โคนัน ดอยล์ ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้าง เชอร์ล็อก โฮมส์ มาจากใคร?
เชอร์ล็อก โฮมส์
โคนัน ดอยล์ ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้าง เชอร์ล็อก โฮมส์ มาจากนายแพทย์ผู้หนึ่ง คือ นายแพทย์โจเซฟ เบลล์ ระหว่างที่เขาเป็นแพทย์ฝึกงานที่ โรงพยาบาลเอดินบะระรอยัล[1] นายแพทย์อาวุโสสามารถระบุอาการและโรคของคนไข้ได้ทันทีเพียงจากการสังเกตสภาพภายนอก หรือสามารถอธิบายเรื่องราวได้มากมายจากข้อสังเกตเพียงเล็กน้อย ซึ่งทำให้โคนัน ดอยล์ ทึ่งมาก นายแพทย์เบลล์ยังเคยช่วยเหลือการสืบสวนคดีของตำรวจบางคดีอีกด้วย[2]
เชอร์ล็อก โฮมส์
เหตุอื้อฉาวในโบฮีเมีย (A Scandle in Bohemie) คู่หมั้นจำแลง (A Case of Identity) ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์ (A Boscombe Valley Mystery) เมล็ดส้มห้าเมล็ด (Five Orange Pips) ชายปากบิด (The Man with the Twisted Lip) สันนิบาตผมแดง (The Red-Headed League) ทับทิมสีฟ้า (The Blue Carbuncle) นิ้วหัวแม่มือของวิศวกร (The Engineer's Thumb) ห่วงแต้ม (The Speckled Band) พ่อหม้ายบรรดาศักดิ์ (The Noble Bachelor) มงกุฎเพชรมรกต (The Beryl coronet) คฤหาสน์อุบาทว์ (The Copper Beeches) เชอร์ล็อก โฮมส์
ในตอน ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์ (The Boscombe Valley Mystery) โฮมส์ได้แสดงให้เห็นถึงความรู้เกี่ยวกับยาสูบเป็นอย่างดี นอกจากนี้ ในตอน รหัสตุ๊กตาเต้นรำ (The Dancing Man) โฮมส์ได้แสดงถึงทักษะและไหวพริบในการถอดรหัส ส่วนความสามารถในการปลอมแปลงตัวของโฮมส์ได้ใช้ประโยชน์หลายครั้ง เช่น การปลอมเป็นกะลาสีในตอน จัตวาลักษณ์ (The Sign of the Four) เป็นนักบวชผู้ถ่อมตนใน เหตุอื้อฉาวในโบฮีเมีย (A Scandle in Bohemie) เป็นคนติดยาใน ชายปากบิด (The Man with the Twisted Lip) เป็นพระชาวอิตาลีใน ปัจฉิมปัญหา (The Final Problem) หรือแม้แต่ปลอมเป็นผู้หญิงในตอน เพชรมงกุฎ (The Mazarin Stone) เป็นต้น เชอร์ล็อก โฮมส์
จอมบงการใจทมิฬ (Wisteria Lodge) ตามพิฆาต (The Cardboard Box) วงแดง (The Red Circle) แผนผังเรือดำน้ำ (The Bruce-Partington Plan) ซ้อนกล (The Dying Detective) โลงศพต่อพิเศษ (The Disappearance of Lady Frances Carfax) ตีนผี (The Devil's Foot) เชอร์ล็อก โฮมส์ ลาโรง (His Last Bow) เฮาส์ (แนวดนตรี)
เจสซี ซวนเดอร์จาก 'เจส เซย์ เร้กคอร์ท' ผู้ซึ่งมีเพลงคลับฮิตประเภทบีบอย ฮิพฮอพอย่างเพลง 'คัม ทู มี' โดยเกวนโดลิน, 'ดัม ดัม'และเพลงที่ได้รับอิทธิพลแบบอิตาโลดิสโก้อย่าง 'อันเดอร์ คัพเวอร์'โดย ดอกเตอร์ เดเรลิกท์ ได้ปล่อย 'ออนแอนด์ออน' (1984) เฮาส์ฮิตแบบโฮมเมดของชิคาโกชิ้นแรกที่มีเนื้อเพลงขับกล่อมเบสไลน์และการเคาะเพอคัสชั่นราวกับมีมนต์สะกดซึ่งถือเป็นการปล่อยแผ่นบันทึกเสียงเฮาส์เพื่อออกขายสู่สาธารณชนเป็นครั้งแรก เชอร์ล็อก โฮมส์
เชอร์ล็อก โฮมส์ เป็นตัวละครจากนิยายคนแรกที่มีการนำมาดัดแปลงเป็นรายการโทรทัศน์ โดยตอน พินัยกรรมประหลาด (The Three Garridebs) ออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1937 จากเวที Radio City Music Hall ในนครนิวยอร์กโดยสมาพันธ์เครือข่ายวิทยุอเมริกัน (American Radio Relay League) ภาพการแสดงสดจะนำมาประกอบกับบทบรรยายข้างใต้ก่อนออกอากาศ หลุยส์ เฮคเตอร์ แสดงเป็นนักสืบโฮมส์ และวิลเลียม พอดมอร์ แสดงเป็นหมอวอตสันเพื่อนคู่หู[40] เชอร์ล็อก โฮมส์
หลังจากที่ โคนัน ดอยล์ เสียชีวิตไปแล้ว มีนักประพันธ์ที่สร้างนวนิยายเกี่ยวกับ เชอร์ล็อก โฮมส์ สืบเนื่องต่อมาอีก ส่วนหนึ่งมีการเขียนร่วมกับทายาทของโคนัน ดอยล์ และบางส่วนเขียนขึ้นเองเป็นเอกเทศ แม้ในยุคเดียวกันกับโคนัน ดอยล์ เอง ก็มีนักประพันธ์เลื่องชื่อท่านอื่น ๆ ที่นำ เชอร์ล็อก โฮมส์ ไปปรากฏในผลงานเขียนของตน เช่น มาร์ค ทเวน ได้ประพันธ์เรื่อง A Double Barrelled Detective Story เมื่อปี ค.ศ. 1902 เป็นนิยายเชิงขบขันล้อเลียน เขานำบุคลิกของโฮมส์ไปตีความในแง่มุมที่ขบขัน (ทำให้แฟน ๆ ของโฮมส์ไม่ชอบใจนักและบางคนบอกว่าเขาเลวไปเลย) [42] นักเขียนนิยายสืบสวนและสยองขวัญชื่อดังอย่าง สตีเฟน คิง ก็เคยเขียนเรื่อง The Doctor's Case ในปี ค.ศ. 1987 โดยในเรื่องนี้ หมอวอตสัน สามารถคลี่คลายคดีได้ก่อนโฮมส์[43] แต่ก็ทำให้ผู้คนไม่รู้สึกดีเท่าไรนัก เชอร์ล็อก โฮมส์
ในระหว่างช่วงปี ค.ศ. 1939 - 1946 เบซิล รัธโบน แสดงเป็น เชอร์ล็อก โฮมส์ โดยมีไนเจล บรูซ เป็นหมอวอตสัน แสดงร่วมกันในภาพยนตร์ 15 เรื่อง นับเป็นภาพยนตร์ชุดเชอร์ล็อก โฮมส์ ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด นอกจากนี้ นักแสดงคนอื่น ๆ ที่เคยแสดงเป็นโฮมส์ ได้แก่ มอริส คอสเตลโล, บัสเตอร์ คีตัน, คริสโตเฟอร์ ลี, ปีเตอร์ กุชชิ่ง, จอร์จ ซี สก๊อต, ไมเคิล เคน, คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์, แมท ฟรีเวอร์, จอห์น เนวิล, โรเจอร์ มัวร์, ปีเตอร์ คุก, และ เลโอนาร์ด นิโมย[39] ซูเปอร์แมน
ผู้ออกแบบและเชี่ยวชาญด้านการ์ตูน จิม สเตอรันโก ได้กล่าวถึงวีรบุรุษจากนิยายอย่าง ด๊อค ซาเวจ ตัวละครอีกตัวที่ใช้เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างซูเปอร์แมนโดยสังเกตจากความคล้ายกันระหว่างลายเส้นของชูสเตอร์กับรูปภาพของด๊อค ซาเวจ จนอาจกล่าวได้ว่า" ซูเปอร์แมนนั้นมีความคล้ายคลึงับวีรบุรุษร่างยักษ์อย่างด๊อค ซาเวจ".[40] แต่ สเตอรันโกก็ยังสรุปไม่ได้ว่ารูปแบบตัวละครจากในนิยายนั้นจะถูกใช้เป็นประเด็นหลักในการออกแบบซูเปอร์แมน "การออกแบบซูเปอร์แมนของชีเกลนั้นได้กำหนดรูปแบบไว้อยู่ 3 รูปแบบที่แตกต่างกันนั่นคือ เป็นสิ่งมีชีวิตจากนอกโลก, เป็นยอดมนุษย์หรือไม่ก็เป็นทั้งสองสิ่งนี้ ชีเกลได้กำหนดความสามารถพิเศษโดยใช้องค์ประกอบจากรูปแบบทั้ง 3 รูปแบบและนำแนวคิดเหล่านี้มาใช้รวมกันในการผลิตผลงาน ส่วนแรงบัลดาลใจของชีเกลนะหรือ แน่นอน!ต้องมาจากนิยายอยู่แล้ว ",[40] ส่วนนิยายเรื่องอื่นๆที่น่าจะมีอิทธิพลต่อซูเปอร์แมนนั้นเป็นผลงานของ "จอห์น ดับเบิ้ลยู แคมป์เบล ชื่อเรื่องว่า อาร์น มุนโร ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชายผู้สืบเชื้อสายของมนุษย์โลกผู้ที่เติบโตบนดาวพฤหัส แต่เนื่องจากแรงโน้มถ่วงที่แตกต่างกันระหว่างทั้งสองดวงดาวส่งผลให้ อาร์น มุนโร มีพละกำลังมหาศาล และได้สร้างวีรกรรมอันยิ่งใหญ่บนดาวพฤหัสซึ่งสิ่งนี้คือสิ่งที่เหมือนกับซูเปอร์แมนบนโลก หุบเขาแห่งภัย
หุบเขาแห่งภัย () หรือ "หุบเขาแห่งความกลัว" คือนวนิยายเรื่องที่ 4 ซึ่งเป็นนวนิยายเรื่องยาวของเชอร์ล็อก โฮมส์ ที่เขียนโดยเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารสแตรนด์ ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1914 ถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 รวมเล่มเป็นหนังสือครั้งแรกในนครนิวยอร์ก วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915 ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์
ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง ทอย สตอรี่ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เคยสร้างมาแล้วใจฮ่องกงดิสนีย์แลนด์ และเซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์พาร์ก เชลล์ดอน
"เชลล์ดอน" เป็นแอนิเมชันที่เกิดจากความคิดของ ดร.จิรยุทธ ชุษณะโชติ ภายหลังจากเป็นอาจารย์สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยคลีฟแลนด์สเตท สหรัฐอเมริกา ซึ่งเขามีความประสงค์ทำธุรกิจแอนิเมชัน แต่เนื่องด้วยเขายังไม่มีความรู้ด้านแอนิเมชันในขณะนั้น เขาจึงทำการศึกษาการออกแบบตัวละคร โดยเลือกใช้เปลือกหอยมาสร้างเป็นตัวละคร และพบว่าสิ่งสำคัญนอกเหนือจากความน่ารักเพียงอย่างเดียว คือการทำตัวละครให้มีความโดดเด่น จากนั้น เขาได้ทำการสอบถามกลุ่มเป้าหมาย ตลอดจนให้ความสำคัญต่อความสนุกของเนื้อเรื่อง รวมไปจนถึงเพลงประกอบที่ติดหู กาเลวาลา
หนังสือที่มีชื่อเสียงอีกเล่มหนึ่ง คือหนังสือเด็กเรื่อง Koirien Kalevala (The Canine Kalevala) เขียนเรื่องและวาดภาพประกอบโดย เมารี คุนนัส (แปลเป็นภาษาอังกฤษโดย ทิม สเตฟฟา)[20] หนังสือเล่มนี้ส่งอิทธิพลต่อนักวาดการ์ตูนชาวอเมริกัน คีโน ดอน โรซา ในการสร้างบทละครผจญภัยตอนหนึ่งของ โดนัลด์ ดั๊ก ชื่อ "ภารกิจกาเลวาลา" (The Quest for Kalevala)[21] เชอร์ล็อก โฮมส์
แรงพยาบาท (A Study in Scarlet) ลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ช่วงปี ค.ศ. 1887 จัตวาลักษณ์ (The Sign of the Four) ตีพิมพ์ปี ค.ศ. 1890 หมาผลาญตระกูล (The Hound of the Baskervilles) ลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารสแตรนด์ ช่วงปี ค.ศ. 1901–1902 หุบเขาแห่งภัย (The Valley of Fear) ลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ช่วงปี ค.ศ. 1914–1915 เชอร์ล็อก โฮมส์
เชอร์ล็อก โฮมส์ เป็นแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญต่อนิติวิทยาศาสตร์ในวรรณกรรม โดยเฉพาะวิธีที่เขาใช้ในการตรวจตราสถานที่เกิดเหตุ ซึ่งหลักฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ สามารถแสดงถึงลำดับเหตุการณ์ของอาชญากรรมที่เกิดขึ้นได้ เขาใช้วัตถุพยานเช่นรอยรองเท้าหรือล้อรถเป็นประโยชน์บ่อยครั้ง รวมถึงลายนิ้วมือ แนวกระสุนปืน และการวิเคราะห์ลายนิ้วมือ หลักฐานเหล่านี้ใช้เพื่อทดสอบทฤษฎี ที่ฝ่ายตำรวจหรือตัวเขาเองคาดการณ์ขึ้น เทคนิคต่าง ๆ ทั้งหมดที่โฮมส์ใช้ซึ่งในยุคสมัยที่ดอยล์ประพันธ์ยังเป็นเพียงแนวคิดเริ่มต้นนั้น ได้ถูกนำมาใช้อย่างจริงจังในเวลาต่อมา มีอยู่หลายคดีที่โฮมส์บ่นอยู่บ่อย ๆ ถึงการที่ผู้คนโดยเฉพาะพวกตำรวจเข้าไปก่อกวนจนสถานที่เกิดเหตุเสียหาย ซึ่งแสดงถึงความสำคัญอย่างยิ่งยวดในการรักษาสภาพเดิมของสถานที่เกิดเหตุเอาไว้ ปัจจุบันก็คือการตรวจสถานที่เกิดเหตุนั่นเอง อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
หลังจากบุตรชายของเขาเสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่ 1 (ซึ่งเขาได้เขียนประวัติเหตุการณ์ต่าง ๆ เอาไว้) เขาเริ่มสนใจเรื่องธรรมะ ซึ่งมีผลต่อเรื่องสยองขวัญของเขาด้วย โคนัน ดอยล์เสียชีวิตเมื่อปี 1930 อายุได้ 71 ปี ผ่านการสมรส 2 ครั้ง และมีบุตร 5 คน เชอร์ล็อก โฮมส์
โฮมส์ทำงานเพียงอย่างเดียว คือ เป็นนักสืบเชลยศักดิ์ หมายถึง เป็นนักสืบเอกชนที่ทำงานตามการว่าจ้างเป็นคราว ๆ ไป อย่างไรก็ดี มีหลายครั้งที่โฮมส์ทำคดีเพื่อช่วยเหลือเพื่อนตำรวจที่สก๊อตแลนด์ยาร์ด หรือเพื่อความบันเทิงส่วนตัว ลูกค้าส่วนใหญ่ของโฮมส์เป็นผู้มีสตางค์ โฮมส์จึงได้รับค่าจ้างอย่างงามจนสามารถใช้ชีวิตอย่างสบาย หมอวอตสันเคยเล่าไว้ในตอน ซ้อนกล เมื่อตอนที่เขาย้ายออกไปจากบ้านเช่า และโฮมส์อาศัยอยู่เพียงลำพังว่า เงินค่าเช่าที่โฮมส์จ่ายมิสซิสฮัดสันนั้นมากพอจะซื้อตึกหลังนั้นได้เลยทีเดียว แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์
แฮร์รี่ พอตเตอร์เป็นเด็กกำพร้าซึ่งโรว์ลิงจินตนาการว่าเป็น "เด็กชายหุ้มกระดูก มีผมดำ สวมแว่นตาซึ่งไม่รู้ว่าตัวเป็นพ่อมด"[1] เธอพัฒนาเรื่องและตัวละครของชุดเพื่ออธิบายว่าแฮร์รี่มาอยู่ในสถานการณ์นี้ได้อย่างไรและชีวิตของเขาคลี่ออกจากตรงนั้นอย่างไร[2] นอกจากบทแรก เหตุการณ์ในหนังสือนี้เกิดขึ้นก่อนวันเกิดปีที่สิบเอ็ดของแฮร์รี่ไม่นานและในปีหลังจากนั้น การโจมตีของโวลเดอมอร์ทิ้งแผลเป็นรูปสายฟ้าบนหน้าผากของแฮร์รี่[2] ซึ่งให้ความเจ็บปวดทิ่มแทงเมื่อโวลเดอมอร์มีอารมณ์รุนแรงใด ๆ แฮร์รี่มีความสามารถธรรมชาติอย่างยิ่งสำหรับควิดดิชและความสามารถโน้มน้าวเพื่อนโดยสุนทรพจน์ลึกซึ้ง รอน วีสลีย์มีอายุไล่เลี่ยกับแฮร์รี่ และโรว์ลิงอธิบายเขาเป็นเพื่อนสนิทสุดยอด "อยู่ตรงนั้นเสมอเมื่อคุณต้องการเขา"[3] เขาเป็นกระ มีผมแดงและค่อนข้างสูง" เขาเติบโตในครอบครัวเลือดบริสุทธิ์ค่อนข้างใหญ่ เป็นลูกคนที่หกจากเจ็ดคน แม้ครอบครัวเขาค่อนข้างยากจน แต่ยังอยู่กันสบายมากและมีความสุข ความภักดีและความกล้าของเขาเมื่อเผชิญกับเกมหมากรุกพ่อมดเป็นส่วนสำคัญในการพบศิลาอาถรรพ์ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ธิดาของครอบครัวมักเกิ้ลล้วน เป็นเด็กหญิงจอมบงการซึ่งดูเหมือนจะจำตำราส่วนใหญ่ได้ก่อนเปิดเทอม โรว์ลิงอธิบายเฮอร์ไมโอนี่ว่าเป็นตัวละครที่ "มีเหตุผล ซื่อตรงและดีมาก"[4] โดยมี "การขาดความมั่นคงมากและกลัวความล้มเหลวอย่างใหญ่หลวงภายใต้การเป็นคนเรียนหนักของเธอ"[4] แม้ความพยายามน่ารำคาญของเธอเพื่อกันแฮร์รี่และรอนจากปัญหา แต่เธอกลายเป็นเพื่อนสนิทของเด็กชายทั้งสองเมื่อพวกเขาช่วยเธอจากโทรล และทักษะเวทมนตร์และการวิเคราะห์ของเธอมีส่วนสำคัญในการค้นหาศิลาอาถรรพ์ เธอมีผมสีน้ำตาลดกและฟันหน้าค่อนข้างใหญ่ เนวิลล์ ลองบัตท่อมเป็นเด็กท้วมขี้อาย ขี้ลืมเสียจนย่าของเขาให้ลูกแก้วเตือนความจำมา ความสามารถเวทมนตร์ของเนวิลล์อ่อนมากและดูมาทันเวลาช่วยชีวิตเขาเมื่อตอนแปดขวบพอดี แม้ความขลาดของเขา เนวิลล์จะสู้กับทุกคนหลังได้รับการสนับสนุนบ้างหรือหากเขาคิดว่าถูกต้องและสำคัญ รูเบอัส แฮกริด ลูกครึ่งยักษ์สูงเกือบ 12 ฟุต (3.7 เมตร) มีผมและเคราสีดำยุ่งเหยิง ถูกไล่ออกจากฮอกวอตส์และไม้กายสิทธิ์ของเขา แต่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ปล่อยให้เขาอยู่ในฐานะคนดูแลสัตว์ของโรงเรียน ซึ่งเป็นอาชีพที่ทำให้เขาขยายความรักและเรียกชื่อสัตว์แม้สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์อันตรายที่สุด แฮกริดภักดีต่อดัมเบิลดอร์อย่างดุดันและกลายเป็นเพื่อนใกล้ชิดของแฮร์รี่ รอน และต่อมา เฮอร์ไมโอนี่ แต่ความไม่ระวังของเขาทำให้เขาพึ่งพาไม่ได้ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ ชายสูงผอมผู้สวมแว่นตารูปจันทร์ครึ่งเสี้ยว มีผมสีเงินและเคราที่สอดเข้าเข็มขัด เป็นอาจารย์ใหญ่ฮอกวอตส์ และคิดกันว่าเป็นพ่อมดคนเดียวที่โวลเดอมอร์กลัว ดัมเบิลดอร์ แม้ขึ้นชื่อสำหรับความสำเร็จทางเวทมนตร์ สามารถหักห้ามใจกินขนมหวานได้ยากและมีอารมณ์ขันระหลาด แม้เขาปัดคำชม แต่เขาทราบความปราดเปรื่องของเขาเอง โรว์ลิงอธิบายเขาว่าเป็น "ภาพย่อของความดี"[5] ศาสตราจารย์มักกอนนากัล เป็นหญิงร่างสูงดูเข้มงวด มีผมดำมัดเป็นมวยแน่น สอนวิชาแปล่งร่าง และสามารถแปลงร่างเป็นแมวได้ เธอเป็นอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์ และตามผู้ประพันธ์ "ใต้ภายนอกหยาบ ภายในค่อนข้างเป็นคนชราอ่อนไหว"[6] เพ็ตทูเนีย เดอร์สลีย์ พี่สาวของลิลี่ มารดาของแฮร์รี่ เป็นหญิงผอมคอยาวที่เธอใช้สอดแนมเพื่อนบ้าน เธอถือว่าน้องสาวมีเวทมนตร์ของเธอเป็นตัวประหลาดและพยายามแสร้างว่าเธอไม่เคยมีอยู่ เวอร์นอน สามีของเธอ เป็นชายอ้วนซึ่งการแผดเสียงฉุนเฉียวของเขาปกปิดจิตใจคับแคบและความกลัวสิ่งผิดปกติทุกอย่าง ดัดลีย์ บุตรของทั้งสอง เป็นอันธพาลถูกตามใจ มีน้ำหนักเกิน เดรโก มัลฟอย เป็นเด็กชายผิวสีซีด รูปร่างเพรียว เขาทะนงเกี่ยวกับทักษะของเขาในควิดดิช และชังทุกคนที่มิได้เป็นพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ และพ่อมดผู้เห็นไม่ตรงกับเขา บิดามารดาเขาสนับสนุนโวลเดอมอร์ แต่แปรพักตร์หลังพ่อมดมืดนั้นหายตัวไป โดยอ้างว่าต้องมนต์ เดรโกเลี่ยงการเผชิญหน้าโดยตรง และพยายามนำให้แฮร์รี่และเพื่อนเขาให้ประสบปัญหา ศาสตราจารย์ควีเรลล์ อาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด พูดตะกุกตะกัก ลือกันว่าเขาเคยเป็นนักวิชาการผู้ปราดเปรื่อง แต่เสียขวัญเมื่อเผชิญกับแวมไพร์ ควีเรลล์สวมผ้าโพกหัวเพื่อปกปิดข้อเท็จจริงที่ว่า เขายอมถูกโวลเดอมอร์สิง ซึ่งใบหน้าปรากฏอยู่หลังศีรษะของควีเรลล์ ศาสตราจารย์สเนป ผู้มีจมูกงุ้ม ผิวซีดและผมสีดำเป็นมัน อาจารย์สอนวิชาปรุงยา แต่ปรารถนาสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด สเนปยกย่องนักเรียนบ้านสลิธีริน บ้านของเขาเอง แต่ฉวยทุกโอกาสทำให้นักเรียนอื่นอับอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งแฮร์รี่ หลายเหตุการณ์ เริ่มตั้งแต่ความเจ็บปวดเฉียบพลันที่แผลเป็นของแฮร์รี่ระหว่างงานเลี้ยงเปิดเทอม นำให้แฮร์รี่และเพื่อนเขาคิดว่าสเนปเป็นสาวกของโวลเดอมอร์ ฟิลช์ ภารโรงของโรงเรียน รู้จักทางลับในโรงเรียนดีกว่าใคร ๆ ซึ่งบางทีอาจยกเว้นฝาแฝดวีสลีย์ แมวของเขา คุณนายนอร์ริส ช่วยเขาล่านักเรียนทำผิดกฎอยู่สม่ำเสมอ สมาชิกบุคลากรคนอื่นมีศาสตราจารย์สเปราต์ อาจารย์สอนวิชาสมุนไพรศาสตร์และหัวหน้าบ้านฮัฟเฟิลพัฟร่างม่อต้อ ศาสตราจารย์ฟลิตวิก อาจารย์สอนวิชาคาถาและอาจารย์ประจำบ้านเรเวนคลอร่างจิ๋วและขี้ตื่น ศาสตราจารย์บินส์ อาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์อันมีน้ำเสียงชวนง่วง เป็นผีที่ดูไม่สังเกตว่าตัวตายแล้ว และมาดามฮูช โค้ชควิดดิช ผู้เคร่งครัดแต่เป็นอาจารย์ที่เห็นใจผู้อื่นและมีแบบแผน พีฟส์ โพลเทอร์ไกสท์ที่ตระเวนไปรอบปราสาท คอยสร้างปัญหาทุกที่ที่ทำได้ เซแบสเตียน มอรัน
พันเอก เซแบสเตียน มอรัน () เป็นตัวละครตัวหนึ่งในเรื่อง "เชอร์ล็อก โฮมส์" ผลงานเขียนของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ เขาเป็นสหายคนสนิทของศาสตราจารย์เจมส์ มอริอาร์ตี มีอาชีพเป็นหัวหน้าองค์กรให้แก่มอริอาร์ตี ครั้งหนึ่งโฮมส์เคยขนานนามมอรันว่าเป็น "บุคคลอันตรายอันดับ 2 ของลอนดอน" (รองจากศาสตราจารย์มอริอาร์ตี) เชอร์ล็อก โฮมส์
ชุด "ลาโรง" (His Last Bow) เชอร์ล็อก โฮมส์
ปี ค.ศ. 2002 ราชสมาคมเคมีแห่งลอนดอน มอบตำแหน่งสมาชิกกิตติมศักดิ์ให้แก่เชอร์ล็อก โฮมส์ สำหรับการที่เขาใช้นิติวิทยาศาสตร์และการวิเคราะห์ทางเคมีในวรรณกรรมอันโด่งดังนี้[16] และทำให้เขาเป็นตัวละครเพียงคนเดียวที่ได้รับเกียรตินี้ (ตราบถึงปี 2012) จอห์น เอช. วอตสัน
นายแพทย์จอห์น เอช. วอตสัน () หรือที่รู้จักทั่วไปในชื่อ หมอวอตสัน เป็นตัวละครสำคัญตัวหนึ่งในเรื่อง "เชอร์ล็อก โฮมส์" งานประพันธ์แนวนวนิยายสืบสวนของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ หมอวอตสันเป็นเพื่อนสนิทของเชอร์ล็อก โฮมส์ และเป็นผู้บันทึกประวัติของโฮมส์ รวมถึงบันทึกคดีที่น่าสนใจต่าง ๆ ของโฮมส์ลงพิมพ์เผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ เชอร์ล็อก โฮมส์
ปี ค.ศ. 1934 มีการก่อตั้งสมาคมเชอร์ล็อก โฮมส์ขึ้นในกรุงลอนดอน และหน่วยลาดตระเวนถนนเบเกอร์ก็ตั้งขึ้นในนครนิวยอร์ก สมาคมทั้งสองนี้ยังคงมีกิจกรรมต่อเนื่องอยู่จนถึงปัจจุบัน (แม้ว่าสมาคมเชอร์ล็อก โฮมส์ จะสลายตัวไปในปี 1937 แต่ก็มีการรื้อฟื้นขึ้นใหม่ในปี 1951) และยังมีสมาคมเชอร์ล็อก โฮมส์ ตั้งขึ้นในประเทศอื่น ๆ อีก เช่น ในเดนมาร์ก อินเดีย และญี่ปุ่น เชอร์ล็อก โฮมส์
นับแต่ปี 1881 โฮมส์อาศัยอยู่ที่ห้องเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ กรุงลอนดอน อันเป็นที่ซึ่งเขาดำเนินกิจการนักสืบที่ปรึกษา ห้อง 221 บี เป็นอะพาร์ตเมนต์ชั้นบน มีบันได 17 ขั้น ตั้งอยู่ทางซีกบนของถนน ก่อนจะพบกับหมอวอตสัน โฮมส์ทำงานเพียงลำพัง และจ้างชาวบ้านหรือเด็กข้างถนนใช้งานเป็นครั้งคราว เชอร์ล็อก โฮมส์
พรานพิศวาส (The Illustrious Client) ทหารขี้ทูด (The Blanched Soldier) เพชรมงกุฎ (The Mazarin Stone) ความจริงในนิยาย (The Three Gables) ผีดิบอาละวาด (The Sussex Vampire) พินัยกรรมประหลาด (The Three Garridebs) สะพานมรณะ (Thor Bridge) คนลิง (The Creeping Man) ขนคอสิงห์ (The Lion's Mane) สุสานร้าง (The Shoscombe Old Place) หญิงคลุมหน้า (The Veiled Lodger) หึงสาอาฆาต (The Retired Colourman) ด็อก เดย์ อาฟเตอร์นูน
ภาพยนตร์ได้แรงบันดาลใจมาจากบทความชื่อ "The Boys in the Bank" เขียนโดยนักเขียนชื่อ P. F. Kluge ตีพิมพ์ในนิตยสารไลฟ์ ฉบับ ค.ศ. 1972 เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1972 เมื่อชายหนุ่มชื่อ John Wojtowicz และเพื่อนคู่หูชื่อ แซล (Salvatore Naturile) ปล้นธนาคารเชสต์แมนฮัตตัน ในบรูกลิน มหานครนิวยอร์ก และจับตัวประกัน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนบ่ายของวันที่ร้อนที่สุดในฤดูร้อน ซึ่งมีสำนวนเรียกในภาษาอังกฤษว่า "Dog Days" หรือ "the dog days of summer" เชอร์ล็อก โฮมส์
ในเรื่อง ลาโรง โฮมส์เกษียณตนเองไปอยู่ในฟาร์มเล็ก ๆ ที่ซัสเซกซ์ดาวน์ ไม่มีบันทึกแน่ชัดว่าย้ายไปเมื่อใด แต่ประมาณว่าน่าจะเกิดขึ้นก่อนปี ค.ศ. 1904 เพราะมีการเล่าย้อนความหลังในเรื่อง รอยเปื้อนที่สอง ซึ่งตีพิมพ์ในปีนั้น ที่ฟาร์มนี้เขาเลือกงานอดิเรกในการเลี้ยงผึ้งมาเป็นงานประจำ และได้เขียนหนังสือ "คู่มือว่าด้วยวัฒนธรรมของผึ้ง และผลสังเกตการณ์บางส่วนในการแยกอยู่กับนางพญา" เนื้อเรื่องเล่าถึงโฮมส์กับวอตสันที่หยุดชีวิตเกษียณชั่วคราวเพื่อช่วยเหลืองานทางทหารในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นอกจากนี้มีนิยายอีกเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นระหว่างช่วงเกษียณ คือ ขนคอสิงห์ ซึ่งโฮมส์เป็นคนเล่าเรื่องเอง ไม่มีรายละเอียดว่าโฮมส์เสียชีวิตเมื่อใด เชอร์ล็อก โฮมส์
- Official Website Transclusion error: {{En}} is only for use in File namespace. Use {{lang-en}} or {{en icon}} instead. นิยายออนไลน์ฉบับเต็ม และฉบับ PDF Transclusion error: {{En}} is only for use in File namespace. Use {{lang-en}} or {{en icon}} instead. ถนนเบเกอร์ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ Transclusion error: {{En}} is only for use in File namespace. Use {{lang-en}} or {{en icon}} instead. Transclusion error: {{En}} is only for use in File namespace. Use {{lang-en}} or {{en icon}} instead. รวมเรื่องสั้น 56 เรื่อง เรื่องยาว 4 เรื่อง และภาพวาดต้นฉบับในนิตยสารฉบับพิมพ์ครั้งแรก Transclusion error: {{En}} is only for use in File namespace. Use {{lang-en}} or {{en icon}} instead. งานวิจารณ์วรรณกรรมของมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด Transclusion error: {{En}} is only for use in File namespace. Use {{lang-en}} or {{en icon}} instead. รวมแหล่งข้อมูลเกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ ที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา Transclusion error: {{En}} is only for use in File namespace. Use {{lang-en}} or {{en icon}} instead. and A Scion Society of the Baker St. Irregulars based in St. Charles Missouri เชอร์ล็อก โฮมส์
โคนัน ดอยล์ แต่งเรื่อง เชอร์ล็อก โฮมส์ ไว้ทั้งสิ้นเป็นเรื่องยาว 4 เรื่อง และเรื่องสั้น 56 เรื่อง เกือบทุกเรื่องเป็นการบรรยายโดยเพื่อนคู่หูของโฮมส์ คือ นายแพทย์จอห์น เอช. วอตสัน หรือ หมอวอตสัน ในจำนวนนี้ มี 2 เรื่องที่โฮมส์เป็นผู้เล่าเรื่องเอง และอีก 2 เรื่องเล่าโดยบุคคลอื่น เรื่องสั้นสองเรื่องแรกตีพิมพ์ใน Beeton's Christmas Annual ในปี ค.ศ. 1887 และ Lippincott's Monthly Magazine ในปี ค.ศ. 1890 แต่หลังจากที่ชุดเรื่องสั้นลงพิมพ์เป็นคอลัมน์ประจำใน นิตยสารสแตรนด์ เมื่อปี ค.ศ. 1891 นิยายเรื่องนี้ก็โด่งดังเป็นพลุ เหตุการณ์ในนิยายอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1878 ถึง ค.ศ. 1903 และคดีสุดท้ายเกิดในปี ค.ศ. 1914 เชอร์ล็อค โฮล์มส์ ดับแผนพิฆาตโลก
ในปี 1891 ณ กรุงลอนดอน เชอร์ล็อก โฮมส์ (โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์) ผู้มีชื่อเสียงในการเสาะหาความจริงในเบื้องลึกแห่งปริศนาสุดซับซ้อน ด้วยความช่วยเหลือจาก นายแพทย์จอห์น วอตสัน (จู๊ด ลอว์) ชื่อดังซึ่งหาผู้มีฝีมือทัดเทียมได้ยากในการไขคดีอาชญากรรมทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะด้วยพลังแห่งการสังเกตอันเป็นเอกลักษณ์ ทักษะการอนุมานอันโดดเด่น หรือพลังหมัดอันรุนแรงของเขา เชอร์ล็อก โฮมส์
มีการกล่าวถึงครอบครัวของโฮมส์เพียงเล็กน้อย ไม่มีการเอ่ยถึงพ่อแม่ของเขาในนิยายเลย เขาพูดถึงบรรพบุรุษของตนคร่าว ๆ ว่าเป็น "ผู้ดีบ้านนอก" ในเรื่อง ล่ามภาษากรีก โฮมส์บอกว่าลุงของพ่อเขาคือ เวอร์เนต์ ศิลปินชาวฝรั่งเศส พี่ชายของโฮมส์ชื่อ ไมครอฟต์ อายุมากกว่าเขา 7 ปี ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ ปรากฏในนิยาย 3 เรื่อง[13] และถูกเอ่ยถึงในนิยายอีก 1 เรื่อง[14] ตำแหน่งงานของไมครอฟต์เป็นพลเรือน ทำหน้าที่คล้าย ๆ ฝ่ายข้อมูลหรือฐานข้อมูลเคลื่อนที่สำหรับนโยบายของรัฐบาลทั้งหมด นิยายบรรยายถึงไมครอฟต์ว่ามีพรสวรรค์ในด้านการสังเกตและการวิเคราะห์เหตุผลยิ่งกว่าโฮมส์เสียอีก แต่เขาออกจะขี้เกียจและไม่ชอบงานภาคสนามแบบโฮมส์ กลับชอบใช้เวลาว่างอยู่ในสมาคมไดโอจีนีส ซึ่งบรรยายไว้ว่าเป็น "สมาคมสำหรับชายผู้ไม่ชอบสมาคมแห่งลอนดอน" เขาโรไรมา
ในปี 2006 เขาโรไรมาคือจุดหมายของสารคดีชนะรางวัล เป็นรายการที่ออกอากาศ 2 ชม.ทางโทรทัศน์ของบริษัทกริฟฟอนโปรดักชัน ชื่อ"เดอะเรียลลอสต์เวิร์ล" รายการนี้ออกฉายทางช่อง แอนิมอลแพลเน็ต, ดิสคัฟเวอรีเอชดีเธียเตอร์ และโอแอลเอ็น (แคนาดา) กำกับโดย ปีเตอร์ วอน พัทคาเมอร์nสารคดีท่องเที่ยว/ผจญภัยชุดนี้โดดเด่นด้วยคณะนักสำรวจรุ่นใหม่ ประกอบไปด้วย ริค เวสต์, ดร.ฮาเซล บาร์ตัน,เซธ ฮีลด์, ดีน ฮอริสัน และ ปีเตอร์ สเปราต์ พวกเขาเดินตามรอยนักสำรวจชาวอังกฤษอิม เธิร์น และ แฮรี่ เพอร์คิน ผู้ออกตามหาพรรณพืช และสัตว์ในเขาโรไรมาเมื่อช่วงกลางศตวรรษที่ 19 การผจญภัยของนักสำรวจเหล่านั้นอาจเป็นแรงบันดาลใจให้อาเธอร์ โคแนน ดอยล์ เขียนหนังสือเกี่ยวกับคนและไดโนเสาร์ คือเรื่อง"เดอะลอสต์เวิร์ล "ตีพิมพ์ในปี 1912 ในปี 2006 คณะถ่ายทำ "เดอะเรียลลอสต์เวิร์ล "เป็นคณะสำรวจแรกที่เข้าไปสำรวจถ้ำในเขาโรไรมา หลายถ้ำถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ ภายในถ้ำพวกเขาได้ค้นพบการก่อตัวของหินรูปแครอทที่งอกอยู่ในถ้ำซึ่งมีอายุกว่า 2 พันล้านปี ดร.ฮาเซล บาร์ตันกลับมาที่ถ้ำแห่งนี้อีกครั้งในปี 2007 คณะสำรวจซึ่งสนับสนุนโดยองค์การนาซ่า เพื่อทำการวิจัยเกี่ยวกับรูปแบบการเติบโตต่างๆ บนผนังและเพดาน เช่น หลักฐานจากจุลินทรีย์ เอกซ์ตรีมโมไฟล์ ซึ่งกัดกินกำแพงที่มีพื้นฐานเป็นซิลิกา คงเหลือไว้แต่ฝุ่นผงที่ทับถมอยู่บนใยแมงมุมดึกดำบรรพ์ และก่อตัวเป็นหินย้อยที่รูปทรงเฉพาะตัว ไชอา เลอบัฟ
เลอบัฟเคยบอกว่าตอนแรกที่ก้าวเข้าสู่อาชีพนักแสดงเพราะครอบครัวเขาแตกแยก ไม่ใช่เพราะเขาต้องการเป็นนักแสดง เขามีชื่อเสียงในหมู่ผู้ชมวัยรุ่นหลังจากเล่นในรายการตลกประจำสัปดาห์ในช่องดิสนีย์ ในบทหลุยส์ สตีเวนส์ ที่ชื่อ "Even Stevens" เป็นบทบาทที่เขารับเล่นหลังจากเซ็นสัญญากับเอเย่นต์ เลอบัฟยังมีส่วนในรายการของช่องดิสนีย์ฮิตอีกที่ชื่อ "Tru Confessions" ได้รับบทที่ท้าทาย เป็นเด็กที่มีพี่สาวที่กำลังทำสารคดีเกี่ยวกับความพิการของน้องชาย เป็นช่วงเดียวกับที่พ่อของเขาออกมาจากสถานบำบัดยาเสพติด และได้กลับมาอยู่ในฐานะผู้ปกครองของเลอบัฟอีกครั้ง เลอบัฟได้รับรางวัลเดย์ไทม์เอมมีจากบทบาทหลุยส์ และเขาพูดว่า "เขาโตขึ้น" และชีวิตในวัยเด็กของเขาเป็น "ได้หายไป" ถึงแม้ว่าการได้ร่วมแสดงจะเป็น "สิ่งที่ดีที่สุด" ที่เกิดขึ้นกับเขา ในช่วงนั้นเลอบัฟจะได้มีงานในสเก็ตช์โชว์ในรายการ "The Tonight Show with Jay Leno" ต่อมาปี 2003 เขามีผลงานกับดิสนีย์อีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง "Holes" กับบทบาท สแตนลีย์ "เคฟแมน" เยลแนตส์ ที่ 4 แสดงร่วมกับ ซิกกอร์นีย์ วีเวอร์ , จอน วอยจต์ และ ทิม เบลก เนลสัน ขณะที่ถ่ายทำเรื่อง "Holes" อยู่ จอน วอยจต์ให้หนังสือเกี่ยวกับการแสดงเขาและเป็นสิ่งที่ทำให้เขาตระหนักว่าการแสดงมันเป็นอะไรที่มากกว่างาน ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จดีในตารางบ็อกซ์ออฟฟิส สตีเวน สปีลเบิร์กก็ชื่นชมกับเลอบัฟในผลงานเรื่อง "Holes" นี้และยังพูดว่า "มันทำให้ฉันนึกถึงทอม แฮงส์ในวัยหนุ่ม" จัตวาลักษณ์
จัตวาลักษณ์ () หรือฉบับแปลใหม่ใช้ชื่อว่า "รหัสลักษณ์แห่งสี่" เป็นนวนิยายเรื่องยาวเรื่องที่ 2 ของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์‎ เกี่ยวกับการสืบสวนคดีของนักสืบชื่อดัง เชอร์ล็อก โฮมส์ กับหมอวอตสัน สหายของเขา ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1890 ลงใน
เป็นเรื่องเกี่ยวกับ หญิงสาวผู้เป็นลูกความ นาม แมรี่ มอสแตน ( ภายหลังแต่งงานกับหมอวัตสัน ) กับการแย่งสมบัติอัคระ และการฆาตกรรมปริศนา
นิตยสาร Lippincott's Monthly Magazine เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
โทลคีนเองเคยระบุถึงงานประพันธ์ของโฮเมอร์ โซเฟคลีส และลำนำโบราณของฟินแลนด์เรื่อง คาเลวาลา ว่าเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างปกรณัมของเขา[30] เขายังได้แนวคิดมาจากประวัติศาสตร์และตำนานเซลติก สก๊อต และเวลช์ อีกหลายเรื่อง[31][32] แดนซิงเฮาส์
อาคารได้ถูกสร้างขึ้นบริเวณพื้นที่มีความสำคัญทางสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งเป็นสถานที่เดิมเป็นบ้านที่ถูกทำลายลงภายหลังการทิ้งระเบิดกรุงปรากของเครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐอเมริกา ในปี 1945 เกห์รีและมิลูนิกได้เสนอไอเดียอันลึกซึ้งที่ประกอบไปด้วย 2 ส่วน คือ การหยุดนิ่งและการเคลื่อนไหว (หยินและหยาง) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนผ่านจากระบอบคอมมิวนิสต์ภายใต้การควบคุมของเชโกสโลวาเกียสู่การแยกการออกเป็นสาธารณรัฐเช็กในระบอบประชาธิปไตย โดยใช้ลัทธิคตินิยมเปลี่ยนแนว (Deconstructivism) มาเป็นสื่อกลางในการสื่อ เชอร์ล็อก โฮมส์
บ้านร้าง (The Empty House) ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์ (The Norwood Builder) รหัสตุ๊กตาเต้นรำ (The Dancing Man) นักจักรยานผู้เดียวดาย (The Solitary Cyclist) โรงเรียนสำนักอธิการ (The Priory School) ปีเตอร์ดำ (Black Peter) นายหน้าขู่กิน (Charles Augustus Milverton) อาฆาตนโปเลียน (The Six Napoleons) สามนิสิต (The Three Students) แว่นตากรอบทอง (The Golden Pince-Nez) นักรักบี้หาย (The Missing Three-Quarter) ชู้รักของเลดี้ (The Abbey Grange) รอยเปื้อนที่สอง (The Second Stain) มู่หลาน (ภาพยนตร์ ค.ศ. 1998)
ไม่เพียงดิสนีย์เท่านั้น บริษัทภาพยนตร์อื่น ๆ มักถูกวิจารณ์ว่ามักเลือกนักแสดงหญิงผิวขาวมารับบทตัวละครชาวเอเชีย เช่น ให้สการ์เล็ต โจแฮนสัน แสดงบทนำใน Ghost in the Shell ที่สร้างจากแอนิเมชันญี่ปุ่น ส่วนกรณีของมู่หลาน มีข่าวก่อนหน้านี้ว่าอาจเลือก เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ ดาวจรัสแสงของฮอลลีวูด[4][5] เชอร์ล็อก โฮมส์
สำหรับประเทศไทย มีการแปลเรื่อง เชอร์ล็อก โฮมส์ เป็นภาษาไทยครั้งแรกโดยหลวงสารานุประพันธ์ ตีพิมพ์ลงในนิตยสารสารานุกูล ในปี พ.ศ. 2469 (ค.ศ. 1926) [24][25] ต่อมา อ. สายสุวรรณ แปลต้นฉบับ เชอร์ล็อก โฮมส์ จนครบทุกตอนทั้งเรื่องสั้นและเรื่องยาวเป็นคนแรก[26] ปี พ.ศ. 2535 สำนักพิมพ์ดอกหญ้า นำผลงานแปลของ อ. สายสุวรรณ มาจัดพิมพ์ใหม่ทั้งชุด จนกระทั่งปี พ.ศ. 2549 สำนักพิมพ์สร้างสรรค์บุ๊คส์ ได้นำเรื่อง เชอร์ล็อก โฮมส์ มาแปลใหม่อีกครั้งทั้งชุดโดย มิ่งขวัญ แต่ใช้สำนวนแปลและชื่อเรื่องที่ต่างออกไป ในปี พ.ศ. 2552 แพรวสำนักพิมพ์ ได้รวบรวม เชอร์ล็อก โฮมส์ สำนวนแปลของ อ. สายสุวรรณ มาตีพิมพ์ใหม่อีกครั้งหนึ่ง เชอร์ล็อก โฮมส์
ในช่วงปี ค.ศ. 1979-1986 รายการโทรทัศน์ในรัสเซีย จัดทำละครชุด "เชอร์ล็อก โฮมส์" นำแสดงโดย วาสิลี ลิวานอฟ (Vasily Livanov) ผลจากการแสดงอันยอดเยี่ยมของเขาทำให้เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งอังกฤษ[33] หมาผลาญตระกูล
หมาผลาญตระกูล () เป็นนวนิยายอาชญากรรมเรื่องที่สามจากสี่เรื่อง เขียนโดยเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ที่กล่าวถึงนักสืบเชอร์ล็อก โฮมส์ เดิมเขียนเป็นตอนใน "เดอะสแตรนด์แมกาซีน" (The Strand Magazine) ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1901 ถึงเดือนเมษายน 1902 มีฉากท้องเรื่องในดาร์ตมอร์ เดวอน ในเวสต์คันทรีของประเทศอังกฤษ และบอกเล่าเรื่องของความพยายามฆ่าที่บันดาลใจจากตำนานหมาล่าเนื้อปีศาจอันมีกำเนิดเหนือธรรมชาติน่าสะพรึงกลัว เชอร์ล็อก โฮมส์ และสหายของเขา หมอวอตสัน สอบสวนคดีดังกล่าว นวนิยายเรื่องนี้เป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของโฮมส์หลังที่ตั้งใจให้เขาตายใน "ปัจฉิมปัญหา" (The Final Problem) และความสำเร็จของ "หมาผลาญตระกูล" นำให้รื้อฟื้นตัวละครนี้ขึ้นใหม่ ซูเปอร์แมน
ชีเกลได้นำเอาเหล่าวีรบุรุษในเทพนิยายจากหลายๆเรื่องเป็นแนวทางในการออกแบบตัวละคร เช่น เฮอร์คิวลิสและแซมซั่น[17] สก็อต บูแคทมันได้ให้ความเห็นว่าตัวละครตัวนี้คือ "มีบุคลิกส่วนหนึ่งเป็นของบุคคลที่ยิ่งใหญ่อย่าง ลินด์เบิร์ก ... (และ) อาจรวมถึง เบ๊บ รูทธ" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าตัวละครตัวนี้คือตัวแทนของชาวอเมริกันที่จะมาสร้างเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ผ่านร่างกายที่ทรงพลัง ... ที่ไม่เคยเกิดขึ้นที่ไหนบนโลกนี้มาก่อน[38] นอกจากนี้ชีเกลและชูสเตอร์ยังได้ทำการจดบันทึกเรื่องราวต่างๆ มาเป็นแนวทางในการสร้างผลงานจากนิยายแนววิทยาศาสตร์ที่ทั้งคู่ชื่นชอบ[10] บางทีสิ่งที่มีผลต่อการทำงานของทั้งคู่นั้นอาจจะเป็นตัวละครที่ชื่อว่า ฮิวโก้ แดนเนอร์ ซึ่งเป็นตัวละครเอกใน แกลดิเอเตอร์ นวนิยายในปี ค.ศ. 1930 แต่งโดย ฟิลลิป ไวลี ผู้ซึ่งมีพลังคล้ายๆกับซูเปอร์แมนในช่วงแรก [39] โคลิน ฟาร์เรล
ฟาร์เรล แสดงในภาพยนตร์เรื่อง "A Home at the End of the World" ซึ่งนำเค้าโครงเรื่องมาจากนิยายของไมเคิล คันนิงแฮม ("The Hours") และภาพยนตร์อเมริกันเรื่องแรกคือ Tigerland และเรื่องต่อมาของฟาร์เรลก็คือ "American OutLaws" ในบทเจสซี่ เจมส์ ส่วนภาพยนตร์อื่นๆ "Hart’s War" คู่กับบรูซ วิลลิส รวมทั้งแสดงคู่กับทอม ครูซ ในเรื่อง "Minority Report" ของสตีเฟ่น สปีลเบิร์ก ตลอดจนคู่กับเบน อัฟเฟล็ค ในเรื่อง "Daredevil" และประกบอัล ปาชิโน ในเรื่อง "The Recruit" และซามูเอล แอล แจ๊คสัน ในเรื่อง "S.W.A.T." เชอร์ล็อก โฮมส์
โฮมส์เคยบอกว่าเขาเริ่มพัฒนากระบวนการลำดับเหตุผลของตนขึ้นตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา คดีแรก ๆ ของเขาสมัยที่ยังเป็นมือสมัครเล่นนั้นมาจากพวกเพื่อนนักศึกษาในมหาวิทยาลัย[11] ตามที่โฮมส์เล่า การได้พบกับพ่อของเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งทำให้เขาตัดสินใจถืออาชีพเป็นนักสืบ[12] และเขาใช้เวลาอีก 6 ปีทำงานเป็นนักสืบที่ปรึกษา จนกระทั่งประสบปัญหาทางการเงิน จึงต้องมาหาคนร่วมแบ่งห้องเช่า และได้พบกับหมอวอตสัน อันเป็นจุดเริ่มต้นของนิยายชุดนี้ เชอร์ล็อก โฮมส์
พิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์ ที่ "221 บี ถนนเบเกอร์" นับเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งแรกในโลกที่ตั้งขึ้นสำหรับตัวละครในนิยาย[32] บ้านเล็ก
การประพันธ์เพลง "บ้านเล็ก" ได้รับแรงบันดาลใจจากข้อความหนึ่งในหนังสือ "ลอนดอนไดอารี่" ของนิ้วกลม ที่ว่า "ของสวยๆงามๆบางทีแค่ได้ยืนดูชื่นชมอมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ในใจก็รู้สึกดีแล้ว ความรู้สึกดีๆ จะเปลี่ยนไปก็เมื่ออยากมีมันมาไว้ใกล้ๆตัว แต่ต้องปวดหัวเมื่อเห็นเลขราคาแล้วรู้ว่ามิอาจครอบครอง รวมไปถึงของมีค่าบางอย่างที่เมื่อได้เป็นเจ้าของกลับต้องหาวิธีป้องกันไม่ให้สูญหายหรือไม่ให้มีใครมาขโมยไป ไม่เพียงแค่สิ่งของ แต่ยังหมายถึงคนที่น่าหมายปองบางคนด้วย เราอาจไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของทุกอย่าง แต่ยังชื่นชมความงามได้เสมอบ้านมีพื้นที่จำกัดฝากของสวยๆไว้ที่ตลาดหรือห้างก็ได้มั๊ง" จึงเปรียบเสมือนกับบ้านขนาดเล็ก หากนำผู้หญิงที่หมายปองมาอยู่ด้วย ก็อาจเป็นความทุกข์แก่คนทั้งสอง ส่วนแนวดนตรีเพลงเป็นแบบโฟล์กซองผสมจังหวะการเต้นไว้ด้วย หลอน...ไม่หลับ
บทภาพยนตร์โดยสกอตต์ โคซาร์ ได้รับอิทธิพลจากผลงานเรื่อง The Double: A Petersburg Poem ของฟีโอดอร์ ดอสโตเยฟสกี และยังอ้างอิงถึงผลงานอีกหลายเรื่องของเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง พี่น้องคารามาซอฟ (The Brothers Karamazov), อาชญากรรมและการลงทัณฑ์ (Crime and Punishment), The Idiot และ Notes from Underground ตัวละคร เทรเวอร์ เรซนิก นำมาจากชื่อของ เทรนต์ เรซเนอร์ แห่งวงไนน์อินช์เนลส์ แมรีเซเลสต์
มีคำกล่าวอ้างของพยานคนหนึ่งชื่อ เจ. ฮาบาคัค เจฟสัน ซึ่งอ้างว่า เพราะผู้โดยสารคนหนึ่งเป็นโรคจิต และได้คลุ้มคลั่งอาละวาดขึ้นมาและได้ฆ่าคนบนเรือทั้งหมด เพราะมีหลักฐานชิ้นหนึ่งที่ค้นพบคือ มีดประจำตัวของกัปตันบริกก์ที่พบมีคราบเลือดติดอยู่และมีสิ่งที่คล้ายคราบเลือดติดกับกราบเรืออยู่ด้วย ซึ่งคำกล่าวอ้างของพยานผู้นี้ได้ก่อให้เกิดเป็นความสนใจขึ้นมา และกลายเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจให้กับอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ในวัยหนุ่ม นำไปแต่งเป็นนวนิยายที่โด่งดังมีชื่อเสียงขึ้นมา คือ "เชอร์ล็อก โฮมส์"  แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์
หนังสือนี้ซึ่งเป็นนวนิยายประเดิมของโรว์ลิง เขียนระหว่างประมาณเดือนมิถุนายน 2533 ถึงประมาณปี 2538 ในปี 2533 โจ โรว์ลิง อันเป็นชื่อที่เธอชอบให้รู้จัก ต้องการย้ายกับแฟนหนุ่มไปแฟลตแห่งหนึ่งในแมนเชสเตอร์ และตามคำของเธอ "สุดสัปดาห์หนึ่งหลังการตระเวนหาแฟลต ฉันนั่งรถไฟกลับกรุงลอนดอนด้วยตัวเองแล้วความคิดแฮร์รี่ พอตเตอร์ตกมาในหัวของฉัน ... เด็กชายผอมหุ้มกระดูก ตัวเล็ก ผมสีดำ และสวมแว่นตากลายเป็นพ่อมดมากขึ้นทุกที ๆ สำหรับฉัน... ฉันเริ่มเขียน<i data-parsoid='{"dsr":[19962,19977,2,2]}'>ศิลาอาถรรพ์ เย็นนั้นเอง แม้ว่าหน้าแรก ๆ ดูไม่เหมือนผลงานสมบูรณ์เลย"[7] แล้วมารดาของโรว์ลิงเสียชีวิต เพื่อรับมือกับความเจ็บปวดของเธอ โรว์ลิงถ่ายโอนความระทมของเธอไปยังแฮร์รี่กำพร้า[7] โรว์ลิงใช้เวลาหกปีเขียน<i data-parsoid='{"dsr":[20418,20452,2,2]}'>แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์ และหลังจากบลูมส์บิวรีตอบรับ เธอได้เงินอุดหนุน 8,000 ปอนด์จากสภาศิลปะสกอต ซึ่งทำให้เธอสามารถวางแผนภาคต่อ[8] เธอส่งหนังสือให้ตัวแทนและสำนักพิมพ์ แล้วตัวแทนที่สองที่เธอเข้าหาใช้เวลาหนึ่งปีพยายามขายหนังสือให้สำนักพิมพ์ ซึ่งส่วนใหญ่คิดว่ายาวเกินไป คือ ประมาณ 90,000 คำ แบร์รี คันนิงแฮม ซึ่งกำลังสร้างแฟ้มผลงานแฟนตาซีโดดเด่นโดยผู้ประพันธ์ใหม่สำหรับหนังสือเด็กบลูมส์บิวรี แนะนำให้รับหนังสือ[9] และธิดาของประธานบริหารของบลูมส์บิวรีวัยแปดขวบกล่าวว่า มัน "ดีกว่าเล่มอื่นมาก"[10] เชอร์ล็อก โฮมส์
เชอร์ล็อก โฮมส์ (English: Sherlock Holmes, pronounced/ˈʃɜːrlɒk ˈhoʊmz/) เป็นนวนิยายสืบสวนหรือรหัสคดี ประพันธ์โดยเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ นักเขียนและนายแพทย์ชาวสกอต ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตัวละคร เชอร์ล็อก โฮมส์ เป็นนักสืบชาวลอนดอนผู้ปราดเปรื่องที่มีชื่อเสียงโด่งดังด้านทักษะการประมวลเหตุและผล ทักษะด้านนิติวิทยาศาสตร์ โดยอาศัยหลักฐานและการสังเกตอันคาดไม่ถึงเพื่อคลี่คลายคดี แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์
ฟิลิป เนลเน้นอิทธิพลของเจน ออสเตน ซึ่งโรว์ลิงเทิดทูนอย่างสูงตั้งแต่อายุสิบสองขวบ ผู้ประพันธ์ทั้งสองกระตุ้นให้อ่านซ้ำ เพราะรายละเอียดที่ดูด้อยความสำคัญเกริ่นการณ์สำคัญหรือตัวละครในเนื้อเรื่องภายหลัง ตัวอย่างเช่น มีการพาดพิงถึงซิเรียส แบล็กสั้น ๆ ใกล้ตอนต้นของ<i data-parsoid='{"dsr":[39510,39544,2,2]}'>แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์ แล้วกลายเป็นตัวละครหลักตัวหนึ่งในหนังสือเล่มที่สามถึงห้า เช่นเดียวกับวีรสตรีของออสเตน แฮร์รี่มักต้องกลับทบทวนความคิดของเขาในช่วงท้ายเล่ม พฤติกรรมสังคมบางอย่างในหนังสือ<i data-parsoid='{"dsr":[39712,39732,2,2]}'>แฮร์รี่ พอตเตอร์ ชวนให้นึกถึงออสเตน เช่น การอ่านจดหมายสาธารณะอย่างตื่นเต้น ผู้ประพันธ์ทั้งสองเสียดสีพฤติกรรมสังคมและให้ชื่อตัวละครซึ่งแสดงบุคลิกภาพของพวกเขา ทว่า ในความเห็นของเนล ความขบขันของโรว์ลิงยึดภาพล้อมากกว่า และชื่อที่เธอประดิษฐ์นั้นคล้ายกับที่พบในนิยายของชาร์ลส์ ดิกคินส์มากกว่า[15]:13–15 และอะแมนดา ค็อกเรล (Amanda Cockrell) สังเกตว่า ชื่อเหล่านี้จำนวนมากแสดงลักษณะตัวละครผ่านการอ้างถึงซึ่งไล่ตั้งแต่เทพปกรณัมโรมันโบราณจนถึงวรรณคดีภาษาเยอรมันสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18[44] โรว์ลิงคิดว่าไม่มีความแตกต่างตายตัวระหว่างนิยายสำหรับเด็กและสำหรับผู้ใหญ่ เช่นเดียวกับ ซี. เอส. ลิวอิส ผู้ประพันธ์ชุดนาร์เนีย เนลยังสังเกตว่า โรว์ลิงประสมวรรณคดีหลายประเภท เช่น แฟนตาซี บันเทิงคดีผู้ใหญ่ตอนต้น นิยายโรงเรียนกินนอน บิลดุงซโรมัน (Bildungsroman) และอื่น ๆ อีกมาก[15]:51–52 อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
เรื่องที่ไม่ได้ตีพิมพ์เรื่องหนึ่งในช่วงนั้น แสดงถึงการทดลองด้วยคุณลักษณะ 2 อย่าง คือ การใช้ตัวเอกที่มีความรู้ในศาสตร์ลับ และคนเล่าเรื่องที่ไม่มีความเชี่ยวชาญด้านใด แต่พัฒนาการของแนวคิดดังกล่าวก้าวถึงจุดสูงสุดเมื่อปี ค.ศ. 1886 และสร้างสีสันมีชีวิตชีวามาก จากเรื่อง "A Study in scarlet" เป็นเรื่องของนักสืบชื่อเชอร์ล็อก โฮลมส์ และเพื่อนชื่อหมอวัตสัน ด้วยการสร้างบทสนทนาที่สนุกสนาน น่าติดตาม ทำให้เรื่องของเขาเป็นที่นิยมกันอย่างกว้างขวาง และตีพิมพ์เป็นเรื่องสั้นกว่า 56 เรื่อง และนวนิยาย 4 เรื่อง โดยได้รับแนวคิดจาก "Socrates and his disciples" ของเพลโต และ "Don Quixote" ของเซอร์บันเตส เป็นต้น เชอร์ล็อก โฮมส์
โฮมส์มีความสามารถในการวิเคราะห์หลักฐานทางกายภาพอย่างถูกต้องแม่นยำ กระบวนการตรวจสอบหลักฐานของเขามีหลายกรรมวิธี เช่น การเก็บรอยรองเท้า รอยเท้าสัตว์ หรือรอยล้อรถจักรยาน เพื่อวิเคราะห์การกระทำใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นในระหว่างการเกิดอาชญากรรม (เช่น ตอน แรงพยาบาท หรือ หมาผลาญตระกูล) หรือการวิเคราะห์ประเภทของยาสูบเพื่อระบุตัวตนของอาชญากร (เช่น ตอน จองเวร (The Resident Patient) หรือ หมาผลาญตระกูล) โฮมส์เคยตรวจสอบร่องรอยผงดินปืน และเปรียบเทียบกระสุนที่พบในที่เกิดเหตุ ทำให้แยกแยะได้ว่าฆาตกรมีสองคน (จาก ตอน จดหมายนัดพบ และ บ้านร้าง (The Empty House) ) นอกจากนี้ โฮมส์ยังเป็นคนแรก ๆ ที่มีแนวคิดในการตรวจสอบลายนิ้วมืออีกด้วย (จาก ตอน ช่างก่อสร้างเจ้าเล่ห์) ซูเปอร์แมน
เรื่องราวของซูเปอร์แมนได้รับอิทธิพลมาจากสภาพของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ของสังคมอเมริกา จะเห็นได้ชัดเจนจากจากมุมของของผู้สร้างตัวละครทั้ง 2 คน ชูสเตอร์และชีเกลที่ได้สะท้อนออกมาจากเนื้อเรื่องช่วงต่างๆของซูเปอร์แมน ซูเปอร์แมนนั้นจะมีบทบาทเหมือนตัวแทนของผู้คนในสังคมที่ต้องเผชิญกับพวกนักธุรกิจที่เห็นแก่ตัวและนักการเมืองจอมปลอมที่พยายามจะเข้ามาเอาเปรียบประชาชนด้วยวิธีต่างๆ[33] ทฤษฎีนี้ได้รับความเห็นชอบโดยผู้เชี่ยวชาญด้านหนังสือการ์ตูนอย่าง โรเจอร์ ซาบิน ซึ่งมันคือสิ่งที่เห็นได้จาก "อุดมการณ์เสรีนิยมของ แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ที่เรียกว่า นโยบายเศรษฐกิจใหม่" โดย ชูสเตอร์และชีเกลเริ่มทำให้ให้ซูเปอร์แมนเหมือนกับวีรบุรุษที่สามารถเผชิญหน้ากับปัญหาทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้[34] โดยเรื่องราวของซูเปอร์แมนในรายการวิทยุนั้นตัวซูเปอร์แมนต้องประสบกับอุปสรรคต่างๆและเผชิญหน้ากับองค์กรที่คล้ายๆกับ เค.เค.เค(องค์กรเหยียดสีผิว) ในซีรีส์เรื่อง เดอะ แอดเวนเจอร์ออฟซูเปอร์แมน ออกอากาศในปี ค.ศ.1946.[35][36] ชีเกลและชูสเตอร์ได้นำรูปแบบความเป็นอยู่ของเด็กผู้อพยพชาวยิวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในเนื้อเรื่องด้วย แต่ทิโมธี, แอรอน และ พีวีย์ ได้ทำการแย้งขึ้นมาว่า "เรื่องของพวกผู้อพยพนั้นควรจะจำกัดขอบเขตการออกแบบให้อยู่ในเฉพาะประวัติศาสตร์ของอเมริกาเท่านั้นเพราะนี่คือเรื่องราวของคนอเมริกา" พีวีย์รู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องสำคัญที่จะบ่งบอกถึงตัวตนของชาวอเมริกัน [37] ฟรันทซ์ คัฟคา
อิซาค บาเชวิส ซิงเกอร์ ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมเขียนเรื่องสั้นชื่อ "A Friend of Kafka" (Thai: เพื่อนของคัฟคา) ที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับนักแสดงยิดดิชชื่อยาคส์ โคห์นผู้อ้างว่ารู้จักฟรันทซ์ คัฟคา ในเรื่องยาคส์ โคห์นอ้างว่าคัฟคามมีความเชื่อเรื่องโกเลมยักษ์ในตำนานพื้นบ้านยิว[28] Kafka Americana โดย โจนาธาน เลเธม (Jonathan Lethem) และคาร์เตอร์ โชลซ์ เป็นหนังสือรวบรวมเรื่องสั้นที่มาจากชีวิตและงานของคัฟคา Kafka on the Shore (Thai: คัฟคาบนฝั่ง) โดย ฮารูกิ มุราคามิ นวนิยายที่มีสองโครงเรื่องที่เกี่ยวพันกันบทเลขคี่เป็นเรื่องของคัฟคาเมื่อหนีจากบ้านเมื่ออายุ 15 ปี บทเลขคู่เป็นเรื่องของนะคะตะ Kafka was the Rage, a Greenwich Village Memoir (Thai: คัฟคาโมโห, บันทึกกรีนนิชวิลเลจ) โดย อนาโตเล โบรยาร์ด (Anatole Broyard) นักวิพากษ์วรรณกรรมชาวอเมริกัน Kafka's Curse (Thai: ชะตากรรมของคัฟคา) โดยอัคมัท ดานกอร์ (Achmat Dangor) นักเขียนชาวแอฟริกาใต้ The Vermin Episode โดย เจคอป เอ็ม แอ็พเพล (Jacob M. Appel) นักเขียนชาวอเมริกัน เขียน The Metamorphosis ใหม่จากมุมมองของแซมซาสผู้เป็นเพื่อนบ้าน[29] The Kafka Effekt โดยนักประพันธ์แนวแปลกสุดยอด (Bizarro fiction) ชาวอเมริกันดี. ฮาร์แลน วิลสัน (D. Harlan Wilson) ผู้สัมพันธ์วรรณกรรมประเภทสัจจะนิยมเหนือจริง (irrealism) กับงานเขียนของคัฟคาและของวิลเลียม เอส. เบอร์โรห์ (William S. Burroughs) นักเขียนชาวอเมริกันของคริสต์ศตวรรษที่ 20 อีกท่านหนึ่ง Criminal (comics) โดย เอ็ด บรูเบเคอร์ (Ed Brubaker) และ ฌอน ฟิลลิปส์ (Sean Phillips) เจค จิลเลินฮาล
Donnie Darko ภาพยนตร์เรื่องที่ 2 ที่จิลเลนฮอลรับบทนำ ไม่ประสบความสำเร็จด้านรายได้ในตารางบ็อกซ์ออฟฟิส ในครั้งแรกที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2544 แต่ในที่สุดก็เป็นที่นิยมในกลุ่มผู้ชื่นชอบ[11] ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยริชาร์ด เคลลี โดยจิลเลนฮอลรับบทเป็นวัยรุ่นมีปัญหาที่หนีความตาย และได้พบกับกระต่ายสูง 6 ฟุตที่ชื่อ แฟรงค์ที่บอกเขาว่าโลกกำลังใกล้สู่จุดจบ จิลเลนฮอลได้รับคำวิจารณ์ตอบรับที่ดี แดน คอยส์จาก เว็บซาลอน.คอม วิจารณ์ว่า "จิลเลนฮอลเล่นบทบาทที่ยากสองอย่าง ทั้งบทธรรมดาที่ไม่น่าสนใจและบทที่ลำบากได้ในเวลาเดียวกัน"[12][13] จิลเลนฮอลได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอินดีเพนเดนต์สปิริตอวอร์ด สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2545 จิลเลนฮอลได้แสดงคู่กับเจนนิเฟอร์ อนิสตันในภาพยนตร์จากเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์เรื่อง The Good Girl และยังได้แสดงเรื่อง Lovely & Amazing ร่วมกับ แคเธอรีน คีเนอร์[14] ในภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องได้รับบทบาทเป็นชายหนุ่มที่ตกหลุมรัก และมีความสัมพันธ์ลึกกับหญิงที่แต่งงานแล้ว ภายหลังจิลเลนฮอลได้อธิบายว่า "นี่คือบทบาทของวัยรุ่นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ"[15] ปริศนาบนถนนสายมรณะ
เมื่อนิทรรศการเริ่ม ปรากฏว่า สมองกลเรือโนอาห์ของฮิโรกิเข้าควบคุมระบบเกมโคคูน แล้วแจ้งผู้ชมว่า ถ้าเด็กห้าสิบคนซึ่งเข้าร่วมงานอยู่ในบัดนี้ไม่มีใครเล่นเกมโคคูนชนะเลย เด็กเหล่านั้นจะถูกแม่เหล็กไฟฟ้าระเบิดตายทั้งสิ้น เด็กแต่ละคนมีสิทธิเลือกด่านในเกมด่านใดก็ได้ในจำนวนห้าด่าน ฝ่ายโคนันกับเพื่อนสมาชิกชมรมนักสืบเยาวชนเลือกด่านที่ห้า คือ การตามล่าแจ็กเดอะริปเปอร์ในกรุงลอนดอนคริสต์ศตวรรษที่ 19 ขณะที่รัน โมริ ก็เข้าร่วมเล่นเกมกับโคนันด้วย โคนันกับพวกจึงได้รับการนำพาไปยังบ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ (221B Baker Street) และพบว่าเชอร์ล็อก โฮมส์ (Sherlock Holmes) กับนายแพทย์วอตสัน (Dr. Watson) ไม่อยู่ที่พัก เพราะไปทำคดีหมาผลาญตระกูล จึงไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคนทั้งสองแต่ประการใด โคนันกับพวกจึงไปพบเซแบสเตียน มอรัน (Sebastian Moran) และศาสตราจารย์มอริอาร์ตี (Professor Moriarty) เพื่อแกะรอยแจ็กต่อไป ศาสตราจารย์มอริอาร์ตีแจ้งเขาเหล่านั้นว่า ตนได้พบแจ็กเดอะริปเปอร์แต่ครั้งที่แจ็กเป็นขี้ครอกข้างถนน จึงนำแจ็กมาฝึกฝน เสร็จแล้ว ศาสตราจารย์มอริอาร์ตีบอกเงื่อนงำเกี่ยวกับเหยื่อรายหน้าของแจ็กให้แก่โคนัน เหยื่อรายนั้นคือไอรีน แอดเลอร์ (Irene Adler) คนรักของโฮมส์ เชอร์ล็อก โฮมส์
สถานีวิทยุบีบีซี ออกอากาศละครชุดเชอร์ล็อก โฮมส์ ในปี ค.ศ. 1974 โดยมีแบร์รี ฟอสเทิร์ล รับบทเป็นโฮมส์ และเดวิด บัค เป็นหมอวอตสัน ต่อมา ในปี ค.ศ. 1989 มีการออกอากาศอีกครั้งแบบเต็มชุด เริ่มตั้งแต่ตอน แรงพยาบาท และปิดชุดด้วยตอน หมาผลาญตระกูล คลิฟ เมอริสัน รับบทเป็นโฮมส์ และไมเคิล วิลเลียมส์ เป็นหมอวอตสัน[39] เจ. เค. โรว์ลิง
โรว์ลิงเกิดที่เมืองเยตส์ มณฑลกลอสเตอร์เชอร์ เคยทำงานเป็นนักวิจัยและเลขานุการสองภาษาให้กับองค์การนิรโทษกรรมสากล ก่อนได้ความคิดสำหรับชุด<i data-parsoid='{"dsr":[3461,3481,2,2]}'>แฮร์รี่ พอตเตอร์</i>บนขบวนรถไฟที่ล่าช้าจากแมนเชสเตอร์ไปลอนดอนเมื่อปี 1990[9] อีกเจ็ดปีถัดมา เธอเสียมารดา หย่าร้างกับสามีคนแรกและค่อนข้างยากจน จนโรว์ลิงเขียน แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์ เสร็จในปี 1997 มีภาคต่อหกเล่ม เล่มสุดท้ายคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ในปี 2007 จากนั้นโรว์ลิงเขียนหนังสือสำหรับผู้อ่านผู้ใหญ่สามเรื่อง ได้แก่ เก้าอี้ว่าง (2012) และนวนิยายสืบสวนสอบสวน เรื่อง เสียงเพรียกจากคักคู (2013) และ หนอนไหม (2014) โดยใช้ชื่อปลอมในการเขียนว่า โรเบิร์ต กัลเบรธ[10] เฮาส์ เอ็ม.ดี.
แต่ละตอนของซีรีส์ก็มีการอ้างอิงถึงนิยายเชอร์ล็อก โฮมส์เพิ่ม ผู้ป่วยหลักในตอนแรกชื่อรีเบกกา แอดเลอร์ ตามไอรีน แอดเลอร์ ตัวละครในเรื่องสั้นโฮมส์เรื่องแรก "อะสแกนดัลอินโบฮีเมีย" ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 2 โฮมส์ถูกมือปืนเสียสติยิงโดยมีชื่อว่า "มอริอาตี" ซึ่งเป็นชื่อของศัตรูฉกาจของโฮมส์ ในตอน "อิตส์อะวันเดอร์ฟูลไลฟ์" ในฤดูกาลที่ 4 โฮมส์ได้รับ "โคนัน ดอยล์ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง" เป็นของขวัญคริสต์มาส ในตอน "ดิอิตช์" ในฤดูกาลที่ 5 มีฉากโฮมส์เก็บกุญแจและไวโคดินจากบนหนังสือ "เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ" ของโคนัน ดอยล์ ในตอน "จอยทูเดอะเวิลด์" ในฤดูกาลที่ 5 เช่นกัน เฮาส์ใช้หนังสือของโจเซฟ เบล แรงบันดาลใจสำหรับเชอร์ล็อก โฮมส์ของโคนัน ดอยล์ เพื่อพยายามหลอกทีมของเขา วิลสันหนังสือนี้ให้เขาเป็นของขวัญคริสต์มาส ซึ่งมีสารว่า "เกรก ทำให้ฉันคิดถึงคุณ" ก่อนยอมรับว่าเขามอบหนังสือให้เฮาส์ วิลสันบอกสมาชิกทีมเขาสองคนว่ามาจากผู้ป่วย ไอรีน แอดเลอร์ ตอนสุดท้ายของซีรีส์แสดงความคารวะต่อการจัดฉากเสียชีวิตของโฮมส์ใน "ปัญหาสุดท้าย" นิยายปี 2436 ซึ่งโคนัน ดอยล์เดิมตั้งใจปิดฉากบันทึกเหตุการณ์โฮมส์ ซูเปอร์แมน
ซูเปอร์แมน คือตัวละครจากหนังสือการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่ ผลงานของ ดีซีคอมิกส์ สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของอเมริกา[1][2][3][4] ออกแบบโดยนักเขียนชาวอเมริกาเจอร์รี ชีเกลและนักวาดภาพชาวอเมริกาเชื้อสายแคนาดาโจ ชูสเตอร์ในปี ค.ศ. 1932 ขณะที่ทั้งคู่พักอาศัยอยู่ในเมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ จนกระทั่งในปี 1938 ทั้งคู่ได้ขายผลงานชิ้นนี้ให้กับสำนักพิมพ์ ดีแทคทีฟ คอมิคส์ (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นดีซีคอมิกส์) ตัวละครนี้ได้ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือแอคชั่น คอมิคส์ ฉบับที่ 1 (มิถุนายน ค.ศ. 1938) และยังถูกนำไปทำเป็นซีรีส์ทางวิทยุ ,โทรทัศน์, ภาพยนตร์, การ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์, และวิดีโอเกมส์ เรื่องราวของซูเปอร์แมนนั้นประสบความสำเร็จอย่างมาก ซูเปอร์แมนนั้นได้ถูกจัดอันดับให้เป็นซูเปอร์ฮีโรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหนังสือการ์ตูนอเมริกา.[1] ซูเปอร์แมนปรากฏตัวด้วยชุดที่โดดเด่นและมีเอกลักษณ์ประจำตัวด้วยชุด สีน้ำเงิน, แดงและเหลือง รวมถึง ผ้าคลุม, และเครื่องหมายตัว"S" บนหน้าอก[5][6] สัญลักษณ์ตัว S นี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของซูเปอร์แมนที่นำไปใช้ในสื่อต่างๆมาจนถึงปัจจุบัน[7] เชอร์ล็อก โฮมส์
ระหว่างงานเทศกาลใหญ่ในอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1951 มีการก่อสร้างห้องนั่งเล่นของเชอร์ล็อก โฮมส์ เพื่อแสดงใน นิทรรศการเชอร์ล็อก โฮมส์ โดยจำลองของสะสมของโฮมส์และองค์ประกอบต่าง ๆ ตามที่มีระบุในนิยาย หลังปิดงานนิทรรศการ ข้าวของเหล่านั้นนำไปเก็บไว้ที่ผับเชอร์ล็อก โฮมส์ ในกรุงลอนดอน และบางส่วนนำไปเก็บไว้กับพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวของโคนัน ดอยล์ ในลูว์ซ็อง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ต่อมา ในปี ค.ศ. 1990 มีการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์เชอร์ล็อก โฮมส์ที่บ้านเลขที่ 239 ถนนเบเกอร์ ในกรุงลอนดอน[27] และที่ไมริงเงิน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปีต่อมา แต่พิพิธภัณฑ์สองแห่งนี้แสดงข้อมูลของโคนัน ดอยล์ มากกว่าข้อมูลของโฮมส์ เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง () คือนวนิยายเรื่องสั้นชุดที่ 4 ในชุด "เชอร์ล็อก โฮมส์" ของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์‎ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1917 ประกอบด้วยเรื่องสั้น 8 เรื่อง ดังต่อไปนี้ ดิโน เดอ ลอเรนติส
ในช่วงทศวรรษ 1970 เดอ ลอเรนติสได้ย้ายมาอาศัยที่สหรัฐอเมริกา และก่อตั้งบริษัทผลิตภาพยนตร์อยู่ที่รัฐนอร์ทแคโรไลนา สร้างภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จ เช่น "เซอร์ปิโก" (1972 โดย ซิดนีย์ ลูเมท) "Three Days of the Condor" (1975 โดย ซิดนีย์ พอลแลค) "The Serpent's Egg" (1977 โดย อิงมาร์ เบิร์กแมน) "โคแนน เดอะบาร์บาเรียน" (1982) ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดคืองานรีเมคเรื่อง "คิงคอง" ในปี 1976 และภาพยนตร์หลายเรื่องในชุดฮานนิบาล เล็คเตอร์ของโทมัส แฮร์ริส คือ "Manhunter" (1986), "Hannibal" (2001), "Red Dragon" (2002) และ "Hannibal Rising" (2007) ยกเว้นเรื่อง "The Silence of the Lambs" (1991) ซีตันเดลาวัลฮอลล์
นอกจากตัวคฤหาสน์แล้วซีตันเดลาวัลฮอลล์ก็ยังมีอุทยานล้อมรอบที่มีเนื้อที่ 1.6 ตารางกิโลเมตร ภายในอุทยานก็มีมอโซเลียมที่มีหลังคางดงามทำด้วยตะกั่วและซุ้มทางเข้าเหนือเสาหินขนาดยักษ์ มอโซเลียมสร้างขึ้นโดยจอห์น ฮัสซีย์ เดลาวัลเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่บุตรชายที่เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1775 เมื่อมีอายุได้ 20 ปีจาก "การถูกเตะถูกอวัยวะสำคัญโดยหญิงซักผ้าเมื่อไปหา" นอกจากนั้นก็ยังมีเรือนส้ม (Orangery) ที่ปกคลุมด้วยยุวเทพและประติมากรรมต่างๆ ที่รูปหนึ่งเป็นเดวิดร่างเล็กถือหนังสติ๊กคุกเข่าอยู่เหนือโกไลแอธ เซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์พาร์ก
เป็นถนนทอดยาวคล้ายกับเมนสตรีท, สหรัฐ โดยรูปแบบอาคารได้รับแรงบันดาลใจจากการ์ตูนของดิสนีย์ เช่น มิกกี้เมาส์, มินนี่เมาส์, โดนัลด์ ดั๊ก, ชิป แอนด์ เดลส์, "ระ-ทะ-ทู-อี่ พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก, เดอะ ทรี คาบาเยโรส, ทรามวัยกับไอ้ตูบ" เชอร์ล็อก โฮมส์
เชอร์ล็อก โฮมส์ ได้แปลเป็นภาษาต่าง ๆ กว่า 60 ภาษา[22] และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ปี ค.ศ. 2004 เชอร์ล็อก โฮมส์ ได้วางจำหน่ายเป็นหนังสือชุดพิเศษสำหรับนักสะสม ในโอกาสครบรอบวันเกิด 150 ปีของโฮมส์[23] อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
โคนัน ดอยล์ยังถือว่าเป็นหนี้ความรู้ของเอ็ดก้าร์ แอลลแลน โป (Edgar Allan Poe) บิดาแห่งรหัสคดี แต่การสร้างสรรค์เรื่องของโคนัน ดอยล์ทำให้นวนิยายชุดเชอร์ล็อก โฮมส์มีความแตกต่างจากนิยายสืบสวนทั่วไป และกลายเป็นนิยายรหัสคดียิ่งใหญ่ในชั่วเวลาไม่นาน เขาให้เขียนให้โฮมส์เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1893 เพื่อจบนิยายชุดนี้ แต่ต้องแต่งเรื่องให้โฮมส์กลับมาอีกครั้ง ตามคำเรียกร้องของบรรดานักอ่านของเขา เชอร์ล็อก โฮมส์
เมื่อโคนัน ดอยล์ เรียนจบและออกไปประกอบอาชีพ เขาเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรกเพื่อสร้างรายได้เสริม โดยเขียนเรื่องสั้นส่งให้กับนิตยสาร เนื่องจากการงานอาชีพแพทย์ไม่ค่อยสร้างรายได้ดีนัก เขาใช้เวลาว่างระหว่างรอคนไข้เริ่มเขียนนวนิยาย โดยใช้นายแพทย์เบลล์ อาจารย์ของเขาเองเป็นต้นแบบในการสร้างตัวละครเอก คือ เชอร์ล็อก โฮมส์ แล้วสร้างตัวละครรองเป็นนายแพทย์ซึ่งเกี่ยวข้องกันกับวิชาชีพของเขา และเรื่องแรกที่โคนัน ดอยล์ เขียนคือ แรงพยาบาท (A Study in Scarlet) พิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ Beeton's Christmas Annual ในปี ค.ศ. 1887 หลังจากที่ถูกปฏิเสธอยู่หลายครั้งหลายหน หลังจากนั้น โคนัน ดอยล์ จึงทยอยเขียนเรื่องสั้นเกี่ยวกับนักสืบโฮมส์และเพื่อนนายแพทย์ของเขา ผลตอบรับจากการเขียนนวนิยายนักสืบชุดนี้ดีจนคาดไม่ถึง และโคนัน ดอยล์ ต้องแต่งเรื่องส่งให้สำนักพิมพ์อยู่เรื่อย ๆ จนเป็นที่ยอมรับ วิลเลียม เชกสเปียร์
เชกสเปียร์ยังมีอิทธิพลต่อนักเขียนนวนิยายเช่น โทมัส ฮาร์ดี[50] วิลเลียม ฟอลค์เนอร์[51] และ ชาร์ลส์ ดิคเก้นส์ ดิคเก้นส์นี้มักอ้างถึงงานประพันธ์ของเชกสเปียร์ และวาดภาพจากงานของเชกสเปียร์ถึง 25 ภาพ[52] นวนิยายที่มีตัวละครคนเดียวของนักประพันธ์ชาวอเมริกัน ชื่อ เฮอร์แมน เมลวิลล์ ถือว่าได้รับอิทธิพลมาจากเชกสเปียร์อย่างมาก กัปตัน อาฮับ ในเรื่อง โมบิดิก (Moby-Dick) ซึ่งเป็นวีรบุรุษรันทดที่คลาสสิกมาก ได้รับอิทธิพลโดยตรงมาจากเรื่อง King Lear[53] นักวิชาการยังสามารถระบุงานดนตรีมากกว่า 20,000 ชิ้นที่มีความเกี่ยวข้องกับผลงานของเชกสเปียร์ ในจำนวนนี้รวมถึงละครโอเปราสองเรื่องของจูเซปเป แวร์ดี เรื่อง Otello และ Falstaff ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับบทละครต้นฉบับอย่างเห็นได้ชัด[54] เชกสเปียร์ยังส่งแรงบันดาลใจต่อศิลปินนักวาดภาพจำนวนมาก รวมถึงศิลปินในยุคโรแมนติกและกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล[55][56] ศิลปินยุคโรแมนติกชาวสวิสคนหนึ่งชื่อ อองรี ฟูเซลี ซึ่งเป็นสหายของวิลเลียม เบลก ถึงกับลงมือแปลเรื่อง แมคเบธ ไปเป็นภาษาเยอรมันทีเดียว[57] นักจิตวิทยา ซีคมุนท์ ฟร็อยท์ ยังใช้ตัวอย่างงานของเชกสเปียร์โดยเฉพาะเรื่อง แฮมเล็ต ไปเป็นทฤษฎีของเขาเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์[58] เดอะเฮาส์ออฟเดอะไรซิงซัน
แอลัน ไพรซ์ นักคีย์บอร์ดของดิแอนิมอลส์กล่าวว่า เฮาส์ออฟเดอะไรซิงซัน มีที่มาจากเพลงพื้นบ้านของอังกฤษในศตวรรษที่ 16 กล่าวถึงชีวิตของหญิงสาวที่ถูกคุมขังในซ่องโสเภณี เมื่อชาวอังกฤษย้ายถิ่นฐานมาตั้งรกรากในสหรัฐจึงดัดแปลงเนื้อเพลงให้เกี่ยวกับนิวออร์ลีนส์ ในขณะที่เอริก เบอร์ดัน นักร้องนำของวงกล่าวว่า ดิแอนิมอลส์ได้ฟังเพลงนี้เป็นครั้งแรกในคลับแห่งหนึ่งในนิวคาสเซิล สหราชอาณาจักร โดยก่อนหน้าดิแอนิมอลส์ นักดนตรีที่เคยบันทึกเสียงเพลงนี้ ได้แก่ บ็อบ ไดแลน (ปี 1960), โจแอน แบซ (ปี 1960) และนิน่า ซิโมน (ปี 1962) วิลเลิม เดอ โกนิง
ต่อมาเขาได้ใช้สตูดิโอร่วมกับกอร์กี ภาพแรกของเขาได้รับอิทธิพลจากแบบอย่างเหนือจริงจากกอร์กีกับแรงบันดาลในแบบอย่างปีกัสโซ อย่างไรก็ตาม เดอ โกนิงได้แรงบันดาลใจจากสาขา Gestural ของสกุลศิลปะนิวยอร์กเช่นเดียวกับแจ็กสัน พอลล็อก และฟรานซ์ ไคลน์ เขาได้ติดต่อกับพอลล็อกและไคลน์ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เดอ โกนิงทำผลงานสีขาว-ดำที่เป็นนามธรรมในปี ค.ศ. 1946 เขากลับไปยังทำงานลักษณะนั้นอีกในปี ค.ศ. 1959 เชอร์ล็อก โฮมส์
ภาพลักษณ์ของเชอร์ล็อก โฮมส์ คือ การสวมเสื้อคลุม หมวก และคาบไปป์ กลายเป็นสัญลักษณ์ของนักสืบ ภาพยนตร์และละครหลายเรื่องที่เกี่ยวข้องกับนักสืบมักแต่งตัวตามอย่างโฮมส์เช่นนี้ และยังมีนวนิยายแนวสืบสวนอีกหลายเรื่องที่ได้รับอิทธิพลจากเชอร์ล็อก โฮมส์โดยตรง เช่น ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ในปี พ.ศ. 2537 ตลาดหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นได้มีการปรากฏการ์ตูนแนวสืบสวนมากขึ้น หลังจากการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องคินดะอิจิยอดนักสืบ อาจารย์อาโอยาม่า โกโชเริ่มที่จะวาดตัวการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนันในช่วงนี้ ผลงานบทแรกของเขาได้ปรากฏในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์โชงะกุกังโชเน็งซันเดย์ ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ปีเดียวกัน อาจารย์อาโอยาม่า โกโชได้นำเค้าโครงเรื่องมากจากเรื่อง อาร์แซน ลูแปง, เชอร์ล็อก โฮมส์, และหนังซามูไรของ อากิระ คุโรซาวา อาจารย์อาโอยาม่า โกโชเคยบอกไว้ว่าอาจารย์จะใช้เวลาเฉลี่ยในการคิดคดีใหม่ ๆ ในการ์ตูนราว 4 ชั่วโมง ถ้าคดีไหนยิ่งซับซ้อนมากก็จะใช้เวลามากกว่า 12 ชั่วโมง คดีทุกคดีจะประกอบด้วยหลาย ๆ บท และจะถูกคลี่คลายในตอนจบทุกครั้งโดยตัวละครจะอธิบายในรูปแบบง่าย ๆ อาจารย์อาโอยาม่า โกโชยังคงใช้ภาษาง่าย ๆ ให้ผู้อ่านได้ติดตามผลงานของเรื่องไปเรื่อย ๆ  โกลด มอแน
โกลด มอแน (French: Claude Monet) หรือ อ็อสการ์-โกลด มอแน (Oscar-Claude Monet; 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1840 - 5 ธันวาคม ค.ศ. 1926)[1] เป็นจิตรกรลัทธิประทับใจ และเป็นจิตรกรคนสำคัญของประเทศฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 มีความสำคัญในการเป็นผู้ริเริ่มศิลปะในลัทธิประทับใจและมีบทบาทสำคัญในปรัชญาและการปฏิบัติของขบวนการนี้ ซึ่งเป็นการวาดภาพจากความประทับใจในสิ่งที่เห็นของผู้วาด (perception) แทนที่จะพยายามทำให้เหมือนจริงตามธรรมชาติ โดยเฉพาะในจิตรกรรมภูมิทัศน์ (Landscape painting) [2] คำว่า “Impressionism” มาจากชื่อภาพเขียนของมอแนเองชื่อ “Impression, Sunrise” (ความประทับใจของพระอาทิตย์ขึ้น) ถนนโดเวอร์
ถนนโดเวอร์สร้างขึ้นโดยสมาคมนักพัฒนา ซึ่งนำโดยเซอร์โธมัส บอนด์ ในปี ค.ศ.1683 ทางสมาคมได้ซื้อคฤหาสน์บนถนน Piccadilly ที่ชื่อว่า Clarendon House จาก Christopher Monck ดยุคแห่ง Albemarle ที่สอง แล้วดำเนินการรื้อถอนคฤหาสน์และปรับปรุงพัฒนาพื้นที่โดยรอบ โดราเอมอน
ฮิโรชิ ฟุจิโมโตะ นักวาดการ์ตูนได้เผอิญเห็นแมวจรจัดที่มักแอบเข้ามาเล่นที่บ้านของตนเอง เขามักจะเล่นกับแมวตัวนี้เป็นประจำเมื่อตอนที่เขาคิดอะไรไม่ออก จนเวลาล่วงเลยมาถึง 04.00 น. ก็ยังไม่มีไอเดียเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องใหม่เขาจึงจะล้มเลิกไปเสียแล้วแต่เขาเกิดคิดเลยเถิดไปว่าโลกนี้น่าจะมีไทม์แมชชีนเพื่อย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต หลังจากนั้นฮิโรชิได้เผลอหลับไปด้วยความอ่อนล้า เมื่อเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ทำให้เขาตกใจว่าตนเองเผลอหลับไปจึงรีบวิ่งลงจากบันไดบ้านไปสะดุดกับตุ๊กตาล้มลุกญี่ปุ่นของลูกสาวที่ตกอยู่บนพื้น [12] เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี
เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด บันทึกคดี () หรือฉบับแปลใหม่ใช้ชื่อว่าชุด "แฟ้มคดีเด็ด" เป็นนวนิยายรวมเรื่องสั้นเล่มที่ 5 อันเป็นเล่มสุดท้ายของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์‎ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1927 ประกอบด้วยเรื่องสั้นดังต่อไปนี้ เจค จิลเลินฮาล
จิลเลนฮอลเป็นบุตรชายของผู้กำกับ สตีเฟน จิลเลนฮอล และนักเขียนบทภาพยนตร์ นาโอมิ โฟเนอร์ โดยเขาเริ่มการแสดงตั้งแต่อายุ 11 ปี และเป็นที่รู้จักครั้งแรกในภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงเรื่อง Donnie Darko เขารับบทบาทเป็นวัยรุ่นผู้มีปัญหาทางจิต ในปี พ.ศ. 2547 ได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง The Day After Tomorrow จากนั้นในปี พ.ศ. 2548 เขารับบทบาทเป็นนาวิกโยธินผู้ท้อแท้และสับสนในภาพยนตร์เรื่อง Jarhead ในปีเดียวกันรับบทบาทเป็น "คาวบอยเกย์" ทำให้มีชื่อเสียงโด่งดังจากภาพยนตร์เรื่อง<i data-parsoid='{"dsr":[2318,2335,2,2]}'>หุบเขาเร้นรัก เฮาส์ เอ็ม.ดี.
การอ้างอิงข้อเท็จจริงที่ว่าเกรกอรี เฮาส์ยึดนักสืบบันเทิงคดีที่มีชื่อเสียง เชอร์ล็อก โฮมส์ ที่สร้างโดย เซอร์ อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ ปรากฏตลอดซีรีส์ ชอร์อธิบายว่าเขาเป็นแฟนของโฮมส์เสมอมาและพบว่าการไม่รู้สึกยินดียินร้ายต่อลูกค้าของเขาเป็นเอกลักษณ์ ข้อเหมือนนี้ชัดเจนในการอาศัยการให้เหตุผลแบบนิรนัยและจิตวิทยาของเฮาส์ แม้อาจดูเหมือนไม่สามารถใช้ได้อย่างชัดเจน และความไม่เต็มใจรับผู้ป่วยที่เขาเห็นว่าไม่น่าสนใจ วิธีการสืบสวนของเขาคือการขจัดคำวินิจฉัยด้วยตรรกะเมื่อได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นไปไม่ได้ ซึ่งโฮมส์ก็ใช้วิธีการคล้ายกัน ตัวละครทั้งสองเล่นเครื่องดนตรี (เฮาส์เล่นเปียโน กีตาร์ และฮาร์โมนิกา ส่วนโฮมส์เล่นไวโอลิน) และติดยาเสพติด (เฮาส์ติดไวโคดิน โฮมส์ใช้โคเคนเพื่อนันทนาการ) ความสัมพันธ์ของเฮาส์กับ นพ. เจมส์ วิลสันสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างโฮมส์กับเพื่อนคู่ใจของเขา นพ. จอห์น วอตสัน โรเบิร์ต ฌอน ลีโอนาร์ดผู้รับบทวิลสัน กล่าวว่าเฮาส์และตัวละครของเขา ซึ่งมีชื่อคล้ายกับวัตสัน ว่าเดิมตั้งใจให้ทำงานร่วมกันแบบโฮมส์กับวัตสัน ในทัศนะของเขา ทีมวินิจฉัยของเฮาส์รับแง่มุมของบทบาทวัตสัน วิลสันยังมีน้องชายสิ้นเนื้อประดาตัวที่อาจเสียชีวิตไปแล้ว คล้ายกับน้องชายติดเหล้าของวัตสัน (ฤดูกาลที่ 1 ตอนที่ 10) ชอร์กล่าวว่าชื่อของโฮมส์เองตั้งใจให้เป็น "การคารวะเป็นนัย" ต่อโฮมส์ ที่อยู่ของเฮาส์ คือ 221บี ถนนเบเกอร์ ซึ่งเป็นการอ้างอิงโดยตรงถึงที่อยู่ของโฮมส์ ส่วนที่อยู่ของวิลสันก็เป็น 221บีเช่นกัน เชอร์ล็อค โฮล์มส์ เกมพญายมเงามรณะ
การสืบสวนสอบสวนครั้งนี้เป็นมหันตภัยครั้งใหญ่ เมื่อวายร้ายรายนี้ได้พาโฮมส์, วอตสัน และซิม ออกจากอังกฤษไปยังฝรั่งเศส, เยอรมนี และสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นสถานที่ชี้ชะตาแห่งความเป็นความตายครั้งประวัติศาสตร์ของเชอร์ล็อก โฮมส์"เชอร์ล็อก โฮล์มส์ เกมพญายมเงามรณะ" ได้ขึ้นอยู่ในอันดับสูงสุดของบ็อกซ์ออฟฟิศสหรัฐและแคนาดา โดยวันเปิดตัวทำรายได้ที่ 14.6 ล้านเหรียญ ซึ่งลดลงจากยอดรวมวันเปิดตัวของภาคแรก (24.6 ล้านเหรียญ) ส่วนในสหราชอาณาจักร "เกมพญายมเงามรณะ" ประสบความสำเร็จด้วยรายได้ 3.83 ล้านปอนด์ในช่วงระยะเวลา 3 วัน เทียบได้กับ 3.08 ล้านปอนด์ของขอรายได้สองวันแรกของภาคแรก ในช่วงสุดสัปดาห์ที่มีการชะลอตัว ภาพยนตร์ชุดนี้ทำรายได้ 39.6 ล้านเหรียญ เป็นภาพยนตร์อันดับหนึ่งของบ็อกซ์ออฟฟิศ แต่มีรายได้น้อยกว่าการเปิดตัวในช่วงสุดสัปดาห์ของภาคแรก (62.3 ล้านเหรียญ) และภาพยนตร์นี้ ทำรายได้ที่ 14.7 ล้านเหรียญในต่างประเทศ เชอร์ล็อก โฮมส์
เชอร์ล็อก โฮมส์ เป็นตัวละครที่มีชื่อเสียงมาก และมีการนำไปจัดแสดงเป็นละครเวทีหรือภาพยนตร์มากมาย เช่นเดียวกับแฮมเล็ตหรือแดรคิวลาที่มีผู้นำไปสร้างและแต่งเติมเรื่องราวไปอีกเป็นจำนวนมาก หนังสือกินเนสส์บุ๊กบันทึกว่า เชอร์ล็อก โฮมส์ เป็น "ตัวละครที่มีผู้แสดงมากที่สุด" คือ มีนักแสดงกว่า 75 คนที่รับบทเป็นโฮมส์ ปรากฏในภาพยนตร์กว่า 211 เรื่อง[38] เชลล์ดอน
เชลล์ดอน (Shelldon) เป็นพระเอกของเรื่องนี้ เชลล์ดอนเป็นหอยที่มีลักษณะขี้อาย ไม่กล้าแสดงออกเท่าไรนัก และเป็นพวกที่พยายามไม่หาเรื่องใส่ตัว แต่เขาก็เป็นพวกที่มีความเชื่อมั่นในตัวเอง และพยายามคิดที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเองเสมอ เชลล์ดอนมีพ่อแม่และพี่น้องร่วม 2 คนซึ่งเป็นฝาแฝดที่ชื่อ คลิก แคล็ก ซึ่งชอบสร้างปัญหาให้ตัวเชลล์ดอนเองอยู่ทุกครั้ง ครอบครัวของเชลล์ดอน ได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่เมืองเชลล์เลนด์ และได้มาสร้างบ้านหลังใหม่อยู่ที่เมืองเชลล์เลนด์ใกล้ ๆ ชายหาด ซึ่งครอบครัวของเชลล์ดอนก็ได้พบกับ ดร.เชลล์ ผู้ที่คอยให้ความรู้และสิ่งรอบตัวต่าง ๆ ที่ตัวเขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่พอหลังจากที่บ้านของครอบครัวเชลล์ดอนได้พังลงไปในที่สุด ครอบครัวของเชลล์ดอน ก็ได้มีแนวคิดสร้างบ้านหลังใหม่ขึ้นมา ซึ่งจะทำการเปิดเป็นโรงแรมอีกด้วย ชื่อว่า โรงแรมชาร์มมิ่งแคลมอินน์ ซึ่งครอบครัวของเชลล์ดอนก็ได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างความฝันนี้ขึ้นมา ปกติแล้วเชลล์ดอน มักจะใช้เวลาอยู่กับ คอนนี่ และ เฮอร์แมน เป็นส่วนใหญ่ และถ้าวันใหนเขาไม่ได้ไปออกสังคมกับเพื่อน ๆ เขามักจะใช้เวลาทำงานอยู่ที่โรงแรมชาร์มมิ่งแคลมอินน์ ของครอบครัว อย่ากลัวมืด! ถ้าไม่กลัวตาย!
แซลลี่ พบความอบอุ่นและหนทางหลบหนีด้วยการสำรวจคฤหาสน์หลังนี้ด้วยตัวคนเดียว และแม้ว่าจะได้รับคำเตือนจาก แฮร์ริส ชายชราผู้ดูแลบ้าน เธอก็ดึงดันจะออกผจญภัย ในที่สุดก็ค้นพบห้องใต้ดินลับ ที่ไม่มีใครย่างเท้าก้าวเข้าไปนับตั้งแต่การหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อร้อยปีก่อนของผู้สร้างคฤหาสน์หลังนี้ นักวาดภาพธรรมชาติชื่อดัง อีเมอร์สัน แบล็ควู้ด ห้องใต้ดินที่มืดมิดแห่งนี้ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสตูดิโอส่วนตัวของแบล็ควู้ด ได้เก็บงำความลับเกี่ยวกับอดีตของสถานที่ที่ไม่มั่นคงและมืดมิดนี้ เพราะแซลลี่ได้พบกับเสียงลึกลับเล็ก ๆ ที่ดังก้องมาจากช่องทิ้งขี้เถ้าของห้องใต้ดิน เสียงลึกลับนั้นพยายามบอกกับแซลลี่ว่า มันต้องการจะเป็นเพื่อนกับเธอ และอเล็กซ์ พ่อของเธอไม่เคยคิดรักเธอเลย แต่เมื่อเจ้าของเสียงเหล่านั้นปรากฏตัว แซลลี่ก็ได้รู้ว่า มันน่ากลัวกว่าที่คิด"Don't Be Afraid of the Dark" เป็นภาพยนตร์สยองขวัญแฟนตาซีในแนวเทพนิยายที่มีภูติตัวจิ๋ว หรือนางฟ้า อยู่ในเรื่อง ที่นำกลับมาสร้างใหม่จากเรื่อง " Don't Be Afraid of the Dark" ชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1973 ของไนเจล แมคคีนด์ เชอร์ล็อก โฮมส์
หนังสือและภาพยนตร์การ์ตูนจากประเทศญี่ปุ่น เรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ได้รับอิทธิพลจากเชอร์ล็อก โฮมส์ค่อนข้างมาก ทั้งบุคลิกของตัวละครหลัก และชื่อของตัวละครที่นำมาจากชื่อกลางของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตัวละครหลักในละครทีวีเรื่อง เฮาส์ เอ็ม.ดี. คือ เกรกอรี เฮาส์ ก็ได้รับอิทธิพลจากเชอร์ล็อก โฮมส์ ทั้งในการชอบใช้ยา (เฮาส์ติดยาแก้ปวด ส่วนโฮมส์สูบไปป์และเคยใช้โคเคน) ความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าเพื่อแก้ปัญหาที่คนอื่นแก้ไม่ได้ เฮ้าส์ใช้เทคนิคเดียวกันกับโฮมส์ในการตรวจวิเคราะห์ปัญหาของผู้ป่วยของเขา เพื่อนสนิทของเฮาส์ คือ นายแพทย์เจมส์ วิลสัน ซึ่งสามารถสังเกตได้จากชื่อที่คล้ายกัน คือ เฮาส์-โฮมส์ กับ เจมส์ วิลสัน-จอห์น วอตสัน นอกจากนี้ ยังมีตัวละครที่ชื่อ มอริอาตี (ชื่อเดียวกับอริของโฮมส์) ปรากฏตัวในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่สอง และเกือบจะสังหารเฮาส์ได้สำเร็จ[35] นอกจากนั้นที่อยู่ของเฮาส์คือเลขที่ 221 บี เช่นเดียวกับโฮมส์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ทรงศึกษาในประเทศอังกฤษ ทรงได้รับแรงบันดาลพระราชหฤทัยจากเรื่องชุดเชอร์ล็อก โฮมส์ในการพระราชนิพนธ์นิยายนักสืบชุด นิทานทองอิน บรรยายพฤติการณ์ของ "นายทองอิน รัตนะเนตร์" ซึ่งมีอาชีพเป็นนักสืบ มีสหายคู่ใจผู้ร่วมผจญภัยและเป็นผู้เล่าเรื่องแต่ละตอน (ทำนองเดียวกับหมอวอตสันในเรื่องเดิม) ชื่อ นายวัด มีอาชีพเป็นหมอความหรือทนาย พฤติการณ์หลายเรื่องของนายทองอินได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ แต่บางเรื่องก็ได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องนักสืบของผู้อื่น เช่น เอดการ์ อัลลัน โป และมีบางเรื่องที่พระราชนิพนธ์ขึ้นเอง[36][37] เชอร์ล็อก โฮมส์
โฮมส์ยังเป็นนักแสดงที่เก่งกาจ ดังปรากฏในตอน ซ้อนกล (the Dying Detective) และ จดหมายนัดพบ (the Reigate Squires) และตอนอื่น ๆ อีกหลายตอน เพื่อหันเหความสนใจของผู้ต้องสงสัย มิให้ตระหนักถึงความสำคัญของหลักฐานบางอย่าง ในตอน สัญญานาวี (the Naval Treaty) โฮมส์ได้แสดงให้เห็นว่าเขาชื่นชมนักอาชญวิทยาชาวฝรั่งเศส อัลฟองเซ เบอทิลลอง ผู้คิดค้นทฤษฎีการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุเพื่อช่วยระบุตัวตนของอาชญากร นอกจากนี้ ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่แสดงให้เห็นว่า โฮมส์เป็นนักอ่าน นักศึกษา มีความรู้ด้านอาชญวิทยาอย่างกว้างขวาง และให้ความนิยมนับถือบรรดานักสืบผู้ชำนาญเป็นอย่างมาก[6] บียอนเซ่ โนวส์
ปี 2005 โนวส์เปิดตัวธุรกิจห้องเสื้อที่เธอได้ร่วมมือกับทีน่า โนวส์ (แม่ของเธอ) โดยใช้ชื่อว่า เฮาส์ออฟเดเรออน (House of Deréon) [94] (เดเรออน คือชื่อยายของเธอ) ซึ่งงานออกแบบได้รับแรงบันดาลใจมาจากบรรพบุรุษในตระกูล ทัวร์คอนเสิร์ต เดสทินีฟูล์ฟิลด์ ... แอนด์เลิฟวิงอิทเวิลด์ทัวร์ ของเดสทินีส์ไชลด์ ได้เลือกใช้ชุดจากห้องเสื้อนี้ของเธอเองทั้งหมด ปัจจุบันได้มีการประยุกต์ธุรกิจนี้ร่วมกับผลงานของเธอที่ออกมาในขณะนั้นด้วย เชอร์ล็อก โฮมส์
แม้เชอร์ล็อก โฮมส์ จะไม่ใช่ตัวละครนักสืบคนแรก (เขาได้รับอิทธิพลจากตัวละครโอกุสต์ ดูว์แป็ง ของเอ็ดการ์ อัลลัน โพ และเมอซีเยอเลอก็อก ของเอมีล กาบอรีโย ซึ่งทั้งสองตัวละครแสดงความเย่อหยิ่งอย่างเปิดเผย) แต่ชื่อของเขากลับกลายเป็นความหมายถึงการเป็นนักสืบ เรื่องราวของเขายังรวมเอาตัวละครนักสืบอื่น ๆ อีกมากมาย เช่นผู้ช่วยที่แสนภักดีแต่ฉลาดน้อยไปนิด อันเป็นบทบาทที่หมอวอตสันกลายเป็นต้นแบบ นิยายนักสืบกลายเป็นที่นิยม นักเขียนหลายคนเขียนนิยายนักสืบหลังจากหมดยุคของโฮมส์ไปแล้ว เช่น อกาธา คริสตี้และโดโรธี เซเยอร์ กับตัวละคร แอร์กูล ปัวโรและลอร์ดปีเตอร์ วิมซีย์ กระบวนการนิติวิทยาศาสตร์ถูกลดความสำคัญลงกว่าจิตวิทยาของอาชญากรรม ทั้ง ๆ ที่มีตำรวจเริ่มใช้การสืบสวนแบบนิติวิทยาศาสตร์เพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เชอร์ล็อก โฮมส์
จากอายุของโฮมส์ที่ระบุไว้ในเรื่อง ลาโรง ทำให้ประมาณได้ว่า เขาเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1854 เพราะเหตุการณ์ในเรื่องเกิดขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 และบรรยายว่าโฮมส์มีอายุ 60 ปี เลสลี คลิงเกอร์ ระบุวันเกิดของโฮมส์ว่าเป็นวันที่ 6 มกราคม[10] โดราเอมอน ตอน โนบิตะล่าโจรปริศนาในพิพิธภัณฑ์ของวิเศษ
เรื่องราวนี้เกิดขึ้นวันหนึ่งในขณะที่โดราเอมอนกำลังนอนหลับ ได้มีชายลึกลับที่มีชื่อว่าจอมโจรดีลักซ์ได้แอบมาขโมยกระดิ่งห้อยคอของโดราเอมอน โนบิตะจึงได้ใช้ "ชุดอุปกรณ์เชอร์ล็อกโฮมส์" ทำการค้นหาจนพบร่องรอยว่ากระดิ่งห้อยคอของโดราเอมอนน่าจะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของวิเศษในโลกอนาคต พวกโนบิตะจึงพากันมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที โดยได้รับความช่วยเหลือจากโดเรมี โดราเอมอน
การ์ตูนโดราเอมอน ได้รับแรงบันดาลใจเมื่อ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2512 เนื่องจาก ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ ได้ลงโฆษณาการ์ตูนเรื่องใหม่ของเขาไว้ว่าจะมีตัวเอกที่ออกมาจากลิ้นชัก ในนิตยสารการ์ตูนฉบับต้อนรับปีใหม่ที่จะมาแทนการ์ตูน เจ้าชายจอมเปิ่น [12] แต่ในความจริงแล้วทั้ง 2 ยังไม่มีไอเดียเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องนี้แม้แต่น้อยเลย เมื่อใกล้ถึงเวลาส่งต้นฉบับก็ยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้กับอาจารย์เป็นอย่างมาก แอเรียล
แอเรียลถูกอ้างอิงมาจากตัวละครของ ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน เรื่อง เงือกน้อยผจญภัย แต่ผู้ร่วมกำกับและนักเขียน Ron Clements คิดว่านางเงือกในเรื่องของต้นฉบับมีความเศร้าโศกมากเกินไปจึงได้มีการเขียนบทตัวละครอันใหม่ขึ้นมาและกลายเป็นแอเรียลที่เรารู้จักกันในปัจจุบัน
Jodi Benson นักแสดงหญิงผู้มีความถนัดในการแสดงละครเวทีถูกคัดเลือกให้พากย์เสียงของแอเรียลเพราะผู้กำกับมีความรู้สึกว่าการที่เสียงของที่คนร้องเพลงและพูดเป็นเสียงที่มาจากคนคนเดียวกันนั้นมีความสำคัญมาก Clements กล่าวไว้ว่าเสียงของ Benson มีความเป็นเอกลักษณ์ที่อ่อนหวานและเยาว์วัย เมื่อทำการบันทึกเสียงของเพลง Part of Your World เธอจึงได้ขอให้มีการหรี่ไฟในสตูดิโอลงเพื่อสร้างบรรยากาศของการอยู่ใต้น้ำลึก Part of Your World ถูกอ้างอิงจากนักประพันธ์เพลง I Want ซึ่งเดิมนั้นจะมีการนำมาตัดต่อเพื่อใช้เป็นเพลงของภาพยนตร์จริง แต่ Jeffrey Katzenberg เชื่อว่าจะเป็นการทำให้การดำเนินเนื้อเรื่องช้าลง แต่ Ashman และ Keane ก็พยายามที่จะยังเก็บมันไว้ 
ต้นฉบับของแอเรียลถูกออกแบบและพัฒนาโดยนักสร้างภาพเคลื่อนไหวที่มีชื่อว่า Glen Keane ผู้ที่กล่าวไว้ว่าลักษณะแอเรียลมีการอ้างอิงมาจากภรรยาของตนในการบรรยายหัวข้อเกี่ยวกับภาพเคลื่อนไหว และยังมีการนำเอานักแสดงหญิง Alyssa Milano ซึ่งอายุ 16 ปี ณ ขณะนั้นและทำหน้าทีเป็นพิธีกรซึ่งสร้างความพิเศษเกิดขึ้นบนช่องของดิสนีย์ มาใช้ในการสร้างตัวละครนี้อีกด้วย และยังมีนักแสดงตลกชื่อดัง Sherri Stoner ผู้ที่สามารถให้การอ้างอิงท่าทางการแสดงออกกับนักสร้างภาพเคลื่อนไหวในช่วงของการพัฒนาภาพยนตร์เรื่องนี้ การเคลื่อนไหวของผมของแอเรียลใต้น้ำ ถูกอ้างอิงมาจากนักบินอวกาศ Sally Ride เมื่อเธออยู่ในอวกาศ และแหล่งอ้างอิงอื่น ๆ มาจากการบันทึกภาพการว่ายน้ำในสระของ Stoner ซึ่งเป็นการช่วยในการออกแบบการเคลื่อนไหวของแอเรียลใต้น้ำได้อีกด้วย 
ความท้าทายในการสร้างภาพเคลื่อนไหวของแอเรียลในปี 1989 คือสีสันของความเป็นแอเรียลในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ที่มีการเปลี่ยนแปลงทั้งใต้น้ำและบนบก ซึ่งต้องใช้โมเดลถึง 32 สี สำหรับนักสร้างภาพเคลื่อนไหว โดยที่ไม่รวมถึงเครื่องแต่งกาย หางสีเขียวอมน้ำเงินของแอเรียลถูกผสมขึ้นเป็นพิเศษในแล็บของดิสนีย์ และภายหลังจึงมีการตั้งชื่อว่าแอเรียล หลังจากที่ตัวละครนี้ถูกสร้างขึ้นมาแล้ว ผมสีแดงของแอเรียลได้กลายมาเป็นข้อโต้เถียงระหว่างผู้สร้างภาพยนตร์และผู้อำนวยการสตูดิโอที่อยากให้ผมเป็นสีทอง แต่เป็นที่รู้กันดีว่าผมสีแดงจะตัดกับหางสีเขียวของแอเรียล สีแดงจะสามารถทำให้เข้มขึ้นได้ง่ายกว่าสีทอง และดิสนีย์ Touchstone Pictures ก็ได้ปล่อยภาพของนางเงือกผมสีทองไปแล้ว จึงเป็นที่มาของการเก็บผมสีแดงของแอเรียลไว้ 
ในการเริ่มต้นของบทสัมภาษณ์ Jodi Benson ได้พูดถึงแอเรียลไว้ว่า นักเขียนบทต้องทบทวนบทหลาย ๆ รอบเพื่อที่จะคงความทันสมัยของเนื้อหา Benson จึงได้บอกพวกเขาว่าบทที่ถูกเขียนขึ้นทำให้ลักษณะของแอเรียลนั้นแปลี่ยนไปจากความเป็นตัวเองและควรปรับให้กลับมาให้อยู่ในเค้าโครงเดิมมากขึ้น เชอร์ล็อก โฮมส์
ในปี ค.ศ. 2009 ฮอลลีวุดได้นำเรื่องเชอร์ล็อก โฮมส์ กลับมาสร้างใหม่ ใช้ชื่อตรง ๆ ว่า Sherlock Holmes หรือชื่อภาษาไทยว่า เชอร์ล็อก โฮมส์ ดับแผนพิฆาตโลก โดยมีโรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ รับบทเป็นเชอร์ล็อก โฮมส์, จู๊ด ลอว์ รับบทเป็นหมอวอตสัน และราเชล แม็กอดัมส์ รับบทเป็นไอรีน แอดเลอร์ สามารถทำรายได้ในสหรัฐอเมริกากว่าสองร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ และรายได้ทั่วโลกกว่าห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ แบล็คชัค
นอกจากนี้ ยังพบร่องรอยของแบล็คชัคผ่านมิลเลนเข้าไปยังครอเมอร์ฮอล อันเป็นสถานีซึ่งเชื่อกันว่าเซอร์อาร์เทอร์ โคนัน ดอยล์ ใช้เป็นสถานที่ในนวนิยายเรื่อง หมาผลาญตระกูล ("The Hound of the Baskervilles") ซึ่งเป็นหนึ่งในนวนิยายการผจญภัยและสืบสวนของเชอร์ล็อก โฮมส์ เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา (เกมชุด)
ผู้ริเริ่มสร้างเกมเดอะเลเจนด์ออฟเซลดา ชิเงะรุ มิยะโมะโตะ (宮本 茂) ได้รับแรงบันดาลใจจากช่วงชีวิตในวัยเด็กของเขา เขาเคยอาศัยอยู่บริเวณเชิงเขาในเกียวโต[3] ซึ่งเขาสามารถเดินสำรวจป่าไม้ ทะเลสาบ ถ้ำ และหมู่บ้านในชนบทด้วยตัวเองอยู่บ่อยๆ ประสบการณ์อย่างหนึ่งที่เขาระลึกได้คือการค้นพบปากถ้ำในใจกลางของป่า หลังจากที่ลังเลอยู่นานเขาก็ได้เข้าไปในถ้ำและสำรวจถ้ำด้วยแสงสว่างจากตะเกียง ความทรงจำนี้เป็นสิ่งจูงใจให้กับผลงานของมิยะโมะโตะ ซึ่งการสำรวจถ้ำเป็นสาระหลักที่มักปรากฏในเกมชุดเป็นส่วนมาก (โดยแสงสว่างจากตะเกียงหรือคบเพลิง) นอกเหนือจากประสบการณ์ในวัยเด็กแล้ว ตำนานเทพเจ้าสแกนดิเนเวียและปุราณวิทยาของญี่ปุ่นก็ยังเป็นสิ่งจูงใจที่สำคัญในการสร้างโครงเรื่องหรือการออกแบบสัตว์ประหลาด มิยะโมะโตะอ้างถึงการสร้างสรรค์ของเกมชุดนี้ว่าเป็นความเพียรพยายามที่จะทำ "สวนขนาดย่อม" ของเขาให้มีชีวิตชีวาเพื่อให้ผู้เล่นเกมได้เล่นในแต่ละภาค[4] เชอร์ล็อก โฮมส์
โคนัน ดอยล์ ได้บรรยายถึงพื้นฐานการศึกษาและทักษะของโฮมส์ไว้ในนิยายตอนแรก แรงพยาบาท ว่า เขาเคยเป็นนักศึกษาสาขาเคมี ที่มีความสนอกสนใจไปสารพัด โดยเฉพาะวิชาความรู้ที่สามารถช่วยเหลือในการคลี่คลายคดีอาชญากรรม บันทึกคดีแรกของโฮมส์ที่ปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษร คือ เรือบรรทุกนักโทษ (Gloria Scott) ได้อธิบายเพิ่มเติมถึงสาเหตุที่ทำให้โฮมส์หันมายึดถืออาชีพนักสืบ เขามักใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ ตรรกศาสตร์ การสังเกตและการทดลอง มาใช้ประกอบในการพิจารณาคดีอาชญากรรมเสมอ แม้ว่าเขาจะชอบเก็บงำผลลัพธ์เอาไว้ และสร้างความประหลาดใจแก่ผู้อื่นโดยค่อย ๆ เผยปมของคดีให้ทราบทีละเล็กละน้อย เชลล์ดอน
คอนนี่ (Connie) เป็นเด็กผู้หญิงจากเมืองเหนือที่มีจิตใจรำเริง แจ่มใส่อยู่ตลอดเวลา เรียนเก่ง มีลักษณะกล้าคิดกล้าทำ และคอยทำเป็นให้ตัวเองเป็นผู้นำอยู่เสมอ ไม่ว่าจะปัญหาอะไรใด ๆ เธอคอยนำทางแก้ปัญหานั้นได้ดีอยู่เสมอ ครอบครัวของคอนนี่มีฐานะเป็นมหาเศรษฐี พ่อแม่ของเธอได้ประกอบธุรกิจหุ้นส่วนกิจการต่าง ๆ ของเมืองเชลล์แลนด์ซึ่งสืบทอดมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ ครอบครัวของเธอได้สร้างคฤหาสท์ เรสซิเด้นซ์ ไว้เพื่อแสดงถึงความมีฐานะ ซึ่งคอนนี่ได้อยู่อาศัยเมื่อตอนเธอยังเด็กมาก แต่พอหลังจากคอนนี่โตขึ้นมาเธอก็ได้แยกตัวออกจากครอบครัวของตนเองมาเพราะว่าพ่อแม่ของคอนนี่ไม่ได้มีเวลาให้อยู่กับคอนนี่เลย และเธอก็ได้ไปอาศัยโรงแรมชาร์มมิ่งแคลมเป็นที่อยู่อาศัยซึ่งเธอคิดว่าเป็น บ้านของเธอเอง และการอยู่อาศัยนั้นเธอต้องทำงานอยู่ที่โรงแรมแห่งนี้เพื่อแลกกับอาหารและห้องพักอาศัย การที่เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียวทำให้เธอได้รู้จักกับเชลล์ดอน และ เฮอร์แมน ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกัน เชอร์ล็อก โฮมส์
ปี ค.ศ. 2007 หนังสือพิมพ์ Beeton's Christmas Annual 1887 ซึ่งตีพิมพ์เรื่อง เชอร์ล็อก โฮมส์ ตอนแรกสุด ได้รับประมูลไปในราคา 156,000 ดอลลาร์สหรัฐ[31] อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
A Study in Scarlet (1887) The Sign of Four The Hound of Baskervilles The Valley of Fear The Adventures of Sherlock Holmes (1892) The Memoir of Sherlock Holmes The Return of Sherlock Holmes The Case Book of Sherlock Holmes (1927) His Last Bow The Adventure of the Speckled Band (เรื่องสั้น ไม่ทราบปีที่พิมพ์) The Lost World (1912) The Land of Mists (1926) The Disintegration Machine (1927) When the World Screamed (1928) The White Company (1891) Micah Clarke (1888) The Refugees (1893) Uncle Bernac (1897) Sir Nigel (1906) This is test ฟอสเตอร์ โฮม..บ้านของผองเพื่อนในจินตนาการ
การ์ตูนเรื่องนี้ ได้แรงบันดาลใจมาจากครั้งที่ผู้เขียน และภรรยา ได้ไปรับสุนัขจากสถานสงเคราะห์สัตว์ในแคลิฟอร์เนีย และนึกได้ว่า สุนัขที่เขาเอามาเลี้ยง ก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่แบบเดิมเหมือนก่อนที่มันจะมาอยู่กับเขา จึงเป็นต้นกำเนิดไอเดียของ ฟอสเตอร์ โฮม..บ้านของผองเพื่อนในจินตนาการ อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
โคนัน ดอยล์ได้รับการศึกษาจากคณะเยซูอิต ที่วิทยาลัยสโตนีเฮิสต์ และจบการแพทย์จากมหาวิทยาลัยเอดินบะระ เมื่อปี ค.ศ. 1881 แล้วประกอบอาชีพแพทย์ตามที่ได้ร่ำเรียนมา ขณะเดียวกันก็ได้เริ่มงานเขียนเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างสม่ำเสมอ เรื่องสั้นเรื่องแรกของเขาได้รับตีพิมพ์ในวารสารแชมเบอร์ (Chambers) เมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1879 และเขียนสารคดีเรื่องแรก ในวารสารการแพทย์ "British Medical Journal" ในเดือนเดียวกัน