ท่าอากาศยานแอตแลนตา ตั้งอยู่ประเทศอะไร ?
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์-แจ็กสัน แอตแลนตา (English: Hartsfield-Jackson Atlanta International Airport) หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า ท่าอากาศยานแอตแลนตา, ท่าอากาศยานฮาร์ตสฟีลด์ หรือเรียกอย่างย่อว่า ฮาร์ตสฟีลด์ ตั้งอยู่บริเวณชานเมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา เป็นท่าอากาศยานที่ความหนาแน่นมากที่สุดในกรณีจำนวนผู้โดยสารและเที่ยวบินขึ้น-ลง มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 เป็นผลจากการที่สายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ซึ่งเป็นสายการบินขนาดใหญ่ที่สุดโลกให้บริการอยู่ที่ท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นท่าอากาศยานหลัก
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
นอกจากนี้ กาารจราจรทางอากาศระหว่างฮีทโธรว์และสหรัฐอมเริกาจะควบคุมอย่างเข้มงวดโดยรัฐบาลของทั้งสองประเทศตามกฎบัตรเบอร์มิวด้าที่ 2 ในแรกเริ่มนั้นจะอนุญาตให้เฉพาะสายการบินบริติชแอร์เวย์ แพนแอม และทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ ที่สามารถบินออกจากฮีทโธรว์เข้าสู่สหรัฐอเมริกาได้ จนในปี พ.ศ. 2534 สายการบินแพนแอม และทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ขายสิทธิ์การบินให้กับ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ กับ อเมริกันแอร์ไลน์ ตามลำดับ ส่วนสายการบินเวอร์จิ้นแอตแลนติกแอร์ไลน์ ได้รับสิทธิการบินภายหลัง กฎบัตรเบอร์มิวด้านี้ไปขัดกับข้อตกลงเรื่องสิทธิการแข่งขันของสหราชอาณาจักรที่ให้ไว้กับประเทศสมาชิกสหภาพยุโรป ดังนั้นสหราชอาณาจักรจึงถูกสั่งให้ระงับกฎบัตรนี้ในปี พ.ศ. 2547 ท่าอากาศยานนานาชาติออร์แลนโดซานฟอร์ด
ท่าอากาศยานนานาชาติออร์แลนโดซานฟอร์ด (Orlando Sanford International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองซานฟอร์ด รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา รองรับการจราจรทางอากาศของเมืองออร์แลนโด ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 2
ออกแลนด์ (ท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์) ไป โตเกียว, ญี่ปุ่น (ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ) โตเกียว (สวนชิบะ) กินซะ, โตเกียว (อาคารโซนี่) โตเกียว (ชิบุยะ มาร์ค ซิตี้) โตเกียว (ไอซ์บาร์ โตเกียว) โตเกียว (สถานีชินะงะวะ) ไป ฟุกุโอะกะ, จังหวัดฟุกุโอะกะ (สถานีฮะกะตะ) ฟุกุโอะกะ (International Congress Center) (พิธีกรบอกแต่ละทีมว่ายังไม่ถึงจุดพักและให้คำใบ้ต่อไป) ฟุกุโอะกะ (ท่าเรือเฟอร์รี่ฮะกะตะ) ไป ปูซาน, เกาหลีใต้ (ท่าเรืออ่าวปูซาน 1) ปูซาน (สถาบัน Jongro) ปูซาน (ตลาด Jagalchi) ปูซาน (Nurimaru APEC House) ปูซาน (วัด Beomeosa) ดิอะเมซิ่งเรซ 20
ซานตา บาร์บารา, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา (ไร่ไวน์บริเดิลวู้ด) (จุดเริ่มต้น) ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) ไป ซัลตา, จังหวัดซัลตา, อาร์เจนตินา (ท่าอากศยานนานาชาติ Martín Miguel de Güemes) ซานตา บาร์บารา, กรมคาฟายาเท (in Spanish) (ป้ายต้อนรับเข้าสู่เมือง) คาฟายาเท (สนามบินจิลเบอร์โต ลาวาค) คาฟายาเท () ท่าอากาศยานลำปาง
สายการบินบางกอกแอร์เวย์ แอร์เอเชียเซสต์
หลังจากการเข้าร่วมเป็นพันธมิตรทางการบินระหว่าง แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ และ สายการบินเซสต์ แอร์ ก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อ สายการบินเซสต์ แอร์เดิมให้เป็น แอร์เอเชียเซสต์ โดย แอร์เอเชียเซสต์ ให้บริการที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อาคิโน , กรุงมะนิลา และ แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ให้บริการที่ ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์ค , กรุงมะนิลา 
ปัจจุบัน แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ได้ย้ายมาให้บริการที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อาคิโน , กรุงมะนิลา โดยมีเที่ยวบินร่วมกันกับ แอร์เอเชียเซสต์ จำนวน 3 เส้นทางบิน ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2561 สายการบินฟลายดูไบ ได้ทำการบินไปท่าอากาศยานดูไบ เที่ยวบินสุดท้าย[42]และยกเลิกการใช้บริการที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ส่วนสายการบิน เอเชียแอตแลนติกแอร์ไลน์ส ที่ใช้เป็นฐานการบินทำการบินเช่าเหมาลำเท่านั้น ท่าอากาศยานดอนเมือง
ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง (ชื่อเดิมคือ ท่าอากาศยานกรุงเทพ) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า สนามบินดอนเมือง ตั้งอยู่บนถนนวิภาวดีรังสิต แขวงสนามบิน เขตดอนเมือง ช่วงกิโลเมตรที่ 24 ทางตอนเหนือของกรุงเทพมหานคร เป็นจุดศูนย์กลางทางการบินในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สามารถเชื่อมโยงการคมนาคมทางอากาศไปยังจุดต่างๆ ของโลกได้อย่างเหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นการบินภายในภูมิภาคเอเชียด้วยกัน หรือระหว่างทวีปยุโรป ทวีปอเมริกา ทวีปออสเตรเลีย ซึ่งสามารถใช้เป็นจุดแวะลงและเชื่อมต่อในการเดินทางของผู้โดยสารตลอดจนพัสดุไปรษณียภัณฑ์ไปยังจุดอื่นๆ ได้อย่างดี ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสคิปโฮล
ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสคิปโฮล (, ) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักของประเทศเนเธอร์แลนด์ เปิดดำเนินงานตั้งแต่ 16 กันยายน พ.ศ. 2459 ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองอัมสเตอร์ดัมไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ราว 9.1 กิโลเมตร ในเขตนครบาลฮาร์เลมเมอร์เมร์ เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดอันดับที่ 5 ของยุโรป ตัวสนามบินมีอาคารผู้โดยสารขนาดใหญ่หลังเดียว ซึ่งแบ่งออกแบ่ง 3 โถงขาออก ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
แอตแลนตายังให้บริการเที่ยวบินตรงไปยังจุดหมายปลายทางมากกว่าท่าอากาศยานศูนย์กลางใดๆในโลก โดยรองรับ 243 เส้นทางบินตรง รวมถึง 72 เที่ยวบินต่างประเทศ ใน 45 ประเทศ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
เดลต้า แอร์ไลน์ (ซอลท์เลกซิตี, แอตแลนตา) เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย คอมแอร์ (ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, นิวยอร์ก-เจเอฟเค) เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย ชัทเทิล อเมริกา (แอตแลนตา) (เริ่ม 1 พฤษภาคม 2550) สปิริตแอร์ไลน์ (ฟอร์ทไมเยอร์, ฟอร์ทโลเดอเดล) อเมริกันแอร์ไลน์ (ดูที่คองคอส เอช) อลาสกาแอร์ไลน์ (ซีแอตเทิล/ทาโคมา, แองโคเรจ) ไอบีเรีย (มาดริด) รถไฟใต้ดินแอตแลนตา สายสีแดง
รถไฟใต้ดินแอตแลนตา สายสีแดง เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครแอตแลนตา วิ่งจาก สถานีนอร์ทสปริงส์ ไปยัง สถานีแอร์พอร์ต โดยในตอนแรกถูกเรียกว่า สายเหนือ-ใต้ จนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 ที่มีการกำหนดสีขึ้น เส้นทางส่วนใหญ่วิ่งคู่ขนานกับ สายสีทอง ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ฮาร์ตสฟีลด์เป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดในปีพ.ศ. 2549 ทั้งกรณีของจำนวนผู้โดยสารและจำนวนเที่ยวบิน โดยให้บริการผู้โดยสาร 84.8 ล้านคน และ 976,447 เที่ยวบิน โดยสารเที่ยวบินส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเที่ยวบินภายในประเทศ ซึ่งแอตแลนตารองรับการเป็นจุดเปลี่ยนถ่ายเส้นทางกับท่าอากาศยานท้องถิ่นทั่วภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา ทั้งนี้ร้อยละ 57 ของผู้โดยสารของฮาร์ทสฟิวด์-แจ็กสันไม่ใช่คนจากแอตแลนตา แต่เป็นคนที่มาเพื่อต่อเครื่องไปยังจุดหมายปลายทางอื่นต่อไป นอกจากนี้ฮาร์ตสฟีลด์-แจ็กสันยังเป็นประตูสู่สหรัฐอเมริกาลำดับที่ 7 โดยอันดับหนึ่งก็คือนิวยอร์ก-เจเอฟเค ท่าอากาศยานโรนัลด์เรแกนวอชิงตันเนชันเนล
ท่าอากาศยานนานาชาติโรนัลด์ เรแกน วอชิงตันเนชั่นเนล (Ronald Reagan Washington National Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองอเล็กซานเดรียใน เคาน์ตีอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย รองรับการจราจรของวอชิงตัน ดี.ซี. และยังเป็นท่าอากาศยานที่ใกล้ตัวดี.ซี.มากที่สุดอีกด้วย นอกจากนี้ยังเป็นท่าอากาศยานสำคัญของสายการบินยูเอสแอร์เวย์ ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ () หรือมักเรียกโดยย่อว่า ฮีทโธรว์ เป็นท่าอากาศยานที่มีการจราจรทางอากาศหนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของประเทศสหราชอาณาจักร และทวีปยุโรป ในกรณีของจำนวนผู้โดยสาร และเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก ในกรณีของจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศ ดำเนินการโดย บริษัท ท่าอากาศยานอังกฤษ จำกัด (เดิมคือ องค์การท่าอากาศยานแห่งประเทศอังกฤษ) ท่าอากาศยานนานาชาติออร์แลนโด
มหานครออร์แลนโดยังมีท่าอากาศยานอื่นๆ ที่รองรับการจราจรทางอากาศยาน นั่นคือ ท่าอากาศยานนานาชาติออร์แลนโดซานฟอร์ด, ท่าอากาศยานนานาชาติเดย์โทนา และท่าอากาศยานนานาชาติเมลเบิร์น ท่าอากาศยานนานาชาติอัห์มดาบาด
ท่าอากาศยานนานาชาติอัห์มดาบาด (, SVPIA) เป็นท่าอากาศยานในพื้นที่นครอัห์มดาบาด ประเทศอินเดีย ห่างจากนครไปทางทิศเหนือประมาณ ตั้งชื่อตามรองนายกรัฐมนตรีคนแรกของอินเดีย (Sardar Vallabhbhai Patel) จัดว่าเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นเป็นอันดับที่ 8 ของอินเดีย ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 4.8 ล้านคนต่อปี (พ.ศ. 2557) เพิ่มขึ้นจากเดิม 5.38% อีกทั้งยังเป็นฐานการบินหลักของสายการบินต้นทุนต่ำ "สไปซ์เจ็ต" และเป็นฐานการบินรองของ แอร์อินเดีย, Blue Dart Aviation, GoAir และ Jet Airways ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา (The Playboy Mansion) (จุดเริ่มต้น) ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) ไป แชนนอน, คันตี้แคล์, ไอร์แลนด์ (ท่าอากาศยานแชนนอน) รอสซาวีล, คอนเนมารา (ท่าเรือเฟอร์รี่) อีนิชมอร์, อ่าวกัลเวย์ (ทามพาว เบรอเนน) เคล็กแกน, คันตี้ กัลเวย์ (ฟาร์มเคล็กแกน) คลิฟเดน, คันตี้ กัลเวย์ (ศูนย์ประวัติศาสตร์และมรดกแห่งคอนเนมารา) ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
มีเที่ยวบินจาก ซานฟรานซิสโก แวะพักที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ทำการบินโดย ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ในเที่ยวบินที่ UA837 เที่ยวบินจาก ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ ชิคาโก แวะพักที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ทำการบินโดย ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ในเที่ยวบินที่ UA881 ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู
หลังจากสิ้นสุดสงคราม แผนกการบินพลเรือน (DCA) ของเกาะบอร์เนียวตอนเหนือ (รัฐซาบะฮ์ในปัจจุบัน) ได้ทำการก่อสร้างอาคารสนามบินใหม่อีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1957 พร้อมกับเปลี่ยนผิวทางวิ่งจากหญ้าให้กลายเป็นวัสดุคงทน ต่อมาในปี ค.ศ. 1959 ได้มีการขยายทางวิ่งให้ยาวถึง 1,593 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินวิคเกอร์ วิสเคาต์ ของสายการบินมลายาแอร์เวย์ (ปัจจุบันสายการบินนี้ปิดทำการไปแล้ว) และได้ขยายทางวิ่งเพิ่มอีกครั้งในปี ค.ศ. 1963 โดยยาวถึง 1,921 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น คอเม็ท 4 ต่อมาในปี ค.ศ. 1967 สายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค ได้เปิดให้บริการเครื่องบิน คอนแวร์ 880 จำนวน 2 เที่ยวต่อสัปดาห์ ในเส้นทางฮ่องกง–มะนิลา–โกตากีนาบาลู (ปัจจุบันสายการบินนี้ ได้ยกเลิกจุดหมายปลายทางนี้แล้ว) ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทั้งจำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการ และจำนวนเที่ยวบินที่ลงจอด ยังคงมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 2
มะนิลา (ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อควิโน) ไป ฮ่องกง (ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง) ฮ่องกง (ท่าเรือกลาง) คอสเวย์ เบย์ (อาคารธนาคารสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด) ฮ่องกง (ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง) ไป ออกแลนด์, นิวซีแลนด์ (ท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์) ออกแลนด์ (หมู่บ้านประวัติศาสตร์โฮวิก) ออกแลนด์ (สะพานอ่าวออกแลนด์) ออกแลนด์ ( / ศูนย์รำลึกสงครามยามว่างเบอร์เคนเฮด) ออกแลนด์ () ออกแลนด์ () (ป่าแห่งความกลัว) ท่าอากาศยานนานาชาติอัลมาตี
ท่าอากาศยานนานาชาติอัสมาตี (, , "Mezhdunarodnyy Aeroport Almaty") เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของคาซัคสถาน ห่างจากกรุงอัลมาตีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ท่าอากาศยานนานาชาติมีการขนส่งผู้โดยสารถึงร้อยละ 68 ในคาซัคสถาน ในปี 2012 ท่าอากาศยานนานาชาติได้รองรับผู้โดยสารเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 4,003,004 คน แอตแลนติส
มีการกล่าวว่า อารยธรรมโบราณหลายๆ แห่งของโลก ไม่ว่าจะเป็นอียิปต์ รวมถึงบรรดาวัฒนธรรมเมโสโปเตเมียทั้งหลาย ไปจนถึงวัฒนธรรมโบราณของชนเผ่าอินคา มายา และแอซแต็กในแถบอเมริกากลาง รวมทั้งสิ่งปลูกสร้างที่มหัศจรรย์ ไม่ว่าจะเป็นสโตนเฮ้นจ์ หรือปิรามิดในดินแดนต่างๆ ทั่วโลก ต่างก็เป็นมรดกจากชาวแอตแลนติสทั้งสิ้น และปัจจุบันยังไม่รู้ที่ตั้งของแอตแลนติส ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์
ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ (Manchester Airport) เป็นท่าอากาศยานหลักของ แมนเชสเตอร์ อังกฤษ เปิดให้บริการเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2481 โดยใช้ชื่อว่าท่าอากาศยานริงเวย์ (Ringway Airport) และในช่วงสางครามโลกครั้งที่ 2 ว่า ฐานทัพอากาศริงเวย์ (RAF Ringway) และตั้งแต่ปีพ.ศ. 2518 ถึง 2529 ใช้ชื่อว่า ท่าอากาศยานนานาชาติแมนเชสเตอร์ (Manchester International Airport) ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างเมืองเชสไชร์และแมนเชสเตอร์ ในเขตมณฑลแมนเชสเตอร์ เอสเซกซ์
ท่าอากาศยานหลักในเอสเซ็กซ์คือ ท่าอากาศยานลอนดอนสแตนเสตด (London Stansted) ซึ่งให้บริการเที่ยวบินสู่ยุโรปและอเมริกาเหนือ ส่วนท่าอากาศยานเซาทเธนด์ (Southend) ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดของบริเตนนั้น กำลังได้รับการปรับปรุงซ่อมแซมใหม่ นอกจากนี้ยังมีสนามบินขนาดเล็กอีกจำนวนมาก บางแห่งถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นฐานของกองทัพอากาศระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 และ 2
ท่าเรือทิลบรีเป็นหนึ่งในสามของท่าเรือที่สำคัญที่สุดของบริเตน ส่วนท่าเรือฮาริช (Harwich) จะเชื่อมโยงการคมนาคมขนส่งจากเอสเซ็กซ์ไปสู่ Hook of Holland และ Esbjerg ในเดือนธันวาคม ปี 2005 ได้มีการปิดเส้นทางการเดินเรือไปสู่ Cuxhaven แต่บริการเรือข้ามฟากไป Gravesend ในมณฑลเคนต์ (Kent) นั้นยังคงเปิดให้บริการจากทิลเบอร์รีในช่วงเวลาจำกัด และยังมีเรือข้ามฟากสำหรับคนเดินเท้าให้บริการข้ามแม่น้ำบางสายในเอสเซกซ์ในช่วงฤดูร้อน ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
จนกระทั่งช่วงต้นทศวรรษ 1950 (พ.ศ. 2493) ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยายหลักของชิคาโกมาตั้งแต่พ.ศ. 2474 นั้นคับแคบและหนาแน่น แม้ว่าจะได้มีการขยายแล้วก็ตาม และยังไม่สามารถรองรับเครื่องบินเจ็ตรุ่นใหม่ได้ เมืองชิคาโกและการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกา (FAA) หันมาพัฒนาโอแฮร์ให้เป็นท่าอากาศยานหลักของชิคาโกแทน เที่ยวบินพาณาชย์เที่ยวแรกเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2498 หลังจากนั้นได้สร้างอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขึ้นในปีพ.ศ. 2501 แต่เที่ยวภายภายในประเทศเส้นทางหลักยังคงใช้ที่มิดเวย์จนกระทั่งการขยายของโอแอร์แล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2505 การย้ายที่บินภายในประเทศจากมิดเวย์มายังโอแฮร์ ทำให้โอแฮร์กลายเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก รองรับผู้โดยสาร 10 ล้านคนต่อปี และในระยะเวลาเพียง 2 ปี จำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในปีพ.ศ. 2540 จำนวนผู้โดยสารถึงระดับ 70 ล้านคน และขณะนี้เพิ่มเป็น 80 ล้านคนต่อปี เวอร์จิน แอตแลนติก
เวอร์จิน แอตแลนติก () เป็นสารการบินเอกชนสัญชาติอังกฤษ ที่บินเส้นทางในทวีป ยุโรป อเมริกาเหนือ เอเชีย และ ทวีปออสเตรเลีย แหลมคะแนเวอรัล
แหลมคะแนเวอรัล () เป็นแหลมที่อยู่ในรัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา ด้านชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นที่ตั้งของศูนย์อวกาศเคนเนดี และยานอวกาศส่วนใหญ่ของสหรัฐถูกส่งขึ้นจากฐานส่งจรวดที่นี่ ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม อาลันดา เปิดใช้ในปี พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) สำหรับการฝึกบิน เริ่มใช้งานจริงในปี พ.ศ. 2503 และเปิดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2505 เนื่องจากสนามบินบรุมม่า ซึ่งเป็นสนามบินเก่า มีทางวิ่งที่สั้นเกินไปที่จะรองรับอากาศยานขนาดใหญ่ ขณะนั้นสายการบินสแกนดิเนเวียน แอร์ไลน์ซิสเตม ได้เปิดเส้นทางการบินสู่อเมริกาเหนือ และสายการบิน Pan America ก็เป็นสายการบินแรกๆที่ใช้บริการท่าอากาศยานอาลันดา ในเที่ยวบินระหว่างอเมริกาเหนือและสแกนดิเนเวีย ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส
แอลเอเอกซ์เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ และเป็นท่าอากาศยานรองของสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์ และอลาสกาแอร์ไลน์ เนื่องจากท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเล ทำให้ต้องเจอกับปัญหาเรื่องหมอก จนบางครั้งจะต้องให้เครื่องบินเปลี่ยนไปลงที่ท่าอากาศยานนานาชาติแอลเอ/ออนแทริโอ ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางตะวันออก 76 กิโลเมตร ท่าอากาศยานลำปาง
สายการบินนกแอร์ ท่าอากาศยานนานาชาติโลแกน
ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนอรัล เอ็ดเวิร์ด ลอเรนซ์ โลแกน (General Edward Lawrence Logan International Airport) อยู่ที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา รองรับการเดินทางภายในสหรัฐอเมริกา และไปยังแคนาดา, ยุโรป และลาตินอเมริกา และเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเจ็ตบลูแอร์เวย์, เดลต้า แอร์ไลน์, ยูเอสแอร์เวย์ และอเมริกันแอร์ไลน์ รวมถึงคอนติเนนตัลคอนเนคชั่นที่ให้บริการเส้นทางท้องถิ่นจากที่โลแกนนี้ด้วย เม็กซิโกซิตี
ท่าอากาศยานนานาชาติเม็กซิโกซิตี (Mexico City International Airport) เป็นสนามบินนานาชาติตั้งอยู่ในกรุงเม็กซิโกซิตี สนามบินนี้มีขนาดใหญ่ที่สุด และมีเที่ยวบินมากที่สุดในแผ่นดินอเมริกาเหนือและภูมิภาคลาตินอเมริกา ในปี ค.ศ. 2008 มีผู้ใช้บริการของท่าอากาศยานแห่งนี้ทั้งสิ้น 31 ล้านคน สหรัฐ
อุตสาหกรรมสายการบินพลเรือนมีเอกชนเป็นเจ้าของทั้งหมด และส่วนใหญ่เลิกกำกับ (deregulate) ไปตั้งแต่ปี 1978 ขณะที่ท่าอากาศยานสำคัญส่วนมากเป็นของรัฐบาล[476] สายการบินใหญ่สุดในโลกนับจากจำนวนผู้โดยสาร 3 สายเป็นของสหรัฐ; อเมริกันแอร์ไลนส์เป็นที่หนึ่งหลังจากยูเอสแอร์เวย์ซื้อในปี 2013[477] ในจำนวนท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดในโลก 50 แห่ง มี 16 แห่งอยู่ในสหรัฐ รวมทั้งที่หนาแน่นที่สุด ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา และอันดับสี่ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ในชิคาโก[478] หลังเหตุโจมตี 11 กันยายน 2001 มีการตั้งการความปลอดภัยขนส่งเพื่อตรวจตราท่าอากาศยานและสายการบินพาณิชย์ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติกเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ และคอมแอร์ เดลต้า แอร์ไลน์ แอร์ฟรานซ์ ท่าอากาศยานนานาชาติอินทิรา คานธี
หลังจากการเปิดใช้อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่ หรือ อาคาร 3 ท่าอากาศยานแห่งนี้จึงได้กลายเป็นสนามบินที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียใต้ และเป็นศูนย์กลางการบินที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในภูมิภาค พร้อมศักยภาพในการขนส่งผู้โดยสารกว่า 46 ล้านคนต่อปี และมีเป้าหมายที่ 100 ล้านคนต่อปีภายในปีค.ศ. 2030 โดยเมื่อรวมกับท่าอากาศยานนานาชาติฉัตรปติ ศิวาชีที่มุมไบ จะสามารถขนส่งผู้โดยสารมากกว่าครึ่งหนึ่งของภูมิภาคเอเชียใต้ โดยมีบริษัท เดลี อินเตอร์แนชันนัล แอร์พอร์ต ไพรเวท จำกัด (Delhi International Airport Private Limited (DIAL)) เป็นผู้ดำเนินการ ซึ่งมีเป้าหมายและความมุ่งมั่นที่จะทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้เป็นฐานการบินนานาชาติ  ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ก่อนหน้าปี พ.ศ. 2548 โอแฮร์เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ในกรณีการขึ้น-ลงของเครื่องบิน เนื่องจากในปีนั้นกรมการบินสหรัฐอเมิรกาได้ลดเที่ยวบินลง[3] เพื่อลดความล่าช้า จึงทำให้ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตากลายมาเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ส่วนโอแฮร์ตกมาเป็นอันดับที่ 2 และยังเป็นอันดับที่ 2 ของโลก ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 76,248,911 คน ในปีพ.ศ. 2549 ลดลง 0.3% จากปีพ.ศ. 2548 [4] ท่าอากาศยานโอแฮร์ยังให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศกว่า 60 เส้นทางบิน ในปีพ.ศ. 2548 โอแฮร์จัดเป็นประตูสู่สหรัฐอเมริกาลำดับที่ 4 เป็นรองจาก ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในนิวยอร์ก, ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส และท่าอากาศยานนานาชาติไมอามี ซึ่งมีจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศมาใช้บริการมากกว่า ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy International Airport) หรือเดิมคือท่าอากาศยานไอเดิลไวล์ด (Idlewild Airport) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ตั้งอยู่ในเขตชุมชนจาเมกา, ควีนส์ ทางตะวันออกเฉียงใต้นิวยอร์กซิตี อยู่ห่างจากตอนใต้ของเกาะแมนแฮตตันประมาณ 19 กิโลเมตร (12 ไมล์) ท่าอากาศยานนานาชาติวอชิงตันดัลเลส
ท่าอากาศยานนานาชาติวอชิงตัน ดัลเลส (Washington Dulles International Airport) ตั้งอยู่ระหว่างเมืองชานทิลลีในแฟร์แฟกเคาน์ตี และดัลเลสในลูดอนเคาน์ตี รัฐเวอร์จิเนีย ห่างจากวอชิงตัน ดี.ซี.ไปทางตะวันตกประมาณ 41.8 กิโลเมตร ( 26 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานหลักของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ และเป็นท่าอากาศยานสำคัญของเจ็ตบลูแอร์เวย์ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
โกเรียนแอร์ (โซล-อินชอน) เคย์แมนแอร์เวย์ (แกรนด์เคย์แมน) เคแอลเอ็ม (อัมสเตอร์ดัม) เจแปนแอร์ไลน์ (โตเกียว-นาริตะ) เตอร์กิชแอร์ไลน์ (อัสตัยบูล-แอตตาตุก) ทีเอซีเอ (กัวเตมาลาซิตี, ซานซัลวาดอร์) บริติช แอร์เวย์ (ลอนดอน-ฮีทโธรว์) บีเอ็มไอ (แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ)) ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์ (การาจี, ละฮอร์, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), อิสลามาบาด) เม็กซิกานา (กัวดาลาจารา, ซาเคตแคส, มอนเตอร์เรย์, มอเรเลีย, เลออน) ยูเอสเอ 3000 (แคนคูน (เช่าเหมาลำ), ปุนตาคานา, เปอร์โตวัลลาร์ตา, ฟอร์ทไมเยอร์, มอนเตโกเบย์, เวนต์ปีเตอร์สเบิร์ก/เคลียวอเตอร์, ออร์แลนโด, ฮัวตูลโต (เช่าเหมาลำ), ฮิกซ์ตาปา/ซิฮัวตาเนโจ) โรยัลจอร์แดนเนียน (อัมมาน) เวอร์จิ้น แอตแลนติก แอร์เวย์ (ลอนดอน-ฮีทโธรว์) (เริ่ม 23 เมษายน 2550) สวิตอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์ (ซูริก) ออสเตรียนแอร์ไลน์ (เวียนนา) (เริ่ม 23 พฤษภาคม 2550) อัลอิตาเลีย (มิลาน-มัลเปนซา) เอเชียนาแอร์ไลน์ (โซล-อินชอน) เอลแอล (เทลอาวีฟ) (จนถึงวันที่ 17 เมษายน 2550) เอสเอเอส (โคเปนเฮเกน, สตอกโฮล์ม-อาร์แลนดา) แอร์เจไมกา (มอนเตโกเบย์) แอร์ฟรานซ์ (ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล) แอร์ลินกัส (ดับลิน, แชนนอน) แอร์อินเดีย (เดลลี, แฟรงก์เฟิร์ต, มุมไบ, ลอนดอน-ฮีทโธรว์, ไฮเดอราบัด) แอโรเม็กซิโก (กัวดาลาจารา, ดูแรนโก, เลออน, เม็กซิโกซิตี) แอลโอที โปลิสแอร์ไลน์ (กราโก, วอร์ซอ) ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก
ท่าอากาศยานนานาชาติซานฟรานซิสโก (San Francisco International Airport) ตั้งอยู่ริมอ่าวซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ห่างจากตัวเมืองออกไปทางตอนใต้ประมาณ 21 กิโลเมตร (13 ไมล์) มีผู้ใช้บริการมากเป็นอันดับ 2 ของแคลิฟอร์เนีย เป็นรองจากลอสแอนเจลิส แอร์ทรานแอร์เวย์
แอร์ทรานแอร์เวย์ () เป็นสายการบินต้นทุนต่ำในสหรัฐอเมริกา มีสำนักงานใหญ่ที่ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา มีบริษัทแม่คือ แอร์ทรานโฮลดิ้งส์ ให้บริการเที่ยวบินกว่า 750 เที่ยวในเขตภูมิภาคตะวันออกและมิดเวสต์ของเอมริกา เป็นสายการบินที่มีจำนวนฝูงบินของเครื่องบินโบอิ้ง 717 มากที่สุดในโลก มีฐานบินใหญ่อยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตา แอตแลนตา ฮอกส์
แอตแลนต้า ฮอกส์ เป็นทีมบาสเกตบอลในลีก เอ็นบีเอ ตั้งอยู่ที่ แอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
อาคารเทียบเครื่องบินนี้จะใช้ชื่อเรียก G โดยจะมีหลุดจอด 31 หลุม เดลต้าคอนเนคชั่น
นอกจากนี้เดลต้า แอร์ไลน์ ยังมีโรงเรียนฝึกสอนการบิน สถาบันเดลต้าคอนเนคชั่น (Delta Connection Academy) ตั้งอยู่บริเวณท่าอากาศยานนานาชาติออร์แลนโดซานฟอร์ด ในเมืองซานฟอร์ด รัฐฟลอริดา เพื่อฝึกนักบินป้อนให้กับเดลต้า แอร์ไลน์ เป็นหลัก และป้อนให้กับสายการบินอื่นๆอีกกว่า 30 สายการบินทั่วโลก แอร์โครยอ
แอร์โครยอ (Korean: 고려항공, โครยอฮังกง; ชื่อเดิมคือ โชซ็อนมินฮัง (조선민항)) เป็นสายการบินประจำชาติของประเทศเกาหลีเหนือ ดำเนินการโดยรัฐบาล มีศูนย์บัญชาการในเขตซูนัน กรุงเปียงยาง[2] และมีฐานการบินหลักอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนัน (IATA: FNJ)[3] โดยให้บริการเที่ยวบินประจำและเที่ยวบินพิเศษไปยังจุดหมายปลายทางในทวีปเอเชียและยุโรป ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
โกเรียนแอร์ คาเธย์แปซิฟิก คิตตีฮอว์ก แควนตัส เจแปนแอร์ไลน์คาร์โก ไชน่าแอร์ไลน์ ดีเอชแอล บริติช แอร์เวย์ บีเอเอ็กซ์ โกลบอล แบงก์แอร์ โพลาร์แอร์คาร์โก เฟดเอ็กซ์ มาร์ตินแอร์ เมาเทนแอร์ ยูไนเต็ดพาร์เซลเซอร์วิส ลุฟต์ฮันซาคาร์โก อีวีเอแอร์ แอร์นิวซีแลนด์ แอร์เน็ตซิสเต็ม แอร์บอร์นแอ็กซ์เพรส แอเรีย 51
ฐานทัพลับนี้ตั้งอยู่ในเขตทดสอบและฝึกซ้อมเนวาดาในพื้นที่ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ อันกว้างขวาง ถึงแม้ว่าสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ จะดำเนินงานโดยฐานทัพทางอากาศที่ 99 (99th Air Base Wing) ที่ฐานทัพอากาศเนลลิส (Nellis Air Force Base) สิ่งอำนวยความสะดวกในกรูมเลกนี้ดำเนินการเสริมให้กับศูนย์ทดสอบกองทัพอากาศ (Air Force Flight Test Center (AFFTC)) ที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส ในทะเลทรายโมฮาวี ราว 186 ไมล์ (300 กม.) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรูม และยังเป็นที่รู้จักของศูนย์ทดสอบฐานทัพอากาศกองที่ 3 (Air Force Flight Test Center (Detachment 3))  ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
จะก่อสร้างในปีพ.ศ. 2553+ ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน
ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน () หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติมะนิลา () เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศฟิลิปปินส์ มีพื้นที่บริการในมะนิลาและเขตปริมณฑล ท่าอากาศยานตั้งอยู่ระหว่างเขตติดต่อระหว่างสองเมืองคือปาไซกับปาราแนก ประมาณ 7 กิโลเมตรทางใต้ของมะนิลาและทางตะวันตกของมากาตี ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้ถูกจัดอันดับเป็นท่าอากาศยานยอดแย่ที่สุดของโลกติดกันสามปีซ้อนระหว่าง
พ.ศ. 2554-2556 องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา
องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา เป็นระบบขนส่งมวลชนหลักในเมืองแอตแลนตา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1971 ประกอบด้วยระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ และ รถไฟใต้ดิน (รถไฟใต้ดิน มีระยะทาง 38 สถานี) สถิติผู้โดยสารต่อวันทั้งหมด คือ 422,400 คน ออล นิปปอน แอร์เวย์
ออลนิปปอนแอร์เวย์ (All Nippon Airways) หรือ บริษัท เดินอากาศเซ็งนิปปง มหาชนจำกัด () หรือย่อว่า ANA เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และมีท่าอากาศยานหลักนานาชาติคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ และ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ (โอซาก้าใต้) และมีท่าอากาศยานหลักภายในประเทศคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว ท่าอากาศยานนานาชาติโอซะกะ ท่าอากาศยานชูบุเซ็นแทรร์ (นาโกย่า) และ ท่าอากาศยานชินชิโตเสะ (ซัปโปโร) ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก
ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก มีเนื้อที่ถึง 45 ตารางกิโลเมตร (12,900 เอเคอร์) ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของสหรัฐอเมริกา โดยมีเนื้อมากถึงขนาดที่สามารถจุโอแฮร์ในชิคาโก และฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสันในแอตแลนตา ลงไปรวมกันได้เดิมเคยใช้โดยยูเอสแอร์เวย์เอ็กซ์เพรส ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่อาคารเทียบเครื่องบิน เอ ปัจจุบันนี้ใช้เป็นส่วนตรวจความปลอดภัย และท่าเทียบทั้งหมดปิดใช้บริการ และกำหนดให้เป็นเขตหวงห้ามเฉพาะเจ้าหน้าที่เท่านั้น ทั้งนี้ทางยูเอสแอร์เวย์ยังไม่มีแผนที่จะเปิดใช้งานในส่วนนี้อีกครั้ง ท่าอากาศยานไคตั๊ก
ท่าอากาศยานไคตั๊กตั้งอยู่ทางเหนือของอ่าวเกาลูน ท่าอากาศยานแห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยภูเขาน้อยใหญ่ซึ่งภูเขาที่มีความสูงที่สุดได้อยู่ห่างจากสนามบินไปทางเหนือ เพียง 10 กิโลเมตร มีความสูงถึง2000 ฟุต (610 เมตร) ไคตั๊กมีทางวิ่งเพียงหนึ่งทางวิ่งเรียกว่า รันเวย์ 13/31 รันเวย์นี้สร้างขึ้นจากการถมทะเลบนอ่าว และได้ขยายความยาวมาเรื่อยๆจนถึง 3,390 เมตร ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว
ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว () หรือรู้จักกันโดยทั่วไปว่า ท่าอากาศยานฮาเนดะ () ตั้งอยู่ที่เมืองโอตะ กรุงโตเกียว ญี่ปุ่น รองรับการบริการกรุงโตเกียว อาคารผู้โดยสารสนามบิน
การออกแบบในรูปแบบ Pier จะใช้รูปแบบอาคารยาว และแคบ
โดยให้เครื่องบินจอดทั้งสองด้าน. สุดทางของด้านหนึ่งเชื่อมต่อกับส่วนออกตั๋ว และพื้นที่สำหรับรับกระเป๋าเดินทาง. baggage claim. ท่าเทียบสามารถจุเครื่องบินได้จำนวนมากและมีการออกแบบที่เรียบง่าย, แต่มักจะมีระยะทางที่ยาวนับจากเคาน์เตอร์เช็คอินถึงเกท (ตัวอย่างเช่น ระยะทางห่างกว่าครึ่งไมล์ที่สนามบินนานาชาติคันไซ Kansai International Airport หรือ อาคารผู้โดยสาร 1 ในสนามบิน Lisbon Portela Airport). สนามบินระหว่างประเทศที่ใหญ่ๆ มีทางเทียบรวมทั้งสนามบินนานาชาติชิคาโก O'Hare International Airport, สนามบินนานาชาติลาร์นากา Larnaca International Airport, สนามบินนานาชาติแฟรงค์เฟิร์ต Frankfurt International Airport, สนามบินฮีทโทรว์ในกรุงลอนดอน London Heathrow Airport, สนามบินอัมสเตอร์ดัม Amsterdam Schiphol Airport, สนามบินนานาชาติ Murtala Muhammed International Airport, สนามบินนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ Kuala Lumpur International Airport, สนามบินนานาชาติเมรีดา Mérida International Airport, สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ Bangkok International Airport, สนามบินนานาชาติมาซาตลัน Mazatlan International Airport, สนามบินนานาชาติกรุงเบรุต Beirut International Airport, สนามบินนานาชาติฮ่องกง Hong Kong International Airport, สนามบินนานาชาติอัลลามา อิกบอล Allama Iqbal International Airport, สนามบินนานาชาติตีฮัวนา Tijuana International Airport, สนามบินโรม ฟิวมิชิโน Rome Fiumicino Airport, สนามบินนานาชาติโตรอนโต เพียร์สัน Toronto-Pearson International Airport, สนามบินนานาชาตินิวเดลี Delhi International Airport, สนามบินนานาชาติฟอร์ท ลอเดอเดล ฮอลิวูด Fort Lauderdale–Hollywood International Airport and สนามบินนานาชาติไมอามี่Miami International Airport. ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
การก่อสร้างเริ่มตรงบริเวณพื้นที่ตรงกลางที่เป็นอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานในปัจจุบันในเดือนมกราคน พ.ศ. 2520 ดำเนินงานโดยนายกเทศมนตรีเมย์นาร์ด แจ็ดสัน (Maynard Jackson) ซึ่งเป็นการก่อสร้างที่มีมูลค่าสูงที่สุดในแดนใต้ 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ จากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานตามชื่อของอดีตนายกเทศมนตรีแอตแลนตา วิลเลี่ยม เบอร์รี่ ฮาร์ตสฟีลด์ (William Berry Hartsfield) ผู้ซึ่งผลักดันการเดินทางท่องเที่ยวด้วยเครื่องบิน ว่า ท่าอากาศยานนานาชาติวิลเลี่ยม บี. ฮาร์ทสฟิวด์ เปิดให้บริการในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2523 ซึ่งท่าอากาศยานใหม่นี้ออกแบบไว้ให้สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารได้ถึง 55 ล้านคนต่อปี และครอบคลุมพื้นที่ถึง 230,000 ตารางเมตร (2.5 ล้านตารางฟุต) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523 ทางวิ่งขนานกันขนาด 2,743 เมตร (9,000 ฟุต) ทั้ง 4 เส้น ก็เสร็จสมบูรณ์ และได้มีการขยายความยาวของทางวิ่งเส้นหนึ่งออกเป็น 3,624 เมตร (11,889 ฟุต) ในปีถัดมา ท่าอากาศยานดอนเมือง
เปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2457 โดยปิดตัวลงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 วันเดียวกับที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเปิดใช้งาน โดยสนามบินดอนเมืองถูกเปลี่ยนเป็นสถานที่ซ่อมเครื่องบิน ฝึกบิน และสำหรับจอดเครื่องบินส่วนตัวของบุคคลสำคัญ อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา ท่าอากาศยานดอนเมืองได้กลับมาให้บริการเที่ยวบินแบบประจำ (scheduled flight) เที่ยวบินในประเทศอีกครั้งโดยมี สายการบินไทย นกแอร์ วันทูโก และพีบีแอร์มาเปิดให้บริการในลำดับแรก หลังจากพบปัญหาหลายอย่างที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ[1] และในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ท่าอากาศยานดอนเมืองได้กลับมาเปิดให้บริการในฐานะสนามบินนานาชาติแห่งที่สองอีกครั้ง เนื่องด้วยนโยบายรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตรต้องการลดความแออัดของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิลง ปัจจุบัน ท่าอากาศยานดอนเมือง รับเที่ยวบิน จาก ประเทศจีน ประเทศเกาหลีใต้ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศสิงคโปร์ ประเทศกัมพูชา ประเทศมาเลเซีย ประเทศพม่า ประเทศเวียดนาม ประเทศไต้หวัน ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศอินเดีย ประเทศมัลดีฟส์ ฮ่องกง ประเทศฟิลิปปินส์ มาเก๊า ประเทศเนปาล และล่าสุดประเทศศรีลังกา รวม 15 ประเทศ ส่วนเที่ยวบินภายในประเทศสำหรับท่าอากาศยานดอนเมืองมีเที่ยวบินภายในประเทศบริการบินไปกลับ จาก ท่าอากาศยานแพร่ ท่าอากาศยานตรัง ท่าอากาศยานร้อยเอ็ด ท่าอากาศยานนครพนม ท่าอากาศยานนครศรีธรรมราช ท่าอากาศยานระนอง ท่าอากาศยานสกลนคร ท่าอากาศยานพิษณุโลก ท่าอากาศยานบุรีรัมย์ ท่าอากาศยานน่านนคร ท่าอากาศยานแม่ฮ่องสอน ท่าอากาศยานแม่สอด และ ท่าอากาศยานเพชรบูรณ์ ซึ่ง ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ไม่มีบริการใน 13 จังหวัดดังกล่าว ใน 13 จังหวัดดังกล่าวมีเที่ยวบินให้บริการที่ ท่าอากาศยานดอนเมืองเท่านั้น ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
เดลต้า แอร์ไลน์ (กรีนโบโร/ไฮพอยท์/วินส์ตัน-ซาเลม, กรีนวิลล์/สปาร์ตันเบิร์ก (SC), กาลีสเปล (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 9 มิถุนายน 2550), กาฮูลุย, โกลาโฮมาซิตี, คลีฟแลนด์, คาลแกรี (เฉพาะฤดูกาล), แคนซัสซิตี, โคลัมบัส (OH), โคลัมบัส (SC), โคโลราโดสปริงส์, แจ็กสัน (MS), แจ็กสันวิลล์, แจ็กสันโฮล (เฉพาะฤดูกาล), ชาร์ลตัน (SC), ชาร์ล็อตต์, ชิคาโก-โอแฮร์, ซอลท์เลกซิตี, ซาคราเมนโต, ซานโจเซ (CA), ซานดิเอโก, ซานฟรานซิสโก, ซานแอนโตนิโอ, ซานฮวน, ซาราโวตา/บราเดนตัน, ซาวันนา, ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์นเคนตักกี, ซีราคูส, ซีแอตเติล/ทาโคมา, ดัลลัส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดีทรอยต์, เดนเวอร์, เดย์ตัน, เดย์โทนาบีช, ทักสัน, ทัลลาแฮสซี, แทมป้า, โทรอนโต-เพียร์สัน, น็อกซ์วิลล์, นอร์ฟอล์ก/เวอร์จิเนียบีช, นิวพอร์ทนิวส์/เวอร์จิเนียบีช, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, นิววัก, นิวออร์ลีน, แนชวิลล์, บอยส์ (เฉพาะฤดูกาล), บอสตัน, บับฟาโล, บัลติมอร์/วอชิงตัน, เบอร์มิงแฮม (AL), โบซแมน (เฉพาะฤดูกาล), ปาล์มสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล), โปรวิเดนซ์, พอร์ทแลนด์ (OR), พิตส์เบิร์ก, เพนซาโคลา, ฟอร์ทไมเยอร์, ฟอร์ทลัวเดอเดล, ฟอร์ทวอลตันบีช, ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์, เฟรสโน (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 8 มิถุนายน 2550), มอนโตส/เทลลูไรด์ (เฉพาะฤดูกาล), มอนทรีอัล, มินนีอาโปลิส/เซนต์ปอล, มิลโวกี, เมมฟิส, เมลเบิร์น, เมียร์เทิลบีช, โมบาย/ปาสคาโกลา, ไมอะมี, ราเลน/เดอร์แฮม, ริชมอนด์, เรโน/ทาโฮ, โรเชสเตอร์ (NY), ลอสแอนเจลิส, ลาส เวกัส, ลิตเติ้ลร็อค, เล็กซิงตัน, วอชิงตัน-ดัลเลส, วอชิงตัน-เรแกน, วิชิตา, เวนต์หลุยส์, เวล (เฉพาะฤดูกาล), เวสต์ปาล์มบีช, แวนคูเวอร์ (เฉพาะฤดูกาล), สโปเคน (เฉพาะฤดูกาล) (เริ่ม 7 มิถุนายน 2550), หลุยส์วิลล์, ออนโตริโอ, ออร์แลนโด, ออเรนจ์เคาน์ตี, ออลบานี (NY), อังโคเรจ (เฉพาะฤดูกาล), อัลเบอร์เควิร์ก, อินเดียนาโปลิส, เอกรอน/แคนตอน, เอลปาโซ, โอ๊คแลนด์, เฮย์เดน/สตีมโบทสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล), ฮอนโนลูลู, ฮันท์วิลล์, ฮาร์ทฟอร์ด, ฮุสตัน-อินเตอร์คอนติเนนตัล) ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ (ชิคาโก-โอแฮร์, ซานฟรานซิสโก, เดนเวอร์) ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย ชัทเทิลอเมริกา (ชิคาโก-โอแฮร์, วอชิงตัน-ดัลเลส) ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์ (ชิคาโก-โอแฮร์, เดนเวอร์, วอชิงตัน-ดัลเลส) อเมริกัน แอร์ไลน์ (ชิคาโก-โฮแฮร์, ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, ไมอะมี) อเมริกันคอนเนคชั่น ให้บริการโดย โชโตกัวแอร์ไลน์ (เซนต์หลุยส์) อเมริกันคอนเนคชั่น ให้บริการโดย ทรานสเตทแอร์ไลน์ (เซนต์หลุยส์) ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ในอดีตท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเคยมีเที่ยวบินไปกลับระหว่างท่าอากาศยานสุวรรณภูมิกับ เอเธนส์ มาดริด โจฮันเนสเบิร์ก ลอสแอนเจลิส นิวยอร์ก และเที่ยวบินจาก ลอสแอนเจลิส แวะพักที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน ก่อนที่จะทำการบินเข้ามาที่ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ทำการบินโดยการบินไทย ท่าอากาศยานนานาชาติเคปทาวน์
ท่าอากาศยานนานาชาติเคปทาวน์ (Cape Town International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากเป็นอันดับ 2 ของแอฟริกาใต้ เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติโจฮันเนสเบิร์ก และยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเซาต์แอฟริกันแอร์เวย์ ท่าอากาศยานนานาชาติอะตาตืร์ก
ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์ก (IATA: IST, ICAO: LTBA) (ภาษาตุรกี: İstanbul Atatürk Havaliman) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติ ในเมืองอิสตันบูลและเป็นท่าอากาศที่ใหญ่ที่สุดในประเทศตุรกี ในด้านของจำนวนของผู้โดยสาร จุดหมายปลายทาง และจำนวนอากาศยานที่ใช้บริการ ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์ก เริ่มเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1912 (พ.ศ. 2455) โดยเป็นฐานการบินทางทหาร ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 24 กิโลเมตร ในปัจจุบันเป็นฐานการบินหลักของสายการบินเตอร์กิชแอร์ไลน์ และให้บริการแก่ประชาชนทั่วไปในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์กได้ให้บริการเที่ยวบินตรงถึง 273 เที่ยวบิน ส่งผลให้ท่าอากาศยานนานาชาติอตาเติร์กเป็นท่าอากาศยานที่มีจำนวนเที่ยวบินตรงมากที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของโลก รองจากท่าอากาศยานนานาชาติแฟรงก์เฟิร์ต ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย
ท่าอากาศยานนานาชาติฟิลาเดลเฟีย (Philadelphia International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินยูเอสแอร์เวย์ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ไทเป (ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน) ไป แองคอเรจ, อะแลสกา, สหรัฐอเมริกา (ท่าอากาศยานนานาชาติ Ted Stevens Anchorage) แองคอเรจ (ร้าน 6th Avenue Outfitters) แองคอเรจ (ท่าจอดเรือชิฟชีค) แองคอเรจ (แม่น้ำ 20 ไมล์) แองคอเรจ (ทุ่งเมอร์เรียว) แองคอเรจ (สวนกู๊ดเลก) แองคอเรจ (รูปปั้นกัปตัน เจมส์ คุก) แองคอเรจ (รูปปั้นซามอน ฮุกเกอร์) กิลวู๊ด (ท่าอากาศยานกิลวูด) (เส้นชัย) ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
เนื่องจากสภาพอากาศของภูมิภาคมีลักษณะหนาวยาวนานถึง 6 เดือนใน 1 ปี ท่าอากาศยานอาลันดา ได้ถูกออกแบบมาสำหรับการบินในสภาวะอากาศหนาวจัด หิมะตกหนัก และสภาพอากาศที่เลวร้าย สนามบินมีเจ้าหน้าที่และเครื่องมือที่ทันสมัยในการกวาดหิมะออกจากรันเวย์ตลอดเวลา ในสภาวะหิมะตกหนักอาจจะทำให้เที่ยวบินล่าช้าได้บ้าง แต่ไม่เคยหยุดทำการบินในสภาวะที่หิมะตกหนักเนื่องจากความไม่พร้อมของสนามบินเลย แม้ว่าสนามบินจะมีพื้นที่กว่า 250,000 ตร.ม. และมีเที่ยวบินขึ้น-ลง และเข้าเทียบตลอดเวลา ท่าอากาศยานดอนเมือง
ในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2561 สายการบินไทยแอร์เอเซียทำการบินระหว่างท่าอากาศยานดอนเมือง กับ ท่าอากาศยานโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา นับเป็นประเทศที่ 15 ที่ทำการบินที่ท่าอากาศยานดอนเมือง ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ไซปรัส เตอร์กิส แอร์ไลน์ (ดาลาแมน, แอนทัลยา) ดาอัลโล แอร์ไลน์ (ดจิโบติ) เดลต้า แอร์ไลน์ (ซินซิเนติ/นอร์ทเทิร์น เคนตัคกี, นิวยอร์ก-เจเอฟเค, แอตแลนตา) เนชั่นไวด์ แอร์ไลน์ (โจฮันเนสเบิร์ก) บรัสเซลส์ แอร์ไลน์ (บรัสเซลล์) บริติช แอร์เวย์ (กราโกว, กลาสโกว, เกรเนดา, เกรเรเบิล, คาเกลียรี, คาตาเนีย, คิงส์ตัน, เจนีวา, เจอร์ซีย์, ซาราเจโว, ซาลซ์เบิร์ก, ซูริค, เซนต์ลูเซีย, โซเฟีย, ดับลิน, ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดูโบรฟนิก, เดรสเดน, ติรานา, ตูริน, ตูลูส, เทเนไรฟ, แทมป้า, โทบาโก, เธสซาโลนิกิ, นิซ, นิวคาสเซิล, นิวเควย์, เนเปิลส์, บอร์ดิว, บาร์เซโลนา, บาร์เบโดส, บารี, เบอร์มิวด้า, โบลอกนา, ปราก, ปิซา, พริสตินา, พอร์ท ออฟ สเปน, มาดริด, มาร์เซล์, แมนเชสเตอร์, เรกยาวิก-เกฟลาวิก, โรม-ฟิอูมีชิโน, ลักเซมเบิร์ก, วาร์นา, เวนิซ, เวโรนา, สปลิต, อดินเบิร์ก, อเบอร์ดีน, ออร์แลนโด, อัมสเตอร์ดัม, อิชเมีย, แอนติกา, แอลเจียร์, ฮุสตัน, แฮสซี เมสเซาด์) บริติช แอร์เวย์ ที่ดำเนินการโดย จีบีแอร์เวย์ (ชาร์ท เอล ชีค, เซวิลล์, ดาลาแมน, ตูนิส, เตเนไรฟ เซาท์, เตเนไรฟ นอร์ท, นานท์, บาสเชีย, ปาฟอส, พาลมา เดอ มัลลอร์คา, ฟังคัล, ฟาโร, มอนท์เพลเลอร์, มัลตา, มาร์ราเคค, มะละกา, มาหน, ยิบรอลตา, โรดส์, ลาส พาลมาส, ลียง, อกาเดีย, อลิคานติ, อัจจาชิโอ, อารีไคฟ, อินสบรัค, อิบีซา, เฮรากลิออน, เฮอร์กาดา) ฟลายเจ็ต (เคอร์ฟู, ชาร์ม เอล ชีค, เตเนไรฟ, ปาฟอส, มาหน, ลักซอร์, ลาร์นาคา, แอมรีตซาร์, เฮรากลิออน) ฟลายลาล (วิลเนียส) เฟิร์ทชอยส์ แอร์เวย์ (กราโกว, กา ,กาลามาตา, กิตตาลา, เกฟาลลิเนีย, เกรโนเบิล, โกส, เคอร์ฟู, แคนคูน, เจนีวา, ชาร์ม เอล ชีค, แชนย่า, ซากินธอส, ซาดาร์, ซาลเบิร์ก, เซนต์โทมัส, ดาลาแมน, ดูโบรฟนิก, ตูริน, ตูลูส, เตเรไรฟ, ทาบา, เทลอาวีฟ, เนเปิลส์, บันจูล, บาร์เซโลนา, เบอร์กาส, โบดรัม, ปอร์ลามาร์, ปาฟอส, ปุนตา คานา, เปอร์โต ปลาสตา, พรีเวซา, พาลมา เดอ มอลลอร์คา, ฟังคัล, ฟาโร, เฟอร์เตเวนทูรา, มอมบาซา, มอลตา, มะละกา, มาเล, มาหน, มิติลินี, โมนาสเทียร์, ยับยานา, เรอุซ, โรดส์, ลาร์นาคา, ลาส พาลมาส ,ลิเบอเรีย, วาร์นา, วาราเดโร, เวโรนา, สเกียธอส, อกาเดีย, อลิคานติ, ออร์แลนโด-แซนฟอร์ด, อะรูบา, อัลเมเรีย, อาร์เรไคฟ, อินน์สบรัค, อิบิซา, แอนติกา, แอนเทย์ลา, ฮอลกูอิน, แฮรากลิออน) มาเลฟฮังกาเรียนแอร์ไลน์ (บูดาเปรตส์) รอยัลแอร์โมรอค (มาร์ราเคค) อเมริกัน แอร์ไลน์ (ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ราไลจ์/ดูแรม) อาร์เกีย อิสราเอล แอร์ไลน์ (เทลอาวีฟ) อิสแรร์แอร์ไลน์ (เทลอาวีฟ) เอเดรียแอร์เวย์ (ยับยานา) เอมิเรตส์ (ดูไบ) แอร์เซาท์เวส (นิวเควย์, พลายเมาธ์) แอร์นามิเบีย (วินโฮก) แอร์พลัสโคเม็ต (มาดริด) แอร์ฟรานซ์ แอร์ฟรานซ์ ที่ดำเนินการโดย บริทแอร์ (สตาร์สเบิร์ก) แอสแทรอัส (เอล อลาเมน, กาลามาตา, กูซาโม, เกฟาลลิเนีย, เคอร์ฟู, คาลวี, เจนีวา, ชัมเบรี, ชาร์ม เอล ชีค, ซากินธอส, ซาดาร์, ซาล์ซเบิร์ก, เซนต์จอห์น, ดูโบรฟมิก, เดียร์เลก, ทาบา, เทเนไรฟ, ธีรา, บันจูล, บาสเทีย, เบอร์เจน, โบดรัม, ปาฟอส, พรีเวซา, ฟรีทาวน์, ฟาเจอเนส, มอนโรเวีย, มะละกา, มาลาโบ, มิโคนอส, เมอร์เซีย, เมอร์มานส์, ยูราล์ก, ลาส พาลมอส, สปริต, อคาบา, อักกรา, อัลเจโร, อัสวาน, โอลเบีย, เฮรากลิออน, แฮสซี เมสเซาด์) แอตแลนติส
กล่าวกันว่าอาณาจักรแอตแลนติส เป็นทวีปๆ หนึ่งที่อยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นที่อยู่อาศัยของพลเมืองผู้ทรงคุณธรรมและเทคโนโลยีที่สูงส่ง กำแพงเมืองเป็นทองคำและวิหารสร้างด้วยเงิน มีอุทยานหย่อนใจ และสนามแข่งม้า ทว่ามันถูกทำลายพังพินาศ ด้วยความพิโรธของเทพเจ้าผู้เนรมิตรมันขึ้นมา คำว่า แอตแลนติส มาจากแอตลาสบุตรของโพไซดอน แอตแลนติสอาจอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน นักประดาน้ำบางคนพบขุมทองบริเวณนั้นนั่นเอง ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ เริ่มให้บริการช่วงทศวรรษ 1930 (พ.ศ. 2473) ดำเนินการโดย Fairey Aviation ใช้สำหรับการผลิตและทดสอบการบินเป็นหลัก ชื่อของท่าอากศยานตั้งตามชื่อของหมู่บ้าน Heath row ที่ถูกทำลายไปจากการสร้างสนามบิน ซึ่งประมาณการว่าอยู่บริเวณที่อาคารผู้โดยสาร 3 ตั้งอยู่ในปัจจุบัน โดยในช่วงแรกยังไม่เปิดบริการแก่เที่ยวบินพาณิชย์ ซึ่งในขณะนั้นมีท่าอากาศยานยานโครยดอน เป็นท่าอากศยานหลัก ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
กัลฟ์พอร์ท/บิล็อกซี, ชาร์ล็อตต์, โมลีน, เดย์ตัน, ไตร-ซิตี (TN), ทัลลาแฮสซี, นิวพอร์ทนิวส์, บลูมมิงตัน, บอสตันเราจ์, รัวโนก, เล็กซิงตัน, ไวท์เพลนส์, ออร์แลนโด, เอกรอน/แคนตอน, แอชวิลล์, ฮันท์วิลล์) ชิคาโก
ชิคาโกพัฒนาจากเมืองทุ่งนาจากปี พ.ศ. 2376 (ค.ศ. 1833) กลายมาเป็นศูนย์กลางความเจริญแห่งหนึ่งของโลก และในปัจจุบันนับเป็น 1 ใน 10 เมืองสำคัญของโลกทางด้านเศรษฐกิจและสังคม ชิคาโกยังคงเป็นศูนย์กลางทางด้านความเจริญ การเงิน การคมนาคม และวัฒนธรรมที่สำคัญของเขตมิดเวสต์ ในชิคาโกมีสนามบินอยู่ 3 แห่ง โดยสนามบินโอ'แฮร์ เป็นสนามบินนานาชาติที่มีการจราจรทางอากาศมากที่สุดเป็นหนึ่งในสามของสหรัฐอเมริกา ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ในปีพ.ศ. 2546 สภาเมืองแอตแลนตาได้ลงคะแนนเสียงเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ให้เปลี่ยนชื่อจาก ท่าอกาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์แอตแลนตา เป็นชื่อที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน คือ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์-แจ็กสัน แอตแลนตา เพื่อให้เกีรยติอดีตนายกเทศมนตรีเมย์นาร์ด แจ็กสัน นายกเทศมนตรีชาวแอฟริกัน-อเมริกันคนแรกของแอตแลนตา ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2546 แรกเริ่มเดิมทีสภาเมืองแอตแลนจะเปลี่ยนท่าอากาศยานเป็นชื่อของท่านายกเทศมนตรีแจ็กสันเพียงคนเดียว แต่ประชาชนชาวเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกหลานของอดีตนายกเทศมนตรีฮาร์ตสฟีลด์ ได้เรียกร้องให้คงชื่อของท่านไว้ด้วย ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
โกเรียนแอร์ (โซล-อินชอน) เคแอลเอ็ม (อัมสเตอร์ดัม) เดลต้า แอร์ไลน์ (ระหว่างประเทศ) (กัวดาลาจารา, กัวเตมาลาซิตี, กัวยากวิล, แกรนด์เคย์แมน, ควิโต, คาราคัส, คิงสตัน, แคนคูน, โคซูเมล, โคเปนเฮเกน, โจฮันเนสเบิร์ก, ชานนอน, ซานโจเซ (CR), ซานโจเซเดลคาโบ, ซานซัลวาดอร์, ซานติเอโก เดอ ชิลี, ซานโตโดมิงโก, ซานเปโดรซูลา, ซูริก, เซนต์โธมัส, เซนต์ลูเซีย, เซาเปาโล-กัวรูลอส, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง (เริ่ม 25 มีนาคม 2551), โซล-อินชอน (เริ่ม 4 มิถุนายน 2550), ดับลิน, ดัสเซลดอร์ฟ, ดาการ์, ดูไบ (เริ่ม 31 พฤษภาคม 2550), โตเกียว-นาริตะ, เทลอาวีฟ, โทบาโก (เริ่ม 15 ธันวาคม 2550), แนชซู, บรัสเซลส์, บัวโนส ไอเรส-อีไซซา, บาร์เบโดส, เบลิซซิตี, โบโกตา, ปราก (เริ่ม 2 พฤษภาคม 2550), ปานามาซิตี, ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล, ปุนตา คานา, เปอร์โต ปลาตา, เปอร์โต วัลลาร์ตา, โปรวิเดนเชียลส์, พอยต-เอ-พิต, พอร์ท ออฟ สเปน, ฟอร์ท-เดอ-ฟรานซ์, แฟรก์เฟิร์ต, มอนเตโกเบย์, มอสโก-เชเรเมเตโว, มาดริด, มานากัว, มิลาน-มัลเปนซา, มิวนิก, มุมไบ, เม็กซิโกซิตี, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), ราโอแทน, ริโอ เดอ จาเนโร-กาเลโย, โรม-ฟิอูมิชิโน, ลอนดอน-แกตวิค, ลากอส (เริ่ม 3 ธันวาคม 2550), ลิเบอเรีย, ลิมา, เวนต์มาร์เทน, เวนิส, เวียนนา (เริ่ม 21 พฤษภาคม 2550), สตุตการ์ท, อคาพูลโค, อดินเบิร์ก, อัมสเตอร์ดัม, เอเธนส์ (เฉพาะฤดูกาล), แอนติกัว) เดลต้า คอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติก เซาท์อีสต์ แอร์ไลน์ (กัวดาลาจารา, โคซูเมล, เบลิซซิตี, โปรวิเดนเชี่ยลส์, มอนเทอร์รี, เมริดา, เลออน) บริติช แอร์เวย์ (ลอนดอน-แกตวิค) ลุฟต์ฮันซา (แฟรงก์เฟิร์ต) แอร์จาเมกา (มอนเตโกเบย์) แอร์ฟรานซ์ (ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล) ไครสต์เชิร์ช
ไครสต์เชิร์ช มีประวัติศาสตร์ของการมีส่วนร่วมในการสำรวจแอนตาร์กติก ทั้ง โรเบิร์ต โฟลคอน สก็อต และ เอิร์นเนต แชคลีทัล โดยใช้ท่าเรือลีทเทอตัลเป็นจุดทางออกสำหรับการเดินทาง และจุดศูนย์กลางเมืองมีรูปปั้นของสก็อตที่ปั้นโดยภรรยาม้ายของเขา ชื่อว่า แคทลีท สก็อต ภายในเมือง มีพิพิธภัณฑ์แคนเทอเบอรี่ ที่ไว้จัดแสดงสิ่งประดิษฐ์ทางประวัติศาสตร์มากมายและเรื่องราวของการสำรวจขั้วโลกใต้ ท่าอากาศยานนานาชาติไครสต์เชิร์ช ใช้เป็นฐานหลักสำหรับรองรับผู้คนจากนิวซีแลนด์ อิตาลี และมีโปรแกรมองค์กรสำรวจขั้วโลกแอนตาร์กติกของสหรัฐอเมริกา ท่าอากาศยานนานาชาติดานัง
ท่าอากาศยานนานาชาติดานัง () เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในเมืองดานัง ทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม เป็นสนามบินนานาชาติแห่งที่ 3 ของประเทศ ถัดจากท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ตในโฮจิมินห์ซิตี และท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่ายในกรุงฮานอย ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์
ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์ (Denver International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองเดนเวอร์ ในรัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา เป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา และใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของโลก เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติคิงฟาฮัด และท่าอากาศยานนานาชาติมอมทรีอัล-มิราเบล ทีดับเบิลยูเอ เที่ยวบินที่ 800
ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 800 (ทีดับเบิลยูเอ 800) เป็นเครื่องบินโบอิง 747-100 ที่ระเบิดและตกสู่มหาสมุทรแอตแลนติกใกล้อีสต์มอริตชิส รัฐนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2539 เมื่อเวลาประมาณ 20:31 EDT หลังนำเครื่องขึ้นจากท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดีได้ 12 นาทีในเที่ยวบินโดยสารระหว่างประเทศกำหนดสู่กรุงโรม โดยมีแวะพักในกรุงปารีส ทั้ง 230 คนบนเครื่องเสียชีวิต เป็นอุบัติเหตุการบินครั้งที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสามในดินแดนสหรัฐ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส
ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส () เป็นท่าอากาศยานหลักของลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ชาวแคลิฟอร์เนียจะเรียกท่าอากาศยานแห่งนี้อย่างย่อว่า แอลเอเอกซ์ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของลอสแอนเจลิส ห่างจากตัวเมืองไปประมาณ 24 กิโลเมตร ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
อาคารหลังนี้จะตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของท่าอากาศยาน ใกล้กับโรงเก็บเครื่องบินของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ผthe Delta Air Lines Jet Base) ตรงบริเวณที่เป็นอาคารคลังสินค้าและหอบังคับการบิน ระบบเดินทางภายในท่าอากาศยานจะขยายเส้นทางมาถึงพื้นที่อาคารผู้โดยสารใหม่นี้ด้วย คาดว่าจะสามารถเปิดใช้บริการได้ในช่วงต้นปีพ.ศ. 2553 โดยคองคอสนี้จะมีหลุมจอด 10 หลุมและระบบศุลกากรใหม่ ท่าอากาศยานนานาชาติแฟรงก์เฟิร์ต
ท่าอากาศยานนานาชาติแฟรงก์เฟิร์ต (เยอรมัน: Rhein-Main-Flughafen หรือ Flughafen Frankfurt am Main, อังกฤษ: Frankfurt Airport) ตั้งอยู่ที่แฟรงก์เฟิร์ต เยอรมนี เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของเยอรมนี และใหญ่เป็นอันดับ 3 ของยุโรป ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน
ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อน (ฮังกึล: 인천국제공항, ฮันจา: 仁川國際空港) ตั้งอยู่ที่เกาะยางจอง เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของโซล โดยรองรับการเป็นท่าอากาศยานหลักของเกาหลีใต้ และสายการบินแห่งชาติอย่างโคเรียนแอร์ รวมทั้งเอเชียน่าแอร์ไลน์ และคาร์โก360 แทนที่ท่าอากาศยานกิมโป (เดิมคือท่าอากาศยานนานาชาติกิโป) นับตั้งแต่ปีพ.ศ. 2544 เป็นต้นมา อินช็อนยังได้รับการยอมรับจากสกายแทร็ก ว่าเป็นท่าอากาศยานระดับ 5 ดาว ร่วมกันกับชางงีของสิงคโปร์ และฮ่องกงของจีน ใน พ.ศ. 2552 ท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนได้รับการลงคะแนนให้เป็นท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลก ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ชื่ออาลันดา มาจากที่ตั้งอยู่ในเขตที่มีชื่อเป็นภาษาสวีเดนว่า Ärlinghundra หรือเขต Aarland ซึ่งเป็นที่ตั้งของสนามบินในปัจจุบัน และได้เติม "-a" ต่อท้ายเพื่อให้คล้ายคลึงกับสถานที่ของสวีเดนที่มักจะลงท้ายด้วยคำว่า "-landa" และเหมือนมีการเล่นคำในกริยาภาษาสวีเดนด้วย เพราะคำว่า "Anlända" หมายถึง การมาถึง (arrive) และการตั้งรกราก ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
นอกจากนี้ท่าอากาศยานอาลันดายังเป็นหนึ่งในท่าอากาศยานที่ใช้เป็นที่ลงจอดฉุกเฉินของกระสวยอวกาศ ขององค์การนาซ่าอีกด้วย ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ในปีพ.ศ. 2538 เมืองชิคาโก และเมืองแกรี่ ในรัฐอินดีแอนา ได้จับมือกันตั้งกรรมการบริหารท่าอากาศยานนานาชาติแกรี่/ชิคาโกขึ้นมาปรับปรุงท่าอากาศยานแห่งนี้ขึ้นมาเป็นท่าอากาศยานอันดับ 3 ที่รองรับเมืองชิคาโก แต่แผนปฏิบัตินี้มีขนาดเล็กกว่าข้อเสนอปรับปรุงท่าอากาศยานอับบราฮัม ลินคอล์น แต่แกรี่/ชิคาโกก็มีความพร้อมตรงที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าชิคาโกมิดเวย์ รวมทั้งมีทางวิ่งให้บริการที่ยาวกว่าทางวิ่งที่ยาวที่สุดของชิคาโกมิดเวย์ อย่างไรก็ตามรัฐบาลรัฐอิลลินอยส์ก็ไม่ได้เห็นพ้องกับเมืองชิคาโกเท่าใดนัก มีเพียงผู้ว่าการรัฐอินเดียนา มิตช์ แดเนียลส์ ที่ให้การสนับสนุนเงินทุนพัฒนาท่าอากาศยาน ซึ่งขณะนี้กำลังก่อสร้างขยายขนาดทางวิ่งอยู่ และองค์กรการบินสหรัฐอเมริกา (FAA) ก็เห็นชอบกับโครงการนี้ และเห็นความจำเป็นในการขยายขีดความสามารถทั้งของโอแฮร์ และแกรี่/ชิคาโก เพื่อรองรับเมืองชิคาโก เดลตาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1288
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559, สำนักงานบริหารการบินแห่งชาติของสหรัฐ (FAA) ได้รายงานว่าเครื่องบินหมายเลขทะเบียน N927DA หรือเครื่องบินลำที่เกิดอุบัติเหตุ มีการใช้ให้บริการขนส่งโดยเดลตาแอร์ไลน์ในเส้นทาง เพนซสโคลา-แอตแลนตา และหมายเลขเที่ยวบิน DL1288 ยังมีการใช้ในเส้นทาง นครนิวยอร์ก(LGA) ถึง ฟอร์ตลอเดอร์เดล (FLL) เดลตาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1086
เที่ยวบินที่ 1086 ออกจากท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตาเมื่อเวลา 8.45 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่นและมีกำหนดที่จะลงจอดที่ท่าอากาศยานลากวาร์เดียเวลา 10.48 นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น ที่ท่าอากาศยานลากวาร์เดียในขณะนั้นมีหิมะตกและมีหมอกหนามากในเวลาที่เครื่องบินเดินทางมาถึง กัปตันได้ทำการแจ้งให้ผู้โดยสารทราบว่าปัญหาสภาพอากาศจะทำให้เที่ยวบินมีความล่าช้า 3 นาทีก่อนหน้าที่เที่ยวบินที่ 1086 จะลงจอดได้มีแมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-88อีกหนึ่งลำของสายการบินเดลตาแอร์ไลน์ได้ทำการลงจอดที่รันเวย์ 13 ได้อย่างปลอดภัย นักบินของเที่ยวบินก่อนหน้านี้ยืนยันการควบคุมการจราจรทางอากาศและส่งไปให้นักของเที่ยวบิน 1086 ได้รับทราบ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
จะก่อสร้างในปีพ.ศ. 2553+ เดลตาแอร์ไลน์
เดลต้า แอร์ไลน์ () เป็นสายการบินสัญชาติอเมริกัน มีท่าอากาศยานหลักอยู่ที่ซอลต์เลกซิตี, ซินซินแนติ, นิวยอร์ก-เจเอฟเค และแอตแลนตา ให้บริการ 308 จุดหมายปลายทางไปยัง 52 ประเทศ ใน 5 ทวีปทั่วโลก บีเอ็มไอ (สายการบิน)
บีเอ็มไอ (BMI British Midland Airways) คือสายการบินที่มีฐานอยู่ในสหราชอาณาจักร มีสำนักงานใหญ่อยู่ในโดนิงตัน ฮอลล์ ใกล้กับท่าอากาศยานอีสต์มิดแลนด์ มีจุดหมายปลายทางอยู่ในยุโรป สหรัฐอเมริกา แถบหมู่เกาะแคริบเบียน และประเทศซาอุดีอารเบีย ฐานปฏิบัติการของสายการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์และท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ ซึ่งเป็นที่ที่มีการจราจรทางอากาศของสายการบินนี้เข้า-ออกคิดเป็น 11%ของเที่ยวบินทั้งหมดของท่าอากาศยานแห่งนี้โดยมากกว่า 2000 เที่ยวบินต่อสัปดาห์ โดยทั่วไปรู้จักกันในชื่อบริติช มิดแลนด์ ในเดือนมกราคม 2550 บีเอ็มไอได้ซื้อสายการบินบริติช เมดิเตอร์เรเนียน แอร์ไลน์ ทำให้บีเอ็มไอสามารถที่ให้บริการในแถบแอฟริกาและแถบอาหรับได้  ท่าอากาศยานนานาชาติบัลติมอร์/วอชิงตัน เธอร์กู้ด มาร์แชล
ท่าอากาศยานนานาชาติบัลติมอร์/วอชิงตัน เธอร์กู้ด มาร์แชล (Baltimore/Washington International Thurgood Marshall Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองลินธิคัม ในแอนน์อรันเดิลเคาน์ตี รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา หรือเรียกกันทั่วไปว่า BWI ตามชื่อรหัสสนามบิน รองรับการจราจรภายในเขตนครหลวงบัลติมอร์-วอชิงตัน ห่างจากใจกลางเมืองบัลติมอร์ประมาณ 16 กิโลเมตร และจากใจกลางเมืองวอชิงตันประมาณ 55 กิโลเมตร ยังเป็นท่าอากาศยานสำคัญของสายการบินเซาท์เวสต์แอร์ไลน์  แอร์อัสตานา
แอร์อัสตานา () เป็นสายการบินแห่งชาติของคาซัคสถาน มีที่ตั้งที่ อัลมาตี คาซัคสถาน มีฐานการบินหลักที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอัสมาตี และอีกที่คือท่าอากาศยานนานาชาติอัสตานา แอตแลนตา
แอตแลนตา (Atlanta, บางสำเนียงออกเสียง แอตแลนนา) เป็นเมืองหลวงและเมืองขนาดใหญ่ในรัฐจอร์เจียของสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีประชากร ตามสัมมโนประชากรในปี 2548 ทั้งหมด 470,688 คน ซึ่งแอตแลนตานี้เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของธุรกิจสำคัญระดับโลกหลายอย่าง ไม่ว่า โค้ก เอทีแอนด์ทีไวร์เลสส์ เดลต้า แอร์ไลน์ และ โฮมดีโปต์ รวมทั้งยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุดของโลกฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน นอกจากนี้ในแอตแลนตายังเป็นที่ตั้งของ สถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย ที่รู้จักในชื่อย่อว่า จอร์เจียเทค สถาบันการศึกษาชั้นนำของสหรัฐอเมริกาแห่งหนึ่ง และที่ตั้งของศูนย์ควบคุมโรคติดต่อ (CDC: Centers for Disease Control and Prevention) ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ท่าอากาศยานแห่งนี้บางส่วนอยู่ในเขตเมืองแอตแลนตา และบางส่วนอยู่ในเขตเมืองคอลเลจปาร์ค ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ตสฟีลด์-แจ็กสัน แอตแลนตา เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์, แอร์ทราน แอร์เวย์, เดลต้า คอนเนคชั่น และแอตแลนติกเซาท์อีสแอร์ไลน์ สถานีอวกาศนานาชาติ
ศูนย์ควบคุมภารกิจขององค์การนาซา ที่ ศูนย์อวกาศลินดอน บี. จอห์นสัน ที่เมืองฮูสตัน รัฐเท็กซัส จัดเป็นศูนย์ควบคุมภารกิจหลักสำหรับเซ็กเมนต์ของสหรัฐอเมริกาบนสถานีอวกาศนานาชาติ และยังควบคุมภารกิจกระสวยอวกาศที่เดินทางไปเยือนสถานีด้วย[21] ศูนย์ควบรวมและปฏิบัติการเปลี่ยนถ่าย (Payload Operations and Integration Center) ขององค์การนาซ่า ที่ศูนย์การบินอวกาศมาร์แชล เมืองฮันต์สวิลล์ รัฐแอละแบมา ทำหน้าที่ศูนย์ประสานงานการเปลี่ยนถ่ายนักบินอวกาศสำหรับเซ็กเมนต์ของสหรัฐอเมริกา[21] ศูนย์ควบคุมภารกิจรอสคอสมอส (Roskosmos) ที่เมืองโคโรลยอฟ มอสโคว์ ควบคุมภารกิจในเซ็กเมนต์วงโคจรรัสเซียของสถานีอวกาศนานาชาติ นอกเหนือไปจากภารกิจโซยุสและโพรเกรส[21] ศูนย์ควบคุมโคลัมบัส ขององค์การอวกาศยุโรป ที่ศูนย์อวกาศยานเยอรมัน (DLR) ที่เมือง Oberpfaffenhofen ประเทศเยอรมนี ควบคุมห้องปฏิบัติการวิจัย โคลัมบัส ของยุโรป[21] ศูนย์ควบคุม ATV ขององค์การอวกาศยุโรป ที่ศูนย์อวกาศตูลูส (CST) เมืองตูลูส ประเทศฝรั่งเศส ควบคุมเที่ยวบินอัตโนมัติที่ไม่มีคนบังคับของยุโรปทั้งหมด[21] ศูนย์ควบคุม JEM และศูนย์ควบคุม HTV ขององค์การอวกาศญี่ปุ่น ที่ศูนย์อวกาศซุคุบะ (TKSC) เมืองซุคุบะ ประเทศญี่ปุ่น รับผิดชอบภารกิจในการจัดการโมดูลการทดลองของญี่ปุ่น และเที่ยวบินที่ไม่มีคนบังคับทั้งหมดของญี่ปุ่นใน H-II Transfer Vehicle[21] ศูนย์ควบคุม MSS ขององค์การอวกาศแคนาดา ที่เมืองเซนต์-ฮิวเบิร์ต รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา ควบคุมและตรวจดูระบบบริการเคลื่อนที่ (Mobile Servicing System) หรือ Canadarm2[21] แอตแลนตา
แอตแลนตาเคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 1996 และในแอตแลนตายังมีทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงหลายทีม อาทิ เช่น แอตแลนตา ฮอกส์ (บาสเกตบอล) และ แอตแลนตา ฟัลคอนส์ (อเมริกันฟุตบอล) ท่าอากาศยานนานาชาติแวนคูเวอร์
ท่าอากาศยานนานาชาติแวนคูเวอร์ (Vancouver International Airport) ตั้งอยู่ที่ริชมอนด์, บริติชโคลัมเบีย ประเทศแคนาดา ห่างจากตัวเมืองแวนคูเวอร์ประมาณ 15 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานหลักของแอร์แคนาดา และเป็นท่าอากาศยานรองของเวสต์เจ็ต ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
25 พฤษภาคม พ.ศ. 2522 อเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบิน 191 ตกขณะนำเครื่องขึ้น เพื่อไปยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส ใน ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ผู้โดยสาร 271 คน และอีก 2 คนบนภาคพื้นดิน เสียชีวิต เหตุการณ์ครั้งนี้ยังเป็นเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตจากเครื่องบินตกมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 สมาชิกกลุ่มอัลกออิดะ โจเซ่ พาดิลลา (Jose Padilla) ถูกจับกุมขณะที่เครื่องบินที่เขานั่งมาลงจอดเพื่อตรวจค้นระเบิดที่ติดตั้งไว้ตามการรายงาน 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 พนักงานของยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ได้แจ้งความว่ามองเห็นเครื่องบินรูปร่างคล้านจาน พนักงานเหล่านั้น รวมทั้งนักบินกล่าวว่ามองเห็นวัตถุลอยเหนือท่าอากาศยานก่อนที่พุ่งตัวผ่านกลีบเมฆขึ้นไป การท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกาได้รับรายงานว่ามีเจ้าหน้าที่ระดับสูงได้โทรมาที่หอบังคับการบินโอแฮร์และสอบถามถึงบุคคลที่ได้มองเห็นวัตถุประหลาด แต่เจ้าหน้าที่หอบังคับการบินได้กล่าวตอบอะไร และจากการตรวจสอบเรดาห์ก็ไม่พบวัตถุอะไรที่ผิดปกติ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
อเมริกันอีเกิล (ดูที่คองคอส จี) อเมริกันแอร์ไลน์ ภายในประเทศ: (แคนซัสซิตี, แจ็คสันโฮล (เฉพาะฤดูกาล), ซอลท์เลกซิตี, ซานโจเซ (CA), ซานดิเอโก, ซานฟรานซิสโก, ซานแอนโตนิโอ, ซานฮวน, ซีแอตเทิล/ทาโคมา, เซนต์หลุยส์, ดัลลาส/ฟอร์ทเวิร์ธ, ดีทรอยส์, เดนเวอร์, ตูลซา, ทักสัน, แทมป้า, นิวยอร์ก-ลากวาเดีย, นูอาร์ก, นิวออร์ลีนส์, แนชวิลล์, บอสตัน, ปาล์มสปริงส์, พอร์มแลนด์ (OR), ฟอร์ทเมเยอร์, ฟอร์ทลัวเดอเดล, ฟาเย็ตวิลล์ (AR), ฟิลาเดเฟีย, ฟีนิกซ์, มอนโทรส/เทลลูไรด์ (เฉพาะฤดูกาล), มาอุย, มินนีอาโปลีส/เซนต์ปอล, ไมอามี, ราเลน/เดอร์แฮม, เรโน/ทาโฮ, ลอสแอนเจลิส, ลาสเวกัส, วอชิงตัน-เรแกน, เวสท์ปาล์มบีช (เฉพาะฤดูกาล), ออร์แลนโด, ออเรนจ์เคาน์ตี, ออสติน, อัลบูเคิร์ก, อินเดียนาโปลิส, อีเกิล/เวล (เฉพาะฤดูกาล), เอลปาโซ, แอตแลนตา, ฮอนโนลูลู, ฮุสตอน-อินเตอร์คอนติเนนตัล, เฮย์เดน/สตีมโบทสปริงส์ (เฉพาะฤดูกาล)) ระหว่างประเทศ: (คาลแกรี (เฉพาะฤดูกาล), แคนคูน, แชนนอน, ซารโจเซเดลคาโบ, เซี่ยงไฮ้-ผู่ตง, ดับลิน, เดลลี, โตเกียว-นาริตะ, โทรอนโต-เพียร์สัน, บรัสเซลส์, ปารีส-ชาร์ล เดอ โกล, เปอร์โตวัลลาร์ตา, แฟรงก์เฟิร์ต, มอนทรีอัล, เม็กซิโกซิตี, แมนเชสเตอร์ (อังกฤษ), โรม-ฟิอูมิชิโน (เริ่ม 10 เมษายน 2550), ลอนดอน-ฮีทโธรว์, แวนคูเวอร์ (เฉพาะฤดูกาล), อคาพูลโค (เฉพาะฤดูกาล)) ท่าอากาศยานไคตั๊ก
ท่าอากาศยานไคตั๊ก หรือ สนามบินไคตั๊ก (จีน:啟德機場, ) (ชื่อเป็นทางการ:ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง(ใช้ชื่อนี้ระหว่างปีค.ศ.1954 - 1998)หลังจากนั้นได้ใช้ชื่อว่า "ท่าอากาศยานไคตั๊ก" เมื่อท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงแห่งใหม่ได้เปิดให้บริการ) เป็นท่าอากาศยานหลักของอาณานิคมบริติชฮ่องกงของจักรวรรดิอังกฤษ ตั้งแต่ปีค.ศ.1925-1998 ในวันที่ 6 กรกฎาคม 1998 ท่าอากาศยานแห่งนี้ถูกแทนที่ด้วยท่าอากาศยานนานาชาตฮ่องกงแห่งใหม่(เช็ค แลป ก็อก) ท่าอากาศยานดอนเมือง
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 สายการบินในประเทศที่ทำการบินแบบประจำ จำนวนหนึ่ง ได้แก่ การบินไทย นกแอร์ และวัน-ทู-โก (ภายหลังเปลี่ยนเป็นโอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์ เมื่อ พ.ศ. 2553) ได้ย้ายการปฏิบัติการทั้งหมดจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กลับมายังท่าอากาศยานดอนเมืองอีกครั้ง โดยใช้อาคาร 3 เป็นพื้นที่ให้บริการ ยกเว้นการบินไทยที่ยังคงให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศบางส่วนในเส้นทางกรุงเทพฯ-เชียงใหม่ เชียงราย ภูเก็ต และกระบี่ ซึ่งเป็นเที่ยวบินเชื่อมต่อสำหรับผู้โดยสารต่างประเทศที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิต่อไป โดยมีเที่ยวบินออกจากดอนเมืองในจุดบิน 4 จุดดังกล่าวเช่นเดียวกัน นอกจากนี้การบินไทยยังได้เปิด ไทย ซิตี้ แอร์ เทอร์มิน่อล (ท่าอากาศยานดอนเมือง) บริเวณโถงชั้น 1 อาคารจอดแล้วจรของ รฟม. ที่เชื่อมต่อกับสถานีลาดพร้าวของรถไฟฟ้ามหานคร (สายสีน้ำเงิน) เพื่อเป็นการเพิ่มจุดบริการตรวจบัตรโดยสารให้แก่ผู้โดยสารที่จะเดินทางไปท่าอากาศยานดอนเมือง โดยมีบริการรถเวียนระหว่างสถานีลาดพร้าวและท่าอากาศยานดอนเมือง[25][26] อย่างไรก็ดี ตั้งแต่วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2552 การบินไทย ได้ย้ายการปฏิบัติการของเที่ยวบินในประเทศกลับไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิทั้งหมด เพื่อลดเวลาและค่าใช้จ่ายในการเชื่อมต่อเที่ยวบินของผู้โดยสารและผู้ส่งสินค้า และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เครื่องบินและอุปกรณ์บริการภาคพื้น ตามนโยบายการเสริมสร้างศักยภาพให้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางอากาศของภูมิภาคของรัฐบาลในขณะนั้น ขณะที่นกแอร์และวัน-ทู-โก ยังคงให้บริการที่อาคาร 3 ท่าอากาศยานดอนเมืองต่อไป[27][28] จนกระทั่ง วันที่ 1 สิงหาคม 2554 ทอท. จึงได้ย้ายพื้นที่ปฏิบัติการของสายการบินในประเทศไปยังอาคาร 1 ทั้งหมด อีกทั้งปลายปี พ.ศ. 2554 อาคาร 3 ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุการณ์มหาอุทกภัย และหลังจากนั้นยังไม่ได้รับการฟื้นฟูให้ใช้งานได้ตามเดิม