ใครเป็นผู้ประดิษฐ์คอนแท็กเลนส์?
เลนส์สัมผัส
เลโอนาร์โด ดา วินชี มักได้รับการยกย่องในเรื่องการนำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับเลนส์สัมผัส ในปี ค.ศ. 1508 ในหนังสือเรื่อง Codex of the eye, Manual D เขาอธิบายถึงวิธีการปรับเปลี่ยนกำลังสายตาของกระจกตาของมนุษย์โดยการมองใต้น้ำ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้กล่าวว่าวิธีการดังกล่าวจะถูกนำไปใช้ในการแก้ปัญหาสายตา เลโอนาร์โด ดา วินชีสนใจศึกษาเกี่ยวกับกลไกการเพ่งของสายตา[1]
การเจาะสำรวจด้วยหัวเจาะเพชร
Rodolphe Leschot คือผู้ที่ถูกอ้างว่า เป็นผู้คิดค้นกระบอกคอริ่งคนแรกในปี 1863 ในยุคที่มีการใช้การเจาะสำรวจด้วยหัวเจาะเพชร ในหลายๆพื้นที่สำรวจเหมืองแร่ใหม่ๆ, และเป็นที่นิยมใช้อย่างมากในบริษัทเจาะสำรวจสมัยนั้น. ก่อนมีนวตกรรมนี้,ผู้เจาะสำรวจส่วนมากขุดเจาะโดยการใช้มือ ซึ่งมีข้อจำกัดในระยะขุดที่ตื้น. ในปลายปี 1970, บริษัท เจเนอรัล อิเล็กทริค จำกัด  เป็นผู้นำเทคโนโลยีของ polycrystalline Diamond compacts(PDCs) ที่ใช้เพชรสังเคราะห์มาแทนเพชรธรรมชาติเอามาใช้ใน กระบอกคอริ่ง ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
คอมแพคดิสก์, หรือซีดี เป็นแผ่นดิสก์แสงที่ใช้ในการจัดเก็บข้อมูลดิจิตอล, เดิมถูกพัฒนามาสำหรับการจัดเก็บเสียงแบบดิจิตอล. ในปี 1965 เจมส์ รัสเซลล์ ปฏิบัติตามความคิดของเขาที่ว่า วงการเพลงต้องการสื่อใหม่, โดยที่การบันทึกแผ่นเสียงและเข็มบนหีบเสียงจะไม่เข้ามาติดต่อซึ่งกันและกันอีกต่อไป. มีความสนใจในเลเซอร์, รัสเซลก็เริ่มการวิจัยของเขาในระบบแสง ที่จะเข้ามาแทนที่เข็มหีบเสียงและแทนที่ด้วยเลเซอร์ที่จะอ่านรหัสเพื่อบันทึกและเล่นเสียง.[173][174] ในเส้นผ่าศูนย์กลาง 12 นิ้ว(30 เซนติเมตร), รัสเซลในปี 1970 ได้ประสบความสำเร็จในการคิดค้นและสร้างคอมแพคดิสก์อันแรกของโลก ที่มีรหัสดิจิทัลฝังลงบนแผ่นดิสก์ที่สามารถอ่านได้จากเลเซอร์.[175][176][177][178] หลังจากเป็นพันธมิตรกับ Digital Recording ซึ่งต่อมาก็ถูกซื้อไปโดย Optical Recording Corporation, รัสเซลและบริษัทแม่ที่เขาทำงานด้วย, พบว่ามันยากมากขึ้นในการบังคับใช้และปกป้องสิทธิบัตรของเขาจากการถูกละเมิดโดยคู่แข่ง เช่น Sony, ฟิลิปส์, และ ไทม์วอร์เนอร์ ที่ทุกคนได้ประโยชน์จากการประดิษฐ์ของรัสเซล. ความเชื่อที่ว่านักวิทยาศาสตร์ชาวดัตช์และชาวญี่ปุ่น "ได้คิดค้น" คอมแพคดิสก์เป็นความเข้าใจผิดในแง่ที่ว่า ฟิลิปส์และโซนี่ได้ใช้เทคโนโลยีพื้นฐานของรัซเซลส์เพื่อพัฒนาแผ่นดิสก์ให้คมชัด, ปฏิบัติได้, มีขนาดเล็กและมีความเชี่ยวชาญมากยิ่งขึ้น. ในปี 1982, Sony และ ฟิลิปส์ได้แนะนำแผ่นซีดีใน"เชิงพาณิชย์", สิบสองปีหลังจากที่รัสเซลได้สร้างต้นแบบการทำงานไว้แล้วในปี 1970. ในปี 1986 Optical Recording ตัดสินใจที่จะดำเนินการตามกฎหมายโดยการฟ้อง Sony, ฟิลลิป, และ Time Warner. สองปีต่อมาบริษัทได้ตกลงให้ใบอนุญาตกับ Sony และหลังจากนั้นไม่นานก็ทำข้อตกลงกับฟิลลิป และอื่นๆไม่นานก็ตามมา, รวมทั้งการพิจารณาคดีในเดือนมิถุนายน 1992 ศาลมีคำสั่งให้ ไทม์ วอร์เนอร์จ่าย Optical Recording เป็นเงิน $30 ล้านเนื่องจากการละเมิดสิทธิบัตร.[179][180] โฌแซ็ฟ ฟอร์ล็องซ์
โฌแซ็ฟ-นีกอลา-แบลซ ฟอร์ล็องซ์ () มีชื่อแรกเกิดคือ จูเซปเป นีโกเลาะ เลโอนาร์โด บีอาโจ ฟอร์เลนซา (, 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1757 – 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1833) เป็นทั้งจักษุแพทย์และศัลยแพทย์ชาวอิตาลี ที่ได้รับการถือว่าเป็นหนึ่งในจักษุแพทย์ที่สำคัญที่สุดระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 18 และคริสต์ศตวรรษที่ 19 เขาเป็นที่รู้จักกันดีในประเทศฝรั่งเศสในยุคจักรวรรดินโปเลียนสำหรับการผ่าตัดต้อกระจก ซิป
ซิปประดิษฐ์โดย วิตคัมบ์ จัดสัน วิศวกรชาวอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1893 โดยออกแบบเป็นที่เกี่ยวห่วง ให้ติดรองเท้าบู๊ต แทนที่กลัดกระดุมที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ขณะนั้น แต่ซิปในช่วงนั้นยังไม่ได้รับความนิยมเท่าไร ต่อมาอีก 20 ปีถัดมา กิเดียน ซุนด์แบค วิศวกรชาวสวีเดน ได้ค้นพบซิปแบบเกี่ยวที่เรียกว่า Hookless (ซึ่งแปลว่าไร้ตะขอ) มีลักษณะคล้ายซิปปัจจุบัน ทั้งสร้างเครื่องจักรผลิตฟันซิปและเครื่องติดฟันซิปเข้ากับแถบผ้าด้วย ไซยาโนอะคริเลต
ไซยาโนอะคริเลตเป็นหนึ่งในกลุ่มสารยึดติดที่มีองค์ประกอบทางเคมีที่คล้ายกัน ค้นพบโดยแฮร์รี คูเวอร์ (Harry Coover) ขณะที่ทำงานให้บริษัทอีสต์แมนโกดักในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างที่พวกเขากำลังวิจัยค้นคว้าเกี่ยวกับการผลิตเลนส์พลาสติกสำหรับกล้องส่องเล็งของอาวุธปืน แต่วัสดุที่พวกเขาสร้างขึ้นกลับกลายเป็นว่าทำให้เครื่องมือและอุปกรณ์ที่เคยบรรจุหรือจับวัสดุนั้นยึดติดกันหมด ซึ่งไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องเลนส์เลย วิลเลียม ชอกลีย์
ชอกลีย์ ร่วมกับ "จอห์น บเตน" ได้ประดิษฐ์ทรานซิสเตอร์ได้เป็นผลสำเร็จ ทำให้นักประดิษฐ์ทั้งสามคนได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ประจำปี พ.ศ. 2499 ความพยายามของชอกลีย์ในการผลิตทรานซิสเตอร์ทางการค้าระหว่างช่วง พ.ศ. 2493 - พ.ศ. 2512 ทำให้เกิด “ซิลิคอนแวลเลย์” ขึ้นที่รัฐแคลิฟอร์เนียซึ่งกลายเป็น “ดง” แห่งนวัตกรรมทางอีเลกทรอนิกส์ดังที่เห็นในปัจจุบัน ในช่วงชีวิตหลังๆ ชอกลีย์หันกลับมาทางด้านการศึกษาและวิจัยโดยเข้าเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดและต่อมากลายเป็นผู้สนับสนุนด้านสุพันธุศาสตร์ (eugenics) หรือวิชาว่าด้วยการบำรุงพันธุ์มนุษย์อย่างแข็งขัน กล้องโทรทรรศน์หักเหแสง
กล้องโทรทรรศน์หักเหแสง ()เป็นกล้องโทรทรรศน์ประเภทแรกที่ได้รับการคิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1608 โดย ฮานส์ ลิเพอร์ซี (Hans Lippershey)ช่างทำแว่นตาชาวฮอลแลนด์ ซึ่งค้นพบคุณสมบัติการขยายภาพเมื่อนำเลนส์นูนสองชิ้นมาเรียนกันในระยะที่เหมาะสม ต่อมา กาลิเลโอ กาลิเลอี (Galileo Galilei) เป็นบุคคลแรกที่ริเริ่มนำกล้องมาใช้สังเกตดวงดาวเมื่อปี ค.ศ. 1609 ตุลลีโอ กัมปัญโญโล
เจนตุลลีโอ กัมปัญโญโล (; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1901 - 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1983) เป็นนักจักรยานและนักประดิษฐ์ชาวอิตาลี ผู้ก่อตั้งบริษัทกัมปัญโญโล ผู้ผลิตชิ้นส่วนจักรยานชั้นนำของโลก ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผลิตภัณฑ์ไฮเอนด์สำหรับใช้ในการแข่งขันระดับนานาชาติ เขาเป็นผู้ออกแบบและจดสิทธิบัตรแกนล้อจักรยานแบบปลดเร็ว (quick release skewer) ในปี ค.ศ. 1930 ซึ่งยังคงใช้กันอยู่จนถึงทุกวันนี้ อัลล์วาร์ กูลล์สตรานด์
กูลล์สตรานด์ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้วิจัยด้านสายตาพร่าต่างแนวและผู้พัฒนากล้องส่องตรวจในตาและเลนส์เพื่อใช้หลังจากผ่าตัดต้อกระจก วิว-มาสเตอร์
เป็นรุ่นสุดท้ายที่ใช้วัสดุแบ๊กกะไลต์ รูปร่างหน้าตาสีสันคล้ายๆ โมเดล อี, หน้ากากชิ้นนอก(ฝาครอบรังถ่าน)ปิดทึบ รับแสงจากภายนอกไม่ได้ ใช้แสงจากหลอดไฟในตัว สองก้อน, ปุ่มเปิด-ปิดไฟเป็นพลาสติกแผ่นยาวสีงาช้างอยู่ด้านบน กดแช่ด้วยนิ้วชี้สองมือ มีเพลทป้ายชื่อสีทองคาดยาวใต้แนวใส่แผ่นรีล ปุ่มกดคันสับเลื่อนภาพทรงสามเหลี่ยมสีงาช้าง โทนสีดูกลมกลืนงดงาม ออกแบบภายใต้การนำทีมโดย ชาร์ลส ชัคค์ แฮริสัน (Charles "Chuck" Harrison) เลนส์ตามีกำลังขยาย 5.5x ผลิตในอเมริกา และเบลเยี่ยม ทัศนมาตรศาสตร์
ในกรณีของต้นกำเนิดของแว่นสายตา Dr. David A Goss จากประเทศสหรัฐอเมริกาได้แสดงความเห็นไว้ว่า เป็นไปได้ที่แว่นสายตาเกิดขึ้นครั้งแรกในศตวรรษที่ 13 เนื่องจากพบการระบุในเอกสารโบราณจากปี ค.ศ. 1305 ที่บันทึกโดยนักบวชในเมือง Pisa ซื่อ Rivalto โดยได้บันทึกไว้ว่า "It is not yet 20 years since there was discovered the art of making eyeglasses" ซึ่งแปลได้ว่า "มันเป็นเวลาไม่ถึง 20 ปีซึ่งศาสตร์ในการประกอบแว่นสายตาได้ค้นพบขึ้น" เรายังได้ทราบอย่างแน่ชัดว่าประมาณช่วงศักราชของปี 1300 แว่นสายตามีการผลิตและใช้งานในดินแดนของอิตาลี เยอรมัน และเนเธอร์แลนด์ ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
เชือกล่ามกระดานโต้คลื่นหรือเชือกผูกขา เป็นเชือกที่ยึดติดกระดานโต้คลื่นเข้ากับขานักเล่น. มันจะป้องกันไม่ให้กระดานโต้คลื่นจากการถูกกวาดไปโดยคลื่น และช่วยให้กระดานโต้คลื่นที่หลุดลอยออกไปทำอันตรายให้กับนักเล่นและนักว่ายน้ำคนอื่นๆ. เชือกล่ามที่ทันสมัย​​ประกอบด้วยเชือกยูรีเทนที่ปลายด้านหนึ่งมีแผ่นผ้าที่มีสายคล้อง velcro (ตีนตุ๊กแก)ที่ติดอยู่กับเท้าของนักเล่น, ปลายอีกด้านหนึ่งมีสายคล้อง velcro ติดอยู่ที่ปลายหางของกระดานโต้คลื่น. เชือกล่ามกระดานโต้คลื่นถูกคิดค้นในปี 1970 โดยผู้อยู่อาศัยในซานตาครูซ-แคลิฟอร์เนียชื่อ แพ็ต โอนีล ลูกชายของผู้คิดค้นชุดกันน้ำ แจ็ค โอนีล ผู้ที่ผูกท่อผ่าตัดเข้ากับจมูกของกระดานโต้คลื่นของเขาและคล้องถ้วยดูดเข้ากับปลายข้อมือของเขาในการทำสมดุลการเลี้ยวและการตัดยอดคลื่นในน้ำ. อย่างไรก็ตาม การปรับเปลี่ยนในปี 1971 โดยโอนีลจะผูกเชือกล่ามกับข้อเท้าและหาง กระดานโต้คลื่นซึ่งยังคงปฏิบัติอยู่ในปัจจุบัน.[201] วิลเฮล์ม คอนราด เรินต์เกน
ในช่วงปี พ.ศ. 2438 เรินต์เกนได้ใช้อุปกรณ์ที่พัฒนาโดยเพื่อนร่วมงานผู้มีชื่อเสียงคือ อีวาน พัลยูอิ (Ivan Palyui) 
นำมาให้ คือหลอดไฟที่เรียกว่า "หลอดพัลยูอิ" ซึ่งเรินต์เกนพร้อมกับผู้ร่วมงานคนอื่นๆ ได้แก่ ไฮริช รูดอล์ฟ เฮิร์ทซ์, วิลเลียม ครูกส์, นิโคลา เทสลา และฟิลิบ ฟอน เลนาร์ด ต่างทำการทดลองและทดสอบผลกระทบของการปล่อยประจุไฟฟ้าแรงดึงสูงในหลอดแก้วสุญญากาศนี้ จนถึงปลายปี พ.ศ. 2408 บรรดานักค้นคว้าเหล่านี้จึงได้เริ่มทดลองค้นคว้าหาคุณสมบัติของรังสีแคโทดข้างนอกหลอด ในต้นเดือนพฤศจิกายน เรินต์เกนได้ทดลองซ้ำโดยใช้หลอดของเลนาร์ดโดยทำช่องหน้าต่างด้วยอลูมเนียมบางๆ เพื่อให้รังสีผ่านออกและใช้กระดาษแข็งปิดทับเพื่อป้องกันไม่ให้แผ่นอะลูมิเนียมเสียหายจากไฟฟ้าสถิตย์กำลังแรงที่จะเป็นในการสร้างรังสีแคโทด เรินต์เกนรู้ว่ากระดาษแข็งจะช่วยป้องกันไม่ให้แสงหนีออก แต่เขาได้สังเกตเป็นว่ากระดาษแข็งที่ทาด้วยแบเรียม ปลาติโนไซยาไนด์ (barium platinocyanide) ที่อยู่ใกล้ขอบช่องอะลูมิเนียมเกิดการเรืองแสง เรินต์เกนพบว่าหลอดของครูกส์ที่มีผนังหลอดหนาก็อาจเกิดการเรืองแสงในลักษณะเช่นนี้ได้ กระบวนการดาแกโรไทป์
ดาแกโรไทพ์ () ถูกคิดค้นโดย หลุยส์ ฌาคส์ มังเด ดาแกร์ (พ.ศ. 2330 - 2394) โดยดาแกร์ได้ทดลองเกี่ยวกับวัสดุไวแสง เพื่อใช้บันทึกภาพจากกล้องออบสคูร่าโดยตั้งชื่อว่ากระบวนการ ไดออรามา (Diorama) และในขณะเดียวกัน โจเซฟ นีเซฟอร์ เนียฟ ก็ได้คิดค้นกระบวนการเฮลิโอกราฟฟี (Heliograghy) อยู่เช่นกัน แต่ทั้งสองเก็บเป็นความลับเรื่อยมาจนกระทั่งได้รู้จักกันโดยการชักนำของสองพี่น้องช่างทำแว่นตาและต่อมาทั้งสองได้ทำสัญญาเป็นหุ้นส่วนกัน แต่เมื่อทำสัญญาได้เพียง 4 ปี เนียฟกลับถึงแก่กรรมไปเสียก่อน และดาแกร์ ได้นำกระบวนการเฮลิโอกราฟฟี่ (Heliograghy) ของ เนียฟ และกระบวนการไดออรามาของ ดาแกร์ เองมารวมกันแล้วทดลองถ่ายภาพปรากฏว่าเป็นผลสำเร็จเขาจึงตั้งชื่อกระบวนการใหม่นี้ว่า ดาแกโรไทพ์ (Daguerreotype) หูฟัง
หูฟังมีต้นกำเนิดมาจาก "นาทาเนียล บอลด์วิน" () นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เป็นผู้ประดิษฐ์ชุดหูฟังวิทยุคนแรก แรกเริ่มการคิดค้นยังไม่ได้รับความสนใจจากนักธุรกิจเท่าไหร่ จนกระทั่งช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กองทัพเรือสหรัฐอเมริกาได้สั่งซื้อชุดหูฟัง 100 ชุด ทำให้วงการชุดหูฟังเป็นที่รู้จักมากขึ้น หลังจากนั้นนักบินสองคนซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทแพนทรอนิกส์ () ได้เริ่มผลิตชุดหูฟังที่มีน้ำหนักเบาเหมาะสำหรับการสวมใส่ โดยทดลองใช้ในเครื่องบินเป็นครั้งแรก เพื่อแก้ปัญหาความยากลำบากที่ได้รับจากการใช้หูฟังขนาดใหญ่ ทำให้หูฟังเป็นอุปกรณ์ที่ได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบันเพราะช่างโดม รวมทั้งพัฒนาให้มีการใช้งานไร้สายหรือที่เรียกกันว่า "บลูทูธ" เซลล์กัลวานี
ในปั 1780 นายลุยจิ กัลวานี ค้นพบว่าเมื่อโลหะสองชนิดที่แตกต่างกัน (เช่นทองแดงและสังกะสี) ถูกนำมาแตะกับส่วนต่าง ๆ ของเส้นประสาทของขากบในเวลาเดียวกัน ขาของกบจะหดตัว[2] เขาเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "ไฟฟ้าจากสัตว์" ต่อมานายแอเลสซานโดร โวลตา ได้ประดิษฐ์เซลล์โวลตาวางซ้อน (English: voltaic pile) ในปี 1800 มันประกอบด้วยหลายเซลล์ที่คล้ายกับเซลล์กัลวานีวางซ้อนกันเป็นชั้น อย่างไรก็ตาม โวลตาสร้างมันขึ้นมาทั้งหมดจากวัสดุที่ไม่ใช่ชีวภาพเพื่อที่จะท้าทายทฤษฎีไฟฟ้าจากสัตว์ของกัลวานี (และนักทดลองต่อมานาย Leopoldo Nobili) เพื่อตอบสนองกับความพอใจในทฤษฎีสัมผัสไฟฟ้าโลหะต่อโลหะของตัวเขาเอง[3] นายคาร์โล Matteucci ได้เปลี่ยนมาสร้างแบตเตอรี่ที่ปราศจากวัสดุชีวภาพโดยสิ้นเชิงเพื่อสนองตอบต่อนายโวลตา[4] การค้นพบเหล่านี้ปูทางไปสู่แบตเตอรี่ไฟฟ้าทั้งหลาย; เซลล์ของโวลตาเป็นชื่อในลำดับเหตุการณ์ที่สำคัญของ IEEE ในปี 1999[5] X-เม็น สงครามวันพิฆาตกู้อนาคต
จากการปรึกษากันระหว่างกบดานในที่ปลอดภัย โลแกนอาสาตัวเองเพื่อกลับไปยังอดีตเพื่อแก้ไขเหตุการณ์ก่อนที่มิสทีคหรือเรเวน (เจนนิเฟอร์ ลอวเรนซ์) จะสังหารโบลิวาร์ ทราสก์ (ปีเตอร์ ดิงเคลจ) ผู้ประดิษฐ์คิดค้นหุ่นเซนติเนล เพราะหลังจากเธอสังหารทราสก์ได้สำเร็จ เธอก็ถูกนำยีนไปสังเคราะห์เพื่อสร้างเซนติเนล โดยการดำเนินงานของสไตรค์เกอร์ (จอช เฮลแมน) ดังนั้นเมื่อหยุดมิสทีคไม่ให้สังหารทราสก์ได้ เซนติเนลก็จะถูกระงับการใช้งานไปด้วย คิตตี้จึงใช้พลังที่มีอยู่ของตัวเอง ดึงจิตของโลแกนกลับไปยังเหตุการณ์ในอดีต ซึ่งห่างจากปีที่พวกเขากำลังมีปัญหาถึง 50 ปี จอตาลอก
ภาวะจอตาลอกเป็นภาวะเร่งด่วนทางจักษุวิทยา รองลงมาจากภาวะหลอดเลือดในจอประสาทตาอุดตันและสารเคมีเข้าตา ภาวะนี้ถูกพบเป็นครั้งแรกในต้นคริตศตวรรษที่ 17 โดย de Saint-Yves แต่การวินิจฉัยทางคลินิกยังไม่มีจนกว่า Helmholtz จะประดิษฐ์กล้องส่องตรวจในตาได้ในปี พ.ศ. 2394 ทอมัส เอดิสัน
ทอมัส เอดิสัน มักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้คิดค้นหลอดไฟ แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นบุคคลแรกที่จดสิทธิบัตรในการประดิษฐ์หลอดไฟจากนักวิทยาศาสตร์กว่า 20 คนที่คิดค้นหลอดไฟ และสามารถนำมาทำเป็นธุรกิจได้ เอดิสันยังคงเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก (General Electric) บริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่ของโลก และก่อตั้งอีกหลายบริษัทในด้านไฟฟ้า หนึ่งในบริษัทของเอดิสันยังเป็นผู้คิดค้นเก้าอี้ไฟฟ้าสำหรับประหารชีวิตนักโทษอีกด้วย ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (หลัง ค.ศ. 1991)
2008 คอนแทคเลนส์ ไบโอนิค ไอแซก นิวตัน
นิวตันสร้างกล้องโทรทรรศน์สะท้ อนแสงที่สามารถใช้งานจริงได้เป็นเครื่องแรก[1] และพัฒนาทฤษฎีสีโดยอ้างอิงจากผลสังเกตการณ์ว่า ปริซึมสามเหลี่ยมสามารถแยกแสงสีขาวออกมาเป็นหลายๆ สีได้ ซึ่งเป็นที่มาของสเปกตรัมแสงที่มองเห็น เขายังคิดค้นกฎการเย็นตัวของนิวตัน และศึกษาความเร็วของเสียง ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (หลัง ค.ศ. 1991)
คอนแทคเลนส์ไบโอนิค เป็นคอนแทคเลนส์แบบดิจิตอลสวมใส่โดยตรงในตาของคน, ซึ่งในอนาคต, นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าวันหนึ่งมันจะทำหน้าที่เป็นแพลตฟอร์มเสมือนที่มีประโยชน์ในกิจกรรม เช่นการท่องเวิลด์ไวด์เว็บ, ซ้อนภาพบนวัตถุจริง, เล่นวิดีโอเกมเพื่อความบันเทิง และ สำหรับการตรวจสอบสภาวะทางการแพทย์ของผู้ป่วย. คอนแทคเลนส์ไบโอนิคเป็นรูปแบบนาโนเทคโนโลยีและการผลิตแบบ microfabrication ของการสร้างไดโอดเปล่งแสง, เสาอากาศ, และการเดินสายไฟในวงจรอิเล็กทรอนิกส์.[39] คอนแทคเลนส์ไบโอนิคเป็นงานสร้างในปี 2008 ของชาวอิหร่านอเมริกัน Babak Parviz, วิศวกรไฟฟ้าที่มหาวิทยาลัยวอชิงตัน (UW) ในซีแอตเติล.[40][41] เลนส์เว้า
แว่นตาสำหรับคนสายตาสั้น คนครุ่นคิด (รอแด็ง)
คนครุ่นคิด[1] (French: Le Penseur; English: The Thinker) เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยโอกุสต์ รอแด็ง ประติมากรชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์รอแด็ง กรุงปารีส ในประเทศฝรั่งเศส ฟิลิปส์
บริษัทฟิลิปส์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1891 ที่เมืองไอนด์โฮเวน โดยสองพ่อลูกนายธนาคาร เฟรเดริก และ เจร์ราร์ด ฟิลิปส์ โดยเริ่มจากการผลิตหลอดไฟและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ต่อมาได้ขยายไปสู่การผลิตหลอดสุญญากาศ ฟิลิปส์เป็นผลิตสินค้านวัตกรรมหลายอย่าง เช่น เครื่องโกนหนวดไฟฟ้า (ค.ศ. 1939), เครื่องรับวิทยุที่มีลำโพงในตัว (ทศวรรษ 1930), เครื่องบันทึกเทปคาสเซตต์ (ค.ศ. 1963), เครื่องบันทึกวิดีโอคาสเซตต์ (ค.ศ. 1972) และเป็นผู้พัฒนามาตรฐานคอมแพ็กดิสก์ ร่วมกับโซนี่ ในปี ค.ศ. 1982 ภาพติดตาชั่วขณะ
ในปี พ.ศ. 2421 นัก[[กายวิภาค]]ชาวเยอรมัน Ewald Hering (2377-2461) ได้อธิบายกระบวนการที่สมองเห็นภาพติดตาโดยใช้แม่สีเป็นคู่ 3 คู่
ทฤษฎี opponent process (กระบวนการคู่แข่งขัน) ของเขาแสดงว่า [[ระบบการเห็น]]ของมนุษย์แปลผล[[กระแสประสาท]]จากเซลล์รูปกรวยและเซลล์รูปแท่งแบบเป็นปฏิปักษ์กัน (antagonistic)
ทฤษฎีเสนอว่า มีช่องทางความเป็นปฏิปักษ์ 3 ช่องคือ แดงกับเขียว น้ำเงินกับเหลือง และดำกับขาว
คือการตอบสนองต่อสีหนึ่งของช่องจะเป็นปฏิปักษ์ต่ออีกสีหนึ่งของช่องนั้น
ดังนั้น ภาพเขียวจะสร้างภาพติดตาสีแดงม่วง
เพราะภาพเขียวได้ทำให้เซลล์รับแสงสีเขียวให้หมดกำลัง จึงส่งสัญญาณอ่อนกว่า
ดังนั้น สมองจึงตีความเป็นแม่สีที่เป็นปฏิปักษ์กัน ซึ่งก็คือ สีแดงม่วง ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
กล้องรังสีแกมมาเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการสร้างภาพไอโซโทปกัมมันตรังสีโดยการเปล่งรังสี แกมมา, เทคนิคนี้เรียกว่า scintigraphy. การประยุกต์ใช้ scintigraphy รวมถึงการพัฒนายาเสพติดในช่วงต้น และการถ่ายภาพนิวเคลียร์ทางการแพทย์เพื่อดูและวิเคราะห์ภาพของร่างกายมนุษย์ของการกระจายตัวของการฉีด, สูดดมหรือกินทางการแพทย์ของสาร radionuclides ที่เปล่งรังสีแกมมา. กล้องรังสีแกมมาถูกคิดค้นโดย Hal Anger ในปี ค.ศ. 1957.[114] ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
กอร์เท็กซ์ เป็นผ้ากันน้ำระบายอากาศได้และถูกทำขึ้นโดยใช้กระบวนการพอลิเมออิมัลชัน กับกรด perfluorooctanoic fluorosurfactant. กอร์เท็กซ์ ร่วมคิดค้นโดย Wilbert L. กอร์ , Rowena เทย์เลอร์ และ ลูกชายของกอร์ โรเบิร์ต ดับบลิว กอร์ สำหรับใช้ในอวกาศ. โรเบิร์ต กอร์ ได้รับสิทธิบัตรวันที่ 27 เมษายน 1976 สำหรับ รูปแบบที่มีรูพรุน ของ polytetrafluoroethylene ที่มีโครงสร้างขนาดเล็กที่โดดเด่นด้วยโหนดที่เชื่อมต่อกันโดยเส้นใยฝอย. โรเบิร์ต กอร์, Rowena เทย์เลอร์ และ ซามูเอล อัลเลน ได้รับการจดสิทธิบัตรเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 1980 สำหรับ "ลามิเนตกันน้ำ".[238] เลนส์นูน
เลนส์นูน (Convex Lens) คือ เลนส์ที่มีลักษณะตรงกลางหนากว่าส่วนขอบ ทำหน้าที่รวมแสงหรือลู่แสงให้เข้ามารวมกันที่จุดจุดหนึ่งเรียกว่า จุดรวมแสง หรือ จุดโฟกัส เมื่อลำแสงผ่านขนานเข้าหาเลนส์จะทำให้รังสีพุ่งเข้าหากัน และไปตัดกันจริงที่จุดโฟกัสจริง (Real focus)  คอนทราบาสซูน
คอนทราบาสซูน หรือดับเบิลบาสซูน (Contra Bassoon or Double Bassoon) ประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกโดยชาวอังกฤษสองคน ชื่อ สโตน และ มอร์ตัน(Stone & Morton) ต่อมา เฮคเคล (Heckel) ได้ปรับปรุงโดยติดกลไกของแป้นนิ้วต่าง ๆ ให้สมบูรณ์และนำมาใช้จนถึงทุกวันนี้ คอนทราบาสซูนเป็นปี่ที่ใหญ่กว่าบาสซูน ประมาณเท่าตัวคือมีความยาวของท่อลมทั้งหมดถึง 18 ฟุต 4 นิ้ว หรือ 220 นิ้วพับเป็นสี่ท่อน แต่ละท่อนเชื่อมต่อด้วย Butt และข้อต่อรูปตัว U ที่ปลายท่อนสุดท้ายจะต่อกับลำโพงโลหะที่คว่ำลงในแนวดิ่ง แต่คอนทราบาสซูนอีกชนิดหนึ่งลำโพงหงายขึ้นในแนวดิ่ง ให้เสียงต่ำกว่าบาสซูน ลงไปอีก 1 ออคเทฟ เสียงจะนุ่มไม่แข็งกร้าวเหมือนบาสซูน แต่ถ้าบรรเลงเสียงต่ำอย่างช้า ๆ ในวงออร์เคสตรา ขณะที่เครื่องดนตรีอื่น ๆ เล่นอย่างเบา ๆ จะสร้างภาพพจน์คล้ายมีงูใหญ่เลื้อยออกมาจากที่มือโอกาสที่ใช้ไม่สู้มากนัก เลนส์สัมผัส
ต่อมาเรอเน เดการ์ต นักเขียนและนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส ผู้ร่วมสร้างและปรับปรุงกฎการเปลี่ยนทิศทางของคลื่นหรือ "กฎของสเนล" นำเสนอแนวคิดในปี ค.ศ. 1636 โดยนำแท่งแก้วที่เติมด้วยของเหลวไปวางบนกระจกตาโดยตรง โดยปลายแท่งแก้วมีรูปร่างเหมาะสำหรับการแก้ปัญหาสายตา อย่างไรก็ตาม แนวคิดนี้ใช้ไม่ได้ในทางปฏิบัติเพราะไม่สามารถกะพริบตาได้ ฟรันทซ์ คาร์ล มึลเลอร์-ลือเออร์
เขามีชื่อเสียงในด้านการคิดค้นภาพลวงตา Müller-Lyer ในปี 1889 เลนส์รวมแสง
กล่าวกันว่า อาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง ได้ใช้กระจกรวมแสงนี้ (หรืออาจเป็นกระจกหกแฉกจำนวนมากๆ) เพื่อเป็นอาวุธในช่วง 212 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อครั้งที่เมืองซีราคิวส์ถูกทัพเรือโรมันปิดล้อม และสามารถเผากองเรือโรมันได้เป็นจำนวนมาก แม้ว่าสุดท้ายแล้วทัพโรมันสามารถยึดเมืองได้ และอาร์คิมิดีสถูกสังหาร วิว-มาสเตอร์
ด้วยการหมุนสวิชทางซ้ายมือเพื่อพับ-ยกกระจกเงา ก็จะเลือกใช้เป็นกล้องดูภาพสามมิติ หรือกล้องส่องทางไกลแบบสองตา คุณภาพเลนส์ส่องทางไกลระดับของเด็กเล่นยังไม่ค่อยคมชัดนัก มีกำลังขยาย 4 เท่า เส้นผ่านศูนย์กลางของเลนส์วัตถุขนาด 12 มิลลิเมตร (4X12, 104.5 ม. @ 1000 ม.) ปรับเลื่อนความห่างของเลนส์ตาได้, แผ่นรีลวางตัวแนวนอนอยู่ทางด้านบน ฝาครอบเป็นแบบใส และพิมพ์ลายเส้นรูปแผนที่โลก ทำผิวบางส่วนฝ้าเพื่อช่วยกระเจิงแสงตรงช่องรับแสง การใส่แผ่นรีลต้องสอดเข้าจากด้านใกล้ตัว และหงายคำบรรยายภาพขึ้น แสงจากด้านบนจะสะท้อนกระจกเงามาที่เลนส์ตาอีกที ออกแบบโดย Jeffrey J. Miller, Peter F. Reile, Stephen D. Fantone มีหลายสี และมักขายเป็นชุดเซ็ตพร้อมแผ่นรีลร่วมกับสินค้าอื่น เช่น ภาพยนตร์ ทอย สตอรี่ ภาค 3 () หรือเป็นแผ่นสารคดีร่วมกับ ดิสคัฟเวอรี่ แชนแนล ใช้ชื่อบนแพ็คเกจว่า Discovery Channel View-Master Binocular Viewer ผลิตโดยฟิชเชอร์-ไพร้ซ์ มาร์วิน มินสกี
มินสกี เป็นผู้ประดิษฐ์หน้าจอดิสเพลย์แสดงกราฟิกแบบสวมหัวเครื่องแรกของโลกในปี ค.ศ 1963 และกล้องคอนโฟคอลในปี ค.ศ. 1957 อันเป็นที่มาของกล้องกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนที่ใช้กันในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังได้พัฒนาหุ่นยนต์เต่า และเครื่อง SNARC เครื่องจักรที่เรียนรู้จากโครงข่ายประสาทเทียมแบบต่อสุ่มเครื่องแรกในปี ค.ศ. 1951 คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ภาวะสายตาผิดปกติถือเป็นสิ่งที่พบได้บ่อยในประชากร ในคนปกติจะพบสายตาผิดปกติได้กว่า 20 % ของประชากรในยุคปัจจุบัน โดยแนวทางหลักในการแก้ไขสายตาผิดปกติ ได้แก่ การสวมแว่นสายตา หรือคอนแทคเลนส์ อย่างไรก็ตามในบางกรณีการแก้ไขโดยวิธีดังกล่าว เช่น แว่นสายตาอาจก่อให้เกิดความไม่สะดวกต่อกิจกรรมหรือการประกอบอาชีพบางอย่าง และการใช้คอนแทคเลนส์ไม่ถูกวิธีหรือดูแลไม่เหมาะสม อาจนำไปสู่ผลเสียต่อดวงตาได้ทางคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้ตระหนักถึงความสำคัญในการแก้ไขปัญหาสายตาของประชาชนในภาคเหนือ เพื่อให้เป็นทางเลือกแก่ประชาชนในการแก้ไขสายตาให้มีคุณภาพการมองเห็น และคุณภาพชีวิตที่ดี จึงมีความพยายามจะจัดตั้งศูนย์รักษาสายตาด้วยวิธีการผ่าตัดด้วยแสงเลเซอร์มาหลายครั้ง ตั้งแต่การจัดตั้งศูนย์ศรีพัฒน์ผ่านความพยายามของผู้บริหารร่วมกับความต้องการของภาควิชามาหลายสมัยจนกระทั่งในสมัยที่ รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ นิเวศน์ นันทจิต ดำรงตำแหน่งคณบดี คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้รับงบประมาณในการจัดตั้งศูนย์ความเป็นเลิศทางการแพทย์ขึ้นในช่วงที่มีการประชุมสัญจรของคณะรัฐมนตรี หลังจากนั้นได้งบไทยเข้มแข็งอีกครั้งจึงได้เครื่องมือเอกไซเมอร์เลเซอร์สำหรับแก้ไขสายตา และเครื่องแยกชั้นกระจกตาด้วยแสงเลเซอร์ และได้บรรจุให้มีศูนย์รักษาสายตาด้วยแสงเลเซอร์ไว้เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์ความเป็นเลิศ ในช่วงก่อตั้งศูนย์เลสิคได้ดำเนินการโดยผู้อำนวยการศูนย์ความเป็นเลิศขณะนั้น (รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ พงษ์รักษ์ ศรีบัณฑิตมงคล) ได้จัดตั้งศูนย์เลสิคจนพร้อมที่จะดำเนินการได้และสามารถผ่าตัดผู้ป่วยเลสิค ได้ตั้งแต่เดือน มกราคม พ.ศ. 2556 ด้วยเหตุนี้ทางคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะให้ประชาชนในภาคเหนือได้ประโยชน์จากโครงการนี้มากที่สุด และได้พิจารณาทั้งด้านคุณภาพในการรักษาเป็นหลักและมีราคาที่เหมาะสม โดยคุณภาพของเครื่องเลเซอร์ที่ทางศูนย์เลสิคใช้ในการรักษาเป็นเครื่องที่มีเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดในปัจจุบัน ในด้านราคาแม้จะเป็นการได้งบประมาณแผ่นดินจากภาษีของประชาชน แต่เราก็จำเป็นที่จะต้องเตรียมเงินไว้สำหรับการซื้อเครื่องที่ใหม่ขึ้นในอนาคต แต่ก็พิจารณาให้เหมาะสมโดยมีราคาประมาณครึ่งหนึ่งของภาคเอกชน สำหรับด้านนโยบาย รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ วัฒนา นาวาเจริญ คณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้มอบนโยบายให้ศูนย์เลสิคแห่งนี้เป็นศูนย์ที่สร้างประโยชน์แก่นักศึกษา และประชาชน ตลอดจนสามารถพัฒนาต่อยอดองค์ความรู้ และการวิจัยด้านสายตาและกระจกตาอย่างต่อเนื่อง เป็นต้นแบบของศูนย์ความเป็นเลิศอื่นๆที่จะเกิดขึ้นในอาคารแห่งนี้ และสามารถสนองตอบนโยบายความเป็นเลิศของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้ นิโคลา เทสลา
ผู้ประดิษฐ์ขดลวดเทสลา (Tesla coil) และค้นพบวิธีการเปลี่ยนสนามแม่เหล็กเป็นสนามไฟฟ้า จึงเป็นที่มาของหน่วยวัดสนามแม่เหล็กเทสลา ผู้ค้นพบวิธีการสื่อสารแบบไร้สาย (Wireless communication) ผู้ประดิษฐ์หลอดไฟแบบใช้ก๊าซให้แสงสว่าง หรือ หลอดฟลูออเรสเซนต์ ผู้คิดทฤษฎีของเครื่องเรดาร์ ผู้คิดรีโมตคอนโทรล ไดโอรามา
นักประดิษฐ์และเจ้าของลิขสิทธิ์ของไดโอรามา คือ ลุย ฌัก ม็องเด ดาแกร์ (ในปี 1789-1815) ก่อนหน้านี้ผู้ตกแต่และผู้ผลิตกระจกสำหรับสีภูมิทัศน์และผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบด้านสีของด้านเทตนิคเวทีให้เข้าใจก่อน ต่อมาดาแกรี่ได้รับเป็นที่ปรึกษาของดาแกโรไทป์เป็นที่แรกและใช้อย่างกว้างขวางสำหรับวิธีการถ่ายภาพ ด็อกเกิลส์
ผู้ประดิษฐ์คือ เคน และ โรนี ดี ลุลโล แนวคิดมาจากที่เขาทั้งสองสังเกตเห็นสุนัขหรี่ตาเมื่อเจอแสงแดด โดยได้พัฒนาแว่นตาจากแว่นตากันแดดมนุษย์และแว่นตากันลมสำหรับกีฬา ก่อนที่ทั้งคู่จะพัฒนารูปร่างให้เข้ากับหัวของสุนัข ปัจจุบันพวกเขาผลิตสินค้านี้ผ่านทางบริษัท ด็อกเกิลส์ ตั้งอยู่ในรัฐนอร์ทแคโรไลนา ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
รู้จักกันดีโดยใช้ชื่อแบรนด์ของ Bubble Wrap, บรรจุภัณฑ์ฟองอากาศเป็นวัสดุพลาสติกยืดหยุ่นโปร่งใส ที่ใช้กันทั่วไปสำหรับกันกระแทกของสิ่งเปราะบาง, ชิ้นส่วนที่แตกง่ายเพื่อดูดซับ หรือลดแรงกระแทกและการสั่นสะเทือน. เว้นระยะอย่างสม่ำเสมอ, ทรงกลมนูนบรรจุอากาศที่รู้จักกันว่าเป็น"ฟองอากาศ" มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1/4 นิ้ว(6 มิลลิเมตร) จนถึงขนาดใหญ่ถึงหนึ่งนิ้ว(26 มิลลิเมตร) หรือมากกว่า, บรรจุภัณฑ์ฟองอากาศได้รับการร่วมคิดค้นโดย อัลเฟรด ฟิลดิ้ง และมาร์ค Chavannes ในปี 1957.[112] โจเซฟ แมกซิมิเลียน เพทช์วอล
ตัวเลนส์มีความยาวรัศมีที่มีส่วนโค้งและได้ถูกผลิตด้วยกระจกแบบพอเศษ และได้ถูกปิดเป็นความรับที่มีเพียง 
เพทช์วอล และช่างผลิตเลนส์ของบริษัท “Voigtlander” เท่านั้นที่รู้ เซนเซอร์รูปภาพ
นิคอน ได้จดสิทธิบัตรเซนเซอร์ไว้เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2007[6] โดยตัวเซนเซอร์แยกแม่สีจะประกอบไปด้วยหลอดโฟโต้ไดโอดและเลนส์ย่อย (microlens) สามเลนส์ในแต่ละพิกเซล เลนส์ย่อยดังกล่าวจะส่งผ่านแสงไปยังกระจกสองสีบานแรก ซึ่งส่วนที่เป็นสีน้ำเงินจะผ่านกระจกไปตกกระทบกับตัวตรวจจับสีน้ำเงินเข้ม ส่วนสีเขียวและแดงจะสะท้อนไปยังกระจกบานที่สอง ซึ่งจะสะท้อนสีเขียวไปยังตัวตรวจจับสีเขียว และส่งผ่านสีแดงกับส่วนที่เป็นอินฟราเรดไปยังกระจกบานที่สาม กระจกบานนี้จะสะท้อนส่วนสีแดงไปยังตัวตรวจจับสีแดงและส่วนดูดซับคลื่นอินฟราเรด[7] ฮอโลกราฟี
ฮอโลแกรมนี้ถูกค้นพบโดยเดนนิส กาบอร์ (Dennis Gabor, 1900-1979) วิศวกรไฟฟ้าชาวฮังการี ในวันอีสเตอร์ ปี ค.ศ. 1947 โดยกาบอได้ค้นพบหลักการของฮอโลกราฟีโดยบังเอิญ ในระหว่างที่พัฒนาปรับปรุงคุณภาพของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนที่บริษัท British Thomson-Houston ที่เมือง Rugby ประเทศอังกฤษ. จากการค้นพบนี้ กาบอได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี ค.ศ. 1971 เทคนิคที่คิดค้นเดิมยังใช้อยู่ในกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อภาพสามมิติอิเล็กตรอน แต่ภาพสามมิติเป็นเทคนิคแสงซึ่งไม่ได้มีการพัฒนาอย่างจริงจัง จนกระทั่งมีการพัฒนาของเลเซอร์ในปี 1960 เลนส์ความโน้มถ่วง
โอเรสต์ ควอลสัน (Orest Chwolson) เป็นผู้แรกที่นำเสนอบทความวิชาการว่าด้วยปรากฏการณ์นี้ (ในปี ค.ศ. 1924) แต่ชื่อของไอน์สไตน์มักเป็นที่รู้จักเกี่ยวเนื่องกับปรากฏการณ์นี้มากกว่า เพราะได้ตีพิมพ์บทความอันมีชื่อเสียงที่อธิบายสาเหตุของปรากฏการณ์นี้ในปี ค.ศ. 1936 ภาพสามมิติแบบซ้อนเหลื่อม
ดูว์ ฮาว์รอน (Du Hauron) นักวิทยาศาสตร์ชาวฝรั่งเศสได้คิดค้นระบบภาพซ้อนเหลื่อมขึ้นในปี ค.ศ. 1891 โดยอาศัยหลักการของสี การตัดกันของสี โดยผลิตอุปกรณ์ที่ใช้ดูภาพแบบแอนะกลิ๊ป (Anaglyph) ขึ้นมา โดยมักกำหนดให้เป็นสีฟ้าอมเขียว (Cyan) และ สีแดง (Red) เมื่อลองนำอุปกรณ์ที่ทำเป็นแว่นตามองดูภาพแปดเหลี่ยมที่ทำขึ้นมาเพื่อใช้ทดสอบ โดยปิดและเปิดตาทีละข้างจะสังเกตเห็นว่าเมื่อปิดตาซ้ายและเปิดตาขวา (มองรูปผ่าน Filter สีฟ้าอมเขียว) จะมองเห็นว่าสีแดงนี้จะหายไปเหลือแต่เส้นสีขาว จากนั้นเปิดตาซ้ายปิดตาขวา (มอง Filter สีแดง) จะมองเห็นว่าสีฟ้าอมเขียวหายไปเหลือแต่เส้นสีขาว แต่เมื่อลืมตาพร้อมกันผ่าน ทั้งสองข้าง จะเห็นกรอบสีขาวของรูป 8 เหลี่ยมชัดเจน นี่คือหลักการของภาพ 3 มิติแบบแอนะกลิ๊ป กาลิเลโอ กาลิเลอี
กล้องโทรทรรศน์ได้รับการคิดค้นขึ้นครั้งแรกในประเทศเนเธอร์แลนด์เมื่อ ค.ศ. 1608 โดยมีรายละเอียดค่อนข้างหยาบ กาลิเลโอเองก็ได้สร้างกล้องโทรทรรศน์ของตนขึ้นในปีถัดมาโดยมีกำลังขยายเพียง 3 เท่า ต่อมาเขาได้สร้างกล้องอื่นขึ้นอีกและมีกำลังขยายสูงสุด 30 เท่า[24] จากเครื่องมือที่ดีขึ้นเขาสามารถมองเห็นภาพต่าง ๆ ในที่ไกล ๆ บนโลกได้ดีขึ้น ในยุคนั้นเรียกกล้องโทรทรรศน์ว่า กล้องส่องทางไกล (Terrestrial telescope หรือ Spyglass) กาลิเลโอยังใช้กล้องนี้ส่องดูท้องฟ้าด้วย เขาเป็นหนึ่งในบรรดาไม่กี่คนในยุคนั้นที่สามารถสร้างกล้องที่ดีพอเพื่อการนี้ วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1609 เขาสาธิตกล้องส่องทางไกลเป็นครั้งแรกให้แก่พ่อค้าชาวเวนิส ซึ่งพวกพ่อค้าสามารถเอาไปใช้ในธุรกิจการเดินเรือและกิจการค้าของพวกเขา กาลิเลโอเผยแพร่ผลสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ผ่านกล้องส่องทางไกลครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1610 ในบทความสั้น ๆ เรื่องหนึ่งชื่อ Sidereus Nuncius (ผู้ส่งสารแห่งดวงดาว) กล้องจุลทรรศน์
ในปี พ.ศ. 2215 อันโตนี ฟัน เลเวินฮุก ชาวดัตช์ สร้างกล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์เดียวจากแว่นขยายที่เขาฝนเอง แว่นขยายบางอันขยายได้ถึง 270 เท่า เขาใช้กล้องจุลทรรศน์ตรวจดูหยดน้ำจากบึงและแม่น้ำ และจากน้ำฝนที่รองไว้ในหม้อ เห็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ มากมาย นอกจากนี้ เขายังส่องดูสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ เช่น เม็ดเลือดแดง, กล้ามเนื้อ เป็นต้น เมื่อเขาพบสิ่งเหล่านี้ เขารายงานไปยังราชสมาคมแห่งกรุงลอนดอน จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์ต่อจากนั้นมีนักวิทยาศาสตร์อีกมากมายทำการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ด้วยกล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์ประกอบ และได้พัฒนาให้ดียิ่งขึ้น จนกระทั่งปี พ.ศ. 2475 นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันคือแอนสท์ รัสกาและมักซ์ นอลล์ ได้เปลี่ยนแปลงกระบวนการของกล้องจุลทรรศน์ที่ใช้แสงและเลนส์มาใช้ลำอิเล็กตรอน ทำให้เกิดกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนขึ้นในระยะต่อ ๆ มา ปัจจุบันมีกำลังขยายกว่า 5 แสนเท่า กล้องคอนโฟคอล
หลักการทำงานของการถ่ายภาพแบบคอนโฟคอลนั้นได้รับการจดสิทธิบัตรเมื่อปี ค.ศ. 1957 โดย มาวิน มินสกี้ (Marvin Minsky) [2][3] การถ่ายภาพแบบคอนโฟคอลนี้มีจุดประสงค์เพื่อแก้ไขปัญหาข้อจำกัดต่างๆของกล้องจุลทรรศน์แสงฟลูออเรสเซ็นต์แบบมุมมองกว้าง (wide-field fluorescence microscope) ซึ่งเป็นแบบดั้งเดิม โดยกล้องจุลทรรศน์แสงฟลูออเรสเซ็นต์แบบมุมมองกว้างนั้นจะใช้แสงฟลูออเรสเซ็นต์ความยาวคลื่นหนึ่งส่องไปบนทุกส่วนของชิ้นเนื้อตัวอย่าง และชิ้นเนื้อตัวอย่างนั้นจะสะท้อนแสงฟลูออเรสเซ็นอีกความยาวคลื่นหนึ่งมายังตัวรับแสง (photodetector) ดังนั้นตัวรับแสงจะรับแสงฟลูออเรสเซ็นที่สะท้อนมาทั้งหมด ซึ่งรวมถึงแสงที่ไม่ได้อยู่ที่จุดโฟกัส ในทางตรงกันข้ามกันกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลใช้แหล่งกำเนิดแสงฟลูออเรสเซ็นแบบจุด (เกี่ยวข้องกับ Point Spread Function) และใช้เลนส์โฟกัสแสงไปบนชิ้นเนื้อตัวอย่างและรับแสงสะท้อนจากชิ้นเนื้อตัวอย่างมาผ่านรูขนาดเล็กเพื่อกำจัดแสงที่ไม่ได้อยู่บริเวณจุดโฟกัสก่อนที่แสงจะไปสู่ตัวรับแสง ดังนั้นจะมีแสงที่จุดโฟกัสเท่านั้นที่นำมาสร้างเป็นสัญญาณภาพ ด้วยเหตุนี้เองภาพที่ได้จึงมีความละเอียดสูงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความละเอียดของภาพทางด้านความลึก เนื่องจากแสงจากบริเวณที่ตื้นหรือลึกกว่าจุดโฟกัสจะถูกกำจัดโดยรูขนาดเล็กก่อนที่จะมาถึงตัวรับแสง แต่ถึงอย่างไรการใช้รูขนาดเล็กในการจำกัดแสงที่รับเข้ามาจะทำให้ภาพมีความเข้มของแสงลดลงตามไปด้วย ดังนั้นในการใช้กล้องคอนโฟคอลจึงจำเป็นต้องเพิ่มเวลาในการเปิดหน้ากล้องให้นานขึ้น เมื่อการรับแสงเป็นการรับแสงแบบทีละจุดจากจุดโฟกัส ดังนั้นการที่จะได้ภาพ 2 มิติ จำเป็นต้องทำการสแกนการรับภาพทางแนวราบทั้งชิ้นเนื้อตัวอย่างชิ้นเนื้อแล้วนำมาประกอบกันเป็นภาพ 2 มิติที่สมบูรณ์ ในทำนองเดียวกันถ้าต้องการสร้างภาพ 3 มิติ จำเป็นต้องมีการสแกนการรับภาพทั้งทางแนวราบและแนวดิ่ง หลังจากนั้นนำข้อมูลมาสร้างเป็นภาพ 3 มิติ ที่สมบูรณ์ ความละเอียดทางด้านความลึกของจุดโฟกัสของกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอล หมายถึง ความหนาของบริเวณที่กล้องคอนโฟคอลยอมให้แสงผ่านเข้าไปยังตัวรับแสง ค่านี้ส่วนมากจะถูกกำหนดโดยผลลัพธ์ของความยาวคลื่นแสงหารด้วยค่าของรูรับแสงของเลนวัตถุ (Numerical Aperture, N.A.) ของกล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลยกกำลังสองและคุณสมบัติทางแสงของชิ้นเนื้อ จากที่กล่าวมาการจำกัดแสงสะท้อนทางด้านความลึกของชิ้นเนื้อทำให้เราสามารถสร้างภาพ 3 มิติ โดยการเลื่อนจุดโฟกัสไปยังตำแหน่งต่างๆทั้งทางด้านแนวราบและแนวดิ่งนั่นเอง โจเซฟ แมกซิมิเลียน เพทช์วอล
เพทช์วอล ได้ออกแบบเลนส์ชนิดใหม่มา 2 ชนิด อเล็กซิออส ตรันตัส
ในปี ค.ศ. 1898 เขาเป็นแพทย์คนแรกที่ศึกษามุมม่านตาในมนุษย์ที่มีชีวิต ร่วมกับโยฮัน ฟรีดริช ฮอร์แนร์ จักษุแพทย์ชาวสวิส (ค.ศ. 1831–1886) โดย "จุดฮอร์แนร์-ตรันตัส" ได้รับการตั้งชื่อ ซึ่งหมายถึงเม็ดนิ่วเหมือนปูนขาวสีขาว-เหลือง ขนาดเล็กของเยื่อตารอบคอร์เนียล ลิมบัส ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (หลัง ค.ศ. 1991)
Doggles เป็นแว่นตากันแดดสำหรับสุนัขในรูปแบบของแว่นตาสีกันแสง, ได้รับการออกแบบ เพื่อให้พอดีกับรูปร่างของหัวสุนัข. ในขณะที่ถูกทำการตลาดเป็นรายการของแฟชั่น, มีรายงานเข้ามาว่ามีการใช้ในทางปฏิบัติและทางการแพทย์หลากหลาย และ เลนส์ตามใบสั่งแพทย์สำหรับสุนัขที่มีสายตาจำกัดก็มีวางจำหน่าย. Doggles ได้ถูกร่วมคิดค้นโดย เคนเนธ และ เวโรนิก้า Di Lullo.[32] พวกเขายื่นขอสิทธิบัตร สหรัฐอเมริกา # 6863032 สำหรับ "แว่นตาสัตว์" เมื่อวันที่ 23 มกราคม 2003 ซึ่งได้รับอนุมัติออกมา เมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2005.[33] จุลทรรศนศาสตร์
เดิมการศึกษาวัตถุที่มีขนาดเล็กมาก เช่น วัตถุที่อยู่ไกล วัตถุที่อยู่สูง เป็นต้น ใช้เพียงแว่นขยายและเลนส์อันเดียวส่องดู เช่นเดียวกับการใช้แว่นขยายส่องดูลายมือ ช่วงปี พ.ศ. 2133 แซคาเรียส แจนเซน ช่างทำแว่นชาวดัตช์ ประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์ประกอบ ประกอบด้วยแว่นขยายสองอัน ต่อมา กาลิเลโอ กาลิเลอีได้สร้างแว่นขยายส่องดูสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ในปี พ.ศ. 2208 รอเบิร์ต ฮุกได้ประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์ชนิดเลนส์ประกอบที่มีลำกล้องรูปร่างสวยงาม ป้องกันการรบกวนจากแสงภายนอกได้ และไม่ต้องถือเลนส์ให้ซ้อนกัน เขาส่องดูไม้คอร์กที่ฝานบาง ๆ แล้วพบช่องเล็ก ๆ มากมาย เขาเรียกช่องเหล่านั้นว่าเซลล์ ซึ่งหมายถึงห้องว่าง ๆ หรือห้องขัง เซลล์ที่ฮุกเห็นเป็นเซลล์ที่ตายแล้ว เหลือแต่ผนังเซลล์ของพืชซึ่งแข็งแรงกว่าเยื่อหุ้มเซลล์ในสัตว์ จึงทำให้คงรูปร่างอยู่ได้ ฮุกจึงได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ตั้งชื่อเซลล์ ชาลส์ วีตสตัน
ใน ค.ศ. 1838 เขาได้อธิบายทฤษฎีเกี่ยวกับการมองภาพ 3 มิติ กระจกในการทำกล้อง 3 มิติ ต้องสามารถมองเห็นภาพที่อยู่ในมุมกลับกัน ข้อดีอุปกรณ์ตัวนี้คือ มันสามารถที่จะใช้กับรูปภาพขนาดใหญ่ได้ ซึ่งนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายจนถึงปัจจุบัน เช่น การฉายกล้องเอกซเรย์ และการถ่ายภาพทางอากาศมันกลายเป็นสิ่งที่น่าดีใจว่า หลักการของภาพ 3 มิติ ได้นำมาใช้ทางด้านกระบวนการถ่ายภาพด้วย และผู้ที่มีส่วนร่วมกับการประดิษฐ์กล้องนี้คือ วีตสตันผู้ซึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1838 ได้ให้คำจำกัดความไว้กับ Royal Scottish Society of Arts เกี่ยวกับการมองเห็นโดยใช้อุปกรณ์ตัวนี้ว่า “ฉันคิดว่ามันควรใช้ชื่อว่า Stereoscope” ซึ่งเอาไว้ใช้แสดงลักษณะรูปร่างของของแข็ง กล้อง 3 มิติ และเครื่องวัดความต้านทานไฟฟ้า ตอนนี้ได้ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ในกรุงลอนดอน กล้อง 3 มิตินี้ถูกตั้งไว้ในพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ก่อนที่ Sir David Brewster สามารถค้นพบกล้องส่องทางไกลและกล้องถ่ายภาพ 3 มิติตัวแรกถูกผลิตออกมา 11 ปี หลอดไฟฟ้า
ปี 2443 มีการคิดค้น หลอดไฟแบบไส้ ครั้งแรกขึ้นในโลกโดย เซอร์ โจเซฟ สวอน ได้นำแนวคิด จากนักวิทยาศาสตร์ มาพัฒนาต่อ จนสร้างหลอดไฟได้สำเร็จ แต่ไม่ได้พัฒนา ระบบไฟฟ้าขึ้นทำให้คนที่ซื้อหลอดไฟ ของ สวอน ต้องหาซื้อเครื่องปั่นไฟ ก่อให้เกิดความยุ่งยากในการใช้งานมาก ต่อมา ทาง โทมัส เอดิสัน ได้สามารถสร้างหลอดไฟแบบไส้ขึ้นมาได้บ้าง และนอกจากนั้น โทมัส เอดิสัน ยังได้พัฒนาระบบไฟฟ้า ขึ้นมา ควบคู่กับหลอดไฟและแจกจ่ายไฟ ไปยังบ้านเรือนต่างๆ ทำให้ หลอดไฟของเขาได้รับความนิยม มากกว่า หลอดของ ทางสวอน จนในที่สุด คนทั่วไป เกิดความเข้าใจกันว่า เอดิสัน คือผู้คิดค้น หลอดไฟ เป็นคนแรกของโลก หลอดไฟ ของเอดิสัน ทำจากแท่งคาร์บอน มีข้อเสีย คือขาดปี 2453 ได้มีการ คิดค้นไส้หลอดที่ทำจากทังสเตน ขึ้นในโลก สายลับสามมิติ
แว่น 3DDD แว่นตาสามมิติพิเศษที่เจิดสร้างขึ้นมามีความสามารถในการดึงเข้าไปในโลกของสื่อจากโทรทัศน์และสามารถนำสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตจากในภาพยนตร์ที่เข้าไปในโลกนั้น เข้ามาในโลกจริงได้ จึงเป็นแว่นตาที่ดร.อาทิตย์ต้องการที่จะครอบครอง สายลับเจ้าเสน่ห์ ภาพยนตร์ชุดขาวดำที่ปู่ของตังตังชื่นชอบ มีตัวละครหลักคือ สายลับเชน, ลินดา และมิสเตอร์โอเค แต่จากการที่ดึงตัวด้วยแว่น 3DDD จึงเกิดผลกระทบต่อชื่อภาพยนตร์และตัวละครไปด้วย มิสเตอร์โอเค ภาพยนตร์ที่ถูกผลกระทบจากการที่สายลับเชน ดึงเข้าไปในโลกจริง จึงมีลินดาและมิสเตอร์โอเค เป็นตัวละครเดินเรื่อง สายลับเจ้าเสน่ห์ รีเทิร์น ภาพยนตร์ที่สายลับเชนกลับมาพร้อมกับตฤณ ทำให้ตัวละครหลักมี 4 คน ตฤณกลายเป็นมือขวาสายลับเชน ฉายา "หน้ากากพิทักษ์อธรรม" สายลับเจ้าเสน่ห์ สายลับตกงาน ภาพยนตร์ที่ถูกผลกระทบจากการที่ มิสเตอร์โอเคและลินดา เข้าไปในโลกจริงเหลือเพียงสายลับเชนเพียงผู้เดียว ทำให้สายลับเชนถูกลอยแพจากประชาชนกลายเป็นสายลับไร้คู่แค้น สายลับเจ้าเสน่ห์ ราตรีลีลาศ ภาพยนตร์ที่สายลับเชนกลับมาพร้อมกับปวันที่ผิดหวังจากผู้การธงทิว ทำให้ตัวละครหลักมี 4 คน ปวันกลายเป็น "สปายส์เลดี้" สร้างความอิจฉาริษยาให้ลินดาเป็นอย่างมาก ลินดาจึงยินยอมให้มิสเตอร์โอเคเล่นงานปวัน บุ๋มบิ๋ม / ซูเปอร์ซัน ปืนเลเซอร์รูปทรงปืนกล เป็นอาวุธของมิสเตอร์โอเค มีพลังอานุภาพทำลายล้างสูง เป็นที่ต้องการของดร.อาทิตย์ ภายหลังเปลี่ยนชื่ออาวุธเป็นชื่อซูเปอร์ซันเพื่อไว้ค้าขายให้กับกองทัพติดอาวุธต่างชาติ โจเซฟ แมกซิมิเลียน เพทช์วอล
เพทช์วอล ได้ต้องการความช่วยเหลือจากผู้ช่วยหลายคนเพื่อที่จะได้แสดงผลงานการคำนวณครั้งยิ่งใหญ่ของตน ดังนั้นเมื่อเจ้าชายลุดวิก ทราบข่าว จึงได้ตัดสินใจที่จะช่วยเหลือเพทช์วอล และได้ส่งเหล่าทหารหลายรายที่มีความรู้เกี่ยวกับเครื่องยนต์กลไกมาช่วยเพทช์วอล ซึ่งทหารเหล่านั้นได้รับการฝึกฝนเกี่ยวกับการคณิตศาสตร์มาเป็นอย่างดี และในปี พ.ศ. 2383 (ค.ศ. 1840) เลนส์สามารถผลิตขึ้นได้โดยบริษัท Voightland เลโก้
ในราวปี ค.ศ. 1932 โอเล เคิร์ก คริสเตียนเสน ชาวเดนมาร์ก เริ่มผลิตและจำหน่ายของเล่นซึ่งทำจากไม้[3] ต่อมาในปี ค.ศ. 1949 ก็เปลี่ยนรูปแบบสินค้า เป็นของเล่นประเภทตัวต่อ พร้อมทั้งเปลี่ยนวัสดุการผลิตเป็นพลาสติก เรียกว่า ออโตเมติก ไบน์ดิง บริกส์ (Automatic Binding Bricks)[4] และเมื่อปี ค.ศ. 1954 เปลี่ยนชื่อสินค้ามาเป็นเลโก้ ดังเช่นทุกวันนี้ ต่อมา เลโก้เปลี่ยนมาใช้วัสดุพลาสติกแบบ Acrylonitrile Butadiene Styrene (ABS) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 จนถึงปัจจุบัน[5][6] Homo habilis
นักบรรพมานุษยวิทยาชาวอังกฤษ-เคนยา หลุยส์ ลีกคี เป็นบุคคลแรกที่เสนอว่ามีมนุษย์จำพวกนี้ โดยภรรยาคือ แมรี ลีกคี เป็นผู้พบฟันสองซี่แรกของ H. habilis ในปี 2498 ซึ่งต่อมาระบุว่าเป็น ฟันน้ำนม ซึ่งพิจารณาว่าเป็นตัวระบุชนิดสัตว์ได้ยากโดยไม่เหมือนกับฟันแท้ ต่อมาในปี 2502 แมรีจึงได้ค้นพบกะโหลกศีรษะของเด็กชายที่มีสมองเล็ก ใบหน้าใหญ่ ฟันเขี้ยวเล็ก และฟันเคี้ยวขนาดใหญ่ ทำให้สปีชีส์นี้ได้ชื่อเล่นอีกอย่างว่า นายกะเทาะเปลือกถั่ว (English: The Nutcracker man)[2] โจฮันน์ เฮนริช ชูลท์
โจฮันน์ เฮนริช ชูลท์ ()
โยฮันน์ ไฮน์ริช ชูลซ์ (Johann Heinrich Schultz) เกิด ค.ศ. 1684 เสียชีวิต ค.ศ. 1744 เป็นผู้ค้นพบเคมีภัณฑ์ทางการถ่ายภาพ เป็นศาสตราจารย์ทางด้านกายวิภาคศาสตร์ แห่ง มหาวิทยาลัยอัลทอร์ฟ (Altrof) ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับเมือง นูเรมเบิร์ก ประเทศเยอรมนี
ชูลซ์ เป็นศาสตราจารย์ชาวเยอรมันสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยอัลทอร์ฟ ซึ่งการทดลองของเขาได้เป็นสิ่งที่ปูทางให้แก่การถ่ายภาพในวันข้างหน้า ถึงแม้ว่าจะทราบกันดีอยู่แล้วว่าสารเคมีที่มีอยู่นั้นจะมี สีดำ ขึ้นเมื่อถูกแสงอาทิตย์ แต่มันก็ยังไม่สารเคมีด้านที่ไม่โดนแสงจะหลงเหลือส่วนที่เป็นสีขาวเขาได้ตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับการวิเคราะห์ของเอาแต่มันไม่ค่อยเป็นที่รู้จักนักจนกระทั่งเขาเสียชีวิตลง เขาได้บรรยายในหนังสือเอาไว้ว่า “ฉันคลุมแก้วด้วยวัสดุสีดำและเหลือช่องเล็กๆ ไว้ให้แสงลอดผ่านแล้วเขียนชื่อและชื่อสารเคมีทั้งหมดลงบนกระดาษ และใช้มีดคมตัดส่วนที่เป็นหมึกออกไปอย่างระมัดระวังฉันนำกระดาษที่ฉลุลายไปติดตั้งลงบนแก้วด้วยขี้ผึ้ง ไม่นานก่อนที่แสงอาทิตย์จะสาดส่องลงมาที่แก้วแล้วลอดผ่านส่วนที่โดนตัดออกไปของกระดาษแล้วเขียนแต่ละคำหรือประโยคที่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วบนผงชอล์กดังนั้นเป็นการแน่นอนและเห็นชัดเจนว่าใครหลายๆคนต้องอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับการทดลองแต่บางคนที่มีความรู้น้อยเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติจะคิดว่านี่เป็นเพียงแค่มายากลบางอย่างเท่านั้น” 
ในปี ค.ศ. 1727 Schulze ค้นพบว่า โลหะเงิน (silver) จะมีความไวต่อแสง เมื่อถูกละลายในกรดไนตริก และต่อมาในช่วงต้นของปี ค.ศ. 1900 พบว่า ความไวต่อแสงของเงินนั้นจะเพิ่มขึ้น เมื่อรวมโลหะเงินกับธาตุหมู่ฮาโลเจน (Halogen Elements) เช่น คลอไรด์ โบรไมด์ หรือ ไอโอดีน และเมื่อรวมแล้วผลที่ได้ก็จะเป็น Silver halides ซึ่งสามารถพัฒนาและเพิ่มประสิทธิภาพในการรับรู้แสงได้เร็วขึ้นอีกราวหนึ่งพันล้านเท่า เมื่อใช้ตัวทำละลายที่มีประสิทธิดีขึ้น 
ผลึก Silver halide นั้นต้องการตัวเชื่อม (binders) เช่น พลาสติก หรือ แก้ว ซึ่งตัวเชื่อมนั้นต้องสามารถกักผลึกให้อยู่กับที่ได้ แต่ก็ต้องยอมให้ตัวทำละลายผ่านเข้าไปเพื่อทำปฏิกิริยาได้ด้วยเช่นกัน เพื่อให้ได้ตัวเชื่อมที่ดี ได้มีการทดลองใช้ตัวเชื่อมหลายๆชนิดเพื่อเปรียบเทียบผล ทดลองใช้ ตั้งแต่ albumen ในไข่ขาว จนถึง สารพวก collodion อย่างไรก็ดีในปี ค.ศ. 1871 เป็นระยะเวลากว่า 30 ปีแล้วหลังจากที่ภาพถ่ายได้ถือกำเนิดขึ้น นักเขียนที่ชื่อ Dr.Maddox ผู้เขียนหนังสือเรื่อง British Journal of Photography ได้แนะนำให้ใช้ เจลลาติน (Gelatin) เป็น binding agent ซึ่งเป็นสารจำพวกโปรตีนที่พบได้ในกระดูกสัตว์ เนื่องจากเจลลาตินมีคุณสมบัติที่เหมาะสมอันน่าทึ่งจึงทำให้เป็นที่ยอมรับและยังคงใช้กันจนถึงทุกวันนี้ 
บางคนอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใช้ตัวเชื่อม ขอยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น ถ้าเราต้องการผสม น้ำ กับ น้ำมัน ถ้าผสมกันทันที ย่อมเป็นไปได้ยากอยู่แล้ว เนื่องจาก คุณสมบัติทางเคมีของน้ำและน้ำมันไม่เข้ากัน คือน้ำมันจะลอยตัวอยู่เหนือน้ำ จึงต้องอาศัย ตัวเชื่อม (Binders) เช่น สบู่ หรือ ผงซักฟอก เมื่อเทสบู่ลงไปแล้วคน จะเห็นว่าน้ำจะผสมกับน้ำมันได้ เป็นต้น ซึ่งปฏิกิริยานี้ สบู่ หรือ ตัวเชื่อม นี้ เรียกว่า อิมัลซิไฟเออร์ เรียกรวมทั้งปฏิกิริยาว่า อิมัลชั่น (Emulsion)
ขั้นตอนทางเคมี มีดังนี้
ภาพที่เกิดขึ้นจากฟิล์มนี้ เรียกได้ว่าเป็นต้นกำเนิดของภาพถ่ายเลยก็ว่าได้ เรียกว่าเป็น ภาพแบบ เนกาทีฟ (Negative) คือพื้นหลัง (Background) ทั้งหมดจะเป็นสีดำ ส่วนภาพที่ปรากฏหรือต้องการจะเป็นสีขาวหรือใสๆ ซึ่งภาพแบบเนกาทีฟนี้ใช้ในการสร้าง ภาพสุดท้าย (Final Print) หรือ ภาพแบบโพสิทีฟ (Positive) คือ ภาพที่เห็นตามความจริงนั่นเอง
ในช่วงแรกของ พ.ศ. 2343 สามารถค้นพบว่าความไวแสงของสารซิลเวอร์ไนเตรท สามารถเพิ่มขึ้นได้โดยการนำไปผสมกับ ธาตุฮาโลเจน (คลอรีน โบรไมน์ ไอโอดีน และอื่นๆ) ส่วนผสมนี้รู้จักกันในชื่อ ซิลเวอร์เฮไลด์ (ซิลเวอร์คลอไรด์, ซิลเวอร์โบรไมน์, ซิลเวอร์ ไอโอดีน และอื่นๆ) กระบวนการก็ยังคงล้มเหลวในแต่ละส่วนประกอบ สารซิลเวอร์เฮไลด์ยังจะโดนแสงอยู่ การทำให้รวมตัวกันสามารถถูกขยายได้โดยใช้สารเคมีที่เหมาะสมและสารเฮไลด์ที่ไม่โดนแสงสามารถถูกย้ายออกไปได้ นี่คือพื้นฐานของการพัฒนาฟิล์มถ่ายภาพและกระดาษในทุกวันนี้ ด้วยเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย คงคาดเดาได้ยากว่า กล้องถ่ายรูป ในอนาคตจะมีลักษณะอย่างไร แต่สิ่งที่สามารถเชื่อถือได้ ก็คือ จะต้องมีการพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นอย่างแน่นอน ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (หลัง ค.ศ. 1991)
เลเซอร์ที่ลดหลั่นแบบควอนตัมเป็นเศษไม้ของวัสดุกึ่งตัวนำที่มีขนาดเท่าเห็บ. ภายใน, อิเล็กตรอนถูกจำกัดภายในชั้นของสารประกอบแกลเลียมและอะลูมิเนียม, เรียกว่าบ่อควอนตัมหนาเป็นนาโนเมตร, เล็กกว่าความหนาของเส้นผมมาก. อิเล็กตรอนกระโดดจากระดับพลังงาน หนึ่งไปยังอีกระดับพลังงานหนึ่ง, มากกว่าจะย้ายอย่างราบรื่นระหว่างระดับและอุโมงค์จากเลเยอร์หนึ่งไปยังอีกเลเยอร์หนึ่งข้างหน้า โดยการวิ่ง "ผ่าน" มากกว่า "ข้าม" แนวกั้นพลังงานที่แยกแต่ละบ่อ. เมื่ออิเล็กตรอนกระโดด, พวกมันปล่อยโฟตอนของแสง. เลเซอร์ลดหลั่นแบบควอนตัมได้รับการร่วมคิดค้นโดย Alfred Y. Cho, Claire F. Gmachl, Federico Capasso, Deborah Sivco, Albert Hutchinson, และ Alessandro Tredicucci ที่ Bell Laboratories ในปี 1994.[14] วันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1994 ทีมเบลล์แล็บยื่น สิทธิบัตร สหรัฐอเมริกา # 5457709 ทีได้รับการอนุมัติ เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1995.[15] ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
สีอะคริลิคเป็นสีแห้งเร็วที่มีเม็ดสีลอยอยู่ในของเหลวผสมพอลิเมออคริลิค. สีอะคริลิคถูกคิดค้นเป็นครั้งแรกโดย ลีโอนาร์ Bocour และแซม โกลเด้น ในปี ค.ศ. 1947 ภายใต้แบรนด์ Magna paint.[31] ยัน อิงเงินฮุส
ยัน อิงเงินฮุส (, ; 8 ธันวาคม ค.ศ. 1730 – 7 กันยายน ค.ศ. 1799) เป็นนักสรีรวิทยา นักชีววิทยา และนักเคมีชาวดัตช์ เป็นผู้ค้นพบการสังเคราะห์ด้วยแสง และพบว่าพืชมีการหายใจระดับเซลล์เช่นเดียวกับสัตว์ กล้องโทรทรรศน์
กล้องโทรทรรศน์ คืออุปกรณ์ที่ใช้ขยายสิ่งต่างๆวัตถุท้องฟ้าโดยอาศัยหลักการรวมอันมากมายแสง เพื่อให้สามารถมองเห็นวัตถุท้องฟ้าที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเพราะมันไกลเกินไป หรือทำให้มองเห็นได้ชัดขึ้น และมีขนาดใหญ่ขึ้นตามขนาด กล้องโทรทรรศน์ได้ถูกคิดค้นขึ้นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1608 โดยฮานส์ ช่างทำแว่นคนหนึ่งซึ่งต่อมาค้นพบว่าหากนำเลนส์มาวางเรียงกับให้ได้ระยะที่ถูกต้องเลนส์สามารถขยายภาพที่อยู่ไกลๆได้ใกล้ขึ้น และ 1 ปีต่อมา กาลิเลโอ กาลิเลอิ ก็ได้ นำมาสำรวจท้องฟ้าเป็นครั้งแรกซึ่งในตอนนั้นเป็นกล้องหักเหแสงที่มีกำลังขยายไม่ถึง 30 เท่า เท่านั้นแต่ก็ทำให้เห็นรายละเอียดต่างๆมากมายของดวงดาวต่างๆที่ยังไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้เป็นจุดเริ่มต้นของการเริ่มมาสำรวจท้องฟ้าโดยใช้กล้องโทรทรรศน์ กระบวนการเพลตแห้ง
กระบวนการเพลตแห้ง () เริ่มขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1867 โดย B.J.Sayce และ W.B. Bojton ได้ร่วมคิดค้นวัตถุไวแสงและพบว่าเยื่อไวแสงโคโลเดียน โดยใช้ซิลเวอร์โบรไมด์และซิลเวอร์ไนเตรตฉาบบนแผ่นกระจกแล้วผึ่งให้แห้ง สามารถเก็บไว้ได้นาน ถ่ายเมื่อใดก็ได้ และในปี ค.ศ. 1867 มีบริษัท The Liverpool Dry Plate and Photohgraphic Company ผลิตเพลทแห้งออกจำหน่ายแต่ไม่ได้ความนิยมเท่าที่ควร เพราะใช้เวลานานกว่าเพลทเปียกถึง 3 เท่า เมื่อปี ค.ศ. 1871 Dr. Richard Leach Maddox ได้คิดค้นวัตถุไวแสงที่เป็นเจลลาตินขึ้น ชึ่งจากเดิมใช้โคโลเดียนข้อเสียคือ มีกลิ่นเหม็นของอีเธอร์ เจลลาตินมีลักษณะเป็นสารเหนียวใสไม่มีกลิ่น ได้จากการเคี่ยวกระดูกและหนังสัตว์ วิธีการคือเอาเจลลาติน มาแช่น้ำจนชุ่ม แล้วเติมสารแคดเมียมโบรไมด์ลง แล้วเติมสารละลายซิลเวอร์ไนเตรต ฉาบบนกระจกแล้วผึ่งให้แห้ง โซลิตอน
ในปี ค.ศ. 1973 อะกิระ ฮาเซกาวะ แห่งศูนย์วิจัยเบล ของ AT&T เป็นผู้ค้นพบการเกิดโซลิตอนในเส้นใยนำแสง จากการสมดุลของปรากฏการณ์มอดูเลตเฟสในตัวเอง () และ การกระจายแบบไม่ปกติ (anomalous dispersion) เขาได้นำเสนอแนวคิดในการใช้หลักการสื่อสารในเส้นใยนำแสงด้วยโซลิตอนเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการรับส่งข้อมูล แว่นขยาย
แว่นขยายยังเป็นสัญลักษณ์ของนักสืบในนวนิยาย โดยเฉพาะเชอร์ล็อก โฮมส์
อุปกรณ์ขยายภาพวัตถุที่ปรากฏหลักฐานและเก่าแก่ที่สุดคือเลนส์ของอริสโตฟานเนสในปี 424 ก่อนคริสต์ศักราช มีลักษณะเป็นทรงกลมแก้วที่บรรจุน้ำ เซเนกาถึงกับกล่าวถึงอุปกรณ์ชิ้นนี้ว่าสามารถใช้อ่านตัวอักษรไม่ว่าจะเล็กหรือมัวแค่ไหนก็ตามได้ โรเจอร์ เบคอนได้กล่าวถึงคุณสมบัติของแว่นขยายช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในประเทศอังกฤษ และแว่นตาก็ได้ประดิษฐ์ขึ้นช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 เช่นเดียวกัน ในประเทศอิตาลี ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์
ศาสตราจารย์ ประมวล ตั้งบริบูรณ์รัตน์ (2505 -) นักวิจัยไทยผู้เชี่ยวชาญด้านโพลิเมอร์คอลลอยด์ และน้ำยางธรรมชาติ เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาเคมี (พอลิเมอร์) ประจำปี พ.ศ. 2539 และเป็นหนึ่งในผู้ได้รับทุนวิจัยลอรีอัลประเทศไทย “เพื่อสตรีในงานวิทยาศาสตร์” (L'OREAL-UNESCO Fellowship for Women in Science) ประจำปี พ.ศ. 2550 สาขาวัสดุศาสตร์ จากผลงานวิจัย "การปรับแต่งพื้นผิวยางธรรมชาติด้วยอนุภาคขนาดนาโนเพื่อประยุกต์ใช้ในการเตรียมถุงมือแพทย์" ทั้งนี้ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ได้เสด็จมาประทานทุนวิจัย ณ พระที่นั่งเทวราชย์สภารมย์ พระราชวังพญาไท เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2550 การปรับตาดูใกล้ไกล
นักวิชาการอีกผู้หนึ่งเสนอทฤษฎีอีกทฤษฎีหนึ่งซึ่งแสดงว่า เลนส์ตาของมนุษย์เพิ่มกำลังโฟกัสโดยสัมพันธ์กับแรงดึงเลนส์ที่เพิ่มขึ้น ผ่านเอ็นขึงแก้วตาซึ่งยึดอยู่ที่ใกล้แนวกลาง (equatorial) ของเลนส์ และเมื่อกล้ามเนื้อยึดเลนส์ตาหดเกร็ง เอ็นขึงแก้วตาที่จุดนั้นก็จะตึงเพิ่มขึ้น ทำให้ตรงกลางของเลนส์นูนขึ้น เลนส์ตรงกลางจะหนาขึ้นคือเพิ่มเส้นผ่านศูนย์กลางจากหน้าไปหลัง โดยผิวส่วนรอบ ๆ เลนส์จะบางลง และในขณะที่แรงดึงของเอ็นขึงแก้วตาส่วนแนวกลางเพิ่มขึ้นเมื่อปรับตา เอ็นขึงแก้วตาส่วนหน้า (anterior) และหลัง (posterior) จะคลายลงพร้อม ๆ กัน  โฟตอนิกส์
การค้นพบที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งของโฟโตนิกส์จวบจนปัจจุบันคือโฟโตนิกส์คริสตัล ซึ่งนำไปสู่ ซึ่งเป็นใยแก้วนำแสงชนิดใหม่ ออกแบบขึ้นด้วยหลักการของโฟโตนิกส์คริสตัลและมีความสูญเสียพลังงานในเส้นใยแก้วต่ำมาก photonic crystal fibre ที่ใช้งานได้จริงเป็นครั้งแรกนั้นเป็นผลงานของ Jonathan Knight, Tim Birks, และ Philip Russell ที่ในปี 1996 เมาส์
เมาส์ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 1963 โดย ผู้คิดค้นประดิษฐ์เม้าส์มีชื่อว่า ดร ดักลาส คาร์ล อิงเกิลบาร์ต Douglas Carl Engelbart ที่สถาบันวิจัยสแตนฟอร์ด (Stanford Research Institute) หลังจากการทดสอบการใช้งานอย่างละเอียด (เมาส์เคยมีอีกชื่อนึงว่า “บัก” (bug) แต่ภายหลังได้รับความนิยมน้อยกว่าคำว่า “เมาส์”) มันเป็นหนึ่งในการทดลองอุปกรณ์ชี้ (Pointing Device) สำหรับ Engelbart's oN-Line System (NLS) ส่วนอุปกรณ์ชี้อื่นออกแบบมาเพื่อการเคลื่อนไหวในร่างกายส่วนอื่น ๆ เช่น อุปกรณ์ที่ใช้ติดกับคางหรือจมูก แต่ท้ายที่สุดแล้วเมาส์ก็ได้รับการคัดเลือกเพราะง่ายต่อการใช้งาน ไฟฟ้ากระแสสลับ
วิลเลียม สแตนลี่ย์ จูเนียร์ได้ออกแบบหนึ่งในอุปกรณ์จริงครั้งแรกในการถ่ายโอนไฟ AC อย่างมีประสิทธิภาพระหว่างวงจรที่แยกออกมา การใช้คู่ของขดลวดพันบนแกนเหล็กเดียวกัน เรียกว่าขดลวดเหนี่ยวนำเป็นหม้อแปลงยุคแรก ระบบไฟ AC ได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็วหลังปี ค.ศ. 1886 และรวมทั้งการอุดหนุนโดยนิโคลา เทสลา (สิทธิบัตรให้จอร์จ เวสติงเฮ้าส์) และคาร์ล วิลเฮล์ม ซีเมนส์ ระบบ AC เอาชนะข้อจำกัด ของระบบ DC ที่ใช้โดยโทมัส เอดิสัน ในการแจกจ่ายกระแสไฟฟ้าอย่างมีประสิทธิภาพในระยะทางไกล ถึงแม้ว่าเอดิสันพยายามที่จะทำลายชื่อเสียงของกระแสสลับว่าเป็นอันตรายเกินไปในสงครามแห่งกระแส ซินโครตรอน
แนวคิดเรื่องซินโครตรอนได้ถูกคิดค้นโดย วลาดิเมียร์ เว็คสเลอร์ ในปี ค.ศ.1944. เอ็ดวิน แมคมิลานได้สร้างเครื่องซินโครตรอนอิเล็กตรอนเครื่องแรกในปี ค.ศ.1945 เครื่องซินโครตรอนโปรตอนเครื่องแรกออกแบบโดยเซอร์มาร์คัส โอลิแฟนท์ และสร้างในปี ค.ศ.1952. กล้องจุลทรรศน์ของไฮเซนเบิร์ก
กล้องจุลทรรศน์ของไฮเซนเบิร์ก () เป็นกล้องจุลทรรศน์ในการทดลองทางความคิดของเวอร์เนอร์ ไฮเซนเบิร์ก ต่อมาการทดลองทางความคิดนี้นำไปสู่หลักความไม่แน่นอนของกลศาสตร์ควอนตัมซึ่งขัดกับหลักการพื้นฐานของทัศนศาสตร์ กล่าวคือการสังเกตสิ่งที่มีมวลมากในชีวิตประจำวันนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมของวัตถุที่ถูกสังเกตแต่อย่างใด แต่เมื่อพูดถึงวัตถุที่มีมวลน้อยอย่างเช่นอิเล็กตรอนแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะสังเกตพฤติกรรมของอิเล็กตรอนโดยไม่กระทบต่อพฤติกรรมของมันเอง เนื่องจากแสงมีโมเมนตัมแปรผันตามความถี่คองคลื่นแสง ดังนั้นวัตถุที่ถูกแสงตกกระทบจึงมีการเปลี่ยนแปลงโมเมนตัมหรือ "ถูกชน" ด้วยโฟตอนดังปรากฏการณ์คอมพ์ตัน นั่นคือยิ่งต้องการภาพของวัตถุชัดเจนเท่าไหร่ก็ต้องใช้แสงที่มีความถี่มากขึ้น และทำให้โฟตอนมีโมเมนตัมมากขึ้นก็จะรบกวนพฤติกรรมของวัตถุที่ถูกสังเกตมากขึ้นตามไปด้วย รอเบิร์ต คอร์เนเลียส
รอเบิร์ต คอร์เนเลียส (; 1 มีนาคม ค.ศ. 1809 – 10 สิงหาคม ค.ศ. 1893) เป็นช่างภาพและผู้ผลิตโคมไฟชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองฟิลาเดลเฟีย เป็นบุตรของคริสเตียนและซาราห์ (นามสกุลเดิม โซเดอร์) คอร์เนเลียส บิดาของคอร์เนเลียสย้ายมาจากอัมสเตอร์ดัมในปี ค.ศ. 1783 และทำงานเป็นช่างเงินก่อนจะทำธุรกิจผลิตโคมไฟ ในวัยเด็ก คอร์เนเลียสสนใจด้านเคมี และต่อมาในปี ค.ศ. 1831 เขาเริ่มทำงานกับบิดาในส่วนชุบเงินและขัดเงาโลหะ ผลงานของคอร์เนเลียสเป็นที่รู้จักและทำให้เขาได้พบกับโจเซฟ แซ็กตัน นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ซึ่งจุดประกายความสนใจในด้านการถ่ายภาพให้แก่คอร์เนเลียส หลอดรังสีแคโทด
คิดค้นขึ้นครั้งแรกโดยนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ชื่อ คาร์ล เฟอร์ดินานด์ บราวน์ (Karl Ferdinand Braun) ในปีคริสต์ศักราช 1897 และมีอีกชื่อหนึ่งว่าหลอดบราวน์ (Braun tube) โดยเขาได้พัฒนาเครื่องมือวัดคลื่นสัญญาณไฟฟ้าหรือ Oscilloscope ขึ้นมาเป็นคนแรก กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน
เลนส์แม่เหล็กไฟฟ้าตัวแรกได้รับการพัฒนาในปี 1926 โดยนักฟิสิกส์ Hans Busch Opticks
นิวตันยังให้การสนับสนุนในเรื่องปริซึมกระจายแสง เขาให้ความสนใจการจัดวางปริซึมเป็นชุดของปริซึม เพื่อการขยายลำแสง อันเป็นที่มาของนวัตกรรม เลเซอร์ ในอีก 275ปีให้หลัง ซึงต่อมาได้พัฒนาเป็นทฤษฎีมัลติปริซึมดิสเพอชัน แคนนอน
ในปี 1951 Canon ได้เปิดตัวเลนส์ Serenar 50 มม. f/1.8 ซึ่งเป็นเลนส์ที่ถือว่าเป็นผลงานชิ้นเอก ซึ่งต่อมาได้นำทฤษฎีที่ใช้ในเลนส์ตัวนี้มาพัฒนาใช้กับเลนส์ตัวอื่นๆอีก ทฤษฎีคอพัสคิวลาร์ของแสง
ทฤษฎีคอพัสคิวลาร์ของแสง () คือทฤษฎีที่ริเริ่มโดยเซอร์ไอแซก นิวตัน โดยกล่าวว่าแสงประกอบขึ้นด้วยอนุภาคเล็กๆ เรียกว่า คอพัสเคิลเดินทางเป็นเส้นตรงด้วยความเร็วจำกัดค่าหนึ่ง และมีพลังงานจลน์ ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
แก้วที่ออกฤทธิ์ทางชีวภาพ (English: Bioactive glasses) เป็นกลุ่มของแก้วเซรามิกปฏิกิริยาที่พื้นผิว. การเข้ากันได้ทางชีวภาพของแก้วเหล่านี้ได้นำพวกมันได้รับการตรวจสอบ อย่างกว้างขวางสำหรับการใช้เป็นวัสดุปลูกถ่ายในร่างกายมนุษย์เพื่อซ่อมแซมและแทนที่กระดูก ที่เป็นโรคหรือเสียหาย. แก้วที่ออกฤทธิ์ทางชีวภาพถูกคิดค้นในปี 1969 โดย แลร์รี Hench และเพื่อนร่วมงานของเขาที่มหาวิทยาลัยแห่งฟลอริดา.[193] กล้องโทรทรรศน์หักเหแสง
ความคลาดรงค์และเลนส์อรงค์
ความคลาดรงค์ เกิดจากธรรมชาติของแสงที่หักเหผ่านเลนส์ ซึ่งแสงแต่ละความยาวคลื่นจะรวมกันที่จุดโฟกัสต่างกัน ปัญหาความคลาดรงค์สามารถแก้ไข้ได้โดยตินเลนส์เว้าอีกชิ้นหนึ่งเข้ากับเลนส์นูน ซึ่งจะช่วยให้แสงต่างช่วงคลื่น(ต่างสี)มารวมกันที่จุดเดียวกัน เลนส์คู่นี้มีชื้อว่า เลนส์อรงค์ หรือ Achromatic Lens
กล้องโทรทรรศน์แบบหักเหแสงที่ใหญ่ทีสุดในโลกตั้งอยู่ที่หอดูดาวเ(Yerkes Observatory) ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีขนาดหน้ากล้อง3.69 เมตร (90นิ้ว) และมีความยาวกล้อง 700.2 เมตร ทัศนมาตรศาสตร์
แว่นสายตาอันแรกนั้นไม่ทราบแน่ชัดว่าได้ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อไร แต่นักวิทยาศาสตร์และนักประวัติศาสตร์ Sir Joseph Needham ได้แสดงความเห็นในหนังสือ Science and Civilization in China ของเขาว่า แว่นสายตาอันแรกน่าจะประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกในดินแดนภายใต้อารยธรรมจีน โดยหลักฐานสำคัญมาจากเอกสารของราชวงศ์หมิง (ช่วงศตวรรษที่ 14 - 17) อย่างไรก็ตามจากการศึกษาเอกสารต้นฉบับดั้งเดิมนั้นกลับไม่ได้กล่าวถึงการผลิตแว่นในการแก้ไขปัญหาสายตาแต่กล่าวถึงการมาถึงของความรู้ทางด้านการใช้แว่นสายตาที่เป็นลักษณะของการนำเข้าความรู้จากต่างถิ่น นิคอน
เริ่มต้นจาก บริษัท "นิปปง โคงะกุ โคเงียว" () ในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Japan Optical Co." ก่อตั้งเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 (ค.ศ. 1917) โดยเป็นการรวมตัวของบริษัทเล็ก ๆ 3 บริษัทที่เป็นบริษัทเกี่ยวกับสายตาหรือการมองเห็น บริษัทเริ่มเดินสายพานการผลิตด้วยคนงานเพียง 200 คน และช่างเทคนิคชาวเยอรมันอีก 8 คน และในสายพานการผลิตของบริษัทในขณะนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพเลยแม้แต่น้อย แต่สินค้าที่ทางบริษัทผลิต คือ กล้องจุลทรรศน์ กล้องโทรทัศน์ อุปกรณ์ที่ใช้ในการสำรวจและใช้ในการกะวัดระยะสำหรับใช้ในทางวิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรม สินค้าเหล่านี้ล้วนเป็นสินค้าที่สร้างชื่อเสียงให้แก่บริษัท เลนส์เป็นสินค้าอีกชิ้นหนึ่งที่ทำชื่อเสียงให้ทางบริษัทและได้ผลิตออกมาหลายรุ่นมากตั้งแต่เลนส์ 50 mm. ถึง 700 mm.  อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
พ.ศ. 2469 ไอน์ชไตน์กับลูกศิษย์เก่าคนหนึ่งคือ ลีโอ ซีลาร์ด นักฟิสิกส์ชาวฮังการีผู้ต่อมาได้ร่วมในโครงการแมนฮัตตัน และได้รับยกย่องในฐานะผู้ค้นพบห่วงโซ่ปฏิกิริยา ทั้งสองได้ร่วมกันประดิษฐ์ ตู้เย็นไอน์ชไตน์ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ไม่มีชิ้นส่วนเคลื่อนไหวเลย และใช้พลังงานนำเข้าเพียงอย่างเดียวคือพลังงานความร้อน สิ่งประดิษฐ์นี้ได้จดสิทธิบัตรในปี พ.ศ. 2473[22][23] การสลายให้กัมมันตรังสี
อองรี เบ็กเกอเรล ชาวฝรั่งเศส ค้นพบกัมมันตภาพรังสี ในปี พ.ศ. 2439 ในขณะที่กำลังทำงานเกี่ยวกับ สารพวกนี้เรืองแสงในที่มืดหลังจากที่ได้รับแสง และเขาคิดว่าแสงเรืองที่เกิดในหลอดคาโทดในเครื่องเอ็กเรย์ น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับสารเรืองแสงประเภทนี้ เขานำฟิล์มภาพมาหุ้มในกระดาษสีดำ และนำสารเรืองแสงพวกฟอสฟอรัสหลายชนิดมาวางทับ จากการทดลองไม่ปรากฏผล จนกระทั่งเขาใช้เกลือของยูเรเนียม ซึ่งทำให้เกิดเป็นเงาดำบนแผ่นฟิล์ม การแผ่รังสีนี้เรียกว่า Becquerel Rays อิเล็กตรอน
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1700, แฟรนซิส ฮาร์คบี (Francis Hauksbee) และ ซี. เอฟ. ดู เฟย์ (C. F. du Fay) นักเคมีชาวฝรั่งเศส ได้ค้นพบด้วยตนเองถึงสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าจะเป็นสองชนิดของการเสียดสีกันทางไฟฟ้า; อันหนึ่งคือการเสียดสีกับแก้ว, ส่วนอีกอันหนึ่ง ได้จากการเสียดสีกับเรซิ่น จากนี้ ดู เฟย์ ได้สร้างทฤษฎีเกี่ยวกับไฟฟ้าที่ประกอบด้วยของเหลวไฟฟ้าสองชนิดที่มีลักษณะคล้าย "แก้ว" และ "ยาง" ที่จะแยกตัวออกจากกันและกันด้วยการเสียดสีและที่เป็นกลางเมื่อนำมารวมกัน [2] ทศวรรษต่อมา เบนจามิน แฟรงคลิน เสนอว่าการผลิตไฟฟ้าไม่ได้มาจากประเภทที่แตกต่างกันของของเหลวไฟฟ้าเท่านั้น, แต่ของเหลวไฟฟ้าเดียวกันนี้ยังสามารถผลิตไฟฟ้าขึ้นมาได้ภายใต้ความดันที่แตกต่างกัน เขาได้ตั้งชื่อตามที่เรียกกันในศัพท์สมัยใหม่ว่า ประจุ ที่มีทั้งบวกและลบ ตามลำดับ [3] แฟรงคลินคิดว่าอนุภาคสื่อพาหะการนำไฟฟ้านั้นมีประจุไฟฟ้าที่เป็นบวก แต่เขาก็ระบุไม่ได้อย่างถูกต้องกับสถานการณ์ที่เป็นส่วนเกินของสื่อพาหะตัวนำประจุไฟฟ้าและสถานการณ์ที่ซึ่งเป็นการสูญเสียหรือขาดดุลของสื่อพาหะตัวนำประจุไฟฟ้า [4] มักซ์ พลังค์
ในปี พ.ศ. 2448 อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ กล่าวถึงทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษในนิตยสาร "Annalen der Physik" โดยที่ไอน์สไตน์ได้ให้ข้อสมมติฐานว่าแสงมีส่วนย่อย ๆ เรียกว่า "ควอนตา" (โฟตอน) โดยยึดหลักจากการค้นพบปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริกของฟิลลิป เลนาร์ด ซึ่งพลังค์ก็ไม่ยอมรับในตอนแรก เพราะเขาไม่ต้องการทิ้งทฤษฎีพลศาสตร์ไฟฟ้าของแมกซ์เวลล์ไป เขากล่าวอีกด้วยว่า โจเซฟ แมกซิมิเลียน เพทช์วอล
หลังจากเหตุการณ์นี้เพทช์วอล จึงได้ตัดสินใจทำงานแต่กับบริษัท Dietzler เท่านั้น แต่ทางบริษัทก็ได้ล้มละลายลงในไม่นาน จากนั้นเพทช์วอล ก็ได้ทำงานโดยตัวของเขาเอง
แต่ใน พ.ศ. 2402 (ค.ศ. 1859) เนื่องจากได้เกิดการโจรกรรมขึ้นกับเค้าต้นฉบับทฤษฎีที่เกี่ยวกับเลนส์จึงได้ถูกทำลายลงจากเหตุการณ์นั้น
ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้ตัดสินใจที่จะเลิกสนใจและศึกษาค้นคว้าเรื่องเลนส์ แต่ได้หันมาสนใจเกี่ยวกับดนตรีอคูสติก เป็นพิเศษแทน ทัศนมาตรศาสตร์
ก่อนเริ่มปี ค.ศ. 1800 คำว่า "Optometry" ปรากฏขึ้นครั้งแรกในหนังสือ "A Treatise on the Eye: The Manner and Phenomena of Vision" โดยแพทย์ชาวสก็อตแลนด์ชื่อ William Porterfield ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1759 อย่างไรก็ตามคำว่า Optometry ในระยะแรกๆมักสับสนกับ Dispensing optician ซึ่งเป็นอาชีพที่ทำหน้าที่หลักในการประกอบแว่นสายตา คำว่า Optometry และทัศนมาตรศาสตร์ไม่ได้เป็นที่นิยมหรือยอมรับอย่างเป็นสากลจนกระทั่งการยอมรับและความนิยมเริ่มต้นอย่างเป็นสากลในช่วงเริ่มต้นของศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา เลนส์แคนนอน อีเอฟ-เอส 18–55 มม.
ในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2556 ได้มีการเปิดตัวเลนส์รุ่นไอเอส เอสทีเอ็ม พร้อมกับ อีโอเอส 700 ดี และ อีโอเอส 100 ดี โดยมีสูตรด้านการรับภาพที่ต่างจากเลนส์ในรุ่นก่อน ๆ โดยรุ่นนี้มีเอสทีเอ็ม (สเตปพิงมอเตอร์) ซึ่งเป็นเทคโนโลยีใหม่ โดยบริษัทได้ระบุว่าสามารถโฟกัสอัตโนมัติได้ตลอดเวลาระหว่างการบันทึกวิดีโอ เพราะมีเทคโนโลยีเซ็นเซอร์ไฮบริดออโตโฟกัสของแคนนอน โดยรุ่นนี้เป็นเลนส์ 18−55 มม. รุ่นแรกที่มาพร้อมกับการออกแบบให้โฟกัสภายใน เลนส์รุ่นนี้เป็นเลนส์ที่ขายคู่กับ อีโอเอส 700 ดี และ อีโอเอส 100 ดี and 100D; อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในเลนส์เริ่มต้นของอีโอเอส 70 ดี ด้วย รังสีเอกซ์
ย้อนกลับไปในปี 1895 Thomas Edison ก็ได้ทำการศึกษาผลของวัสดุหลายประเภทที่เรืองแสงได้ด้วยรังสีเอกซ์ และได้พบ calcium tungstate ซึ่งเป็นวัสดุที่ดีที่สุด ในเดือนมีนาคม ปี 1896 ได้ริเริ่มพัฒนากล้องตรวจอวัยวะภายในด้วยเงารังสีเอกซ์บนจอเรืองแสง (fluoroscope) ซึ่งมีใช้กันแพร่หลายในปัจจุบัน แม้ว่า Edison จะหยุดการวิจัยเกี่ยวกับรังสีเอกซ์ในปี 1903 หลังจากการจากไปของ Clarence Madison Dally ซึ่งเป็นช่างเป่าแก้วของเขา Dally ในตอนนั้นมีนิสัยชอบทดสอบท่อรังสีเอกซ์ด้วยมือเปล่า เขาได้เริ่มเป็นมะเร็งและจำเป็นต้องตัดมือทั้งสองข้างก่อนที่จะเสียชีวิต ภาวะไม่รู้ใบหน้า
โรเบิร์ต เซซิล มาร์ควิสแห่งซอลสบรีที่ 3 เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร 3 สมัย[25] พอล ดิแรก เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีชาวอังกฤษ ผู้ได้รับรางวัลโนเบล เป็นผู้ก่อตั้งกลศาสตร์ควอนตัมผู้หนึ่ง[26] เจน กูดดอลล์[25][27][28] เป็นนักวานรวิทยา นักมานุษยวิทยา และนักพฤติกรรมวิทยา ชาวอังกฤษ รู้จักกันดีเพราะงานวิจัยเป็นเวลา 45 ปี เกี่ยวกับการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมและครอบครัว ของลิงชิมแปนซีป่า ในทวีปแอฟริกา โอลิเวอร์ แซคส์ เป็นนักประสาทวิทยาศาสตร์ผู้มีชื่อเสียง เป็นผู้แต่งหนังสือหลายเล่มรวมทั้ง ชายผู้สับสนภรรยาของตนว่าเป็นหมวก ถึงแม้ว่า เขาจะรู้จักภาวะบอดใบหน้าเพราะว่าได้ทำการวิจัยศึกษาในภาวะนั้น แต่เขาก็ไม่รู้ว่า เขาเองก็มีภาวะนั้น จนกระทั่งประสบกับคนที่ตกใจว่า เขาสามารถสับสนพี่ชายน้องชายของเขาได้ และเมื่อเขาคุยกับสมาชิกในครอบครัว จึงได้รู้ว่า มีสมาชิกในครอบครัวส่วนหนึ่งที่มีปัญหาอย่างเดียวกันในการรู้จำใบหน้า[29] แบรด พิตต์ ดาราหนังฮอลลีวูด กล่าวในเดือนพฤษภาคม 2556 ในการสัมภาษณ์กับนิตยสารเอ็สไควร์ว่า เขาคิดว่า เขามีภาวะบอดใบหน้า[30] คอนสตันติน ฮเรนอฟ
คอนสตันติน คอนสตันติโนวิช ฮเรนอฟ (; 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 — 12 ตุลาคม ค.ศ. 1984) เป็นวิศวกรและนักประดิษฐ์ชาวโซเวียต ซึ่งได้คิดค้นการเชื่อมไฮเปอร์บาริกใต้น้ำและการตัดโลหะ ใน ค.ศ. 1932 ซึ่งวิธีการดังกล่าว ได้ใช้กันอย่างแพร่หลายในกองทัพเรือโซเวียตระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฮเรนอฟได้รับรางวัลรัฐสตาลิน ใน ค.ศ. 1946 จิตต์ลัดดา ศักดาภิพาณิชย์
ศาสตราจารย์ จิตต์ลัดดา ศักดาภิพาณิชย์ เกิดวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวไทย สาขาเคมีและ พอลิเมอร์ เชี่ยวชาญเป็นพิเศษในเรื่องของเทคโนโลยียาง การวิเคราะห์และพัฒนาการใช้ประโยชน์จากยางธรรมชาติ โดยได้ร่วมมือกับบริษัทเอกชนหลายๆ แห่ง พัฒนานวัตกรรมด้านกระบวนการผลิต สร้างมูลค่าเพิ่มให้ ‘ยางสกิม’ โดยใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับผลิตกาวที่ใช้ในการแพทย์ และใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับผลิตหมากฝรั่ง ซึ่งนับเป็นกรณีแรกของงานวิจัยในเชิงเทคโนโลยีของโลก ที่นำน้ำยางธรรมชาติไปใช้ผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ทางอาหารได้ จนสามารถคว้ารางวัลรางวัลนักเทคโนโลยีรุ่นใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2548 จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ และรางวัลเมธีส่งเสริมนวัตกรรม สาขาธุรกิจชีวภาพ ประจำปี พ.ศ. 2549 จากสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ศ.ดร. จิตต์ลัดดา (ตั้งภักดี) สมรสกับ นพ. พยุงศักดิ์ ศักดาภิพาณิชย์ มีบุตรชาย 2 คน
ศ.ดร.จิตต์ลัดดา ศักดาภิพาณิชย์ มีผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการต่างประเทศ จำนวนกว่า 105 เรื่อง สิทธิบัตร จำนวน 18 เรื่อง เป็นเจ้าของผลงานการพัฒนายางสกิมและสารที่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจจากของเสียที่ได้จากอุตสาหกรรมน้ำยางธรรมชาติ โดยสามารถพัฒนาพัฒนาเทคโนโลยีการผลิตยางเกรดพิเศษจากยางสกิม (ยางที่เหลือจากหางน้ำยาง ซึ่งโดยปกติจัดว่าเป็นของเสียจากกระบวนการปั่นน้ำยางธรรมชาติ) เพื่อนำไปประยุกต์ใช้ในงานอุตสาหกรรมบางประเภทแทนการใช้ยางสังเคราะห์ โดยสามารถประยุกต์ใช้ได้กับอุตสาหกรรม 2 ประเภทหลัก คือ
 นอกจากนี้ ศ.ดร. จิตต์ลัดดายังรับบทบาทนักวิจัยด้านการแปรรูปเปลือกที่เป็นของเสียในโรงงานผลิตถั่วมะคาเดเมีย จากโครงการดอยตุง ให้เป็นถ่านแมคคาเพื่อสุขภาพ เพื่อใช้ประโยชน์หลากหลาย เช่น ดูดซับกลิ่นความชื้นและสารพิษ ทำให้อากาศบริสุทธิ์มากขึ้น และยังพบว่าถ่านแมคคาสามารถแผ่คลื่นอินฟราเรดระยะไกล เพื่อนำมาประยุกต์ในในการเพิ่มประสิทธิภาพการไหลเวียนโลหิตในร่างกายได้ด้วย ลีวีส ลาติเมอร์
หลอดไฟฟ้าเป็นอุปกรณ์ไฟฟ้าทั่วไปและมีประโยชน์มากมาย โดยผู้ผลิตหลอดไฟฟ้าขึ้นครั้งแรกคือ 
ทอมัส อัลวา เอดิสัน (Thomas Alva Edison) แต่ก็ยังไม่มีประสิทธิภาพพอที่จะใช้งานได้นานๆ 
เนื่องจากใส้หลอดมีอายุการใช้งานน้อย ลีวีส ลาติเมอร์ ได้ประดิษฐ์ไส้หลอดไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพที่ดีกว่า
และ จดลิขสิทธิ์ เมื่อปี ค.ศ. 1881 เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมกลุ่ม Edison's Pioneers และเขียนหนังสือ
เกี่ยวกับแสงสว่างไฟฟ้าเป็นเล่มแรก และเขายังติดตั้งระบบไฟฟ้าบนถนนใน นิวยอร์ก และ มอนทรีออล อีกด้วย  เลนส์สัมผัส
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1887 เอฟ. อี. มูลเลอร์ ช่างเป่าแก้วชาวเยอรมัน ได้ผลิตวัสดุวางครอบผิวกระจกตาที่ใสและมองทะลุผ่านได้[4] ปีต่อมา อาด็อล์ฟ กาสทอน อ็อยเกน ฟิค จักษุแพทย์ชาวเยอรมันได้สร้างและทดสอบการใช้เลนส์สัมผัสเป็นครั้งแรก ระหว่างการทำงานในซูริก เขาได้อธิบายเกี่ยวกับการขึ้นรูปวัสดุและการวางขอบเลนส์บนเยื่อบุตาขาว ซึ่งมีความอ่อนไหวน้อยกว่า การทดลองเบื้องต้นกับกระต่ายและโดยตัวเขาเอง และท้ายที่สุดอาสาสมัครทดลองกลุ่มเล็ก ๆ เลนส์ดังกล่าวทำด้วยแก้วสีน้ำตาล ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 18–21 มิลลิเมตร ฟิคได้หยอดสารละลายเด็กซ์โทรสไว้ระหว่างกระจกตากับตัวเลนส์แก้วไว้ด้วย เขาได้ตีพิมพ์ผลงานไว้ในบทความ "Contactbrille" ซึ่งเผยแพร่ในนิตยสารวิทยาศาสตร์ ชื่อ Archiv für Augenheilkunde ในเดือน มีนาคม ปี ค.ศ. 1888[5] ไดออปเตอร์
ไดออปเตอร์ () เป็นหน่วยวัดของกำลังรวมแสง ของเลนส์หรือกระจกโค้ง ซึ่งมีค่าเท่ากับค่าผกผันของทางยาวโฟกัสในหน่วยของเมตร ยกตัวอย่างเช่น ค่ากำลังรวมแสง 2 ไดออปเตอร์ จะให้ทางยาวโฟกัสที่ เมตร การใช้งานค่าไดออปเตอร์นี้ถูกนำเสนอโดย นักจักษุวิทยา ชาวฝรั่งเศส เฟอร์ดินาน มาโนเยอร์ ในปี ค.ศ. 1872 คอนสตันติน ฮเรนอฟ
ฮเรนอฟอุทิศชีวิตการทำงานทั้งหมดให้กับการพัฒนาเทคนิคและอุปกรณ์การเชื่อมโลหะ เขาคิดค้นวิธีการเชื่อมไฟฟ้าและการตัดโลหะใต้น้ำ ออกแบบแหล่งพลังงานสำหรับการเชื่อมจุดอาร์ก ฟลักซ์เซรามิก การเคลือบขั้วเชื่อม วิธีการการเชื่อมกดเย็น การเชื่อมแพร่ การตัดพลาสมา และอีกหลายอย่าง ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเขา คือ การพัฒนาขั้วเชื่อมสำหรับการเชื่อมโลหะใต้น้ำใน ค.ศ. 1932 การทดสอบที่ประสบความสำเร็จที่ทะเลดำในปีเดียวกันนับเป็นความสำเร็จในทางปฏิบัติครั้งแรกของการเชื่อมโลหะใต้น้ำ ในวิธีการดังกล่าว ฟองแก๊สได้เกิดขึ้นเป็นผลมาจากปฏิกิริยาการเชือมโลหะได้ทำให้เกิดการไหลที่คงที่ซึ่งป้องกันจุดอาร์กไม่ได้ถูกน้ำ การเชื่อมโลหะใต้น้ำมีการนำไปใช้อย่างรวดเร็ว และใน ค.ศ. 1936-38 ได้ถูกใช้ในการยกเรือบอริสที่จมในทะเลดำ เช่นเดียวกับการซ่อมสะพานและเรือลำอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง นิคอน
ในปี ค.ศ. 1945 บริษัทได้ตัดสินใจผลิตกล้องถ่ายรูปโดยใช้ตราสินค้าของตัวเองเสียที หลังจากที่ได้ผลิตอุปกรณ์ให้กับบริษัทอื่นมานาน ดังนั้นบริษัทได้ทำการวิจัยกล้อง 6x6 TLR และกล้องเปลี่ยนเลนส์ได้ขนาด 35 mm. แต่เมื่อทำการวิจัยได้พบว่ากล้อง 6x6 TLR กำลังเสื่อมความนิยมลงจึงล้มเลิกโครงการ แต่นขณะเดียวกัน กล้อง 35 mm. กำลังมีแนวโน้มว่าจะได้รับความนิยมมากขึ้น บริษัทจึงได้ทำการวิจัยต่อ และเมื่อเดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1946 กล้อง 35 mm. ตัวแรกได้ผลิตขึ้นสำเร็จ บริษัทจึงได้ใช้ตราสัญลักษณ์ว่า “NIKON” กล้องรุ่นแรกที่นิคอนผลิตขายคือรุ่น The Model One แต่กล้องรุ่นนี้ก็ไม่ได้รับความนิยม เพราะนับเวลาจากที่ออกวางขายถึง 2 ปี กว่าที่กล้องจะติดตลาด แต่กล้องก็ไม่ได้รับความสนใจหรือมีชื่อเสียงโด่งดังเท่าที่ควร สาเหตุก็คือทุกอย่างของกล้องเป็นการรวมเอาสิ่งที่นิคอนคิดว่าดีที่สุดของกล้องไลก้าและคอนแทกซ์ มารวมกัน กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกน
หลักการของการถ่ายภาพแบบคอลโฟคอลนั้นได้การจดสิทธิบัตรโดย Marvin Minsky ในปี ค.ศ. 1957[2] แต่การพัฒนาการของการใช้แสงเลเซอร์นั้นใช้เวลาอีก 30 ปี จึงสามารถนำมาใช้กับกล้องจุลทรรศน์แบบคอลโฟคอล จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1980 กล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลชนิดที่ใช้เลเซอร์ในการสแกนได้กลายเป็นเทคนิคอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยม โดยในปี ค.ศ. 1978 นั้น Thomas Cremer และ Christoph Cremer ได้ออกแบบกระบวนการใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนแบบทีละจุดโดยใช้จุดโฟกัสของลำแสงเลเซอร์เพื่อให้ได้ภาพ 3 มิติ[3] โดยกล้องคอนโฟคอลที่ใช้แสงเลเซอร์ในการสแกนและใช้ตัวรับแสงเพื่อสร้างภาพ 3 มิติ ตัวแรกที่ถูกออกแบบนั้นได้ถูกใช้สำหรับถ่ายภาพวัตถุทางชีววิทยาซึ่งถูกเคลือบสารฟลูออเรสเซ็นต์ ในทศวรรตต่อมากล้องจุลทรรศน์แบบคอนโฟคอลทำงานด้วยแสงฟลูออเรสเซ็นได้ถูกพัฒนาอย่างจริงจังโดยกลุ่มนักวิจัย University of Amsterdam และ European Molecular Biology Laboratory (EMBL) และ องกรณ์ซึ่งเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ