ค.ศ. 1917 ใครดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศสหรัฐอเมริกา ?
จอห์น เอฟ. เคนเนดี
เรือเอก จอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ เคนเนดี (John Fitzgerald Kennedy) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า เจเอฟเค (JFK ย่อจากชื่อภาษาอังกฤษ) (29 พฤษภาคม ค.ศ. 1917 — 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 35 ของสหรัฐอเมริกา เจ้าของวาทะเปี่ยมไปด้วยจิตสำนึกหน้าที่ความรับผิดชอบของพลเมือง: "จงอย่าถามว่าประเทศชาติจะให้อะไรแก่ท่าน แต่จงถามตัวท่านเองว่าท่านจะทำอะไรให้ประเทศชาติ"
จอห์น เอฟ. เคนเนดี
ลงสนามการเมืองได้เป็นวุฒิสมาชิกรัฐบ้านเกิด จากนั้นเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ค.ศ. 1960 สหรัฐอเมริกาได้ประธานาธิบดีที่หนุ่มที่สุดเพียง 43 ปี และเป็นคริสต์คนแรกที่ดำรงตำแหน่งยิ่งใหญ่นี้ เจเอฟเคบริหารประเทศด้วยพลังหนุ่ม (เป็นคำหนึ่งที่เขาชอบมาก) และมองโลกในแง่ดี เคเนดี้เป็นผู้จัดตั้ง องค์กรเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกา หรือยูเสด เพื่อให้การสนับสนุนประเทศประชาธิปไตยในการป้องกันลัทธิคอมมิวนิสต์ ทอมัส เจฟเฟอร์สัน
เขาเป็นประธานาธิบดีคนแรกซึ่งเป็นผู้นำพรรคการเมือง เหตุผลสำคัญประการหนึ่งที่น่าจดจำต่อการเป็นประธานาธิบดีของเจฟเฟอร์สัน คือ การที่เขาซื้อเขตแดนหลุยเซียน่าจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ.1803 ทำให้อเมริกามีขนาดเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เจฟเฟอร์สันเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะเป็นผู้เขียนคำประกาศเอกราชและเป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอเมริกา จอร์จ วอชิงตัน
จอมพล จอร์จ วอชิงตัน (English: George Washington, 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1732 [วันที่แบบเก่า: 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1731][1][2][3] – 14 ธันวาคม ค.ศ. 1799) เป็นผู้นำทางทหารและการเมืองที่โดดเด่นของสหรัฐอเมริกาที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น ระหว่าง ค.ศ. 1775 ถึง 1799 เขานำสหรัฐจนได้รับชัยชนะเหนือบริเตนใหญ่ในสงครามปฏิวัติอเมริกัน ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพภาคพื้นทวีปใน ค.ศ.1775-1783 และรับผิดชอบการร่างรัฐธรรมนูญใน ค.ศ. 1787 เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1789-1797[4][5][6] วอชิงตันเป็นผู้นำการสร้างรัฐบาลแห่งชาติที่เข้มแข็งและมีการคลังที่ดี ซึ่งวางตนเป็นกลางในสงครามที่ปะทุขึ้นในยุโรป ปราบปรามกบฏและได้รับการยอมรับจากชนอเมริกันทุกประเภท รูปแบบความเป็นผู้นำของเขาได้กลายมาเป็นระเบียบพิธีของรัฐบาลซึ่งปฏิบัติสืบต่อกันมานับแต่นั้น อาทิ การใช้ระบบคณะรัฐมนตรีและการปราศรัยในโอกาสเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการ วอชิงตันได้รับการยกย่องทั่วไปว่าเป็น "บิดาแห่งประเทศของเขา" ด้วย[7][8] ฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
วูดโรว์ วิลสัน – ประธานาธิบดีสหรัฐ ประธานาธิบดีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ประธานาธิบดีคนปัจจุบันคือเคาะลีฟะฮ์ บิน ซายิด อัลนะฮ์ยาน พระองค์เป็นประธานาธิบดีเมื่อ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาของพระองค์ ซายิด บิน สุลฏอน อัลนะฮ์ยาน สุภาพสตรีหมายเลขสองสหรัฐ
สุภาพสตรีหมายเลขสอง 14 คน ได้ดำรงตำแหน่งสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งพร้อมกับสามีที่ได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี คนแรกคือ แอบิเกล แอดัมส์ ซึ่งสมรสกับ จอห์น แอดัมส์ อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนแรกในปี 1789 ถึง 1797 และ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 2 ในปี 1797 ถึง 1801 ส่วนคนล่าสุดคือ บาร์บารา บุช ผู้ซึ่งสมรสกับ จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 43 ในปี 1981-1989 และ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 41 ในปี 1989 ถึง 1993 รัฐธรรมนูญสหรัฐ
รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐได้ประกาศใช้เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1787 ในที่ประชุม ณ ฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย และรับรองโดยการประชุมในรัฐต่าง ๆ ในนามของประชาชน โดยจนถึงปัจจุบัน รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐได้ถูกเปลี่ยนแปลงแก้ไข มาแล้ว 27 ครั้ง โดยสิบครั้งแรกเป็นที่รู้จักในนามของ รัฐบัญญัติสิทธิ (Bill of Rights)  จอร์จ ดับเบิลยู. บุช
ในปี พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) เขาได้รับอนุญาตให้สิ้นสุดวาระรับราชการทหาร หกเดือนก่อนกำหนด เพื่อเข้ารับการศึกษาต่อที่โรงเรียนธุรกิจแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งเขาก็ได้รับปริญญาโทสาขาการบริหารธุรกิจ (MBA) ในปี พ.ศ. 2518 {ค.ศ. 1975} ทำให้บุชเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกที่จบ MBA ภายหลังจบการศึกษา เขาได้กลับไปยังรัฐเทกซัสเพื่อเข้าสู่ธุรกิจน้ำมัน สองปีต่อมา เขาได้เข้าพิธีสมรสกับนางสาวลอรา เวลช์ บรรณารักษ์ห้องสมุดโรงเรียน ผู้มีพื้นเพมาจากมิดแลนด์ รัฐเทกซัส พวกเขามีบุตรสาวฝาแฝด บาบารา และเจนนา บุช เมื่อปี พ.ศ. 2524 (ค.ศ. 1981) บุชเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกที่มีบุตรฝาแฝด วาร์เรน จี. ฮาร์ดิง
วาร์เรน การ์มาเลียล ฮาร์ดิง (Warren Gamaliel Harding) (2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1865 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 1923) เป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 29 ดำรงตำแหน่งเมื่อปี ค.ศ. 1921 เขาเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจในปี ค.ศ. 1923 เป็นสมาชิกพรรครีพับลิกันจากรัฐโอไฮโอ เขาเป็นคนขายหนังสือพิมพ์ที่มีอิทธิพล เป็นสมาชิกสภารัฐโอไฮโอ และต่อมาได้เป็นรองผู้ว่าการรัฐโอไฮโอคนที่ 28 และสมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐโอไฮโอ เจอรัลด์ ฟอร์ด
เจอรัลด์ รูดอล์ฟ ฟอร์ด จูเนียร์ (ภาษาอังกฤษ: Gerald Rudolph Ford, Jr.) (14 กรกฎาคม ค.ศ. 1913 – 26 ธันวาคม ค.ศ. 2006) เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 38 ดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1974 จนถึงวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1977 และเป็นรองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 40 ดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1973 จนถึงวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1974 เป็นรองประธานาธิบดีคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้ง ในช่วงที่มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาครั้งที่ 25 และขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ที่ลาออกจากตำแหน่งในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1974 เจอรัลด์ ฟอร์ดเป็นประธานาธิบดีคนเดียวที่มาจากการแต่งตั้ง โดยไม่ผ่านการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีหรือรองประธานาธิบดี ฟอร์ดเป็นประธานาธิบดีที่มีอายุยืนที่สุดถึง 93 ปี สงครามกลางเมืองอเมริกา
การเลือกตั้งประธานาธิบดี ปี 1860 ถือเป็นจุดสิ้นสุดของการครองอำนาจทางการเมืองในอเมริกาของฝ่ายใต้ เนื่องจาก 2 ใน 3 ของจำนวนประธานาธิบดีทั้งหมดล้วนมาจากภาคใต้ นับแต่ จอร์จ วอชิงตัน ได้รับเลือกเป็น ปธน. คนแรกในปี ค.ศ. 1789 ความพ่ายแพ้นี้ทำให้รัฐฝ่ายใต้รู้สึกถูกบีบคั้นอย่างมาก และกลายเป็นจุดแตกหักทางการเมือง โดยเพียงสองเดือนหลังชัยชนะในการเลือกตั้งทั่วประเทศของลินคอล์น มลรัฐเซาท์แคโรไลนา ซึ่งเป็นตัวตั้งตัวตีที่สำคัญที่สุดในการผลักดันประเด็นเรื่องสิทธิของมลรัฐที่จะปกครองและกำหนดตนเอง (state rights) ก็ประกาศแยกตัวออกเป็นรัฐแรก ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1860 มลรัฐเกษตรกรรมไร่ฝ้ายอีกหกมลรัฐ ได้แก่ มิสซิสซิปปี, ฟลอริดา, แอละแบมา, จอร์เจีย, หลุยส์เซียนา และเท็กซัส ทยอยประกาศแยกตัวออกตามในอีกสองเดือนถัดมา คือระหว่างเดือน มกราคม และกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1861 หกรัฐแรกที่ประกาศแยกตัวมีสัดส่วนของทาสต่อประชากรที่สูงถึงร้อยละ 49 แสดงถึงความพึ่งพาแรงงานทาสในอุตสาหกรรมการเกษตรในระดับที่สูงมาก และรัฐเหล่านี้เชื่อว่าการครองทาสเป็น บรรดารัฐที่แยกตัวออกนี้ได้ร่วมกันจัดตั้งเป็น สมาพันธรัฐอเมริกา (Confederacy) ในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1861 หลังจากจัดตั้งแล้วกองกำลังสมาพัธรัฐก็เริ่มโจมตีทรัพย์สินและป้อมค่ายของรัฐบาลกลางโดยแทบไม่พบการต่อต้านเลย เนื่องจากประธานาธิบดี เจมส์ บูแคนัน แห่งพรรคเดโมแครตกำลังจะหมดวาระ และบูแคนันอ้างว่า "อำนาจที่จะใช้กำลังอาวุธ เพื่อบังคับให้มลรัฐคงอยู่ในสหภาพต่อไปนั้น ไม่ได้อยู่อำนาจที่รัฐธรรมนูญกำหนดไว้ให้สภาคองเกรส" อย่างไรก็ดี ทั้งรัฐบาลเดโมแครตของ ปธน.บูแคนัน และฝ่ายพรรครีพับลิกันที่กำลังจะเข้ามาบริหาร ต่างก็ประณามการแบ่งแยกดินแดนว่าเป็นเรื่องผิดกฎหมาย แต่ก็พยายามจะประนีประนอมในประเด็นเรื่องการมีทาสอยู่ การประนีประนอมคริตเตนเดนถูกเสนอขึ้นโดยวุฒิสมาชิก จอห์น เจ. คริตเตนเดน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1860 เพื่อแก้ปัญหาการขอแยกดินแดน โดยเสนอให้รื้อฟื้นเอาเส้นพรมแดนระหว่างรัฐเสรี-รัฐทาส ตามการประนีประนอมมิสซูรี ปี 1820 กลับมาใช้ใหม่โดยให้ขยายออกไปทางฝั่งตะวันตก ทั้งยอมให้รัฐทางใต้สามารถคงระบอบทาสไว้ได้แบบถาวร และให้สามารถป้องกันทาสหลบหนีได้ด้วย ข้อเสนอนี้เป็นที่พอใจของฝ่ายใต้ แต่ในที่สุดก็ถูกปัดให้ตกไปทั้งโดยสภาผู้แทนฯสหรัฐ และวุฒิสภาสหรัฐฯ เนื่องจากพรรครีพับลิกันมองว่าเป็นข้อเสนอที่รับไม่ได้เพราะเท่ากับว่ายอมให้มีการขยายตัวของสถาบันทาสไปในพื้นที่ใหม่ๆของสหรัฐได้ ความหวังสุดท้ายที่จะรักษาสหภาพไว้จึงหมดลงไป เจมส์ เอ. การ์ฟีลด์
เจมส์ อับรัม การ์ฟีลด์ () (19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1831 – 19 กันยายน ค.ศ. 1881) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 20 ของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่ง 4 มีนาคม ค.ศ. 1881 ถึง 19 กันยายน ค.ศ. 1881 ในสังกัดพรรครีพับลิกัน เสียชีวิตเมื่อปีค.ศ. 1881
เจมส์ เอ การ์ฟิลด์ เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 1831 ที่ตำบลออเรนจ์ รัฐโอไฮโอ บิดามารดาของเขาคือ อับรัม และอิลิซา บัลลูการ์ฟิลด์ ปี 1858 เขาสมรสกับ ลูครีเทีย รูด๊อล์ฟ ประวัติศาสตร์สหรัฐ
ประธานาธิบดีจอห์นสันซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งหลังจากการลอบสังหารประธานาธิบดีลินคอล์นนั้นมาจากพรรคเดโมแครต มีแนวความคิดที่เป็นกลางนั่นคือ รัฐต่างๆทางใต้นั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะแยกตัวออกไปจัดตั้งสมาพันธรัฐฯ ดังนั้นสมาพันธรัฐฯจึงเป็นรัฐที่ไม่ถูกต้องและไม่ได้รับการรับรองแต่เริ่มแรก รัฐบาลของนายจอห์นสันมีคำสั่งให้รัฐใต้เริ่มจัดตั้งรัฐบาลขึ้นใหม่และกลับเข้าร่วมกับสหรัฐให้เร็วที่สุด แต่ปรากฏว่ารัฐทางใต้ทั้งหลายยังคงระบุกฎหมายที่ลิดรอนสิทธิเสรีภาพของคนผิวดำไว้ในธรรมนูญของรัฐตน เรียกว่า กฎหมายคนผิวดำ (Black Codes) ซึ่งสร้างความไม่พอใจอย่างมากให้แก่บรรดาสมาชิกพรรครีพับบลิกันหัวรุนแรง (Radical Republicans) ซึ่งมีเสียงข้างมากในสภาคองเกรสขณะนั้น ปฏิเสธที่จะให้ผู้แทนจากรัฐใต้กลับเข้าร่วมสภาคองเกรส และในค.ศ. 1866 เมื่อสภาคองเกรสพิจารณาร่างกฎหมายเพื่อมอบสิทธิเสรีภาพให้แก่ชาวแอฟริกันอเมริกันในฐานะพลเมืองอเมริกันทัดเทียมกับคนผิวขาว ประธานาธิบดีจอห์นสันซึ่งไม่เป็นด้วยกับการให้สิทธิพลเมืองแก่คนผิวดำได้ใช้สิทธิของฝ่ายบริหารยับยั้งร่างรัฐบัญญัตินี้ แต่ทว่าสภาคองเกรสที่ประกอบไปด้วยพรรครีพับบลีกันได้ทำการข้าม (override) การยับยั้งของประธานาธิบดีจอห์นสันและผ่านร่างกฎหมายออกมาเป็นบทบัญญัติรัฐธรรมนูณข้อที่ 14 (Fourteenth Amendment) ในค.ศ. 1868 ให้สิทธิเสรีภาพแก่ชาวผิวดำเป็นพลเมืองอเมริกันอย่างเป็นทางการ และมีการบังคับให้รัฐทางใต้ยอมรับบทบัญญัติข้อนี้เข้าไปในธรรมนูญมิฉะนั้นจะไม่รับกลับเข้าร่วมสหรัฐฯ ค.ศ. 1867 สภาคองเกรสออกรัฐบัญญัติฟื้นฟู (Reconstruction Act) โดยแบ่งมลรัฐทางใต้ออกเป็นห้าเขตทหาร (Five Military Districts) โดยให้รัฐบาลส่งกองทัพเข้าประจำพื้นที่ทางใต้เพื่อควบคุมดูแลมิให้เกิดการต่อต้านนโยบายของรัฐบาลหรือความรุนแรงต่อคนผิวดำ และเพื่อกำจัดอำนาจของพรรคเดโมเครตในรัฐทางใต้ ประวัติศาสตร์สหรัฐ
นายพลลีประกาศยอมแพ้สงครามในที่สุดในเดือนเมษายน ค.ศ. 1865 ถัดมาจากนั้นอีกห้าวันประธานาธิบดีลินคอล์นถูกลอบสังหารที่วอชิงตัน ดี.ซี. รองประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสันจากพรรคเดโมเครตจึงขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแทน ขุนพลฝ่ายใต้คนอื่นๆค่อยๆทยอยประกาศยอมจำนน จนกระทั่งประธานาธิบดีจอห์นสันประกาศยุติสงครามอย่างเป็นทางการในค.ศ. 1866 เจมส์ เอ. การ์ฟีลด์
ในระหว่างดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเขาต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่รุนแรงเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์จำนวนหนึ่งถูกกล่าวหาว่าฉ้อฉลรัฐบาลเกี่ยวกับเส้นทางไปรษณีย์ทางตะวันตก การฉ้อโกงนี้เป็นการฉ้อโกงที่เรียกกันว่า Star Route บุคคลดังกล่าวถูกนำตัวขึ้นศาลเพื่อสอบสวน แต่ก่อนที่กรณีนี้จะดำเนินต่อไปประเทศก็ต้องตื่นตระหนกกับข่าวการลอบสังหารประธานาธิบดี เช้าวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1881 การ์ฟิลพร้อมด้วยรัฐมนตรีต่างประเทศ เบลน เตรียมจะออกจากวอชิงตันเพื่อไปเยือนวิทยาลัยวิลเลียมส์ ขณะที่ บุคคลทั้งสองกำลังรออยู่ที่สถานีรถไฟวอชิงตัน ดี.ซี ชาร์ล เจ. กุยเตอร์ เข้าไปใกล้ตัวการ์ฟิลจากด้านหลังและยิงเขาสองครั้ง แล้วร้องว่า “ตอนนี้ อาร์เธอร์เป็นประธานาธิบดี” กุยเตอร์ ถูกจับกุมด้วยข้อหาพยายามฆาตกรรม และถูกแขวนคอ ถึงแม้ว่าประชาชนจำนวนมากคิดว่าเขาสติฟั่นเฟือน ฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
Bernardino Machado – ประธานาธิบดีโปรตุเกส (จนกระทั่ง 12 ธันวาคม 1917) Afonso Costa – นายกรัฐมนตรีโปรตุเกส (จนกระทั่ง 15 มีนาคม 1916; เป็นอีกครั้ง 25 เมษายน 1917 – 10 ธันวาคม 1917) António José de Almeida – นายกรัฐมนตรีโปรตุเกส (15 มีนาคม 1916 – 25 เมษายน 1917) Sidónio Pais – นายกรัฐมนตรีโปรตุเกส (11 ธันวาคม 1917 – 9 พฤษภาคม 1918) และ ประธานาธิบดีโปรตุเกส (ตั้งแต่ 9 พฤษภาคม 1918) ธีโอดอร์ โรสเวลต์
รูสเวลท์ เป็นหนึ่งในประธานาธิบดีอเมริกาผู้มีชื่อเสียงเและสำคัญมากที่สุดผู้หนึ่ง รูสเวลท์เป็นนักชาตินิยมหัวรุนแรงและเป็นผู้นำที่กระฉับกระเฉง การจัดการสำคัญของการบริหารของรูสเวลท์ก็เพื่อจะสร้างความเสมอภาคในเรื่องผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ เขาเชื่อว่าเขาควรเป็นตัวแทนประชาชนทุกคน ไม่ว่าจะเป็น ชาวนา ผู้ใช้แรงงาน และคนงานคอขาว หรือนักธุรกิจ รูสเวลท์เรียกชื่อโปรแกรมนี้ว่าการจัดการที่เสมอภาค ปีค.ศ. 1902 เขาชักชวนประเทศเยอรมันให้ตัดสินการโต้แย้งระหว่างอเมริกาและเวเนซูเอลา ในปี 1903 เขาได้คลองปานามา เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี 1914 ตอนแรกรูสเวลท์ปฏิเสธที่จะเข้าข้างฝ่ายใด แต่หลังจากสองสามเดือนผ่านไป เขาก็ตัดสินใจว่าผลประโยชน์ของอเมริกาและโลกต้องได้รับชัยชนะเหนือเยอรมันเป็นดีที่สุด ความสามารถโดยธรรมชาติของรูสเวลท์ผสมกับการประสบความสำเร็จอย่างสม่ำเสมอของเขา ทำให้เขาประสบความสำเร็จมากที่สุดในการแสดงความเป็นผู้นำด้านการควบคุม รูสเวลท์ผลักดันการอนุรักษ์ธรรมชาติ โดยเขายึดทฤษฎีที่ว่า 1. ทรัพยากรธรรมชาติเป็นของประชาชนทุกคน 2. การป่าไม้ที่ใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์จะให้ปริมาณไม้สำหรับใช้ในการก่อสร้างอย่างสม่ำเสมอ 3. หมู่บ้านริมแม่น้ำควรได้รับการพัฒนาเป็นหน่วยรวม ปีค.ศ.1905 เขาเสนอความช่วยเหลือเพื่อยุติสงครามระหว่างรัสเซีย – ญี่ปุ่น การเป็นกลางของเขาประสบผลสำเร็จและทำให้เขาได้รับรางวัลสันติภาพโนเบล ในทางตรงกันข้าม เขากลับยังส่งกองทหารอเมริกาเข้าร่วมสงครามโลกในปี 1907 ประธานาธิบดีสหรัฐ
เนื่องด้วยความเป็นมหาอำนาจของสหรัฐ ตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐจึงเปรียบเสมือนบุคคลที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก ประธานาธิบดีคนปัจจุบันคือ ดอนัลด์ ทรัมป์ เป็นผู้ได้รับเลือกคนล่าสุดโดยเริ่มดำรงตำแหน่งในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2017 ริชาร์ด นิกสัน
ช่วงที่นิกสันเป็นรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา  เขาได้เดินทางไปสหภาพโซเวียตเพื่อเข้าพบนิกิตา ครุสชอฟผู้นำของโซเวียต โดยทั้งสองประเทศพยายามลดความตึงเครียดและความเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน ปีค.ศ. 1960 เขาได้รับเลือกเป็นตัวแทนพรรคริพับลิกันเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งที่ 35 หากทว่าต้องพ่ายแพ้ให้กับจอห์น เอฟ. เคนเนดี ตัวแทนจากพรรคพรรคเดโมแครต (สหรัฐอเมริกา) นิกสันทำอาชีพทนายความอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกครั้งในปีค.ศ. 1968 และครั้งนี้เขาได้ก็ได้รับชัยชนะเป็นประธานาธิบดีคนที่ 37 ของสหรัฐอเมริกา สหรัฐ
สหรัฐวางตนเป็นกลางตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุในปี ค.ศ. 1914 จนถึงปี ค.ศ. 1917 เมื่อเข้าร่วมสงครามเป็น "ชาติสมทบ" ร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอย่างเป็นทางการ โดยช่วยเปลี่ยนทิศทางของสงครามต่อฝ่ายมหาอำนาจกลาง ในปี 1919 ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสันรับบทบาทการทูตนำ ณ การประชุมสันติภาพปารีสและสนับสนุนอย่างแข็งขันให้สหรัฐเข้าร่วมสันนิบาตชาติ ทว่า วุฒิสภาปฏิเสธไม่อนุมัติและไม่ให้สัตยาบันสนธิสัญญาแวร์ซายซึ่งสถาปนาสันนิบาตชาติ[120] การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 1996 เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาครั้งที่ 53 และมีขึ้นในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 มีผู้เข้าสมัครเลือกตั้งได้แก่ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา บิล คลินตัน กับ รองประธานาธิบดี อัล กอร์, อดีตวุฒิสมาชิกจากรัฐแคนซัส บ็อบ โดล กับ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเคหะและการพัฒนาเมือง แจ็ค เคมป์ และนักธุรกิจ รอสส์ เพรอต กับนักเศรษฐศาสตร์ แพต โคเอด จอห์น แอดัมส์
จอห์นเริ่มเป็นที่รู้จักตั้งแต่ช่วงต้นของการปฏิวัติอเมริกา โดยเป็นผู้แทนจากรัฐแมสซาชูเซตส์และมีส่วนสำคัญในการผลักดันชักจูงสภาคองเกรสให้ประกาศอิสรภาพ เขาเป็นผู้มอบหมายงานร่างคำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกาแก่ทอมัส เจฟเฟอร์สันในปีค.ศ. 1776 และเนื่องจากแอดัมส์เป็นตัวแทนของสภาคองเกรสในยุโรป เขาจึงเป็นผู้เจรจาในสนธิสัญญาสงบศึกกับสหราชอาณาจักรและเป็นส่วนสำคัญยิ่งในการกู้เงินจากนายธนาคารในอัมสเตอร์ดัม หนึ่งในบทบาทที่สำคัญของจอห์น แอดัมส์คือเป็นผู้ตัดสินใจด้านบุคลากร โดยในปี ค.ศ. 1775 เขาเป็นผู้เสนอชื่อจอร์จ วอชิงตันให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด และในอีก 25 ปีต่อมา เขาเป็นผู้เสนอชื่อจอห์น มาร์แชลล์เป็นประธานศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกา เนลสัน รอกกีเฟลเลอร์
เนลสัน อัลดริช รอกกีเฟลเลอร์ () เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 41 ระหว่าง พ.ศ. 2517 ถึง 2520 ในสมัยประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด ประวัติศาสตร์สหรัฐ
ใน ปี 1932 ประธานาธิบดีตัวแทนพรรคเดโมแครต แฟรงคลิน ดี โรสเวลต์ สัญญาใน "ข้อตกลงใหม่สำหรับประชาชนอเมริกัน", เป็นการสร้างป้ายความอดทนสำหรับนโยบายในประเทศของเขา. สถานการณ์ทางเศรษฐกิจที่หมดหวัง, พร้อมกับชัยชนะของพรรคเดโมแครตอย่างมากใน การเลือกตั้งปี 1932 เปิดโอกาสให้โรสเวลต์ มีอิทธิพลต่อสภาคองเกรสที่ผิดปกติในช่วง"ร้อยวันแรก" ของการบริหารของเขา. เขาใช้อำนาจของเขาเอาชนะในการผ่านอย่างรวดเร็วของชุดของมาตรการในการสร้างโปรแกรมสวัสดิการและกำกับดูแลระบบการธนาคาร, ตลาดหุ้น, อุตสาหกรรม, และการเกษตร พร้อมกับหลายความพยายามอื่นๆของรัฐบาลที่จะยุติภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งยิ่งใหญ่ และการปฏิรูปเศรษฐกิจอเมริกัน. ข้อตกลงใหม่กำกับดูแลจำนวนมากของเศรษฐกิจ, โดยเฉพาะภาคการเงิน. มันได้บรรเทาการว่างงานผ่านโปรแกรมจำนวนมาก เช่นการบริหารความก้าวหน้าของงาน (WPA ) และ (สำหรับคนหนุ่ม) องค์กรอนุรักษ์พลเรือน 
Administration (WPA) and (for young men) the Civilian Conservation Corps. โครงการการใช้จ่ายขนาดใหญ่ที่ออกแบบมาเพื่อจัดหางานที่จ่ายเงินสูง และสร้างโครงสร้างพื้นฐานขึ้นใหม่ อยู่ภายใต้ขอบเขตของการบริหารงานโยธาธิการ. โรสเวลต์เลี้ยวซ้ายใน 1935-1936, การสร้างสหภาพแรงงานผ่านพระราชบัญญัติ แว็กเนอร์. สหภาพแรงงานกลายเป็นองค์ประกอบที่มีประสิทธิภาพของการรวมเข้าด้วยกันของข้อตกลงใหม่, ซึ่งชนะการเลือกตั้งอีกสามสมัยสำหรับ โรสเวลต์ ในปี 1936, ปี 1940 และ 1944 โดยการระดมสมาชิกสหภาพ, คนงานระดับกลาง, ผู้รับการบรรเทาทุกข์, เครื่องจักรเมืองใหญ่, ชาติพันธุ์ และ กลุ่มศาสนา (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชาวคาทอลิกและชาวยิว) และชาวผิวขาวทางใต้, พร้อมกับคนผิวดำทางเหนือ ( ที่พวกเขาสามารถลงคะแนน). บางโปรแกรมถูกยกเลิกในปี 1940s เมื่อพวกอนุรักษนิยมได้อำนาจคืนในสภาคองเกรสผ่านทางแนวร่วมอนุรักษนิยม. ที่มีความสำคัญเป็นพิเศษคือโปรแกรม ประกันสังคมที่เริ่มในปี 1935. จอร์จ วอชิงตัน
วันที่ 4 พศจิกายน ค.ศ. 1752 วอชิงตันถูกชักชวนให้ไปเข้ากับองค์กรฟรีเมสัน ในกระท่อมไม้ที่เฟดเดอริกส์เบิร์ก[74] วันที่ 29 เมษายน 1788 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประมุขฟรีเมสันแห่ง Alexandria Lodge 22[75] และเมื่อได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดี เขาก็ยังอยู่ในองค์กรนี้ โดยที่ผู้นำของ แกรนด์ลอดจ์แห่งนิวยอร์ก เป็นคนร่างคำแถลงการณ์รับตำแหน่งประธานาธิบดีให้ วันที่ 18 กันยายน 1793 วอชิงตันแต่งเครื่องแบบ เมโซนิคแกรนด์มาสเตอร์ ทำพิธีวางศิลาฤกษ์ในตึก ยู.เอส.แคปิตอล สหรัฐ
คริสต์ทศวรรษ 1970 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 เริ่มมีการชะงักทางเศรษฐกิจ หลังประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกนได้รับเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1980 เขาตอบโต้ด้วยการปฏิรูปเน้นตลาดเสรี หลังการล่มสลายของการผ่อนคลายความตึงเครียด เขาเลิก "การจำกัดการขยายตัวของลัทธิที่ไม่พึงปรารถนา" และริเริ่มยุทธศาสตร์ "ม้วนกลับ" ที่ก้าวร้าวขึ้นต่อสหภาพโซเวียต[142][143][144][145][146] หลังมีการเพิ่มขึ้นของแรงงานสตรีในทศวรรษที่ผ่านมา ทำให้ในปี ค.ศ. 1985 สตรีที่มีอายุตั้งแต่ 16 ปีขึ้นไปส่วนใหญ่มีงานทำ[147] บิล คลินตัน
วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน คลินตัน () หรือรู้จักในชื่อ บิล คลินตัน (Bill Clinton) เกิดวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1946 เป็นประธานาธิบดีคนที่ 42 ของสหรัฐอเมริกา ระหว่างค.ศ. 1993 - ค.ศ. 2001 ก่อนหน้านั้นเขาดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐอาร์คันซอ และ ศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยอาร์คันซอ อับราฮัม ลินคอล์น
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐปี ค.ศ. 1860 (พ.ศ. 2403) มีขึ้นในวันที่ 6 พฤศจิกายน และเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ผลักดันประเทศอเมริกาเข้าสู่สงครามกลางเมือง ประธานาธิบดี เจมส์ บูแคนัน ซึ่งดำรงตำแหน่งอยู่ในขณะนั้น เป็นชาวอเมริกันทางตอนเหนือที่มีความคิดเห็นเข้าข้างฝ่ายใต้ ประธานาธิบดีบูแคนันมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงในการทำให้เนื้อคำพิพากษาคดี "เดร็ด สก๊อต" ออกมากว้างในลักษณะเป็นคุณกับนายทาสเช่นนั้น โดยบูแคนันเป็นคนเขียนจดหมายชักจูงให้ตุลาการสมทบแห่งศาลสูงสุดสหรัฐ โรเบิร์ต เกรีย (Robert Grier) โหวตร่วมกับฝ่ายเสียงข้างมากในคณะศาลให้ สก็อตต์ ทาสผิวดำแพ้คดี เพื่อให้ศาลสามารถออกคำพิพากษาปฏิเสธอำนาจของรัฐบาลกลางได้อย่างเด็ดขาด ในประเด็นที่เกี่ยวกับความชอบด้วยกฎหมายของสถาบันทาส การเข้ากดดันตุลาการในคดี "เดร็ด สก็อตต์" ของ ปธน. บูแคนันกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว และก่อเกิดผลสะท้อนกลับเชิงลบทางการเมืองต่อพรรคเดโมแครตเป็นอย่างยิ่ง ความไม่พอใจในคำพิพากษา "เดร็ด สก็อตต์" ของชาวอเมริกันในรัฐทางเหนือ ช่วยให้พรรคริพับลิกันได้รับชัยชนะได้ที่นั่งสภาผู้แทนเพิ่มในการเลือกตั้งกลางเทอม ปี 1858 และเข้าควบคุมได้ทั้งสภาคองเกรสในการเลือกตั้งใหญ่ ปี 1860 การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2551
ด้วยผลตามมาตรา 2 ของรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา ที่มาจากการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 12 ผู้ที่ชนะคะแนนเสียงข้างมากของอิเล็กทอรัลโหวตในการเลือกตั้งประธานาธิบดี จะขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 44 ของสหรัฐอเมริกา แต่ต้องมีคะแนนเสียงขั้นไม่ต่ำกว่า 270 เสียงอิเล็กทอรัลโหวตจึงจะถือว่าเป็นเสียงข้างมาก ถ้าไม่มีผู้สมัครคนไหนได้เสียงข้างมาก สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจะเป็นผู้โหวตเลือกประธานาธิบดี โดยแต่ละรัฐจะมีคะแนนเสียง 1 คะแนน เช่นเดียวกัน ผู้ที่ชนะคะแนนเสียงข้างมากของอิเล็คทอรัลโหวตในการเลือกตั้งรองประธานาธิบดี จะขึ้นดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดี ถ้าไม่มีผู้สมัครคนไหนได้เสียงข้างมาก สมาชิกวุฒิสภาจะเป็นผู้โหวตเลือกรองประธานาธิบดี อย่างไรก็ตาม ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกามีเหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นเพียง 2 ครั้งเท่านั้น คือในปี พ.ศ. 2368 และ พ.ศ. 2380 ฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
คอนสแตนตินที่ 1 – พระมหากษัตริย์กรีซ (จนกระทั่ง 11 มิถุนายน 1917) อเล็กซานเดอร์ – พระมหากษัตริย์กรีซ (ตั้งแต่ 11 มิถุนายน 1917) Eleftherios Venizelos – นายกรัฐมนตรีกรีซ จอร์จ วอชิงตัน
วันที่ 25 พฤศจิกายน อังกฤษถอนกำลังออกจากนิวยอร์ก วอชิงตันและผู้ว่าการรัฐจึงเข้ายึดพื้นที่ที่ Fraunces Tavern วันที่ 4 ธันวาคม เขากล่าวอำลานายทหารของเขา และวันที่ 23 ธันวาคม เขาลาออกจากการเป็นผู้บัญชากองทัพบกฝ่ายอาณานิคม (commander-in-chief) และเป็นต้นแบบของผู้นำประเทศสาธารณรัฐที่ปฏิเสธการใช้อำนาจ ในระหว่างนั้นประเทศสหรัฐมีการปกครองโดยบทบัญญัติว่าด้วยสมาพันธรัฐ (Articles of Confederation) ซึ่งยังไม่มีประธานาธิบดีและรัฐบาลอย่างที่มีในปัจจุบัน โรเบิร์ต แม็กนามารา
นาวาอากาศโท โรเบิร์ต สแทรนจ์ แม็กนามารา () ผู้บริหารธุรกิจชาวอเมริกัน และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่แปดแห่งสหรัฐอเมริกา ในรัฐบาลประธานาธิบดี จอห์น เอฟ. เคนเนดีและลินดอน บี. จอห์นสัน ระหว่าง 21 มกราคม พ.ศ. 2504 - 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 จากนั้นทำงานในฐานะประธานธนาคารโลกระหว่าง เมษายน พ.ศ. 2511 - มิถุนายน พ.ศ. 2524 แมคนามาราทำงานทางด้านการวิเคราะห์ระบบนโยบายสาธารณะ ซึ่งปัจจุบันได้รับการพัฒนาจนเป็นที่รู้จักในนามการวิเคราะห์นโยบาย ประธานศาลสูงสุดสหรัฐ
ในประวัติศาสตร์ มีการดำเนินคดีอาญาต่อประธานาธิบดีมาแล้วสองครั้ง ประธานศาลสูงสุดที่ได้นั่งเป็นประธาน คือ แซลมอน พี. เชส (Salmon P. Chase) และ วิลเลียม เรห์นควิสต์ (William Rehnquist) โดยเชสออกนั่งบังลังก์ใน ค.ศ. 1868 สำหรับคดีของประธานาธิบดี แอนดรูว์ จอห์นสัน (Andrew Johnson) และเรห์นควิสต์ออกนั่งบัลลังก์ใน ค.ศ. 1999 สำหรับคดีของประธานาธิบดี บิล คลินตัน (Bill Clinton) การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2547
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2004 เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาครั้งที่ 55 และมีขึ้นในวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 ในการเลือกตั้งนี้ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา จอร์จ ดับเบิลยู. บุช จากพรรครีพับลิกัน สามารถเอาชนะจอห์น เคร์รี วุฒิสมาชิกรัฐแมสซาชูเซตส์จากพรรคเดโมแครต อับราฮัม ลินคอล์น
อับราฮัม ลินคอล์น เข้าสาบานตนเป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐอเมริกา ในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1861 เขากล่าวในสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งว่า ภายใต้รัฐธรรมนูญของสหรัฐฯ ความพยายามแยกรัฐออกเป็นอิสระย่อมเป็นโมฆะ แต่ก็ให้คำยืนยันว่ารัฐบาลของตนจะไม่เริ่มต้นสงครามกลางเมือง โดยกล่าวต่อ "รัฐทางใต้" ว่า "ข้าพเจ้าไม่มีจุดมุ่งหมายโดยตรงหรือโดยอ้อมที่จะแทรกแทรงสถาบันการครองทาสที่ยังมีอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา เพราะข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้าไม่มีสิทธิโดยชอบด้วยกฎหมายที่จะทำเช่นนั้น" ลินคอล์นทำอย่างดีที่สุดที่จะใช้สุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งในการหว่านล้อมเพื่อนร่วมชาติ ให้หันมาปรองดองกัน ให้เห็นถึงความเป็นครอบครัวอเมริกันครอบครัวเดียวกัน ดังพูดคำปิดท้ายสุนทรพจน์ แอร์ฟอร์ซวัน
เมื่อทีโอดอร์ รูสเวลต์ ได้ก้าวเป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และได้นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2453 ในเวลานั้นเอง เขาไม่มีห้องทำงานบนเครื่องแต่ วิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ (William Howard Taft) ได้จัดเตรียมห้องทำงานบนเครื่องตอนที่เขาขึ้นรับตำแหน่ง ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 การเดินทางไปไหนมาไหนของประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกานั้นมีความสำคัญและมีค่ามากที่สุด ระบบการสื่อสารไร้สายและการขนส่งที่รวดเร็วในระยะทางอันยาวไกลของการเดินทางของประธานาธิบดีนั้นเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้ และระบบเหล่านั้นสามารถทำหน้าที่แทน ทำเนียบขาว ได้เมื่อประธานาธิบดีเดินทางไปที่ต่าง ๆ ทั่วทุกมุมโลก การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐรอบทุกสี่ปีครั้งที่ 58 มีขึ้นในวันอังคารที่ 8 พฤศจิกายน 2559 นักธุรกิจ ดอนัลด์ ทรัมป์ และผู้ว่าการรัฐอินดีแอนา ไมก์ เพนซ์ ผู้สมัครพรรครีพับลิกัน ชนะอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ฮิลลารี คลินตัน และสมาชิกวุฒิสภารัฐเวอร์จิเนีย ทิม เคน ผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตอย่างน่าประหลาดใจ แม้แพ้คะแนนของประชาชน ทรัมป์ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีคนที่ 45 และเพนซ์เป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 48 เมื่อวันที่ 20 มกราคม 2560 ประธานาธิบดีพรรคเดโมแครตคนปัจจุบัน บารัก โอบามา ไม่มีสิทธิได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่สาม เนื่องจากข้อจำกัดวาระที่กำหนดโดยการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญครั้งที่ 22 นอกจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีแล้ว ยังมีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา สภาผู้แทนราษฎร ผู้ว่าการรัฐ รัฐและท้องถิ่นจำนวนมากในวันที่ 8 พฤศจิกายนเช่นกัน ฟรานเซส ฟอลซัม คลีฟแลนด์
ฟรานเซส ฟอลซัม คลีฟแลนด์ (เกิด 21 กรกฎาคม 1864 -- 29 ตุลาคม 1947) เป็นภรรยาของ โกรเวอร์ คลีฟแลนด์ ประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาคนที่27 เธอเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปีค.ศ. 1886-1889 ครั้งและอีกครั้งค.ศ. 1893-1897 เธอเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกาที่ดำรงตำแหน่งตอนอายุ 21 เธอจึงกลายเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกาที่อายุน้อยที่สุดจนถึงปัจจุบันนี้ ประวัติศาสตร์สหรัฐ
ในขณะเดียวกันทางฝ่ายเหนือ แนวความคิดการเลิกทาส (Abolitionism) ได้รับความนิยมขึ้นเรื่อยๆ มีวรรณกรรมเกี่ยวกับการเลิกทาสที่เป็นที่รูจักคือ "กระท่อมน้อยของลุงทอม" ("Uncle Tom's Cabin") ในค.ศ. 1857 คดีความระหว่างเดรดสกอตและแซนด์ฟอร์ด ("Dread Scott v. Sandford") ศาลฎีกาสูงสุดได้ตัดสินให้นายเดรตสกอตชาวแอฟริกันอเมริกันคงสภาพความเป็นทาสเนื่องจาก "ชาวแอฟริกันอเมริกันไม่จัดเป็นพลเมืองของสหรัฐ จึงไม่มีสิทธิเสรีภาพตามที่ได้ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ" สร้างความไม่พอใจแก่ชาวเหนือเป็นอย่างมาก ในค.ศ. 1854 สมาชิกพรรควิกที่มีแนวคิดเลิกทาสได้รวมตัวกันจัดตั้งพรรครีพับบลิกัน (Republican Party) ขึ้น และส่งตัวแทนคือ อับราฮัม ลินคอล์น (Abraham Lincoln) เข้ารับการเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในค.ศ. 1860 ซึ่งลินคอล์นได้รับเสียงท้วมท้นจากรัฐทางเหนือและเนื่องจากรัฐทางเหนือมีประชากรมากกว่าลินคอล์นจึงมีคะแนนเสียงชนะคู่แข่งจากพรรคเดโมเครต แม้ว่าลินคอล์นจะไม่มีเสียงข้างมากในมลรัฐทางใต้เลยก็ตาม สร้างความไม่พอใจแต่มลรัฐทางตอนใต้เป็นอย่างยึ่ง รัฐใต้ทั้งเจ็ดได้แก่ เซาท์แคโรไลนา มิสซิสซิปปี ฟลอริดา แอละแบมา จอร์เจีย ลุยเซียนา และเท็กซัส ประกาศแยกตัวออกมาจากสหรัฐในค.ศ. 1861 และจัดตั้งสมาพันธรัฐอเมริกา (Confederate States of America) แม้ว่าประธานาธิบดีลินคอล์นจะประกาศว่าจะไม่ส่งทัพเข้าปราบฝ่ายสมาพันธรัฐฯ แต่ฝ่ายสมาพันธรัฐฯได้รวบรวมกำลังพลและเข้ายึดป้อมปราการต่างๆเพื่อเตรียมตัวรับมือกับทัพฝ่ายเหนือที่อาจรุกรานเข้ามา โดยเข้ายึดป้อมซัมเทอร์ (Fort Sumter) ในค.ศ. 1861 เป็นเหตุให้ลินคอล์นตัดสินใจประกาศสงครามกับสมาพันธรัฐฯและมีคำสั่งให้ทุกรัฐส่งทัพเข้าช่วยเหลือรัฐบาลกลางในการต่อสู้กับสมาพันธรัฐฯ ทำให้รัฐใต้อีกสี่รัฐได้แก่ เวอร์จิเนีย อาร์คันซอ เทนเนสซี และนอร์ทแคโรไลนา ประกาศถอนตัวจากรัฐบาลสหรัฐฯและเข้าร่วมกับสมาพันธรัฐอเมริกา จัดตั้งเมืองริชมอนด์ (Richmond) รัฐเวอร์จิเนียขึ้นเป็นนครหลวงของสมาพันธรัฐฯ โดยมีนายเจฟเฟอร์สัน เดวิส (Jefferson Davis) เป็นประธานาธิบดี
ฝ่ายสหรัฐฯทางเหนือใช้ยุทธวิธีต่างๆเพื่อพิชิตสมาพันธรัฐฝ่ายใต้ได้แก่ นายพลวินฟิลด์ สก็อต ได้นำกองทัพเรือเข้าปิดล้อมเมืองต่างๆทั้งหมดของรัฐทางใต้ เรียกว่า การปิดล้อมของสหรัฐฯ (Union Blockade) ทำให้ฝ่ายใต้ไม่สามารถส่งออกสินค้าเกษตรกรรมไปยังยุโรปอันเป็นรายได้สำคัญของฝ่ายใต้ เศรษฐกิจแบบเกษตรกรรมของฝ่ายใต้จึงถูกทำลายลง ประธานาธิบดีส่งนายพลยูลิสซิส เอส. แกรนท์ (Ulysees S. Grant) และวิลเลียม เทคัมเซ เชอร์แมน (William Tecumseh Sherman) ยกทัพเข้ารุกรานสมาพันธรัฐทางตะวันตกบริเวณลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปี เข้ายึดเมืองต่างๆได้อย่างรวดเร็ว แต่ในทางตะวันออกนั้นฝ่ายสมาพันธรัฐนำโดยนายพลโรเบิร์ต อี. ลี (Robert E. Lee) สามารถป้องกันเมืองริชมอนด์นครหลวงและเอาชนะทัพฝ่ายเหนือได้ในยุทธการแอนตีแทม (Battle of Antietam) ค.ศ. 1861 ประธานาธิบดีลินคอล์นสรรหาขุนพลจำนวนมากมาเพื่อนำทัพตะวันออกเข้าโจมตียึดเมืองริชมอนด์แต่ล้วนพ่ายแพ้ต่อนายพลลี จนกระทั่งค.ศ. 1863 ในยุทธการเกตตีสเบิร์ก (Battle of Gettysburg) ทัพของฝ่ายเหนือสามารถเอาชนะทัพของนายพลลีฝ่ายใต้ได้ ซึ่งประธานาธิบดีลินคอล์นได้กล่าวสุนทรพจน์เกตตีสเบิร์ก (Gettysburg Address) ไว้ว่า ""...การปกครองของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน จะไม่สูญสิ้นไปจากโลกนี้"" (""...and that government of the people, by the people, for the people, shall not perish from the earth."") ในค.ศ. 1864 เมื่อฝั่งตะวันตกเรียบร้อยดีแล้ว ลินคอล์นจึงย้ายนายพลแกรนท์มาบังคับบัญชาทัพฝั่งตะวันออก นายพลแกรนท์และนายพลลี ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันในยุทธการโอลด์เชิร์ช (Battle of Old Church) ซึ่งนายพลแกรนท์สามารถเอาชนะนายพลลีและทัพฝ่ายใต้ได้ และในปีเดียวกันนั้นายพลเชอร์แมนยกทัพบุกเข้ายึดเมืองแอตแลนตาได้สำเร็จในยุทธการแอตแลนตา ซึ่งเป็นยุทธการที่ทำให้ลินคอล์นได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นและได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีอีกสมัยในปีค.ศ. 1864 จอห์น ควินซี แอดัมส์
จอห์น ควินซี แอดัมส์ เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1767 ที่รัฐแมสซาชูเซตส์ เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1825 โดยเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจาก เจมส์ มอนโร ออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1829 โดยผู้มารับตำแหน่งเป็นคนถัดไปคือ แอนดรูว์ แจ็กสัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของบารัก โอบามา
ในการทำพิธีสาบานตนครั้งนี้ หัวหน้าผู้พิพากษาจอห์น จี. โรเบิร์ตอ่านคำสาบานผิด จากคำว่า President of the United States" เป็น "President to the United States" ทำให้ความหมายผิดเพี้ยนไปจากเดิม เลยต้องทำพิธีสาบานกันใหม่ภายในตึกทำเนียบขาว ในวันที่ 21 มกราคม โรเบิรฺ์ตทำพิธีซ้ำอีกรอบในห้อง Map Room ภายในทำเนียบขาว โอบามานับว่าเป็นประธานาธิบดีคนที่ 7ที่ได้ทำพิธีซ้ำเป็นครั้งที่ 2 ที่ปรึกษาทำเนียบขาว เกรก เคร็ก กล่าวถึงการทำพิธีซ้ำอีกครั้งว่า "พิธีเป็นไปอย่างสมบูรณ์แบบ" การสาบานตนครั้งที่ 2 นี้โอบามาไม้ได้วางมือไว้บนคัมภีร์ไบเบิลเหมือนครั้งแรก ซึ่งเหมือนกับประธานาธิบดีทีโอดอร์ รูสเวลต์ ที่ไม้ได้ใช้มือวางบนคัมภีร์ไบเบิล จอห์น เอฟ. เคนเนดี
หมวดหมู่:ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา หมวดหมู่:นักการเมืองอเมริกัน หมวดหมู่:พรรคเดโมแครต (สหรัฐอเมริกา) หมวดหมู่:บุคคลจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด หมวดหมู่:นักการเมืองอเมริกันที่ถูกลอบสังหาร หมวดหมู่:ผู้ได้รับอิสริยาภรณ์เหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดี หมวดหมู่:ชาวอเมริกันเชื้อสายไอริช หมวดหมู่:ผู้นำในสงครามเย็น หมวดหมู่:บุคคลจากบรูกไลน์ หมวดหมู่:ตระกูลเคนเนดี หมวดหมู่:เสียชีวิตจากอาวุธปืน อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน
อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน (Alexander Hamilton) เกิดในวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1755 และเสียชีวิตในวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1804 เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง คนแรกของประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นบุคคลหนึ่งในคณะผู้ก่อตั้งของประเทศสหรัฐ (The Founding Fathers) นักเศรษฐศาสตร์ นักปรัชญาการเมือง เขาเป็นคนเรียกให้มีการประชุมที่เมืองฟิลาเดลเฟีย (the Philadelphia Convention) อันเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งประเทศใหม่ เป็นนักกฎหมายรัฐธรรมนูญคนแรก เป็นคนเขียนเอกสารของพวกอเมริกันนิยม (Federalist Papers) และเป็นผู้ตีความเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญที่สำคัญ (Constitutional interpretation) แฮมิลตันเสียชีวิตเนื่องจากการดวลปืนกับ อะรอน เบอร์ (Aaron Burr) ในช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1804 ริชาร์ด นิกสัน
ริชาร์ด มิลเฮาส์ นิกสัน (ภาษาอังกฤษ: Richard Milhous Nixon) (9 มกราคม พ.ศ. 2456 - 22 เมษายน พ.ศ. 2537) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 37 ของสหรัฐอเมริกา ระหว่าง พ.ศ. 2512- พ.ศ. 2517 และเคยเป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 36 ระหว่างปี พ.ศ. 2496 - พ.ศ. 2504 ริชาร์ด นิกสันเป็นประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียวที่ลาออกจากตำแหน่ง สาเหตุที่ลาออกนั้นเกิดจากคดีวอเตอร์เกต ประธานาธิบดีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นประมุขแห่งรัฐของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ และผู้ปกครององค์ปัจจุบันของรัฐอาบูดาบี ตามข้อตกลงกันเมื่อสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้รับเอกราชประธานาธิบดีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์จะต้องเป็นเจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาดี ประธานาธิบดียังเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ประธานสภาสูงสุด ประธานศาลฎีกา และประธานสภาปิโตรเลียม ประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ
ตำแหน่ง "ประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกา" ทำหน้าที่เป็นประธานแห่งผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาตั้งขึ้นในปีพ. ศ. 2332 ตามบทที่ 1 มาตรา 2 ของรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกา ประธานสภาฯ เป็นผู้นำทางการเมืองและรัฐสภาของสภาผู้แทนราษฎรและพร้อม ๆ กัน คือ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ผู้นำเสียงข้างมากของพรรค และหัวหน้าบริหารของฝ่ายนิติบัญญัติ  เส้นเวลาของประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา
ตารางนี้แสดงถึงระยะเวลาที่ใช้ในการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ชีวิตก่อนที่จะเป็นประธานาธิบดี และ ช่วงหลังจากเป็นประธานาธิบดี ตั้งแต่ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนแรก จอร์จ วอชิงตัน ถึงปัจจุบัน ประวัติศาสตร์สหรัฐ
รัฐมนตรีต่างประเทศเจมส์ แมดิสัน แห่งพรรครีพับบลีกัน ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีต่อจากเจฟเฟอร์สันในค.ศ. 1810 รัฐบาลสหรัฐเริ่มที่จะทนไม่ได้กับการกระทำของกองทัพเรืองบริเทนต่อเรือของสหรัฐฯ การขัดขวางการค้าของสหรัฐฯ และการที่บริเทนให้การสนับสนุนกบฏของอเมริกันพื้นเมือง นักการเมืองฝ่ายรีพับบลีกัน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้แทนจากรัฐทางตอนใต้และจากลุยเซียนา สนับสนุนให้ประกาศสงครามกับบริเทน ในขณะที่นักการเมืองฝ่ายเฟเดอรัลลิสต์จากเขตนิวอิงแลนด์ทางเหนือ ซึ่งได้รับผลประโยชน์จากการค้ากับยุโรปเป็นสำคัญ คัดค้านการทำสงคราม ในที่สุดสภาคองเกรสก็ได้ประกาศสงครามกับบริเทนด้วยเสียงข้างมากในค.ศ 1812 ฝ่ายบริเทนในขณะนั้นมีทัพเรือที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกจากการเอาชนะทัพเรือของนโปเลียนในยุทธการทราฟัลการ์ ฝ่ายอเมริกาและบริเทนปะทะกันในสองช่องทางได้แก่ ทางทะเลโดยที่ทัพเรือบริเทนเข้าโจมตีเมื่องชายฝั่งทะเลต่างๆของอเมริกา และทางบกทัพอเมริกายกเข้าบุกแคนาดาซึ่งในขณะนั้นเป็นอาณานิคมของบริเทน 
ในค.ศ. 1811 นายพลวิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน (William Henry Harrison) บุกเข้าทำลายฐานที่มั่นของอินเดียนแดงได้ในยุทธการทิปเปอแคนู (Battle of Tippecanoe) ทัพอเมริกามีความพยายามในการรุกรานแคนาดาแต่ถูกขัดขวางจากการที่มลรัฐทางตอนเหนือไม่ให้ความร่วมมือ และในปีค.ศ. 1812 เสียเมืองดีทรอยต์ให้แก่บริเทน และทัพอเมริกาพ่ายแพ้แก่ทัพบริเทนในยุทธการควีนสตันไฮทส์ (Battle of Queenston Heights) ในปีเดียวกัน ทางทะเลบริเทนนำทัพเข้ามาปิดล้อมชายฝั่งทั้งหมดของสหรัฐ ทั้งทางฝั่งมหาสุทรแอตแลนติกและฝั่งอ่าวเม็กซิโก ปีต่อมาค.ศ. 1813 ทัพอเมริกาสามารถบุกเข้ายึดและเผาเมืองโตรอนโตของแคนาดาได้ และพลจัตวาโอลิเวอร์ ฮาซาร์ด เพอร์รี่ (Oliver Hazard Perry) นำทัพเรือเมริกาเอาชนะทัพเรือบริเทนในยุทธการทะเลสาบอีรี (Battle of Lake Erie) สามารถขับบริเทนออกจากบริเวณดีทรอยต์ได้ นายพลแฮร์ริสันนำทัพเข้าปราบชาวอินเดียนแดงในยุทธการเธมส์ (Battle of the Thames) สังหารเทคัมเซผู้นำอินเดียนแดงเสียชีวิตในสนามรบ  รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่น
รางวัลของประธานาธิบดีสำหรับราชการพลเรือนกลางดีเด่นหรือPresident's Award for Distinguished Federal Civilian Service เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สหรัฐอเมริกา สถาปนาโดย จอห์น เอฟ เคเนดี เมื่อปีค.ศ.1957
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาเป็นประธานแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1917 เยอรมนีทำสงครามเรือดำน้ำไม่จำกัดขอบเขตอีกครั้ง รัฐมนตรีต่างประเทศบอกแก่เม็กซิโก ผ่านโทรเลขซิมแมร์มันน์ ว่า สหรัฐอเมริกามีแนวโน้มเข้าสู่สงครามหลังสงครามเรือดำน้ำไม่จำกัดขอบเขตเริ่มขึ้น และเชิญเม็กซิโกเข้าสู่สงครามเป็นพันธมิตรของเยอรมนีต่อสหรัฐอเมริกา เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เยอรมนีจะส่งเงินให้เม็กซิโกและช่วยให้เม็กซิโกได้รับดินแดนเท็กซัส นิวเม็กซิโกและแอริโซนาที่เม็กซิโกเสียไประหว่างสงครามเม็กซิโก-อเมริกาเมื่อ 70 ปีก่อน วิลสันเปิดเผยโทรเลขดังกล่าวให้แก่สาธารณชน และชาวอเมริกันมองว่าเป็นเหตุแห่งสงคราม
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสหรัฐอเมริกาจะเข้าสู่สงครามโดยอยู่ข้างเดียวกับฝ่ายพันธมิตร แต่ไม่เคยเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของฝ่ายพันธมิตรเลย โดยเรียกตัวเองว่าเป็น "ประเทศผู้ให้ความช่วยเหลือ" (Associated Power) สหรัฐอเมริกามีกองทัพขนาดเล็ก แต่หลังรัฐบัญญัติคัดเลือกทหาร (Selective Service Act) สหรัฐก็มีทหารเกณฑ์มากถึง 2.8 ล้านนาย และภายในฤดูร้อน ค.ศ. 1918 ก็มีการส่งทหารใหม่กว่า 10,000 นายไปยังฝรั่งเศสทุกวัน ใน ค.ศ. 1917 รัฐสภาสหรัฐให้สถานะพลเมืองแก่ชาวเปอร์โตริโก เมื่อพวกเขาถูกเกณฑ์ให้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง จากรัฐบัญญัติโจนส์ เยอรมนีคำนวณผิด โดยเชื่อว่าจะใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าสหรัฐอเมริกาจะมาถึง และการขนส่งทหารข้ามมหาสมุทรสามารถถูกหยุดยั้งได้โดยเรืออู
กองทัพเรือสหรัฐอเมริกาได้ส่งกองเรือรบไปยังสกาปาโฟลว์ (Scapa Flow) เพื่อเข้าร่วมกับกองเรือหลวง (Grand Fleet) อังกฤษ, เรือพิฆาตไปยังควีนส์ทาวน์, ไอร์แลนด์ และเรือดำน้ำไปช่วยคุ้มกันขบวนเรือ นาวิกโยธินหลายกรมของสหรัฐอเมริกาถูกส่งไปยังฝรั่งเศส ด้านอังกฤษและฝรั่งเศสต่างต้องการให้หน่วยทหารอเมริกันเข้าเสริมกำลังบนแนวรบที่มีทหารของตนอยู่ก่อนแล้ว และไม่สิ้นเปลืองจำนวนเรือที่มีอยู่น้อยเพื่อขนย้ายเสบียง และไม่ต้องการใช้เรือเพื่อเป็นการขนส่งเสบียง ซึ่งสหรัฐปฏิเสธความต้องการแรก แต่ยอมตามความต้องการข้อหลัง พลเอกจอห์น เจ. เพอร์ชิง ผู้บัญชาการกองกำลังรบนอกประเทศอเมริกา (AEF) ปฏิเสธที่จะแบ่งหน่วยทหารออกเพื่อใช้เป็นกำลังหนุนแก่หน่วยทหารอังกฤษและฝรั่งเศส โดยยกเว้นให้กรมรบแอฟริกัน-อเมริกันถูกใช้ในกองพลฝรั่งเศสได้ หลักนิยมของ AEF กำหนดให้ใช้การโจมตีทางด้านหน้า ซึ่งผู้บัญชาการอังกฤษและฝรั่งเศสเลิกใช้ไปนานแล้ว เพราะสูญเสียกำลังพลมหาศาล แคลวิน คูลิดจ์
จอห์น แคลวิน คูลิดจ์ จูเนียร์ (; 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2415 – 5 มกราคม พ.ศ. 2476) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 30 ของประเทศสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2476) มักมีผู้เรียกเขาว่า "คาลผู้เงียบขรึม" คูลิดจ์เป็นนักกฎหมายจากรัฐเวอร์มอนต์ ไต่เต้าสู่วงการเมืองด้วยการลงเล่นการเมืองในรัฐแมสซาชูเซตส์จนได้เป็นผู้ว่าการรัฐ และจากฝีมือในการจัดการกับกรณีตำรวจบอสตันสไตค์เมื่อ พ.ศ. 2462 ทำให้คูลิดจ์เป็นที่รู้จักเด่นชัดในระดับประเทศ เชสเตอร์ เอ. อาเทอร์
เชสเตอร์ อลัน อาเทอร์ () (5 ตุลาคม ค.ศ. 1829-18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา เป็นคนที่ 21 จอร์จ วอชิงตัน
ใน ค.ศ. 1775 รัฐสภาอาณานิคมได้แต่งตั้งวอชิงตันเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพปฏิวัติอเมริกัน ปีถัดมา เขานำทัพขับไล่กองทัพอังกฤษออกจากบอสตัน เสียนครนิวยอร์ก ข้ามแม่น้ำเดลาแวร์ในนิวเจอร์ซีย์ และสามารถรบชนะข้าศึกซึ่งยังไม่ทันตั้งตัวในปลายปีเดียวกัน ผลของยุทธศาสตร์ที่เขาใช้ ทำให้กองกำลังปฏิวัติอเมริกันสามารถยึดกำลังรบสำคัญของอังกฤษ 2 แห่งที่ซาราโตกาและยอร์กทาวน์ ด้วยการเจรจากับสภาอาณานิคมทั้งสิบสาม รัฐอาณานิคม และพันธมิตรฝรั่งเศส วอชิงตันได้รวบรวมกองทัพอันไร้ผู้นำและชาติอันอ่อนแอให้เป็นปึกแผ่น ท่ามกลางภยันตรายจากความแตกแยกและความล้มเหลว หลังสงครามยุติในปี ค.ศ. 1783 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ตรัสถามวอชิงตันว่าจะทำอะไรต่อไป และทรงได้รับข่าวลือมาว่าวอชิงตันจะกลับไปยังบ้านไร่ของตนเอง ทำให้มีพระราชกระแสในทันทีว่า "ถ้าเขาทำเช่นนั้น เขาจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก" ซึ่งวอชิงตันก็ได้กลับไปใช้ชีวิตสมถะอย่างชาวไร่จริง ๆ ที่เมานต์เวอร์นอน[9] จอห์น แอดัมส์
แอดัมส์ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีสหรัฐคนแรกภายใต้จอร์จ วอชิงตันและขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 2 ของสหรัฐอเมริกาในปีค.ศ. 1796 ระหว่างการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เขาต้องเผชิญกับการโจมตีจากทั้งพรรครีพับลิกันของเจฟเฟอร์สันซึ่งเป็นฝ่ายตรงข้ามและจากภายในพรรคภายใต้การนำของศัตรูของเขา อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน ลำดับการสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ
นี่คือรายการลำดับการสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีปัจจุบัน ที่ระบุในรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกาและรัฐบัญญัติการสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดี ค.ศ. 1947 และที่แก้ไขเพิ่มเติมภายหลังเพื่อรวมตำแหน่งคณะรัฐมนตรีที่ตั้งใหม่ บุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์
นับแต่มีการจัดบุคคลแห่งปีมา ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาทุกคนได้เคยเป็นบุคคลแห่งปีอย่างน้อยครั้งหนึ่ง ยกเว้นแคลวิน คูลิดจ์ ซึ่งดำรงตำแหน่งในขณะที่ออกฉบับแรก, เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ประธานาธิบดีคนถัดมา และเจอรัลด์ ฟอร์ด ส่วนใหญ่ได้รับการจัดให้เป็นบุคคลแห่งปีในปีที่ถูกเลือกตั้งหรือขณะที่อยู่ในตำแหน่ง มีเพียงผู้เดียวที่ได้รับการจัดให้เป็นบุคคลแห่งปีก่อนได้รับเลือกตั้ง คือ ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้ซึ่งได้รับการจัดใน พ.ศ. 2487 เป็นผู้บัญชาการสูงสุดกำลังรุกรานฝ่ายสัมพันธมิตร แปดปีก่อนได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี ภายหลังเขาได้รับการจัดเป็นบุคคลแห่งปีอีกครั้งใน พ.ศ. 2502 ขณะอยู่ในตำแหน่ง โจ ไบเดิน
โจเซฟ โรบิเนตต์ ไบเดิน จูเนียร์ () หรือเรียกอย่างง่ายว่า โจ ไบเดิน เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 47 ระหว่าง พ.ศ. 2552 ถึง 2560 โรนัลด์ เรแกน
โรนัลด์ วิลสัน เรแกน (; 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 – 5 มิถุนายน พ.ศ. 2547) เป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 40 (พ.ศ. 2524–2532) สังกัดพรรครีพับลิกัน นอกจากนี้เรแกนยังดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย คนที่ 33 (พ.ศ. 2510-พ.ศ. 2518) ก่อนหน้านั้นเขาเคยเป็นผู้ประกาศข่าวและนักแสดงมาก่อน สหรัฐ
อับราฮัม ลินคอล์น ผู้ชนะการเลือกตั้ง ในปี ค.ศ. 1860 ประธานาธิบดีคนแรกจากพรรครีพับลิกันซึ่งส่วนใหญ่ต่อต้านความเป็นทาส สุดท้ายการประชุมในสิบสามรัฐทาสประกาศแยกตัวออกและตั้งสมาพันธรัฐอเมริกา ขณะที่รัฐบาลกลางยืนยันว่าการแยกตัวออกไม่ชอบด้วยกฎหมาย[103] สงครามที่เกิดขึ้นให้หลังนั้นทีแรกเป็นสงครามเพื่อรักษาสหภาพ และหลังจากปี ค.ศ. 1863 เมื่อกำลังพลสูญเสียเพิ่มขึ้นและลินคอล์นออกประกาศปลดปล่อยให้เป็นอิสระ (Emancipation Proclamation) เป้าหมายสงครามที่สองกลายเป็นการเลิกทาส สงครามนี้เป็นความขัดแย้งทางทหารที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐ ทำให้มีทหารเสียชีวิตประมาณ 618,000 คนและพลเรือนอีกเป็นอันมาก[104] สงครามกลางเมืองอเมริกา
อับราฮัม ลินคอล์น เข้าสาบานตนเป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐอเมริกา ในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1861 ท่านกล่าวในสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งว่า ภายใต้รัฐธรรมนูญของสหรัฐฯ ความพยายามแยกรัฐออกเป็นอิสระย่อมเป็นโมฆะ แต่ก็ให้คำยืนยันว่ารัฐบาลของตนจะไม่เริ่มต้นสงครามกลางเมือง โดยกล่าวต่อ "รัฐทางใต้" ว่า "ข้าพเจ้าไม่มีจุดมุ่งหมายโดยตรงหรือโดยอ้อมที่จะแทรกแทรงสถาบันการครองทาสที่ยังมีอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา เพราะข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้าไม่มีสิทธิโดยชอบด้วยกฎหมายที่จะทำเช่นนั้น" ลินคอล์นทำอย่างดีที่สุดที่จะใช้สุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งในการหว่านล้อมเพื่อนร่วมชาติ ให้หันมาปรองดองกัน ให้เห็นถึงความเป็นครอบครัวอเมริกันครอบครัวเดียวกัน ดังพูดคำปิดท้ายสุนทรพจน์ รัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์
รัทเทอร์ฟอร์ด เบอร์ชาร์ด เฮส์ (; 4 ตุลาคม ค.ศ. 1822 – 17 มกราคม ค.ศ. 1893) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 19 ของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่งระหว่างวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1877 ถึง 1881 สังกัดพรรครีพับลิกัน การปฏิวัติอเมริกา
อังกฤษใช้นโยบายการค้าอย่างไม่ยุติธรรมกับอาณานิคม เนื่องจากบริเวณลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปีนี้เป็นแหล่งเพาะปลูกใบชาที่สำคัญ อังกฤษใช้วิธีซื้อจากอาณานิคมในราคาถูกมากแล้วนำไปขายในยุโรปในราคาเพิ่มหลายเท่า ทำให้ชาวอาณานิคมไม่พอใจ และประกอบกับการที่ชาวอเมริกันได้รับแนวคิดจาก นักปรัชญา คือจอห์น ล็อก() ทำให้เหตุการณ์ลุกลามใหญ่ ก่อให้การประท้วงชุมนุมงานเลี้ยงน้ำชาที่บอสตัน (Boston Tea Party) ที่กรุงบอสตัน อังกฤษจึงส่งกำลังเข้าปราบปราม ก่อให้เกิดการต่อต้านอย่างหนัก ฝรั่งเศสได้แอบส่งกำลัง อาวุธเข้าช่วยเหลืออเมริกา นำไปสู่ สงครามปฏิวัติอเมริกัน จนในที่สุด อเมริกาก็สามารถประกาศอิสรภาพได้ในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 ที่เมืองฟิลาเดเฟีย (รัฐเพนซิลเวเนีย) และทำให้เกิดประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอมเริกาคือ จอร์จ วอชิงตัน และการที่ฝรั่งเศสเข้าช่วยอเมริกานี้เอง ทำให้ทหารที่เข้ามาร่วมรบในสงครามปฏิวัติอเมริกา ได้ซึบซับแนวคิดและความต้องการอิสรภาพของชาวอเมริกันทั้งมวลเข้าไว้ และกลายเป็นพลังผลักดันที่ทำให้เกิดการปฏิวัติในฝรั่งเศสและประกอบกับสภาพการณ์ ในขณะนั้นฝรั่งเศสกำลังย่ำแย่ด้วยสภาพเศรษฐกิจ สถาบันกษัตริย์ที่อ่อนแอ ทำให้ฝรั่งเศสเข้าสู่การปฏิวัติฝรั่งเศส และกลายเป็นแรงผลักดันให้เกิดการปฏิวัติไปทั่วยุโรปในเวลาต่อมาอีกด้วย อับราฮัม ลินคอล์น
ลินคอล์นกลายเป็นตัวแทนผู้ลงสมัครชิงตำแหน่งของพรรคริพับลิกัน ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ปึ ค.ศ. 1860 ในฐานะนักการเมืองผู้มีทัศนะทางการเมืองเป็นกลาง (moderate) และมาจากรัฐที่คะแนนเสียงไม่แน่นอน (swing state) แต่แม้จะแทบไม่ได้รับเสียงสนับสนุนเลยในทางใต้ ลินคอล์นก็กวาดคะแนนเสียงในทางเหนือและได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1860 ชัยชนะการเลือกตั้งของลินคอล์นกระตุ้นให้เจ็ดรัฐทาสทางใต้ตัดสินใจประกาศแยกตัวออกจากสหภาพ และก่อตั้งสมาพันธรัฐทันทีโดยไม่รอให้มีพิธีเข้ารับตำแหน่งเสียก่อน การถอนตัวของนักการเมืองฝ่ายใต้ ทำให้พรรคของลินคอล์นกุมที่นั่งในรัฐสภาคองเกรสได้อย่างเด็ดขาด แต่ความพยายามที่จะประนีประนอมต่างจบลงด้วยความล้มเหลว และเหลือเพียงสงครามเป็นทางเลือกสุดท้าย  ประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน
ตำแหน่งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีนนั้นสถาปนาขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1948 ตามรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1947 ผู้ประเดิมตำแหน่ง คือ เจียง ไคเช็ก หรือ เจี่ยง เจี้ยฉือ (蔣介石) ส่วนผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน คือ ไช่ อิงเหวิน (蔡英文) จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช
จอร์จ เฮอร์เบิร์ต วอล์กเกอร์ บุช (; 12 มิถุนายน พ.ศ. 2468 – 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 41 ของสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2532–พ.ศ. 2536) และเป็นบิดาของจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ประธานาธิบดีคนที่ 43 อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน
ประธานาธิบดี George วอชิงตัน ได้แต่งตั้งให้ แฮมิลตัน ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังเป็นคนแรก (Secretary of the Treasury) ในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1789 และเขาได้พ้นจากตำแหน่งในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1795 ซึ่งโครงสร้างของรัฐบาลแห่งประเทศสหรัฐได้มีการดำเนินการไปมากแล้วในช่วง เวลา 5 ปีดังกล่าว เริ่มตั้งแต่โครงสร้างคณะรัฐมนตรี (Cabinet) มีคนที่ไม่เห็นด้วยวิจารณ์ว่าสำนักงานกระทรวงการคลังนี้มีลักษณะคล้ายกับ ระบบ Chancellor of the Exchequer และ แฮมิลตัน ทำหน้าที่ของเขาคล้ายกับนายกรัฐมนตรี (Prime Minister) ดูแลคณะทำงานของเขาให้กับประธานาธิบดี George วอชิงตัน เพราะท่านมักจะเรียกใช้ แฮมิลตัน นอกขอบข่ายของกระทรวงการคลัง (Treasury Department.) สหรัฐ
บริเตนรับรองเอกราชของสหรัฐหลังปราชัยที่ยอร์กทาวน์ในปี ค.ศ. 1781[83] ในสนธิสัญญาสันติภาพปี ค.ศ. 1783 เอกราชของสหรัฐได้รับการรับรองจากชายฝั่งแอตแลนติกไปทางตะวันตกถึงแม่น้ำมิสซิสซิปปี นักชาตินิยมนำการประชุมฟิลาเดลเฟียปี ค.ศ. 1787 ในการเขียนรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐ ให้สัตยาบันในการประชุมรัฐในปี ค.ศ. 1788 มีการจัดระเบียบรัฐบาลกลางใหม่เป็นสามอำนาจ โดยหลักการสร้างการตรวจสอบและถ่วงดุลที่มีประโยชน์ ในปี ค.ศ. 1789 จอร์จ วอชิงตันซึ่งนำกองทัพปฏิวัติคว้าชัย เป็นประธานาธิบดีคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งภายใต้รัฐธรรมนูญใหม่ ในปี ค.ศ. 1791 มีการลงมติรับบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมืองซึ่งห้ามการจำกัดเสรีภาพส่วนบุคคลของรัฐบาลกลางและรับประกันการคุ้มครองทางกฎหมายต่าง ๆ[84] ผ่านาทีวิกฤติกู้โลก
ประธานาธิบดีสหรัฐ เจมส์ มาร์แชล ได้กล่าวในมอสโกว่าสหรัฐจะไม่ต่อรองกับผู้ก่อการร้าย หลังจากที่กองกำลังพิเศษรัสเซียและอเมริกันเข้าจับกุมผู้เผด็จการแห่งคาซัคสถาน นายพลอิวาน ราเดค หลังจากนั้นปธน.จะกลับสู่กรุงวอชิงตัน ดีซี โดยโดยสาร Air Force One อากาศยานหมายเลขหนึ่งของสหรัฐ อย่างไรก็ตามได้กลุ่มรัสเซียหัวรุนแรง 6 คนอ้างตัวเป็นนักข่าวและแทรกซึมเข้าไปในเครื่องบิน วิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด
วิลเลียม เอช. ซูเวิร์ด () (16 เมษายน, พ.ศ. 2344 – 10 ตุลาคม, พ.ศ. 2415) เป็นอดีตผู้ว่าการรัฐนิวยอร์กและอดีต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ในช่วงที่ อับราฮัม ลินคอล์น และ แอนดรูว์ จอห์นสัน ดำรงตำแหน่ง ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา พรรคริพับลิกัน (สหรัฐ)
พรรครีพับบลีกันตั้งขึ้นภายใต้การนำของประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอล์น เมื่อค.ศ. 1854 เป็นแยกตัวของนักการเมืองผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับระบอบทาส ออกมาจากพรรควิก (Whig Party) ชื่อพรรครีพับบลีกันเป็นการตั้งชื่อเลียนแบบพรรครีพับบลีกันเก่าดั้งเดิมของสหรัฐซึ่งก่อตั้งโดยประธานาธิบดีโธมัส เจฟเฟอร์สัน การเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีค.ศ. 1860 พรรครีพับบลีกันภายใต้การนำของอับราฮัม ลินคอล์น ได้รับชัยชนะท่วมท้นในมลรัฐทางภาคเหนือและได้เป็นประธานาธิบดี เป็นเหตุให้รัฐทางใต้ซึ่งไม่พอใจนโยบายเลิกทาสของลินคอล์นจึงแยกตัวออกไป นำไปสู่สงครามกลางเมืองอเมริกา (American Civil War) สงครามสิ้นสุดลงฝ่ายเหนือได้รับชัยชนะ ทำให้พรรครีพับบลิกันซึ่งชูนโยบายเลิกทาสประสบความสำเร็จและมีชัยชนะในการเลือกตั้งอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาประมาณเจ็ดสิบปี ตั้งแต่ค.ศ. 1860 ถึง ค.ศ. 1933 (ยกเว้นในสมัยของประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน) ครองเสียงข้างมากทั้งในสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภามาเกือบจะโดยตลอด เป็นแหล่งที่มาของประธานาธิบดีสหรัฐในสมัยแห่งการฟื้นฟู (Reconstruction) และสมัยแห่งความก้าวหน้า (Progressive Era) ที่สำคัญได้แก่ ยูลิสซิส เอส. แกรนต์ และธีโอดอร์ โรสเวลต์ แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์
แฟรงกลิน เดลาโน โรสเวลต์ (อังกฤษ: Franklin Delano Roosevelt) เกิดวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) เสียชีวิตวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2488 (ค.ศ. 1945) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 32 ของสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังเป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด (พ.ศ. 2476-2488) และเป็นประธานาธิบดีเพียงคนเดียวของสหรัฐอเมริกาที่ได้รับเลือกถึงสี่สมัย ก่อนการประกาศญัตติข้อที่ 22 ในปี พ.ศ. 2494 (22nd Amendment) ซึ่งจำกัดให้ประธานาธิบดีสามารถดำรงตำแหน่งได้แค่สองสมัยเท่านั้น จอร์จ วอชิงตัน
ในช่วงที่วอชิงตันดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอยู่นั้น ในปี ค.ศ. 1789 เขาซื้อทาสไปที่นิวยอร์กซิตี้ เพื่อเอาไว้ใช้งานในบ้านของประธานาธิบดีหลังแรก มี 7 คนคือ ออนนีย์ จัดจ์, มอลล์, จิลเลส, ปารีส, อัสติน, คริสโตเฟอร์ ชีลส์ และ วิลเลียม ลี หลังจากที่ย้ายเมืองหลวงไปยังฟิลาเดลเฟีย ในปี 1790 เขาซื้อทาสอีก 9 คนไปใช้งานที่บ้านของประธานาธิบดี ที่ฟิลาเดลเฟีย ออนนีย์ จัดจ์, มอลล์, จิลเลส, ปารีส, อัสติน, คริสโตเฟอร์ ชีลส์, เฮอร์คูล, ริชมอนด์ และ โจ (ริชาร์ดสัน) [60] ออนนีย์ จัดจ์ และ เฮอร์คูล ได้พยายามหลบหนีเป็นอิสระ แต่ถูก ริชมอนด์ และ คริสโตเฟอร์ ชีลส์ ขัดขวางเอาไว้ รายชื่อประธานาธิบดีบราซิล
ค.ศ. 1930 เมื่อบราซิลได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตก ค.ศ. 1929 การปฏิวัติมีขึ้นอีกครั้งและสาธารณรัฐเก่าก็ถึงกาลอวสาน ประธานาธิบดีวอชิงตัน ลูอิส ผู้ได้รับการสนับสนุนจากคณาธิปไตยเซาเปาโล คาดการณ์กันว่าจะมีการสลับระหว่างเซเปาโลและมินัสและสนับสนุนผู้สมัครที่มาจากเซาเปาโล จูลิโอ เปรสเตสด้วยเช่นกัน เปรสเตสชนะการเลือกตั้งแต่วอชิงตัน ลูอิส ถูกถอดถอนก่อนจะดำรงตำแหน่งครบวาระเพียง 3 สัปดาห์ เปรสเตสจึงไม่เคยได้บริหารประเทศเลยค.ศ. 1945, วาร์กัสถูกถอดถอนโดยคณะรัฐประหาร นำโดยอดีตผู้สนับสนุนของเขา อย่างไรก็ตาม, เขาก็ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีอีกครั้งและอิทธิพลทางการเมืองของเขายังมีอยู่จนถึงสาธารณรัฐที่ 2 ยุคนี้ มี 3 พรรคการเมืองที่ทรงอิทธิพลในประเทศแยกเป็นฝ่ายสนับสนุนวาร์กัส – ฝ่ายซ้าย, PTB และฝ่ายกลางเอียงขวา-, PSD – และฝ่ายต่อต้านวาร์กัส, ฝ่ายขวาจัด UDN.
ยุคสมัยนี้ไม่ค่อยมีเสถียรภาพนัก ในค.ศ. 1954, วาร์กัสฆ่าตัวตายระหว่างวิกฤติการณ์อันเป็น อันตรายต่อรัฐบาลของเขา ตามมาด้วยเหล่าประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งเป็นเวลาสั้น ๆ ในค.ศ. 1961 พรรค UDN ชนะการเลือกตั้งครั้งแรก มีการสนับสนุนยานิโอ กวาโดรส ผู้เป็นสมาชิกในพรรคเล็กอันเป็นพันธมิตรกับพรรค UDN 
กวาโดรสผู้ก่อนเลือกตั้งมีคะแนนนิยมเพิ่มสูงอย่างรวดเร็วในทางการเมืองและมีท่าทีต่อต้านการทุจริต แต่เขาก็ลาออกอย่างกะทันหันหลังดำรงตำแหน่งได้ 7 เดือน นักประวัติศาสตร์คาดว่ากวาโดรสดื่มหนักมากขณะลงนามในเอกสารลาออก ขณะที่บางส่วนเสนอว่ากวาโดรสล้มเหลวในเรื่องที่รัฐสภาไม่ยอมรับให้รองประธานาธิบดีของเขาเป็นประธานาธิบดี นักประวัติศาสตร์เหล่านั้นจึงเห็นว่าการลาออกของกวาโดรสเป็นความพยายามที่จะกลับไปทำงานด้วยอำนาจที่เพิ่มขึ้นและการสนับสนุนทางการเมืองมากขึ้น เป็นไปได้ว่าจะเกิดขึ้นทั้ง 2 กรณี: กวาโดรสเมาเมื่อเขาลาออกและในขณะนั้น เขาวางแผนที่จะกลับไปสู่อำนาจโดยการร้องขอจากรัฐสภาแต่ล้มเหลว รัฐสภาเพิ่งได้รับจดหมายของกวาโดรสและท่ามกลางความตกตะลึงของนักการเมืองและประเทศชาติ จดหมายฉบับนั้นได้ถูกประกาศลงในบันทึกของสภาคองเกรสและตำแหน่งประธานาธิบดีได้รับการประกาศว่าว่างลง 
ประธานสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา โอรู เด มูรา อันดราเด มองว่าการลาออกเป็นจังหวัดของประธานาธิบดีได้รับการเลือกตั้งว่าไม่ใช่เรื่องที่จะต้องลงมติ รัฐสภาไม่จำเป็นต้องยืนยันและคำประกาศของประธานาธิบดีลาออกเป็นที่สิ้นสุด
เวลานั้น ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีจะถูกออกเสียงในที่ประชุมแยกต่างหาก นักการเมืองฝ่ายซ้าย โจอาว กูลาร์ต รองประธานาธิบดีเป็นศัตรูทางการเมืองของจานิโอ กวาโดรส กูลาร์ตเดินทางออกนอกประเทศและรัฐสภาถูกควบคุมโดยนักการเมืองฝ่ายขวา ในช่วงที่ไม่มีกูลาร์ต ประธานสภาผู้แทนราษฎรรานิเอรี มาซซิลลีเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีของบราซิล จากนั้นก็มีแผนจะปิดกั้นการริเริ่มของรองประธานาธิบดีในตำแหน่งประธานาธิบดี แต่สภาคองเกรสต่อต้านการริเริ่มของ Goulart นำไปสู่ปฏิกิริยาโดยผู้ว่าการรัฐริโอกรังดีซูลซึ่งเป็นผู้นำ "กฎหมายรณรงค์" และแยกออกเป็น ทหาร (ที่ในช่วงที่สาธารณรัฐที่ 2 ถูกแทรกแซงอย่างมากในทางการเมือง) ท่ามกลางวิกฤติทางการเมือง การแก้ปัญหาคือการนำสภาคองเกรสแก้ไขรัฐธรรมนูญยกเลิกการบริหารประธานาธิบดีและแทนที่ด้วยระบบรัฐสภาของรัฐบาล ภายใต้แนวทางการเจรจาดังกล่าวการริเริ่มของกูลาร์ตได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่อไป แต่กูลาร์ตจะเป็นประมุขแห่งรัฐเท่านั้นและนายกรัฐมนตรีซึ่งได้รับการอนุมัติจากรัฐสภาจะเป็นผู้นำรัฐบาล ระบบใหม่ของการดำรงอยู่ของรัฐบาลยังคงได้รับความนิยมในการลงประชามติที่กำหนดไว้สำหรับ 1963 ผลของการลงประชามตินี้นำไปสู่ การยึดอำนาจประธานาธิบดี และคณะรัฐประหารได้ปลดกูลาร์ตออกจากตำแหน่ง เริ่มสมัยกองทัพในค.ศ. 1964 จอห์น ไทเลอร์
จอห์น ไทเลอร์ จูเนียร์ () (29 มีนาคม ค.ศ. 1790 18 มกราคม ค.ศ. 1862) เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 10
จอห์น ไทเลอร์ จูเนียร์ เกิดเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1790 ในเมืองชาร์ลส์ County, Virginia (เขตเดียวกับที่วิลเลียมเฮนรีแฮร์ริสันเกิด). พ่อของไทเลอร์ คือ จอห์น ไทเลอร์ ซีเนียร์ และแม่ของเขาคือ มาร์รี อาร์มมิสทิด ไทเลอร์ สาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1912–1949)
ซุนได้ตระหนักถึงการขาดแคลนการสนับสนุนทางด้านการทหาร ซึ่งผู้นำกองทัพเป่ยหยาง นายพลหยวน ชื่อไข่ได้เสนอให้การสนับสนุนแต่ต้องแลกกับกับการที่เขาจะได้ขึ้นเป็นประธานาธิบดี ซุน ยัตเซ็นจึงได้มอบอำนาจตำแหน่งประธานาธิบดีให้แก่ ยฺเหวียน ชื่อไข่ ผู้ซึ่งต่อมาได้บีบบังคับให้จักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิราชวงศ์ชิงองค์สุดท้ายสละราชสมบัติ นายพลหยวนได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีต่อในปี ค.ศ. 1913[4][6] เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์
เฮอร์เบิร์ต คลาร์ก ฮูเวอร์ () (10 สิงหาคม 2417 – 20 ตุลาคม 2507) เป็นอดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 31 และรวมถึงนักวิศวกรเหมือนแร่ และนักประพันธ์ ในสมัยของเขาได้เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ไปทั่วทั้งอเมริกาและยุโรป รายนามประธานาธิบดีสาธารณรัฐฝรั่งเศส
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 (1870 - 1940)#รูปรายนามเริ่มวาระสิ้นสุดวาระพรรคการเมือง2อาดอลฟ์ ตีแยร์ Adolphe Thiers17 กุมภาพันธ์ 187124 พฤษภาคม 1873ออร์เลอ็องนิยม - กลาง3ปาทริส เดอ มัก-มาอง Patrice de Mac-Mahon24 พฤษภาคม 187330 มกราคม 1879ลิจิทิมิสต์4ฌูล เกรวี Jules Grévy30 มกราคม 18792 ธันวาคม 1887สาธารณรัฐ-กลาง5มารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน Marie François Sadi Carnot3 ธันวาคม 188725 มิถุนายน 1894) (ถึงแก่อสัญกรรม)สาธารณรัฐ-ซ้าย6ฌ็อง กาซีมีร์-แปรีเย Jean Casimir-Perier27 มิถุนายน 189416 มกราคม 1895กลาง7เฟลิกซ์ โฟร์ Félix Faure17 มกราคม 189516 กุมภาพันธ์ 1899 (ถึงแก่อสัญกรรม)กลาง8เอมีล ลูแบ Émile Loubet18 กุมภาพันธ์ 189918 กุมภาพันธ์ 1906ARD9อาร์ม็อง ฟาลีแยร์ Armand Fallières18 กุมภาพันธ์ 1906)18 กุมภาพันธ์ 1913ARD - PRD10แรมง ปวงกาเร Raymond Poincaré18 กุมภาพันธ์ 191318 กุมภาพันธ์ 1920PRD - ARD11ปอล เดชาแนล Paul Deschanel18 กุมภาพันธ์ 192021 กันยายน 1920ARD - PRDS12อาเล็กซ็องดร์ มีลร็อง Alexandre Millerand23 กันยายน 192011 มิถุนายน 1924อิสระ13กัสตง ดูแมร์ก Gaston Doumergue13 มิถุนายน 192413 มิถุนายน 1931ราดีกาล14ปอล ดูเม Paul Doumer 13 มิถุนายน 19317 พฤษภาคม 1932ราดีกาล15อาลแบร์ เลอเบริง Albert Lebrun 10 พฤษภาคม 193211 กรกฎาคม 1940AD ธีโอดอร์ โรสเวลต์
ธีโอดอร์ รูสเวลต์ () (27 ตุลาคม พ.ศ. 2401 - 6 มกราคม พ.ศ. 2462) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 26 ของสหรัฐอเมริกา ผู้คนนิยมเรียกเขาว่า เท็ดดี้ ซึ่งรูสเวลต์นั้นคือแรงบรรดาลใจให้ก่อให้เกิดตุ๊กตาหมีในตำนานอย่าง หมีเท็ดดี้ ซึ่งหลายๆคนรู้จักดี แต่ในด้านการบริหารประเทศ รูสเวลต์ก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร เขาได้ดำรงตำแหน่งติดต่อกันถึง 2 สมัย 8 ปี และใบหน้าของเขาก็ได้ถูกสลักไว้ในอนุสรณ์สถานแห่งชาติเมานต์รัชมอร์ ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เขาหรือรูสเวลต์เป็นประธานาธิบดีที่มีความสามารถมากคนหนึ่งของอเมริกา มีบทบาทและทรงอิทธิพลคนหนึ่ง ที่สำคัญเขายังได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ซึ่งเป็นรางวัลอันทรงเกียรติสูงสุดในปี ค.ศ. 1905 อีกด้วย โรนัลด์ เรแกน
ผลงานระหว่างที่เป็นประธานาธิบดีนั้น เรแกนมีส่วนให้สหรัฐอเมริกากลายเป็นประเทศมหาอำนาจจนถึงทุกวันนี้ หลังจากที่ภาพลักษณ์ประเทศตกต่ำไปหลายปีภายใต้การบริหารประเทศของ ประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครต และมีส่วนในการยุติสงครามเย็นและการล่มสลายโลกคอมมัวนิสต์อีกด้วย เจมส์ เค. โพล์ก
เจมส์ น็อกซ์ โพล์ก (อังกฤษ: James Knox Polk) (2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1795 – 15 มิถุนายน ค.ศ. 1849) เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 11 ในยามแห่งอาวุธ กฎหมายทรุดเงียบเสียงลง
ในสหรัฐอเมริกา ช่วงสงครามกลางเมืองเมื่อ ค.ศ. 1861 อับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา สั่งระงับสิทธิขั้นพื้นฐานของบุคคลในอันที่จะได้รับการปล่อยจากการคุมขังที่มิชอบ และ โรเจอร์ บี. แทนีย์ (Roger B. Taney) ประธานศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกา ออกนั่งบัลลังก์เป็นตุลาการศาลเคลื่อนที่ประจำรัฐเมเรอเลินด์ (Circuit Court of Maryland) มีคำวินิจฉัยใน "คดีฝ่ายเดียวของแมรีแมน" (Ex parte Merryman) ว่า "1. ว่า ประธานาธิบดี...มิอาจระงับเอกสิทธิ์ในอันที่จะได้รับการปล่อยจากการคุมขังที่มิชอบ และไม่อาจให้อำนาจเจ้าพนักงานทหารระงับเอกสิทธิ์เช่นนั้นด้วย 2. ว่า เจ้าพนักงานทหารหามีสิทธิจับกุมและคุมขังบุคคลผู้มิได้อยู่ในบังคับแห่งระเบียบและข้อบังคับทางการยุทธได้...เว้นแต่เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานตุลาการ และต้องอยู่ในความควบคุมของเจ้าพนักงานตุลาการด้วย"  อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน
ในราวปี ค.ศ.1792 แนวร่วมแฮมิลตัน และกลุ่มของเจฟเฟอร์สัน-เมดิสัน ได้มีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนในแนวนโยบาย แฮมิลตันเน้นความเข้มแข็งของรัฐบาลกลาง (Federalist Party) และฝ่าย เจฟเฟอร์สัน-เมดิสัน เป็นพรรคเน้นสาธารณรัฐประชาธิปไตย (Democratic-Republican Party) ที่ไม่ต้องการขยายบทบาทของรัฐบาลกลาง และให้ประเทศเป็นประชาธิปไตยในแบบที่ไม่มีกษัตริย์ ในช่วงการเลือกประธานาธิบดีคนที่สอง หลังจากยุควอชิงตัน เขาเลือกบุคคลที่เป็นคู่แข่งในพรรค Federalist คือจอห์น แอดัมส์ ทำให้กลุ่ม Federalist มีฐานสนับสนุนเหนือกลุ่มของ โธมัส เจฟเฟอร์สัน ซึ่งทำให้ฝ่ายเน้นการสร้างความแข็งแกร่งให้กับรัฐบาลกลางได้มีอำนาจในการบริหารประเทศต่อมา และเมื่อต้องมีการเลือกประธานาธิบดีสมัยต่อมาในปี ค.ศ. 1800 ผู้รับการเสนอชื่อสำคัญ 2 คนมีคะแนนเท่ากัน คือ เจฟเฟอร์สัน และ อารอน เบอร์ แม้ฝ่าย Federalist ของเขาได้พ่ายแพ้ไปแล้ว แต่เขาก็ใช้อิทธพลหันมาหนุนให้กับเจฟเฟอร์สัน จึงทำให้เจฟเฟอร์สัน ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี และ อารอน เบอร์ ทีมีคะแนนรองลงมาได้เป็นรองประธานาธิบดี โดยเห็นว่าระหว่างผู้รับการเลือกตั้งสองคนนี้เจฟเฟอร์สันเป็นคนที่ดีกว่า หรือจะว่าเลวหรือเป็นอันตรายต่อกลุ่มของเขาน้อยกว่า อนุสรณ์สถานลินคอล์น
อนุสรณ์สถานลินคอล์น () เป็นอนุสาวรีย์แห่งชาติอเมริกาสร้างเพื่อเป็นเกียรติแก่อับราฮัม ลินคอล์น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 16 ตั้งอยู่ปลายตะวันตกของเนชันแนลฮอลในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ตรงข้ามอนุสาวรีย์วอชิงตัน เฮนรี เบคอนเป็นสถาปนิก ผู้ออกแบบอนุสาวรีย์หลัก "อับราฮัม ลินคอล์น"ปี 1920 คือ ดาเนียล เชสเตอร์ เฟรนช์ รูปปั้นลินคอล์นแกะสลักโดยพี่น้องปิกกีริลลี และจิตรกรผนังภายใน คือ ฌูเล เกแรง (Jules Guerin) มีการอุทิศใน ค.ศ. 1922 เป็นอนุสาวรีย์แห่งหนึ่งที่สร้างเพื่อให้เกียรติแก่ประธานาธิบดีสหรัฐ เป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญตลอดมาและตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นศูนย์กลางสัญรูปที่มุ่งสนใจความสัมพันธ์ระหว่างเชื้อชาติ ยูลิสซีส เอส. แกรนต์
ยูลิสซีส ซิมป์สัน แกรนต์ () เป็นประธานาธิบดีคนที่ 18 ของสหรัฐอเมริกา เขาเกิดเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1822 เดิมแกรนต์มีชื่อว่า ไฮรัม ยูลิสซีส แกรนต์ แกรนต์มียศเป็นจอมพล และผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพฝ่ายสหภาพ ในสงครามกลางเมืองอเมริกา รองจากประธานาธิบดีลินคอล์น และนำกองทัพฝ่ายสหภาพจนมีชัยชนะเหนือฝ่ายสมาพันธรัฐ รวมประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นหนึ่งเดียวได้สำเร็จ ใน ปี ค.ศ. 1865 ต่อมาแกรนต์ได้เป็นประธานาธิบดีในนามของพรรคริพับลิกัน ได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งแรกเมื่อ 4 มีนาคม ค.ศ. 1869 เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีจนครบ 2 วาระในปี ค.ศ. 1877 ก่อนที่แกรนต์จะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1885 ด้วยวัย 63 ปี โทมัส อาร์. มาร์แชลล์
โทมัส ไรลีย์ มาร์แชลล์ (; 14 มีนาคม พ.ศ. 2397 - 1 มิถุนายน พ.ศ. 2468) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 28 ระหว่าง พ.ศ. 2456 ถึง 2464 ในสมัยประธานาธิบดี วูดโรว์ วิลสัน จอร์จ วอชิงตัน
คณะรัฐมนตรีของจอร์จ วอชิงตันตำแหน่งรายชื่อระยะเวลา (ค.ศ.) ประธานาธิบดีจอร์จ วอชิงตัน1789-1797รองประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์1789-1797รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศทอมัส เจฟเฟอร์สัน1790-1793เอ็ดมุนด์ แลนดอล์ฟ1794-1795ทิโมธี พิกเกอริง1795-1797รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเฮนรี น็อกส์1789-1794ทิโมธี พิกเกอริง1794-1795เจมส์ แมคเฮนรี1796-1797รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอเล็กซานเดอร์ แฮมิตัน1789-1795โอลิเวอร์ วอลคอตต์ จูเนียร์1795-1797รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมเอ็ดมุนด์ แลนดอล์ฟ1789-1794วิลเลียม แบรดฟอร์ด1794-1795ชาร์ลส์ ลี1795-1797 ประธานศาลสูงสุด (ระยะเวลา ค.ศ.) จอห์น เจย์ (1789-1795) จอห์น ลัทเลดจ์ (1795-1796) วิลแลี่ยม คัสชิง (1796) โอลิเวอร์ เอลสเวอร์ธ (1796-1800) รองประธานศาลสูงสุด (ระยะเวลา ค.ศ.) จอห์น ลัทเลดจ์ (1789-1798) วิลแลี่ยม คัสชิง (1789-1810) เจมส์ วิลสัน (1789-1795) โรเบิร์ต เอช. แฮริสัน (1789) จอห์น แบลร์ (1789-1791) เจมส์ อิราเดล (1790-1799) โธมัส จอห์นสัน (1792-1793) วิลเลียม เปเตอร์สัน (1793-1806) ซามูเอล เชส (1796-1811) ในช่วงที่จอร์จ วอชิงตันเป็นประธานาธิบดีนั้น เขาแต่งตั้งตุลาการศาลสูงสุดของสหรัฐฯ มากกว่าสมัยของประธานาธิบดีคนอื่นๆ สงครามกลางเมืองอเมริกา
ในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1865 ประธานาธิบดีลินคอล์น ถูกนาย จอห์น วิลค์ส บูธ นักแสดงที่ฝักใฝ่ฝ่ายสมาพันธรัฐลอบยิง ลินคอล์นเสียชีวิตในรุ่งเช้าวันถัดไป และ แอนดรูว์ จอห์นสัน กลายเป็นประธานาธิบดีแทนที่ ต่อมาในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1865 นายพล โจเซฟ อี. จอห์นสตัน ยอมจำนนต่อนายพลเชอร์แมน พร้อมทหารกองทัพเทนเนสซีเกือบ 90,000 นาย ที่เบนเนตเพลส ใกล้กับเดอรัม (Durham) นอร์ทแคโรไลนา ประธานาธิบดีจอห์นสันออกแถลงการณ์ ประกาศจุดสิ้นสุดของการก่อความไม่สงบ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1865 ประธานาธิบดี เจฟเฟอร์สัน เดวิส ถูกจับกุมในวันถัดมา กำลังรบในแผนกทรานส-มิสซิสซิปปี (Trans-Mississippi) ของเคอร์บี สมิธ ยอมจำนนในวันที่ 2 มิถุนายน และ ในวันที่ 23 มิถุนายน ผู้นำชาโรกีอินเดียน แสตนด์ วาตี (Stand Watie) กลายเป็นนายพลฝ่ายสมาพันธรัฐคนสุดท้ายที่ยอมจำนนพร้อมกองกำลังของตน ตำนานเมืองความประจวบลินคอล์น–เคนเนดี
ความเหมือนกันระหว่างประธานาธิบดีลินคอล์นและเคนเนดี เป็นรายการเปรียบเทียบความเหมือนกันระหว่างประธานาธิบดีที่ยอดเยี่ยมในอันดับต้นๆ ของประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา 2 ท่าน คือ อับราฮัม ลิงคอล์น ประธานาธิบดีคนที่ 16 แห่งสหรัฐอเมริกา และ จอห์น เอฟ. เคนเนดี ประธานาธิบดีคนที่ 35 แห่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งถูกเผยแพร่เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 หลังจากเกิดเหตุการณ์การลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดี 1 ปี โดยเปรียบเทียบให้เห็นความเหมือนกันระหว่างประธานาธิบดี 2 ท่านดังกล่าว ตั้งแต่เส้นทางทางการเมือง การทำงานในฐานะประธานาธิบดี ไปจนถึงการลอบสังหาร โดยประเด็นสำคัญที่ถูกหยิบยกมาเป็นข้อเปรียบเทียบมีดังนี้
หลังจากมีบทความเกี่ยวกับความเหมือนดังกล่าวเผยแพร่สู่สาธารณะ หลายคนต่างตกตะลึง บ้างก็กล่าวว่าเป็นอาถรรพณ์จากชนเผ่าดั้งเดิมที่ถูกอเมริกันชนเบียดเบียนในยุคบุกเบิก แต่ก็มีบทวิพากษ์วิจารณ์ถึงเหตุผลที่อาจลบล้างบางข้อได้ เช่น รัฐบาลกลางสหรัฐ
อำนาจบริหารรัฐบาลกลางนั้นเป็นของประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา[2] แต่อำนาจดังกล่าวนั้นมักมอบหมายให้สมาชิกคณะรัฐมนตรีและข้าราชการอื่นใช้แทน[3] ประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีได้รับการเลือกตั้งร่วมกันจากคณะผู้เลือกตั้ง (Electoral College) รัฐต่าง ๆ รวมทั้งวอชิงตัน ดี.ซี. จะมีสมาชิกภาพในคณะผู้เลือกตั้งตามจำนวนของสมาชิกของตนในสภาทั้งสอง[2][4] ประธานาธิบดีมีวาระดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี แต่ไม่เกิน 2 วาระ ถ้าประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งครบ 2 วาระแล้ว และมีผู้อื่นได้รับเลือกตั้งมาคั่น เขาจะดำรงตำแหน่งได้อีกเพียง 1 วาระมีระยะ 4 ปีเช่นกัน[2] ประธานาธิบดีสหรัฐ
ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา (; ย่อ: POTUS) เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลแห่งสหรัฐ เป็นผู้นำสูงสุดของฝ่ายบริหาร และเป็นจอมทัพสหรัฐ ประวัติศาสตร์สหรัฐ
อย่างไรก็ตามวิกฤตเศรษฐกิจในค.ศ. 1873 ทำให้รัฐบาลต้องหันความสนใจจากเรื่องคนผิวดำมาที่เรื่องเศรษฐกิจ การเลือกตั้งในค.ศ. 1877 มีผลการเลือกตั้งที่ไม่ชัดเจน จึงเกิดการเจรจาขึ้นระหว่างทั้งสองพรรคการเมืองคือ พรรครีพับบลิกันและพรรคเดโมแครต โดยฝ่ายเดโมแครตยินยอมให้ตัวแทนจากพรรครีพับบลิกันคือ รัทเทอร์ฟอร์ด บี. เฮส์ (Rutherford B. Hayes) ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี แต่มีข้อและเปลี่ยนว่ารัฐบาลกลางจะต้องถอนทหารทั้งหมดออกจากรัฐทางใต้ เมื่อปราศจากกำลังความคุมจากฝ่ายรีพับบลีกันทำให้พรรคเดโมแครตกลับขึ้นมามีอำนาจอีกครั้งในทางตอนใต้ เป็นการสิ้นสุดสมัยแห่งการฟื้นฟู รัฐบาลระดับมลรัฐต่างๆทางตอนใต้ได้ออกกฎหมายริดรอนสิทธิของชาวแอฟริกันอีกครั้งหนึ่งเรียกว่า กฎหมายจิมโครว์ (Jim Crow Laws) โดยมีการแบ่งแยก (segregation) คนผิวขาวและคนผิวดำออกจากกันในด้านสาธารณูปโภคสาธารณะและหน้าที่การงาน ภายใต้นโยบาย"แบ่งแยกอย่างเท่าเทียม" ("Seperate but equal") ในทางปฏิบัติคนผิวดำในทางตอนใต้ตกเป็นพลเมืองชั้นสอง มีคุณภาพชีวิตที่ด้อยกว่าคนผิวขาวและถูกกีดกัดจากการปกครอง ประธานาธิบดี ลินคอล์น นักล่าแวมไพร์
ต่อมา ลินคอล์นแต่งงานกับแมรีและเริ่มเข้าสู่วงการการเมือง เขารณรงค์ให้มีการเลิกทาส สเตอเจสเตือนว่าการค้าทาสทำให้แวมไพร์ยังอยู่ในการควบคุม เพราะแวมไพร์ใช้พวกทาสเป็นอาหาร หากมีการเลิกทาส ลินคอล์นจะถูกแวมไพร์ตามล่า หลังได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 แห่งสหรัฐอเมริกา ลินคอล์นและแมรีย้ายมาอยู่ในทำเนียบขาว ทั้งสองมีบุตรชายชื่อ วิลเลียม วอลเลซ ลินคอล์น แต่ต่อมาวิลเลียมถูกฆ่าตายโดยวาโดมา รถยนต์ประจำตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
ประธานาธิบดีสหรัฐท่านแรกที่มีโอกาสได้นั่งรถคือประธานาธิบดีวิลเลียม แมกคินลีย์ แต่รถที่นั่งเป็นรถส่วนตัว ไม่ใช้รถประจำตำแหน่ง หลังจากนั้นในสมัยถัดมาประธานาธิบดีทีโอดอร์ โรสเวลต์ ก็ได้ใช้รถยี่ห้อสแตนด์ลีย์ รุ่นสตรีมเมอร์ แต่ก็เป็นรถของรัฐบาล ยังไม่ใช้รถประจำตำแหน่งประธานาธิบดีโดยทางการ จนกระทั่งวิลเลียม เอช. แทฟต์ ได้ก้าวเข้ามาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนต่อมา จึงได้มีการจัดซื้อรถยนต์ประจำตำแหน่งประธานาธิบดีอยากเป็นทางการเป็นครั้งแรก โดยเป็นรถที่ผลิตจากบริษัทไวท์มอเตอร์ และนำรถไปเก็บรักษาในโรงจอดรถของทำเนียบขาว นอกจากนี้ประธานาธิบดียังได้สั่งซื้อรถยี่ห้อเพียร์ส แอโรว์ มาอีก 2 คันสำหรับใช้ในบางโอกาส จอร์จ วอชิงตัน
อันเนื่องมาจาก "บทบัญญัติว่าด้วยสมาพันธรัฐ" (Articles of Confederation) ที่ร่างขึ้นนั้นไม่เป็นที่พอใจโดยทั่วกัน ใน ค.ศ. 1787 วอชิงตันจึงเป็นประธานการประชุมฟิลาเดเฟียเพื่อร่างรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา และใน ค.ศ. 1789 ก็ได้รับเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา โดยเขาได้สถาปนาจารีตและวิถีทางการบริหารหลายประการเกี่ยวแก่องค์กรของรัฐบาลใหม่ ในการนี้ เขาแสวงหาลู่ทางสร้างชาติที่จะสามารถธำรงอยู่ในโลกอันถูกฉีกเป็นชิ้นเพราะสงครามระหว่างอังกฤษฝรั่งเศส วอชิงตันได้มี "ประกาศความเป็นกลาง" (Proclamation of Neutrality of 1793) ใน ค.ศ. 1793 ซึ่งวางรากฐานการงดเว้นไม่เข้าไปมีส่วนในความขัดแย้งกับต่างชาติ เขายังได้สนับสนุนแผนจัดตั้งรัฐบาลกลางที่เข้มแข็งโดยวางกองทุนเพื่อหนี้สินของชาติ ส่งผลให้เกิดระบบภาษีที่มีประสิทธิภาพ และนำไปสู่ธนาคารแห่งชาติในที่สุด เนื่องจากวอชิงตันเลี่ยงที่จะไม่ก่อสงครามกับอังกฤษ ทศวรรษแห่งสันติสุขจึงมีขึ้นด้วยสนธิสัญญาเจย์ ค.ศ. 1795 (Jay Treaty of 1795) อันได้รับสัตยาบันไปด้วยดีเพราะเกียรติภูมิส่วนตัวของวอชิงตัน แม้ว่าสนธิสัญญานี้จะถูกต่อต้านอย่างหนักจากโธมัส เจฟเฟอร์สัน ก็ตาม ในทางการเมืองนั้น ถึงแม้ว่าวอชิงตันมิได้เข้าร่วมพรรคสหพันธรัฐนิยม (Federalist Party) อย่างเป็นทางการ แต่เขาก็สนับสนุนโครงการต่าง ๆ ของพรรค ทั้งยังเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณสำหรับพรรคด้วย เมื่อเขาพ้นจากตำแหน่ง ได้มีสุนทรพจน์แสดงคุณค่าของระบอบสาธารณรัฐ และเตือนให้ระวังความแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ความนิยมถิ่น และมิให้ร่วมสงครามกับต่างชาติ[10] เอกอัครราชทูตสหรัฐประจำสหประชาชาติ
สถานะนี้ก็คงอยู่มาตั้งแต่ประธานาธิบดีฟอร์ด, คาร์เตอร์ และเรแกน จนถูกลดสถานะในสมัยการบริหารของประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช ผู้ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งนี้มาก่อน ถัดมาในสมัยการบริหารของประธานาธิบดีบิล คลินตัน ก็ได้เริ่มฟื้นฟูสถานะของตำแหน่ง แต่ยังไม่มีการแต่งตั้งในสมัยบริหารของ ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช (ตั้งแต่ปี 2001-2009) และจากนั้นตั้งแต่สมัยบริหารของประธานาธิบดีบารัก โอบามาเป็นต้นมาจึงมีการแต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่ง ประธานาธิบดีสหรัฐ
ประธานาธิบดีสหรัฐนั้นมาจากการเลือกตั้งโดยอ้อมผ่านทางคณะผู้เลือกตั้ง (electoral college) มีวาระในการดำรงตำแหน่ง 4 ปีและสามารถอยู่ในดำรงตำแหน่งได้ไม่เกิน 2 วาระซึ่งบัญญัติไว้ในการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 22 ที่ได้รับการอนุมัติในปี ค.ศ. 1951 เจมส์ มอนโร
เจมส์ มอนโร (; 28 เมษายน พ.ศ. 2301 - 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2374) เป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 5 (พ.ศ. 2360 - พ.ศ. 2368) การบริหารงานของเขาโดดเด่นจากการได้รัฐฟลอริดา (พ.ศ. 2362) ข้อตกลงมิสซูรี (พ.ศ. 2363) ซึ่งรัฐมิสซูรีประกาศตนเป็นรัฐทาส, การเข้าร่วมสหพันธ์ของรัฐเมน ในปี พ.ศ. 2363 ฐานะรัฐอิสระ และการประกาศวาทะมอนโรในปี พ.ศ. 2366 ประกาศให้สหรัฐไม่เข้ายุ่งเกี่ยวกับกิจการของยุโรป รวมทั้งการทำลายข้อผูกพันกับฝรั่งเศสซึ่งคงอยู่มาตั้งแต่สงครามปี พ.ศ. 2355 อับราฮัม ลินคอล์น
อับราฮัม ลินคอล์น () เป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐอเมริกา สนธิสัญญาแวร์ซาย
นับตั้งแต่สหรัฐอเมริกาเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1917 สหรัฐอเมริกาก็ต้องการให้สงครามยุติลงโดยเร็วที่สุดโดยที่ไม่มีผู้แพ้และผู้ชนะ ก่อนสงครามยุติ ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสัน ได้ผลักดันให้ข้อเสนอหลักการสิบสี่ข้อ ซึ่งมีความรุนแรงน้อยกว่าความต้องการอังกฤษและฝรั่งเศส ให้เป็นจุดมุ่งหมายในการทำสงครามของสหรัฐอเมริกา มหาชนชาวเยอรมันคิดว่าสนธิสัญญาสันติภาพควรจะมีเงื่อนไขออกมาประมาณนี้ ซึ่งทำให้พวกเขามีความหวัง แต่ทว่าหลักการดังกล่าวไม่เคยประสบผลเลย จอร์จ วอชิงตัน
วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1798 วอชิงตันได้รับแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีจอห์น แอดัมส์ ในยศ พลโท และเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด (Commander-in-chief) เพื่อเตรียมทำสงครามกับฝรั่งเศสในอนาคต ระหว่างวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1799 - 14 ธันวาคม ค.ศ. 1800 เขาได้มีส่วนร่วมในการวางแผนกองทัพเฉพาะกิจในยามที่มีสถานการณ์ฉุกเฉิน แต่ไม่ได้ให้สู้ในสนามรบ[53][12]