ประเทศเกาหลีเหนือมีท่าอากาศยานหลักชื่อว่าอะไร ?
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีเหนือ
ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน (IATA: FNJ, ICAO: ZKPY) ท่าอากาศยานหลักประจำชาติ ท่าอากาศยานชังจินบน ท่าอากาศยานช็องจิน ท่าอากาศยานฮย็อนนี ท่าอากาศยานแคช็อน ท่าอากาศยานคังดารี ท่าอากาศยานคังดง ท่าอากาศยานคูอึมนี ท่าอากาศยานคย็องซ็องชูอึล ท่าอากาศยานมีริม ท่าอากาศยานอนช็อน ท่าอากาศยานพังฮย็อน ท่าอากาศยานซัมจีย็อน ท่าอากาศยานซ็อนช็อน ท่าอากาศยานซึงอัมนี ท่าอากาศยานแทช็อน ท่าอากาศยานแททัน-พีแฮ็งจัง ท่าอากาศยานท็อกซัน ท่าอากาศยานอึยจู
การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้
เมืองท่าในเกาหลีใต้ที่สำคัญได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา
ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา () เป็นท่าอากาศยานหลักของกรุงจาการ์ตาและปริมณฑล ตั้งอยู่ในจังหวัดบันเตินบนเกาะชวา ในขณะที่สนามบินอีกแห่งหนึ่งของจาการ์ตาคือ ท่าอากาศยานฮาลิม เปอร์ดานากูซูมา ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามซูการ์โน ประธานาธิบดีคนแรก และโมฮัมมัด ฮัตตา รองประธานาธิบดีคนแรก บางครั้งชาวอินโดนีเซียก็เรียกสนามบินแห่งนี้ว่า "ท่าอากาศยานเจิงกาเร็ง" ตามชื่อตำบลของนครจาการ์ตาตะวันตกที่อยู่ใกล้กับท่าอากาศยาน ท่าอากาศยานดอนเมือง
จนกระทั่ง วันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2555 คณะรัฐมนตรีจึงได้อนุมัติงบประมาณจำนวน 1,600 ล้านบาท ให้ ทอท. นำไปปรับปรุงท่าอากาศยานดอนเมือง เพื่อมุ่งเน้นให้เป็นท่าอากาศยานสำหรับสายการบินต้นทุนต่ำ (โลว์คอสต์ แอร์ไลน์) และเป็นศูนย์กลางเส้นทางการบินในแบบจุดต่อจุด ตามความสมัครใจของแต่ละสายการบิน[20] โดย ทอท. ได้ใช้งบประมาณดังกล่าวเพื่อปรับปรุงบางส่วนของอาคาร 1 และอาคารเทียบเครื่องบิน 2-4 ก่อนจะเปิดให้บริการท่าอากาศยานดอนเมืองแบบเต็มรูปแบบ โดยให้สายการบินระหว่างประเทศที่ทำการบินแบบประจำเข้ามาใช้พื้นที่ทำการที่อาคาร 1 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555[21][22] ในการนี้ ทอท. ได้ปรับการใช้งานอาคารเทียบเครื่องบินที่เชื่อมต่อกับอาคาร 1 ใหม่ โดยให้เที่ยวบินระหว่างประเทศใช้อาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือและอาคารเทียบเครื่องบิน 2 (ประตูทางออกขึ้นเครื่อง 1-6 [บัสเกต] 12 14-15 และ 21-26) ส่วนเที่ยวบินในประเทศใช้อาคารเทียบเครื่องบิน 3 และ 4 (ประตูทางออกขึ้นเครื่อง 31-36 41-46 และ 71-77 [บัสเกต]) แต่การแบ่งการใช้งานห้องโถงเคาน์เตอร์ตรวจบัตรโดยสารและห้องโถงรับกระเป๋าสัมภาระยังคงเหมือนเช่นเดิม[23] รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีเหนือ
รันเวย์บนทางหลวง ใช้สำหรับจอดเครื่องบินที่มีเหตุฉุกเฉิน นี่คือรายชื่อทางหลวงที่มีรันเวย์[3] ท่าอากาศยานนานาชาติเคปทาวน์
ท่าอากาศยานนานาชาติเคปทาวน์ (Cape Town International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากเป็นอันดับ 2 ของแอฟริกาใต้ เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติโจฮันเนสเบิร์ก และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเซาต์แอฟริกันแอร์เวย์ ท่าอากาศยานดอนเมือง
ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง (ชื่อเดิมคือ ท่าอากาศยานกรุงเทพ) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า สนามบินดอนเมือง ตั้งอยู่บนถนนวิภาวดีรังสิต แขวงสนามบิน เขตดอนเมือง ช่วงกิโลเมตรที่ 24 ทางตอนเหนือของกรุงเทพมหานคร เป็นจุดศูนย์กลางทางการบินในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สามารถเชื่อมโยงการคมนาคมทางอากาศไปยังจุดต่างๆ ของโลกได้อย่างเหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นการบินภายในภูมิภาคเอเชียด้วยกัน หรือระหว่างทวีปยุโรป ทวีปอเมริกา ทวีปออสเตรเลีย ซึ่งสามารถใช้เป็นจุดแวะลงและเชื่อมต่อในการเดินทางของผู้โดยสารตลอดจนพัสดุไปรษณียภัณฑ์ไปยังจุดอื่นๆ ได้อย่างดี ท่าอากาศยานดอนเมือง
ก่อนท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเปิดใช้ อาคาร 1 ใช้เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ หลังจากนั้นได้ปิดใช้งานพร้อมกับการย้ายสายการบินที่ทำการบินแบบประจำทั้งหมดไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในคืนวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 คงเหลือแต่เฉพาะสายการบินที่ทำการบินแบบเช่าเหมาลำเท่านั้น แม้จะมีการนำเที่ยวบินภายในประเทศบางเที่ยวบินมาทำการบินที่ท่าอากาศยานดอนเมือง ตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 แต่ใช้พื้นที่ทำการที่อาคาร 3 (อาคารผู้โดยสารในประเทศ) ไม่ได้ใช้อาคาร 1[13][14] แอร์โครยอ
เนื่องจากปัจจัยด้านความปลอดภัยและมลพิษทางเสียง แอร์โครยอจึงถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในสหภาพยุโรป ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 คณะกรรมาธิการแห่งสหภาพยุโรป ได้พบข้อบกพร่องของเครื่องบินในหลุมจอดของท่าอากาศยานในประเทศฝรั่งเศสและเยอรมนี ทำให้แอร์โครยอถูกกล่าวหาด้านการให้บริการเครื่องบินที่บกพร่องมาก และยังล้มเหลวในการเจรจากับกรมการบินพลเรือนฝรั่งเศส ทำให้ฝ่ายฝรั่งเศสมองว่าสายการบินนี้มีประสิทธิภาพตกต่ำมาก นอกจากนี้ องค์กรอีซียังกล่าวว่า เกาหลีเหนือควบคุมสายการบินประจำชาติได้ไม่เพียงพอ และการประชุมที่ชิคาโก ก็ได้สรุปว่า ด้วยเหตุนี้ หากวัดกันด้วยพื้นฐานของเกณฑ์ตัดสินทั่วไปแล้ว[47] คณะกรรมการจึงได้ประเมินผลว่า แอร์โครยอไม่มีมาตรฐานความปลอดภัยที่ดีพอ[48] โซล
เมื่อท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนได้เปิดดำเนินการเมื่อเดือนมีนาคม 2544 ที่เกาะยองจง เมืองอินช็อน ได้เปลี่ยนบทบาทสำคัญของท่าอากาศยานคิมโพไปอย่างมาก ซึ่งปัจจุบันอินช็อนรับผิดชอบเกี่ยวกับสายการบินระหว่างประเทศเกือบทั้งหมดและการบินภายในประเทศบางส่วน ในขณะที่กิมโปรับผิดชอบสายการบินภายในประเทศเท่านั้นยกเว้นเที่ยวบินที่เดินทางไปท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว (ฮาเนดะ) ในโตเกียว, ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ, ท่าอากาศยานนานาชาติหงเฉียวในเซี่ยงไฮ้และท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่งในปักกิ่ง ซึ่งสิ่งนี้นำไปสู่การลดความสำคัญของเที่ยวบินจากท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง
ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง () เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการในเมืองซีอาน มณฑลส่านซี สาธารณรัฐประชาชนจีน มีพื้นที่รวมประมาณ 5 ตารางกิโลเมตร ซึ่งถือเป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน และยังเป็นฐานการบินของสายการบินไชนานอร์ทเวสต์แอร์ไลน์ จนกระทั่งควบรวมกิจการกับสายการบินไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ ในปี 2002 ในปัจจุบัน ท่อากาศยานแห่งนี้สามารถเชื่อมต่อไปยัง 79 เมือง ทั้งในประเทศและต่างประเทศ แอร์โครยอ
แอร์โครยอ (Korean: 고려항공, โครยอฮังกง; ชื่อเดิมคือ โชซ็อนมินฮัง (조선민항)) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศเกาหลีเหนือ ดำเนินการโดยรัฐบาล มีศูนย์บัญชาการในเขตซูนัน กรุงเปียงยาง[2] และมีฐานการบินหลักอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน (IATA: FNJ)[3] โดยให้บริการเที่ยวบินประจำและเที่ยวบินพิเศษไปยังจุดหมายปลายทางในทวีปเอเชียและยุโรป เขตอุตสาหกรรมแคซ็อง
ลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นที่สุด คือ นิคมอุตสาหกรรมแคซ็อง ซึ่งดำเนินการเป็นการพัฒนาเศรษฐกิจความร่วมมือกับประเทศเกาหลีใต้ นิคมแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเขตปลอดทหารเกาหลีไปทางเหนือ 10 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางด้วยรถยนต์จากกรุงโซลหนึ่งชั่วโมง โดยมีการเชื่อมต่อถนนและรางกับเกาหลีใต้โดยตรง สวนแห่งนี้อนุญาตให้บริษัทสัญชาติเกาหลีใต้ว่าจ้างแรงงานราคาถูกซึ่งมีการศึกษา มีทักษะ และเชี่ยวชาญภาษาเกาหลี ขณะที่เป็นแหล่งเงินตราต่างประเทศสำคัญของเกาหลีเหนือ
จนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 บริษัทสัญชาติเกาหลีใต้ 123 แห่งว่าจ้างแรงงานเกาหลีเหนือประมาณ 53,000 คน และเจ้าหน้าที่เกาหลีใต้ 800 คน ค่าจ้าง ซึ่งรวมเป็น 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี ถูกจ่ายให้แก่รัฐบาลเกาหลีเหนือโดยตรง
เมื่อเกิดความตึงเครียดระหว่างเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้ การเข้าถึงนิคมอุตสาหกรรมของเกาหลีใต้ถูกจำกัด วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2556 เกาหลีเหนือกันมิให้พลเมืองเกาหลีใต้ทั้งหมดเข้าถึงเขตอุตสาหกรรม และวันที่ 8 เมษายน ชะลอปฏิบัติการที่นิคมฯ วันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2556 รัฐบาลเกาหลีเหนือย้ายคนงาน 50,000 คนออกจากนิคมอุตสาหกรรมแคซ็อง ซึ่งเป็นการหยุดกิจกรรมทั้งหมดโดยชะงัด ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง
ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินแอร์ไชน่า สายการบินแห่งชาติของประเทศจีน ซึ่งมีเที่ยวบินจากที่นี่มากกว่า 120 เส้นทาง (ไม่รวมเที่ยวบินส่งสินค้า) ทั้งนี้ยังมี ไห่หนานแอร์ไลน์ และ ไชน่าเซาเทิร์นแอร์ไลน์ ที่ยึดสนามบินนี้เป็นสนามบินหลักอีกด้วย ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต
ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตถือกำเนิดขึ้นเมื่อต้นทศวรรษที่ 1930 (พ.ศ. 2473-2482) โดยรัฐบาลภายใต้อาณัติของฝรั่งเศสได้สร้างสนามบินขนาดเล็กขึ้นในหมู่บ้านเตินเซินเญิ้ต จึงเป็นที่รู้จักในชื่อว่า สนามบินเตินเซินเญิ้ต และเมื่อกลางปี พ.ศ. 2499 ทางสหรัฐอเมริกาได้สร้างทางวิ่งความยาว 2,160 เมตรและอาคารสนามบิน ซึ่งได้กลายเป็นท่าอากาศยานนานาชาติสำหรับเวียดนามใต้ ในช่วงสงครามเวียดนาม ฐานทัพอากาศเตินเซินเญิ้ตได้เป็นฐานทัพสำคัญทั้งของสหรัฐอเมริกาและกองทัพอากาศเวียดนามใต้ และก่อนปี พ.ศ. 2518 ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตยังเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้มาใช้บริการมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก เมียนมาร์แอร์เวย์อินเตอร์เนชันแนล
บริษัท เมียนมาร์แอร์เวย์อินเตอร์เนชันแนล จำกัด () เป็นสายการบินเอกชนซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ย่างกุ้ง ประเทศพม่า ให้บริการสายการบินไปยังจุดหมายปลายทางต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีฐานการบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง นอกจากนี้ยังเคยเป็นผู้สนับสนุนหลักของกีฬาซีเกมส์ 2013 อีกด้วย ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ
ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเจแปนแอร์ไลน์ สายการบินออล นิปปอน แอร์เวย์ และสายการบินนอร์ธเวสต์แอร์ไลน์ และยังเป็นท่าอากาศยานรองของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ อีกด้วย ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง
ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง เป็นสนามบินระหว่างประเทศสนามบินหลักของกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือห่างจากใจกลางเมืองประมาณ ในเขตฉาวหยาง และบางส่วนของ เขตซุ่นอี้ บริหารงานโดย บริษัทท่าอากาศยานปักกิ่งแคปิตอล ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ รหัสสนามบิน IATA ของปักกิ่งคือ PEK มาจากการถอดความชื่อของปักกิ่งเป็นอักษรโรมันแบบเดิม (Peking)  ท่าอากาศยานปูลโกโว
ท่าอากาศยานปูลโกโว () ตั้งอยู่ที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย ห่างจากตัวเมืองไปทางใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของรัสเซีย (เป็นรองจากโดโมเดโดโว และเชเรเมเตียโว) เดิมมีชื่อว่าท่าอากาศยานชอสเซนายา และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของรอสซิยาแอร์ไลน์ เกาสฺยง
ท่าอากาศยานนานาชาติเกาสฺยง (Kaohsiung International Airport) รองรับเมืองเกาสฺยงและมีขนาดใหญ่เป็นอันดับในประเทศ ส่วนท่าเกาสฺยง (Port of Kaohsiung) เป็นท่าเรือขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ แต่มิใช่ท่าเรืออย่างเป็นทางการของเมืองนี้ ขณะที่ระบบรถไฟฟ้าใต้ดินของเมืองนั้นเรียก การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนเกาสฺยง (Kaohsiung Mass Rapid Transit) และเริ่มให้บริการเมื่อต้นปี 2008 เมืองเกาสฺยงยังเป็นที่ตั้งบัณฑิตยสถานและกองบัญชาการกองทัพเรือสาธารณรัฐจีน ทั้งเคยเป็นเจ้าภาพกีฬาโลก 2009 (2009 World Games) ซึ่งจัดการแข่งขันกีฬาระดับชนิดที่ไม่มีในโอลิมปิกส์ด้วย แอร์โครยอ
เที่ยวบินระหว่างประเทศ เกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้ ให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 2003 โดยเครื่องบิน ตูโปเลฟ ตู-154 ลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน แอร์โครยอเคยให้บริการเที่ยวบิน 40 เที่ยวไปยังโซล, ยังยัง และปูซาน ในประเทศเกาหลีใต้[35] ส่วนเที่ยวบินจากท่าอากาศยานฮัมฮึง ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติยังยังนั้น เริ่มในปี ค.ศ. 2002[36] แต่ต่อมาท่าอากาศยานยังยังได้ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 2008 และไม่มีเที่ยวบินพาณิชย์ระหว่างเกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้อีกเลย ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ
ในปี 2556, เมืองปูซานประกาศว่าเตรียมสิ้นสุดการให้บริการสำหรับสายการบินโดยสารที่ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ เนื่องจากขนาดท่าอากาศยานที่เล็ก การจราจรทางอากาศที่ขับคั่งและเหตุผลด้านความปลอดภัย. โดยมีแผนจะย้ายท่าอากาศยานของปูซานไปยังเกาะกาด็อกโด, เกาะทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของปูซานและอยู่ทางด้านใต้ของ 'ท่าเรือปูซานนิวพอร์ท' ประมาณ 7 กม. อาคารผู้โดยสารสนามบิน
การออกแบบในรูปแบบ Pier จะใช้รูปแบบอาคารยาว และแคบ
โดยให้เครื่องบินจอดทั้งสองด้าน. สุดทางของด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับส่วนออกตั๋ว และพื้นที่สำหรับรับกระเป๋าเดินทาง. baggage claim. ท่าเทียบสามารถจุเครื่องบินได้จำนวนมากและมีการออกแบบที่เรียบง่าย, แต่มักจะมีระยะทางที่ยาวนับจากเคาน์เตอร์เช็คอินถึงเกท (ตัวอย่างเช่น ระยะทางห่างกว่าครึ่งไมล์ที่สนามบินนานาชาติคันไซ Kansai International Airport หรือ อาคารผู้โดยสาร 1 ในสนามบิน Lisbon Portela Airport). สนามบินระหว่างประเทศที่ใหญ่ๆ มีทางเทียบรวมทั้งสนามบินนานาชาติชิคาโก O'Hare International Airport, สนามบินนานาชาติลาร์นากา Larnaca International Airport, สนามบินนานาชาติแฟรงค์เฟิร์ต Frankfurt International Airport, สนามบินฮีทโทรว์ในกรุงลอนดอน London Heathrow Airport, สนามบินอัมสเตอร์ดัม Amsterdam Schiphol Airport, สนามบินนานาชาติ Murtala Muhammed International Airport, สนามบินนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ Kuala Lumpur International Airport, สนามบินนานาชาติเมรีดา Mérida International Airport, สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ Bangkok International Airport, สนามบินนานาชาติมาซาตลัน Mazatlan International Airport, สนามบินนานาชาติกรุงเบรุต Beirut International Airport, สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport, สนามบินนานาชาติอัลลามา อิกบอล Allama Iqbal International Airport, สนามบินนานาชาติตีฮัวนา Tijuana International Airport, สนามบินโรม ฟิวมิชิโน Rome Fiumicino Airport, สนามบินนานาชาติโตรอนโต เพียร์สัน Toronto-Pearson International Airport, สนามบินนานาชาตินิวเดลี Delhi International Airport, สนามบินนานาชาติฟอร์ท ลอเดอเดล ฮอลิวูด Fort Lauderdale–Hollywood International Airport and สนามบินนานาชาติไมอามี่Miami International Airport. ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน
ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน (Københavns Lufthavn, Kastrup) เป็นท่าอากาศยานที่รองรับการจราจรทางอากาศกรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก และเป็นท่าอากาศยานสำคัญและมีผู้ใช้บริการมากที่สุดในกลุ่มประเทศนอร์ดิก อีกทั้งยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสแกนดิเนเวียน แอร์ไลน์ ซิสเต็ม ท่าอากาศยานซุนช็อน
ท่าอากาศยานซุนช็อน เป็นท่าอากาศยานกองทัพที่จังหวัดพย็องอันใต้ ประเทศเกาหลีเหนือ
ท่าอากาศยานมีรันเวย์ทางเดี่ยวสภาพพื้นผิวคอนกรีตที่ 15/33 รันเวย์มีขนาด 8150 x 157 ฟุต (2484 x 48 เมตร) รันเวย์มีเส้นทางขนาดยาวและยังมีลานจอดเครื่องบิน 2 ลานจอด ในเส้นทางแรกจะนำเครื่องบินเก็บไว้ที่ชั้นใต้ดิน ท่าอากาศยานนี้เป็นที่ตั้งของกองทหารโจมตีที่ 55 ซึ่งมีมิโคยัน มิก-29 และ ซุกฮอย ซู-25 ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋-ยฺหวิน
สนามบินแห่งนี้ตั้งอยู่ในอำเภอไป๋-ยฺหวินและอำเภอฮฺวาตูของนครกว่างโจว เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2004 เพื่อทดแทนสนามบินแห่งเก่าที่มีอายุกว่า 72 ปี ซึ่งในปัจจุบันได้ปิดใช้งานแล้ว สนามบินแห่งใหม่นี้สร้างขึ้นด้วยงบประมาณกว่า 1.98 หมื่นล้านหยวน มีที่ตั้งห่างจากตัวเมืองกว่างโจวไปทางเหนือราว 27 กิโลเมตร และมีขนาดใหญ่กว่าสนามบินเดิมถึงเกือบห้าเท่า คำว่า "ไป๋-ยฺหวิน" (白云) นั้นเป็นชื่อของภูเขาที่อยู่ใกล้เคียงสนามบินแห่งเก่า (ไป๋-ยฺหวินชาน) มีความหมายว่า "เมฆขาว" นอกจากนี้ สนามบินแห่งใหม่ยังอยู่ใกล้ตัวเมืองมากกว่าสนามบินแห่งเก่า  ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง
ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง (พม่า: ရန်ကုန်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်) เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในตำบลมีนกะลาโดน ทางเหนือ 15 กิโลเมตรจากตัวเมืองย่างกุ้ง ดำเนินงานโดยรัฐบาล เป็นท่าอากาศยานนานาชาติแห่งหลักของพม่า และเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ รองจากท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์ และท่าอากาศยานนานาชาติเนปยีดอ ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา
ท่าอากาศยานนานาชาติเจนีวา , หรือที่รู้จักกันในชื่อ ท่าอากาศยานกวงแทร็ง เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการแก่เมืองเจนีวา ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 4 กิโลเมตร และเชื่อมต่อโดยตรงกับทางด่วน เส้นทางเดินรถประจำทางและรถไฟ (SBB-CFF-FFS) และมีพื้นที่ติดกับพรมแดนระหว่างสวิตเซอร์แลนด์กับฝรั่งเศส และยังสามารถเข้าสู่ท่าอากาศยานได้จากทั้งสองประเทศ ผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่มาจากหรือจะไปฝรั่งเศสไม่ต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองและศุลกากรของสวิตเซอร์แลนด์ หากยังคงอยู่ในพื้นที่ฝรั่งเศสของท่าอากาศยาน การขนส่งสินค้าสามารถกระทำได้จากทั้งสองประเทศ ทำให้เจนีวากลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการขนส่งสินค้าของสหภาพยุโรป แม้ว่าสวิสเซอร์แลนด์จะได้เป็นสมาชิกสหภาพยุโรปก็ตาม บางส่วนของท่าอากาศยานอยู่ในเขตเมย์แร็ง และอีกส่วนอยู่ในเขตกรองด์-แซเกอเน็กซ์ ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
ท่าอากาศยาน ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของแม่น้ำฮัน ชานกรุงโซล (ชื่อคิมโพ มาจากชื่อเมืองแถวนั้น) ท่าอากาศยานนานาชาติเลียนเคือง
ท่าอากาศยานนานาชาติเลียนเคือง () เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาท่าอากาศยานทั้งหมดสี่แห่งของจังหวัดเลิมด่ง ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในเขตอำเภอดึ๊กจ่ง ห่างจากเมืองด่าหลัตไปทางทิศใต้ประมาณ 30 กิโลเมตร การปรับปรุงท่าอากาศยานเพื่อให้สามารถรองรับอากาศยานที่ใหญ่ขึ้นแล้วเสร็จเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 มีเส้นทางบินภายในประเทศไปยังฮานอยและนครโฮจิมินห์ และจะมีเส้นทางไปยังเมืองดานัง กัมพูชา ลาว สิงคโปร์ และเกาหลีใต้ในอนาคตอันใกล้ การขนส่งในประเทศเกาหลีเหนือ
สายการบินเพียงหนึ่งเดียวของเกาหลีเหนือ คือ แอร์โครยอ และมีสายการบินอื่นมาลงที่เกาหลีเหนือ ได้แก่ แอร์ไชนา บินระหว่าง ปักกิ่ง - เปียงยาง ซูว็อน
กองทัพอากาศสาธารณรัฐเกาหลีมีฐานทัพตั้งอยู่ที่แขวงจังจี, เขตคว็อนซ็อน, เมืองซูว็อน ซึ่งเคยเป็นฐานทัพอากาศของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกาในช่วงระหว่างสงครามเกาหลี ท่าอากาศยานเชียงใหม่
ท่าอากาศยานเชียงใหม่ หรือสนามบินเชียงใหม่ () ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ 4 กิโลเมตร ในตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นท่าอากาศยานนานาชาติ 1 ในจำนวนทั้งหมด 6 แห่ง ที่ดำเนินงานโดยบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) เป็นศูนย์กลางทางการบินของภาคเหนือ โดยมีเที่ยวบินเข้าออกหนาแน่นเป็นลำดับสี่ รองจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ท่าอากาศยานดอนเมือง และท่าอากาศยานภูเก็ต ท่าอากาศยานนานาชาติซัม ราตูลางี
ท่าอากาศยานนานาชาติซัม ราตูลางี () หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติมานาโด เป็นสนามบินนานาชาติในจังหวัดซูลาเวซีเหนือ ประเทศอินโดนีเซีย อยู่ห่างจากเมืองมานาโดไปประมาณ ชื่อสนามบินมาจากบุคคลสำคัญชื่อว่า ซัม ราตูลางี สนามบินแห่งนี้เป็น 1 ใน 11 ประตูสู่อินโดนีเซียที่สำคัญ ปัจจุบันเป็นฐานการบินหลักของสายการบินไลอ้อนแอร์และวิงส์แอร์ และยังเป็นฐานการบินรองของสายการบินการูดาอินโดนีเซียและซิตีลิงก์ โดยในปัจจุบัน สนามบินแห่งนี้รองรับสายการบินระหว่างประเทศอยู่ 4 สายการบิน ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ท่าอากาศยานมีทางวิ่ง 2 ทาง ได้แก่ 01/19 (ฝั่งเหนือ) และ 17/35 (ฝั่งใต้) ระหว่างที่มีการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารใหม่ฝั่งใต้ เครื่องจะจอดที่ทางวิ่งฝั่งเหนือเป็นส่วนใหญ่ โดยที่ทางวิ่งหลัก (01/19) จะมีระบบตรวจจับเครื่องบินที่จะลงจอด การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2001 เพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 สถิติปี ค.ศ. 2007 มีผู้โดยสารกว่า 30 ล้านคนต่อปี ได้รับคัดเลือกเป็น "ท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลก" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2005-2008 ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต
ท่าอากาศยานนานาชาติวัดไต () (IATA: VTE, ICAO: VLVT) เป็นหนึ่งในสี่ท่าอากาศยานนานาชาติของประเทศลาว ตั้งอยู่ที่เมืองศรีโคตรบอง นครหลวงเวียงจันทน์ เป็นท่าอากาศยานหลักของการบินลาว และลาวเซ็นทรัลแอร์ไลน์ อู๋ซี
สนามบินอู๋ซี ซูหนาน ชั่วฟ่าง (อังกฤษ: Wuxi Sunan Shuofang International Airport; จีนตัวย่อ: 无锡苏南硕放国际机场) เปิดทำการเมื่อปี ค.ศ. 2004 ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองอู๋ซีประมาณ 14 kilometres (8.7mi) โดยให้บริการเที่ยวบินตรงไปยังเมืองปักกิ่ง กว่างโจว เซินเจิ้น เขตบริหารพิเศษฮ่องกง ไทเป ประเทศสิงคโปร์ และเมืองโอซะกะ ประเทศญี่ปุ่น ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน
ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน () หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติมะนิลา () เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศฟิลิปปินส์ มีพื้นที่บริการในมะนิลาและเขตปริมณฑล ท่าอากาศยานตั้งอยู่ระหว่างเขตติดต่อระหว่างสองเมืองคือปาไซกับปาราแนก ประมาณ 7 กิโลเมตรทางใต้ของมะนิลาและทางตะวันตกของมากาตี ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้ถูกจัดอันดับเป็นท่าอากาศยานยอดแย่ที่สุดของโลกติดกันสามปีซ้อนระหว่าง
พ.ศ. 2554-2556 วิกฤตการณ์เกาหลีเหนือ พ.ศ. 2560–2561
เช้าวันที่ 4 กันยายน ประเทศเกาหลีใต้ดำเนนิการฝึกซ้อมขีปนาวุธทิ้งตะวซึ่งเกี่ยวข้องกับขีปนาวุธทิ้งตัวฮย็อนมูและเครื่องบินเจ็ตขับไล่เอฟ-15เคของเกาหลีใต้ ซึ่งคาดว่าเป็นการตอบสนองต่อการจุดระเบิดของเกาหลีเหนือ สำนักข่าวของรัฐ ยอนฮัพ กล่าวว่ากองทัพเกาหลีใต้ดำเนินการซ้อมรบกระสุนจริงซึ่งจำลองการโจมตีจุดนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือ โดยโจมตี "เป้าหมายที่กำหนดในทะเลตะวันออก" จังหวัดคังว็อน (ประเทศเกาหลีใต้)
จังหวัดคังว็อนและจังหวัดคังว็อนที่อยู่ในเกาหลีเหนือ ต่างก็อยู่ในภูมิภาคควันดง เหมือนกัน ภูมิภาคตะวันตกของเทือกเขาแทแบ็กเรียกว่าภูมิภาคย็องซอ ส่วนภูมิภาคภาคตะวันออกของเทือกเขาเรียกว่าภูมิภาคย็องดง คำว่าย็องดงมักใช้บ่อย ๆ เพื่อใช้เรียกขนส่งมวลชนที่มาจากโซล เมืองหลวงของประเทศ ดังนั้นถ้าโดยสารรถโดยสารหรือรถไฟมาจะใช้ทาง "เส้นทางย็องดง" ส่วนถ้าขับรถยนต์ส่วนตัวมาผ่านคังนึงจะผ่านทางด่วนสายย็องดง ท่าอากาศยานนานาชาติเทียนจินปินไห่
ท่าอากาศยานเทียนจินปินไห่เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเทียนจินแอร์ไลน์ รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีเหนือ
สายการบินประจำชาติ แอร์โครยอ ได้เข้าร่วม IATA ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 และทางเกาหลีเหนือได้ประกาศว่าจะปรับปรุงท่าอากาศใหม่เพื่อรับรองในระดับนานาชาติ อย่างไรก็ตาม นอกจากท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนันแล้ว ท่าอากาศยานส่วนใหญ่ไม่สามารถใช้งานได้เต็มประสิทธิภาพ และยังถูกใช้งานในด้านการทหารอีกด้วย[2] ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
ท่าอากาศยานถูกสร้างประมาณปี ค.ศ. 1939–1942 เป็นช่วงระหว่างภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
ท่าอากาศยานคิมโพได้เป็นฐานทัพหลักของกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามเกาหลี ในชื่อ เค-14 โรงแรมนานาชาติยังกักโด
โรงแรมนานาชาติยังกักโด () เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลีเหนือ และสูงเป็นอันดับที่ 2 รองจากโรงแรมรยูกย็อง ตั้งอยู่บนเกาะยังกัก ห่างจากใจกลางกรุงเปียงยางไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 2 กิโลเมตร มีความสูง มีภัตตาคารหมุนอยู่ที่ชั้น 47 มีจำนวนห้อง 1,000 ห้อง มีพื้นที่ 87,870 ตารางเมตร ก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1986-1992 โดยบริษัทฝรั่งเศสแห่งหนึ่ง และเปิดในปี ค.ศ. 1995 โอลิมปิกฤดูหนาว 2018
เมืองพย็องชัง " Pyeongchang " ได้ถูกเปลี่ยนชื่อทางการตลาดเป็น " PyeongChang " ด้วยการใช้ตัว "C" พิมพ์ใหญ่ (เรียกว่า CamelCase) เนื่องจากความกังวลที่ถูกหยิบยกขึ้นว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ประสงค์จะมาชมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 อาจเกิดความสับสนจากเมืองพย็องชาง ไปเป็นกรุงเปียงยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ[16] ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ท่าอากาศยานเปียงยางแห่งแรก ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำแทดง แต่ถูกทำลายในสงครามโลกครั้งที่สอง จึงสร้างท่าอากาศยานใหม่ ซึ่งก็คือท่าอากาศยานซูนัน ในย่านชานเมืองขึ้น ท่าอากาศยานนานาชาติดานัง
ท่าอากาศยานนานาชาติดานัง () เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในเมืองดานัง ทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม เป็นสนามบินนานาชาติแห่งที่ 3 ของประเทศ ถัดจากท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตในโฮจิมินห์ซิตี และท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่ายในกรุงฮานอย ประเทศนอร์เวย์
มีท่าอากาศยาน 97 แห่งในนอร์เวย์ มีอยู่เจ็ดสนามบินมีผู้โดยสารมากกว่าหนึ่งล้านคนเป็นประจำทุกปี[12] ท่าอากาศยานหลักของนอร์เวย์คือ ท่าอากาศยานนานาชาติออสโล[13] ท่าอากาศยานดอนเมือง
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 สายการบินในประเทศที่ทำการบินแบบประจำ จำนวนหนึ่ง ได้แก่ การบินไทย นกแอร์ และวัน-ทู-โก (ภายหลังเปลี่ยนเป็นโอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์ เมื่อ พ.ศ. 2553) ได้ย้ายการปฏิบัติการทั้งหมดจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กลับมายังท่าอากาศยานดอนเมืองอีกครั้ง โดยใช้อาคาร 3 เป็นพื้นที่ให้บริการ ยกเว้นการบินไทยที่ยังคงให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศบางส่วนในเส้นทางกรุงเทพฯ-เชียงใหม่ เชียงราย ภูเก็ต และกระบี่ ซึ่งเป็นเที่ยวบินเชื่อมต่อสำหรับผู้โดยสารต่างประเทศที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิต่อไป โดยมีเที่ยวบินออกจากดอนเมืองในจุดบิน 4 จุดดังกล่าวเช่นเดียวกัน นอกจากนี้การบินไทยยังได้เปิด ไทย ซิตี้ แอร์ เทอร์มิน่อล (ท่าอากาศยานดอนเมือง) บริเวณโถงชั้น 1 อาคารจอดแล้วจรของ รฟม. ที่เชื่อมต่อกับสถานีลาดพร้าวของรถไฟฟ้ามหานคร (สายสีน้ำเงิน) เพื่อเป็นการเพิ่มจุดบริการตรวจบัตรโดยสารให้แก่ผู้โดยสารที่จะเดินทางไปท่าอากาศยานดอนเมือง โดยมีบริการรถเวียนระหว่างสถานีลาดพร้าวและท่าอากาศยานดอนเมือง[25][26] อย่างไรก็ดี ตั้งแต่วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2552 การบินไทย ได้ย้ายการปฏิบัติการของเที่ยวบินในประเทศกลับไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิทั้งหมด เพื่อลดเวลาและค่าใช้จ่ายในการเชื่อมต่อเที่ยวบินของผู้โดยสารและผู้ส่งสินค้า และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เครื่องบินและอุปกรณ์บริการภาคพื้น ตามนโยบายการเสริมสร้างศักยภาพให้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางอากาศของภูมิภาคของรัฐบาลในขณะนั้น ขณะที่นกแอร์และวัน-ทู-โก ยังคงให้บริการที่อาคาร 3 ท่าอากาศยานดอนเมืองต่อไป[27][28] จนกระทั่ง วันที่ 1 สิงหาคม 2554 ทอท. จึงได้ย้ายพื้นที่ปฏิบัติการของสายการบินในประเทศไปยังอาคาร 1 ทั้งหมด อีกทั้งปลายปี พ.ศ. 2554 อาคาร 3 ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุการณ์มหาอุทกภัย และหลังจากนั้นยังไม่ได้รับการฟื้นฟูให้ใช้งานได้ตามเดิม ประเทศเกาหลีเหนือ
คาบสมุทรเกาหลีทอดตัวไปทางทิศใต้ทางด้านตะวันออกของทวีปเอเชีย มีความยาว 1,020 กิโลเมตร และกว้าง 300 กิโลเมตร ณ จุดที่แคบที่สุดของคาบสมุทรเกาหลี พื้นที่ 70% ของประเทศเป็นเทือกเขา จึงจัดเป็นประเทศที่มีภูมิประเทศเป็นเทือกเขามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ท่าอากาศยานนานาชาติฉงชิ่งเจียงเป่ย์
ท่าอากาศยานฉงชิ่งเจียงเป่ย์เป็นท่าอากาศยานหลักในภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ในปี พ.ศ. 2552 มีจำนวนผู้โดยสารทั้งสิ้น 14,083,045 คน อยู่ในอันดับที่ 10 ของท่าอากาศยานในประเทศจีน ในด้านของจำนวนผู้ใช้บริการ และอยู่ในอันดับที่ 11 ในจำนวนปริมาณสินค้า อีกทั้งยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบิน ฉงชิ่งแอน์ไลน์ เสฉวนแอร์ไลน์ และแอร์ไชน่า ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ไซปรัส เตอร์กิส แอร์ไลน์ (ดาลาแมน, แอนทัลยา) ดาอัลโล แอร์ไลน์ (ดจิโบติ) เดลต้า แอร์ไลน์ (ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์น เคนตัคกี, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, แอตแลนตา) เนชั่นไวด์ แอร์ไลน์ (โจฮันเนสเบิร์ก) บรัสเซลส์ แอร์ไลน์ (บรัสเซลล์) บริติช แอร์เวย์ (กราโกว, กลาสโกว, เกรเนดา, เกรเรเบิล, คาเกลียรี, คาตาเนีย, คิงส์ตัน, เจนีวา, เจอร์ซีย์, ซาราเจโว, ซาลซ์เบิร์ก, ซูริค, เซนต์ลูเซีย, โซเฟีย, ดับลิน, ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดูโบรฟนิก, เดรสเดน, ติรานา, ตูริน, ตูลูส, เทเนไรฟ, แทมป้า, โทบาโก, เธสซาโลนิกิ, นิซ, นิวคาสเซิล, นิวเควย์, เนเปิลส์, บอร์ดิว, บาร์เซโลนา, บาร์เบโดส, บารี, เบอร์มิวด้า, โบลอกนา, ปราก, ปิซา, พริสตินา, พอร์ท ออฟ สเปน, มาดริด, มาร์เซล์, แมนเชสเตอร์, เรกยาวิก-เกฟลาวิก, โรม-ฟิอูมีชิโน, ลักเซมเบิร์ก, วาร์นา, เวนิซ, เวโรนา, สปลิต, อดินเบิร์ก, อเบอร์ดีน, ออร์แลนโด, อัมสเตอร์ดัม, อิชเมีย, แอนติกา, แอลเจียร์, ฮุสตัน, แฮสซี เมสเซาด์) บริติช แอร์เวย์ ที่ดำเนินการโดย จีบีแอร์เวย์ (ชาร์ท เอล ชีค, เซวิลล์, ดาลาแมน, ตูนิส, เตเนไรฟ เซาท์, เตเนไรฟ นอร์ท, นานท์, บาสเชีย, ปาฟอส, พาลมา เดอ มัลลอร์คา, ฟังคัล, ฟาโร, มอนท์เพลเลอร์, มัลตา, มาร์ราเคค, มะละกา, มาหน, ยิบรอลตา, โรดส์, ลาส พาลมาส, ลียง, อกาเดีย, อลิคานติ, อัจจาชิโอ, อารีไคฟ, อินสบรัค, อิบีซา, เฮรากลิออน, เฮอร์กาดา) ฟลายเจ็ต (เคอร์ฟู, ชาร์ม เอล ชีค, เตเนไรฟ, ปาฟอส, มาหน, ลักซอร์, ลาร์นาคา, แอมรีตซาร์, เฮรากลิออน) ฟลายลาล (วิลเนียส) เฟิร์ทชอยส์ แอร์เวย์ (กราโกว, กา ,กาลามาตา, กิตตาลา, เกฟาลลิเนีย, เกรโนเบิล, โกส, เคอร์ฟู, แคนคูน, เจนีวา, ชาร์ม เอล ชีค, แชนย่า, ซากินธอส, ซาดาร์, ซาลเบิร์ก, เซนต์โทมัส, ดาลาแมน, ดูโบรฟนิก, ตูริน, ตูลูส, เตเรไรฟ, ทาบา, เทลอาวีฟ, เนเปิลส์, บันจูล, บาร์เซโลนา, เบอร์กาส, โบดรัม, ปอร์ลามาร์, ปาฟอส, ปุนตา คานา, เปอร์โต ปลาสตา, พรีเวซา, พาลมา เดอ มอลลอร์คา, ฟังคัล, ฟาโร, เฟอร์เตเวนทูรา, มอมบาซา, มอลตา, มะละกา, มาเล, มาหน, มิติลินี, โมนาสเทียร์, ยับยานา, เรอุซ, โรดส์, ลาร์นาคา, ลาส พาลมาส ,ลิเบอเรีย, วาร์นา, วาราเดโร, เวโรนา, สเกียธอส, อกาเดีย, อลิคานติ, ออร์แลนโด-แซนฟอร์ด, อะรูบา, อัลเมเรีย, อาร์เรไคฟ, อินน์สบรัค, อิบิซา, แอนติกา, แอนเทย์ลา, ฮอลกูอิน, แฮรากลิออน) มาเลฟฮังกาเรียนแอร์ไลน์ (บูดาเปรตส์) รอยัลแอร์โมรอค (มาร์ราเคค) อเมริกัน แอร์ไลน์ (ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ราไลจ์/ดูแรม) อาร์เกีย อิสราเอล แอร์ไลน์ (เทลอาวีฟ) อิสแรร์แอร์ไลน์ (เทลอาวีฟ) เอเดรียแอร์เวย์ (ยับยานา) เอมิเรตส์ (ดูไบ) แอร์เซาท์เวส (นิวเควย์, พลายเมาธ์) แอร์นามิเบีย (วินโฮก) แอร์พลัสโคเม็ต (มาดริด) แอร์ฟรานซ์ แอร์ฟรานซ์ ที่ดำเนินการโดย บริทแอร์ (สตาร์สเบิร์ก) แอสแทรอัส (เอล อลาเมน, กาลามาตา, กูซาโม, เกฟาลลิเนีย, เคอร์ฟู, คาลวี, เจนีวา, ชัมเบรี, ชาร์ม เอล ชีค, ซากินธอส, ซาดาร์, ซาล์ซเบิร์ก, เซนต์จอห์น, ดูโบรฟมิก, เดียร์เลก, ทาบา, เทเนไรฟ, ธีรา, บันจูล, บาสเทีย, เบอร์เจน, โบดรัม, ปาฟอส, พรีเวซา, ฟรีทาวน์, ฟาเจอเนส, มอนโรเวีย, มะละกา, มาลาโบ, มิโคนอส, เมอร์เซีย, เมอร์มานส์, ยูราล์ก, ลาส พาลมอส, สปริต, อคาบา, อักกรา, อัลเจโร, อัสวาน, โอลเบีย, เฮรากลิออน, แฮสซี เมสเซาด์) การขนส่งในจังหวัดเชียงใหม่
จังหวัดเชียงใหม่มีท่าอากาศยานเชียงใหม่ ที่มีความหนาแน่นของผู้ใช้บริการเป็นอันดับ4ของประเทศรองจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ท่าอากาศยานดอนเมือง ท่าอากาศยานภูเก็ต ตามลำดับ โดยมีเที่ยวบินไป-กลับวันละหลายเที่ยวบิน ทั้งสายการบินภายในประเทศ และสายการบินระหว่างประเทศ โดยสายการบินระหว่างประเทศ มีสายการบินในแถบเอเชียมีเที่ยวบินโดยตรงจากเชียงใหม่ไปยังหลายประเทศ เช่น จีน เกาหลีใต้ ลาว เมียนมาร์ ไต้หวัน มาเลเซีย สิงคโปร์ ฮ่องกง มาเก๊า เป็นต้น นาโงยะ
นครนาโงยะแบ่งการปกครองออกเป็น 15 แขวง ประกอบด้วย:นาโงยะมีท่าอากาศยานอยู่สองแห่ง ท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ (NGO) ที่ก่อสร้างโดยการถมทะเลบริเวณเมืองโทโกมาเนะ ซึ่งท่าอากาศยานแห่งนี้มีเที่ยวบินระหว่างและเทศและเที่ยวบินในประเทศจำนวนมาก และท่าอากาศยานรองคือท่าอากาศยานนาโงยะ (ท่าอากาศยานโคมากิ) ซึ่งตั้งอยู่ในชานเมืองนาโงยะบริเวณเมืองโคมากิและคาซูงาอิ ซึ่งตั้งแต่วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2005 เที่ยวบินทั้งหมดได้ย้ายไปให้บริการที่ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ และสนามบินนาโงยะแห่งเก่านี้ถูกใช้เป็นฐานทัพอากาศสหรัฐอเมริกาและการบินทั่วไปและเป็นศูนย์บำรุงของฟูจิดรีมแอร์ไลน์ ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน (ฮังกึล: 인천국제공항, ฮันจา: 仁川國際空港) ตั้งอยู่ที่เกาะยางจอง เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของโซล โดยรองรับการเป็นท่าอากาศยานหลักของเกาหลีใต้ และสายการบินแห่งชาติอย่างโคเรียนแอร์ รวมทั้งเอเชียน่าแอร์ไลน์ และคาร์โก360 แทนที่ท่าอากาศยานกิมโป (เดิมคือท่าอากาศยานนานาชาติกิโป) นับตั้งแต่ปีพ.ศ. 2544 เป็นต้นมา อินช็อนยังได้รับการยอมรับจากสกายแทร็ก ว่าเป็นท่าอากาศยานระดับ 5 ดาว ร่วมกันกับชางงีของสิงคโปร์ และฮ่องกงของจีน ใน พ.ศ. 2552 ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนได้รับการลงคะแนนให้เป็นท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลก วลาดีวอสตอค
ท่าอากาศยานวลาดีวอสตอคให้บริการเที่ยวบินไปยังประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน ประเทศเกาหลีเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ และ ประเทศเวียดนาม นครนิวยอร์ก
นิวยอร์กยังติดอันดับเมืองที่มีการขนส่งทางอากาศมากที่สุด ผู้มาเยือนส่วนใหญ่จะใช้นิวยอร์กเป็นประตูเข้าสู่สหรัฐอเมริกา ในพื้นที่ของเมืองมีท่าอากาศยานที่สำคัญอยู่ถึง 3 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี (JFK) ท่าอากาศยานนานาชาตินูอาร์ก ลิเบอร์ตี (EWR) และท่าอากาศยานลากวาเดีย (LGA) นอกนั้นยังมีแผนที่จะสร้างท่าอากาศยานแห่งที่ 4 คือ ท่าอากาศยานนานาชาติสจ๊วต (SWF) ใกล้กับเมืองนิวเบิร์ก รัฐนิวยอร์ก ภายใต้ความรับผิดชอบของการท่าแห่งนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ (Port Authority of New York and New Jersey) เพื่อที่จะรองรับกับปริมาณผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้น ใน ค.ศ. 2005 มีนักท่องเที่ยวประมาณ 100 ล้านคน ที่ใช้ท่าอากาศยานทั้ง 3 แห่งในการเดินทาง การจราจรทางอากาศในนิวยอร์กถือว่ามีความหนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ
ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ IATA: PUS, ICAO: RKPK) ตั้งอยู่ที่สุดฝั่งตะวันตกของเมือง ปูซาน, ประเทศเกาหลีใต้. เปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2519. ส่วนอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ เปิดให้บริการในวันที่ 31 ตุลาคม, 2550. ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ ถือเป็นท่าอากาศยานหลักของ แอร์ปูซาน. ทางวิ่งหมายเลข 18L/36R ใช้ในการทหารเท่านั้น, แต่ด้วยสภาพการจราจรทางอากาศที่หนาแน่นขึ้น, จึงมีแผนจะเปิดให้บริการสำหรับสายการบินพลเรือน. ในปี พ.ศ. 2558 มีผู้โดยสารใช้บริการทั้งหมด 12,382,150 คน. เปียงยาง
เปียงยาง () คือเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ เป็นเขตแหล่งเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ในอดีตนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของหลายอาณาจักร เช่น ใน 2333 ปีก่อนคริสต์ศักราชนั้นเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโชซ็อนโบราณ ในสมัยนั้นมีชื่อว่าเมืองวังก็อมซ็อง ในปี ค.ศ. 427 ได้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโคกูรยอ มีชื่อว่าเมืองเปียงยาง จนถึงปี ค.ศ. 668 ที่อาณาจักรโคกูรยอล่มสลายลง ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง
ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง (จีน: 香港國際機場, จีนกลาง: Xiānggǎng Guójì Jīcháng, จีนกวางตุ้ง: hoeng1 gong2 gwok3 zai3 gei1 coeng4) หรือเรียกโดยทั่วไปว่าสนามบินเช็กล้าบก็อก (จีน: 赤鱲角機場, จีนกลาง: Chìlièjiǎo Jīcháng, จีนกวางตุ้ง: cek3 laap6 gok3 gei1 coeng4) เป็นท่าอากาศยานหลักของเขตบริหารพิเศษฮ่องกง สาธารณรัฐประชาชนจีน เปิดใช้เมื่อปีพ.ศ. 2541 แทนที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงเดิม โคเรียนแอร์
โคเรียนแอร์ (ฮันกึล : 대한항공, ฮันจา : 大韓航空) เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศเกาหลีใต้ และเป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุด มีสำนักงานใหญ่ที่โซล มีฐานบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินชอนและท่าอากาศยานกิมโป นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานรองอีก คือ ท่าอากาศยานนานาชาติเชจู และท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ เมืองปูซาน เป็นหนึ่งในพันธมิตรสายการบินสกายทีม ประเทศเกาหลีเหนือ
องค์การต่างชาติหลายแห่งอธิบายเกาหลีเหนือว่าเป็นเผด็จการลัทธิสตาลินแบบเบ็ดเสร็จ[4][5][11][12][13] โดยมีลัทธิบูชาบุคคลประณีตรอบครอบครัวคิมและเป็นหนึ่งในประเทศที่มีบันทึกสิทธิมนุษยชนต่ำที่สุดในโลก[14] รัฐบาลเกาหลีเหนือปฏิเสธความเชื่อมโยงนี้[15] เกาหลีเหนือเป็นชาติติดอาวุธมากที่สุดของโลก[16][17] โดยมีกำลังพลประจำการ สำรองและกึ่งทหารรวม 9,495,000 นาย ทั้งเป็นรัฐที่มีอาวุธนิวเคลียร์ไว้ในครอบครองและมีโครงการอวกาศที่ยังดำเนินอยู่[18] ลอนดอน
ลอนดอนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมในระดับนานาชาติ และเป็นเมืองท่องเที่ยวสำคัญของทวีปยุโรป โดยสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน คือ ท่าอากาศยานนานาชาติฮีทโธรว์ แม่น้ำแทดง
แม่น้ำแทดง () เป็นแม่น้ำสายหลักของประเทศเกาหลีเหนือ ไหลจากภูเขารังนิมทางตอนเหนือทางประเทศ ลงสู่อ่าวเกาหลีที่ นัมโพ นอกจากนี้ ยังไหลผ่านกรุงเปียงยาง เมืองหลวงของประเทศอีกด้วย ไชนาแอร์ไลน์
ไชนาแอร์ไลน์ () เป็นสายการบินแห่งชาติของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน และมีสำนักงานใหญ่ที่เขตต้าหยวน เทศมณฑลเถาหยวน ให้บริการจุดหมายปลายทางทั้งในทวีปเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย โดยเฉพาะการเปิดเส้นทางระหว่างไต้หวันกับจีนแผ่นดินใหญ่ซึ่งเริ่มให้บริการเมื่อเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2551 จุดหมายที่สำคัญคือเมืองเซี่ยงไฮ้ กวางโจว ปักกิ่ง และฮ่องกง ท่าอากาศยานไคตั๊ก
ท่าอากาศยานไคตั๊กตั้งอยู่ทางเหนือของอ่าวเกาลูน ท่าอากาศยานแห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่ซึ่งภูเขาที่มีความสูงที่สุดได้อยู่ห่างจากสนามบินไปทางเหนือ เพียง 10 กิโลเมตร มีความสูงถึง2000 ฟุต (610 เมตร) ไคตั๊กมีทางวิ่งเพียงหนึ่งทางวิ่งเรียกว่า รันเวย์ 13/31 รันเวย์นี้สร้างขึ้นจากการถมทะเลบนอ่าว และได้ขยายความยาวมาเรื่อยๆจนถึง 3,390 เมตร ท่าอากาศยานดอนเมือง
จากการบินสำรวจทางอากาศได้เห็นที่นาซึ่งเป็นที่ดอนทางตอนเหนือของอำเภอบางเขน เป็นพื้นที่ที่เหมาะสมจึงได้สำรวจทางพื้นดิน ได้ความว่า พื้นที่บริเวณนั้นชาวบ้านเรียกว่า "ดอนอีเหยี่ยว" เพราะมีฝูงเหยี่ยวบินมารวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ในบริเวณที่ดอนนี้ ทั้งยังมีทางรถไฟสายเหนือวิ่งผ่าน พื้นที่นี้อยู่ห่างจากสนามบินสระปทุมไปทางเหนือใช้เวลาบินประมาณ 13 นาที (ด้วยเครื่องบินเบรเกต์สมัยนั้น) คิดเป็นระยะทางประมาณ 22 กิโลเมตรเศษ บริเวณนี้เป็นที่นามีหลายเจ้าของเช่น ที่นาของหมื่นหาญใจอาจ (พู่ จามรมาน) ซึ่งท่านผู้นี้มีที่นาจำนวนมาก ได้ยกที่ดินส่วนหนึ่งให้สร้างเป็นวัด สมัยนั้นยังไม่มีชื่อ ชาวบ้านเรียกว่า "วัดดอนอีเหยี่ยว" ต่อมาเมื่อมีการจัดตั้งกองบินขึ้นที่บริเวณนี้และเรียกกันว่า "ดอนเมือง" วัดนี้จึงถูกเรียกว่า "วัดดอนเมือง" ตามชื่อสนามบินไปด้วย นอกจากนั้นยังมีที่นาของพระยาอร่ามมณเฑียร และราษฎรคนอื่น ๆ อีกหลายเจ้าของ บางส่วนเป็นที่ดินของกรมรถไฟหลวง นายพันโท พระเฉลิมอากาศ ได้รายงานขึ้นตามลำดับชั้น เพื่อขอจัดสร้างสนามบินถาวรขึ้นที่บริเวณนี้ กระทรวงกลาโหมจึงได้จัดซื้อบ้าง ขอเวนคืนบ้าง และมีผู้บริจาคให้เป็นประโยชน์แก่ทางราชการบ้าง ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาลันดา (Stockholm-Arlanda Airport) ตั้งอยู่ที่เขตซิกทูนา มณฑลสตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ห่างจากกรุงสตอกโฮล์มไปทางเหนือประมาณ 42 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของสวีเดน และเป็นท่าอากาศยานหลักสู่ประเทศสวีเดน เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานหลักของสแกนดิเนเวียน แอร์ไลน์ ซิสเต็ม ใหญ่เป็นอันดับสามในประเทศกลุ่มนอร์ดิก มีผู้ใช้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศหนาแน่นเป็นอันดับสองในภูมิภาค รองรับผู้โดยสารกว่า 19 ล้านคนต่อปี ในปี ค.ศ. 2011 แบ่งเป็นผู้โดยสารระหว่างประเทศ 14 ล้านคน และผู้โดยสารภายในประเทศ 5 ล้านคนเป็นศูนย์จำลองการบินของสถาบันการบินออกซฟอร์ด  ประเทศเกาหลีเหนือ
คังว็อน (Kangwŏndo: คังว็อนโด 강원도; 江原道) ชากัง (Chagang-do: ชากัง-โด; 자강도; 慈江道) พย็องอันใต้ (P'yŏngan-namdo: พย็องอัน-นัมโด; 평안남도; 平安南道) พย็องอันเหนือ (P'yŏngan-bukto: พย็องอัน-บุกโต; 평안북도; 平安北道) รยังกัง (Ryanggang-do: รยังกัง-โด; 량강도; 兩江道) ฮวังแฮใต้ (Hwanghae-namdo: ฮวังแฮ-นัมโด; 황해남도; 黃海南道) ฮวังแฮเหนือ (Hwanghae-bukto: ฮวังแฮ-บุกโต; 황해북도; 黃海北道) ฮัมกย็องใต้ (Hamgyŏng-namdo: ฮัมกย็อง-นัมโด; 함경남도; 咸鏡南道) ฮัมกย็องเหนือ (Hamgyŏng-bukto: ฮัมกย็อง-บุกโต; 함경북도; 咸鏡北道) วิกฤตการณ์เกาหลีเหนือ พ.ศ. 2560–2561
วันที่ 28 พฤศจิกายน ประเทศเกาหลีเหนือปล่อยขีปนาวุธทิ้งตัวอีกลูก ภาพถ่ายฮวาซอง-15 แสดงเครื่องยนต์เสริมกำลังของขีปนาวุธเป็นเครื่องยนต์ฮวาซอง-14 ผูกติดกันเป็นขั้นแรก ตามที่นักวิเคราะห์สามคนเห็นตรงกัน กล่าวกันว่าขีปนาวุธบินถึงระดับความสูงเป็นสถิติ 2,800 ไมล์ และตกในทะเลญี่ปุ่นเข้าเขตเศรษฐกิจจำเพาะ เป็นระยะทาง 600 ไมล์ การประเมินขั้นต้นของเพนตากอนแนะว่าเป็นขีปนาวุธข้ามทวีปเมื่อติดสินจากความสูง กระทรวงกลาโหมของประเทศเกาหลีใต้และญี่ปุ่นก็สรุปว่าน่าจะมีการปล่อยขีปนาวุธข้ามทวีปและมันมีแนววิถีโค้ง ท่าอากาศยานดอนเมือง
ปัจจุบันเที่ยวบิน XJ620/XJ621 นาอากาศยานหมายปลายทางที่ใช้ระยะเวลาเดินทางนานที่สุดและไกลที่สุดของท่าอากาศยานดอนเมืองในการให้บริการเชิงพาณิชย์นานาชาติดอนเมือง มีอาคารผู้โดยสาร 3 อาคาร คือ อาคาร 1 อาคาร 2 และอาคาร 3 ทุกอาคารตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของสนามบิน ด้านหน้าติดกับถนนวิภาวดีรังสิต เรียงลำดับจากทิศเหนือไปทิศใต้ (จากซ้ายไปขวาเมื่อหันหน้าเข้าหาสนามบินจากถนนวิภาวดีรังสิต) โดยอาคารแรกที่ก่อสร้าง คือ อาคาร 3 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2528 (โดยมีการขยายอาคาร 3 เพิ่มเติมในภายหลัง ซึ่งแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2538) ต่อมา คือ อาคาร 1 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2531 และสุดท้าย คือ อาคาร 2 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2538[9][10][11] ดานัง
ท่าอากาศยานนานาชาติดานังตั้งอยู่ใจกลางเมืองดานัง เป็นท่าอากาศยานนานาชาติลำดับที่สามของเวียดนาม เป็นช่องทางสำคัญในการเดินทางเข้าสู่เวียดนามตอนกลาง เมื่อก่อนปี พ.ศ. 2515 ที่นี่เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีเครื่องบินขึ้นและลงมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก เนื่องจากมีกิจกรรมทางทหารอยู่บ่อยครั้ง ปัจจุบันรองรับเที่ยวบินภายในประเทศระหว่างเมืองสำคัญต่าง ๆ ภายในเวียดนาม เช่น ฮานอย โฮจิมินห์ซิตี กุยเยิน และเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังกรุงเทพมหานครและสิงคโปร์ ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ระหว่างช่วงสงครามเกาหลี ผู้สื่อข่าวชาวอังกฤษ เรจินัลด์ ทอมป์สัน ได้บันทึกว่า เป็นท่าอากาศยานที่วุ่นวายมาก เนื่องจากมีเครื่องบินของกองทัพสหรัฐอเมริกาคอยขนส่งเสบียงและอาวุธในช่วงสงครามระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1950 ต่อมาท่าอากาศยานได้ประสบมหาอุทกภัย เนื่องจากอเมริการะเบิดเขื่อนท็อกซันในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 ทำให้ต้องมีการฟื้นฟูท่าอากาศยานใหม่ ท่าอากาศยานนานาชาติเทียนจินปินไห่
ท่าอากาศยานนานาชาติเทียนจินปินไห่ (อังกฤษ : Tianjin Binhai International Airport, จีนตัวย่อ : 天津滨海国际机场, พินอิน : Tiānjīn Guójì Jīchǎng) ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองเทียนจิน เป็นศูนย์กลางสำคัญในด้านการขนส่งสินค้าทางอากาศของจีน  ประเทศเกาหลีเหนือ
ในกรุงเปียงยาง ถือเป็นศูนย์กลางกิจกรรมทางศาสนาคริสต์ของเกาหลีเหนือก่อนสงครามเกาหลี ปัจจุบันมีโบสถ์เพียงสี่โบสถ์ที่ได้รับอนุญาตให้เปิดทำศาสนกิจได้ เพื่อเป็นจุดเด่นแสดงให้ชาวต่างชาติเห็นเท่านั้น และผู้ที่ทําการในโบสถ์ เป็นสายลับเกาหลีเหนือที่สังกัดกับกองแนวร่วม[27][28] ตัวเลขอย่างเป็นทางการของชาวคริสต์ในเกาหลีเหนือ ได้แก่ นิกายโปรเตสแตนต์มีจำนวนมากที่สุด 10,000 รองลงมาคือนิกายโรมันคาทอลิก 4,000 คน[29] แอร์เอเชีย
ประเทศมาเลเซีย กัวลาลัมเปอร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ฐานการบินหลัก ปีนัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง ฐานการบินหลัก ยะโฮร์บาห์รู - ท่าอากาศยานนานาชาติเซนัยฐานการบินหลัก โกตากีนาบาลู - ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ฐานการบินหลัก อลอร์สตาร์ - ท่าอากาศยานอลอร์สตาร์ บินตูลู - ท่าอากาศยานบินตูลู โกตาบารู - ท่าอากาศยานสุลตานอิสมาอีล เปตรา กัวลาเตอเริงกานู - ท่าอากาศยานกัวลาเตอเริงกานู ลาบวน - ท่าอากาศยานลาบวน มีรี - ท่าอากาศยานมีรี กูชิง - ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ซันดากัน - ท่าอากาศยานซันดากัน ซิบู - ท่าอากาศยานซิบู ตาเวา - ท่าอากาศยานตาเวา เกาะลังกาวี - ท่าอากาศยานนานาชาติลังกาวี ประเทศไทย กรุงเทพมหานคร - ท่าอากาศยานดอนเมือง ภูเก็ต - ท่าอากาศยานภูเก็ต หาดใหญ่ - ท่าอากาศยานหาดใหญ่ กระบี่ - ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ เชียงใหม่ - ท่าอากาศยานเชียงใหม่ พัทยา - ท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา อุดรธานี - ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี ประจวบคีรีขันธ์ - ท่าอากาศยานหัวหิน สาธารณรัฐอินโดนีเซีย บันดาอาเจะฮ์ - ท่าอากาศยานนานาชาติ สุลต่านอีสกันดาร์มูด้า เมดาน - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลานามู เปกันบารู - ท่าอากาศยานนานาชาติ สุลต่าน Syarif Qasim ปาดัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาดัง ปาเล็มบัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาเล็มบัง จาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา บันดุง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮุสเซอิน ซัสตราเนการ่า ยอกยาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติอดิสุจิบโต เซมารัง - ท่าอากาศยานนานาชาติ Achmad Yani สุราบายา - ท่าอากาศยานนานาชาติจวนดา บาหลี - ท่าอากาศยานนานาชาติงูระห์ไร เดนปาซาร์ ลอมบอก - ท่าอากาศยานนานาชาติลอมบอก บาลิก์ปาปัน - ท่าอากาศยานนานาชาติบาลิก์ปาปัน มากัซซาร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติมากัซซาร์ อูจุง ปาดัง โซโล (สุราการ์ตา) - ท่าอากาศยานนานาชาติโซโล(Adisumarmo) สาธารณรัฐสิงคโปร์ สิงคโปร์ - ท่าอากาศยานสิงคโปร์ชางงี ประเทศบรูไน บันดาร์เซอรีเบอกาวัน - ท่าอากาศยานนานาชาติบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ประเทศฟิลิปปินส์ กรุงมะนิลา - สนามบินนานาชาติคลาร์ค ประเทศพม่า ย่างกุ้ง - ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง ประเทศลาว เวียงจันทน์ - ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ฮานอย - ท่าอากาศยานนานาชาตินอยไบ โฮจิมินห์ซิตี - ท่าอากาศยานนานาชาติเติ่นเซินเญิ้ต ประเทศกัมพูชา พนมเปญ - ท่าอากาศยานนานาชาติโปเชนตง เสียมราฐ - ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ สาธารณรัฐประชาชนจีน กวางโจว - ท่าอากาศยานนานาชาติกวางโจวไป๋หยุน กุ้ยหลิน - ท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหลิน เซินเจิ้น - ท่าอากาศยานนานาชาติเซินเจินบาวอัน หนานหนิง - ท่าอากาศยานนานาชาติหนานหนิง คุนหมิง - ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้า เขตบริหารพิเศษฮ่องกง ฮ่องกง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง เขตบริหารพิเศษมาเก๊า มาเก๊า - ท่าอากาศยานนานาชาติมาเก๊า สาธารณรัฐจีน ไทเป - ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน ประเทศอินเดีย โกลกาตา - ท่าอากาศยานนานาชาติเนตาจิสุภาสจันทรโภส เจนไน - ท่าอากาศยานนานาชาติเชนไน บังคาลอร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติบังคาลอร์ โคชิ - ท่าอากาศยานนานาชาติโกชิ ติรุจิรัปปัลลิ - ท่าอากาศยานนานาชาติติรุจิรัปปัลลิ ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน
ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน เป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการในเขตกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ตั้งอยู่ในเขตซูนัน ห่างจากใจกลางนครประมาณ 24 กิโลเมตร เป็นฐานการบินหลักของสายการบินประจำชาติ แอร์โครยอ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสาธารณรัฐจีน
ในช่วงก่อนที่รันเวย์ที่สองของสนามบินนานาชาติโตเกียวแห่งใหม่จะสร้างเสร็จ หรือชื่อในปัจจุบันคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ สายการบินจากไต้หวันจะต้องบินไปลงที่ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว (รู้จักกันในชื่อ "สนามบินฮะเนะดะ") เพื่อหลีกให้กับสายการบินจากสาธารณรัฐประชาชนจีนที่บินไปลงที่นะริตะ และเช่นเดียวกับสายการบินอื่น ๆ เจแปนแอร์ไลน์ก็ได้จัดตั้งสายการบินลูกชื่อ เจแปนเอเชียแอร์ไลน์ เพื่อบินในเส้นทางไต้หวันแทน ท่าอากาศยานกามซัญ
ท่าอากาศยานกามซัญ (, Sân bay quốc tế Cam Ranh) ตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองเว้ เมืองหลวงเก่าของประเทศเวียดนาม
มันเป็นฐานทัพอากาศของชาวอเมริกันในสงครามเวียดนาม
สนามบินให้บริการ ญาจาง, 25 กม. ทางทิศเหนือของสนามบิน มี 3 เที่ยวบินทุกวันจากรัสเซียไปยังสนามบินนี้มี
"ไม่มีสายการบินใดให้บริการ" กรุงเทพมหานคร
แต่ต่อมาในเดือนตุลาคม[82] ปี พ.ศ. 2555 รัฐบาลได้มีมติให้ท่าอากาศยานดอนเมืองกลับมาเป็นท่าอากาศยานพาณิชย์อีกครั้งหลัง ปัจจุบัน ท่าอากาศยานดอนเมือง รับเที่ยวบิน จาก ประเทศจีน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น สิงคโปร์ มาเลเซีย มัลดีฟส์ พม่า เวียดนาม อินโดนีเซีย ไต้หวัน อินเดีย กัมพูชา ฮ่องกง มาเก๊า ประเทศฟิลิปปินส์ และ ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2561[83] ท่าอากาศยานดอนเมืองรับเที่ยวบินจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน ประเทศเนปาล ต่อมาวันที่ 14 ธันวาคม 2561รับเที่ยวบินไปประเทศศรีลังกาเป็นประเทศล่าสุดในการให้บริการรวม 15 ประเทศ รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีเหนือ
อายังนี ชังย็อน ชาซัน คังดารี คิลชู โคโจ คกซันใต้ คกซันใต้ 2 นูช็อนนี อกพย็องนี พังฮย็อนใต้ พังฮย็อนใต้ 2 พย็องนีใต้ ซังว็อน ซังว็อนนี เซอันชัน ซินกเย ซึนฮึง ซูนันเหนือ ว็องโยรี ย็องฮึง ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
กองทัพอเมริกาได้กลับมาอีกครั้งในเดือนมกราคม ค.ศ. 1951 และได้ทำการบุกโจมตีจีนและเกาหลีเหนือที่คิมโพในวันที่ 25 มกราคม ทำให้จีนและเกาหลีเหนือต้องย้านไปที่ราบลุ่มแม่น้ำฮัน และในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 กองทัพได้กลับมายึดครองคิมโพอีกครั้ง รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีใต้
นี่คือรายชื่อท่าอากาศยานในประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งได้แบ่งประเภทไว้แล้ว โรงแรมรยูกย็อง
โรงแรมรยู-กย็อง (; ; ชื่ออื่น ยู-กย็อง) เป็นตึกระฟ้าที่มีความสูงมากที่สุดในประเทศเกาหลีเหนือ และเป็นตึกระฟ้าทรงพีระมิดที่สูงที่สุดในโลก มีจำนวน 105 ชั้น และชื่อของโรงแรมนี้ (รยูกย็อง มีความหมายว่า "เมืองหลวงแห่งต้นหลิว") ยังสื่อถึงประวัติศาสตร์ของกรุงเปียงยางอีกด้วย โรงแรมนี้ยังเรียกขานในอีกชื่อหนึ่ง เรียกว่า ตึก 105 ชั้น ประเทศเกาหลีเหนือกับอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง
ในเดือนเมษายน 2552 รายงานเปิดเผยว่าประเทศเกาหลีเหนือกลายเป็น "รัฐนิวเคลียร์โตสมบูรณ์" (fully fledged nuclear power) เป็นความเห็นที่ผู้อำนวยการใหญ่ทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) มุฮัมมัด อัลบะรอดะอี แบ่งปัน[6] วันที่ 25 พฤษภาคม 2552 ประเทศเกาหลีเหนือทดลองนิวเคลียร์ครั้งที่สอง ทำให้เกิดแรงระเบิดที่ประมาณระหว่าง 2 ถึง 7 กิโลตัน[7] การทดลองเมื่อปี 2552 เช่นเดียวกับการทดลองปี 2549 เชื่อว่าเกิดที่มันทัพซัน (Mantapsan) เทศมณฑลคิลจู (Kilju County) ในส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเกาหลีเหนือ[8] ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว
ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว (Domodedovo International Airport) รหัสท่าอากาศยาน DME เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานหลักสามแห่งในกรุงมอสโก สหพันธรัฐรัสเซีย อีกทั้งเป็นท่าอากาศยานเพียงแห่งเดียวในกรุงมอสโกที่บริหารจัดการโดยภาคเอกชน เดิมทีสร้างขึ้นเพื่อรองรับเฉพาะเที่ยวบินภายในสหภาพโซเวียต ภายหลังสหภาพโซเวียตล่มสลาย บริษัทเครืออีสต์ไลน์ (East Line Group) ซึ่งเป็นเครือข่ายธุรกิจด้านโครงสร้างภายในท่าอากาศยานรายใหญ่ของรัสเซีย เข้ามาซื้อกิจการต่อ และเปลี่ยนโดโมเดโดโวให้เป็นท่าอากาศยานนานาชาตินับแต่นั้น โครงสร้างหลักประกอบด้วยอาคารผู้โดยสารเพียงหลังเดียว โดยแบ่งออกเป็นสองฟากสำหรับผู้โดยสารขาเข้าและผู้โดยสารขาออก ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้า
ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้า () เป็นท่าอากาศยานแห่งหนึ่งในเมืองคุนหมิง มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยอยู่ห่างจากใจกลางเมืองคุนหมิงมาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 4 กิโลเมตร เริ่มก่อสร้างในปีค.ศ.1923 และใช้งานในฐานะท่าอากาศยานหลักของเมืองคุนหมิงเรื่อยมาจนกระทั่งปิดให้บริการเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2555 
ก่อนที่จะปิดให้บริการ ท่าอากาศยานแห่งนี้เคยเป็นฐานการบินของสายการบินไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์, คุนหมิงแอร์ไลน์, และลัคกีแอร์
ปัจจุบัน เที่ยวบินทั้งหมดได้ย้ายไปให้บริการที่ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงฉางสุ่ย ส่วนท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้าจะถูกรื้อถอนและปรับปรุงพื้นที่ใหม่ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
โกเรียนแอร์ (โซล-อินชอน) เคแอลเอ็ม (อัมสเตอร์ดัม) เดลต้า แอร์ไลน์ (ระหว่างประเทศ) (กัวดาลาจารา, กัวเตมาลาซิตี, กัวยากวิล, แกรนด์เคย์แมน, ควิโต, คาราคัส, คิงสตัน, แคนคูน, โคซูเมล, โคเปนเฮเกน, โจฮันเนสเบิร์ก, ชานนอน, ซานโจเซ (CR), ซานโจเซเดลคาโบ, ซานซัลวาดอร์, ซานติเอโก เดอ ชิลี, ซานโตโดมิงโก, ซานเปโดรซูลา, ซูริก, เซนต์โธมัส, เซนต์ลูเซีย, เซาเปาโล-กัวรูลอส, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง (เริ่ม 25 มีนาคม 2551), โซล-อินชอน (เริ่ม 4 มิถุนายน 2550), ดับลิน, ดัสเซลดอร์ฟ, ดาการ์, ดูไบ (เริ่ม 31 พฤษภาคม 2550), โตเกียว-นาริตะ, เทลอาวีฟ, โทบาโก (เริ่ม 15 ธันวาคม 2550), แนชซู, บรัสเซลส์, บัวโนส ไอเรส-อีไซซา, บาร์เบโดส, เบลิซซิตี, โบโกตา, ปราก (เริ่ม 2 พฤษภาคม 2550), ปานามาซิตี, ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล, ปุนตา คานา, เปอร์โต ปลาตา, เปอร์โต วัลลาร์ตา, โปรวิเดนเชียลส์, พอยต-เอ-พิต, พอร์ท ออฟ สเปน, ฟอร์ท-เดอ-ฟรานซ์, แฟรก์เฟิร์ต, มอนเตโกเบย์, มอสโก-เชเรเมเตโว, มาดริด, มานากัว, มิลาน-มัลเปนซา, มิวนิก, มุมไบ, เม็กซิโกซิตี, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), ราโอแทน, ริโอ เดอ จาเนโร-กาเลโย, โรม-ฟิอูมิชิโน, ลอนดอน-แกตวิค, ลากอส (เริ่ม 3 ธันวาคม 2550), ลิเบอเรีย, ลิมา, เวนต์มาร์เทน, เวนิส, เวียนนา (เริ่ม 21 พฤษภาคม 2550), สตุตการ์ท, อคาพูลโค, อดินเบิร์ก, อัมสเตอร์ดัม, เอเธนส์ (เฉพาะฤดูกาล), แอนติกัว) เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติก เซาท์อีสต์ แอร์ไลน์ (กัวดาลาจารา, โคซูเมล, เบลิซซิตี, โปรวิเดนเชี่ยลส์, มอนเทอร์รี, เมริดา, เลออน) บริติช แอร์เวย์ (ลอนดอน-แกตวิค) ลุฟต์ฮันซา (แฟรงก์เฟิร์ต) แอร์จาเมกา (มอนเตโกเบย์) แอร์ฟรานซ์ (ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล) ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
คิมโพถูกยึดครองโดย KPA หลังจากการยึดครองโซลในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1950 วันถัดมา เครื่องบินบี-29 8 ลำ ได้ระเบิดคิมโพและย่านรถไฟโซล ต่อมาในเดือนกรกฎาคม KPAF ได้ใช้ฐานที่ตั้งนี้ในการโจมตีกองทัพสหประชาชาติ ต่อมาวันที่ 10 กรกฎาคม เครื่องบินยัก-7 จำนวนเจ็ดลำ ได้มาซ่อนอยู่ที่คิมโพ เพื่อใช้โจมตีสหประชาชาติที่ช็องจู ซึ่งวันถัดมาก็ได้ทำการระเบิดเครื่องเอฟ-80 บางลำในบริเวณนี้ ในวันที่ 15 กรกฎาคม กองทัพอเมริกาได้บุกคิมโพอีกครั้ง และได้ทำลายเครื่องบินยัก-7 จำนวนสองถึงสามลำ รันเวย์ก็ได้รับเสียหาย ในวันที่ 5 สิงหาคม กองทัพอากาศที่ห้าได้บุกคิมโพ และทำลายเครื่องบินอีก 9 ลำ ประเทศเวียดนาม
เวียดนามมีท่าอากาศยานขนาดใหญ่ 6 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย (Noi Bai) ในกรุงฮานอย, ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (Tan Son Nhat) ในนครโฮจิมินห์, โครงการท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ (Long Thanh) ในจังหวัดด่งนาย, ท่าอากาศยานจูลาย (Chu Lai) ในจังหวัดกว๋างนาม และท่าอากาศยานนานาชาติดานัง (Danang) ในนครดานัง[9] การขนส่งในประเทศเกาหลีใต้
ท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งในโซล คือ ท่าอากาศยานกิมโป โดยส่วนใหญ่ให้บริการเที่ยวบินในประเทศ ขณะที่เที่ยวบินระหว่างประเทศส่วนใหญ่จะอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ท่าอากาศยานอื่น ๆ อาทิเช่น ท่าอากาศยานกิมเฮ และท่าอากาศยานเชจู เอเชียน่าแอร์ไลน์
สำนักงานใหญ่และศูนย์กลางระหว่างประเทศของเอเชียนาแอร์ไลน์ตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติอินชอน (ใกล้กับโซล) ขณะที่ศูนย์กลางภายในประเทศตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกิมโป ออล นิปปอน แอร์เวย์
ออลนิปปอนแอร์เวย์ (All Nippon Airways) หรือ บริษัท เดินอากาศเซ็งนิปปง มหาชนจำกัด () หรือย่อว่า ANA เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และมีท่าอากาศยานหลักนานาชาติคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ และ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ (โอซาก้าใต้) และมีท่าอากาศยานหลักภายในประเทศคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว ท่าอากาศยานนานาชาติโอซะกะ ท่าอากาศยานชูบุเซ็นแทรร์ (นาโกย่า) และ ท่าอากาศยานชินชิโตเสะ (ซัปโปโร) การขนส่งระบบรางในประเทศเกาหลีเหนือ
การขนส่งระบบรางในประเทศเกาหลีเหนือ ดำเนินการโดยการรถไฟเกาหลีเหนือ (조선 민주주의 인민 공화국 철도성, "Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk Ch'ŏldosŏng")ซึ่งเป็นบริษัทรถไฟแห่งเดียวในประเทศเกาหลีเหนือ มีโครงข่ายรางมากกว่า 6,000 กิโลเมตรรถไฟ มีไว้เพื่อชนชั้นลําดับที่หนึ่งของประเทศ ซึ่งมีแค่สองคน คือ คิม อิล-ซ็อง และ คิม จ็อง-อิล โดยที่รอบ ๆ สถานีรถไฟจะกั้นด้วยกําแพงหนา หลังคาสถานีรถไฟจะถูกพรางเป็นสีเขียว เพื่อให้ยากต่อการกําหนดตําแหน่งจากภาพถ่ายดาวเทียม ,ส่วนตู้ขบวนรถไฟ ด้านข้างตู้ขบวนรถไฟจะถูกทาเป็นสีเขียว หลังคาจะถูกทาเป็นสีขาว คิม อิล-ซ็อง
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 จักรวรรดิญี่ปุ่นประกาศยอมจำนนต่อสงครามโลกครั้งที่สอง และทัพโซเวียตเข้ายึดเมืองเปียงยาง เกาหลีพ้นจากการเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น และด้วยมติของสหประชาชาติให้เกาหลีอยู่ในภาวะทรัสตี (Trusteeship) โดยสหภาพโซเวียตเข้ากำกับดูแลดินแดนเกาหลีทางตอนเหนือ ในขณะที่สหรัฐอเมริกากำกับดูแลเกาหลีทางตอนใต้ โจเซฟ สตาลิน (Joseph Stalin) ผู้นำสหภาพโซเวียตต้องการสรรหาผู้นำชาวเกาหลีซึ่งจะปกครองเกาหลีส่วนเหนือที่อยู่ภายใต้การล่าอาณานิคมของโซเวียตต่อไป ลาฟเรนตี เบเรีย (Lavrentiy Beria) ได้แนะนำคิม อิล-ซ็อง ต่อสตาลิน[3][10][11] ให้เป็นผู้ปกครองดินแดนเกาหลีเหนือ คิม อิล-ซ็อง จึงเดินทางกลับมายังเกาหลีโดยเทียบท่าที่เมืองวอนซันในเดือนกันยายน พ.ศ. 2488[11][12] ในเดือนธันวาคมสหภาพโซเวียตประกาศให้คิม อิล-ซ็อง เป็นหัวหน้าพรรคแรงงานล่าอาณานิคมเกาหลี[13] แม้ว่าพรรคแรงงานแห่งเกาหลีเดิมนั้นมีที่ทำการอยู่ที่โซล และมีหัวหน้าอยู่ก่อนแล้วคือพัก ฮ็อน-ย็อง () ด้วยการสนับสนุนของสหภาพโซเวียต คิม อิล-ซ็อง จึงสามารถก้าวขึ้นเป็นผู้นำคอมมิวนิสต์สูงสุดของเกาหลีเหนือได้สำเร็จ[11][13] ประเทศเกาหลีเหนือ
ในปี 2534 ได้พยายามทดลองเปิดเขตเศรษฐกิจพิเศษในลักษณะเดียวกับจีน บริเวณใกล้พรมแดนจีนและรัสเซีย เรียกว่า Rajin-Sonbong Free Trade Zone (FTZ) เพื่อเป็นเขตผ่อนผันให้กับนักลงทุนต่างชาติผ่านเข้าออกได้ โดยไม่ต้องขอรับการตรวจลงตรา มีการลดภาษีศุลกากร และมีสิ่งจูงใจอื่น ๆ เพื่อดึงดูดให้นักลงทุนต่างชาติเข้าไปลงทุนในเขตดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เขตเศรษฐกิจพิเศษดังกล่าวได้รับความสนใจน้อยมาก เนื่องจากค่าจ้างแรงงานที่สูง การแทรกแซงจากเจ้าหน้าที่ของรัฐในการดำเนินงาน นอกจากนี้ นักลงทุนต่างชาติ ยังไม่ค่อยแน่ใจในสถานการณ์ทางการเมืองภายในเกาหลีเหนือ ตลอดจนปัญหาเรื่องนโยบายคุ้มครองการลงทุน รวมทั้งความไม่พร้อมในด้านโครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ อาทิ สนามบิน ท่าเรือ และการขาดพื้นฐานทางอุตสาหกรรม ในปี 2541 ได้เปิดให้บริษัทฮุนไดของเกาหลีใต้เข้าไปลงทุนโดยการนำนักท่องเที่ยวเข้าชมบริเวณเทือกเขา Kumgang โดยบริษัทฮุนไดต้องจ่ายค่าสัมปทานให้กับรัฐบาลเกาหลีเหนือ เดือนละ 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐอเมริกา แต่ปรากฏว่าจำนวนนักท่องเที่ยวจากเกาหลีใต้น้อยเกินคาด คือน้อยกว่า 4,000 คนต่อเดือนทำให้บริษัทฮุนไดขาดทุนอย่างนัก จนเมื่อเดือน มกราคม 2545 รัฐบาลเกาหลีใต้ประกาศให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่โครงการดังกล่าว เพราะเห็นว่าเป็นโครงการที่ส่งเสริมนโยบายปรองดองระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ เมื่อเดือนกันยายน 2545 เกาหลีเหนือได้ประกาศให้เมืองชินอึยจู ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ติดชายแดนจีนตรงข้ามเมืองตานตงของมณฑลเหลียวหนิงมีแม่น้ำยาลูเป็นเส้นกั้นพรมแดนให้เป็นเขตบริหารพิเศษขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลางโดยสามารถบัญญัติกฎหมายมีอำนาจบริหารและอำนาจตุลาการ นับตั้งแต่การประชุมสุดยอดผู้นำเกาหลีเหนือ-เกาหลีใต้ ระหว่างนายคิม จอง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือกับนายคิม แด-จุง อดีตประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ในปี 2543 เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้มีความพยายามร่วมกันในการส่งเสริมโครงการนิคมอุตสาหกรรมแกซอง (Gaeseong Industrial Complex- GIC) ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
โกเรียนแอร์ (โซล-อินชอน) เคย์แมนแอร์เวย์ (แกรนด์เคย์แมน) เคแอลเอ็ม (อัมสเตอร์ดัม) เจแปนแอร์ไลน์ (โตเกียว-นาริตะ) เตอร์กิชแอร์ไลน์ (อัสตัยบูล-แอตตาตุก) ทีเอซีเอ (กัวเตมาลาซิตี, ซานซัลวาดอร์) บริติช แอร์เวย์ (ลอนดอน-ฮีทโธรว์) บีเอ็มไอ (แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ)) ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์ (การาจี, ละฮอร์, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), อิสลามาบาด) เม็กซิกานา (กัวดาลาจารา, ซาเคตแคส, มอนเตอร์เรย์, มอเรเลีย, เลออน) ยูเอสเอ 3000 (แคนคูน (เช่าเหมาลำ), ปุนตาคานา, เปอร์โตวัลลาร์ตา, ฟอร์ทไมเยอร์, มอนเตโกเบย์, เวนต์ปีเตอร์สเบิร์ก/เคลียวอเตอร์, ออร์แลนโด, ฮัวตูลโต (เช่าเหมาลำ), ฮิกซ์ตาปา/ซิฮัวตาเนโจ) โรยัลจอร์แดนเนียน (อัมมาน) เวอร์จิ้น แอตแลนติก แอร์เวย์ (ลอนดอน-ฮีทโธรว์) (เริ่ม 23 เมษายน 2550) สวิตอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์ (ซูริก) ออสเตรียนแอร์ไลน์ (เวียนนา) (เริ่ม 23 พฤษภาคม 2550) อัลอิตาเลีย (มิลาน-มัลเปนซา) เอเชียนาแอร์ไลน์ (โซล-อินชอน) เอลแอล (เทลอาวีฟ) (จนถึงวันที่ 17 เมษายน 2550) เอสเอเอส (โคเปนเฮเกน, สตอกโฮล์ม-อาร์แลนดา) แอร์เจไมกา (มอนเตโกเบย์) แอร์ฟรานซ์ (ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล) แอร์ลินกัส (ดับลิน, แชนนอน) แอร์อินเดีย (เดลลี, แฟรงก์เฟิร์ต, มุมไบ, ลอนดอน-ฮีทโธรว์, ไฮเดอราบัด) แอโรเม็กซิโก (กัวดาลาจารา, ดูแรนโก, เลออน, เม็กซิโกซิตี) แอลโอที โปลิสแอร์ไลน์ (กราโก, วอร์ซอ) การรถไฟแห่งรัฐเกาหลี
เมื่อวันที่ 5 กันยายน 2006 วทางรถไฟสายหลัก Pyong-ra (เปียงยาง - ด่านราจิน -> Pyongyang-Rajin) ที่เชื่อมชายฝั่งตะวันออกเข้ากับเมืองหลวงงดเดิน ทำให้การโดยสารต้องลำบากกว่าเดิม - การเดินทางจากเมือง Pyongsung ในมณฑล Pyongan ไปเมือง Hoiryeong ในมณฑล North Hamkyung เพื่อไปเมือง Suncheon ใช้เวลามากกว่า 1 เดือน และต้องจ่ายเงินค่าเดินทางไปกีบรถบรรทุกจนเกือบหมดตัว เมื่อกรกฎาคมที่แล้ว เนื่องจากรถไฟโดยสาร จาก Pyongan ไป Chongjin ในมณฑล North Hamkyung มีเดินทุกๆ 10 วัน ทำให้ชาวบ้านต้องอาศัยรถบรรทุกและรถเมล์ถึงจะไปได้ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว
ในปีพ.ศ. 2547 ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ หรือท่าอากาศยานโตเกียวแห่งใหม่ ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมดของโตเกียว เหลือเพียงเที่ยวบินไปยังท่าอากาศยานนานาชาติกิมโป ในโซล เกาหลีใต้ เท่านั้นที่ยังให้บริการอยู่ที่ท่าอากาศยานฮาเนดะ ภาคเหนือ (ประเทศไทย)
ท่าอากาศยานเชียงใหม่ ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย ท่าอากาศยานน่านนคร ท่าอากาศยานลำปาง ท่าอากาศยานแพร่ ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอน ท่าอากาศยานปาย