ทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็พบว่าเมื่อใดที่ตนตัดปล้องไผ่ ก็จะพบก้อนทองก้อนเล็ก ๆ อยู่ภายในปล้องไผ่ที่ตัดช่หรือไม่?
ตำนานคนตัดไผ่
ตั้งแต่นั้นมาทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็พบว่าเมื่อใดที่ตนตัดปล้องไผ่ ก็จะพบก้อนทองก้อนเล็ก ๆ อยู่ภายในปล้องไผ่ที่ตัด ไม่นานนักทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็มีฐานะร่ำรวยขึ้นมา คะงุยะฮิเมะเองก็เติบโตขึ้นมาเป็นสตรีที่มีขนาดปกติและมีความสวยงามเป็นอันมาก ในระยะแรกทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็พยายามกันไม่ให้ลูกสาวได้พบกับคนแปลกหน้า แต่ไม่นานนักความสวยงามของคะงุยะก็เป็นที่เลื่องลือจนเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไป จนกระทั่งมีเจ้าชายห้าพระองค์เสด็จมาขอตัวคะงุยะฮิเมะต่อทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะ และทรงพยายามหว่านล้อมให้ทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะไปบอกให้คะงุยะฮิเมะเลือกเจ้าชายองค์ใดองค์หนึ่งจนกระทั่งสำเร็จ เมื่อทราบว่ามีผู้มาหมายปองคะงุยะฮิเมะจึงวางแผนกันตนเอง โดยตั้งข้อทดสอบต่าง ๆ ที่ยากเกินกว่าที่จะทำให้สำเร็จได้ให้เจ้าชายแต่ละองค์ไปทำ คะงุยะฮิเมะประกาศว่าจะยอมแต่งงานกับเจ้าชายองค์ใดที่สามารถนำสิ่งที่ตนขอมากลับมาได้
เรื่องจริงของหนูน้อยหมวกแดง
ผู้ต้องสงสัยคนที่ 3 : ชายตัดไม้ (เสียงพากษ์โดยจิม เบลุชี่)
ชายลึกลับกับขวานตัดไม้อันใหญ่ ความจริงทำอาชีพขายลูกชิ้นเนื้อ มีความใฝ่ฝันจะเป็นนักแสดง เข้าออดิชั่นหลายครั้ง แต่ไม่เคยถูกเรียกตัวเลย ล่าสุดได้รับบททดสอบให้แสดงเป็นคนตัดไม้ในโฆษณาครีมทาตาปลา จึงออกตระเวนตัดไม้ไปทั่วป่า เพื่อให้ตนเองเข้าถึงจิตวิญญาณของคนตัดไม้ อ้างว่าบังเอิญผ่านเข้ามาในเหตุการณ์วุ่นวายที่บ้านคุณยายพัคเก็ตพอดี พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)
เมื่อท่านตั้งความปรารถนาแล้ว ก็เริ่มนั่งขัดสมาธิเข้าที่ภาวนา พอดีนึกถึงมดขี้ที่อยู่ในระหว่างช่องแผ่นหินซึ่งกำลังไต่ไปมา จึงหยิบขวดน้ำมันก๊าด เอานิ้วมือจุ่ม เพื่อจะเขียนวงให้รอบตัวกันมดรบกวน แต่พอจรดนิ้วที่พื้นหินยังไม่ถึงครึ่งวง ก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า ชีวิตสละได้ แต่ทำไมยังกลัวมดขี้นอยู่เล่า นึกละอายตัวเอง จึงวางขวดน้ำมันลง แล้วนั่งเข้าที่ได้ประมาณครึ่งหรือค่อนคืน เมื่อใจหยุดเป็นจุดเดียวกัน ก็มองเห็นดวงใสบริสุทธิ์ขนาดเท่าฟองไข่แดงของไก่ ซึ่งยังติดอยู่ที่ศูนย์กลางกายจากเมื่อเพล ยิ่งมองยิ่งใสสว่างมากขึ้น และขยายใหญ่ขนาดเท่าดวงอาทิตย์ ดวงใสยังคงสว่างอยู่อย่างนั้น โดยที่ท่านก็ไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรต่อไป เพราะทุกสำนักที่ท่านได้ศึกษามาไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
อะชิตะกะกลับไปยังโลหะนครแต่พบว่าเมืองกำลังถูกโจมตีและเอะโบะชิกำลังออกไปล่าชิชิกะมิ เขาสัญญากับชาวเมืองว่าจะจำเอะโบะชิกลับมา ระหว่างทางยักกุรุถูกยิงแต่อะชิตะกะพบหมาป่าเผ่าโมะโระในซากหมูป่า จึงฝากยักกุรุไว้ที่โลหะนครและขี่หมาป่าตามไป เมื่อเขาพบเอะโบะชิก็รีบเตือนว่าเมืองกำลังถูกโจมตีแต่เธอก็ไม่ถอยกลับ โอคโคะโตะกลายร่างเป็นปีศาจใกล้สระน้ำของชิชิกะมิ ซังพยายามยับยั้งไว้แต่ไม่สำเร็จและติดอยู่ในจมูกของหมูป่ายักษ์ที่มีหนอนน่าเกลียดชอนไช ซังกำลังจะต้องคำสาปอย่างเดียวกับที่อะชิตะกะได้รับจากนะโกะ อะชิตะกะเข้าช่วยเหลือซังแต่ถูกสลัดกระเด็นตกน้ำไป โมะโระต่อสู้กับโอคโคะโตะเพื่อช่วยซังและมอบเธอให้กับอะชิตะกะ ชิชิกะมิเข้ามาเอาชีวิตของโมะโระและโอคโคะโตะไป ทั้งสองจึงสิ้นลมอย่างสงบ วัดท่าถนน (อุตรดิตถ์)
เมื่อปี พ.ศ. 2436 หลวงพ่อด้วง เจ้าอาวาสวัดหมอนไม้ อำเภอบางโพ ซึ่งเป็นอำเภอเมืองปัจจุบัน จังหวัดอุตรดิตถ์ ได้เดินทางผ่านบริเวณวัดไผ่ล้อม ต.ทุ่งยั้ง ได้พบจอมปลวกขนาดใหญ่แห่งหนึ่งรูปร่างรูปแหลมผิดกลับจอมปลวกทั่วไป จึงได้เอาไม้เคาะปลายแหลมที่เป็นยอดของจอมปลวกนั้นจนดินหลุดออก เห็นเกศพระพุทธรูปโผล่ออกมา หลวงพ่อด้วงจึงสั่งให้พระและลูกศิษย์วัดที่ร่วมเดินทางไปด้วยช่วยกันขุดดิน จอมปลวกออก ก็พบพระพุทธรูปขนาดค่อนข้างใหญ่ ฝังอยู่ในจอมปลวกแห่งนั้น จึงได้อัญเชิญพระพุทธรูปองค์นั้นไปไว้ที่วัดหนอนไม้ เจดีย์โบตทอง
เมื่อสถูปทองถูกเปิดออกก็พบกระบอกทองคำขนาดเล็ก ยาว 3/4 นิ้ว (19 มม.) มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5/12 นิ้ว (11 มม.) ภายในกระบอกพบพระธาตุขนาดเล็กสององค์ ขนาดเล็กเท่าเมล็ดมัสตาร์ด และสิ่งที่เชื่อว่าเป็นพระเกศาของพระพุทธเจ้า เป็นเส้นพระเกศาม้วนเป็นวงกลมและยึดติดเล็กน้อยกับยางรักที่ซึ่งเห็นเป็นจุดทองฉาบปิดไว้ โฮง
"...ท้าวก็เถิงแห่งห้อง เมืองบ้านชื่นบาน เมื่อนั้นท้าวก็วอยๆ เข้า เมืองใหญ่เศรษฐีหลวง หลิงเห็นหินแก่นกล้า เป็นต่างกําแพง ที่พุ้น ท้าวก็เห็นยาบ ๆ เลื่อม ผาสาทลายคํา พุ้นเยอ หลิงเห็นฮองๆ ใส ส่องงามเงาแก้ว สะพรั่งพร้อม หอขวางทั้งแปด พุ้นเยอ ยอดช่อฟ้า เหลืองเลื่อมเฮื่อคํา หลิงเห็นกากาดตั้ง โฮงใหญ่แสนหลัง ฟังยินฮ่วนๆ ก้อง เสียงเสพนนตรี พุ้นเยอ หลิงเห็นสอนลอนช้าง งาขาวนับโกฏิ์ เต็มพร่ำพร้อม พอฮ้อยโกฏิ์ตัว แต่นั้นนายก็พาบาท้าว ไปเซาสารจอด..." โฮง
"...ก็จึ่งเถิงแห่งห้อง เมืองใหญ่เป็งจาล แลเยอ บาก็หลิงดูเวียง ก่อหินเป็นต้าย หลิงดูยาบๆ เลื่อม ผาสาทมุงมณี พุ้นเยอ ดีแก่ฮงๆ ใส ส่องงามเงาแก้ว หลิงเห็นโฮงหลวงกว้าง คุยคําดูอาจ มุงแผ่นแก้ว ทองเลื่อมเฮื่อเฮือง บาก็ซ้ำล่วงเข้า กลางเวียงยียาบ แลเยอ เขาก็สัวๆ ท้วง ชาวบ้านแล่นมา..." พระพุทธวิริยากร (ตัด ปวโร)
ท่านเป็นพระที่ใฝ่หาความรู้วิชาอาคมต่างๆ อย่างจริงจัง วัตถุมงคลของท่านนั้นทำเพื่อแจกและให้แก่ผู้ร่วมทำบุญบูรณะวัดอย่างแท้จริง หลวงพ่อไม่อวดตน ไม่ให้สัมภาษณ์หรือนำเรื่องของท่านและวัตถุมงคลไปลงหนังสือ หรือรายการโทรทัศน์ใด ๆ ทั้งสิ้น วัตถุมงคลของท่านจึงมีชื่อเสียงจากประสบการณ์ปากต่อปาก ไม่มีสื่อภายนอกมาเป็นตัวช่วย ปฏิปทาที่ประทับใจผมมากก็คือ หลวงพ่อท่านแจกฟรี ในช่วงที่ตะกรุดยังไม่ดังมากมายขนาดนี้ ใครไปวัดชายนา การบท่าน ท่านแจกทั้งนั้น ถ้าท่านไม่อยู่ก็จะมีลูกศิษย์ท่านคอยนั่งแจกทั้งวัน ในส่วนวัตถุมงคลที่อยู่ในตู้ให้ทำบุญนั้น หลวงพ่อจะสร้างวัตถุมงคล เพื่อนำปัจจัยที่ได้มาซ่อมแซมบูรณะโบสถ์ ซึ่งมีพระกริ่ง พระผง รูปเหมือนและเหรียญ มีประชาชนไปบูชาทำบุญกับท่านไม่ได้ขาด แต่พอปัจจัยที่ได้ในการบูรณะโบสถ์พอเพียงแล้ว หลวงพ่อท่านจะสั่งปิดตู้งดบูชา ผมเคยไปกราบท่านตั้งใจว่าจะไปบูชาวัตถุมงคลของท่านที่ออกให้บูชาซ่อมโบสถ์ ปรากฏว่าไม่มีตู้วัตถุมงคล ถามลูกศิษย์ที่วัด บอกว่า หลวงพ่อสั่งให้เลิก ได้เงินพอซ่อมโบสถ์แล้ว ไม่ต้องหาเงินแล้ว ถ้าอยากได้เข้าไปกราบแล้วบอกท่าน ท่านจะแจกให้เอง ผมจึงเข้าไปกราบหลวงพ่อแล้วถามว่า ทำไมไม่มีวัตถุมงคลให้บูชา หลวงพ่อท่านบอกว่า พอแล้วซ่อมโบสถ์ได้แล้ว อยากได้อะไรก็มาเอาไป แล้วท่านก็หยิบเหรียญมาแจก พร้อมพระขุนแผนเนื้อดินเผาอีก 2 กำมือ มานับตอนจะกลับได้มาต้ง 14 องค์เลยทีเดียว หลวงพ่อเมตตามากครับ ไม่ได้ทำของเผื่อพุทธพาณิชย์ แต่ทุกวันนี้ ถ้าใครไปกราบท่านคงยากหน่อยเพราะคนไปกันเยอะ ท่านไม่ชอบคนวุ่นวายมากมาย แล้วก็คงแจกไม่ไหวแล้วละครับ อีกทั้งทางวัดกำลังสร้างหอฉันหลังใหม่ด้วย จึงมีวัตถุมงคลให้เปลี่ยนอีกครั้ง เพื่อนำเงินมาสร้างหอฉัน ส่วนตะกรุดก็แจกไม่ไหวแล้วครับ ท่านให้ช่วยค่าตะกั่วดอกละ 100 บาท ช่วงไหนตะกั่วขาดตลาดหลวงพ่อจะให้เปลี่ยนได้แค่ คนละ 1 ดอกเท่านั้น แต่ถ้ามีตะกั่วก็แล้วแต่จะเปลี่ยนกันครับ มากน้อยได้ทั้งนั้น แต่ภาพที่เคยเห็นหลวงพ่อตัด นั่งแจกตะกรุดคงหาดูได้ยากแล้วละครับ เพราะคนไปกันมากมาย ทุกวัน  แอมโมนอยด์
มีการพบแอพทีคัสที่หลุดออกมาจากช่องเปิดจำนวนมากอยู่ในชั้นหิน (ดังเช่นที่พบในหินมหายุคมีโซโซอิกในแอลพ์) หินเหล่านี้ปรกติแล้วมีการตกสะสมตัวในทะเลลึกมาก หอยงวงช้างปัจจุบันไม่มีแผ่นแคลไซต์ดังกล่าวนี้สำหรับปิดช่องเปิดของเปลือกกระดอง มีเพียงนอติลอยด์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วเพียงสกุลเดียวเท่านั้นที่มี อย่างไรก็ตามหอยงวงช้างในปัจจุบันมีส่วนหัวที่มีลักษณะเป็นโลห์หนัง (หมวกครอบ) ซึ่งมันสามารถใช้ปกคลุมช่องเปิดได้เมื่อมันหดตัวของมันเข้าไปในช่องกระดอง โมรปริตร
ครั้นแล้วบุตรพรานคนนั้นก็กราบทูลว่า ขอเดชะ ข้าแต่มหาราช นกยูงสีทองมีอยู่จริง อาศัยอยู่ ณ ทัณฑกบรรพต พระเจ้าข้า ฮะนะโนะเอ็ง
"พระจันทร์ที่ถูกเมฆชนิดนี้บดบังอาจเห็นเป็นสีต่าง ๆ เช่น สีทอง สีเงิน สีแดงอ่อน สีเหลือง ที่ญี่ปุ่นเรียกคืนที่พระจันทร์เป็นแบบนี้ว่า โอะโบะโระซึกิโยะ（朧月夜）" ปู่โสมเฝ้าทรัพย์
ต่อมา ในเวลาโพล้เพล้ ที่วัดกุฎีดาว ขณะขุดพบวัตถุมีค่าอีกชิ้นหนึ่ง ขณะที่ท่านเงยพระพักตร์ขึ้นมา ท่านก็ได้เห็นร่าง ๆ หนึ่งที่พุ่มไม้เล็ก ๆ หน้าโบสถ์ เหมือนมนุษย์ผู้ชายตัวสูงใหญ่ล่ำสันผิดมนุษย์ธรรมดาทั่วไป แต่งกายเหมือนนักรบโบราณ สวมเสื้อแขนกระบอกกางเกงขาลีบ ๆ สั้น ๆ สีน้ำเงินเข้มทั้งชุด มีแขนใหญ่และลำคอใหญ่ แต่ทว่าไม่มีส่วนศีรษะ ท่านได้รำพึงออกมาว่า ""ผีนี่นา"" แต่ท่านก็มิได้ตกพระทัย และได้ยังเดินไปดูใกล้ ๆ ก็พบว่าจุดที่ร่างนั้นปรากฏแท้จริงแล้วเป็นไม้ขนาดใหญ่ แต่ขึ้นในแอ่งด้านล่างจึงเห็นเป็นพุ่มไป เมื่อท่านได้นำเรื่องนี้ไปเล่าให้ชาวบ้านฟัง ต่างยืนยันว่านั่นคือ ปู่โสมเฝ้าทรัพย์ แสดงว่าพระองค์ท่านเกือบจะขุดพบทรัพย์สมบัติแล้ว เมื่อท่านได้นำเรื่องไปเล่าให้พระสหายชาวต่างชาติที่ร่วมคณะในการขุดครั้งนี้ฟังด้วย พระสหายผู้นั้นก็เล่าว่า ตัวเขาเองก็เห็นผีหัวขาดปรากฏตัวเหมือนกัน ต่อมาท่านได้นำความเรื่องไปเล่าให้แก่พระสงฆ์รูปหนึ่งที่มีอภิญญาฟัง พระสงฆ์จึงได้เฉลยแด่พระองค์ท่านว่า ผีหัวขาดที่พระองค์เห็นนั้น เป็นทหารของพระเจ้าอู่ทอง ชื่อ "ผาด" และได้สาบแช่งแก่ผู้ที่มาขุดค้น ซึ่งหลังจากนั้นพระสหายชาวต่างชาติผู้นั้นของท่านก็เสียชีวิตลงในวัยอันไม่สมควร ส่วนตัวพระองค์ท่านเองเมื่อประกอบธุรกิจการค้าก็ไม่ประสบความสำเร็จอีกด้วย พระองค์พีระได้ยอมรับว่า เมื่อก่อนตัวท่านไม่เคยเชื่อเรื่องภูติผีวิญญาณ แต่บัดนี้ท่านเชื่อแล้ว เพราะได้ประสบมาด้วยตัวเอง  ตำนานคนตัดไผ่
การเอาเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ก็มาเกิดขึ้นอีกในราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 ใน () (เล่มที่ 31, บทที่ 33) แต่ความเกี่ยวข้องกับตำนานยังคงเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่[7] ไทระ โนะ คิโยโมริ
โนะบุโยะริถูกสังหารที่รบ ส่วนโยะชิโตะโมะหลบหนีเข้าป่าไปถูกข้ารับใช้ของตนเองสังหาร คิโยโมริจึงทำการกวาดล้างตระกูลเซวะเง็นจิโดยการตัดสินประหารชีวิตเซวะเง็นจิทุกคนที่จับตัวได้ แต่ด้วยคำขอของนางอิเกะผู้เป็นมารดาเลี้ยง คิโยโมริได้ไว้ชีวิตบุตรชายของโยะชิโตะโมะคือ มินะโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะ (源頼朝) ซึ่งถูกเนรเทศไปยังแคว้นอิซุทางตะวันออก รวมทั้งได้ไว้ชีวิตบุตรชายทั้งสามคนของโยะชิโตะโมะที่เกิดกับนางโทะกิวะ-โกเซ็ง (Tokiwa-Gōzen) โดยมีข้อแลกเปลี่ยนว่านางโทะกิวะจะต้องมาเป็นภรรยาน้อยของคิโยโมริ ฮะฮะกิงิ
ในวันหนึ่งของฤดูร้อน ฝนตกลงมาทั้งวัน เก็นจิพักผ่อนในตำหนักคิริ โดยมี โทโนะจูโจ อยู่ด้วย ขณะที่เก็นจิกำลังอ่านหนังสือ โทโนะจูโจ เหลือบเห็นกระดาษที่มีสีสันต่างๆ มากมายหลายแผ่น วางในลิ้นชัก เขาสนอกสนใจกระดาษพวกนั้นมาก เพราะมันอาจจะเป็น สาส์นรักหรือเพลงยาว แต่มันคงเป็นสาส์นรักที่ไม่สลักสำคัญ เพราะเก็นจิวางมันไว้อย่างไม่ใส่ใจ สาส์นที่เกนจิเห็นว่าสลักสำคัญนั้น เขาต้องเก็บไว้ให้พ้นสายตาผู้คนอย่างแน่นอน โปเกมอนสเปเชียล
ด้านซิลเวอร์ ได้ออกตามหาความเป็นมาของตน จนมาถึงเมืองโทคิวะ และได้พบกับเยลโล่ว์ เยลโล่ว์เลยช่วยโดยการอ่านความทรงจำของนิวร่าที่มีปฏิกิริยาตอบสนองหลังจากที่มาถึงเมืองโทคิวะ และสิ่งที่ปรากฏขึ้นก็คือรูปปั้นของหัวหน้าโรงยิมโทคิวะรุ่นก่อน อ้อย
ปล้องมีรูปร่างแตกต่างกันหลายรูปทรงมากมาย เช่น เป็นรูปทรงกระบอก (cylindrical) มัดข้าวต้ม (tumescent) กลางคอด (bobbin-shaped) โคนใหญ่ (conoidal) โคนเล็ก (obconoidal) หรือโค้ง (curved) ข้อและปล้องเหล่านี้จะมีส่วนประกอบมากมายกว่าสิบอย่างด้วยกัน เช่น ตา บริเวณเกิดราก (root band หรือ rootring หรือ root zone)หรืออาณาเขตที่อยู่ระหว่างรอยกาบ และวงเจริญ ปุ่มราก (root primordia หรือ root initials) หรือจุดที่รากจะเจริญออกมา วงเจริญหรือวงแหวน (growth ring) รอยกาบ (leaf scar หรือ sheath scar)เป็นรอยที่เกิดขึ้นหลังจากกาบใบหลุดแล้ว วงไข (wax ring) ส่วนที่มีไขเกาะมากกว่าส่วนอื่นๆ รอยแตกตื้น หรือ รอยแตกลายงา (corky cracks) รอยแตกเล็กๆ บริเวณผิวเปลือก รอยแตกลึก (growth crack หรือ rind crack) รอยแตกขนาดใหญ่ตามความยาวของลำต้นลึกเข้าไปในเนื้ออ้อย รอยตกสะเก็ด (corky patch) ร่องตา (bud furrow หรือ bud groove)  สายทอง
ฝ่ายนางพิมนั้นเมื่อสะดุ้งตื่นขึ้นไม่พบพลายแก้วก็ออกตามหาไปถึงห้องนางสายทองพบภาพบาดตา ก็เกิดทะเลาะเบาะแว้งกันตึงตังถึงขนาดตัดเป็นตัดตายกัน นางศรีประจันซึ่งนอนอยู่บนเรือนและควรจะตื่นตั้งแต่พลายแก้วขึ้นบ้านแล้วก็ตื่นตกใจเพราะเสียงทะเลาะตึงตังนั้น แต่ก็นอนอยู่บนเตียงแล้วร้องออกมาเพียงว่า "เรื่องอะไรกัน" นางสายทองจึงตอบกลับว่าแมวมาล้วงไหน้ำมัน และนางพิมก็เสริมว่าดีที่ตนออกมาช่วยไล่แมวได้ทัน มิเช่นนั้นน้ำมันคงหมดไหแล้ว แล้วนางศรีประจันก็หลับต่อไปโดยไม่สะกิดใจอันใด ตำนานคนตัดไผ่
คืนนั้นทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะก็ทูลเจ้าชายแต่ละพระองค์ถึงสิ่งต่าง ๆ ที่คะงุยะฮิเมะขอให้แต่ละองค์ต้องทรงนำกลับมา เจ้าชายองค์แรกต้องไปทรงนำบาตรหินของพระโคตมพุทธเจ้ามาจากอินเดียกลับมาให้ องค์ที่สองต้องทรงนำกิ่งไม้ประดับอัญมณีจากเกาะเกาะโฮไรในประเทศจีน[4] องค์ที่สามต้องทรงไปนำเสื้อคลุมของหนูไฟจากเมืองจีนกลับมาให้ องค์ที่สี่ต้องทรงไปถอดอัญมณีจากคอมังกรมาให้ และองค์ที่ห้าต้องทรงไปหาหอยมีค่าของนกนกนางแอ่นกลับมา แหวนทองเหลือง
ช่วงที่ดวงใจเป็นเศรษฐีนี้เอง สิ่งที่ดวงใจตามหามาตลอดชีวิตก็ปรากฏขึ้น ขณะที่เธอนั่งรถเก๋งคันโตมาทำงาน เผอิญรถไปเชี่ยวชนกับชายคนหนึ่งล้มลง เมื่อคนรถลงไปดู ชายคนนั้นก็รีบบอกว่าไม่เป็นอะไร แล้วจะหันไปขอโทษเจ้าของรถที่ตัวเองเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ดวงใจถึงกับตะลึงเพราะชายคนคือ กฤษฎา คนที่เธอรักและตามหานั่นเอง เธออุทานเบาๆ คุณกฤษฎา สีหน้า แววตา ดูอิ่มเอิบเปี่ยมไปด้วยความสุขเมื่อมองไปเห็นแหวนทองเหลืองของเธอยังคงสวมอยู่ที่นิ้วมือของกฤษฎา แต่กฤษฎานั่นเล่ากลับจดจำเธอไม่ได้เลย  หลวงพ่อโต (บางพลี)
เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 หลวงพ่อได้กระทำให้เกิดปาฏิหาริย์ที่องค์ท่านซึ่งเป็นทองสัมฤทธิ์ เกิดนุ่มนิ่มไปหมดทั้งองค์ดังเนื้อมนุษย์ และต่อมาในปี พ.ศ. 2522 ก็เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้อีกครั้งหนึ่ง ตำนานคนตัดไผ่
เมื่อเจ้าชายองค์แรกทรงทราบว่าสิ่งที่ต้องทรงนำกลับมาเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ยาก พระองค์ก็ทรงนำบาตรอันมีค่ามาให้ แต่เมื่อเห็นว่าบาตรมิได้ส่องแสงเรืองรองตามที่บาตรศักดิ์สิทธิ์ควรจะเป็น คะงุยะฮิเมะก็ทราบพระองค์ทรงหลอกลวง เจ้าชายอีกสองพระองค์ก็ทรงพยายามหลอกลวงเช่นกันแต่ก็ไม่สำเร็จ เจ้าชายองค์ที่สี่ทรงเลิกพยายามเมื่อทรงประสบกับลมมรสุม ส่วนเจ้าชายองค์สุดท้ายสิ้นพระชนม์ขณะที่ทรงพยายามที่จะแสวงหาสิ่งที่คะงุยะฮิเมะต้องการมาให้ รายชื่อตัวละครในเรื่องโทริโกะ
ตอนปลาใบไม้เรืองแสงได้ค้นพบน้ำมันมอล ในตอนหาผลบับเบิ้ลฟรุตนั้นร่วมฝึกกับโทริโกะ ตอน 4 สัตว์ร้ายได้คิดค้นวิธีทำโมจิรักษาโรคกรีนเรนจากโลกกรูเมต์แบบง่ายที่คนธรรมดาสามารถทำได้ จนยูดากับเซ็ตสึโนะเห็นว่าตนพร้อมจะติดอันดับ 100 อันดับ ปัจจุบันติดอันดับเชฟโลกที่ 88 พระครูสุทธิธรรมรังษี (เจี๊ยะ จุนฺโท)
หลวงตามหาบัว ญาณสมฺปนฺโน ได้กล่าวยกย่องชมเชยในคุณธรรมของหลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท ว่า “พระอาจารย์เจี๊ยะ เป็นผ้าขี้ริ้วห่อทอง เป็นเพชรน้ำหนึ่ง (ในความหมายขององค์หลวงตาหมายถึงพระอรหันต์) ที่หาได้โดยยากยิ่ง” หลวงพ่ออู่ทอง (ทองคำ)
หลวงพ่ออู่ทองเคยประดิษฐานอยู่ที่วัดราชบุรณราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ในฐานะเป็นพระปูนปั้นรอบระเบียงในพระอุโบสถ และต่อมาได้ถูกอัญเชิญมาประดิษฐานในอุโบสถ วัดดงสระแก้ว จังหวัดอุตรดิตถ์ จนปูนที่หุ้มองค์พระเนื้อทองคำได้กระเทาะออกในปี พ.ศ. 2508 โคะโจ
เก็นจิเข้าพบทะมะคะซึระ เขาเห็นเพลงยาวมากมายที่ขุนนางใหญ่น้อยต่างแข่งกันส่งมาเพื่อชนะใจทะมะคะซึระ องค์ชายโฮะตะรุเองก็ส่งเพลงยาวมาโดยไม่บอกให้เก็นจิรู้สักนิด รวมทั้ง ฮิเงะคุโระ อุไดโชเคราดำผู้มีอำนาจเป็นรองเพียง เก็นจิ และ ไนไดจิน( โทโนะจูโจ )เท่านั้น แม้ว่าเขาจะมีภรรยาอยู่แล้ว แต่คุณสมบัติก็ไม่เลว แต่ยังมีเพลงยาวที่พับและขมวดเป็นปมเขียนด้วยกระดาษสีฟ้าสะดุดที่ยังไม่ได้แกะออกอ่าน เก็นจิจึงเปิดอ่านดู เพลงยาวนี้ใช้คำที่สละสลวยจนเก็นจิอดอยากรู้ไม่ได้ว่าใครส่งมา ผู้ส่งเพลงยาวฉบับบนี้มาคือ คะชิวะงิ บุตรชายคนโตของโทโนะจูโจนั่นเอง ซึ่งที่จริงแล้วมีศักดิ์เป็นพี่น้องกับทะมะคะซึระ เก็นจิจึงกำชับอุคนให้คัดเลือกเพลงยาวจากขุนนางที่เหมาะสมให้ทะมะคะซึระตอบกลับเท่านั้น ทะมะคะซึระรับคำอย่างว่าง่าย เก็นจิรู้สึกหวั่นไหวและเสียดายเกินกว่าจะปล่อยทะมะคะซึระให้ไปแต่งงานกับชายอื่นเสียแล้ว พระมหาโมคคัลลานะ
สมัยหนึ่ง เศรษฐีชาวเมืองราชคฤห์ อยากจะเห็นพระอรหันต์ที่แท้จริงเพราะในเมือง ราชคฤห์นั้นมีเจ้าลัทธิหลายสำนัก ซึ่งต่างก็โอ้อวดว่าตนเป็นพระอรหันต์ ทั้ง ๆ ที่การปฏิบัติและหลักคำสอนก็แตกต่างกันเป็นอย่างมาก และหาแก่นสารมิได้ จึงให้บริวารกลึงไม้จันทน์แดง ทำเป็นบาตรแล้วผูกติดปลายไม้ไผ่ต่อกัน หลาย ๆ ลำตั้งไว้แล้วประกาศว่า “ใครเป็นพระอรหันต์ ก็จงเหาะมาเอาบาตรใบนี้ไป” เจ้าลัทธิทั้งหลายปรารถนาจะได้บาตร แต่ไม่สามารถเหาะมาเอาไปได้ จึงมาเกลี้ยกล่อมเศรษฐีให้ยกบาตรให้ตน โดยไม่ต้องเหาะขึ้นไป แต่เศรษฐีก็ยงคงยืนยันว่าต้องเหาะขึ้นไปเอาเอง เท่านั้นจึงจะได้ วิหารพระอาจารย์ธรรมโชติ
อยู่ในวัดโพธิ์เก้าต้น ภายในวิหารมี ดอกจันทน์ วงดอกจันทน์ ลายรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน นักโบราณคดีบางท่านสันนิษฐานว่า ดอกจันทน์ เป็นสัญลักษณ์แห่งความมั่นคง ปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวง  ทะเกะชิ โทะกุโตะมิ
ในปี ค.ศ. 1964 เขาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมชาติญี่ปุ่นเข้ารับรางวัลเหรียญทองแดง มะโกะโตะ ทะเกะมุระ
มะโกะโตะ ทะเกะมุระ เริ่มเข้าแข่งขันกอล์ฟตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา โดยในปี ค.ศ. 2001 และ ค.ศ. 2002 เธอได้เข้าแข่งขันกอล์ฟรายการชิงแชมป์ประถมศึกษา ของเขตคันไซ ส่วนใน ค.ศ. 2004 เธอได้เข้าแข่งขันกอล์ฟรายการชิงแชมป์มัธยมศึกษาแห่งชาติ โดยได้รับอันดับที่ 30 ของเขตคันไซในระดับเยาวชน ในปี ค.ศ. 2005 เธอเป็นผู้ชนะการแข่งขันกอล์ฟเยาวชนชิงชนะเลิศแห่งประเทศญี่ปุ่น ในประเภทหญิง รุ่นอายุ 12 - 14 ปี และในปีเดียวกัน เธอได้ร่วมการแข่งขันระดับอาชีพในรายการทัวร์ของสมาคมกอล์ฟอาชีพสตรีแห่งประเทศญี่ปุ่น (เจแอลพีจีเอ) ซึ่งในปี ค.ศ. 2005 เธอยังได้ประสบความสำเร็จกับรายการสตูดิโอลิซเลดีส์โอเพน, เมจิช็อคโกแลตคัพ นับว่าเธอเป็นความหวังที่ดีสำหรับอนาคต พระกุมารกัสสปะ
พระเถระได้กล่าวอุปมาว่า ชาย 2 คน ชวนกันไปหาทรัพย์ ไปพบตะกั่วจึงห่อผ้านำไป ครั้นไปพบทอง ชายคนหนึ่งไม่ยอมทิ้งตะกั่วเพราะถือว่าหอบหิ้วมานานแล้ว อีกคนหนึ่ง ทิ้งตะกั่วเพราะรู้ว่ามีราคาน้อย แล้วห่อเอาทองไปเพราะรู้ว่ามีราคามาก เมื่อกลับไปถึงบ้าน คนที่นำห่อทองไปย่อมเป็นที่ชื่นชอบยินดีของครอบครัวและญาติมิตรมากกว่าคนที่นำห่อตะกั่วไป แล้วได้ขอให้พระเจ้าปายาสิสละความเห็นผิดเดิมเสีย ตัวละครในไทโกะโนะทัตสึจิน
ปลาทองเหล่านี้มาจากเกมจับปลาทอง พวกมันว่ายน้ำกันพลุกพล่านภายหลังจากทำการโกยขึ้น และพวกมันทั้งหมดได้ปรากฏตัวขึ้นสำหรับเทศกาลตีกลองนี้โดยเฉพาะ
โคมไฟที่มีชีวิตเหล่านี้ได้ส่องแสงสว่างขึ้นภายในเทศกาลตีกลอง แม้ว่าใบหน้าของเหล่าโคมไฟอาจไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆ แต่เหล่าโคมไฟเหล่านี้ก็ถือได้ว่าเป็นตัวละครที่มีความขยันมาก ซึ่งอุนากิมักจะกล่าวอยู่เสมอว่า "พวกมันไม่ได้ให้แต่เพียงแสงสว่าง!" แต่จะเป็นผู้คอยดูแลที่ดีได้เช่นกัน วัดหนองป่าพง
"สมัยที่อาตมาเป็นเด็ก ได้ยินโยมพ่อเล่าให้ฟังว่า ท่านอาจารย์เสาร์ก็เคยมาพักอยู่ที่นี่ โยมพ่อเคยได้มาฟังธรรมกับท่าน อาตมาเป็นเด็ก ๆ ยังจำได้ ความจำเช่นนี้แหละ มันติดในใจตลอดเวลา นึกอยู่เสมอ ๆ เลย เพราะว่าบ้านนี้มันเป็นบ้านร้าง ดูต้นมะม่วงใหญ่ ๆ ของเก่าแก่ทั้งนั้น โฮง
"...เมื่อนั้นท้าวยี่น้อย ฟังพากย์ภูธร บาก็ทูลมือนบ เลิกลาลงห้อง เมื่อนั้นท้าวก็อุ้มไก่แก้ว ลุงแบกคอนคํา แลเยอ สองลุงหลาน พรากโฮงลาเจ้า ข้าก็มาเถิงห้อง สนามชัยเตินป่าว ไผอย่าช้า ดาห้างเครื่องเคา..." พระเศรษฐีนวโกฏิ
ตำรับของ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (สิริจนฺโท) ให้ใช้ไม้ ยอป่า ราชพฤกษ์ ตะกรุดหรือกระดาษจารอักขระ เงิน ทองคำ ครั่ง หรือ ชันโรง หรือ ขี้ผึ้ง 
มีเคล็ดปลีกย่อยในการเลือกไม้ และวิธีการรวมถึงวันที่ทำ อีกพอสมควร ยากที่สุดคือการหาไม้ 
ทำแล้วมีวิธีบูชา โดยใช้ คาถา "มาขะโย มาวะโยมัยหัง มาจะโกจิ อุปัททะโว ธัญญะธารานิ เม 
ปะวัสสันตุ ธะนัญชัยยัสสะ ยะถา ฆะเร สุวัณณานิ หิรัญญา จะ สัพพะโภคาจะ ระตะนานิ ปะวัสสันตุ เม เอวัง ฆะเร สุมะนะ-ชะฏิลัสสะ จะ อะนาถะปิณฑิกะ-เมณฑะกัสสะ โชติกะ-สุมังคลัสสะ-มัณฑาตุ-เวสสันตะรัสสะ ปะวัสสันติ ยะถา ฆะเร เอเตนะ 
สัจจะวัชเชนะ สัพพะสิทธิ ภะวันตุ เม
ต้นฉบับเดิมไม่ปรากฏรูปแบบของพระ ผู้รู้จึงประดิษฐ์ขึ้น พญายอ
รักษาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก แมลงกัดต่อย รักษาอาการอักเสบ งูสวัด ลมพิษ ผื่นคัน ใช้รักษาแผลผิวหนังชนิดเริม และรักษาแผลร้อนในในปาก ปรุงเป็นยาขับปัสสาวะ ขับประจำเดือน แก้ปวดเมื่อยบั้นเอวสารสกัดใบพญาปล้องทอง สามารถลดการอักเสบที่เท้าหนูขาว ซึ่งทำให้เกิดการอักเสบโดยฉีดสารคาราจีแนน (Carrageenan) ได้ดีโดยเฉพาะส่วนที่สกัดด้วย butanol แต่ฤทธิ์ของสารสกัดนี้จะค่อยๆ ลดลง
และจะหมดฤทธิ์โดยสิ้นเชิงภายใน 1 ปี
สารสกัดจากใบพญาปล้องทอง มีฤทธิ์ทำลายไวรัสเฮอร์ปีส์ ซิมเพลกซ์ ไทป์ 2 (HSV-2) ซึ่งเป็นสาเหตุการเกิดโรคเริมไม่ให้เข้าเซลล์ และไม่สามารถยับยั้งการแบ่งตัวในการเพิ่มจำนวนของไวรัสวาริเซลล่า ซอสเตอร์ (Varicella Zoster Virus) โดยตรง โปเกมอนสเปเชียล
เร้ดยังขาดเข็มกลัดเทรนเนอร์อีก 1 ชิ้นจึงไปยังเมืองโทคิวะ ซึ่งป่าโทคิวะในขณะนั้นมีโปเกมอนป่าที่บ้าคลั่งที่คอยทำร้ายมนุษย์ที่เข้าไปย่างกราย เร้ดสามารถช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจากการโดนทำร้ายได้สำเร็จ และได้ฟังเกี่ยวกับตำนานผู้นำโรงยิมเมืองโทกิวะ ซึ่งเป็นผู้ที่มีฝีมือเก่งกาจและไร้เทียมทาน ในที่สุดผู้นำโรงยิมแห่งโทคิวะก็ได้ปรากฏตัวขึ้น ท่ามกลางความตกใจของเร้ด ผู้นำคนนี้มีนามว่า ซาคากิ จ้าวแห้งปฐพี เป็นผู้นำและเป็นคนก่อตั้งแก๊งร็อกเกตขึ้นมา เร้ดได้สู้กับซาคากิอย่างดุเดือด แต่ฝีมือก็ยังห่างชั้นกันมาก แต่เร้ดก็สามารถชนะได้ด้วยโปเกมอน ปิกาจู ที่โกรธจัดเนื่องจากซาคากิใช้ป่าโทคิวะที่เป็นบ้านเกิดของตนทำความชั่วร้าย จนซาคากิหนีไป หลังจากนั้นชาวเมืองโทกิวะก็ทำให้โปเกมอนป่าที่คลุ้มคลั่งอยู่สงบลง เมืองโทกิวะจึงกลับมาสงบอีกครั้ง โมโมตาโร
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีตากับยายคู่หนึ่งอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านอันห่างไกล พวกเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทุกวันตาจะขึ้นเขาไปเก็บฟืน ส่วนยายก็จะไปซักผ้าริมลำธาร พวกเขาใช้ชีวิตอย่างนี้มาตลอด น่าเสียดาย..พวกเขาไม่มีลูก จึงต้องอยู่กันตามลำพังเพียงแค่สองคน และพวกเขาก็รู้สึกเหงา...วันหนึ่งขณะที่ยายกำลังซักผ้าอยู่นั้น ก็สังเกตเห็นลูกท้อลูกหนึ่งไหลมาตามลำธาร หญิงชราพยายามเก็บลูกท้อขึ้นมาจากน้ำอย่างยากลำบาก เพราะมันทั้งใหญ่และหนักมาก ลูกท้อถูกนำกลับบ้าน แล้วยายก็รอให้ตาลงมาจากภูเขา เพื่อที่จะได้กินลูกท้อผลใหญ่น่าอร่อยผลนั้นด้วยกัน เมื่อตากลับบ้าน ยายจึงใช้มีดผ่าลงไปบนลูกท้อผลนั้น พร้อมกับพูดว่า “น่ากินอะไรอย่างนี้” ทันใดนั้นลูกท้อก็แตกออกเป็นสองซีก พร้อมกับมีเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักน่าชังคนหนึ่งออกมาจากลูกท้อทั้งตาและยายต่างนั่งนิ่งตะลึงงัน ขณะที่เด็กผู้ชายคนนั้นก็ร้องไห้เสียงดังไม่ยอมหยุด แต่แล้วความตระหนกตกใจ ก็เปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างมากมาย สองตายายโผเข้ากอดเด็กคนนั้นโดยเชื่อว่าสวรรค์ส่งเขามาให้ เด็กน้อยได้ชื่อว่า “โมโมตาโร” หรือ “เด็กชายลูกท้อ” (โมโมะ หมายถึงลูกท้อ ส่วนตาโรหรือทาโรเป็นชื่อที่นิยมใช้กับเด็กผู้ชายชาวญี่ปุ่น) สองตายายเลี้ยงดูโมโมตาโรด้วยความรักและเอาใจใส่จนเติบใหญ่ เมื่อโตขึ้นโมโมตาโรเป็นคนดี มีน้ำใจ แข็งแรงและมีพละกำลังมาก เขากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้าน วันหนึ่งเมื่อโมโมตาโรได้ยินเรื่องราวที่ชาวบ้านลือกันเกี่ยวกับโอนิ () แห่งเกาะโอนิงาชิมะ () โอนิที่น่ากลัวซึ่งคอยรังควานผู้คนในหมู่บ้าน โมโมตาโรจึงขอร้องตากับยายให้อนุญาตให้เขาไปยังเกาะโอนิเพื่อขับไล่พวกโอนิร้าย ตอนแรกตากับยายก็รู้สึกกังวลใจและไม่ยินยอม แต่เมื่อโมโมตาโรยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะไปให้ได้ ทำให้ในที่สุดพวกเขาก็ใจอ่อนยอมอนุญาตตามที่โมโมตาโรร้องขอ และก่อนที่จะออกเดินทางตากับยายก็เตรียมคิบิดังโงะแสนอร่อยไว้ให้โมโมตาโรได้กินระหว่างทางด้วย โมโมตาโรออกเดินทางด้วยจิตใจที่มุ่งมั่น แต่ก่อนที่เขาจะออกไปพ้นเขตหมู่บ้าน เขาก็ได้เจอกับสุนัขตัวหนึ่ง มันถามเขาว่า “จะไปไหนเหรอ? แล้วถืออะไรมาด้วยน่ะ?” โมโมตาโรตอบกลับไปว่า “ข้ากำลังจะไปเกาะโอนิ และข้าก็เอาคิบิดังโงะที่อร่อยที่สุดในญี่ปุ่นมาด้วย ถ้าเจ้าช่วยข้าขับไล่โอนิร้าย ข้าจะแบ่งข้าวปั้นแสนอร่อยนี้ให้เจ้าชิ้นนึง” หลังจากที่สุนัขผู้หิวโหยได้กินข้าวปั้นอย่างเอร็ดอร่อย มันก็ได้ร่วมเดินทางไปกับโมโมตาโร ไม่นานพวกเขาก็ได้เจอกับไก่ฟ้าตัวหนึ่ง เพื่อแลกกับคิบิดังโงะแสนอร่อยของโมโมทาโร่ ไก่ฟ้าก็ตกลงเดินทางไปด้วย แล้วจากนั้นพวกเขาก็ยังได้ชวนลิงตัวหนึ่งที่เจอระหว่างทางก่อนถึงเกาะโอนิให้เดินทางไปด้วย แน่นอน! เจ้าลิงน้อยก็ได้กินคิบิดังโงะของโมโมตาโรเหมือนกัน เมื่อโมโมตาโรและพวกพ้องเดินทางมาถึงเกาะโอนิโอนิงาชิมะ พวกเขาถูกขวางด้วยประตูบานใหญ่ แต่ไก่ฟ้าก็บินข้ามประตูไปเปิดล็อกจากด้านในได้ ทำให้พวกเขาสามารถเดินผ่านประตูเข้าไปอย่างไม่ยากเย็น แต่ว่า..ภาพที่พวกเขาเห็นนั้นช่างน่าประหลาดใจ พวกโอนิกำลังเฉลิมฉลองกันอย่างสนุกสนาน... โดยที่แทบจะไม่มีใครสังเกตเห็นพวกของโมโมตาโร โมโมตาโรตะโกนออกไปว่า “พวกข้ามาเพื่อลงโทษพวกเจ้า ที่สร้างความเดือนร้อนให้กับชาวบ้านในหมู่บ้านของข้า” จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่พวกโอนิที่กำลังมึนเมา เช่นเดียวกับเพื่อนๆ ของเขา ไก่ฟ้าจิกพวกโอนิจนแตกกระเจิง ส่วนเจ้าลิงก็กระโจนอย่างรวดเร็วและข่วนพวกโอนิจนบาดเจ็บ และเจ้าสุนัขก็ไล่กัดแขน กัดขาของพวกโอนิ ต้องขอบคุณคิบิดังโงะที่ดีที่สุดในญี่ปุ่นของโมโมตาโร ที่ทำให้พวกเขามีพละกำลังมากมาย เหล่าโอนิไม่สามารถต่อสู้กับพวกเขาได้ พวกมันต่างวิ่งหนีกระจัดกระจายเพื่อเอาชีวิตรอด
ในที่สุดพวกเขาก็ทำสำเร็จ! หัวหน้าของพวกโอนิผู้พ่ายแพ้ คุกเข่าลงตรงหน้าโมโมตาโร พร้อมทั้งน้ำตามันพูดว่า “ข้าขอสัญญาว่าพวกข้าจะไม่ไปรังควานพวกมนุษย์อีก และพวกข้าก็จะมอบสมบัติทั้งหมดของพวกข้าให้แก่เจ้าด้วย แต่ได้โปรดไว้ชีวิตพวกข้าด้วยเถิด ข้าขอวิงวอน”
โมโมตาโรนำทรัพย์สมบัติทั้งหมดลงเรือ มุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้านของเขาพร้อมด้วยผองเพื่อนและชัยชนะ. ต้นไม้เงินต้นไม้ทอง
ทั้งนี้เหตุผลในการส่งต้นไม้เงินต้นไม้ทอง เข้าใจว่าเป็นการแสดงการสวามิภักดิ์ และความจงรักภักดีแก่ประเทศที่มีอำนาจเหนือกว่า ขณะที่ "พงศาวดารมะโรง มหาวงศ์" ซึ่งเป็นเอกสารของราชสำนักไทรบุรีระบุว่า เป็นสัญลักษณ์แห่งความสัมพันธ์สมานฉันท์สามัคคีรักใคร่แนบแน่นต่อกัน และเพื่อเป็นของเล่นสนุกสำหรับพระราชโอรส พระราชธิดา เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
แหวนเอกถูกค้นพบอีกครั้งโดยฮอบบิทชาวเรือชื่อ ดีเอโกล ซึ่งไปตกปลากับเพื่อนชื่อ สมีโกล แต่สมีโกลฆ่าดีเอโกลเพื่อชิงแหวน แล้วโดนขับออกจากหมู่บ้าน จึงหนีไปอาศัยอยู่ใต้เทือกเขามิสตี้ เขาลุ่มหลงมัวเมาตกอยู่ในอำนาจแหวน จนกลายเป็นสัตว์รูปร่างน่าเกลียด เรียกชื่อตัวเองว่า กอลลัม อีกหลายร้อยปีต่อมาจึงเกิดเหตุการณ์ดังในเรื่อง เดอะฮอบบิท เมื่อฮอบบิทชื่อ บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ได้พบแหวนเอกในถ้ำของกอลลัมโดยบังเอิญ แล้วนำมันกลับมาบ้าน โดยไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าแหวนนั้นเป็นสิ่งสำคัญมากยิ่งกว่าเพียงแหวนวิเศษธรรมดา ๆ ธชัคคปริตร
นอกจากนี้ ในอรรถกถาสารัตถปกาสินียังเล่าถึงอิทธิฤทธิ์ของพระปริตรนี้ไว้ว่า มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังฉาบปูนขาวที่ทีฆวาปิเจดีย์ เกิดพลัดตกจากเชิงเวทีชั้นบนลงมาในโพรงพระเจดีย์ "ภิกษุสงฆ์ยืนอยู่ข้างล่าง จึงกล่าวว่า นึกถึงธชัคคปริตซิคุณ เขาตกใจ กลัวตายจึงกล่าวว่า ธชัคคปริตช่วยผมด้วย ดังนี้ อิฐ 2 ก้อนหลุดจากโพรงเจดีย์ตั้งเป็นบันไดให้เขาทันที คนทั้งหลายก็หย่อนบันไดเถาวัลย์ที่อยู่ข้างบน อิฐที่บันไดนั้นก็ตั้งอยู่ตามเดิม"  พระธรรมโกศาจารย์ (เงื่อม อินฺทปญฺโญ)
บางเวลาขอยืมอวนที่โรงโป๊ะนั่นเอง เพื่อลากปลาตรงโรงโป๊ะ ลากขึ้นมาบนหาดทรายครั้งเดียวกินไม่ไหว มีครบ ปูม้าก็มี ปลาหมึกก็มี ปลาอะไรก็มี มีหลายอย่าง ปลาหมึกแบบกระดองแข็ง ที่เขาเอามาทำยาสีฟันผงหมึกก็มี ชนิดกระดองแข็งนะ เอามาต้มทั้งเป็นๆ มันกรอบไม่น่าเชื่อเลย กรอบเกือบเท่าลูกสาลี่กรอบ กรอบกร้วมเลย กินโดยไม่ต้องมีน้ำจิ้มก็อร่อย กินปลาหมึกกับกาแฟก็ยังได้... โฮง
"...นี้จั่งแม่นเล้าข้าวดี เล้าข้าวมีอำนาจ แม่นบ่ขาดอึดหาย มีอยู่หลายคือเก่า จั่งได้เล่าเอาขวัญ จั่งได้ชวนเอานารถ ไม้แป้นกาดฮองตง มาแต่โฮงอุปราช เอามาพาดแทนทองคำ เอามานำแต่พระเจ้า จั่งได้เว้าว่า มาเยอขวัญเอย ขวัญไม้ใหญ่ลำสูง ขวัญไม้ยูงลำสื่อ มาเป็นขื่อตงขาง ขวัญไม้ยางและไม้แต้ เอาเกวียนแก่มาแต่ภูเงินภูทอง..." [5] ปลาบู่ทอง
ผู้คนมากมายต่างมาร่วมลองถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองรวมถึง
นางขนิษฐีและอ้ายกับอี่ก็มาเข้าร่วมลองถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองด้วย แต่ก็ไม่สำเร็จ เอื้อยขอลองบ้างและได้อธิษฐานจิตบอกแม่ว่าขอย้ายแม่เข้าไปปลูกในวัง เอื้อยจึงสามารถถอนต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทองได้สำเร็จอย่างง่ายดาย โมรปริตร
พราหมณ์ทั้งหลายสดับพระราชปุจฉาแล้ว จึงพากันกราบทูลว่า ขอเดชะ นกยูงสีทองมีอยู่แน่ พระเจ้าข้า สายทอง
ระหว่างนั้นมีพระรูปหนึ่งเดินผ่านกุฏิเณรแก้วมาได้ยินเสียงประหลาดก็เกิดความสงสัย มองลอดเข้าไปทางช่องฝาเห็นภาพอุจาดบาดตาทนไม่ได้ จึงรุดไปฟ้องสมภารวัดป่าเลไลยก์ สมภารครั้นได้ยินก็โกรธจัด ฉวยได้ไม้พลองก็ถือบุกเข้าไปในกุฏิเณรแก้ว พบเณรกับสีกานั่งอยู่ด้วยกันก็กระหน่ำตีไม่ยั้ง ทั้งเณรแก้วและนางสายทองจึงตะเลิดเปิดเปิงกันไปคนละทิศละทาง พระครูพิศิษฐ์อรรถการ (คล้าย จนฺทสุวณฺโณ)
มีอยู่คราหนึ่ง มีโจรเข้ามาขโมยโกร่ง (ตู้รับบริจาค) ในวัดธาตุน้อยและมีคนมาบอกพระครูพิศิษฐ์อรรถการ พระครูพิศิษฐ์อรรถการกล่าวว่า ไซรมั่นเหล่า เดี่ยวก็เอามาคืนปรากฏว่าโจรนำออกไปนอกวัดไม่ได้เลยเดินวนเวียนหลายหน เห็นรอบวัดมีแต่น้ำไปหมด เทาเทาโมนา
บ้างก็บอกว่าเทาเทาโมนามีรูปร่างเหมือนมนุษย์ที่ตัวผอมแห้ง เนื้อตัวเหม็นเหมือนซากศพและกำลังผุกร่อน แต่ทว่ามีพละกำลังเหนือมนุษย์คล้ายซอมบี บ้างก็บอกว่าไม่มีหัว เทาเทาโมนาสิงอยู่ตามต้นไม้ใหญ่ในป่า เช่น ไม้จำพวกต้นไทร หรือหินที่เรียกว่า หินแลตเต ซึ่งเป็นหินก้อนใหญ่ที่วางตั้งอยู่ทั่วไปทั้งในเมืองและในป่า ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ของมนุษย์คล้ายกับสโตนเฮนจ์หรือโมอาย แต่มีขนาดเล็กกว่า โดยที่ไม่มีใครทราบว่าหินเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร จึงเชื่อว่าเป็นการกระทำของเทาเทาโมนา เทาเทาโมนาจะไม่พอใจผู้ที่ลบหลู่และจะสร้างความเสียหายให้แก่ผู้นั้น เช่น ทำร้ายร่างกาย ครอบครัวรอดริเกซ ครอบครัวชาวชามอร์โรครอบครัวหนึ่ง เชื่อว่าพวกตนสามารถบันทึกเสียงของเทาเทาโมนาไว้ได้ด้วยเทปบันทึกเสียง ในปี ค.ศ. 1975 เป็นเสียงพูดคุยกันของ โทนี ลูกชายวัย 2 ขวบ ในขณะนั้น พูดคุยกับ พริสซิลลา แม่ของตน ซึ่งเป็นบทสนทนาทั่วไปในชีวิตประจำวัน และจู่ ๆ ก็มีเสียงประหลาดลึกลับแทรกเข้ามา โดยขณะที่บันทึกเสียง ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นยืนยันว่าไม่มีใครได้ยินเสียงนี้  ไผ่
ในประเทศไทยนั้น พบไผ่อยู่ 30 ชนิด ดังนี้ ยะมะตะ โนะ โอะโระชิ
ซุซะโนะโอะ ได้เตรียมสุราไว้ด้วยกันแปดจอก และนำเอาหญิงสาวซ่อนไว้ด้านในสุด โดยให้เงาของหญิงสาวทาบทับสะท้อนลงไปในจอกสุราทั้งแปดจอกนั้น เมื่อยะมะตะ โนะ โอะโระชิมาถึงก็ไล่ดื่มสุราทีละจอกทีละจอก เพราะเห็นเงาของหญิงสาวนั้นสะท้อนอยู่ในเหล้าทุกจอก เมื่อดื่มครบแปดจอก ก็เกิดความเมามาย ซุซะโนะโอะที่ซ่อนตัวอยู่เห็นว่าได้จังหวะเหมาะ จึงกระโจนออกจากที่ซ่อน แล้วใช้ดาบฟาดฟันงูยักษ์ยะมะตะ โนะ โอะโระชิจนหัวขาดหมดสิ้นทั้งแปดหัว และถูกสยบลงได้ในที่สุด วัดไผ่เงินโชตนาราม
วันที่ 16 พฤศจิกายน มีชาวบ้านพบถุงพลาสติกทิ้งไว้หน้าโกดังเก็บศพของวัด เมื่อปิดถุงดูก็พบว่าด้านในมีการซุกศพทารกแรกเกิดอยู่ นับเป็นจุดเริ่มต้นของคดี ตำรวจสถานีตำรวจนครบาลวัดพระยาไกรเข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุ และพบศพในโกดังเก็บศพช่องที่ 17 ที่มีกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา ด้านในมีถุงพลาสติกกว่า 250 ถุง บรรจุซากทารกที่สมบูรณ์ทั้งหมด กว่า 348 ศพ สุเทพ ชะบางบอน สัปเปร่อ และสุชาติ ภูมี ผู้ช่วยสัปเปร่อ สารภาพว่านำศพทารกดังกล่าวเก็บไว้แล้วหลายปี และทยอยเผาไปบางส่วน แต่ช่วงหลังมาเมรุของวัดเสียหายจึงไม่ได้เผา โดยศพดังกล่าวรับมาจากคลินิกทำแท้งย่านบางคอแหลมหลายแห่ง จอมพราน
วันต่อมา เดินทางตัดป่าไผ่ มุ่งตะวันออกเฉียงเหนือ 15 องศา จุดหมายต่อไปคือหมู่บ้านกะเหรี่ยง “ตะเคียนทอง” แต่เดินทางได้เพียงสามชั่วโมงเท่านั้น รพินทร์ คริส และบุญคำ ซึ่งนำไปเบื้องหน้า ก็ปะทะเข้ากับ กระทิง เจ็บตัวหนึ่งในป่าไผ่ ต่างพากันโจนหนีไปคนละทาง คริสเป็นคนล้มมันได้ด้วย เอ็ม 16 ขณะที่รพินทร์พบ กะเหรี่ยง จากหมู่บ้านตะเคียนทองสามคนหมอบหลบกระทิงและวิถีกระสุนคู้กันอยู่ในกอไผ่ด้านหนึ่ง หนึ่งในนั้นคือ “สะเอิง” บาดเจ็บหนักเนื่องจากถูกกระทิงเหยียบหน้าท้องเหวอะไส้ไหล เบลและคริสช่วยกันเย็บแผลรักษา ขณะที่ “อูถะ” และ “พะโต้” เพื่อนทั้งสองของสะเอิงเล่าเรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านตะเคียนทองแก่รพินทร์ฟัง รพินทร์ได้ถ่ายทอดให้แก่นายจ้างทั้งสี่และเชิดวุธด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ด้วยว่าสิ่งที่กะเหรี่ยงทั้งสองเล่ามา คือบัดนี้หมู่บ้านตะเคียนทองนั้น ได้ถูกช้างโขลงมหึมาเข่าถล่มขยี้จนแหลกลาญไปเสียแล้ว และถ้าเข้าใจไม่ผิดไป ทั้งหมดก็เกิดจากที่ “โบเมียะ” นายบ้านตะเคียนทอง ไปยิงเอาช้างใหญ่ซึ่งมีงาสีดำเป็นที่อัศจรรย์ เพื่อที่จะเอางา แต่ช้างงาดำนั้นไม่ล้ม และพาโขลงเข้าขยี้หมู่บ้านแหลกไป ตอนนี้กะเหรี่ยงตะเคียนทองอพยพขึ้นไปอยู่บนหน้าผา สี่อเมริกันและเชิดวุธได้ฟังเรื่องช้างงาดำ ก็ตกใจเป็นล้นพ้น พระธรรมโกศาจารย์ (เงื่อม อินฺทปญฺโญ)
ผมออกหนังสือพิมพ์เถื่อนเป็นกระดาษฟุลสแก๊ป 2 คู่ มันเป็นเรื่องสนุกเท่านั้น เราเขียนก่อนสวดมนต์ต์ตอนค่ำ พอพระสวดมนต์ต์เสร็จ เราก็เอามาให้อ่านกัน เขาอ่านแล้วหัวเราะ วิพากษ์วิจารณ์กัน เรามีความอวดดี ที่จะทำให้คนอื่นเขาหัวเราะได้ รู้สึกว่ามันทำให้เพื่อนสบายใจ จิตมันเป็นบุญเป็นกุศล ไม่ได้คำนึงถึงสาระอะไรในตอนแรก[3] เจดีย์โบตทอง
หลังการประชุมและหารือผู้นำทางศาสนา 15 คน จึงมีมติให้เปิดผอบต่อหน้าทุกคนในคณะกรรมการ การเปิดผอบมีการระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง เมื่อผอบหินถูกเปิดพบว่าภายในมีผอบสีทองซ้อนอีกชั้นหนึ่ง เป็นผอบลักษณะคล้ายกับผอบหินภายนอก เป็นทรงสถูปลักษณะคล้ายเจดีย์ ฝีมือปราณีต แสดงให้เห็นถึงความเลื่อมใสในศาสนา โคลนบางส่วนได้ซึมมาด้านข้างและฐานชั้นนี้ เมื่อล้างและร่อนด้วยตะแกรงจึงพบหินมีค่า ทอง และอัญมณีรอบฐานชั้นนี้ ผอบชั้นที่สองถูกเปิดภายในพบสถูปทองคำบริสุทธิ์ขนาดเล็กตั้งอยู่บนถาดเงิน และข้างสถูปทองคำมีรูปหินแกะสลักสูง 4½ นิ้ว เป็นฝีมือโบราณขั้นสูง เอี้ยก้วย
คำกลอนนี้สลักไว้ที่ก้อนหินบนหน้าผาไส้ขาด บริเวณที่เซียวเหล่งนึ่งกระโดดลงไป โดยทีเสียวเล้งนึ่งได้ขีดเส้นใต้แซ่เอี้ยของเอี้ยก้วยจึงทำให้เอี้ยก้วยจำได้ว่านี้คือลายมือของเสียวเล้งนึ่งที่เวลาเขียนแซ่ของตนจะขีดเส้นใต้ไว้เส้นนึงขณะที่เอี้ยก้วยได้เห็นข้อความนี้ มีทั้งอึ้งย้ง อยู่ในเหตุการณ์ด้วย แต่ก็ไม่มีใครทราบว่าใครสลักข้อความนี้ไว้ เอี้ยก้วยเห็นเข้าก็แน่ใจทันทีว่าเป็นข้อความจากเสียวเล้งนึ่ง
ดอกเล้งนึ่งฮวย ดอกไม้ที่เอี้ยก้วยค้นพบในหุบเขาเนื่องจากเป็นดอกไม้ที่ทั้งสองไม่เคยเจอจึงได้ตั้งชื่อว่าดอกเล้งนึ่งฮวยเอี้ยก้วยเห็นว่าดอกเล้งนึ่งนี้สวยงามมากคล้ายกับเสียวเล้งนึ่งและจึงได้เด็ดมาทัดไว้ที่ข้างหูของนางจึงยิ่งทำให้นางสวยขึ้นอีกหลายเท่า และทุกๆปีที่เอี้ยก้วยรอคอยเสียวเล้งนึ่งเอี้ยก้วยจะเก็บดอกไม้นี้มาวางไว้หน้าผาหินที่เสียวเล้งนึ่งได้สลักข้อความไว้ตลอดทุกปี ฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ
สิ่งสำคัญที่ทามาโยะต้องการบอกสุเกะทาเคคือลายนิ้วมือของสุเกะคิโย ที่ปรากฏในฝาด้านในของนาฬิกาขนาดพกพาทำด้วยทองคำ ที่ทามาโยะขอให้สุเกะคิโยช่วยซ่อมให้ เพื่อให้สุเกะทาเคนำไปเปรียบเทียบกับลายพิมพ์นิ้วมือของสุเกะคิโยที่เก็บไว้ที่วัดนาสุ สุเกะคิโยกลายเป็นผู้ต้องสงสัยถึงใบหน้าภายใต้หน้ากาก จึงมีการพิมพ์ลายนิ้วมือเปรียบเทียบขึ้น สุเกะคิโยยืนกรานไม่ยอมพิมพ์ลายนิ้วมือ แต่กลับเปลี่ยนใจยอมพิมพ์ลายนิ้วมือในวันรุ่งขึ้น ผลการตรวจสอบลายนิ้วมือตรงกันกับลายพิมพ์นิ้วมือของสุเกะคิโย ที่ปรากฏในม้วนกระดาษที่เก็บรักษาไว้ที่วัดนาสุ โคคิน มิยาคาวา อาจารย์สอนโตโคจากโตเกียว เดินทางมายังบ้านตระกูลอินุงามิเพื่อสอนโตโคแก่มาซุโกะ หลังจากนั้นไม่นาน สุเกะทาโม ถูกฆาตกรรมเป็นศพที่สองด้วยสายโตโคที่พันรอบคอ ภายในบ้านร้างของหมู่บ้านโทโยฮาตะ หลังจากวางแผนล่วงเกินทามาโยะด้วยการโปะยาสลบและนำตัวไปยังบ้านร้าง แต่สุเกะทาโมทำพลาดและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เจ้าลิงเป็นผู้นำตัวทามาโยะกลับมาบ้านตระกูลอินุงามิ พร้อมกับกระดาษแสดงความบริสุทธิ์ของทามาโยะ เจ้าลิงถูกสอบสวนถึงสาเหตุที่รู้สถานที่ที่สุเกะทาโมพาทามาโยะมาซ่อน พระครูสมุทรธรรมสุนทร (สุด สิริธโร)
จะเห็นว่าคนเราเมื่อดวงขาดมันก็ต้องมีอันเป็นไป และเหตุที่ตี๋ใหญ่มาหาลวงพ่อสุดนั้นเป็นเพราะว่าพวงพระและตะกรุดของตี๋ใหญ่ หายไปก็เลยจะมาขอใหม่จากหลวงพ่อ จึงมาพบจุดจบในวันนั้น พระราธเถระ
ลูกช้างพอได้ยินเสียงของช้างผู้เป็นพ่อ ก็กลับหลังไปยังที่อยู่ของพวกช่างไม้เหล่านั้น ๆ ก็รู้แน่ชัดว่า ช้างตัวนี้ชะรอยจะพาลูกมาให้แก่พวกเราอย่างแน่นอนจึงร้องบอกกับลูกช้างน้อยนั้นว่า “ ในสำนักของพวกเราไม่มีกิจการอะไรจะให้เจ้ากระทำดอก เจ้าจงกลับไปหาช้างพ่อของเจ้าเสียเถิด” จานบิน
ภาพประกอบที่เขียนด้วยลายมือของการเล่าเรื่องของญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 10, เรื่องเกี่ยวกับตำนานคนตัดไผ่,แสดงให้เห็นเครื่องจักรที่บินได้ทรงกลมคล้ายกับจานบิน มีบันทึกการพบเห็นวัตถุที่มีรูปทรงคล้ายจานรองถ้วยกาแฟตั้งแต่เมื่อปี ค.ศ. 1290 ที่มีลักษณะเป็นรูปจานแผ่นดิสก์สีเงินยวงกำลังบินอยู่ในท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านในเขตยอร์กเชอร์ ปี่ใน
เลาปี่ทำมาจากไม้ เช่น ไม้พยุง ไม้ชิงชัน มีความยาวประมาณ 52 เซนติเมตร ความกว้างประมาณ 4 เซนติเมตร มีลักษณะหัวบานท้ายและป่องตรงกลาง เจาะรูกลางตลอดเลา ด้านบนมีรูเล็กใช้เสียบลิ้นปี่ ด้านล่างรูจะใหญ่ บริเวณเลาปี่ที่ป่องตรงกลางจะเจาะรู 6 รู ลิ้นปี่ทำจากใบตาลนำมาตัดซ้อนกัน 4 ชั้น ตัดผูกกับท่อทองเหลืองเล็กๆ เรียกว่า"กำพวด" ตัวเลาทำด้วยไม้ชิงชัน หรือไม้พยุง กลึงให้ป่องกลาง และบานปลายทั้งสองข้าง ตัวเลาปี่นอกจากจะทำด้วยไม้ แล้วยังพบปี่ซึ่งทำด้วยหิน เป็นของเก่าแต่โบราณ  เปราะทอง
เปราะทอง หรือว่านเปราะทอง อยู่ในวงศ์ขิง เป็นไม้ล้มลุก เหง้าเล็ก แกนกลางสีเหลือง มีแขนงย่อย ใบเดี่ยว มี 2-3 ใบ มีรอยประเป็นสีเงินระหว่างเส้นแขนงใบ ด้านล่างสีม่วงเข้ม ช่อดอกสั้น แทรกขึ้นมาระหว่างใบ ใบ 2-3 ใบออกสลับกันในแนวทแยง อยู่เหนือดินเล็กน้อย มีเกสรตัวผู้เป็นหมัน ลักษณะคล้ายกลีบดอก กลีบกลางขนาดใหญ่สุดเรียกกลีบปาก เป็นพืชถิ่นเดียวในประเทศไทย กาโร่ อัศวินหมาป่าทองคำ
โคกะในร่างกาโร่นั้น เมื่อสามารถผ่านด่านแห่งตัวตนที่เขาหวาดกลัวมากที่สุดมาได้แล้ว และสามารถเรียกใช้"โกเท็น"สีทอง ซึ่งเป็นม้าประจำตัวของอัศวินมาไคเมื่อกำจัดเฮอร์เรอร์ได้ครบ 100 ตัว และผ่านการทดสอบมาได้ โดยโกเท็นของโคกะนั้น เป็นม้าสวมเกราะสีทอง ขนสีแดง เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์และรู้ใจเจ้าของ มีความสามารถพิเศษหลายอย่าง และยังเปลี่ยนดาบโซลเมทัลให้กลายเป็นดาบขนาดใหญ่เพื่อกำจัดเฮอร์เรอร์ที่มีความแข็งแกร่งหรือตัวใหญ่มากๆ ได้อีกด้วย ในกาโร่ภาคพิเศษนั้น โกเท็นสามารถเปลี่ยนดาบยักษ์ให้มีขนาดใหญ่กว่าเดิมได้ มีชื่อเรียกว่า "กาโร่ซัมบะเค็น"และทำให้โคกะปราบพฤกษามาไคเพื่อชิงตัวนักบวชมาไค จาบิ กลับมาได้อีกครั้งหนึ่ง ในภาคเทพยุทธ์ถล่มนรกโคกะถูกซิกม่า ฟุโด พี่ชายฝาแฝดของเลโอเล่นงานโดยการฝังอักขระหายนะไว้ตรงหน้าอกของโคกะรวมถึงเรย์และอัศวินคนอื่นๆด้วยโดยโคกะนั้นเคยฝึกกับเคนจิซึ่งเป็นพ่อของเร็กกะและโคกะมีปมอีกอย่างหนึ่งก็คือสมัยตอนที่โคกะเป็นวัยรุ่นโคกะได้สูญเสียเพื่อนไป3คนเพราะเฮอร์เร่อร์ตัวหนึ่งและโคกะก็ได้กำจัดมันไปแล้วโคกะได้สัญญากับคาจาริเอาไว้ว่าโคกะจะต้องตามหาเศษเสี้ยวของเขี้ยวแห่งความเศร้าหลังจากที่โคกะสามารเอาชนะกาน่อนได้โคกะกำลังจะไปบอกลาคาโอรุแต่ซิกม่าก็มาบุกที่บ้านโคกะและจับคาโอรุเป็นตัวประกันและซิกม่าได้ใช้พลังในการทำให้บ้านของโคกะลอยขึ้นแต่โคกะสามารถกำจัดซิกม่าได้และจุมพิตรักกับคาโอรุได้ในที่สุดก่อนที่ตัวเองจะไปหาคาจาริเพื่อไปทำภารกิจต่อ ก่อนออกเดินทางพวกของโคกะมาขอดูเกราะอัศวินทองคำเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากลาในภาค ปิดตำนานอัศวินโคกะ โคกะได้ไปตามคำสัญญาที่ให้กับคาจาริเอาไว้และคาจาริออกคำสั่งให้โคกะออกตามหาเศษเสี้ยวแห่งความเศร้าและพอโคกะรู้สึกตัวอีกครั้งโคกะก็มาอยู่ในชุดสีดำและดาบคู่กายของโคกะก็สลายไปและโคกะก็ถูกส่งไปดินแดนพันธศันธยาซึ่งเป็นโลกแห่งการจิตนาการโคกะด้เจอกับเมลล์ซึ่งความจริงเมลล์ก็คือคาโอรุปลามังกรสัตว์เลี้ยงของโคกะที่เร็กกะมอบให้คิริอะนักธนูที่หน้าเหมือนสัตว์ประหลาดคุโรมารุตุ๊กตาคู่หูของคาคาชิซึ่งเป็นนักดาบและโคกะก็ด้เจอกับซารูบาซึ่งซารูบาได้กลายเป็นผู้เฝ้าวิหารแห่งปัญญาโดยโคกะสู้กับซารูบาจนกลับร่างเดิมซารูบาก็กลับมาเป็นแหวนมาไคส่วนดาบกาโร่นั้นกลายเป็นหมาป่าส่วนเสื้อคลุมเวทย์กลายเป็นนกสีขาวโคกะสู้กับหมาป่าซึ่งเป็นดาบของตนเองจนชนะและโคกะก็ได้ดาบของตนเองคืนและเสื้อคลุมเวทย์และโคกะก็ได้เจอกับไทกะผู้เป็นพ่อของตนเองและโคกะก็ได้ไปสู้กับจูดั้มโคกะแปลงร่างเป็นกาโร่เข้าสู้กับจูดั้มที่กลายร่างเป็นมังกรปีศาจแต่ผลคือโคกะแพ้และเกือถูกฆ่าแต่คาคาชิมาช่วยไว้ทันโดยการแบ่งพลังของตนเองให้โคกะใช้ซึ่งทำให้โกเท็นเปลี่ยนเป็นบลูดราก้อนกาโร่และสามารเอาชนะจูดั้มโดยโคกะไปดูอาการของคาคาชิและก็พบว่ามีใครสักคนที่นึกถึงคาคาชิจนคาคาชิกลับโลกเดิมส่วนคุโรมารุก็มีคนเก็บได้และนึกถึงคุโรมารุจนสามารกลับโลกเดิมไปได้อีกคนส่วนคิริอะก็มีใครสักคนเขียนและนึกถึงมือของตนเองจนสามารถกลับไปโลกเดิมได้ส่วนโคกะและเมรุก็ได้ไปเจอกับเขี้ยวแห่งความเศร้าโดยโคกะได้เผยว่าเขี้ยวแห่งความเศร้าเป็นเรื่องของโคกะโดยคาจาริได้เผยว่าเขี้ยวแห่งความเศร้าเกิดจากจินตนาการของมนุษย์ที่สร้างมันขึ้นมาอัศวินมาไคก็เหมือนกันและโคกะและเมรุก็ได้กลับไปก่อนออกไปโคกะก็ได้พูดึงชื่อคาโอรุจนเมรุกลับร่างเดิมเป็นคาโอรุและเดินออกจากดินแดนพันธศันธยาและปรากฏตัวต่อหน้าเรย์และทั้งคู่ก็ได้ดวลดาบกันอีกครั้งและโคกะก็เจอกับไทกะอีกครั้งและในเอนเครดิตทั้งคู่ก็ยังสู้กันและโคกะก็กลับไปหาคาโอรุและโคกะได้แต่งงานกับคาโอรุและมีลูกด้วยกัน1คนนั่นก็คือ ไรกะ โคกะให้เรย์สัญญาว่าเมื่อไรกะอายุ10ปีแล้วโคกะเห็นคาโอรุถูกดูดเข้าไปในสายรุ้งปริศนาซึ่งเป็นมิติบางอย่างก่อนจะทิ้งแหวนซารูบาให้ไรกะและให้กอนซะดูแลไรกะแทนก่อนตนจะเข้าไปในสายรุ้งนั้นและในนิทานมาไคโคกะกลับมาอีกครั้งโดยโคกะยังคงตามหาคาโอรุแต่ยังไม่พบร่องรอยโคกะก็ได้เจอกับริอันและเพื่อนเก่าของตนเองอย่างเร็กกะอีกครั้งก่อนตนเองจะหายไปเรย์ เจ้าของเพลงดาบคู่ผู้ละทิ้งชื่อ และอดีตแห่งดินแดนตะวันตก เป็นคนที่มีใบหน้ายิ้มแย้มราวดอกไม้บานอยู่ตลอดเวลาผิดกับชุดสีดำทะมึนที่สวมใส่และการต่อสู้ที่ดุดันที่มีฝีมือเทียบชั้นเท่ากาโร่ถึงขนาดประมือกันกี่ครั้งก็ลงเอยที่ต่างคนต่างเหนื่อยแล้วก็ตัดสินกันไม่ได้ซักที มีอุปะนิสัยรักสันโดดกินง่ายนอนง่ายแต่รักของหวานเป็นชีวิตจิตใจแต่ในยามหลับใหลเขาก็จะมักฝันร้ายอยู่เสมอๆ ในอดีตเขาคือกิงกะเด็กกำพร้าถูกเฮียวกะอัศวินสีเงินรุ่นเก็บมาเลี้ยง พร้อมๆกับซิซึกะ เขาเติบโตมาเป็นชายหนุ่มผู้รูปงามและกล้าหาญ สมกับผู้สืบทอดตำแหน่งอัศวินมาไคสีเงิน แต่แล้วพ่อบุญธรรมของเขาก็ต้องจบชีวิตลงภายใต้คมดาบของอัศวินแห่งความมืดคิบะ แต่เรย์เห็นแค่เงาของศัตรูเท่านั้นจึงเข้าใจผิดว่านั้นคือ อัศวินมาไคยศกาโร่ ตั้งแต่นั้นมาจึงตามหาอัศวินมาไคสีทองที่ได้สังหารพ่อบุญธรรม และซิซึกะผู้เป็นที่รักตลอดมาจนมาพบกับโคกะที่กำลังต่อกรกับเฮอร์เรอร์ จึงได้ขว้างมีดวิบัติเข้าใส่เพื่อเป็นการท้าทายทันที เรย์เองก็เป็นอีกหนึ่งคนคิดจะกำจัดคาโอรุโดยลึกๆที่ตนเองก็มีใจให้กับคาโอรุด้วยเช่นกันแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องทรมานในวันที่ 100 นั่นเอง ต่อมาภายหลังพบกับบาราโก้ ที่ดื่มยาแปลงโฉมหน้าเป็นริวซากิคาตาจึงสำนึกในการกระทำของตนเองที่ทำให้โคกะเดือดร้อนจึงร่วมหัวจมท้ายกัน และยังเป็นกำลังสำคัญของโคกะในการเข้าป่าไปเก็บผลบาราคัส เพื่อช่วยคาโอรุ ส่วนโคกะเองเมื่อเข้าใจเซเโร่แล้วก็ไม่ได้ติดใจเอาความทั้งยังปกป้องเซโร่ที่ต้องโทษจากสุนัขเฝ้ายามอีกด้วย
ส่วนคู่หูของเรย์ก็คือจีคอรูปใบหน้าของสตรีในหน้ากากหมาป่าชื้อ ซิลว่า ที่ มาจากภาษามาไคแปลว่าครอบครัวในครั้งที่เรย์ได้ต่อสู้กับการ์ม เรย์พลาดท่าถูกการ์มโจมตีเข้าใส่จุดสำคัญแต่เขาก็รอดเพราะว่าซิลว่าได้รับการโจมตีเอาไว้เองจนส่วนของใบหน้าเสียหายไป จากนั้นเรย์จึงนำซิลว่าย้ายจากคอมาที่หลังฝ่ามือแทนเพื่อที่ซิลว่าจะไม่ต้องมาปกป้องเขาเป็นครั้งที่ 2 ในภาคปิดตำนานอัศวินโคกะ เรย์ได้ด้เจอกับโคกะอีกครั้งและทั้งคู่ก็ต่อสู้กับโคกะอีกครั้ง โดยหลังจากโคกะมีครอบครัวโดยให้เรย์สัญญาเรื่องไรกะหลังจากไรกะอายุ 10 ขวบ เรย์ก็มาตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับโคกะโดยเรย์สอนไรกะเกี่ยวกับการเป็นอัศวินมาไคและการจัดเฮอร์เร่อร์ โดยเรย์มักจะชอบกินเค้กของโปรดเป็นชีวิตจิตใจและยิ้มเก่ง รายชื่อตัวละครในเรื่องโทริโกะ
1 ปีครึ่งต่อมา พวกเทปเปพบเครื่องครัวทองคำที่โจอาซ่อนไว้ ตนสู้แพ้อพอลโลกับซาอุส จนได้สติกลับมาอีกครั้ง หลวงพ่ออู่ทอง (ทองคำ)
พระธรรมกิจโกศล อดีตเจ้าอาวาสวัดดงสระแก้ว นำหลวงพ่ออู่ทองมาจากวัดราชบุรณราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร ซึ่งถูกทำลายจากระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2485 ด้วยวิธีจับสลากเลือก และอัญเชิญมาลงยังสถานีอุตรดิตถ์โดยทางรถไฟ โดยเมื่อแรกนำมาประดิษฐานในอุโบสถนั้น ได้มาเป็นพระพุทธรูปปูนปั้นขนาดใหญ่เทอะทะ ไม่สมส่วน คือส่วนพระเศียรใหญ่กว่าปกติ แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2508 ขณะช่างบูรณะอุโบสถ ได้ทำกระเบื้องตกใส่องค์หลวงพ่อ จึงทำให้ปูนกระเทาะออก เผยให้เห็นองค์พระทองคำข้างใน เป็นพระทองคำบริสุทธิ์ สกุลช่างอู่ทอง จึงสันนิษฐานได้ว่าสร้างในพุทธศตวรรษ 17-19  เณรน้อยเจ้าปัญญา
แต่ละตอนจะเกิดปัญหาต่างๆ ที่มาจากเพื่อนเณรในวัดอังโกะกุ () คือ ชูเน็นซัง จินเน็นซัง เท็ซไซซัง และเทะสึไบซัง หรือที่โชกุนอาชิคางะ โยชิมิสึ กับคิเคียวยะซัง เจ้าของร้านขายของชำในละแวกวัด ร่วมกับลูกสาว ทั้งจากวิธีที่ตั้งใจกลั่นแกล้งเล่นๆ(อำ) คำถามทดลองเชาว์ปัญญา เหตุสุดวิสัย หรืออื่นๆ แต่อิคคิวก็ใช้วิธีการนั่งสมาธิเพื่อให้เกิดปัญญา และแก้ไขสถานการณ์ไปได้ทุกครั้ง โดยก่อนจะนั่งสมาธิ อิคคิวซังจะมีคำพูดประจำว่า "ใช้’หมอง นั่ง’มาธิ" และโชกุนก็ยังสั่งการให้ซามูไรชินเอมอน ซึ่งเป็นผู้ตรวจการ เฝ้าติดตามอิคคิวซังไปทุกที่ ราวกับเป็นองครักษ์ส่วนตัว โดยอิคคิวซัง เพื่อนเณร และซาโยจัง เด็กหญิงที่อาศัยอยู่บริเวณวัด จะเรียกว่า "ชินเอมอนซัง" ใบไม้สีทอง
ใบไม้สีทอง หรือ ย่านดาโอ๊ะ เป็นไม้เถาขนาดใหญ่ ใบอ่อนมีมีขนสีน้ำตาลแดง หรือขนสีทองแดงซึ่งเป็นที่มาของชื่อ เป็นพืชถิ่นเดียวพบเฉพาะในเขตจังหวัดปัตตานี นราธิวาส และยะลาเป็นไม้ถิ่นเดียวของไทย พบครั้งแรกโดย ดร.ชวลิต นิยมธรรม ที่น้ำตกบาโจ จังหวัดนราธิวาส ทองประศรี
นางทองประศรีนั้น ในวันที่พลายงามสืบได้ว่าบ้านย่าของตนอยู่ถิ่นไหนและเดินทางมาถึง กำลังนั่งเฝ้าต้นมะยมของตนและเล็งเห็นพลายงามเดินเข้ามาพอดี ก็นึกว่าเป็นเด็กซุกซนทั้งหลายที่จ้องจะมาขโมยมะยม จึงฉวยไม้ตะบองแอบหลังแล้วย่องเข้ามา พลายงามเห็นเข้าก็สะดุ้งบอกว่ามิได้เข้ามาขโมยมะยม แต่ตนนั้นเป็นหลานชายจริง ๆ นางทองประศรีจึงชี้หน้าไปว่าอย่าได้แอบอ้างเป็นหลาน ไหนเป็นหลานก็เข้ามาใกล้ ๆ ย่าหน่อย ย่าจะให้ไม้ตะบองให้หนำใจ พลายงามนึกในใจว่าจะกลัวอันใดกับย่าของตนจึงกระโจนเข้าไปกราบเท้า นางทองประศรีก็หวดตะบองเข้าดังผึง กระทั่งสังเกตได้ว่าเด็กชายคนนี้มีเค้าเหมือนบุตรของตนจึงระลึกได้ว่าเป็นหลายชาย ความตอนนี้เสภาว่า สมเด็จพระสังฆราชแตงโม (ทอง)
"…ท่านให้หล่อรูปท่านไว้รูปหนึ่ง เรื่องหล่อรูปนี้เล่าว่าช่างปั้นหุ่นแสนยากทำไม่เหมือนได้เลย มาได้ตาแป๊ะหลังโกงคนหนึ่งเป็นช่างปั้นอย่างเอก หล่อเอาเหมือนมิได้เพี้ยนผิด ท่านจึงให้หล่อรูปตาแป๊ะไว้เป็นที่ระลึกด้วย รูปหล่อนั้นนั่งพับเพียบประนมมือถือดอกบัว ๆ นั้นถ้าเป็นของเดิมคงแปลว่านั่งทำพุทธบูชาเวลาไหว้พระ ลักษณะรูปทรงสัณฐานของท่านเป็นสันทัดคนทรงสูง ๆ ปากแหลมอย่างเรียกว่าปากครุฑ ถ้าใครเคยเห็นสมเด็จพระวันรัตแดงวัดสุทัศน์ อาจกล่าวว่ามีลักษณะละม้ายคล้ายคลึงกันได้ ในโบสถ์วัดใหญ่นั้นยังมีของเป็นพยานสำคัญอยู่อีกสิ่งหนึ่ง คือฝาบาตรมุกซึ่งเจ้าอธิการวัดได้รักษาต่อ ๆ กันมาใส่ตู้กระจกโดยความเคารพนับถือ จารึกชื่อไว้ว่าฝาบาตรของสังฆราชทอง…เมื่อครั้งปฏิสังขรณ์วัดใหญ่นั้น เล่าว่าท่านได้ปฏิสังขรณ์วัดหนองหว้าซึ่งเป็นวัดอยู่ในตำบลชาติภูมิของท่านด้วย บานประตูวัดหนองหว้านั้นก็สลักเสลาลวดลายวิจิตรบรรจง จนบางคนมาเห็นบานประตูวัดสุทัศน์ลายสลักเครือไม้นกเนื้อสลับซับซ้อนกันหลายชั้น ที่วัดใหญ่เป็นลายสลักชั้นเดียว ถึงวัดหนองหว้าก็คงเป็นชั้นเดียว บานประตูวัดสุทัศน์ หนังสือพระราชวิจารณ์กล่าวชัดเจนเสียแล้วว่าเป็นของรัชกาลที่ ๒ ทรงสร้างซึ่งคนทั้งหลายเคยพิศวงว่าเอามาแต่ที่โน่นที่นี่นั้นผิดหมด
พระราชพงศาวดาร แผ่นดินสมเด็จพระสรรเพชญที่ ๘ กล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า  ตำนานคนตัดไผ่
ตำนานคนตัดไผ่ หรือ ตำนานเจ้าหญิงคะงุยะ (Japanese: 竹取物語 หรือ かぐや姫, English: The Tale of the Bamboo Cutter หรือ The Tale of Princess Kaguya) เป็นตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่นที่มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 ที่ถือกันว่าเป็นวรรณกรรมญี่ปุ่นชิ้นที่เก่าแก่ที่สุด[1][2] และเป็นตัวอย่างของที่มาของนวนิยายเชิงวิทยาศาสตร์[3] พระครูสถิตโชติคุณ (ไสว ฐิตวณฺโณ)
๑.หลวงปู่พูน เกสโร อดีตเจ้าอาวาสวัดใหม่ปิ่นเกลียว เป็นยอดพระเกจิฯ ร่นเดียวกับหลวงพ่อแช่ม วัดตาก้อง นครปฐม หลวงพ่อวงษ์ วัดทุ่งผัดกูด และสหธรรมิกรุ่นพี่ของ หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ซึ่งหลวงพ่อเงินท่านนับถือหลวงปู่พูน ในฐานะเป็นพระเกจิฯ รุ่นอาวุโสและเคยนิมนต์ให้มาปลุกเสกวัตถุมงคลรุ่นแรกๆ ของท่านหลวงปู่พูนท่านเป็นเจ้าตำรับวิชาคงกระพันชาตรี ขนาดใช้ฝ่ามือผ่าไม้รวกได้ วัตถุมงคลหลวงปู่พูน เซียนพระรุ่นเก่าๆรู้จักกันดี เช่นพระสังกัจจายน์ เนื้อผงใบลาน นางกวัก เนื้อผงดินเผา ปลัดขิก เหรียญรุ่น ๑ พ.ศ. ๒๔๙๐ ผ้ายันต์-ผ้าประเจียด-ตะกรุดโทนปัจจุบันโด่งดังแต่หายากมาก หลวงพ่อไสว ได้รับการถ่ายทอดวิชา การลงอักขระเลขยันต์คงกระพันชาตรี วิชามหาอุด วิชาเมตตามหานิยม และอาถรรพ์เวทย์หลายด้านครบถ้วนจากหลวงปู่พูน ชนิดที่เรียกว่าครอบจักรวาลทีเดียว ที่หลวงพ่อไสวโด่งดังมากคือ ตะกรุดโทน ตำรับหลวงปู่พูน หลวงปู่พูน มรณภาพ เมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๑ ปัจจุบันมีรูปเหมือนขนาดเท่าองศ์จริงประดิษฐานอยู่ที่ ณ วัดใหม่ปิ่นเกลียว เป็นที่เคารพนับถือของคนนครปฐมมาก ทุกครั้งที่ทางวัดมีงานสำคัญ จะนิมนต์หลวงพ่อไสว ไปร่วมงานในฐานนะศิษย์เอกหลวงปู่พูน วัดใหม่ปิ่นเกลียว อันเป็นที่ อมตะในตำรับผ้ายันต์-ตะกรุดโทน ซาโตชิ (โปเกมอน)
right|frame|200px|ซาโตชิตอนไม่ใส่หมวก ระหว่าง เนื้อเรื่องในฤดูกาลแรก ซาโตชิไม่ได้ฝึกฝนตัวเองเพื่อให้ตัวเองก้าวหน้าแต่เป็นการจับโปเกมอนให้ได้ มากกว่าชิเงรุแทน ต่อมาซาโตชิสนใจจุดเด่นของโปเกมอนแต่ละตัวมากขึ้น ในการทัวร์สัมมนาชิโรกาเนะในเขตโจโต ซาโตชิได้ชนะการต่อสู้กับชิเงรุด้วยการเติบโตและความอ่อนน้อมถ่อมตัว ซึ่งถือว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของเขา ซาโตชิเติบโตมากขึ้นในเรื่องของความสัมพันธ์กับโปเกมอน อย่างเช่นตอนที่มังกี้ฉกหมวกของเขาไป ในตอน Primeape Goes Bananas (Japanese: おこらないでねオコリザル！Angry Okorizaru: EP025) เขาส่งเสียงร้องขอหมวกคืน แม้แต่การปืนต้นไม้เพื่อให้ได้หมวกคืนมา แต่ตอนที่เอปามทำเช่นเดียวกับแมนกี้ในตอน Slaking Kong (Japanese: 驚異！巨大ケッキングの山!! Marvel! Mountain of the Giant Kekking!!: AG179) เขาพูดเพียงแค่ว่าเขารู้สึกแปลกเมื่อไม่ได้ใส่หมวกใบนั้น การแกะรอยในเพชรพระอุมา
การแกะรอยสัตว์นั้น พรานป่าผู้ชำนาญการแกะรอยจะสังเกตสภาพแวดล้อมของป่าก่อนทำการแกะรอย ถ้าป่าที่ตามแกะรอยสัตว์เป็นป่าดงดิบ อันตรายในการแกะรอยย่อมมากกว่าการแกะรอยในป่าดิบชื้นหรือป่าเบญจพรรณ
ต้นไม้น้อยใหญ่ในป่า จึงมีความแตกต่างกันตามแต่ชนิดของป่า ป่าดงดิบส่วนใหญ่ต้นไม้ที่เจริญเติบโตในป่าได้แก่ ยางโอน ยางแดง สัก มะหวด ล้านช้าง มะเดื่อปล้อง นอกจากไม้ใหญ่ที่เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าแล้ว แหล่งไม้เถาไม้เลื้อยในป่า ก็ยังเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมอีกหลายชนิด เช่น ค่างแว่น ลิง ชะนีหน้าขาว กระรอกดำ หมี กระแต เป็นต้น คิริสึโบะ
ปิ่นหักทองกล่องปันบางส่วนให้ แหวนทองเหลือง
กฤษฎา ดำรงค์พร กับญาติๆ เดินทางไปเที่ยวดอยติ โดยมีกำนันพ่อของ ดวงใจ คุ้มเกิด เป็นคนต้อนรับขับสู้ และแล้วความรักของกฤษฎากับดวงใจก็เกิดขึ้นที่ดอยติถึงขั้นได้เสียกัน โดยกฤษฎาสัญญาว่ จะไปขอดวงใจกับพ่อกำนัน แต่ว่าพอวันรุ่งขึ้นกฤษฎาก็ได้รับโทรเลขด่วนให้เดินทางกลับกรุงเทพฯ จึงไม่ได้พูดจากเรื่องแต่งงานกันกับพ่อกำนัน แต่กฤษฎาได้มอบล๊อตเก็ตต้นตระกูลให้ดวงใจไว้เป็นประกันความรัก ส่วนดวงใจนั้นก็มีเพียง แหวนทองเหลือง ไร้ราคามอบให้กฤษฎาสวมไว้ โดยกฤษฎาบอกว่า หากเห็นแหวนทองเหลืองที่นิ้ว ก็หมายว่าหัวใจเขามีดวงใจเพียงคน ตำนานคนตัดไผ่
เมื่อวันที่จะต้องกลับใกล้เข้ามา จักรพรรดิมิกะโดะก็ทรงส่งทหารมาล้อมบ้านเพื่อป้องกันไม่ให้ชาวจันทรประเทศมาเอาตัวคะงุยะฮิเมะไปได้ แต่เมื่อทูตจาก “สรวงสวรรค์” มาถึงประตูบ้านของทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะ ทหารที่มารักษายามต่างก็ตาบอดกันไปตาม ๆ กันเพราะความแรงของแสงที่เรืองออกมา คะงุยะฮิเมะประกาศว่าแม้ว่าตนเองจะมีความรักเพื่อนหลายคนบนมนุษยโลกแต่ก็จำต้องเดินทางกลับไปยังจันทรประเทศซึ่งเป็นบ้านเมืองที่แท้จริงของตนเอง จากนั้นคะงุยะฮิเมะก็เขียนจดหมายร่ำลาขออภัยต่อทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะและภรรยา และ ต่อจักรพรรดิมิกะโดะ และมอบเสื้อคลุมให้บิดามารดาเลี้ยงไว้เป็นที่ระลึก จากนั้นก็เอาผอบยาอายุวัฒนะ (elixir of life) แนบไปกับจดหมายให้แก่ทหารยามไปถวายพระจักรพรรดิ เมื่อยื่นจดหมายให้แล้วและเอาเสื้อคลุมขนนกพาดไหล่เสร็จคะงุยะฮิเมะก็ลืมความคิดถึงและทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับมนุษยโลกจนหมดสิ้น ขบวนชาวทูตสวรรค์ก็นำคะงุยะฮิเมะกลับไปยังจันทรประเทศ ทิ้งทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะและภรรยาไว้กับความโศรกเศร้าจนในที่สุดก็ล้มเจ็บ กรุสมบัติ
กฎที่เกี่ยวกับกรุสมบัติได้รับการพิจารณากันอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกโดยศาลฎีกาแห่งรัฐออริกอนในปี ค.ศ. 1904 ในกรณีที่เกี่ยวกับเด็กชายผู้พบเหรียญทองที่มีมูลค่าหลายพันดอลลาร์สหรัฐที่ซ่อนไว้ในกล่องโลหะขณะที่ทำความสะอาดเล้าไก่ ศาลเข้าใจผิดว่ากฎที่ใช้ในการตัดสินเป็นกฎเดียวกันกับกฎที่ใช้ก่อนหน้านั้นในการระบุความเป็นเจ้าของแก่ผู้พบสิ่งของที่สูญหายและหาเจ้าของไม่ได้ การที่ศาลตัดสินว่าสิ่งที่พบเป็นของเด็กผู้พบก็เท่ากับเป็นนัยยะว่าผู้พบมีสิทธิในสิ่งของที่ถูกฝังเอาไว้ และละเลยสิทธิของผู้เป็นเจ้าของที่ดินที่พบสมบัติ[26] ตำนานคนตัดไผ่
นอกจากนั้นก็ยังมีผู้เสนอว่า “ตำนานคนตัดไผ่” เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ “ทะเลสาบหงส์ขาว” (Swan Lake) ที่เขียนโดยปีเตอร์ อิลิช ไชคอฟสกีด้วย ซึ่งอาจจะมาจากการที่คะงุยะ-ฮิเมะสวม “hagoromo” (羽衣 หรือ “เสื้อคลุมขนนก”) เมื่อพร้อมที่จะเดินทางกลับจันทรประเทศ แต่ฮะโกะโระโมะเกี่ยวข้องมากกว่ากับตำนานที่เรียกว่า “hagoromo densetsu” เช่นในเรื่องที่บันทึกใน “Ohmi-no-kuni Fudo ki” ที่เป็นเรื่องของชายผู้ที่สอนสุนัขให้ขโมยเสื้อคลุมขนนกของนางฟ้าแปดองค์ขณะที่กำลังสรงน้ำ ซึ่งทำให้องค์หนึ่งต้องตกไปเป็นภรรยา เรื่องหลังนี้มีความคล้ายคลึงกันมากกับตำนานเยอรมันที่ “โวลันเดอร์ช่างเหล็ก” (Völundr หรือ Wayland the Smith) และน้องชายที่แต่งงานกับนางหงส์ นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีความคล้ายคลึงเป็นอันมากกับเรื่อง “พระสุธน-มโนราห์” ที่ตัวเอกของเรื่องเป็นนางกินรีที่ถอดปีกถอดหางลงเล่นน้ำเมื่อถูกจับ จนต้องกลายมาเป็นพระมเหสีของพระสุธน ตำนานคนตัดไผ่
ในซีรีส์อนิเมะ/มังงะ “เทพอสูรจิ้งจอกเงิน” ตัวเอกในเรื่องอินุยาฉะสวมฮาโอะริที่ทำด้วยขนของหนูไฟ ซึ่งเป็นเนื้อหาที่มาจากตำนานคนตัดไผ่ โครงเรื่องในภาพยนตร์ “เทพอสูรจิ้งจอกเงิน” เรื่องที่สอง “The Castle Beyond the Looking Glass” เป็นเรื่องที่เนื้อเรื่องส่วนใหญ่แล้วมาจากโครงเรื่องของตำนานคนตัดไผ่โดยตรง ลีเมอร์ไผ่สีทอง
ลีเมอร์ไผ่สีทอง กินเนื้อเยื่อของต้นไผ่เป็นอาหาร โดยกินมากถึง 500 กรัมต่อวัน และมีความสามารถพิเศษที่แตกต่างไปจากลีเมอร์ไผ่ชนิดอื่น ๆ คือ สามารถกินไผ่ที่มีฤทธิ์เป็นไซยาไนด์อยู่ในนั้นได้โดยที่ไม่เป็นอะไร โดยเฉพาะไผ่ชนิด "Cathariostachys madagascariensis" หรือ "volohosy" ในภาษามาลากาซี ที่มีฤทธิ์เพียงพอที่จะฆ่ามนุษย์ให้ตายได้ถึง 8 คน ทั้งนี้เป็นเพราะผลมาจากการวิวัฒนาการให้อยู่รอดจากการอยู่ในสภาวะแวดล้อมที่จำกัดด้วยเรื่องของอาหาร ซึ่งในปัจจุบัน ยังไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะทราบถึงกลไกของร่างกายลีเมอร์ไผ่สีทองว่าทำไมถึงกินไซยาไนด์เข้าไปได้โดยที่ไม่มีอันตรายได้อย่างไร โมะริ ทะกะชิกะ
ซึ่งในสมัยการปกครองของเขาถือได้ว่าแคว้นโจชูเป็นไม้
เบื่อไม้เมากับ รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ ตลอดและแคว้น
โจชูก็คือกุญแจสำคัญในการล่มสลายของ เอโดะบะคุฟุ แต่ปางบรรพ์
ฝ่ายรพินทร์ออกเดินทางจากนิทรานครมาได้หลายชั่วโมง ก็มาพักอยู่ยังเนินหนึ่งใกล้หินสองก้อนที่งอกขึ้นเป็นรูปช่องประตู แต่แล้วก็พบว่า ที่นั่นมีว่านผีปอบขึ้นเต็มไปหมด รพินทร์ลงไปจัดการข่มอาถรรพณ์ และบุญคำพามาพบว่านวิเศษที่เรียกว่า “ไพลดำ” บอกขุด จะเป็นแก้วสารพัดนึก นึกอะไรก็ได้อย่างนั้น แต่รพินทร์บอกว่าตนไม่มีวิชาพอ และบอกให้บุญคำล้มเลิกความคิดเสีย คืนนี้ทั้งคณะหลับอย่างเป็นสุข เว้นช่วงหนึ่งที่ตื่นมาหลายคนเพราะเสียงผีปอบโหยหวน พอตีห้า ฝนก็กระหน่ำหนักลงมา ต้องตั้งกระโจมหลบฝนกันอลหม่าน นวศิลป์
นอกจากนี้ยังมีการหาวัสดุและแร่ธาตุจากธรรมชาติ ได้แก่ งาช้าง เงิน ทองแดง นำมาใช้ด้วยเช่นกัน พระอานนท์
ท่านพระพุทธโฆษาจารย์ได้เล่าไว้ว่า ท่านพระอานนท์มีปัญญา มีความจำดี ท่านได้ฟังครั้งเดียว ไม่ต้องถามอีกก็สามารถจำได้เป็น 15,000 คาถา โดยไม่เลอะเลือน ไม่คลาดเคลื่อน เหมือนบุคคลเอาเถาวัลย์มัดดอกไม้ถือไป เหมือนจารึกอักษรลงบนแผ่นศิลา เหมือนน้ำมันใสของราชสีห์ที่บุคคลใส่ไว้ในหม้อทองคำ ฉะนั้น ดงมรณะ
รพินทร์และคณะนายจ้างแกะรอยไอ้แหว่งประมาณ 5 - 6 ชั่วโมงจากป่าหวาย เกิดปะทะกับโขลงของไอ้แหว่ง ดารินยิงสุ่มสี่สุ่มห้าใส่โขลงช้างที่ดาหน้าเข้าหาอย่างประสงค์ร้ายด้วย .300 เวเธอร์บี แม็กนั่ม ผลปรากฏว่ากระสุนนัดนั้นโดนไอ้แหว่งเข้าที่ท้องอย่างจัง เป็นบาดแผลฉกรรจ์หลบหนีไป รพินทร์ติดตามรอยไอ้แหว่งไปจนถึงน้ำตกใหญ่และค้นพบด่านทางลับเข้าหุบหมาหอน ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ภายหลังน้ำตก ไพรมหากาฬ
พรานบุญคำเดินทางกลับมาจากบริษัทไวล์ดไลฟ์ของนายอำพล ภายหลังจากที่นำหนังไอ้กุดไปมอบให้ในเวลาประมาณสี่โมงเย็น พร้อมกับเล่าเหตุการณ์ที่ถูกโขลงของไอ้แหว่งถล่มปางพักที่พุบอนเมื่อสามชั่วโมงที่ผ่านมา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโป่งกระทิง พรานบุญคำเอาชีวิตรอดมาได้ด้วยการหลบเข้าไปในกอไผ่ แต่อินลูกหาบที่ติดตามไปด้วยเสียชีวิตคาที่ ในวันรุ่งขึ้นรพินทร์และคณะนายจ้างย้อนกลับไปยังตำแหน่งที่พรานบุญคำและอินถูกโขลงช้างถล่ม โดยมีพรานบุญคำเป็นผู้นำทาง พบเจอกับซากของอินที่เละจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ปืนของพรานบุญคำหล่นอยู่บริเวณกอไผ่ ในระหว่างเดินทางกลับพบกับโขลงของไอ้แหว่ง รพินทร์พาเชษฐาไปดูช้างใหญ่ด้วยวิธีการคลานคืบแบบชนิดประชิดตัวกลางโขลงช้าง ซึ่งสร้างความตื่นตกใจระคนทึ่งในตัวของรพินทร์เป็นอย่างมาก แต่โขลงช้างได้กลิ่นมนุษย์ที่อยู่เหนือลม ทำให้เกิดการปะทะกันระหว่างโขลงของไอ้แหว่ง รพินทร์และคณะนายจ้างซึ่งยิงช้างใหญ่ล้มถึง 8 ตัว สมเด็จพระสังฆราชแตงโม (ทอง)
สมเด็จเจ้าแตงโม เดิมชื่อ ทอง เป็นชาวนาหนองหว้า กำพร้าพ่อแม่แต่เล็กอยู่กับพี่สาว พี่สาวใช้ให้ ตำข้าว หาฟืนทุกวัน วันหนึ่งตำข้าวหก พี่สาวคว้าฟืนไล่ตีเลยวิ่งหนีเอาตัวรอด (อายุประมาณ ๙ - ๑๐ ขวบ) แล้วเข้าเมืองเที่ยวระเหเร่ร่อนเข้าหมู่ไปตามฝูงเด็ก ๆ จนมีเพื่อนเล่นเพื่อนเที่ยวมาก เช่น เด็กบ้าน เด็กวัด เด็กทองนี้ได้เที่ยวอด ๆ อยาก ๆ อาศัยแต่น้ำประทังความหิวไปวันหนึ่ง ๆ ด้วยความอดทน วันหนึ่งลงเล่นน้ำกับเด็กวัดใหญ่ที่ท่าหน้าวัด มีเปลือกแตงโมลอยน้ำมา ๑ ชิ้น ด้วยความหิวจึงคว้าเปลือกแตงโมได้แล้วก็ดำน้ำลงไปเคี้ยวกินแล้วโผล่ขึ้นมา เพื่อเด็กที่เล่นน้ำด้วยกันรู้ว่าเด็กทองกินเปลือกแตงโม ก็พากันเย้ยหยันต่าง ๆ ว่าตะกละกินเปลือกแตงโม จึงได้พากันเรียกว่าเด็กแตงโม ถึงอย่างไรก็ดี เด็กทองก็ไม่แสดงความเก้อเขินขัดแค้นต่อเพื่อเด็กด้วยกัน คงยิ้มแย้มแจ่มใสพูดจาเล่นหัวตามเคย ตั้งแต่วันนั้นมาก็กระจ๋อกระแจ๋กับเด็กวัดใหญ่จนได้เข้าไปเล่นหัวอยู่ในวัดกับเพื่อน ทั้งได้ดูเพื่อนเขาเขียนอ่านกันอยู่เนือง ๆ แล้วก็เลยนอนค้างอยู่กับเพื่อในวัดด้วยกัน วันหนึ่งเป็นพิธีมงคลการ เจ้าเมืองได้นิมนต์สมภารไปสวดมนต์เย็น ครั้นเสร็จแล้วกลับวัด พอตกเวลากลางคืนสมภารจำวัดตอนใกล้รุ่งฝันว่าช้างเผือกตัวหนึ่งได้เข้ามาอยู่ในวัด แล้วขึ้นไปบนหอไตร แทงเอาตู้พระไตรปิฎกล้มลงหมดทั้งหอ ครั้นตื่นจากจำวัดท่านก็นั่งตรองความฝันจึงทราบได้โดยตำราลักษณะสุบินทำนาย พอได้เวลาท่านจะไปฉันที่บ้านเจ้าเมือง ท่านสั่งกับพระเฝ้ากุฏิว่า ถ้ามีใครมาหาให้เอาตัวไว้ก่อนรอจนกว่าจะพบท่าน แล้วท่านก็ไปฉัน ครั้นเสร็จแล้วกลับมาวัดถามพระว่ามีใครมาหาหรือเปล่า พระตอบว่าไม่มีใครมาหา ท่านจึงคอยอยู่จนเย็นก็ไม่เห็นมีใครมาจึงไต่ถามพระสามเณรศิษย์ว่าเมื่อคืนมีใครแปลกหน้าเข้ามาบ้างหรือเปล่า เด็กวัดคนหนึ่งเรียนว่า มีเด็กทองเข้ามานอนด้วยคนหนึ่ง ท่านจึงได้ให้ไปตามตัวมา ครั้นเด็กทองมาแล้ว ท่านจึงได้พิจารณาดูรู้ว่าเด็กทองนี้เองที่เข้าสุบิน ท่านจึงไต่ถามเรื่องราวต่าง ๆ จนได้ความตลอดแล้ว จึงชักชวนให้อยู่ในวัดมิให้ระเหระหนไปไหน
ธรรมเนียมวัดแต่โบราณ เมื่อใครพาเด็กให้มาเล่าเรียนแล้ว มักจะปล่อยให้เล่นหัวกันเสีย ให้คุ้นเคย สัก ๒ - ๓ เวลาก่อน จึงจะให้ลงมือเขียนอ่าน พอถึงวันกำหนดท่านจึงเรียกเด็กทองให้เขียนหนังสือ เด็กทองก็เขียนได้ตั้งแต่ ก, ข, ก. กา, ไปจนถึงเกยตลอดจนอ่านหนังสือพระมาลัยได้ ท่านมีความประหลาดใจจึงถามว่าเจ้ารู้มาจากไหน เด็กทองบอกว่ารู้ที่วัดนี้เอง เพราะดูเพื่อนเขาเขียนเขาอ่านจึงจำได้ ท่านสมภารจึงได้ให้บวชเป็นเณรหัดเทศน์ธรรมวัตรและมหาชาติ และเรียนอรรถแปลบาลีด้วย ครั้นเทศกาลเข้าพรรษา เจ้าเมืองให้สมภารเทศน์ ไตรมาส วันหนึ่งท่านสมภารไม่สบาย จึงให้สามเณรแตงโมไปแทน ครั้นสามเณรแตงโมไปถึงเจ้าเมืองเห็นเข้าก็ไม่ศรัทธา จึงบอกว่าเมื่อพ่อเณรมาแล้วก็เทศน์ไปเถิด แล้วกลับเข้าไปในห้องเสีย สามเณรแตงโมก็ขึ้นเทศน์ พอตั้งนะโมแล้วเดินบทจุลนีย์เริ่มทำนองธรรมวัตรสำแดงไป ผู้ทายกทั้งข้างหน้าข้างในได้ฟังเพราะจับใจ ทั้งกระแสเสียงก็แจ่มใส เมื่อเอ่ยถึงพระพุทธคุณมีพระอรหังเป็นต้น เสียงสาธุการและพนมมือแลเป็นฝักถั่วไปทั้งโรงธรรม ท่านเจ้าเมืองฟังอยู่ข้างในถึงกับนั่งอยู่ไม่ได้ จึงต้องกลับมานั่งฟังข้างนอกอย่างเคย และเพิ่มเครื่องกัณฑ์ติดเทียนขึ้นอีก เมื่อเทศน์จบแล้ว โดยความเลื่อมใสเข้าไปประเคนของและซักไซ้ไต่ถามเหตุผลว่าอยู่ที่ไหนแล้วปวารณาเป็นโยมอุปัฏฐาก อาราธนาให้มาแทนสมภารต่อไปว่า ท่านแก่เฒ่าชราอาพาธอย่าให้มาประดักประเดิดเลย ขอให้พ่อเณรมาเทศน์แทนท่านเถิด ต่อนั้นไปสามเณรแตงโมก็มาเทศน์แทนเสมอ สามเณรแตงโมนี้ได้เล่าเรียนศึกษายังอาจารย์ที่มีอยู่ในอารามต่าง ๆ ในเมืองเพชรบุรี การศึกษาเช่นทางพระปริยัติธรรมและข้อกิจวัตรปฏิบัติจนสิ้นความรู้ของท่านสมภารในสมัยนั้น ท่านสมภารจึงได้พาตัวสามเณรแตงโมเข้ากรุงศรีอยุธยา ไปฝากไว้ต่อคุณวัดหลวงแห่งหนึ่งได้ศึกษาพระปริยัติธรรมจนจบพระไตรปิฎก นับได้ว่าเป็นเปรียญแล้ว ได้อุปสมทบเป็นพระภิกษุที่มีชื่อเสียงโด่งดัง จนเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดันนับถือ โปรดให้เป็นอาจารย์สอนหนังสือพระราชบุตร พระราชนัดนา ให้เสด็จมาเล่าเรียนพระพุทธศาสนา ปฏิบัติในคัมภีร์พระไตรย์เภธางค์สาตร์ นัยว่ากาลภายหลังมาเมื่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอพระองค์นั้นได้เสด็จเสวยราชย์แล้ว โปรดตั้งพระอาจารย์แตงโมเป็นพระราชาคณะที่พระสุวรรณมุนี ซึ่งปรากฏในฝูงชนภายหลังเรียกกันว่า สมเด็จเจ้าแตงโม เมื่อท่านได้มั่งคั่งด้วยสมณศักดิ์ฐานันดรแล้ว ภายหลังต่อมาท่านคิดถึงภูมิลำเนาบ้านเกิดเดิม และวัดอันเป็นสถานมูลศึกษาของท่าน จึงได้ถวายพระพรลาสมเด็จพระเจ้าแผ่นดินว่า จะออกไปปฏิสังขรณ์พระอารามที่เคยอยู่พำนักอาศัยเป็นการบำเพ็ญพุทธบูชา ก็ทรงอนุญาตอนุโมทนาแล้วถวายท้องพระโรงในพระราชวังองค์หนึ่งเป็นการช่วย เจ้าคุณอาจารย์ท่านได้นำมาประดิษฐานเป็นศาลาการเปรียญไว้ในวัดใหญ่นั้น ตัวไม้และเสาไม้ใหญ่งามมาก ลวดลายที่เขียนและลายสลักก็เป็นฝีมือโบราณ บานประตูศาลาการเปรียญสลักงามเป็นลายก้านขดปิดทองอย่างวิจิตร
สมเด็จเจ้าแตงโม ได้ให้ช่างหล่อรูปท่านไว้รูปหนึ่ง แต่พระยาดำรงราชานุภาพว่า "ของสำคัญอีกอย่างหนึ่งนั้น คือรูปพระสงฆ์หล่อเท่าตัวคนนั่งพับเพียบพนมมือ ฝีมือที่ปั้นและหล่อเหมือนคน ดีกว่ารูปของท่านขรัวโตหรือรูปสมเด็จพระราชาคณะที่ได้เคยเห็นในที่อื่น ๆ รูปนั้นเขาเรียกกันว่ารูปสมเด็จเจ้าแตงโม คือท่านผู้ที่สร้างวัดใหญ่นี้…ระลึกถึงชาติภูมิจึงออกมาบูรณะวัดใหญ่และสร้างวัดขึ้นมาอีก ๒ วัด คือ วัดหนองหว้าวัด เพื่ออุทิศให้โยมมารดา และวัดดอนบ้านใหม่ เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้โยมบิดา ทำเท่ากันเหมือนกัน แลยังปรากฏอยู่ด้วยกัน จนตราบเท่าทุกวันนี้ทั้ง ๒ วัด วัดใหญ่นั้นมีนามใหม่เรียกว่า วัดใหญ่สุวรรณาราม ตามชื่อของสมเด็จสังฆราชองค์นั้น และราษฎรพากันนับถือจึงให้ช่างจีปั้นรูปหล่อสังฆราชทองในเวลาท่านออกมาเมืองเพชรบุรี แล้วหล่อไว้สักการบูชาตราบเท่าจนกาลบัดนี้ รูปสมเด็จเจ้าแตงโมนี้มีเวลาเอาออกแห่งเป็นครั้งคราว
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชวินิจฉัยเกี่ยวกับสมณศักดิ์ของสมเด็จเจ้าแตงโมไว้ในพระราชหัตถเลขาเมื่อเสด็จประพาสมณฑลราชบุรีใน ร.ศ. ๑๒๘ ฉบับที่ ๕ ว่า  ตำนานคนตัดไผ่
แต่การศึกษาเรื่องนี้ในคริสต์ทศวรรษ 1980 พบว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวมิใช่ความสัมพันธ์กันอย่างง่าย ๆ ตามที่เชื่อกันมาแต่เดิม โอะกุสึ (Okutsu) [11] ให้คำอธิบายอย่างยืดยาวถึงการค้นคว้าและให้ความเห็นว่าหนังสือ “Jinyu Fenghuang” เป็นหนังสือที่เขียนสำหรับเด็ก ฉะนั้นบรรณาธิการก็อาจจะถือโอกาสปรับให้เหมาะสมกับผู้อ่าน นอกจากนั้นแล้วหนังสือรวมตำนานทิเบตเล่มอื่นก็ไม่มีเรื่องใดที่คล้ายคลึงกับ “ตำนานคนตัดไผ่”[11] วัดร่ำเปิง (ตโปทาราม)
เหตุการณ์ต่อจากนั้น มีพระธุดงค์รูปหนึ่งปักกลดตรงบริเวณวัดร่ำเปิงในปัจจุบัน ท่านทูลพระเจ้ายอดเชียงรายว่าเมื่อตอนกลางคืน ท่านเห็นรัศมีสว่างบริเวณต้นมะเดื่อซึ่งไม่ห่างจากที่ท่านปักกลด จึงสงสัยว่าน่าจะมีพระธาตุประดิษฐานอยู่บริเวณดังกล่าว เมื่อพระเจ้ายอดเชียงรายทราบดังนี้ จึงอธิษฐานว่า ถ้าที่แห่งนั้นมีพระบรมธาตุฝังอยู่ ขอให้ช้างพระที่นั่งที่ท่านกำลังทรงไปหยุด ณ ที่แห่งนั้น จากนั้นช้างเดินไปหยุดที่ใต้ต้นมะเดื่อ พระองค์จึงขุดดินบริเวณนี้และพบพระเขี้ยวแก้วบรรจุอยู่ในผอบดินแบบเชียงแสน พระองค์จึงทรงทำพิธีสมโภช และอธิษฐานขอเห็นอภินิหารของพระบรมสารีริกธาตุนั้นจากนั้นจึงบรรจุลงในผอบทอง แล้วนำไปบรรจุไว้ในพระเจดีย์ที่สร้างขึ้นใหม่ในบริเวณนั้น และจารึกประวัติหารสร้างวัดนี้ลงในศิลาจารึกเป็นตัวหนังสือฝักขาม แปลเป็นภาษาไทยได้ว่า “วันศุกร์ขึ้นสามค่ำเดือนเจ็ด ปีชวด พุทธศักราชสองพันสามสิบหาปี เวลา 08.20 น. ได้ฤกษ์ภรณี (ดาวงอนไถ) ได้โยคมหาอุจจ์” โดยมีพระนางอะตะปาเทวี ซึ่งเป็นพระมเหสี ดำเนินการสร้างแต่งตั้งคณะกรรมการทั้งที่เป็นพระมหาเถระและผู้สร้างฝ่ายอาณาจักร นอกจากนี้ยังมีการสร้างพระพุทธรูปเป็นประธาน และพระพุทธรูปตามซุ้มที่พระธาตุเจดีย์กับได้สร้างพระไตรปิฏกและพระราชทานทรัพย์ (นา) เงิน (เบี้ย) เป็นจำนวนมหาศาล จิตรางคนางค์
ฝ่ายดาริน เดินทางมาถึงจุดที่ช้างงาดำงัดหินลงกลิ้งใส่นายจ้างฝ่ายรพินทร์และสำรวจรอยกัน ระหว่างสำรวจ เสือลายพาดกลอนตัวหนึ่ง กระโจนเข้าตะครุบใส่อนุชา แต่ดารินสามารถคว่ำมันได้กลางอากาศอย่างน่าหวดเสียว อย่างเดียวกับที่รพินทร์เคยทำมาก่อนหลายครั้ง ที่นั้นเอง ที่ดารินสั่งทำกระดึงไม้ไผ่ผูกคอเจ้าด้วน เพื่อกันไม่ให้หลงเข้าใจผิดว่าอาจเป็นช้างผีลงของมันตรัย ทั้งคณะเดินทางต่อไป ในที่สุดก็เดินทางถึงหมู่บ้านตะเคียนทองในช่วงบ่ายแก่ๆ และต้องตกใจเมื่อพบกับสภาพหมู่บ้านร้างจากคชภัย ที่นั่น ปะทะกับฝูงหมาป่าที่เข้ามากินซากอย่างอลหม่าน จนแม้กระทั่งลูกซองก็แทบจะเอาไม่อยู่ ต้องใช้เอ็ม 16 ไล่หมาพวกนั้นไป โอกามิซัง
"โอคามิ เรียวโกะ" สมาชิกสายบู๊ของกลุ่มชุมนุมกิจกรรม "ธนาคารโอโตกิ" พร้อมเพื่อนสนิท "อากาอิ ริงโกะ" ได้ออกทำภารกิจที่ได้รับไหว้วานมาตามปกติ แต่ระหว่างการเจรจากับนักเลงที่เป็นเป้าหมาย นักเลงได้หยิบมีดที่ตนเองซ่อนไว้ออกมา หมายจะทำร้ายทั้งคู่ ได้มีหินลึกลับปรากฏมาจู่โจมนักเลง ทำให้เขาชะงัก และได้รับการประเคนหมัดของเรียวโกะซังไปเต็มๆ แต่ก็ทำให้เรียวโกะรู้ตัวว่า มีใครบางคนกำลังคอยสะกดรอยตามพวกเธออยู่.. การแกะรอยในเพชรพระอุมา
พนมเทียนได้นำเอาทักษะความรู้ในการสังเกตรอยหยดเลือดและการคาดคะเนของบาดแผล สอดแทรกในเพชรพระอุมาผ่านทางพันตรีไชยยันต์ อนันตรัย ที่มองเห็นหยดเลือดของไอ้แหว่ง ช้างใหญ่เกเรที่ถูกกระสุนปืนผ่านผ่านเข้ากลางลำตัวแล้วทะลุเลยออกไป ถึงแม้กระสุนจะไม่ฝังใน แต่เลือดของไอ้แหว่งกลับหยดเป็นทางจำนวนมาก ทำให้ไชยยันต์สามารถคาดคะเนได้ถึงการจบชีวิตของไอ้แหว่งในอีกไม่นาน วัยกระเตาะ ตึ่ง ตึง ตึ๊ง
เรื่องราวเกี่ยวกับเด็กชายคนหนึ่งชื่ออิชิโนเซะ ไค ซึ่งอาศัยอยู่ชายป่ากับแม่ซึ่งเป็นโสเภณี อามามิยะ ชูเฮ ซึ่งเป็นลูกชายของนักเปียโนชื่อดังผู้เพิ่งย้ายมาเรียนโรงเรียนเดียวกับไค ได้ค้นพบพรสวรรค์อันแสนวิเศษของไค เมื่อได้ฟังเสียงเปียโนหลังหนึ่งซึ่งอยู่ในป่า และมีเพียงไคเท่านั้นที่สามารถดีดเปียโนตัวนี้ได้ โอโอะกะ ทะดะซุเกะ
อีกคดี ช่างตัดกิโมโนมาแจ้งความว่า ผ้าถูกขโมยไปหลายสำรับ โอโอะกะสั่งให้เจ้าพนักงานเอาเชือกไปคล้องรูปปั้นพระกษิติครรภที่วัดโทเซ็ง (Tōsen-ji) มาขึ้นศาลไต่สวนว่า เหตุใดไม่ทำหน้าที่ปกป้องคุ้มครอง เมื่อรูปปั้นมาถึง ประชาชนที่มาฟังการพิจารณาก็หัวเราะกันยกใหญ่ โอโอะกะจึงทำขึงขังแล้วสั่งลงโทษคนเหล่านั้นด้วยการปรับผ้า ขณะที่ผู้คนกำลังจ่ายค่าปรับนั้น ช่างตัดกิโมโนเห็นคนคนหนึ่งส่งผ้าซึ่งเหมือนผ้าที่ถูกขโมยไปก็ร้องบอกโอโอะกะ โอโอะกะจึงสั่งให้จับกุมคนผู้นั้นไว้ทันที คนผู้นั้นก็สารภาพว่า ขโมยผ้ามาจริง ๆ คดีก็เป็นอันคลี่คลาย ในปี 1925 มีการเคลื่อนย้ายรูปปั้นพระกษิติครรภไปยังวัดนันโจ (Nanjo-in) ที่ชานเมือง และรูปปั้นก็อยู่ที่วัดดังกล่าวมาจนทุกวันนี้ ไพรมหากาฬ
รพินทร์เล่าถึงเนวิน ผู้ที่มอบลายแทงขุมทรัพย์เพชรพระอุมาของมังมหานรธาให้แก่ตัวเอง ซึ่งออกเดินทางจากห้วยเสือร้องจำนวน 4 คน พร้อมด้วยอาวุธครบมือขาดแต่เครื่องเวชภัณฑ์และหายสาบสูญไป คืนนั้นในตอนดึก รพินทร์เป็นไข้จากบาดแผลที่ถูกวัวกระทิงเหยียบ ดารินช่วยปฐมพยาบาลและให้ยานอนหลับทำให้รพินทร์หลับสนิทจนไม่รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปางพัก กลิ่นดอกลำเจียกตลบอบอวลทั่วทั่งปางพักพร้อมกับชีวิตของเลินลูกหาบ ที่เสียชีวิตปริศนาด้วยสภาพที่ถูกสูบเลือดออกจากตัวจนเกือบหมด เช้าวันรุ่งขึ้นรพินทร์และคณะนายจ้างจึงได้รู้ว่ามีลูกหาบภายในขณะเดินทางเสียชีวิต เมื่อทำการฝังศพเลินเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เขตป่าหวาย แต่กลับเผชิญหน้ากับฝูงกองทัพลิงกังที่ดุร้ายจำนวนมาก รพินทร์ พรานพื้นเมืองคู่ใจทั้งสี่และคณะนายจ้างเปิดฉากต่อสู้กับกองทัพลิง ยิงลิงกังตายร่วมร้อยและสอยจากยอดไม้อีก 27ตัว ระหว่างออกเดินทางต่อพบรอยของไอ้แหว่งซึ่งล่วงหน้ามาก่อนประมาณ 2 วัน รพินทร์กับบุญคำแยกทางจากคณะนายจ้างเพื่อไปสำรวจร่องรอยของไอ้แหว่ง และนัดพบกันที่โป่งน้ำร้อนในตอนค่ำ และกลับมาพร้อมข่าวไอ้แหว่ง มีมหิงสาขนาดใหญ่ตัวหนึ่งเดินตามรอยของมัน  ตำนานคนตัดไผ่
มังงะ “Mangetsu Monogatari” โดย นากามูระ ชุงิกุ ก็มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของคะงุยะ-ฮิเมะอยู่บ้าง โอมิ
ปิ้งป่อง (Ping Pong) เป็นชาวฝรั่งเศส ซึ่งเขาเป็นตัวละครใหม่จากตำนานมังกรเส้าหลิน เป็นมังกรแห่งธาตุไม้ และเป็นผู้ที่มีรูปร่างเล็กที่สุด มีทักษะด้านการวิ่งได้เร็วที่สุด มีจิตใจสะอาดที่สุดในบรรดามังกรเส้าหลินทั้งห้า ซึ่งปิ้งป่องได้เป็นสมาชิกใหม่ในฐานะเส้าหลินฝึกหัด โดยในช่วงการคัดเลือกหานักรบเส้าหลินฝึกหัด ปิ้งป่องถุกชาโดว์เล่นสกปรกจนทำให้ปิ้งป่องขายหน้าจนขอออกจากการคัดตัว แต่ก็กลับมาเพื่อบอกว่าวิลโล่คือชาโดว์ที่เป็นสมุนของเชสยังแต่ก็สายเกินไป ซึ่งหลังจากที่วัดเส้าหลินถูกทำลาย ปิ้งป่องได้ถูกเลือกให้เป็นเส้าหลินฝึกหัด และได้ออกเดินทางร่วมกับพวกพ้อง เพื่อค้นหาวัดแห่งใหม่ และจะหาวัดเส้าหลินใหม่เจอในตอน Princess Kaila of the Thousand Layer Mountain ในตอนOut of Ping Pong's Mind ปิ้งป่องได้ปลุกสัญชาตญาณพยัคของตนเองขึ้นมา(โอมิช่วยกระตุ้น) และในตอนMi Temple, Mi Casa ปิ้งป่องได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบโชคู ซะกะกิ
นางตัดพ้อเขาเป็นร้อยกรอง ว่า
「神垣は しるしの杉もなきものを
　　いかにまがへて折れる榊ぞ」 วัดแค
-เป็นสหธรรมมิก ( สหายธรรม ) รุ่นพี่ ของหลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว โดยได้รับแต่งตั้งเป็นพระอุปัชฌาย์ก่อนหลวงปู่บุญ และมีความสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีกับหลวงปู่บุญ บ่อยครั้งที่หลวงปู่บุญวัดกลางบางแก้วจะแวะไปกราบนมัสการหลวงปู่ยิ้ว วัตถุมงคลของหลวงปู่ยิ้วนี้ นักสะสมพระเครื่องในสมัยแรกๆ มักเข้าใจว่าเป็นหลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว เนื่องจากช่างในการทำ สกุลช่างเดียวกัน และสร้างในยุคเดียวกัน เป็นพระที่เก่งมาก คนนครชัยศรี ต่างเคารพนับถือกันทั่วไป
-เป็นอาจารย์ของเจ้าคุณภา วัดระฆังโฆสิตาราม ซึ่งท่านอาจารย์ภา วัดระฆัง เดิมเป็นชาวจังหวัดนครปฐม ย่านนครชัยศรี มีความคุ้นเคยและเคารพนับถือกับหลวงปู่บุญ วัดกลางบางแก้ว และหลวงปู่ยิ้ว วัดแค เป็นอย่างยิ่ง ท่านอาจารย์ภานี้ ท่านได้สร้างพระหล่อเนื้อโลหะ โดยนำรูปแบบของพระสมเด็จระฆังหลังฆ้อนเดิม มาสร้างเป็นพระหล่อเนื้อโลหะ มีขนาดใหญ่กว่า และผิวตึงเรียบกว่า มีชื่อเรียกกันว่า ระฆังหลังเรียบ อาจารย์ภา วัดระฆัง 
-เป็นพระอุปัชฌาจารย์ ของ หลวงพ่อน้อย คันธโชโต วัดศีรษะทอง จ.นครปฐม ซึ่งได้ทำพิธีอุปสมบทที่วัดแค เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2456 ปีฉลู โดยในพิธีอุปสมบทของหลวงพ่อน้องครั้งนั้น มีพระอธิการเกิด เป็นพระกรรมวาจารย์ และพระภิกษุมุน เป็น พระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า คันธโชโต เป็นพระเกจิดังเจ้าตำรับพระราหูอมจันทร์ เครื่องรางที่ให้คุณ ในด้านของโชคลาภ, การพ้นจากเคราะห์ต่างๆ และเสริมดวงชะตา มีชื่อเสียงในด้านสร้างพระเครื่องและเครื่องรางของคลังหลายชนิด แต่ที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก คือ "พระราหูอมจันทร์" และ "พระโคสุลาภ" หรือวัวธนู โดยเฉพาะพระราหูอมจันทร์ ซึ่งถูกจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในชุดเบญจเครื่องรางและให้การยอมรับมาช้านาน โดยพระราหูอมจันทร์ของวัดศีรษะทองมีลักษณะและวิธีการสืบมาจากหลวงพ่อไตร แต่ได้มีการสร้างมากที่สุดในสมัยหลวงพ่อน้อย เป็นการสร้างตามตำรับใบลานจานอักขระขอมลาวที่นำมาจากประเทศลาวโดยตรง ไกรทอง
ณ เมืองพิจิตร มีเหตุการณ์จระเข้อาละวาดออกมากินคนที่อยู่ใกล้คลอง วันหนึ่ง พี่น้องคู่หนึ่ง ชื่อ<i data-parsoid='{"dsr":[1749,1765,2,2]}'>นางตะเภาแก้ว ผู้พี่ และ<i data-parsoid='{"dsr":[1776,1791,2,2]}'>นางตะเภาทอง ผู้น้อง ทั้งสองเป็นธิดาของ<i data-parsoid='{"dsr":[1818,1979,2,2]}'>เศรษฐี อยากที่จะลงไปเล่นน้ำที่คลอง เศรษฐีห้ามแต่สองพี่น้องก็ยังรบเร้าที่จะไปโดยบอกว่ามีพี่เลี้ยงลงไปด้วย เศรษฐีจึงใจอ่อนยอมให้ตะเภาแก้วและตะเภาทองลงไปเล่นน้ำ ในเวลานั้น ชาละวัน ซึ่งกลายร่างเป็นจระเข้ยักษ์นิสัยอันธพาล ได้ออกจากถ้ำอาละวาดล่าหามนุษย์เป็นเหยื่อ สร้างความวุ่นวายไปทั่วเมือง และได้ว่ายน้ำผ่านมาเห็นตะเภาทองที่แม่น้ำแถวบ้านท่านเศรษฐี ก็เกิดความลุ่มหลงทันทีจึงคาบตะเภาทองแล้วดำดิ่งไปยังถ้ำทองด้วยความเหิมลำพอง โอะโตะเมะ
ช่วงที่คฤหาสน์สร้างเสร็จใหม่ๆเป็นช่วงฤดูใบไม้เปลี่ยน อะกิโคะโนะมุ จึงส่งกล่องประดับประดางดงามบรรจุไว้ด้วยใบไม้เปลี่ยนสี ดอกไม้ในฤดูใบไม้ร่วงงามๆ ให้มุระซะกิ เป็นของขวัญแนบคำกลอน หมายความว่า ได้ส่งสิ่งแทนฤดูใบไม้ร่วงซึ่งยากที่ฤดูใบไม้ผลิจะได้ชื่นชมมาให้ มุระซะกิรู้สึกสนุกสนานกับการหยอกล้อนี้ของอะกิโคะโนะมุ นางส่งต้นสนประดิษฐ์ผูกไว้ด้วยสาส์นร้อยกรอง จัดใส่ในกล่องใบเดิมส่งกลับตอบแทนให้อะกิโคะโนะมุด้วยเวลาอันรวดเร็ว อะกิโคะโนะมุ ทึ่งกับไหวพริบปฏิพานของมุระซะกิยิ่ง