอเหมือนกษัตริย์ พระนามว่า พระเจ้าวอนจง (Korean: 원종 元宗) พระเจ้าอินโจ
พระราชบิดา: องค์ชายจองวอน (พระราชโอรสของพระเจ้าซอนโจกับพระสนมอินบิน ตระกูลคิม แห่งซูวอน) ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นพระเจ้าวอนจง พระราชมารดา: พระนางอินฮอน พระพันปีหลวง ตระกูลคู แห่งนึงซอง (인헌왕후 구씨) พระมเหสี สมเด็จพระราชินีอินรยอล ตระกูลฮัน แห่งชองจู (인렬왕후 한씨) องค์ชายโซฮยอน มกุฎราชกุมารแห่งโชซอน ลีวัง (소현세자 ,昭顯世子 ,1612 - 1645) องค์ชายพงริม (봉림대군 ,鳳林大君 ,1619 - 1659) องค์ชายอินพยอง ลีโย (인평대군 ,麟坪大君 ,1622 - 1658) องค์ชายยงซอง ลีกน (용성대군 ,龍城大君 ,1624 - 1629) องค์ชายไม่ปรากฏพระนาม องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม สมเด็จพระราชินีจางรยอล ตระกูลโจ แห่งยางจู (장렬왕후 조씨) ซุนโห
ซุนโหประสูติเมื่อ ค.ศ. 224 เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ พระเจ้าซุนกวน ที่ประสูติแต่พระสนมหวังมีพระปรีชาสามารถในการรบและการขี่ม้าเมื่อ ซุนเต๋ง พระเชษฐาต่างพระมารดาซึ่งเป็นที่รัชทายาทสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 241 ซุนโหซึ่งเป็นพระราชโอรสที่พระเจ้าซุนกวนโปรดปรานมากจึงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทแทนภายใต้การสนับสนุนของ ลกซุน และ จูกัดเก๊ก  พระเจ้าวอนจงแห่งโครยอ
พระเจ้าวอนจงประสูติเมื่อค.ศ. 1219 พระนามว่า วังจอน (왕전, 王倎) เป็นพระโอรสของพระเจ้าโคจงและพระมเหสีอินฮเยตระกูลยู ในค.ศ. 1259 พระเจ้าโคจงพระราชบิดาได้ยอมจำนนและให้โครยอเป็นเมืองขึ้นของมองโกล องค์ชายรัชทายาทวังจอนถึงถูกส่งไปยังเมืองคาราโครุม (Karakorum) เพื่อเป็นองค์ประกัน แต่ทว่าพระเจ้าโคจงพระราชบิดาได้สวรรคตในปีเดียวกันนั้น องค์ชายวังจอนจึงกลับมาเกาหลีเพื่อขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าวอนจง พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน
พระราชบิดา: องค์ชายรัชทายาทอึยคยอง (이장 의경세자, 1438-September 2, 1457) ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็น พระเจ้าท็อกจง (덕종) พระราชมารดา : พระนางโซฮเย สกุลฮัน แห่งช็องจู (안순왕후 한씨 ,1437(?)-December 23, 1504) ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็น สมเด็จพระพันปีหลวงอินซู (인수대비 ,仁粹大妃) พระเจ้าย็องโจแห่งโชซ็อน
พระราชโอรส พระเจ้าโชโก
พระเจ้าโชโก () (ค.ศ.166-ค.ศ. 214) กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรแพกเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 166-214 พระเจ้าโคกุกช็อนแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าโคกุกช็อนสวรรคตในปี ค.ศ. 197 (พ.ศ. 740) หลังจากครองราชย์ได้ 18 ปี พระราชอนุชาคือองค์ชายโค ย็อน-อู ได้เสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่าพระเจ้าซันซัง โช กวัง-โจ
โช กวัง-โจ ขุนนางและนักปราชญ์หัวก้าวหน้าคนสำคัญในรัชสมัยพระเจ้าจุงจง ผู้เสนอให้พระเจ้าจุงจงปฏิรูปการปกครองแผ่นดินแต่ไม่สำเร็จและยังถูกประหารชีวิต
โช กวัง-โจ เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1482 ปีที่ 13 ในรัชกาล พระเจ้าซองจง เป็นขุนนางหัวก้าวหน้าที่พยายามปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ให้ดีขึ้นแต่กลับถูกเหล่าขุนนางซึ่งนำโดย ปาร์ควอนจง อัครมหาเสนาบดีทูลคัดค้านและใส่ความจึงทำให้ท่านและพรรคพวกถูกจับมาลงโทษและประทานน้ำฟู่จื่อจนสิ้นใจเมื่อปี ค.ศ. 1519 ในรัชกาล พระเจ้าจุงจง ขณะอายุได้เพียง 37 ปีแต่ก็ได้รับพระราชทานอภัยโทษในรัชสมัย พระเจ้าอินจง กษัตริย์องค์ต่อมา พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน
อี ซ็อง-กเย เกิดเมื่อ ค.ศ. 1335 ในมณฑลซังซ็อง (쌍성총관부, 雙城摠管府) ซึ่งเป็นดินแดนของเกาหลีที่ถูกมองโกลราชวงศ์หยวนผนวกไป บิดาคืออี จา-ชุน (이자춘, 李子春) หรืออูลูสบุคา (Ulus Bukha) เป็นนายพลเกาหลีที่รับใช้มองโกลบังคับบัญชามณฑลซังซ็อง ในปี ค.ศ. 1350 พระเจ้าคงมิน (공민왕, 恭愍王) แห่งราชวงศ์โครยอทรงส่งทัพไปยึดมณฑลซังซ็องคืน อี จา-ชุนและครอบครัวก็ย้ายมาอยู่ที่เมืองฮัมฮึง (함흥, 咸興) ในมณฑลฮัมกย็อง อี ซ็อง-กเย ได้รับใช้พระเจ้าคงมินเป็นขุนพลที่มีผลงานโดดเด่น ได้แก่ การยึดเมืองแคซ็องคืนจากกบฏโพกผ้าแดง (紅巾之亂, Red Turban Rebellion) ในค.ศ. 1361 การยึดมณฑลทงนย็อง (동녕부, 東寧府) คืนในค.ศ. 1370 รวมทั้งการปราบโจรสลัดญี่ปุ่น (Wokou) พระเจ้าโก
จักรพรรดิแทโจยอง (ไม่ทราบแน่ชัด - ค.ศ.719) หรือที่รู้จักกันในนาม จักรพรรดิโก (ฮันกึล: 고왕, ฮันจา: 高王)เป็นผู้สถาปนาอาณาจักรพัลแฮ ทรงครองราชย์ระหว่างปีค.ศ.699 ถึง 719 ชาติกำเนิดของพระองค์นั้นเป็นที่โต้แย้งกันมาก(ดูด้านล่าง) โดยนักวิชาการส่วนใหญ่ในเกาหลีเชื่อว่าพระองค์มีเชื้อสายโกคูรยอ แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ในจีนกลับเชื่อว่าพระองค์มีบรรพบุรุษเป็นชาวมัลกัล(โมเฮ) พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน
พระสนม พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน
พระราชโอรส พระเจ้าซุนจงแห่งโครยอ
พระสนม เจ้าชายรัชทายาทซาโด
มกุฎราชกุมารชังฮ็อน () หรือ มกุฎราชกุมารซาโด ( ค.ศ. 1735 - ค.ศ. 1762) เป็นพระโอรสองค์ที่สองของพระเจ้ายองโจ กับสนมยองบิน ตระกูลอี แห่งจอนอึย ในสมัยพระเจ้าโคจงมีการแต่งตั้งองค์ชายซาโดให้มีฐานะเป็นกษัตริย์ พระนามว่า พระเจ้าจางโจ (장조, 莊祖) และต่อมาได้รับสถาปนาเป็น พระจักรพรรดิอึย (의황제, 懿皇帝) เจ้าหญิงช็องมย็อง
องค์หญิงชอง-มยอง หรือ จอง-มยอง ประสูติเมื่อวันที่ 19 เดือน 5 ตรงกับวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1603 เป็นพระธิดาในพระเจ้าซอนโจ กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งโชซอน และพระราชินีอินมก สกุล คิม เมื่อเจริญชันษาได้ 20 ปี พระนางก็ได้อภิเษกกับ ฮงจูวอน ซึ่งมีอายุอ่อนกว่าพระนาง 3 ปี และได้เป็นราชบุตรเขยยองอันวี พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน
พระราชบิดา: องค์ชายรัชทายาทซาโด (사도세자, 1735–1762) ภายหลังได้รับการเฉลิมพระยศขึ้นเป็นกษัตริย์ ทรงพระนามว่า พระเจ้าชังโจ พระราชมารดา: พระนางฮเยกย็องกุง สกุลฮงแห่งพุงซัน (헌경왕후 홍씨, 1735–1815) 惠慶宮 孝康慈禧贞宣徽穆献敬惠嫔 洪氏 พระมเหสี: สมเด็จพระราชินีฮโยอึย สกุลคิมแห่งช็องพุง (효의왕후 김씨, 1753–1821) 孝懿王后 金氏 พระสนม พระสนมเอกอึยบิน สกุลซ็อง แห่งชังนย็อง (의빈 성씨, 1753–1786) 宜嬪 成氏 พระสนมเอกว็อนบิน สกุลฮง แห่งพงซัน (원빈 홍씨, 1766–1779) 元嬪 洪氏 พระสนมเอกฮวาบิน สกุลยุน แห่งนัมว็อน (화빈 윤씨, 1765–1824) 和嬪 尹氏 พระสนมเอกซูบิน สกุลปาร์ค แห่งบันนัม (현목수비 박씨, 1770–1822) 嘉順宮 顯穆綏嬪 朴氏 พระโอรส องค์ชายรัชทายาทมุนฮโย, อีซุน (문효세자, 1782-1786) มกุฎราชกุมารแห่งโชซ็อนพระราชโอรสของพระสนมเอกอึยบิน สกุลซ็อง แห่งชังนย็อง องค์ชายอีคง (이공세자, 1790 - 1834) พระราชโอรสของพระสนมเอกซูบิน สกุลปาร์ค แห่งบันนัม องค์ชายซังกเย, อีดัม (상계군, 1769-1786) พระราชโอรสบุญธรรมของพระสนมเอกว็อนบิน สกุลฮง แห่งพุงซัน พระธิดา องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (1784 - ?) พระราชธิดาของพระสนมอึยบิน ตระกูลซ็อง แห่งชังนย็อง องค์หญิงไม่ปรากฏพระนาม (1781 - ?) พระราชธิดาของพระสนมฮวาบิน ตระกูลยุน แห่งนัมว็อน องค์หญิงซุกซ็อน (숙선옹주, 1793 - 1836) พระราชธิดาของพระสนมซูบิน ตระกูลพัก แห่งบันนัม พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน
พระราชธิดา พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน
ใน ค.ศ. 1800 พระเจ้าช็องโจเสด็จสวรรคตโดยไม่ทราบสาเหตุ พระศพฝังไว้กับพระศพพระมเหสีฮโยอึย (효의) ที่สุสานหลวงก็อนลึง (건릉) เมืองฮวาซ็อง พระเจ้าซุนโจ พระโอรส เสวยราชย์สืบต่อมา[2] พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน
พระเจ้าซ็องจง ( ค.ศ. 1457 - ค.ศ. 1494) เป็นกษัตริย์ลำดับที่ 9 ของราชวงศ์โจซ็อน (ค.ศ. 1469 - 1494) พระเจ้าวอนจงแห่งโครยอ
พระเจ้าวอนจงแห่งโครยอ 5 เมษายน ค.ศ. 1219 - 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1274) จักรพรรดิองค์ที่ 24 และองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1259 - ค.ศ. 1274)  พระนางซุนว็อน
สมเด็จพระราชินีซุนวอนทรงเป็นธิดาของ คิมโจซุน (김조순) ตระกูลคิมแห่งเมืองอันดงมารดาเป็นสตรีจากตระกูลซิม (심씨) ทรงเข้าพิธีอภิเษกกับพระเจ้าซุนโจในปี ค.ศ. 1802 และเป็นมเหสีเพียงพระองค์เดียวของพระเจ้าซุนโจ ในปี ค.ศ. 1834 พระเจ้าซุนโจสิ้นพระชนม์พระนางจึงได้ขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการให้กับพระราชนัดดาคือพระเจ้าฮอนจงซึ่งมีพระชนม์เพียง 8 พรรษา ทำให้อำนาจการปกครองอาณาจักรอยู่ที่ตระกูลคิมแห่งอันดงทั้งหมด จนในปี ค.ศ. 1840 อำนาจในการปกครองได้เปลี่ยนไปอยู่การควบคุมของพระราชมารดาของพระเจ้าฮอนจงตระกูลโจแห่งพุงยางเนื่องจากพระนางสั่งให้ประหารผู้คนที่นับถือศาสนาคริสต์คาทอลิก จนในปี ค.ศ. 1849 พระเจ้าฮอนจงสิ้นพระชนม์ทำให้พระนางกลับมาดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการอีกครั้ง  พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน
พระธิดา พระเจ้าฮย็อนจงแห่งโครยอ
พระเจ้าฮย็อนจงแห่งโครยอ (ค.ศ. 992 - ค.ศ. 1031) จักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1009 - ค.ศ. 1031) พระนามเดิมว่า เจ้าชายวัง ซุน (왕순, 王詢) เป็นพระราชโอรสของพระนางฮอนจอง ตระกูลฮวางโบ แห่งเมืองฮวางจู (헌정왕후 황보씨, 獻貞王后) อดีตองค์ราชินีของพระเจ้าคยองจง กับพระราชสวามีใหม่ของพระนางคือเจ้าชายวัง อุก แห่งเมืองคยองจู (왕욱, 王郁) ภายหลังเจ้าชายวังซุนได้รับอิสริยยศเป็น องค์ชายแทยาง (대량원군, 大良院君) เล่าว่าครั้งทรงพระครรภ์พระนางฮอนจองมีนิมิตว่าพระองค์ได้ขึ้นไปบนยอดเขาสูง แล้วเห็นคลื่นสาดซัดไล่ลงมาจากเขา และคลื่นน้ำนั้นได้กลายเป็นทะเลสีเงินแทน จากบันทึกในยุคสามอาณาจักรเล่าว่า พระราชินีมุนมยอง พระมเหสีของพระเจ้ามูยอลแห่งซิลลาก็ทรงนิมิตเช่นเดียวกัน พระนางได้ให้กำเนิดพระเจ้ามุนมูผู้รวบรวมสามอาณาจักร และพระเจ้าฮย็อนจงก็ทรงเป็นกษัตริย์ที่สามารถรวบรวมดินแดนทางเหนือของโครยอกลับคืนมาได้สำเร็จ พระนางอินซู
พระพันปีหลวงอินซู จากตระกูลฮัน ( ,8 กันยายน พ.ศ. 1980 – 27 เมษายน พ.ศ. 2047) หรือ พระมเหสีโซฮเย พระชายาใน องค์ชายรัชทายาทอึยคยอง พระราชมารดาใน พระเจ้าซ็องจง และเป็นพระอัยยิกาใน องค์ชายย็อนซัน และ พระเจ้าจุงจง ถือได้ว่าพระนางเป็นหนึ่งในสตรีที่ทรงอำนาจและอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในสมัยราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน
ในที่สุดด้วยการรบเร้าของสภาองคมนตรีและขุนนางทั้งหลาย ในค.ศ. 1392 อี ซ็อง-กเย ก็บังคับให้พระเจ้าคงยางสละราชบัลลังก์แล้วเนรเทศไปเมืองวอนจู ประกาศล้มเลิกราชวงศ์โครยอ ปราบดาภิเษกตนเองเป็นกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่ อี ซ็อง-กเย ได้อาศัยหลักอาณัติสวรรค์ (Mandate of Heaven) ของจีนมาอธิบายการสิ้นสุดของราชวงศ์โครยอและการปราบดาภิเษกของตนเอง ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในเกาหลี ในค.ศ. 1393 พระเจ้าแทโจทรงส่งทูตไปยังกรุ่งปักกิ่งเพื่อขอพระราชทานการรับรองจากพระจักรพรรดิหงหวู่ และให้ทรงเลือกชื่อราชวงศ์ใหม่ระหว่าง "ฮวาย็อง" และ "โชซ็อน" ซึ่งพระจักรพรรดิหมิงก็ทรงเลือกชื่อ "โชซ็อน" อย่างไรก็ตาม ราชวงศ์หมิงยังคงไม่รับรองราชวงศ์ใหม่นี้ของเกาหลีจนกระทั่งรัชสมัยของพระเจ้าแทจงใน ค.ศ. 1394 พระเจ้าแทโจก็สำเร็จโทษพระเจ้าคงยางพร้อมกับพระราชวงศ์ที่เหลือ  พระนางชินมย็องซุนซ็อง
พระราชินีชินมย็องซุนซ็องประสูติในตระกูลยู แห่งชุงจูเมื่อ ค.ศ. 900 ได้รับการสถาปนาเป็นพระมเหสีเมื่อ ค.ศ. 918 เป็นปีเดียวกับที่พระสวามีได้ขึ้นครองราชบัลลังก์เป็นปฐมกษัตริย์แห่งโครยอเมื่อองค์ชายวังโยพระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าจองจงที่ 1 ใน ค.ศ. 945 ก็ได้สถาปนาเป็นพระพันปีหลวง พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน
เป็นธรรมเนียมของราชวงศ์ใหม่ของเกาหลีที่จะย้ายเมืองหลวง ด้วยความช่วยเหลือของพระภิกษุมูฮัก (무학, 無學) พระสหายแต่พระเยาว์ผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ย พระเจ้าแทโจจึงย้ายไปเมืองฮันยัง (한양, 漢陽) และเริ่มสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่เมื่อค.ศ. 1394 ดำเนินการก่อสร้างกำแพงสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ซึ่งออกแบบโดยช็อง โด-จ็อน (정도전, 鄭道傳) ปราชญ์ขงจื๊อและขุนนางคนสำคัญของพระเจ้าแทโจ ในค.ศ. 1395 พระเจ้าแทโจเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นฮันซ็อง (한성, 漢城) ช็อง โด-จ็อนตั้งชื่อพระราชวังแห่งใหม่ให้ว่า พระราชวังคย็องบก (경복궁, 景福宮) ซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1394 และย้ายราชสำนักไปอยู่ที่เมืองฮันซ็องเป็นการถาวรในปีนั้นเอง พระเจ้าแทโจแห่งโครยอ
พระเจ้าแทโจแห่งโครยอ ( ค.ศ. 877 - ค.ศ. 943) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โครยอ ที่ปกครองคาบสมุทรเกาหลี มีพระนามเดิมว่า วังกอน ประสูติในตระกูลพ่อค้าในเมืองซองโดที่ร่ำรวยจากการค้ากับจีนและเข้ารับราชการเป็นผู้นำทหารในอาณาจักรฮูโกกูรยอ (โกกูรยอใหม่) ขององค์ชายคุงฮเย จนได้รับความไว้วางใจจากคุงฮเยจนได้รับแต่งตั้งเป็นอัครเสนาบดี ในค.ศ. 918 บรรดาผู้นำทหารแห่งแคว้นแทบง (เปลี่ยนชื่อมาจากฮูโกกูรยอ) ทำการยึดอำนาจจากคุง ฮเย และตั้งวังกอน เป็นพระเจ้าแผ่นดิน เป็นจุดเริ่มต้นของการปกครองของราชวงศ์โครยอ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน
พระองค์ได้รับความสนับสนุนจากซิลฮัก (실학) กลุ่มลัทธิขงจื๊อที่มีสมาชิกเป็นบัณฑิตเลื่องชื่ออย่างช็อง ยัก-ยง (정약용), ยู ทึก-กง (유득공), พัก จี-ว็อน (박지원), และ พัก เจ-กา (박제가) ฉะนั้น รัชกาลของพระองค์จึงมีการเติบโตและพัฒนาด้านวัฒนธรรมสมัยนิยม ซุนหลิม
ซุนหลิมเกิดเมื่อ ค.ศ. 231 ในรัชสมัย พระเจ้าซุนกวน ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ง่อเป็นเหลนของ ซุนเจ้ง แฝดผู้น้องของ ซุนเกี๋ยน พระบิดาของพระเจ้าซุนกวนซึ่งเส้นทางการรับราชการของซุนหลิมมีบันทึกไว้น้อยมากจนกระทั่ง ซุน จวิ้น ญาติผู้พี่ซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินถึงแก่กรรมอย่างกะทันหันในค.ศ. 256 ซุนหลิมจึงขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินสืบต่อมา เจ้าหญิงซอนชิ
เจ้าหญิงซอนชิ ( ; 1509 – 24 พฤษภาคม 1528) เจ้าหญิงและพระสนมในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิเรเซ จักรพรรดิองค์ที่ 63 ที่ประสูติแต่ ฟุจิวะระ โนะ ไคชิ เป็นพระเชษฐาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ จักรพรรดิคะซัง จักรพรรดิองค์ที่ 65 ต่อมาพระองค์ได้ถวายตัวเป็นพระสนมใน จักรพรรดิเอ็งยู จักรพรรดิองค์ที่ 64 พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน
พระองค์เป็นพระโอรสของมกุฎราชกุมารซาโด (사도) กับพระนางฮเยกย็อง (헌경) มีพระนามแรกประสูติว่า อี ซัน (이산) ช็อนกยุน
ในปี ค.ศ. 1458 พระเจ้าเซโจสวรรคต และพระเจ้าเยจงได้ราชสมบัติ ในยุคนี้พระเจ้าเยจงพยายามเปลี่ยนแปลงระบบการปกครองใหม่และกวาดล้างเหล่าผู้มีอิทธิพลในวังแม้พระมารดาจะว่าราชการแผ่นดินอยู่หลังม่าน โดยมียูจากวางเป็นกำลังสำคัญ พระองค์ได้ห้ามการติดต่อค้าขายกับญี่ปุ่นและยังประหารองค์ชายนัมอัยที่เป็นโอรสในพระพี่นางของพระองค์ แล้วจากนั้นก็ทรงพยายามบีบคั้นจอนคยอนในทุกๆ ด้าน รวมถึงการโปรดให้มีพระบัญชาห้ามขันทีแต่งงานทำให้จอนคยอนนำเหล่าขันทีซึ่งทนการกดขี่ไม่ไหวออกมาการประท้วงหน้าพระตำหนัก ทำให้พระเจ้าเยจงยอมถอนรับสั่งคืน แต่จอนคยูนก็ถูกทรมานสาหัสและปลดจากตำแหน่ง แต่กระนั้นจอนคยูนก็ยังมีกิจกรรมทางการเมืองอยู่จนถูกเพ่งเล็งและลงพระอาญาหลายครั้ง ต่อมาพระเจ้าเยจงก็ประชวรหนักและสวรรคตหลังจากครองราชย์ได้เพียง 14 เดือน ทำให้เกิดความวุ่นวายในราชสำนัก จอนคยูนสนับสนุนราชโอรสลำดับที่สองของอดีตรัชทายาทอึยกยองคือ องค์ชายชาซาน ให้ขึ้นเป็นพระเจ้าซองจงและจัดแจงให้พระองค์ได้อภิเษกกับธิดาของฮันมย็องฮี (ใต้เท้าซังตัง) ได้สำเร็จทำให้จอนคยูนมีความดีความชอบมากจนได้กลับมาสู่ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง และพระเจ้าซองจงก็ยังโปรดให้จอนคยูนถวายลูกสาวบุญธรรม (ยุนโซฮวา) ให้เข้าวังมาเป็นพระสนม ทำให้จอนคยอนกลับมามีอำนาจในราชสำนักอีกครั้ง แต่ช็อนกยุนมักเจ็บป่วยออดๆ แอดๆ อยู่ตลอดเวลา เนื่องมาจากความบอบช้ำที่สะสมตลอดสมัยพระเจ้าเยจงจนในปี ค.ศ. 1470 ช็อนกยุนก็เสียชีวิตลงทั้งๆ ที่ถวายงานพระเจ้าซ็องจงได้เพียงปีเดียว นับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของกรมขันทีและราชสำนัก พระเจ้าแทโจแห่งโครยอ
วังกอน (왕건, 王建) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 877 ที่เมืองซองโด ตระกูลของวังกอนนั้นมีอิทธิพลทางการค้ามหาศาลควบคุมการค้ากับจีนและชิลลาและคุมเส้นทางการค้าบริเวณตอนกลางของคาบสมุทรเกาหลี ตำนานกล่าวว่าบรรพบุรุษของวังกอนอาศัยอยู่ในดินแดน โคกูรยอ มาก่อน ดังนั้นวังกอนจึงเป็นชาวโคกูรยอ  พระเจ้าเซโจ
พระเจ้าเซโจ () (ค.ศ. 1417 ถึง ค.ศ. 1468) กษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์โชซอน (ค.ศ. 1455 ถึง ค.ศ. 1468) เป็นกษัตริย์ที่ถูกประณามมากที่สุดพระองค์หนึ่งเพราะแย่งราชบัลลังก์มาจากพระนัดดาคือ พระเจ้าทันจง ที่ยังทรงพระเยาว์อย่างไม่เป็นธรรม ราชวงศ์โครยอ
ราชวงศ์โครยอ ( ค.ศ. 918 - ค.ศ. 1392) ก่อตั้งใน ค.ศ. 918 และรวบรวมสามแคว้นหลังได้ใน ค.ศ. 936 จนคาบสมุทรเกาหลีเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งหลังสมัยชิลลา จนถูกโค่นล้มโดยลีซองเกใน ค.ศ. 1392 สมัยโครยอเป็นสมัยที่ลัทธิขงจื้อเข้ามาในเกาหลีอย่างเต็มตัว เป็นสมัยที่ทหารปกครองบ้านเมือง และการยึดครองของมองโกลก็ทำให้วัฒนธรรมมองโกลหลั่งไหลเข้าสู่เกาหลี สมัยโครยอเป็นสมัยที่พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองในเกาหลี มีการพิมพ์พระไตรปิฏกภาษาเกาหลีเป็นฉบับแรก คือ ไตรปิฏก โคเรียนะ เก็บไว้ที่วัดแฮอินซา ราชวงศ์โชซ็อน
ความแตกแยกของขุนนางออกเป็นหลายฝ่ายเริ่มขึ้นในสมัยพระเจ้าซอนโจ โดยแตกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายขุนนางที่อาศัยอยู่ทางซีกตะวันตกของเมืองฮันซ็อง เรียกว่า ฝ่ายตะวันตก (ซออิน) มีความคิดอนุรักษนิยมยึดมั่นในหลักขงจื๊อ และฝ่ายตะวันออก (ทงอิน) มีความคิดแนวปฏิรูปจากหลักการดั้งเดิม หลังสิ้นสุดสงครามอิมิจิน ฝ่ายตะวันออกก็มีอำนาจขึ้นมาเพราะกระแสปฏิรูปที่เกิดขึ้น แต่ฝ่ายตะวันออกก็แตกอีกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายใต้ (นัมอิน) คือพวกหัวกลาง ๆ และฝ่ายเหนือ (พุกอิน) ที่หัวปฏิรูปแรงกล้า ครั้นพ.ศ. 2151 พระเจ้าซอนโจสิ้นพระชนม์ ฝ่ายตะวันออกก็พลักดันให้องค์ชายควางแฮขึ้นครองราชย์ แต่ก็ถูกฝ่ายตะวันตกยึดบัลลังก์ไปในพ.ศ. 2166 ให้พระเจ้าอินโจขึ้นครองราชย์แทน แต่ฝ่ายเหนือก็ก่อกบฏ จนนำไปสู่การรุกรานของแมนจูในที่สุด พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน
สงครามอิมิจินได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพระเจ้าซ็อนโจละเลยหน้าที่ในฐานะผู้นำประเทศ เพราะขณะที่ขุนพลทั้งหลายต่อสู้กับญี่ปุ่นแต่หลบหนีไปจีน และที่กระทำกับลีซุนชินนั้นก็เป็นการขัดขวางความสำเร็จของโชซ็อน ทำให้นักประวัติศาสตร์กล่าวว่าทรงเป็นหนึ่งในกษัตริย์เกาหลีที่อ่อนแอ พระเจ้าซองด๊อกมหาราช
พระเจ้าซองด๊อกมหาราช (ครองราชย์ ค.ศ. 702 - 737) กษัตริย์องค์ที่ 33 แห่งอาณาจักรชิลลา เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าซินมุน และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ พระเจ้าฮโยโซ
ในปี ค.ศ. 704 ทรงได้พระมเหสี คือ พระนางซองจอง (คิม แบโซ) ธิดาของ (คิม วอนแท) มีพระราชโอรสคือ องค์ชายจุงกยอง ในปี ค.ศ. 715 (พ.ศ. 1258) ทรงสถาปนาองค์ชายจุงกยองขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่ทรงเป็นได้ 2 ปีก็สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 717 (พ.ศ. 1260)  พระเจ้าอินโจ
พระเจ้าอินโจ (인조 仁祖 ค.ศ. 1595 ถึง ค.ศ. 1649) ทรงเป็นกษัตริย์องค์ที่ 16 (ค.ศ. 1623 ถึง ค.ศ. 1649) แห่งราชวงศ์โชซอน ทรงได้รับราชบัลลังก์มาจากการยึดอำนาจของฝ่ายตะวันตก หรือ ซออิน (Korean: 서인 西人) จากองค์ชายควางแฮในค.ศ. 1623 ในรัชสมัยของพระเจ้าอินโจขุนนางฝ่ายตะวันตกขึ้นมามีอำนาจ และเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่มีความเปลี่ยนแปลงของจีนจากราชวงศ์หมิงสู่ราชวงศ์ชิง พระเจ้าอินโจและขุนนางฝ่ายตะวันตกดำเนินนโยบายสนับสนุนราชวงศ์หมิงและต่อต้านราชวงศ์ชิง จนเป็นเหตุให้เกิดการรุกรานเกาหลีของแมนจูสองครั้งได้แก่ ค.ศ. 1627 และค.ศ. 1636-37 ซึ่งผลออกมาอาณาจักรโจซอนพ่ายแพ้ต่อพวกแมนจูและตกเป็นรัฐบรรณาการของราชวงศ์ชิง เจ้าหญิงฮวาฮย็อบ
เจ้าหญิงฮวาฮย็อบ (, ค.ศ. 1733 – ค.ศ. 1752) เป็นพระราชธิดาองค์ที่เจ็ดของพระเจ้าย็องโจกับพระสนมย็องบิน ประสูติในวันที่เจ็ดของเดือนที่สามตามปฏิทินจันทรคติปี ค.ศ. 1743. ในปีที่ 19 ของการครองราชย์ของพระเจ้าย็องโจทรงเฉลิมพระนามว่า ฮวาฮย็อบ หมายถึงความสามัคคี ในปีเดียวกันนั้นเองได้เสกสมรรสกับซินควางซู บุตรชายของผู้ว่าการเมืองหลวงซินมัน พระเจ้าทงมย็องซ็องแห่งโคกูรยอ
"จักรพรรดิทงมย็องซ็อง"' (Dongmyeong-seongwang, 59 - 19 ปีก่อนค.ศ., ครองราชย์ 37 – 19 ปีก่อน ค.ศ.) ปฐมจักรพรรดิแห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อ 59 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตรงกับปี พ.ศ. 483 มีพระนามเดิมว่า "จูมง" โดยทรงเป็นบุตรของเจ้าแฮโมซู และพระนางยูฮวา ต่อมาเมื่อบิดาเสียชีวิตระหว่างการรบพระเจ้ากึมวากษัตริย์แห่งอาณาจักรพูยอได้รับพระนางยูฮวาเป็นพระสนม และรับจูมงเป็นพระราชโอรสบุญธรรม พระเจ้าซุนโจแห่งโชซ็อน
สมเด็จพระราชา ซุนโจ แทโจ ยอนด็อก ฮย็อนโด คยองอิน ซุนฮุย เชซอง อุงมยอง ฮุมวัง ซ็อกคยอง คเยชอน แบกุก ยุงวอน ดนฮยู อึยแฮง โซยุน อึยฮวา จุนรยอล แดจุง จิจอง ฮงฮุน ชอลโม คอนซิ แทฮยอง ชางอุน ฮงกิ โกมยอง แบกฮู คังคอน ซูจอง คเยต็อง ซูรยอก คงยู บอมมุน อันมู จองรยอง คยองซองฮโย แห่งเกาหลีพระมเหสี กวนอู
ในอดีตบรรพบุรุษของชนเผ่าแมนจู () คือพวกเผ่าหนี่ว์เจิน () หรือจิน (พ.ศ. 1658 - พ.ศ. 1777) แมนจูเป็นชนเผ่าที่เรืองอำนาจขึ้นมาในยุคสมัยเดียวกับราชวงศ์ซ่งใต้ ภายหลังจากราชวงศ์ซ่งล่มสลายลงจนถึงราชวงศ์หยวนและราชวงศ์หมิง จนกระทั่งราชวงศ์ชิงที่ก่อตั้งขึ้นโดยชาวแมนจู แม้กาลเวลาจะล่วงเลยผ่านมานานหลายร้อยปี แต่การที่ชาวจีนให้ความเคารพนับถืองักฮุยในฐานะวีรบุรุษต่อต้านเผ่าแมนจูหรือเผ่าจินก็ยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย ซึ่งการให้การยกย่องและเคารพนับถืองักฮุยนั้น ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติสำหรับราษฎรทั่วไป แต่ในสายตาของขุนนางบู๊และบุ๋นภายในราชสำนักชิง การให้ความเคารพนับถือบูชางักฮุยในฐานะวีรบุรุษต้านชนเผ่าจินเป็นการเปรียบได้กับการให้ความเคารพนับถือบูชาผู้ที่ต่อต้านราชวงศ์ชิงนั่นเอง ดังนั้นราชสำนักชิงจึงวางกลอุบายยกย่องกวนอูให้เป็นอีกหนึ่งวีรบุรุษในประวัติศาสตร์จีน เพื่อให้กวนอูกลายเป็นที่ศรัทธาเคารพบูชาของสามัญชนทั่วไปในฐานะเทพเจ้าผู้มีความสัตย์ซื่อ เพื่อเป็นการลดกระแสการเคารพนับถือและเชิดชูงักฮุยให้เบาบางลง จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง
ซ่งฮุยจง (ค.ศ. 1100 - ค.ศ. 1126, พ.ศ. 1643- พ.ศ. 1669)ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 1625 ทรงขึ้นครองราชย์สืบแทน ซ่งเจ๋อจง พระเชษฐาธิราชเป็น จักรพรรดิ องค์ที่ 8 แห่ง ราชวงศ์ซ่ง ขณะพระชนม์เพียง 18 พรรษา
ทรงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอที่สุดของราชวงศ์ซ่งเหนือเพราะทรงใส่พระทัยแต่ด้านศิลปะมิใส่ใจเรื่องการทหารทำให้ปีที่ 26 ในรัชกาลเมื่อกองทัพจินหรือ กิม บรรพบุรุษของชนเผ่า แมนจู นำโดยจินไท่จงนำกำลังมารุกรานใกล้เมือง ไคฟง ราชธานีทรงสละราชสมบัติขณะพระชนม์ 44 พรรษาให้โอรสขึ้นครองราชย์เป็นซ่งชินจง และทรงหนีไปทางใต้แต่เมื่อกองทัพจินยึดได้เมืองไคฟงก็จับซ่งฮุยจง,ซ่งชินจงและเชื้อพระวงศ์
ีกลับอาณาจักรต้าจินทำให้ราชวงศ์ซ่งเหนือสิ้นสุดลง และได้มีเชื้อพระวงศ์องค์หนึ่งนามว่า เจ้าโก้ว ซึ่งรอดพ้นจากการกวาดล้างได้ตั้ง ราชวงศ์ซ่งใต้
์(ค.ศ.1127-1279,พ.ศ. 1669-1822) ขึ้นและสถาปนา หางโจว ขึ้นเป็นราชธานีแห่งใหม่และสถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรก
ทรงพระนามว่า ซ่งเกาจง สวรรคตลงในปี ค.ศ. 1678 ขณะพระชนม์ได้เพียง 53 พรรษา พระเจ้าทันจง
พระเจ้าดันจง (단종 端宗)(พ.ศ. 1984 ถึง พ.ศ. 2000) ทรงเป็นกษัตริย์องค์ที่ 6 ของราชวงศ์โชซอน (พ.ศ. 1995 ถึง พ.ศ. 1998) ขณะที่พระเจ้ามุนจงพระบิดาสิ้นพระชนม์นั้น พระเจ้าดันจงทรงอายุได้แค่ 12 ชันษา จึงต้องให้ฮวางโบอิน และ คิมจงซอ เป็นผู้สำเร็จราชการแทน แต่คิมจงซอนั้น ต้องการแผ่ขยายอำนาจในราชสำนัก จึงชนเข้ากับการขยายอำนาจขององค์ชายซูยัง และองค์ชายอันพยอง พระปิตุลา ในพ.ศ. 1996 องค์ชายซูยังก็ได้ทำการยึดอำนาจสังหารฮวางโบอินและคิมจงซอที่หน้าพระราชวังเคียงบก และได้สังหารองค์ชายอันพยองและในพ.ศ. 1998 องค์ชายซูยัง บังคับให้พระเจ้าดันจงสละบัลลังก์ และถูกเนรเทศ องค์ชายซูยังขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเซโจ ในพ.ศ. 2000 ขุนนางหกคนได้วางแผนยึดอำนาจจากพระเจ้าเซโจกลับคืนให้พระเจ้าด้นจง แต่แผนการรั่วไหล ขุนนางทั้งหกจึงถูกประหารชีวิต พระเจ้าเซโจทรงเห็นว่าถ้าพระเจ้าดันจงยังคงมีพระชนม์ชีพอยู่ต่อไปคงจะเป็นภัย จึงปลดพระเจ้าดันจงลงเป็นองค์ชายโนซานและปลงพระชนม์ในที่สุด สามราชอาณาจักรเกาหลี
จักรวรรดิโคกูรยอ (เกาหลี: 고구려, ฮันจา: 高句麗, MC: Goguryeo, MR: Koguryŏ, เสียงอ่าน:: [koɡuɾjʌ]; 37 ปีก่อนค.ศ. - ค.ศ. 668) เป็นจักรวรรดิเกาหลีโบราณ ปัจจุบัน ดินแดนส่วนใหญ่อยู่ใน เกาหลีเหนือ และคาบสมุทรเหลียวตงของ จีน จักรวรรดินี้ถูกสถาปนาโดย จักรพรรดิดงเมียงยอง ราชวงศ์นี้มีอาณาเขตตั้งแต่เกาหลีเหนือปัจจุบันแมนจูเรียถึงรัสเซียบางส่วนเป็นราชวงศ์แรก ที่ถูกบันทึกหลักฐานราชวงศ์นี้มีจักรพรรดิที่เป็นมหาราชองค์แรกของเกาหลีคือ พระมหาจักรพรรดิกวางแกโตมหาราช จักรพรดิองค์ที่ 19 ของราชวงศ์ทรงเก่งทั้งเรื่องรบและเรื่องรักทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางต่อมาจักรวรรดินี้เริ่มมีปัญหารบรากับอาณาจักรแพ็กเจและอาณาจักรชิลลา ในสมัยราชวงศ์ถัง (618-907) ในขณะนั้นตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจง (หลี่จื้อ) จักรพรรดิองค์ที่ 3 ประมาณปี ค.ศ. 660 ต่อมาสมัยจักรพรรดิองค์ที่ 28 ของราชวงศ์ก็ถูกพวกชิลลาตีแตกและรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรทำให้จักรวรรดิโคกูรยอที่ปกครองมายาวนานกว่า 700 ปีก็สิ้นสุดลง จักรพรรดิซังโจ
ในวันที่ 13 เดือน 6 ปี คันโค ที่ 8 ตรงกับวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1011 จักรพรรดิอิชิโจได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอิยะซะดะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิซังโจ ขณะพระชนมายุได้ 35 พรรษาหลังจากนั้นไม่นานได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง และได้มีการสถาปนาเจ้าชายอัตสึฮิระพระราชโอรสองค์ใหญ่ในอดีตจักรพรรดิอิชิโจเป็นรัชทายาท พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน
มกุฎราชกุมารอี ซัน ขึ้นสู่ราชบัลลังก์โชซ็อนเมื่อ ค.ศ. 1776 เมื่อพระเจ้าย็องโจ พระเจ้าปู่ ถึงแก่พระชนม์ ในวันราชาภิเษกนั้น อี ซัน ทรงประกาศว่า เป็นราชโอรสของมกุฎราชกุมารซาโดผู้วายพระชนม์ ทำให้เหล่าผู้สมรู้ในการวางแผนให้องค์ชายซาโดถึงจุดจบเกิดประหวั่นพรั่นพรึง พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซ็อน
เมื่อพระเจ้าซ็องจงขึ้นครองราชย์ได้มีการปูนบำเน็จขุนนางผู้มีความดีความชอบ (공신, 功臣) ซึ่งขุนนางกลุ่มนี้มีอภิสิทธิ์หลายอย่างและมีทรัพย์สินร่ำรวย[1] รวมทั้งดำรงตำแหน่งสำคัญระดับสูงของระบอบการปกครอง เรียกว่า กลุ่มขุนนางเก่า (훈구파, 勳舊派) ซึ่งมีอำนาจมาตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าเซโจ เหตุการณ์ที่พระเจ้าเซโจทรงแย่งราชบัลลังก์มาจากพระเจ้าทันจงและกวาดล้างขุนนางที่ต่อต้านทำให้เกิดนักปราชญ์ขึ้นกลุ่มใหม่ ที่ต้องลี้ภัยการเมืองไปอาศัยอยู่ตามป่าเขาถูกกีดกันจากวงราชการ เรียกว่า กลุ่มซาริม (사림파, 士林派) เมื่อพระเจ้าซ็องจงมีพระชนมายุครบยี่สิบชันษาเมื่อค.ศ. 1476 ทรงว่าราชการด้วยพระองค์เองและทรงดึงขุนนางกลุ่มซาริม นำโดยคิมจงจิก (김종직, 金宗直) เข้ามารับราชการในสามกรม (삼사, 司) เพื่อคานอำนาจกับกลุ่มขุนนางเก่า เจ้าชายอึนจ็อน
องค์ชายอึนจอน ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1759 ในรัชกาล พระเจ้ายองโจ พระอัยกาเป็นพระโอรสของ องค์ชายรัชทายาทซาโด และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ พระเจ้าจองโจ เมื่อพระเจ้ายองโจผู้เป็นพระอัยกาสวรรคตลงในปี ค.ศ. 1776 องค์ชายลีซานพระราชนัดดารัชทายาทและพระเชษฐาขององค์ชายอึนจอนจึงได้ขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าจองโจ ได้ทรงทำการกวาดล้างขุนนางฝ่ายโนนนที่มีผู้นำคือ ฮงพงฮัน พระบิดาของ พระชายาเฮคยอง พระพันปีของพระเจ้าจองโจซึ่งสนับสนุนพระเจ้ายองโจจนแทบจะหมดสิ้นและยกฝ่ายโซนนที่สนับสนุนพระองค์ขึ้นมามีอำนาจแทนทำให้ ฮงซังบอม ขุนนางฝ่ายโนนนซึ่งเป็นพระญาติไม่พอใจได้ร่วมมือกับขุนนางฝ่ายโนนนบางส่วนวางแผนปลงพระชนม์พระเจ้าจองโจในงานพิธีฉลองราชาภิเษกครบ 1 ปีและยกองค์ชายอึนจอนขึ้นเป็นพระราชาองค์ใหม่แต่แผนการนี้ไม่สำเร็จถูกจับได้ฮงซังบอมและเหล่าขุนนางถูกประหารส่วนองค์ชายอึนจอนถูกเนรเทศและสิ้นพระชนม์ในปี 1778 ขณะพระชนม์เพียง 19 พรรษา จักรพรรดิสุยเหวิน
จักรพรรดิสุยเหวินตี้ (Emperor Sui-Wendi) มีพระนามเดิมว่า หยางเจียน ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 641 (พ.ศ. 1084) เป็นขุนนาง ราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) ต่อมาบุตรสาวของเขาคนหนึ่งได้เป็นฮองเฮา เมื่อจักรพรรดิโจวเสวียนตี้สิ้นพระชนม์ลง และโอรสผู้เยาว์วัยได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิโจวจิ้งตี้ แห่งราชวงศ์เป่ยโจว หยางเจียนเห็นโอกาสจึงเข้ายึดราชบัลลังก์ และสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิสุยเหวินตี้ เมื่อ ค.ศ. 581 (พ.ศ. 1124) ขณะพระชนม์ 40 พรรษา โจโฉ
Template:CJKV; ค.ศ. 155– 15 มีนาคม ค.ศ. 220)[1] ชื่อรองว่า เมิ่งเต๋อ (孟德) ชื่อเล่นว่า อาหมาน (阿瞞) และ จี๋ลี่ (吉利)[2] เป็นขุนศึกและอัครมหาเสนาบดีลำดับรองสุดท้ายแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้เถลิงอำนาจช่วงปลายราชวงศ์ ทั้งเป็นบุคคลหนึ่งซึ่งมีบทบาทสำคัญที่สุดในสมัยสามก๊ก และเป็นผู้วางรากฐานรัฐเว่ย์/วุย (魏) เมื่อสิ้นชีวิตแล้วได้รับการสถาปนาเป็น พระเจ้าอู่ (武王) หรือ จักรพรรดิอู่ (武帝) เจ้าชายโซฮยอน มกุฎราชกุมารแห่งโชซอน
องค์ชายรัชทายาทโซฮยอน (소현세자, 昭顯世子, 1612-1645) เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในพระเจ้าอินโจกับพระมเหสีอินรยอล ตระกูลฮัน องค์ชายโซฮยอนถูกส่งไปเป็นองค์ประกันของราชวงศ์ชิงที่เสิ่นหยางตามข้อตกลงหลังสิ้นสุดสงครามในปีค.ศ.1636 และเมื่อราชวงศ์ชิงยึดเมืองหลวงของราชวงศ์หมิงได้แล้วจึงย้ายไปอยู่ที่ปักกิ่งในค.ศ.1644 และมีการติดต่อกับ จอห์น อดัม อยู่เสมอ และทรงสิ้นพระชนม์ในค.ศ.1645 หลังจากนิวัติกลับโชซอนได้ไม่นาน พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน
พระเจ้าแทโจ ( ค.ศ. 1335 - ค.ศ. 1408) เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนของเกาหลี (ค.ศ. 1392 - ค.ศ. 1398) พระนามเดิมว่า อี ซ็อง-กเย () ทรงย้ายเมืองหลวงของเกาหลีไปยังเมืองฮันซ็องและตั้งลัทธิขงจื๊อใหม่ (Neo-Confucianism) เป็นศาสนาประจำชาติ จักรพรรดิซุนจง
จักรพรรดิยุงฮีแห่งจักรวรรดิเกาหลี () หรือ สมเด็จพระเจ้าซุนจง (สมเด็จพระจักรพรรดิซุนจงเมอยองโดนินซองกุงแห่งจักรวรรดิเกาหลี) () (25 มีนาคม ค.ศ. 1874 – 24 เมษายน ค.ศ. 1926) ทรงเป็นสมเด็จพระราชาหรือสมเด็จพระจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งจักรวรรดิเกาหลี เป็นพระประมุข ลำดับที่ 27 ถ้านับจากสมัยราชอาณาจักรโชซอน และเป็นพระประมุขพระองค์สุดท้ายในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชของเกาหลี โดยพระองค์ทรงขึ้นเสวยราชย์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิ ในปี ค.ศ. 1908 ซึ่งช่วงนี้เอง จักรวรรดิเกาหลีมีสถานะเป็นรัฐในอารักขาของจักรวรรดิญี่ปุ่น ทำให้พระองค์ทรงไม่มีพระราชอำนาจใดๆ เนื่องจากอำนาจทั้งหมดตกอยู่ในมือของผู้สำเร็จราชการชาวญี่ปุ่นและองค์ชายแดวอนจนหมดสิ้น อีกทั้งพระองค์มีพระพลานามัยไม่สู้แข็งแรงนัก การที่ญี่ปุ่นยินยอมให้พระองค์ขึ้นเสวยราชย์ก็เพื่อรอเวลาที่จะกลืนจักรวรรดิเกาหลีได้โดยสมบูรณ์เท่านั้น 
ในที่สุด อีก 2 ปีถัดมา หรือในปี ค.ศ. 1910 จักรวรรดิญี่ปุ่นก็ได้ล้มล้างสถาบันจักรพรรดิของเกาหลีลงและควบคุมเชื้อสายราชวงศ์ลีทั้งหมดไปญี่ปุ่น ทำให้นักประวัติศาสตร์เกาหลีส่วนหนึ่งไม่ถือว่าพระองค์ทรงป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายแต่ถือว่าสมเด็จพระจักรพรรดิควางมูแห่งจักรวรรดิเกาหลี (พระเจ้าโกจง) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายแทนพระราชินี พระเจ้าซ็อนโจแห่งโชซ็อน
พระเจ้าซ็อนโจเมื่อกลับมาก็พบว่าวังของพระองค์เหลือแต่เถ้าถ่าน จึงสร้างพระราชวังใหม่ชื่อว่า พระราชวังต๊อกซู (ต๊อกซูกุง) ยูซอง-ลยอง เสนอว่าโชซ็อนควรจะรับปืนมาใช้ และปรับปรุงกองทัพรวมทั้งเกณฑ์ไพร่พลทุกชนชั้นตั้งแต่ยังบันถึงชอนมิน พ.ศ. 2140 การเจรจาระหว่างจีนและญี่ปุ่นไม่เป็นผล ญี่ปุ่นจึงบุกโชซ็อนอีกครั้งแต่ไม่ง่ายเหมือนคราวก่อน ยึดได้แต่แคว้นเคียงซังและจอลลาทางใต้ ญี่ปุ่นยังวางแผนกำจัดลีซุนชินโดยการหลอกว่าจะส่งทัพเรือมาบุกฮันซองทางทะเล แต่ลีซุนชินไม่เชื่อว่าจะมาได้เพราะผิดหลักยุทธศาสตร์ แต่พระเจ้าซ็อนโจทรงเห็นว่าลีซุนชินขัดพระราชโองการจึงรับสั่งให้จับเข้าคุก เมื่อไม่มีลีซุนชอนโชซ็อนจึงพ่ายแพ้ยับเยินที่ชิลชอน-นยาง จึงปล่อยตัวลีซุนชินและสามารถเอาชนะญี่ปุ่นที่เมียงนัง  จักรพรรดิซ่งไท่จู่
ซ่งไท่จู่ ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ ซ้องไทโจ๊ว ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (; 21 มีนาคม ค.ศ. 927 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 976) ชื่อตัวว่า จ้าว ควงอิ้น ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ เตียคังเอี๋ยน ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () เป็นขุนศึกคนสำคัญของราชวงศ์โจวยุคหลัง (后周朝) แห่งจีนโบราณ ภายหลังบีบให้ไฉ จงซฺวิ่น (柴宗訓) จักรพรรดิราชวงศ์โจว สละราชบัลลังก์ให้แก่ตน จึงได้ก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ คือ ราชวงศ์ซ่ง (宋朝) และขึ้นเป็นปฐมจักรพรรดิตั้งแต่ ค.ศ. 960 จนสิ้นชีวิตเมื่อ ค.ศ. 976 ขงจื๊อ
Template:CJKV; English: Confucius ; ภาษาไทยมีเรียกกันหลายชื่อ เช่น ขงฟู่จื่อ ขงบรมครูจื่อ ข่งชิว) (ตามธรรมเนียม, 8 กันยายน 551 - 479 ปีก่อน ค.ศ.) หรือ วันที่ 27 เดือน 8 (八月廿七日) ตามปฏิทินทางจันทรคติของจีน [1] ชื่อรอง จ้งหนี เป็นนักคิดและนักปรัชญาสังคมที่มีชื่อเสียงของจีน คำสอนของขงจื๊อนั้น ฝังรากอิทธิพลลึกลงไปในสังคมเอเชียตะวันออกมาเป็นเวลาถึง 20 ศตวรรษ หลักปรัชญาของขงจื๊อนั้นเน้นเกี่ยวกับศีลธรรมส่วนตัว และศีลธรรมในการปกครอง ความถูกต้องเหมาะสมของความสัมพันธ์ในสังคม และ ความยุติธรรมและบริสุทธิ์ใจ ซอดองโย สายใยรักสองแผ่นดิน
ซอดองโย สายใยรักสองแผ่นดิน (Seo Dong Yo) เป็นละครอิงประวัติศาสตร์ของ สถานีโทรทัศน์ SBS จากประเทศเกาหลีใต้ เป็นละครที่บอกเล่าชีวประวัติของพระเจ้ามู กษัตริย์พระองค์ที่ 30 แห่งแพ็กเจ โดยได้กล่าวถึงเรื่องราวการต่อสู้ การเผชิญอุปสรรค เพื่อก้าวเข้าสู่บัลลังก์จนเป็นผลสำเร็จ และเรื่องราวความรักของพระองค์กับองค์หญิงซันวา ธิดาแห่งกษัตริย์ชิลลา จนเป็นต้นกำเนิดของบทเพลง "ซอดองโย" ช็อง โด-จ็อน
ช็อง โด-จ็อน (; ; ; 1342-1398) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1342 เป็นอัครมหาเสนาบดีคนแรกแห่งราชวงศ์โชซ็อน และเป็นขุนนางที่พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อนโปรดปรานและไว้วางพระทัยมากที่สุด โดยท่านเป็นผู้นำแห่ง "กลุ่มชินจิน" ซึ่งเป็นกลุ่มขุนนางที่ทรงอิทธิพลที่สุด ในช่วงต้นราชวงศ์โชซ็อนท่านถูกลอบสังหารที่พระราชวังคย็องบก โดยลีพังวอน เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1398 ขณะอายุได้ 56 ปี พระเจ้าวอนจงแห่งโครยอ
ในค.ศ. 1271 กุบไลข่านตั้งราชวงศ์หยวน เป็นพระจักรพรรดิหยวนซื่อจู พระจักรพรรดิสถาปนาพระเจ้าวอนจงเป็น พระเจ้าชุงกยอง (충경왕, 忠敬王) เป็นกษัตริย์ประเทศราชของราชวงศ์หยวน และในค.ศ. 1274 พระเจ้าวอนจงได้สู่ขอพระธิดาของพระจักรพรรดิหยวนซื่อจูพระนามว่า Khutugh beki มาอภิเษกกับองค์ชายรัชทายาทวังชิม (왕심, 王諶 ภายหลังเป็นพระเจ้าชุงยอล) พระเจ้าวอนจงสวรรคตในค.ศ. 1274 เป็นกษัตริย์ราชวงศ์โครยอองค์สุดท้ายที่มีพระนามที่พระสุสาน พระโอรสองค์ชายรัชทายาทที่อยู่เมืองปักกิ่งกลับมาชึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าชุงยอล (충렬왕, 忠烈王)พระมเหสี พระนางซินจ็อง
วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1834 ปีที่ 34 ในรัชสมัยพระเจ้าซุนโจสวรรคตเมื่อพระชนมายุเพียง 44 พรรษาโดยไร้รัชทายาทเนื่องจากพระราชโอรสอีกองค์ที่ประสูติแต่ พระมเหสีซุนวอน เช่นเดียวกับองค์ชายรัชทายาทฮโยมยองสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุเพียง 3 เดือนทำให้องค์ชายลีฮวานที่ วังเซซุน (พระราชนัดดารัชทายาท) ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น พระเจ้าฮอนจง มีผลให้พระชายารัชทายาทโจพระราชมารดาของพระเจ้าฮอนจงได้รับการสถาปนาเป็นพระพันปีหลวงพระอิสริยยศเทียบเท่าพระมเหสีของพระราชามีพระนามว่า พระมเหสีซินจอง  พระเจ้าอนโจ
ก่อนที่จะก่อตั้ง อาณาจักรแพ็กเจ นั้นพระนางซ็อนโนได้พาองค์ชายพีรูและองค์ชายอนโจอพยพลงใต้มาเนื่องจากพระนางโซยาได้กลับมาอาณาจักรโกคูรยอ พร้อมกับองค์ชายยูริ ซึ่งไปเป็นตัวประกันของอาณาจักรพูยอ เป็นเวลานานพระนางซอนโนเกรงว่าพระโอรสจะแยงบัลลังก์กันจึงได้ขอออกมาตั้งอาณาจักรใหม่คือ อาณาจักรแพ็กเจ ต่อมาเมื่อ พระเจ้าดงเมียงยอง สวรรคตเมื่อ 19 ปีก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 524) ขณะพระชนม์ได้เพียง 40 พรรษา องค์ชายยูริซึ่งเป็นองค์รัชทายาทจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่า พระเจ้ายูริ (Yuri) (19 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 18) จักรพรรดินีซุนจ็อง
ในปัจฉิมวัยพระองค์เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธ จักรพรรดินีซุนจ็องเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 ด้วยพระหทัยพิการขณะพระชนมายุ 71 พรรษา ณ พระตำหนักนักซ็อน พระราชวังชังด็อกหลังกลับไปประทับเพียงห้าปี พิธีปลงพระบรมศพเป็นรัฐพิธีทางพุทธศาสนา พระบรมศพถูกบรรจุเคียงข้างกับพระบรมศพของจักรพรรดิซุนจงพระราชสวามี ช็อง ยัก-ย็อง
ช็อง ยัก-ย็อง (; ค.ศ. 1762–1836) เป็นขุนนางฝ่ายโซนนและนักปราชญ์ชิลฮักคนสำคัญในรัชสมัย พระเจ้าช็องโจ ในเรื่อง Yi San เขาเป็นยังบัณฑิตหรือบัณฑิตที่เข้าสอบ จอหงวน แต่ละปีไม่เคยสอบได้เพราะแนวความคิดที่แปลก แหวกแนวไม่เหมือนใครแต่พอถึงรัชสมัยพระเจ้าช็องโจเขากลับสอบได้เป็นจอหงวนเนื่องจากพระองค์ทรงสนับสนุนคนหนุ่มหัวก้าวหน้าจึงทำให้เขาได้เข้ามารับใช้ราชสำนักเป็นขุนนางที่ทรงโปรดปรานและเขาได้เป็นผู้ออกแบบสร้างเมืองซูว็อนทำให้เหล่าขุนนางหัวเก่าไม่พอใจแต่เมื่อสิ้นรัชสมัยพระเจ้าช็องโจล่วงเข้าสู่รัชสมัย พระเจ้าซุนโจ พระราชโอรสของพระเจ้าช็องโจเขากลับไม่เป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าซุนโจและถูกเนรเทศเนื่องจากเขารับเอาวัฒนธรรมตะวันตกเขาถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ ค.ศ. 1836 ขณะอายุได้ 64 ปี จักรพรรดิซุ่นจื้อ
จักรพรรดิซุ่นจื้อครองราชย์ถึงปีที่ 18 (ค.ศ. 1661) ก็สวรรคตไปด้วยพระชนมายุเพียง 24 พรรษา ทว่าการสวรรคตของพระองค์กลับเป็นปริศนาถูกกล่าวขานไว้หลายรูปแบบ โดยบ้างระบุว่าพระองค์เสียพระทัยกับการสูญเสียพระสนมและพระโอรส ทำให้ร่างกายและจิตใจได้รับความกระทบกระเทือน และสิ้นพระชนม์ด้วยโรคฝีดาษ (ไข้ทรพิษ)ในปี พ.ศ. 2204 (ค.ศ. 1661) ในขณะที่บันทึกของชาวบ้านกลับระบุว่า พระองค์ทรงมีความฝักใฝ่ในพระพุทธศาสนาอย่างแรงกล้า สุดท้ายเมื่อสูญเสียพระสนมอันเป็นที่รัก จึงได้ออกผนวช ณ เขาอู่ไถ (五台山) และต่อมาพระโอรสลำดับที่ 3 ของพระองค์ ที่ประสูติแต่ พระมเหสีคัง คือ องค์ชายเสวียนเยว่ (玄燁) พระชนมายุเพียง 8 พรรษา ได้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้คังซีตามพระพินัยกรรมของซุ่นจื้อในนาม จักรพรรดิคังซี ซึ่งต่อมาทรงเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ชิง และพระนางเสี้ยวจวงก็เป็นผู้อุปการะพระองค์มาโดยตลอด และได้เลื่อนพระอิสริยยศเป็นไท่หวงไทเฮา ตำนานจอมกษัตริย์เทพสวรรค์
กล่าวถึงตำนานเล่าขานของต้นกำเนิดชนชาติเกาหลี ว่ามีเจ้าชายฮวานุง โอรสของเทพสูงสุดบนสวรรค์ ได้แต่งงานกับธิดาของเผ่าหมี และให้กำเนิดโอรสชื่อ ตันกุน ซึ่งต่อมาได้เป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรโซซอนโบราณ เมื่อ 1247 ปี ก่อนคริสตกาลและต่อมาได้กล่าวถึงองค์ชายทัมต๊อกหรือพระเจ้ากวางแกโตมหาราช กษัตริย์แคว้นแห่งโกคูรยอ
(ค.ศ.391-413)ซึ่งเป็นฮวานุงกลับชาติมาเกิดและเกิดมาพร้อมกับของวิเศษ4อย่าง พระเจ้ายังว็อน
พระเจ้ายังว็อน (ประสูติ ? - ค.ศ. 559; ครองราชย์ ค.ศ. 545 – ค.ศ. 559) ทรงเป็นกษัตริย์องค์ที่ 24 แห่ อาณาจักรโคกูรยอ พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องของพระเจ้าอันว็อน ในรัชสมัยของพระองค์นั้นอาณาจักรโคกูรยอค่อยๆเสื่อมลงและยังต้องป้องกันอาณาจักรอย่างเข้มแข็งจากการรุกรานของชาวต่างชาติ เจ้าชายโซฮยอน มกุฎราชกุมารแห่งโชซอน
องค์ชายโซฮยอนได้รับการสถาปนาเป็นมกุฎราชกุมารในค.ศ.1625 เมื่อพระราชบิดาได้เสด็จขึ้นครองราชย์ในค.ศ.1623 ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับลูกสาวของคังซ๊อกกี ในช่วงที่แมนจูรุกรานโชซอนครั้งที่สองในค.ศ.1636 องค์ชายโซฮยอนทรงลี้ภัยไปอยู้ที่ป้อมนัมฮันพร้อมกับพระเจ้าอินโจแต่เมื่อเกาะคังฮวาถูกแมนจูยึดครองสำเร็จ พระเจ้าอินโจจึงต้องยอมจำนนต่อจักรพรรดิหวงไท่จี๋ องค์ชายโซฮยอนจึงเอาพระองค์เองไปเป็นองค์ประกันที่เสิ่นหยางพร้อมกับพระชายาและขุนนางอีกหลายคน จักรพรรดินีมย็องซ็อง
จักรพรรดินีมย็องซ็องแห่งเกาหลี (, มย็องซ็องฮวังฮู; 19 ตุลาคม 1851 – 8 ตุลาคม 1895) เป็นพระมเหสีของจักรพรรดิควางมูแห่งจักรวรรดิเกาหลี (พระเจ้าโกจง) พระจักรพรรดินีมย็องซ็องทรงมีบทบาทอย่างมากในการปกครองและปฏิรูปประเทศในช่วยปลายสมัยราชวงศ์โชซอน และเรื่องราวของพระนางยังคงเป็นประวัติศาสตร์หน้าสำคัญทั้งในด้านการต่อสู้ของวีรสตรีผู้รักชาติ และประวัติศาสตร์อันเป็นที่ถกเถียงในหมู่นักประวัติศาสตร์และนักอาชญวิทยาต่าง ๆ ที่ต่างพยายามค้นหาหลักฐานการสวรรคตที่แท้จริงของพระนาง ซึ่งทั้งฝ่ายเกาหลีเองหรือฝ่ายญี่ปุ่นปิดบังตลอดมา