ตำนานเจ้าหญิงคะงุยะ ชายแก่ผู้มีอาชีพตัดไผ่ชื่ออะไร?
ตำนานคนตัดไผ่
วันหนึ่งขณะที่เดินอยู่กลางป่า ชายแก่ผู้มีอาชีพตัดไผ่ชื่อทะเกะโตริ โนะ โอะกินะ ( "ชายแก่ผู้ตัดไผ่ขาย") มองเห็นปล้องไผ่ที่ส่องแสงเรืองรองเข้า ด้วยความสงสัยก็ไปตัดปล้องไผ่ดู ก็พบว่าภายในมีเด็กทารกผู้หญิงขนาดเท่าหัวแม่มือนอนอยู่ ทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะผู้มีความดีใจที่ได้พบเด็กน้อยน่ารักก็นำทารกกลับไปบ้านไปให้ภรรยาเลี้ยงอย่างลูก และตั้งชื่อให้ว่าคะงุยะฮิเมะ ( "เจ้าหญิงแห่งราตรีอันเรืองรอง")
มหัศจรรย์สาวน้อยพริตตี้เคียว สแปลช☆สตาร์
ฮิวงะ ซากิ นักเรียนชั้น ม.2 พิชเชอร์ของชมรมซอฟท์บอลจากโรงเรียนยูนากิ ได้เจอกับเด็กสาวแปลกหน้าแต่รู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก มิโช ไม ที่ใต้ต้นไม้แห่งท้องฟ้าในป่าโทเนริโกะบนภูเขา ความจริงแล้วทั้งคู่เคยเจอกันในคืนงานเทศกาลหน้าร้อนที่มีดาวตกเมื่อ 5 ปีก่อน ซากิกับไมได้เจอกับตัวประหลาดจากดินแดนแห่งน้ำ ภูติแห่งดอกไม้ชื่อ "แฟลปปี้" กับภูติแห่งนกชื่อ "ชปปี้" เพื่อปกป้องแฟลปปี้กับชปปี้ ซากิกับไมจึงได้กลายเป็นนักรบในตำนานพริตตี้เคียว แฟลปปี้กับชปปี้ขอร้องให้ซากิกับไมต่อสู้ร่วมกันในฐานะนักรบในตำนานเพื่อปกป้องต้นไม้แห่งโลก ต้นไม้ที่อยู่เหนือสิ่งมีชีวิตทุกสิ่งในทุกโลก ตอนนี้กลุ่มคนที่ใช้ชื่อว่าดาร์คฟอลจ้องทำลายต้นไม้แห่งโลก โดยการทำลายบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 7 ที่หล่อเลี้ยงต้นไม้แห่งโลกอยู่ เป็นหน้าที่ของพริตตี้เคียวที่จะต้องฟื้นคืนสภาพบ่อน้ำให้กลับมาอีกครั้งและต้องปกป้องบ่อน้ำแห่งดวงอาทิตย์ บ่อน้ำแห่งสุดท้ายที่ยังไม่ถูกทำลายอีกด้วย มือปราบกุ๊กกุ๊กกู๋
ตอนผีแม่หม้ายบุกก็แต่งหญิงกับ 2 หมู่เตรียมชุดไปเปลี่ยน ทั้งหมดจึงนินทาผู้กองเขี้ยวโดยผู้กองเขี้ยวแอบได้ยิน พอทราบว่าจเรตำรวจจะมาตรวจ จึงเปลี่ยนชุดกับโดนจเรตำรวจก่า ทางผู้กองเขี้ยวแต่งชุดหญิง จนจเรตำรวจเข้าใจผิดกับไปชมพวกตน ทางผู้กองเขี้ยวโดนด่ากับเกือบตกงาน ตอนตั้งด่านเจอรถไม่มีคนขับคิดว่ารถผีสิง กับผีดูดเลือดมาบุก ตนโดนคนบ้ากัด จนมีเรื่องตลอดจนโดนผู้กองเขี้ยวด่า The Legend of Wulin
หลังจากอายุย่างเข้า 15 ปี หลิวเช่อและสหายวัยเรียนก็แอบหนีออกจากวังไปเที่ยวเล่นจนถึงเมืองเยี่ยนชื่อ ซึ่งเป็นเมืองเล็กในเขตซานตง นั่นทำให้พวกเขาได้รู้จักยอดคน "ชินแสตงฟางซั่ว" หลังจากหลิวเช่อครองราชย์ สถาปนาพระนาม "ฮั่นอู่ตี้" ได้รับความช่วยเหลือจากชินแสตงฟางทำให้บัลลังก์ของเขามั่นคง และ ไม่เพียงนั้นเขายังได้พบรักแท้ "เว่ยจื่อฟู" สาวใช้ในจวนพระพี่นางของเขา "องค์หญิงผิงหยาง" เป็นเหตุให้ฮองเฮาเฉินอาเจียวเกิดความริษยาหึงหวงจนทำเกินกว่าเหตุ ถูกส่งเข้าตำหนักเย็น และเว่ยจื่อฟู่ได้เลื่อนจากสนมเป็นฮองเฮา  องค์หญิงกำมะลอ
"เซี่ยจื่อเวย (夏紫薇)" เป็นลูกสาวของเฉียนหลงฮ่องเต้ ที่เกิดกับหญิงสามัญชน เมื่อนางเติบโตขึ้นก็ได้เดินทางไปหาบิดาที่เมืองหลวงแต่ไม่อาจ เข้าไปในวังได้ บังเอิญนางได้รู้จักกับจอมยุทธสาวชื่อ "เสี่ยวเยี่ยนจื่อ (小燕子)" เข้า นางจึงฝากของรักแทนใจที่เฉียนหลงฮ่องเต้ให้กับแม่ของนางมอบให้เสี่ยวเยี่ยนจื่อ เอาเข้าไปในวังแต่จับพลัดจับผลู เฉียนหลงฮ่องเต้เข้าใจว่าเสี่ยวเยี่ยนจื่อเป็นธิดาของพระองค์ จึงทรงแต่งตั้งให้เป็น "หวนจูเกอเกอ (還珠格格)" ในขณะที่พระธิดาตัวจริงกลับต้องเป็นสาวใช้ของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ แต่ทั้งสองนางก็พยายามหาทางจนทำให้เฉียนหลงฮ่องเต้ รู้ความจริงจนได้ ในที่สุดจึงรับเป็นพระธิดา 2 คน พร้อมกับประทานชายหนุ่มรูปงาม 2 คน ให้เป็นราชบุตรเขยอีกด้วย หลังจากผ่านอุปสรรคมานานัปการ ในที่สุด จื่อเวยกับเอ่อคัง (爾康) เสี่ยวเยี่ยนจื่อกับหย่งฉี (永琪) ก็ได้หมั้นหมายกัน โดยวาดหวังความสุขรออยู่ในวันหน้า แต่เหตุการณ์หาเป็นเช่นนั้นไม่ ปัญหาใหม่ได้ตามมาทับถมอีก คือการเสด็จกลับวังของ "ไทเฮา" ซึ่งไม่พอพระทัยต่อนิสัยกระโดดกระเดกของเสี่ยวเยี่ยนจื่อ และชาติกำเนิดอันคลุมเครือของจื่อเหวยเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะได้รับการยุยงจากฮองเฮาและแม่นมหยงด้วยแล้ว จึงหาวิธีลงโทษเสี่ยวเยี่ยนจื่อกับจื่อเหวยต่าางๆ นานา ขณะเดียวกันฮ่องเต้เฉียนหลงก็ได้หญิงงาม "เผ่าหุย" นามว่า "หานเซียง" มาเป็นสนมใหม่ ซึ่งมีความงามเหนือหญิงทั้งปวงทำให้เฉียนหลงโปรดปรานยิ่งนัก  เมืองพวน
องค์ที่ ๙ เจ้าคำลูน พระราชโอรสในเจ้าพระคือ ในรัชกาลเจ้าคำลูนนี้ พระองค์ได้ออกเดินทางไปเยี่ยมเยือน (เยี่ยมยาม) ประชาชนในทั่วราชอาณาจักรพวน ทรงได้สั่งสอนชาวพวนและชาวขมุให้สามัคคีและรักกัน (ฮักแพงกัน) ทรงโปรดฯ ให้ชาวเผ่าขมุตัดต้นไม้ถางป่าเพื่อทำไร่ไถนาที่อยู่อาศัย เมื่อทรงเห็นชาวพวนขุดบ่อเหล็กเพื่อผลิตเครื่องมือเครื่องใช้ก็ทรงแนะนำให้ประชาชชนใช้เหล็กทำพะเนียงไถเพื่อสะดวกในการไถนา เมื่อทรงเห็นว่าบ่อเหล็กนั้นมีผีรักษาตามความเชื่อเดิมเมื่อขุดเอาเหล็กมาแล้วก็ทรงโปรดฯ ให้ฆ่าหมูและควายเพื่อเลี้ยงผีไปพร้อมกัน เมื่อทรงทราบว่ามีบ่อทองคำอยู่ ณ บ้านนาหมื่น จึงโปรดฯ ให้ชาวเมืองเสาะหาประชาชนเพื่อฆ่าคนเลี้ยงผีปีละ 1 คน ณ บ่อทองคำนั้นแล้วขุดเอาแร่มาปั่นเป็นทองคำ เมื่อได้ทองคำเท่าใดโปรดฯ ให้แบ่งเป็น 1/10 มาให้แก่พระองค์เพื่อสร้างท้องพระคลังของเจ้าชีวิตพวน นอกจากนี้พระองค์ยังทรงเห็นว่า บ่อน้ำเที่ยง หรือที่คนทั่วไปเรียกว่า ท่าพังพาย เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ (บ่อนเข็ดยำ) ก็โปรดฯ นำพาประชาชนให้นำดอกไม้ ธูป เทียน ไปสักการะบูชาในวันสำคัญของชาติ เพื่อความสนุกสนานครื้นเครง (ม่วนชื่น) และเพิ่มเสบียงอาหารให้แก่บ้านเมือง นอกจากนี้พระองค์ยังทรงชักชวนประชาชนไปตัดคอน วังหลัก ในน้ำงิ้ว ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองเชียงขวางเพื่อหาปลาทุกวิธี เมื่อได้ปลามาแล้วก็โปรดฯ ให้นำมารวมกันแล้วแบ่งเป็น 1/10 ของปลาที่จับได้ทั้งหมดนำไปถวายให้แก่เจ้าชีวิต รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ยาคุชิ คาบูโตะ () เป็นเด็กที่คนเดียวที่รอดมาจากสงครามที่ทุ่งดอกกระดิ่ง ถูกเลี้ยงโดยโจนินหน่วยแพทย์ ต่อมาได้ไปเป็นสายลับให้ดันโซแต่ภายหลังกลับถูกดันโซหักหลังจึงไปอยู่กับโอ โรจิมารุ คาบุโตะปลอมตัวมาสอบจูนินพร้อมกับ โยโรอิ และ ซึรุงิ คำว่า คาบูโตะ แปลว่า หมวกเกราะโดย 3 คนในทีมเป็นชื่อของอาวุธและเครื่องป้องกันคาบูโตะเคยเป็นลูกสมุนของซาโซริ ที่ส่งมาสอดแนมโอโรจิมารุ โดยใช้คาถาลับที่ทำให้คาบูโตะจำเรื่องของแสงอุษาไม่ได้เพื่อให้โอโรจิมารุ ไว้วางใจ แต่โอโรจิมารุ ได้คลายคาถาให้ หลังจากที่คาบูโตะ ได้ถูกคลายคาถาก็มีความสนใจที่จะเข้าร่วมเป็นพวกกับโอโรจิมารุมากกว่า ถนัดวิชาแพทย์ แบบโจมตี ผีมือพอๆ กับคาคาชิ (คาบุโตะ - หมวกเกราะ, โยโรอิ - ชุดเกราะ และ ซึรุงิ - ดาบ) หลังจากที่โอโรจิมารุถูกซาสึเกะฆ่า คาบูโตะก็เอาดีเอนเอบางส่วนของโอโรจิมารุปลูกถ่ายไว้ในร่างกาย จนตนเองกลายเป็นครึ่งคนครึ่งมังกร คาบูโตะเป็นคนเดียวที่สำเร็จวิชาเซียนกับเซียนงูขาว ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 คาบูโตะมีบทบาทเป็นอย่างมากในช่วงแรกด้วยการใช้คาถาสัมพเวสีคืนชีพ แต่สุดท้ายถูกอิทาจิใช้อิซานามิสะกดคาบูโตะไว้และคลายคาถาสัมพเวสีคืนชีพ ปัจจุบันสามารถออกจากอำนาจของอิซานามิได้แล้ว และ กลับตัวกลับใจ ไปช่วยซาซึเกะ (ในภาคโบรูโตะ คาบูโตะเป็น ฟาเตอร์
ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า) ซินเดอเรลล่า
สำหรับนิทานพื้นบ้านไทยก็มีเรื่อง ปลาบู่ทอง ตัวละครเอกชื่อ เอื้อย เป็นบุตรคหบดีกับภริยาหลวง ซึ่งตกน้ำเสียชีวิตแล้วมาเกิดเป็นปลาบู่คอยดูแลบุตรสาว ภริยาน้อยของคหบดีหรือแม่เลี้ยงของเอื้อยมีบุตรสาวสองคนชื่อ อ้าย กับ อี่ ทั้งหมดใช้งานเอื้อยเยี่ยงทาส เมื่อเห็นเอื้อยพูดคุยกับปลาบู่ทองในสระ ก็จับปลาบู่มาฆ่าเสีย เกล็ดปลาบู่ฝังดินกลายเป็นต้นมะเขือ แม่เลี้ยงก็ทำลายต้นมะเขือ ผลมะเขือฝังดินเติบใหญ่กลายเป็นต้นโพธิ์เงินโพธิ์ทอง ทำให้พระเจ้าพรหมทัตมาพบเพราะเสียงลมพัดใบโพธิ์ไพเราะ แล้วรับเอื้อยไปอยู่ในวัง เจ้าหญิงนิทรา
พระบิดา (กษัตริย์) ของพระนาง ได้สั่งให้ราษฎรเลิกใช้และทำลายเข็มปั่นด้ายทั้งหมดในราชอาณาจักร และถ้ามีผู้ขัดขืน ผู้นั้นจะได้รับการลงทัณฑ์ด้วยความตาย แต่เมื่อเจ้าหญิงอายุ 15 หรือ 16 ปี พระนางก็ได้มาเจอสาวชราผู้หนึ่ง ผู้ที่ไม่ได้รับข่าวการทำลายเข็มปั่นด้าย ด้วยความประหลาดตาของพระนาง พระนางจึงสนใจอยากลองปั่นด้ายขึ้นมาทันที ในที่สุด เจ้าหญิงก็โดนเข็มปั่นด้ายทิ่มแทงนิ้วและกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ตามคำสาปของนางฟ้าใจร้าย นางฟ้าใจดีทั้งหลายก็ได้กลับมา พวกเธอเสกให้ทุกคนในวังหลับหมดไปพร้อมกับเจ้าหญิง (ถ้าเจ้าหญิงตื่นเมื่อไร คนในวังก็จะตื่นเมื่อนั้น) และพวกเธอก็เสกให้ต้นงิ้วที่มีหนามมากมายขึ้นรอบๆ วัง เพื่อไม่ให้มีใครเข้ามาได้ รายชื่อตัวละครในกินทามะ
ร้านรับจ้างสารพัดกินจัง () เป็นร้านรับจ้างอิสระของซากาตะ กินโทกิ ตั้งอยู่บนชั้นสองของร้านโอโทเซะ สแน๊ค โดยกินโทกิเช่าชั้นสองของร้านโอโทเซะสแน๊คจากคุณนายโอโทเซะเจ้าของร้าน นอกจากนี้ ร้านกินจังรับจ้างสารพัดยังเป็นที่อยู่อาศัยของกินโทกิ คางุระ และซาดะฮารุอีกด้วย ส่วนชินปาจิจะใช้ร้านรับจ้างสารพัดเป็นที่พักในบางครั้งซากาตะ กินโทกิ () เป็นตัวละครเอกของเรื่อง ชายหนุ่มผมสีเงิน เคยเป็นพวกขับไล่ต่างแดนเพื่อการขับไล่ชาวสวรรค์ รู้จักกันในนามซีโรยาฉะ หรือ ปีศาจขาว มีฝีมือดาบเก่งกาจ ปัจจุบัน ทำงานเป็นนักรับจ้างสารพัด เช่าห้องชั้นบนของร้านโอโทเซะสแน๊คเปิดเป็นร้านรับจ้างสารพัด ชอบรับประทานของหวานโดยเฉพาะ พาร์เฟ่ท์ งานอดิเรกคือ ขี่สกูตเตอร์ ชอบอ่านการ์ตูนประจำสัปดาห์ (ในฉบับภาษาไทยเปลี่ยนจากโชเนนจัมป์เป็น C-Kids) ชิมูระ ชินปาจิ () เป็นลูกชายของเจ้าของโรงฝึกดาบโกโต้คัง เนื่องจากบัญญัติการห้ามใช้ดาบของซามูไร ทำให้โรงฝึกดาบปิดตัวลง ชินปาจิจึงได้มาทำงานในร้านอาหารเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ แล้วจึงได้พบกับกินโทกิ ชินปาจิได้เห็นจิตวิญญาณซามูไรในตัวของกินโทกิจึงตัดสินใจมาทำงานเป็นลูกน้องของกินโทกิที่ร้านรับจ้างสารพัดเพื่อเรียนรู้ถึงจิตวิญญาณซามูไร นอกจากนี้เขายังเป็นหัวหน้ากลุ่มผู้พิทักษ์ เทราคาโตะ ซือ ไอด้อลคนโปรดของเขาอีกด้วยคางุระ () เป็นเด็กหญิงชาวสวรรค์ชนเผ่ายาโตะ ซึ่งเป็นเผ่านักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล พูดสำเนียงออกจีน ๆ ลงท้ายด้วย น่อ (ในต้นฉบับภาษาญี่ปุ่นจะลงท้ายด้วยคำว่า aru) ชอบถือร่มเนื่องจากเผ่ายาโตะ ไม่ชอบแสงแดด ซึ่งร่มนั้นใช้เป็นอาวุธด้วย ชอบกินสาหร่ายดอง (sukonbu - ในหนังสือการ์ตูน จะเป็นบ๊วยแผ่น) บ้าละคร เธอเดินทางมายังโลกเพื่อหางานทำเพื่อช่วยครอบครัว เธอตัดสินใจเข้าร่วมทำงานในร้านรับจ้างสารพัด (ตอนแรกกินโทกิอยากให้ปฏิเสธ แต่โดนต่อยกำแพงขู่กินโทกิยอม) แล้วอาศัยอยู่ร้านรับจ้างสารพัด โดยนอนในตู้เก็บที่นอน คางุระมีสัตว์เลี้ยงเป็นอินุงามิหรือสุนัขเทพขนาดใหญ่ชื่อซาดะฮารุ ซึ่งเก็บได้จากหน้าร้านรับจ้างสารพัดซาดะฮารุ () เป็นสุนัขขนาดยักษ์ที่ร้านรับจ้างสารพัดเลี้ยงไว้ คางุระเป็นคนพบมันถูกทิ้งไว้ใต้บันไดทางขึ้นร้านรับจ้างสารพัด โดยผู้ทิ้งคือ อาเนะ และ โมเนะ มิโกะสาว 2 พี่น้อง คางุระจึงนำมันมาเลี้ยง ซาดะฮารุเป็นสุนัขแสนรู้แต่ชอบขบศีรษะคน ตัวจริงคือ อินุงามิ (สุนัขเทพ) มีหน้าที่รักษาทวารมังกรในเอโดะ จะกลายร่างต่อเมื่อกินนมสตอเบอร์รี่
โอโทเซะ () เป็นเจ้าของร้านโอโทเซะสแน๊ค และเจ้าของห้องเช่าที่กินโทกิเช่าไว้เป็นร้านรับจ้างสารพัด มักจะมาทวงค่าเช่าบ้านซึ่งกินโทกิมักเบี้ยวไม่ยอมจ่าย โอโทเซะมีชื่อจริงว่า เทราดะ อายาโนะ ให้เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดย วาคาโกะ มัตสึโมโตะ ให้เสียงพากย์ภาษาไทยโดย อรุณี นันทิวาสแคทเธอรีน () ลูกจ้างชาวสวรรค์ของคุณโอโทเซะ เป็นชาวสวรรค์ที่มีหูคล้ายแมว มีนิสัยคล้ายกับโอโทเซะ ในอดีตเป็นเพียงโจรย่องเบาที่เข้ามาขโมยของ แต่ด้วยคำพูดของโอโทเซะทำให้เธอคิดได้และยอมมอบตัวในคดีลักทรัยพ์ เมื่อพ้นคุกออกมาได้มาสมัครเป็นลูกจ้างในร้านสแน๊คโอโทเซะ ให้เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดย ยู ซุจิโมโตะ ให้เสียงพากย์ภาษาไทยโดย อภิญญา พรมานะสุขุมทามะ () เป็นหุ่นยนต์ลูกจ้างของคุณโอโทเซะเทราดะ ทัตซึโกโร่ () สามีที่เสียชีวิตแล้วของโอโทเซะ เป็นเพื่อนสนิทของจิโร่โจ
โดโรมิซุ จิโร่โจ () เป็นผู้นำของยากูซ่าแห่งคาบุกิโจ และเป็นหนึ่งในสี่ราชันย์สวรรค์แห่งคาบุกิโจคุโรโกมะ คาซึโอะ () หรือ ม้าดำคาซึโอะ เป็นหัวหน้าของกลุ่มยากูซ่าโดบุเนซุมิจิน พีราโกะ () ลูกสาวแท้ๆของจิโร่โจ
เจ้าหญิงมยุรีคาดะ () เป็นชาวสวรรค์ชาวชินระเจ้าของบ่อนพนันในคาบุกิโจ และเป็นหนึ่งในสี่ราชันย์สวรรค์แห่งคาบุกิโจฮาเซงาว่า ไทโซ () เป็นอดีตข้าราชการบาคุฟุ
ชิมูระ ทาเอะ () หรือ โอทาเอะ เป็นพี่สาวของชินปาจิ ให้เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดย ซัตสึกิ ยูกิโนะ ให้เสียงพากย์ภาษาไทยโดย อรุณี นันทิวาส
ฮอนโจ เคียวชิโร่ () เป็นโฮสต์อันดับหนึ่งแห่งคาบุกิโจ ทำงานที่ร้านท้องทุ่งสวรรค์ชั้นฟ้า มีชื่อเดิมว่า คุโรอิตะ ฮาจิโร่ ()ฮาจิโร่ () เป็นโฮสต์คู่หูของเคียวชิโร่ เดิมเป็นผู้หญิงชื่อ ฮานาโกะ () ซึ่งปรากฏตัวเฉพาะในวันศุกร์ที่ 13 ดังนั้นจึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ศุกร์ 13 คุณ Hanako
พากย์ไทยโดย: พิสิต กลิ่นสุวรรณ (ทรูสปาร์ค) พระเมกุฏิสุทธิวงศ์
พระเป็นเจ้าแม่กุ[1] (ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่) พระเมกุฏิสุทธิวงศ์ (พงศาวดารโยนก) พญาเมกุ หรือ<b data-parsoid='{"dsr":[1268,1287,3,3]}'>เจ้าขนานแม่กุ[4] ส่วนพม่าเรียกว่า ยูนบะหยิ่น (Burmese: ယွန်းဘုရင်, Yun Bayin "กษัตริย์ของชาวโยน"), พระสัง[5] หรือ พระสาร[6] เป็นอดีตเจ้านายเมืองนาย และเป็นพระเจ้าเชียงใหม่ผู้สืบเชื้อสายมาจากพญามังราย ภายหลังอาณาจักรล้านนาได้พ่ายแพ้แก่พม่าในรัชสมัยพระเจ้าบุเรงนอง พระเมกุฏิสุทธิวงศ์จึงถูกนำไปเป็นองค์ประกันในพม่าก่อนพิราลัยที่นั่นด้วยโรคบิด[5] เจ้าฟ้ากุณฑล
เจ้าฟ้ากุณฑลและเจ้าฟ้ามงกุฎมักจะฟังนิทานปรัมปราหรือเรื่องเล่าจากยายยะโว (ยะโวคือคำว่ายาวอหรือยะวาแปลว่าชาวชวา) นางพระกำนัลซึ่งเป็นเชลยจากเมืองปัตตานี ซึ่งยายยะโวได้เล่านิทานอิงพงศาวดารชวาถวายเจ้าฟ้าทั้งสอง เจ้าฟ้ากุณฑลจึงพระราชนิพนธ์บทละคร "ดาหลัง" หรืออิเหนาใหญ่ ส่วนเจ้าฟ้ามงกุฎจึงพระราชนิพนธ์บทละคร "อิเหนาเล็ก" มาตั้งแต่นั้น ซึ่งคำชวาและมลายูที่ปรากฏมักลงท้ายด้วยเสียงสูงอันแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากผู้เล่าที่มีสำเนียงใต้เป็นสำคัญ หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ต้นฉบับของวรรณคดีก็สูญหายไปบางส่วน เจ้าฟ้ากุณฑลและเจ้าฟ้ามงกุฎถูกกวาดต้อนไปยังกรุงอังวะ ในขณะที่ทั้งสองพระองค์นิราศในต่างแดน ก็ทรงเผยแพร่นาฏศิลป์อย่างอยุธยาให้แก่ราชสำนักพม่า และส่งอิทธิพลตกทอดถึงนาฏศิลป์พม่าในยุคปัจจุบัน  แง้ว
นิทานพื้นบ้านของชาวแง้วเป็นนิทานที่ผู้เฒ่าผู้แก่เล่าให้ลูกหลานฟัง บางเรื่องเหมือนตำนานของชาวหนองเมือง เช่น พระเจ้าจันเสน เจ้าพ่อสระหลวง เวียงจันทน์แตก ฯลฯ บางเรื่องเป็นนิทานเล่าเพื่อความสนุกสนาน เป็นทั้งนิทานไทยและลาว เช่น สังข์ทองตอนรจนาเลือกคู่ นางสิบสอง ท้าวก่ากะดำ พญาสันทันอีดำอีด่อน กัณฑ์หลอน Go! พรินเซส พรีเคียว
เพื่อนร่วมห้องของฮารุกะ เป็นคนดูแลกำจัดวัชพืชในสวนดอกไม้ที่ฮารุกะปลูกไว้ในตอนที่ฮารุกะไม่อยู่และเป็นคนจัดช่อดอกไม้ในห้องเรียนอยู่เสมอ ชื่นชอบดอกไม้เหมือนฮารุกะและได้ฮารุกะเป็นคนจุดประกายความฝันที่อยากเป็นฟลาวเวอร์โคออดิเนเตอร์
ฟุรุยะ (Furuya) คำสาบานในสวนท้อ
คำสัตย์สาบานในฉบับวรรณกรรมสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) กล่าวไว้ว่าภายหลังจากเล่าปี่ กวนอูและเตียวหุยได้เห็นต้องกันในความคิดที่จะอาสาออกปราบโจรโพกผ้าเหลือง จึงชวนกันไปยังบ้านเตียวหุยเพื่อร่วมคำสัตย์สาบาน ตามความปรากฏในวรรณกรรมเรื่องสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ความว่า ""ครั้นรุ่งขึ้น เตียวหุยจึงจัดม้าขาวกระบือดำ แลธูปเทียนสิ่งของทั้งปวงแล้วชวนกันออกมายังสวนดอกไม้ จึงจุดธูปเทียนไหว้พระแลบูชาเทพดา แล้วจึงตั้งสัตย์สาบานต่อกันว่า ข้าพเจ้าเล่าปี่ กวนอู เตียวหุย ทั้งสามคนนี้อยู่ต่างเมือง วันนี้ได้มาพบกัน จะตั้งสัตย์สบถเป็นพี่น้องร่วมท้องกัน เป็นน้ำใจเดียวซื่อสัตย์ต่อกันสืบไปจนวันตาย จะได้ช่วยทำบุบำรุงแผ่นดินให้อยู่เย็นเป็นสุข ถ้ามีภัยอันตรายสิ่งใดแลรบศึกเสียที ข้าพเจ้ามิได้ทิ้งกัน จะแก้กันกว่าจะตายทั้งสาม แลความสัตย์นี้ข้าพเจ้าได้สาบานต่อหน้าเทพดาทั้งปวงจะเป็นทิพยพยาน ถ้าสืบไปภายหน้าข้าพเจ้าทั้งสามมิได้ซื่อตรงต่อกัน ขอให้เทพดาสังหารผลาญชีวิตให้ประจักษ์แก่ตาโลก"" และเรียกเล่าปี่เป็นพี่ใหญ่ กวนอูเป็นน้องกลางและเตียวหุยเป็นน้องสุด ก้านกล้วย (แฟรนไชส์)
ก้านกล้วย เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันสามมิติ สร้างโดย กันตนาแอนิเมชัน เป็นเรื่องราวที่ได้แรงบันดาลใจจากบางส่วนของพงศาวดาร ว่าลักษณะคชลักษณ์ของช้างทรงของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชนั้น จะมีหลังโค้งลาด คล้ายก้านกล้วย ชื่อตามพงศาวดารนั้นคือ เจ้าพระยาปราบหงสาวดีหรือเดิมชื่อ เจ้าพระยาไชยานุภาพ หรือ พลายภูเขาทอง โดยในเรื่องใช้ชื่อว่า ก้านกล้วย เป็นตัวเอก โยะโมะงิอุ
โยะโมะงิอุ - "คฤหาสน์หญ้าคา" (蓬生, Yomogiu "Wormwood Patch" "Waste of Weeds") เป็นบทที่ 15 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท เป็นบทที่ดำเนินเรื่องช่วงระหว่างบท อะคะชิ และ มิโอะซึคุชิ 
โยะโมะงิ (蓬 - ヨモギ yomogi ) หรือ Japanese mugwort มีชื่อทางวิชาการว่า Artemisia indica var. maximowiczii โยะโมะงิเป็นพืชป่าที่อยู่ในตระกูลของ chrysanthemum เป็นพืชที่โตเร็วมาก สามารถโตได้ถึง 1.2 เมตร แตกหน่อขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว มีดอกเล็กๆสีน้ำตาลอมเหลือง 2 เพศในดอกเดียว ออกดอกช่วงเดือนกรกฎาคมถึงพฤศจิยายน สามารถปลิวไปตามลมได้เพื่อขยายพันธุ์ ใบเป็นรูปขนนก มีขนใต้ใบ เป็นสมุนไพร และ สามารถนำมาทำขนมที่เรียกว่า คุสะโมจิ พระยาคำฟั่น
พระยาคำฟั่น เป็นพระอนุชาของพระเจ้ากาวิละ มีพระเชษฏา พระอนุชาและพระขนิษฐา รวม 10 พระองค์ (หญิง 3 ชาย 7) (เจ้าชายทั้ง 7 พระองค์ได้ทรงช่วยกันต่อสู้อริราชศัตรูขยายขอบขัณฑสีมาล้านนาออกไปอย่างเกรียงไกร เป็นเหตุให้มีพระสมัญญาว่า "เจ้าเจ็ดตน") มีพระนามตามลำดับ ดังนี้เจ้าคำฝั้นเษกสมรสกับแม่เจ้าตาเวย ราชธิดาในเจ้าฟ้าเมืองยางแดง (หรือ เมืองกันตะระวดี) อันเป็นดินแดนกะเหรี่ยงที่รุ่งเรืองและร่ำรวยมากไปด้วยไม้ขอนสักอันล้ำค่า ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยได้รับพระราชทานพระนามอันเป็นมงคลยิ่งแก่แม่เจ้าตาเวยราชเทวี ว่า "แม่เจ้าเนตรนารีไวยมหาเทวี" แม่เจ้าตาเวยราชเทวี ได้รับมรดกส่วนพระองค์ ในฐานะราชธิดาเจ้าฟ้าเมืองยางแดง เป็นที่ดินป่าไม้ขุนยวม อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จำนวน 400,000 กว่าไร่ ซึ่งปัจจุบันที่ดินดังกล่าวราชสำนักสยามได้ตัดสินให้เป็นป่าไม้ชั้น 2  มะสึกะเซะ
ฤดูใบไม้เปลี่ยนสี แม่หญิงแห่งอะคะชิพร้อมทั้งมารดาและบุตรีน้อยๆลงเรือล่องมาที่เกียวโตโดยมีคนของเก็นจิคอยดูแลคุ้มกัน พวกนางพากันโศกเศร้าที่ต้องทิ้งนักบวชชราให้อยู่ลำพัง นักบวชชรานักเชื่อมั่นในบุพเพสันนิวาตระหว่างบุตรีกับเก็นจิ เขาเชื่อว่าหลานสาวตัวน้อยๆจะนำความผาสุกมาสู่ผู้คนในแผ่นดิน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะอยู่บำเพ็ญเพียรอย่างโดดเดี่ยวเพื่อสั่งสมบุญบารมีสำหรับโลกหน้า ทว่าเขากลับมีสีหน้าเศร้าหมองยามลาจาก
นักบวชชรานึกถึงคฤหาสน์ของปู่ของภรรยาตนที่มีอยู่ชานนครหลวงริมแม่น้ำโออิ เขาให้บ่าวไพร่จัดการซ่อมแซมไว้รับรองแม่หญิงแห่งอะคะชิบุตรียามเดินทางเข้านครหลวง โดยจัดแต่งภูมิทัศน์ให้คล้ายคลึงกับคฤหาสน์ที่อะคะชิ ธารน้ำในสวนช่างน่ารื่นรมย์ ทว่าเก็นจิกลับไม่มาหานาง เพราะเขาไม่อาจปลีกตัวจากราชการงานเมืองได้ แม่หญิงอะคะชิจึงโศกเศร้าและคิดถึงบ้านที่จากมา นางนำคินของเก็นจิมาดีดบรรเลงบรรเทาความในใจ เสียงคินผสานกับเสียงลมที่ผัดผ่านทิวสน แม่ชีมารดาของนางเมื่อได้ฟังเสียงคินผสานเสียงลมพัดผ่านต้นสน จึงกล่าวเป็นกวีออกมา
และแล้วเก็นจิก็มีโอกาสไปพบแม่หญิงแห่งอะคะชิ โดยอ้างว่าไปดูแลการสร้างโบสถ์ส่วนตัวใกล้ๆวัดไดคะคุจิในซะงะ ซึ่งใกล้กับคฤหาสน์ริมแม่น้ำโออิ เขาอยู่กับนาง 3 วัน พ่อแม่ลูกต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า พอเข้าวันที่สาม ขุนนางทั้งหลายต่างตามมาสมทบ จนเขาต้องย้ายไปพำนักที่คฤหาสน์ที่คัตสึระ (เนื่องจากเขาเก็บเรื่องของแม่หญิงอะคะชิเป็นความลับไม่อยากให้คนภายนอกรู้) จัดงานเลี้ยงแบบฉุกละหุก เสียงของชาวประมงในแม่น้ำคัตสึระทำให้เขาระลึกถึงเสียงของหญิงชาวประมงที่อะคะชิ ผู้คนต่างพากันดื่มสุรา เอื้อนกวี บรรเลงดนตรีอย่างสนุกสนาน ในที่สุดแล้ว กระทั่งองค์จักรพรรดิเรเซเองยังทรงส่งคนเดินสาส์นนำราชโองการส่วนตัวส่งให้เก็นจิ  พล นิกร กิมหงวน
เชย พัชราภรณ์ (ลุงเชย) - เป็นพี่ชายของพระยาประสิทธิ์นิติศาสตร์ (ประสิทธิ์ พัชราภรณ์) มีอาชีพเป็นพ่อค้าฟืนที่อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ (ปากน้ำโพ) ถึงแม้จะมีฐานะมั่นคงจากการค้า แต่ก็มีความตระหนีถี่เหนียวอย่างยากที่จะหาใครเปรียบได้ แม้แต่ตอนที่ป่วยหนักใกล้ตายก็ไม่ยอมแจ้งข่าวมาทางน้องชายจนถึงที่สุดถึงยอมส่งโทรเลขมาแค่คำว่า "หนัก" (เนื่องจากโทรเลขเก็บค่าบริการตามคำ) นอกจากนี้ ยังมีบุคลิกที่เรียกกันในสมัยนั้นว่า ไก่นา (ไม่ทันสมัย) เชื่อกันว่า คำว่า "เชย" ที่ใช้อย่างแพร่หลายในปัจจุบันในความหมายเดียวกัน มาจากชื่อของตัวละครตัวนี้นั่นเอง แห้ว โหระพา หรือ ศักดิ์แห้ว โหระพากุล (เจ้าแห้ว) - เป็นคนรับใช้เก่าแก่ของบ้าน "พัชราภรณ์" เกิดในบ้านพัชราภรณ์และเป็นคนสนิทของ พล พัชราภรณ์ แห้วมักรู้เห็นเป็นใจในการเที่ยวเตร่ของเจ้านายในช่วงต้นเรื่อง แห้วซื่อสัตย์ภักดี แม้จะทะเล้น ทะลึ่ง แต่เจ้านายก็ให้ความรัก ไว้ใจให้ติดตามเสมอ แห้วเคยเข้ารบในสงคราม และร่วมผจญภัยกับคณะพรรคหลายครั้ง แห้วมีข้อเสียคือ ติดกัญชา มักโดนตำหนิลงโทษหากแอบสูบ พระยาประสิทธิ์นิติศาสตร์ (ประสิทธิ์ พัชราภรณ์) - พ่อของพล เป็นคนมีนิสัยจริงจัง ค่อนข้างดุแต่ไม่ค่อยเอาจริง มีหัวอกเดียวกับเจ้าคุณปัจจนึกคือศีรษะล้านเหมือนกัน แต่ล้านน้อยกว่า เพียงระดับ "ง่ามเทโพ" เท่านั้น คือ กลางศีรษะล้าน แต่มีผมขึ้นโอบอยู่บริเวณท้ายทอย ท่านเจ้าคุณเคยรับราชการเป็นผู้พิพากษาและเกษียณอายุในตำแหน่งอธิบดีศาล และเปิดกิจการ “ห้างพัชรากรณ์” ซึ่งตอนหลังให้พลดูแลเป็นผู้จัดการ เจ้าคุณประสิทธิ์ปรากฏตัวครั้งแรกตอน "อายผู้หญิง" ถึงแก่อสัญกรรมในช่วง พ.ศ. 2508-2509 คุณหญิงประสิทธิ์นิติศาสตร์ (วาด พัชราภรณ์) - แม่ของพล เป็นคนที่รักลูกหลานมาก แม้จะสูงวัยแต่ก็กระตือรือร้นเสมอ แถมยังชอบกินหมากมากๆ ตอนแรกๆ ผู้เขียนให้ชื่อเล่นๆ ว่า ช้อย แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น วาด พระยาวิจิตรบรรณาการ (แก่น การุณวงศ์) - พ่อของนิกร การุณวงศ์ และนันทา พัชราภรณ์ มีน้องชาย คือ ช่วง การุณวงศ์ และน้องสาว คือ คุณหญิงประสิทธิ์นิติศาสตร์ (วาด พัชราภรณ์) เจ้าสัวกิมเบ๊ - พ่อของกิมหงวน ไทยแท้ ผู้ก่อตั้งและเจ้าของคนแรกของห้างศิวิไลซ์พานิชย์ มีพี่ชาย คือ เจ้าสัวกิมไซ พระยานพรัตน์ไมตรี (นพ ณรงค์ฤทธิ์ หรือ ท่อก ณรงค์ฤทธิ์) - พ่อของ ดร.ดิเรก ณรงค์ฤทธิ์ เจ้าสัวกิมไซ - ลุงของกิมหงวน ไทยแท้ พี่ชายของเจ้าสัวกิมเบ๊ คุณนายลิ้นจี่ มัฆวานรังสรรค์ - แม่ของนวลละออ เป็นม่ายสาวพราวเสน่ห์ที่เหมือนเป็นพี่สาวนวลละออมากกว่า มีกิจการร่ำรวยที่จังหวัดเชียงใหม่มีบทบาทในตอน ชิงนาง อี๊ด ศิริสวัสดิ์ - น้องชายของพระยาปัจจนึกพินาศ (อู๊ด ศิริสวัสดิ์) มีศีรษะล้านเหมือนพี่ชาย ประกอบอาชีพค้าขายทั่วไปที่จังหวัดหนองคาย มีบทบาทในช่วงสงครามอินโดจีน ช่วง การุณวงศ์ - น้องชายของพระยาวิจิตรบรรณาการ (แก่น การุณวงศ์) เป็นน้าของพล และเป็นอาของนิกร มีบทบาทในตอน สามเกลอล่าสัตว์ ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก
ฮะจิโนะมิยะ หรือ องค์ชายแปด เป็นพี่น้องต่างมารดากับเก็นจิ ช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไป หาดสุมะ อุไดจินและพระราชมารดาตำหนักโคคิ วางแผนจะยกเขาเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระโอรสองค์สุดท้อง (ต่อมาคือจักรพรรดิเรเซ) ของอดีตจักรพรรดคิริซึโบะอิน เมื่อการเมืองพลิกผัน เก็นจิกลับมาสู่เมืองหลวงและเรืองอำนาจ องค์ชายแปดจึงตกอับ ปลงชีวิตที่ไม่แน่นอน จึงได้หลบมาพำนักศึกษาธรรมะอย่างเงียบๆที่อุจิ กับพระชายาที่ท่านรักมาก เมื่อพระชายาตายจากไป องค์ชายแปดอยากจะออกบวช แต่ติดที่ต้องเลี้ยงดู ธิดาทั้ง 2 คือ โออิงิมิ คนโต และ นาคาโนะ คิมิ คนเล็ก พล นิกร กิมหงวน
พล พัชราภรณ์ - บุตรชายคนเดียวของพระยาประสิทธิ์นิติศาสตร์ (ประสิทธิ์ พัชราภรณ์) อดีตผู้พิพากษา กับคุณหญิงประสิทธิ์นิติศาสตร์ (วาด พัชราภรณ์) มีใบหน้าที่หล่อคมคาย และพูดจาสุภาพเรียบร้อย เป็นที่ต้องตาของสาวๆ แต่ก็เป็นคนที่นายแห้ว คนใช้ กลัวและเกรงใจที่สุด เป็นคนที่ได้เรื่องที่สุดในหมู่เพื่อน คือ ยามที่เพื่อนจะออกนอกลู่นอกทาง "บางครั้ง" ก็จะเตือนให้สติ เหมือนเป็นผู้นำอย่างกลายๆ แต่พลเองก็มักจะเฮฮาไปกับเพื่อนเสมอ จนเสียเองก็มี แต่ยามดุก็เอาเรื่อง พลมีฝีมือชกมวยมาก นิกร การุณวงศ์ - เป็นบุตรชายคนเล็กของพระยาวิจิตรบรรณาการ (แก่น การุณวงศ์) พี่ชายของคุณหญิงวาด นิกรจึงมีศักดิ์เป็นลูกผู้พี่ของพล แต่นิกรอ่อนกว่าพลราวปีนึง เป็นน้องชายของ นันทา พัชราภรณ์ (นามสกุลเดิม การุณวงศ์) ภรรยาของพล นิกรกินเก่งมากถึงมากที่สุด ในวงเหล้ามักจะกินแต่กับ บางครั้งก็สัปหงกบ่อย ๆ มีความรู้ด้านไสยศาสตร์เล็กน้อย (2 คนนี้เป็นตัวละครช่วงแรกสุด เรียกว่า 2 เกลอ) มีสมญาว่า "กระดิ่งทอง" มาจากการที่ชอบร้องยี่เก (ลิเก) และแทนตัวเองด้วยชื่อนี้ รำสวย ร้องยี่เกเพราะ เจ้าบทเจ้ากลอน ความสามารถพิเศษ คือ การล้วงกระเป๋า มักล้วงกระเป๋ากิมหงวนเสมอ กิมหงวน ไทยแท้ - (ทั้ง 3 คนนี้เป็นตัวละครช่วงแรกๆ เรียกว่า 3 เกลอ) (ชื่อเดิม กิมหงวน ไทยเทียม ภายหลังเปลี่ยนเป็น สงวน ไทยแท้ ) เจ้าของห้างศิวิไลซ์พานิชย์ และกิจการค้าอื่นๆ มากมาย ได้รับการยกย่องว่าร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งของไทย มีเอกลักษณ์ที่สำคัญคือ สูงถึง 6 ฟุต 1 นิ้ว ซึ่งจัดว่าสูงมากสำหรับคนไทยในสมัยนั้น ชอบสวมแว่นตาขอบกระ ปกติเป็นคนไม่สู้คน แต่ถ้าถูกดูหมิ่นจะเปลี่ยนเป็นคนมุทะลุฉุนเฉียว มักจะถอดแว่นตาออกเมื่อโมโหได้ที่ พฤติการณ์ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ จะฉีกหรือเผาธนบัตรจำนวนมากๆ เพื่อประกาศความมั่งคั่ง การพบกันของกิมหงวนกับเพื่อนทั้งสองในตอนแรกเป็นการเขม่นหน้ากันก่อนจะกลายเป็นเพื่อนร่วมตาย กิมหงวนมีฉายาจากตอนเป็นนักบินรบในสงครามอินโดจีนว่า "เปรตเวหา" เป็นคนบ้ายออย่างมาก ดร.ดิเรก ณรงค์ฤทธิ์ - (ทั้ง 4 คนนี้อาจเรียกได้ว่า 4 สหาย) เป็นบุตรของพระยานพรัตน์ไมตรี (นพ ณรงค์ฤทธิ์) เป็นนักวิทยาศาสตร์และนายแพทย์อัจฉริยะ สำเร็จการศึกษาจากประเทศอังกฤษ เมื่อปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่อง ดร.ดิเรก ได้แสดงความสามารถด้วยการชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นในลักษณะผีดิบได้ มีนิสัยชอบพูดภาษาอังกฤษปนไทย หรือพูดด้วยไวยากรณ์แบบอังกฤษ เช่น "ผมเป็นโกรธ / I'm angry." และชอบเล่าเรื่องเกี่ยวกับมหาราชาที่อินเดียมาก เพราะก่อนกลับประเทศได้แวะที่อินเดีย ได้อยู่ในราชสำนักมหาราชา สิ่งประดิษฐ์ของดิเรกมีทั้งอาวุธ ไปจนถึง ยาวิเศษที่ทำให้ล่องหนได้ พระยาปัจจนึกพินาศ (อู๊ด ศิริสวัสดิ์) - นายพลนอกราชการ มีจุดเด่นที่ศีรษะล้าน ไม่มีผมมาตั้งแต่เกิด จึงมักโดนล้อให้โกรธเสมอในเรื่องเกี่ยวกับเส้นผมบนหัว มีภรรยา คือ คุณหญิงปัจจนึกพินาศ (ประณีต ศิริสวัสดิ์) เป็นพ่อของประภา ณรงค์ฤทธิ์ และประไพ การุณวงศ์ จึงมีศักดิ์เป็นพ่อตาของ นิกร การุณวงศ์ และ ดร.ดิเรก ณรงค์ฤทธิ์ เจ้าคุณแม้สูงวัยแต่ก็ชอบคิดทำอะไรด้วยความกระตือรือร้นมีไฟเสมอ เวลาสามเกลอไปไหนๆมักจะชวนท่านไปด้วย เจ้าคุณมักเป็นต้นคิดเรื่องต่างๆ บางครั้งก็ลงทุนทำสิ่งต่างๆด้วยความเห่อ หรือความเพ้อฝัน ช่วงสงครามได้เข้ารับราชการอีกครั้ง และทำให้สามเกลอช่วงสงครามมีสีสันเป็นอย่างมาก มีน้องชาย คือ อี๊ด ศิริสวัสดิ์ พนาสวรรค์
ครั้งหนึ่ง สุดเขต คีรีศักดิ์ (สิงห์ มิลินทราศรัย) พี่ชายขอกฤติกาเดินทางมาจากพนาสวรรค์เพื่อเจรจาขายไม้เถื่อนและสืบข่าวเรื่อง ลูกชายพระพิสัณห์ให้กับขุนคเชนทร์ ผู้เป็นพ่อได้มาพบพรกำลัง วุ่นวายอยู่กับกฤติกาจึงเข้าขัดขวางและชกต่อยแต่ก็ถูกพรโต้ตอบเอาอย่างไม่มีทางสู้ พรจะจัดการเสียแต่พรานเพชรก็เข้ามาห้ามไว้ ส่วนทางป่าไม้พนาสวรรค์ ยังมีป่าไม้อีกแห่งหนึ่งมีอาณาเขตติดต่อกัน ชื่อป่าไม้ ไพรแก้ว เจ้าของเป็นชายหนุ่มขี้เมาชื่อ ไพร พนาดร (ชนะ ศรีอุบล) มีเมียชื่อ คมเดือน (กิ่งดาว ดารณี) ฝ่ายไพรแก้วได้ส่งสายลับออกไปดูลาดเลาในเขตพนาสวรรค์อยู่เป็นนิจ แต่ก็ถูกพวกขุนคเชนทร์ยิงตายหมด จึงกลายเป็นชนวนสงครามอันร้อนระอุอยู่ตลอดเวลา ถึงกับขีดเส้นกั้นอาณาเขต ใครล้ำแดนใครก็ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ไพรพยายามค้นหาความลับของขุนคเชนทร์จนกระทั่งเขาได้พบไม้เถื่อน และตนเองถูกยิงต้องส่งสถานพยาบาลในตัวเมืองและเช้าวันรุ่งขึ้นก็ปะทะกับ สุดเขตที่เดินทางกลับไปจากกรุงเทพฯ สุดเขตท้าทายไพร แต่ไพรเจ็บอยู่คมเดือนจึงอาสาสู้แทน และใช้ระบบการต่อสู้ของผู้หญิงกัดเอาสุดเขตบาดเจ็บไป จนเตลิดหนีเข้าสู่พนาสวรรค์  คะโซะกุโนะกะตะชิ
เคยเป็นชาวประมงมาก่อน เคยเป็นคนเงียบขรึมและแข็งกระด้าง แต่ตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิตไป ก็กลายเป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระเต็มที่ เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ต่อมาได้แต่งงานใหม่กับม่ายสาวลูกติดชื่อ เมะงุมิ โดยไม่ได้ปรึกษากับไดสุเกะก่อน เมื่อเมะงุมิหนีไป จึงพา โคะตะ ลูกติดของเมะงุมิ ขึ้นมาที่โตเกียว และยึดเอาแมนชั่นของไดสุเกะ เป็นที่พักในระหว่างที่ตามหาเมะงุมิ
แยกทางกับพ่อของโคตะนานมาแล้ว ไม่ประสบความสำเร็จทั้งเรื่องงานและความรัก จนได้มาแต่งงานกับโยโซ แต่แล้ววันหนึ่ง ก็มาหนีไปจากโยโซและโคะตะ
เมื่ออยู่ดีๆ แม่ซึ่งแต่งงานใหม่กับโยโซ มาหายตัวไป จึงได้เข้ามาอาศัยอยู่ที่แมนชั่นของไดสุเกะ พร้อมกับโยโซ เป็นคนเก็บกด ไม่พูด ไม่แสดงออกทางสีหน้าท่าทางใดๆ แม้ว่าอยู่ดีๆ แม่จะหายตัวไป ทำให้โยโซคอยเฝ้ามองด้วยความเป็นห่วงตลอดเวลา โทรุ ฟุรุยะ
โทรุ ฟุรุยะ (; 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2496) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น ที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการมากว่า 40 ปี โดยผลงานเรื่องแรกที่ฟุรุยะได้พากย์คือเรื่อง เจ้าชายโจรสลัด (海賊王子,"ไคโซคุโอจิ") ในปี พ.ศ. 2509 ซึ่งขณะนั้นเขามีอายุเพียงแค่ 13 ปีเท่านั้น และต่อมาหลังจากที่เข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย เขาก็มีผลงานที่โดดเด่นอย่างต่อเนื่องมาตลอด เช่น อามุโร่ จากกันดั้ม หยำฉา จากดราก้อนบอล และ เซย่า จากเซนต์เซย่า เป็นต้น ตำนานเก็นจิ
คิริสึโบะ (桐壺, Kiritsubo)"Paulownia Court" "Paulownia Pavilion" ฮะฮะคิงิ (帚木, Hahakigi) "Broom Tree" อุสึเซะมิ (空蝉, Utsusemi) "Shell of the Locust" "Cicada Shell" ยูงะโอะ (夕顔, Yūgao) "Evening Faces" "Twilight Beauty" วะกะมุราซากิ (若紫, Wakamurasaki) "Lavander" "Young Murasaki" สุเอทสึมุฮานะ (末摘花, Suetsumuhana) "Safflower" โมะมิจิโนะกะ (紅葉賀, Momiji no Ga) "Autumn Excursion" "Beneath the Autumn Leaves" ฮะนะโนะเอ็ง (花宴, Hana no En) "Festival of the Cherry Blossoms" "Under the Cherry bossoms" อะโอะอิ (葵, Aoi) "Heartvine" "Heart-to-Heart" ซะคะกิ (榊, Sakaki) "Sacred Tree" "Green Branch" ฮะนะจิรุซะโตะ (花散里, Hana Chiru Sato) "Orange Blossoms" "Falling Flowers" สุมะ (須磨, Suma ) "Suma" อะคะชิ (明石, Akashi) "Akashi" มิโอะซึคุชิ (澪標, Miotsukushi) "Channel Buoys" "Pilgrimage to Sumiyoshi" โยะโมะงิอุ (蓬生, Yomogiu ) "Wormwood Patch" "Waste of Weeds" เซะกิยะ (関屋, Sekiya ) "Gatehouse" "At The Pass" เอะอะวะเสะ (絵合, E Awase ) "Picture Contest" มัตสึคะเสะ (松風, Matsukaze) "Wind in the Pines" อุสุงุโมะ (薄雲, Usugumo ) "Rack of Clouds" "Wisps of Cloud" อะสะงะโอะ (朝顔, Asagao ) "Morning Glory" "Bluebell" โอะโตะเมะ (乙女, Otome ) "Maiden" "Maidens" ทะมะคะซึระ (玉鬘, Tamakazura ) "Jeweled Chaplet" "Tendril Wreath" ฮัตสึเนะ (初音, Hatsune ) "First Warbler" "Warbler's First Song" โคะโจ (胡蝶, Kochō ) "Butterflies" โฮตะรุ (螢, Hotaru ) "Fireflies" โทะโคะนัทสึ (常夏, Tokonatsu ) "Wild Carnation" "Pink" คะกะริบิ (篝火, Kagaribi ) "Flares" "Cressets" โนะวะกิ (野分, Nowaki ) "Typhoon" มิยุกิ (行幸, Miyuki ) "Royal Outing" "Imperial Progress" ฟุจิบะกะมะ (藤袴, Fujibakama ) "Purple Trousers" "Thoroughwort Flowers" มะคิบะชิระ (真木柱, Makibashira ) "Cypress Pillar" "Handsome Pillar" อุเมะ งะ เอะ (梅枝, ume ga E ) "Branch of Plum" "Plum Tree Branch" ฟุจิ โนะ อุระบะ ( 藤裏葉, Fuji no Uraba ) "Wisteria Leaves" "New Wisteria Leaves" วะกะนะ ภาคต้น ( 若菜上, Wakana: Jō ) "New Herbs, Part I" "Spring Shoots I" วะกะนะ ภาคปลาย (若菜下, Wakana: Ge ) "New Herbs, Part II" "Spring Shoots II" คะชิวะงิ (柏木, Kashiwagi ) "Oak Tree" โยโคบุเอะ (横笛, Yokobue ) "Flute" สุซุมุชิ (鈴虫, Suzumushi ) "Bell Cricket" ยูงิริ (夕霧, Yūgiri ) "Evening Mist" มิโนริ (御法, Minori ) "Rites" "Law" มะโบะโระชิ (幻, Maboroshi ) "Wizard" "Seer" อำเภอลับแล
ตำนานนี้เล่ากันสืบมาว่า ครั้งหนึ่งมีชายคนหนึ่ง (น่าจะเป็นคนเมืองทุ่งยั้ง) เข้าไปในป่า ได้เห็นหญิงสาวสวยหลายคนเดินออกมา ครั้นมาถึงชายป่า นางเหล่านั้นก็เอาใบไม้ที่ถือมาไปซ่อนไว้ในที่ต่างๆ แล้วก็เข้าไปในเมือง ด้วยความสงสัยชายหนุ่มจึงแอบหยิบใบไม้มาเก็บไว้ใบหนึ่ง ตกบ่ายหญิงสาวเหล่านั้นกลับมา ต่างก็หาใบไม้ที่ตนซ่อนไว้ ครั้นได้แล้วก็ถือใบไม้นั้นเดินหายลับไป มีหญิงสาวคนหนึ่งหาใบไม้ไม่พบ เพราะชายหนุ่มแอบหยิบมา นางวิตกเดือดร้อนมาก ชายหนุ่มจึงปรากฏตัวให้เห็นและคืนใบไม้ให้ โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือ ขอติดตามนางไปด้วยเพราะปรารถนาจะได้เห็นเมืองลับแล หญิงสาวก็ยินยอม นางจึงพาชายหนุ่มเข้าไปยังเมืองซึ่งชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าทั้งเมืองมีแต่ผู้หญิง นางอธิบายว่าคนในหมู่บ้านล้วนมีศีลธรรม ถือวาจาสัตย์ ใครประพฤติผิดก็ต้องออกจากหมู่บ้านไป ผู้ชายส่วนมากมักไม่รักษาวาจาสัตย์จึงต้องออกจากหมู่บ้านกันไปหมด แล้วนางก็พาชายหนุ่มไปพบมารดาของนาง ชายหนุ่มเกิดความรักใคร่ในตัวนางจึงขออาศัยอยู่ด้วย มารดาของหญิงสาวก็ยินยอม แต่ให้ชายหนุ่มสัญญาว่าจะต้องอยู่ในศีลธรรม ไม่พูดเท็จ ชายหนุ่มได้แต่งงานกับหญิงสาวชาวลับแลจนมีบุตรชายด้วยกัน 1 คน เพชรพระอุมา
และต่อมาภายหลังได้เขียนเนื้อหาสำคัญของโครงเรื่องเพิ่มเติม จนกลายเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางและการผจญภัยของพรานป่า ที่รับจ้างวานนำทางในการออกติดตามค้นหาผู้สูญหายยังดินแดนลึกลับและเต็มไปด้วยอาถรรพณ์แห่งป่า พร้อมกับขุมทรัพย์เพชรพระอุมาอันเป็นตำนานเล่าขาน ก่อนออกเดินทางมีกะเหรี่ยงพเนจรมาขอสมัครเป็นคนรับใช้และขอร่วมติดตามไปกับคณะเดินทางด้วย จนกระทั่งเมื่อบุกป่าฝ่าดงและอันตรายต่าง ๆ ไปถึงจุดหมายปลายทางความจริงก็ปรากฏว่า กะเหรี่ยงลึกลับที่ร่วมเดินทางมาด้วยนั้นกลายเป็นรัชทายาทที่แท้จริงของเมืองมรกตนคร เมืองลับแลที่ไม่ปรากฏในแผนที่ พรานผู้นำทางและคณะเดินทางได้ช่วยกันทวงชิงและกอบกู้ราชบัลลังก์คืนให้แก่กะเหรี่ยงลึกลับได้สำเร็จพร้อมกับได้พบขุมทรัพย์เพชรพระอุมาที่เป็นตำนานเล่าขานมาแต่โบราณ ทองมาก จันทะลือ
ทองมาก จันทะลือ ศิลปินหมอลำ ผู้ถ่ายทอดท่วงทำนองที่เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นอีสาน ปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในวงการหมอลำ ถึงขั้นที่เรียกว่า "แตกลำ" คือเป็นผู้ที่มีความสามารถในการลำกลอน ไม่ว่าจะเป็นกลอน 7 กลอน 8 หรือแม้แต่กลอน 9 ก็สามารถลำได้สดๆ ไม่มีติดขัด และที่สำคัญได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) คนแรก ประจำปี พ.ศ.2529
หมอลำทองมาก จันทะลือ หรือที่คนส่วนใหญ่ในสมัยนั้นรู้จักกันในชื่อของ "หมอลำถูทา" ถึงแก่กรรม เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2554 ด้วยโรคชรา ขณะอายุ 87 ปี (ตามอายุจริงซึ่งเกิดในปี พ.ศ. 2467 แต่แจ้งเกิดตามบัตรประชาชน ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2472 ซึ่งหากนับตามบัตรประชาชน เสียชีวิตเมื่ออายุ 82 ปี) และสุดท้ายของชีวิต หมอลำถูทาคนนี้ ยังได้บริจาคร่างกายเป็นอาจารย์ใหญ่ให้กับโรงพยาบาลศรีนครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 
ที่มาของ "หมอลำถูทา" เนื่องจากท่านได้มีโอกาสจัดรายการวิทยุ และเป็นโฆษกผู้โฆษณายาให้กับ บริษัท โอสถสภาเต็กเฮงหยู โดยท่านได้นำเอาศิลปะหมอลำเข้าไปประยุกต์ใช้ในการโฆษณา ส่งผลให้ยอดขายของทางบริษัทเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก โฆษณาทาง วิทยุชิ้นหนึ่งอันเป็นผลงานของท่านที่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย และติดหูของชาวอีสานในยุคนั้น ได้แก่ โฆษณายาหม่องถ้วยทอง ที่มีถ้อยคำติดหูผู้ฟังทั่วไปว่า "ถูทา" จนทำให้ชาวบ้านพากันเรียกหมอลำทองมากว่า " พ่อถูทา" นับแต่นั้นมา เจ้าแม่กิมฮวยเนี่ยเนี้ย
ตำนานแรกกล่าวว่า ครั้งหนึ่งในวันที่ 5 เดือน 5 จีน หรือวันสารทไหว้บะจ่าง ในงานจะมีพิธีจะมีการแข่งเรือมังกร มีเด็กหญิงผู้หนึ่งชื่อ กิมฮวย บังเอิญพลัดตกน้ำ ต่อมาศพจึงลอยน้ำขึ้นมา ข้างศพนั้นมีรูปแกะสลักไม้หน้าตาคล้ายหญิงสาวผู้นั้น ศพของนางไม่เน่าเปื่อยหนำซ้ำยังมีกลิ่นหอม ชาวบ้านจึงเรียกท่านว่า กิมฮวยฮูหยิน ต่อมาชาวบ้านได้สร้างศาลใกล้บริเวณที่พบศพเรียก ศาลน้ำพุพระจันทร์ และเรียกบริเวณที่ตั้งศาลว่า “ฮุย ฮก ออ”  และเรียกทะเลสาบนั้นว่า เซียนออ (ซินหวู่) เมื่อนางล่วงลับกลายเป็นเทพ จึงมีผู้คนมาบนบานศาลกล่าวเป็นจำนวนมาก ต่อมาภายหลังศาลนั้นผุพังลงตามกาลเวลา ในสมัยของ หมิงเฉิงฮว่า ปีพุทธศักราช 2012 ผู้ตรวจราชการเมืองชื่อ ตันเหลียม ก็ได้บูรณะก่อสร้างขึ้นอีกครั้ง และเรียกท่านว่า กิมฮวยฮูหยินสือ หรืออีกนามว่า กิมฮวยผ่อจู่ฮุ่ยฮกฮูหยิน บางตำนานจะเรียกท่านว่า กิมฮวยโป่จื้อฮุ่ยฮกฮูหยิน  เรียกสั้นๆ ว่า กิมฮวยฮูหยิน เส้นทางฝันของสาวน้อยขนมหวาน
หนึ่งใน "เจ้าชายขนมหวาน" ที่มีความเชี่ยวชาญในการทำประติมากรรมขนมและเค้กแนวดอกไม้ หน้าตาหล่อเหลาออกไปทางหวาน มีนิสัยชอบหลงตัวเอง ให้เกียรติผู้หญิง แต่บางครั้งก็พูดตรงเกินไป (โดยเฉพาะในเรื่องความสวยงาม ที่แม้จะเป็นอิจิโกะเขาก็ไม่ออนข้อให้เลย) ความฝันของฮานาบุสะ คือทำงานร่วมกับแม่ของเขาซึ่งเป็นทั้งนักจัดดอกไม้ญี่ปุ่นและเป็นครูสอนจัดดอกไม้ที่เซนต์มารี พ่อของเขาเป็นนักวิจัยดอกกุหลาบ ซึ่งเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายปีก่อน โดยเหลือน้ำกุหลาบไว้ให้ฮานาบุสะเพียงขวดเดียวเป็นของดูต่างหน้าจากพ่อ ทำให้ฮานาบุสะคิดว่าเขาควรจะทำให้แม่มีความสุขและคอยดูแลสวนกุหลาบในเซนต์มารีย์เรื่อยมา เพราะเหตุนั้นในการแข่งขันรอบแรกของเค้กกรังปรีย์ ฮานาบุสะจึงตัดสินใจทำเค้กกุหลาบ อย่างที่เคยสัญญาไว้กับคุณพ่อในสมัยเด็กว่าจะใช้น้ำกุหลาบของพ่อทำขนมออกมาให้ได้ ซะกะกิ
ตำนานเก็นจิ บท ซะคะกิ นี้ ได้รับการดัดแปลงเป็นละครโนห์ ( Noh ) โดยใช้ชื่อว่า โนะโนะมิยะ ( Nonomiya ) หรือ ศาลเจ้าแห่งทุ่งซะงะโนะ (The Shrine in the Fields ) ที่แต่งขึ้นโดย เซะอะมิ ( Zeami ) นักแสดงและผู้ประพันธ์บทละครโนห์ ผู้มีชีวิตในช่วงปี ค.ศ. 1363 - 1443 ปัจจุบันแสดงอย่างแพร่หลายโดยสำนักโนห์ทุกคณะตั้งแต่อะโอะอิตายไป เก็นจิไม่ไปพบอดีตพระชายาแห่งโระคุโจอีกเลย นางจึงตัดสินใจจะตามบุตรีไปอิเสะ ต้นเดือนกันยายน วันเดินทางออกจากเมืองหลวงของนางใกล้เข้ามา เก็นจิจึงไปหานางที่ศาลเจ้าชั่วคราวในซะงะโนะ ดอกไม้ในฤดูใบไม้ร่วงต่างโรยราสิ้น เสียงแมลงหรีดหริ่งระงม สายลมพัดผ่านทิวสนแสนเปล่าเปลี่ยว รั้วที่ลอมตัวศาลเจ้านั้นข่มให้ โทริอิไม้สีดำ ดูเด่นเป็นสง่า เก็นจิพยายามขอพบอดีตพระชายาแต่นางปฏิเสธ เข้าเกลี้ยกล่อมจนสามารถเข้าพบนางผ่านม่านมู่ลี่ไม้ไผ่บัง แล้วยื่นกิ่งซะคะกิลอดใต้ม่านส่งให้นาง พลางกล่าวว่า  จอมโจรคิด
ในคดี "ของขวัญจากอาคาโกะ" (จอมโจรอัจฉริยะ เล่ม 3) ฮาคุบะ ซางุรุ ได้เปิดเผยข้อมูลจำเพาะที่เกิดจากการเก็บรวบรวมได้ว่าจอมโจรคิดสูง 174 เซนติเมตร หนัก 58 กิโลกรัม อายุ 15-17 ปี หมู่เลือด B เชื้อสายญี่ปุ่น ผมดำ ตาซ้ายขวา 2.0 ระดับ ไอคิว 400 เล่นกีฬาเก่งโดยเฉพาะสกีแต่ไม่ถนัดสเก็ตน้ำแข็ง เมื่อนำข้อมูลเหล่านี้ไปเปรียบเทียบพบว่าตรงกับคุโรบะ ไคโตะ ทำให้ฮาคุบะกล่าวว่าจอมโจรคิดกับไคโตะเป็นบุคคลเดียวกัน แม้ตัวไคโตะจะปฏิเสธว่าไม่ใช่คิดก็ตาม นอกจากนี้ในเนื้อเรื่องพบว่าคิดชอบไอศกรีมช็อกโกแลตแต่กลัวปลา
ความสามารถหลักของจอมโจรคิดไม่ว่าจะเป็นรุ่นพ่อหรือลูกคือการที่คิดสามารถปลอมตัวเป็นคนที่ไม่รู้จักและรู้จักได้เนียนมาก แม้กระทั่งเสียงก็สามารถปลอมได้โดยที่ไม่ต้องใช้เครื่องแปลงเสียง ในยอดนักสืบจิ๋วโคนันมีการกล่าวว่า ยูกิโกะซึ่งเป็นแม่ของชินอิจิได้ฝากตัวกับโทอิจิ ซึ่งครั้งนั้นทำให้ยูกิโกะรู้จักกับ ชารอน วินยาร์ด และทำให้เกิดเหตุการณ์หลาย ๆ อย่างขึ้น ด้วยความได้เปรียบนี้ทำให้คิดสามารถตรวจสอบสถานที่ตั้งของอัญมณีก่อนที่จะโจรกรรมได้โดยง่าย หรือในบางครั้งก็ทำการโจรกรรมทั้งที่ปลอมตัวอยู่ก็มีให้เห็น เมืองพวน
องค์ที่ ๒๙ เจ้าคำสั้น (พ.ศ. ๒๑๙๓-ไม่แน่ชัด) เจ้าคำสั้นเป็นราชโอรสในเจ้าคำด่อน เจ้าคำสั้นมีโอรสองค์หนึ่งชื่อ เจ้าคำกิวง และมีธิดาองค์หนึ่งนามว่า เจ้าหญิงแก่นจัน ในขณะนั้นพระเจ้าสุริยะวงศาซึ่งปกครองนครหลวงล้านช้างเวียงจันทน์ อยากได้เจ้าหญิงแก่นจันไปเป็นมเหสี แต่เจ้าคำสั้นไม่ยอมยกให้ พระเจ้าสุริยะวงศาจึงยกทัพไปตีเมืองพวนแต่เจ้าคำสั้นไม่สามารถสู้ศึกจากล้านช้างได้ พระเจ้าสุริยะวงศาจึงได้จับตัวเจ้าหญิงแก่นจันไป และกองทัพล้านช้างเวียงจันทน์ได้กวาดต้อนเอาครอบครัวชาวพวนหลายพันคนไปไว้ที่เวียงจันทน์ ดังนั้นจึงมีชาวพวนจำนวนมากอาศัยอยู่ในเวียงจันทน์ ซึ่งเรึยกกันว่า ชาวพวนเดิม ส่วนเจ้าคำสั้นหลังพ่ายทัพ ก็ได้มุ่งหน้าสร้างบ้านแปงเฮือนให้เจริญรุ่งเรือง จนเมืองพวนสามารถเข้มแข็งได้ดั่งเดิม ตำนานคนตัดไผ่
แต่การศึกษาเรื่องนี้ในคริสต์ทศวรรษ 1980 พบว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวมิใช่ความสัมพันธ์กันอย่างง่าย ๆ ตามที่เชื่อกันมาแต่เดิม โอะกุสึ (Okutsu) [11] ให้คำอธิบายอย่างยืดยาวถึงการค้นคว้าและให้ความเห็นว่าหนังสือ “Jinyu Fenghuang” เป็นหนังสือที่เขียนสำหรับเด็ก ฉะนั้นบรรณาธิการก็อาจจะถือโอกาสปรับให้เหมาะสมกับผู้อ่าน นอกจากนั้นแล้วหนังสือรวมตำนานทิเบตเล่มอื่นก็ไม่มีเรื่องใดที่คล้ายคลึงกับ “ตำนานคนตัดไผ่”[11] มังกรอหังการหมาป่าคะนองศึก
ตัวเอกชื่อ "อามาจิ ชิโร่" หรือชื่อเรียกในสมัยของสามก๊กว่า "บุตรมังกร" และเพื่อนสมัยเด็กของเขา "มาซึมิ" ซึ่งถูกเรียกว่า"ธิดามังกร" ได้เป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญของสงครามครั้งนี้ โดยจุดประสงค์ในการเปลี่ยนแปลงนั้นคือการต่อกรกับเพชรฆาตหน้าหยกเพื่อช่วยมนุษย์จากการทำลายล้างให้หมดสิ้นไป เรื่องจริงของหนูน้อยหมวกแดง
ผู้ต้องสงสัยคนที่ 3 : ชายตัดไม้ (เสียงพากษ์โดยจิม เบลุชี่)
ชายลึกลับกับขวานตัดไม้อันใหญ่ ความจริงทำอาชีพขายลูกชิ้นเนื้อ มีความใฝ่ฝันจะเป็นนักแสดง เข้าออดิชั่นหลายครั้ง แต่ไม่เคยถูกเรียกตัวเลย ล่าสุดได้รับบททดสอบให้แสดงเป็นคนตัดไม้ในโฆษณาครีมทาตาปลา จึงออกตระเวนตัดไม้ไปทั่วป่า เพื่อให้ตนเองเข้าถึงจิตวิญญาณของคนตัดไม้ อ้างว่าบังเอิญผ่านเข้ามาในเหตุการณ์วุ่นวายที่บ้านคุณยายพัคเก็ตพอดี โชเน็น อนเมียวจิ จอมเวทปราบมาร
เรื่องย่อเล่ม 14 : เจ้าหญิงคางุยะ จอมโจรคิด
แต่ตามความเป็นจริงแล้ว จอมโจรคิดนั้นไม่ใช่เป็นคนที่เห็นแก่เงิน เขาได้ขโมยของไปแล้วก็จริงแต่มักจะนำมาคืนเสมอโดยไม่ใช้สอยเลยแม้แต่น้อย คุโรบะ โทอิจิ รุ่นแรกนั้นได้หาเงินตนเองด้วยการเป็นนักมายากลที่มีชื่อเสียง แต่ไม่รู้ว่ามาเป็นจอมโจรคิดได้อย่างไร คนที่รู้ก็มีแต่คุโรบะ ชิคาเงะ ผู้เป็นภรรยาของโทอิจิและแม่ของไคโตะและคูณปู่อิจิ คนแก่ที่รับใช้โทอิจิเท่านั่น ส่วนคุโรบะ ไคโตะ รุ่นที่ 2 ต้องการตามหาเพชรแพนโดร่าเท่านั้น เพื่อสืบหาบุคคลที่สังหารพ่อของเขาและองค์กรปริศนาที่ต้องการแพนโดร่า บางครั้งไคโตะขโมยของมาได้สำเร็จได้แต่มักจะหลุดมือไปด้วยเหตุผลบางประการ เช่น โดนเอโดงาวะ โคนันหรือสารวัตรนากาโมริที่เป็นคู่ปรับคอยไล่ล่าอยู่ แต่เขาก็ไม่สนใจและพูดได้ประโยดหนึ่งว่า "ของสิ่งนั้น ไม่ใช่ของสิ่งที่ฉันต้องการหรอก" จอมโจรอัจฉริยะ
ฮาคุบะ ซางูรุ () เป็นนักสืบญี่ปุ่นที่ย้ายกลับมาจากลอนดอน[26] เข้ามาเรียนร่วมชั้นกับคุโรบะ ไคโตะ[27] ชื่อสกุล "ฮาคุบะ" แปลว่า "ม้าขาว"[28] บิดาเป็นตำรวจ ในมังงะเล่ม 3 ระบุว่าบิดามีตำแหน่งเป็นรองผู้บังคับการสืบสวน[29] ส่วนในมังงะเล่มที่ 5 ระบุว่าบิดาเป็นผู้บัญชาการตำรวจนครบาล[30] ทั้งนี้เขามักจะบอกเวลาเป็นนาทีและวินาทีอยู่เป็นนิจ[26] จากการสันนิษฐานและหลักฐานต่าง ๆ ทำให้เขามั่นใจว่าคุโรบะ ไคโตะคือจอมโจรคิด[31] โคอิสึมิ อาคาโกะ () เป็นแม่มดผู้มีเวทมนตร์ เธอย้ายมาเรียนร่วมชั้นเดียวกันกับคุโรบะ ไคโตะ และนาคาโมริ อาโอโกะ ชื่อตัวมาจากคำว่า "อากะ" แปลว่า "สีแดง"[32] เธอจะคิดอยู่เสมอว่า "ผู้ชายทุกคนบนโลกนี้เป็นทาสเราทั้งนั้น"[33] เธอมักใช้เวทมนตร์คาถาหรือแม้แต่เครื่องรางของขลังใส่คุโรบะ ไคโตะ เพราะต้องการให้เขามาตกเป็นทาสรักของเธอ[34] เธอทราบว่าไคโตะเป็นจอมโจรคิดและคอยให้ความช่วยเหลือในบางกรณี[35] ทั้งนี้เธอเป็นตัวละครที่ไม่ปรากฏใน ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โกโช อาโอยามะ ผู้เขียนกล่าวว่า "ในโลกของโคนันนั้นถือซะว่าไม่มีอาคาโกะก็แล้วกันนะครับ..."[7] โมโมอิ เคโกะ () เดิมฉบับแปลไทยสะกดว่า เคย์โกะ[36] เป็นเพื่อนนักเรียนร่วมชั้นและเป็นสหายคนสนิทของนาคาโมริ อาโอโกะ มีลักษณะเด่นคือสวมแว่นตา ผมสีน้ำตาลและมัดผมสองข้าง คนโนะ เอริกะ () ครูสอนวิชาคณิตศาสตร์[37] ปรากฏชื่อครั้งแรกในอนิเมะโทรทัศน์ จอมโจรคิด 1412 แต่ไม่ปรากฏชื่อในมังงะ ในมังงะตอน "อย่ายุ่งกับเค้านะ" เธอคือผู้อธิบายกติกาในประกวดสกีแฟนซีแก่นักเรียน[38] ฟูจิเอะ () เป็นเพื่อนร่วมชั้นของคุโรบะ ไคโตะ ปรากฏในมังงะตอน "อย่ายุ่งกับเค้านะ" โดยเขาแอบหลงรักโคอิสึมิ อาคาโกะ และกล่าวตัดพ้อว่า "...ฉันไม่มันเอาไหนเลย ไม่หล่อแถมยังอ้วนอีก เล่นสกีก็ไม่เก่งด้วย ไม่คู่ควรกับคุณอาคาโกะสักนิด"[39] อาโซ่ เคจิ () ครูสอนวิทยาศาสตร์[40] ปรากฏในมังงะตอน "GHOST GAME" โดยปลอมเป็นผีหลอกนักเรียนที่ยังอยู่ในโรงเรียนยามวิกาล เพื่อลักลอบค้นคว้าเรื่องยาปลูกผม เนื่องจากหัวล้าน[41] คะระ โนะ เคียวไก
หลังจากที่ตำรวจได้พบที่เกิดเหตุ มิกิยะได้ทำเป็นว่าไม่เห็นใครเลย แต่ก็ยังแอบไปเฝ้าดูชิกิอยู่ในดงไผ่ใกล้บ้านของเธออยู่ทุกคืน แต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของ อาคิทากะ ไปได้ แต่ชิกิก็บอกว่าให้ปล่อยเขาไป หลายคืนเข้า ชิกิเริ่มหมดความอดทน จึงเดินลงมาหามิกิยะ ผู้ที่ยังเชื่อว่าเธอไม่ใช่ฆาตกรไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ในคืนนั้น มิกิยะก็ยังคงเฝ้ามองอยู่ท่ามกลางฝน ชิกิได้เดินลงมาหาเขา ในชุดกิโมโนสีแดง และเอามีดไล่ฟันเขา มิกิยะตกใจจึงวิ่งหนีออกมาบนถนนนอกดงไผ่ และวิ่งหนีสุดกำลัง แต่แล้วก็สะดุดล้ม เมื่อชิกิตามมาถึง เธอได้นั่งคร่อมตัวเขาและใช้มีดจ่อที่คอหอยของเขาเอาไว้ ในตอนนั้นเอง เธอได้บอกโคคุโตะทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอว่าให้พูดอะไรสักอย่าง มิกิยะจึงตอบไปว่า "ฉันยังไม่อยากตาย" ชิกิยิ้ม และตอบกลับไปว่า "แต่ฉันอยากฆ่านาย" ภาพมืดลงไปกับเสียงล้อรถที่วิ่งผ่านไป ตัดฉากมาในเดือนมิถุนายน 1998 ปีที่มิกิยะได้ทำงานให้กับโทวโกะแล้ว และยังไปเยี่ยมชิกิที่เป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ที่โรงพยาบาลพร้อมดอกไม้อยู่ตลอด ด้วยเพราะเขาเชื่อใจเธออยู่ตลอดมานั่นเอง พระคยากัสสปะ
ในระหว่างทาง เสด็จเข้าไปประทับพักผ่อนภายใต้ร่มไม้ริมทางในไร่ฝ้าย ขณะนั้นมีพระราชกุมาร 30 พระองค์ ผู้ได้นามว่า “ภัททวัคคีย์” ได้พาภรรยาไปเที่ยวหาความสุขสำราญในราชอุทยาน ราชกุมารองค์หนึ่งไม่มีภรรยา จึงพาหญิงโสเภณีไปเป็นคู่เที่ยว เมื่อพวกราชกุมารกำลังเพลิดเพลินสนุกสนานกันอยู่นั้น หญิงโสเภณีได้ขโมยของมีค่าหนีไป พวกราชกุมารออกติดตามมา ได้พบพระผู้มีพระภาคที่ไร่ฝ้าย จึงเข้าไปเฝ้าแล้วกราบทูลถามว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาค พระองค์เห็นหญิงคนหนึ่งผ่านมาทานี้บ้างหรือไม่ พระเจ้าข้า ?"“พวกท่านเห็นว่า การแสวงหาหญิงกับการแสวงหาสิ่งประเสริฐในตนสิ่งไหนจะดีกว่ากัน ?" “แสวงหาสิ่งประเสริฐในตนดีกว่า พระเจ้าข้า” “ถ้าเช่นนั้น ท่านทั้งหลายจงนั่งลง ตถาคตจะแสดงธรรมให้ฟัง” พระพุทธองค์ทรงแสดงพระธรรมเทศนาให้ฟัง จนทั้งหมดได้บรรลุเป็นพระอริยบุคคล ตั้งแต่ชั้นพระโสดาบัน ถึงชั้นพระสกทาคามี และพระอนาคามีทุกพระองค์ จากนั้น พระพุทธองค์ประทานการอุปสมบทให้แล้ว ส่งไปประกาศพระพุทธศาสนา ตำนานคนตัดไผ่
ตอนที่ 14 ของ มุชิชิชื่อ “ในกรง” มีพื้นฐานมาจากเรื่องของคะงุยะ-ฮิเมะ ในตอนนี้คู่สมรสที่ไม่มีลูกก็มีลูกขึ้นมาเมื่อได้ไม้ไผ่สีขาวมันมาเป็นเจ้าของ ลูกที่เกิดมาก็เกิดมาในกระบอกไม้ไผ่ The Legend of Wulin
จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ หรือ พระนามเดิม องค์ชายหลิวเช่อ เกิดมาตอนนั้นเป็นเพียงองค์ชายตกยาก มารดาเป็นเพียงพระสนมชั้นผู้น้อยในจักรพรรดิฮั่นจิ่งตี้ แต่ด้วยเขาเป็นเด็กมุมานะ มีแววเก่งกล้าสามารถและสะดุดตาองค์หญิงใหญ่ก่วนเถา ด้วยองค์หญิงใหญ่ก่วนเถาในตอนนั้นเพิ่งโดนพระสนมหลี่ พระสนมที่ฮ่องเต้โปรดปรานดูถูกสารพัดและผิดคำมั่นที่ให้ไว้ อันคำมั่นนั้นมีความว่า ให้พระโอรสนางหมั้นหมายกับบุตรีของตน "เฉินอาเจียว" ถ้าพระโอรสสนมหลี่ได้ถูกเลือกเป็นรัชทายาท ทำให้องค์หญิงใหญ่ได้จัดฉากต่อหน้าเสด็จแม่ โต้วไทเฮาเพื่อให้หลิวเช่อเด็กน้อยได้มีโอกาสร่ายรำเพลงกระบี่ที่ร่ำเรียนจากอาจารย์โจวหย่าฟู (ซึ่งในตอนนั้นเป็นเพียงผู้คุมเฝ้าประตูตำหนักไทเฮา) โดยหลิวเช่อร่ายรำเพลงกระบี่ผสานเสียงพิณเฉินอาเจียว เป็นที่พอพระทัยไทเฮาอย่างมาก จากนั้นทั้งสองก็ยิ่งสนิทสนมกันมาก แม้ว่าหลิวเช่อจะอายุน้อยกว่าอาเจียวห้าปี แต่ตนก็ให้คำมั่นต่อองค์หญิงก่วนเถาว่าจะรักนางและรับนางเป็นฮองเฮาถ้าตนได้เป็นรัชทายาท ด้วยคำพูดนั้นทำให้องค์หญิงก่วนเถาทำทุกวิธีทางเพื่อเปิดโปงความร้ายกาจของพระสนมหลี่ต่อไทเฮา เป็นเหตุให้ไทเฮาไม่พอพระทัยอย่างมากจึงให้ฮ่องเต้ฮั่นจิ่งตี้ขับไล่นางออกจากวัง ให้ลูกชายนางไปเป็นอ๋องอยู่ปกครองแคว้นที่ห่างไกล นับแต่นั้นหลิวเช่อก็ได้เป็นรัชทายาท หลิวเช่อกับเฉินอาเจียวยิ่งเพิ่มความสนิทสนมกันมากขึ้น  เพชรพระอุมา
เพชรพระอุมาเป็นเรื่องราวการผจญภัยในดินแดนลึกลับที่เต็มไปด้วยอาถรรพณ์ เรื่องราวแปลกประหลาดต่าง ๆ ในป่าดงดิบของรพินทร์ ไพรวัลย์ พรานป่าผู้รับจ้างนำทางในการออกติดตามค้นหาผู้สูญหายของคณะนายจ้างชาวเมือง ที่มี พันโทหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ เป็นหัวหน้าคณะเดินทางพร้อมด้วย หม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์ น้องสาวคนเล็ก และ พันตรีไชยยันต์ อนันตรัย เพื่อนชายคนสนิท โดยมีพรานบุญคำ พรานจัน พรานเกิดและพรานเส่ย พรานป่าคู่ใจของรพินทร์ ไพรวัลย์ จำนวน 4 คน และแงซาย กะเหรี่ยงลึกลับที่มาขอสมัครเป็นคนรับใช้เพื่อขอร่วมเดินทางในครั้งนี้ด้วย ตำนานคนตัดไผ่
ฝ่ายทหารยามเมื่อได้รับสาส์นและยาอายุวัฒนะแล้ว ก็นำกลับไปถวายและทูลรายงานถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อพระจักรพรรดิ เมื่อพระองค์ก็ทรงอ่านจดหมายแล้วก็ทรงเต็มตื้นไปด้วยความโทมนัส และตรัสถามข้าราชบริพารว่า “ภูเขาลูกใดที่สูงที่สุดที่ใกล้สรวงสวรรค์ที่สุด?” ซึ่งข้าราชบริพารก็ทูลว่าเป็นมหาภูเขาแห่งจังหวัดซุรุงะ พระองค์ก็มีพระบรมราชโองการให้นำจดหมายของคะงุยะฮิเมะไปยังยอดเขาและเผา ด้วยความหวังว่าความคิดคำนึงถึงนางของพระองค์จะล่องลอยตามสายควันขึ้นไปถึงคะงุยะฮิเมะได้ นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีพระบรมราชโองการให้เผาผอบยาอายุวัฒนะที่ถ้าผู้ใดได้กินผู้นั้นก็จะเป็นอมตะตามไปด้วย เพราะไม่มีพระราชประสงค์ที่จะดำรงชีวิตไปตลอดกาลโดยปราศจากคะงุยะฮิเมะ ตำนานกล่าวต่อไปว่าคำว่า () หรือ “ฟูจิ” จึงกลายมาเป็นชื่อของภูเขา และคำในอักษรคันจิสำหรับภูเขาคือ “富士山” ซึ่งแปลตรงตัวว่า “ภูเขาที่เต็มไปด้วยนักรบ” ที่มาจากเมื่อกองทัพของพระจักรพรรดิเดินขึ้นไปบนภูเขาเพื่อที่จะไปปฏิบัติตามพระบรมราชโองการ และกล่าวกันว่าควันจากการเผาจดหมายและยาอายุวัฒนะยังคงลอยระล่องขึ้นไปบนสรวงสวรรค์มาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ (ในอดีตภูเขาฟูจิเป็นภูเขาที่คุกรุ่นมากกว่าในปัจจุบัน) ตัวละครในโทโฮโปรเจกต์
เวลาผ่านไปเหล่าสภาแห่งนครจันทราก็ได้ยกโทษให้ความผิดของคางุยะและได้เรียกตัวเธอกลับมายังดวงจันทร์ เอย์รินและเหล่าทูตจึงถูกส่งมารับตัวคางุยะกลับไป แต่เอย์รินกลับพบว่าคางุยะนั้นไม่อยากกลับไปยังนครจันทราอีกแล้ว และเพื่อสำนึกผิด เอย์รินจึงทรยศและสังหารเหล่าทูตทั้งหมดต่อหน้าพี่เลี้ยงของคางุยะ และเอย์รินได้มอบยาอายุวัฒนะเป็นค่าปิดปากให้แก่เหล่ามนุษย์ เพื่อให้พวกเขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากนั้นเอย์รินก็ได้พาคางุยะไปหลบซ่อนตัวในเกนโซเคียว
คางุยะเป็นเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ตามตำนาน "เจ้าหญิงคางุยะแห่งไม้ไผ่ปล้องบาง" หลังจากที่เธอได้ดื่มยาที่ทำให้เป็นอมตะ เธอก็ได้ถูกขับไล่ให้ลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ หลังจากนั้น เธอก็ได้รับการยกโทษให้และถูกเรียกตัวกลับนครจันทรา แต่คางุยะกลับต้องการที่จะใช้ชีวิตธรรมดาๆ บนโลกมนุษย์มากกว่าที่จะกลับไปเป็นเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ เอย์รินจึงช่วยเหลือคางุยะหลบหนีจากเหล่าทูต แล้วทั้งคู่ก็หนีไปซ่อนตัวอยู่ในเกนโซเคียว เพลงรักเพลงลำ
เรื่องราวของ "เพลงลำ" ที่เธอเป็นลูกสาวแม่เพลงลำตัด แต่ถนัดเรื่องต่อยตี ไม่สนใจอยากสืบทอดมรดกพื้นบ้านของวงศ์ตระกูล แต่ฝันอยากเป็นแชมป์มวยหญิง ส่วน "ปกรณ์พล" เป็นลูกชายนักธุรกิจพันล้าน ไม่สนใจอยากสืบทอดงานธุรกิจของครอบครัว แต่หลงใหลเพลงพื้นบ้านเป็นชีวิตจิตใจ "หนุ่มผู้ดีชาวกรุง" กับ "สาวห้าวเมืองสุพรรณฯ" จึงมาประสบพบกันข้างวงลำตัด ที่ริมลานซ้อมมวยแล้วก็รักกัน หวังจะได้แต่งงานครองคู่กัน แต่...ความรักของทั้งสองก็พบอุปสรรค ไม่เพียงแต่ฐานะ ชาติตระกูลที่แตกต่างเท่านั้น ยังมีปัญหาระหว่างครอบครัว ที่ซับซ้อน ลับเร้น มากไปกว่านั้นอีก แล้วอย่างนี้ "เพลงรัก" ของ "เพลงลำ" จะบรรเลงต่อไปได้อย่างไร ดงมรณะ
รพินทร์และคณะนายจ้างออกเดินทางต่อในวันรุ่งขึ้น ถึงหมู่บ้านหล่มช้างในตอนสาย ๆ และพบกับเจ้ามุ ลูกชายของคะหยิ่นหัวหน้ากะเหรี่ยงหมู่บ้านหล่มช้างที่ถูกหมูขวิดจนไส้ไหล ดารินช่วยปฐมพยาบาลและเย็บบาดแผลที่ท้องให้แก่เจ้ามุ ก่อนเดินทางถึงหมู่บ้านหล่มช้างในตอนเที่ยง ภายหลังรพินทร์และเชษฐาได้ทราบจากแงซายถึงเรื่องราวเมื่อครึ่งปีก่อน ที่มีหมอสอนศาสนามิชชันนารีสองสามีภรรยาถูกคะหยิ่นฆ่าตาย เนื่องจากรับคำท้าในการรักษาโรคให้หายภายใน 3 วันแต่กลับรักษาไม่หาย ภายหลังพบกับคะหยิ่น ดารินรู้สึกหมั่นไส้ในคำโอ้อวด จึงท้าด้วยการยิงมะขวิดด้วยปืน .300 จนคะหยิ่นยอมรับในฝีมือของดารินและยกย่องให้เป็นแม่มด ที่หมู่บ้านหล่มช้าง รพินทร์และคณะนายจ้างพบเกวียนของพรานชด ที่ฝากไว้กับคะหยิ่นก่อนออกเดินทางต่อเพื่อค้นหาขุมทรัพย์เพชรพระอุมา จอดไว้ใต้ต้นตะแบกบริเวณลานหน้าบ้านของคะหยิ่น คะหยิ่นช่วยเหลือคณะเดินทางของเชษฐาที่ยังบาดเจ็บด้วยการเกณฑ์ลูกบ้านไปตัดไม้สร้างบ้านให้พักชั่วคราว ระหว่างการก่อสร้าง ลูกบ้านของคะหยิ่นถูกงูใหญ่มีหงอนจำนวนสองตัวออกอาละวาด รพินทร์และคณะนายจ้างอาสาช่วยปราบงูใหญ่ให้เป็นการตอนแทน โดยวางแผนการโจมตีด้วยการใช้ธนูติดระเบิด ตำนานคนตัดไผ่
ระหว่างฤดูร้อนปีนั้น เมื่อใดเห็นพระจันทร์เต็มดวงตาของคะงุยะฮิเมะก็จะคลอไปด้วยน้ำตา ทั้งทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะและภรรยาก็พยายามถามถึงสาเหตุแต่คะงุยะฮิเมะก็ไม่สามารถจะบอกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ พฤติกรรมของคะงุยะฮิเมะยิ่งแปลกขึ้นจนกระทั่งจนในที่สุดก็ยอมเปิดเผยว่านางนั้นมิได้มาจากโลกนี้ และถึงเวลาแล้วจะต้องเดินทางกลับไปยังบ้านเมืองที่อยู่บนจันทรประเทศ บางตำนานก็กล่าวว่าคะงุยะฮิเมะถูกส่งมายังมนุษยโลกชั่วคราวเพื่อเป็นการลงโทษเพราะไปทำความผิดเข้า แต่บางตำนานก็ว่าถูกส่งตัวมาซ่อนไว้ในโลกเพื่อความปลอดภัยระหว่างสงครามที่เกิดขึ้นบนสรวงสวรรค์ คิริสึโบะ
ในรัชสมัยของจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง ยังมีนางกำนัลฐานันดรต่ำต้อยผู้เป็นที่สนิทเสน่หาขององค์จักรพรรดิเหนือผู้ใด พระชายาพระสนมศักดิ์สูงต่างคิดว่านางใฝ่สูงเกินศักดิ์ ด้านนางในที่มีฐานันดรต่ำกว่า ต่างพากันริษยานาง ทุกสิ่งที่นางกำนัลตำหนักคิริทำดูเหมือนจะไปทำให้ผู้คนต่างๆไม่พอใจนางเสมอ จนนางเครียดและล้มป่วย ใช้เวลาอยู่ที่บ้านเดิมมากว่าในราชสำนัก และโชคชะตาก็บันดาลให้นางคลอดพระโอรสที่งดงามเกินพรรณนาหนึ่งพระองค์ พระจักรพรรดิแทบอดพระทัยไม่ไหวที่จะรับโอรสน้อยเข้าวังตั้งแต่แรกเกิด ยามเมื่อพระองค์นำทารกน้อยเข้าวังนั้น ดอกคิริพากันบานสะพรั่งเต็มสวน นางกำนัลตำหนักคิริถูกกลั่นแกล้งอย่างโหดร้ายจนกระทั่งตายไปในที่สุด การรัดเท้า
มีข้อสันนิษฐานหลายประการเกี่ยวกับที่มาของการรัดเท้า[3] เล่ากันว่า ต๋าจี่ (妲己) พระสนมของพระเจ้าโจ้ว (紂) แห่งราชวงศ์ซาง มีเท้าแป (club foot) นางจึงขอให้พระเจ้าโจ้วรับสั่งให้สตรีทุกคนในราชสำนักผูกรัดเท้าจนมีรูปเหมือนเท้าของนาง เพื่อที่ว่าเท้าอันพิการของนางจะได้กลายเป็นมาตรฐานแห่งความงดงามและภูมิฐาน อีกเรื่องหนึ่งว่า พัน ยฺวี่หนู (潘玉奴) หญิงคณิกาคนโปรดของพระเจ้าเซียว เป่าเจฺวี้ยน (蕭寶卷) แห่งอาณาจักรฉีใต้ มีเท้าที่เล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม ครั้นนางฟ้อนรำด้วยเท้าเปล่าไปบนพื้นอันประดับประดาด้วยดอกบัวทอง พระเจ้าแผ่นดินทรงพอพระทัยนักและตรัสว่า "ก้าวไหนมีบัวนั่น" (步步生蓮) เสมือนปัทมาวดี นางในตำนานซึ่งย่างก้าวไปที่ใดก็บังเกิดดอกบัวผุดขึ้นใต้เท้านางเสมอ เชื่อกันว่า เรื่องหลังนี้เป็นที่มาของชื่อ "บัวบาท" (lotus feet) ที่ใช้เรียกเท้าที่ถูกรัดจนเล็กเรียว แต่ไม่ปรากฏหลักฐานเรื่อง พัน ยฺวี่หนู เคยรัดเท้าของนางหรือไม่ประการใด[4] อย่างไรก็ดี เป็นที่ยอมรับโดยทั่วกันว่า การรัดเท้านั้นเกิดขึ้นในสมัยพระเจ้าหลี่ อฺวี้ (李煜) แห่งอาณาจักรถังใต้ในสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร[1] เพราะพระเจ้าหลี่ อฺวี้ ทรงให้สร้างดอกบัวทองคำสูงหกฟุตตกแต่งด้วยเพชรนิลจินดา และให้เหย่า เหนียง (窅娘) พระสนม รัดเท้าด้วยผ้าขาวให้มีรูปดังจันทร์เสี้ยว แล้วขึ้นไประบำด้วยปลายเท้าบนดอกบัวประดิษฐ์นั้น[3][1] นางร่ายรำได้ประณีตงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของผู้ได้เห็น คนทั้งหลายจึงเอาอย่างนาง[5] สตรีชั้นสูงเริ่มรัดเท้าของตนบ้าง และการประพฤติเช่นนี้ก็แพร่หลายต่อ ๆ กันไป[6] ตำนานคนตัดไผ่
นอกจากนั้นก็ยังมีผู้เสนอว่า “ตำนานคนตัดไผ่” เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ “ทะเลสาบหงส์ขาว” (Swan Lake) ที่เขียนโดยปีเตอร์ อิลิช ไชคอฟสกีด้วย ซึ่งอาจจะมาจากการที่คะงุยะ-ฮิเมะสวม “hagoromo” (羽衣 หรือ “เสื้อคลุมขนนก”) เมื่อพร้อมที่จะเดินทางกลับจันทรประเทศ แต่ฮะโกะโระโมะเกี่ยวข้องมากกว่ากับตำนานที่เรียกว่า “hagoromo densetsu” เช่นในเรื่องที่บันทึกใน “Ohmi-no-kuni Fudo ki” ที่เป็นเรื่องของชายผู้ที่สอนสุนัขให้ขโมยเสื้อคลุมขนนกของนางฟ้าแปดองค์ขณะที่กำลังสรงน้ำ ซึ่งทำให้องค์หนึ่งต้องตกไปเป็นภรรยา เรื่องหลังนี้มีความคล้ายคลึงกันมากกับตำนานเยอรมันที่ “โวลันเดอร์ช่างเหล็ก” (Völundr หรือ Wayland the Smith) และน้องชายที่แต่งงานกับนางหงส์ นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีความคล้ายคลึงเป็นอันมากกับเรื่อง “พระสุธน-มโนราห์” ที่ตัวเอกของเรื่องเป็นนางกินรีที่ถอดปีกถอดหางลงเล่นน้ำเมื่อถูกจับ จนต้องกลายมาเป็นพระมเหสีของพระสุธน ตำนานคนตัดไผ่
ชาวทิเบตเองที่เกิดในทิเบตก็เขียนว่าไม่ทราบว่าเรื่องราวของคนตัดไผ่[12] นักค้นคว้าผู้เดินทางไปเสฉวนพบว่านอกไปจากผู้ที่อ่าน “Jinyu Fenghuang” แล้ว นักค้นคว้าท้องถิ่นในเฉิงตูก็ไม่มีผู้ใดทราบเรื่องคนตัดไผ่[13] และชาวทิเบตในเขตปกครองตนเองทิเบตและเชียง งาวา ก็ไม่มีผู้ใดทราบเรื่องเช่นกัน[13] จือนฺหวี่
องค์นี้ก็คือสาวทอผ้าตามตำนานสาวทอผ้ากับหนุ่มเลี้ยงโคนั่นแหละ
เธอเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวหนึ่ง ตอนนั้นบ้านเมืองเกิดกลียุค พ่อเธอได้พลัดหลงหายไป แม่เธอเลยพาเธอตามหาพ่อ ข้ามภูเขาลูกแล้วลูกเล่า พอตกค่ำก็เอาหญ้ามาทำเพิงนอนพัก พอหิวก็กินผลไม้ป่าเอา 
มีอยู่วันนึงแม่เธอล้มป่วย เธอเลยนึกไปถึงตอนเล็กๆว่าเห็นแม่เธอเก็บหญ้ามาต้มให้กินก็หายดี เธอเลยไปเก็บหญ้ามาต้มให้แม่เธอกินบ้าง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามันเป็นพืชธรรมดาๆ ไม่ใช่สมุนไพร แต่ด้วยความกตัญญูทำให้เบื้องบนเห็นและแม่เธอก็หายป่วย หลังจากนั้นทุกๆวันเธอก็จะเก็บกิ่งไม้แห้งไปขาย เอาเงินไปซื้อฝ้ายมาให้แม่เธอปั่นเป็นด้าย และนำด้ายกลับไปขายต่ออีกที ทำให้ทั้งสองมีเงินไม่ต้องไปเก็บผลไม้ป่ากินอีก 
แต่แล้ววันนึง แม่เธอโดนกิ่งไม้แทงหลังบาดเจ็บสาหัส เธอจึงออกไปเก็บหญ้าหวังจะมาต้มให้แม่กินอีก แต่...มีชายคนนึงออกมาบอกว่าต้องใช้หญ้าพิเศษ เธอจึงออกตามหาหญ้าพิเศษทุกวันแต่ก็ไม่เคยหาเจอเลย
อีกด้านหนึ่ง มีลูกชายขุนนางที่กตัญญู ชอบเล่นตลกสร้างเสียงหัวเราให้พ่อแม่ วันนึงเค้ากำลังเล่นปีนต้นไม้ อยู่ๆก็มีทหารมาจับคนในบ้านไปหมดและปิดผนึกบ้านของเค้า เค้าก็ได้แต่ดูอย่างเงียบๆเพราะรู้ว่าเกิดเหตุร้ายแน่นอน ต่างฟ้าตะวันเดียว
หนุ่มนักเรียนแพทย์ปีสุดท้าย ฐานะ และชาติตระกูลดีแต่นิสัยแย่ ฮูโต๋จึงเป็นนักเรียนแพทย์ที่ ไม่เข้าพวก เพราะไม่ตั้งใจเรียนหนังสือจนถูกรีไทร์ เค้าเอาแต่เล่นพนันฟุตบอล กินเหล้า ปากเสียไปวันๆ แต่ด้วยนิสัยเฮฮาคุยสนุกของฮูโต๋ทำให้เค้าเป็นที่หมายปองของสาวๆ และเป็นความหวังของพ่อที่ตั้งใจจะให้ฮูโต๋สืบทอดกิจการโรงพยาบาลความงามของตระกูลต่อไป
สาวสวยฐานะดี เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของธุรกิจประกันภัยแถวหน้า รลัญรรมุ่งมั่นอุดมการณ์ที่จะอนุรักษ์ธรรมชาติ เธอจึงชอบเข้าป่าผจญภัยไปหาข้อมูลทำสารคดีตามที่ใจฝัน โดยไม่สนใจธุรกิจ และคู่หมั้นที่พ่อยัดเยียดให้
หนุ่มนักธุรกิจจิตใจอ่อนโยน เงียบ ขรึม มั่งคงในความรัก ปานสรวงเป็นคู่หมั้นของรลัญรร แต่รลัญรรกลับรักเค้าเหมือนพี่ชายเพราะทั้งคู่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก แต่เค้าก็ยังรัก และคอยช่วยเหลือรลัญรรทุกครั้งที่เธอต้องการ
สาวสวยชาติตระกูลดี มารยาทงามพูดจากอ่อนโยน จนเพื่อนๆ พากันเรียกว่า "หญิงอร" เธอเป็นเพื่อนักศึกษาแพทย์คนเดียวที่คอยดูแลห่วงใยฮูโต๋มาตลอด เพราะหญิงอรแอบหลงรักฮูโต๋เข้าเต็มเปา
พ่อของเหมันต์ (ฮูโต๋) เป็นแพทย์ศัลยกรรมมือหนึ่ง มีธุรกิจโรงพยาบาลเสริมความงามของตัวเอง หมอหัสดินเห็นเงินเป็นพระเจ้าจนบางครั้งลืมจรรยาบรรณแพทย์ซะสนิท เพราะเงินคือสิ่งสำคัญหมอหัสดินจึงเลี้ยงลูกด้วยเงินมาโดยตลอด จนฮูโต๋เสียนิสัยใช้เงินเป็นเบี้ย
พ่อของรลัญรร เจ้าของบริษัทประกันภัยที่รวยติดอันดับของเมืองไทย เรวัติรัก และเป็นห่วงลูกสาวมาก อยากให้รลัญรรมีคนดูแลเอาใจใส่จึงจับเธอหมั้นกับปานสรวงทั้งที่ไม่ได้รักกัน เรวัติบงการลูกทุกอย่างเพราะอยากให้รลัญรรมีความสุข
คนแก่ใจดีเป็นที่นับถือของชาวบ้าน รักความยุติธรรมเหมือนเปาบุ้นจิ้นคอยไกล่เกลี่ยเรื่องราววุ่นๆ ในหมู่บ้าน ทุกคนเลยยกย่องให้ตาแดงเป็นผู้ใหญ่บ้านโป่งช้าวแดง ผู้ใหญ่แดงพยายามพัฒนาหมู่บ้านของตัวเองทุกด้าน เพราะไม่อยากให้ลูกบ้านล้าหลังคนเมือง
หมอผีประจำหมู่บ้านโป่งช้างแดง เป็นผู้ใหญ่ที่ชาวบ้านให้การนับถือ ลูเธอร์เหมือนเสาหลักของหมู่บ้านไม่ว่าใครมีเรื่องเดือดร้อนก็ต้องมาปรึกษาทั้งนั้น แรกๆ ลูเธอร์จะไม่ชอบฮูโต๋ เพราะกลัวฮูโต๋จะนำความเจริญมาครอบงำชาวบ้าน แต่สุดท้ายลูเธอร์ก็กลายเป็นเพื่อนรักกับอูโต๋
หนุ่มใหญ่วัย 30 ปี หัวหน้าหน่วยตชด.ที่มุ่งมั่นในอุดมการณ์ ประกอบวิชาชีพด้วยความซื่อสัตย์สุจริต สุกริมเป็นข้าราชการคนเดียวที่คอยดูแลทุกข์-สุขของคนในหมู่บ้านโป่งช้างแดงด้วยความจริงใจ
พ่อของจิ๊หมุ่ม และมายเดย์ เป็นกะเหรี่ยงที่รักแผ่นดินไทยที่สุด เพราะเป็นแผ่นดินที่ให้ชีวิต และที่พักพิง ทุกคนในหมู่บ้านโป่งช้างแดงจึงรัก และเอ็นดูครอบครัวของบองโจมาก
ภรรยาที่แสนดีของบองโจ เป็นกะเหรี่ยงที่มีฝีมือในการแปรรูปอาหาร มะขิ่นเป็นแม่บ้านอเนกประสงค์ที่ทำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่งานแม่บ้านไปถึงงานนอกบ้านมะขิ่นทำได้โม้ด..ด แถมยังคอยเป็นไม้กัน "คือพอ" ให้ฮูโต๊อีกต่างหาก
เสี่ยใหญ่ผู้มีอิทธิพลกว้างขวาง ทำธุรกิจผิดกฎหมายทุกอย่าง ทั้งค้าไม้เถื่อน ค้าแรงงานต่างด้าว และค้ายาบ้า รวมทั้งมีเครือข่ายโต๊ะพนันฟุตบอลในกรุงเทพฯ กอบชัยจึงเป็นคู่ปรับตัวฉกาจของสุกริม และฮูโต๋
ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเสี่ยกอบชัย เป็นสาวเปรี้ยวแต่งตัวเซ็กซี่ หลงแสงสีเมืองกรุงจนไม่เป็นอันเรียนหนังสือ แสงดาวเอาแต่ใจตัวเองเพราะพ่อเลี้ยงดูอย่างตามใจ เวลาอยากได้อะไรเธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา โดยเฉพาะหัวใจของฮูโต๋ผู้ชายที่แสงดาวหลงรัก
หนุ่มกะเหรี่ยงที่เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านโป่งช้างแดงตั้งแต่เด็ก พ่อ-แม่ของสีบินเป็นพวกกองทัพมดขนอาวุธให้เสี่ยกอบชัยมาก่อน พอโตขึ้นสีบินเลยกลายเป็นลูกน้องคนสนิทของกอบชัย
เด็กหนุ่มชาวเขาวัยแตกพาน ชอบร้องรำทำเพลงเฮฮาจีบสาวในหมู่บ้านไปวันๆ แต่พอเจอกับฮูโต๋ นอจี้ก็เปลี่ยนเป็นคนละคน เค้าตั้งใจทำมาหากินตามที่ฮูโต๋สอน
เด็กสาวบ้านป่านิสัยล้นๆ เกินๆ แต่เป็นนางในฝันของนอจี้ คือพอไม่สนใจนอจี้ หรือหนุ่มๆ ในหมู่บ้านเลย เพราะเธอหลงรักฮูโต๋เข้าเต็มเปาตั้งแต่แรกเห็น
ลูกชายสุดเลิฟของผู้ใหญ่แดง ตัวดำเป็นเหนี่ยงเป็นหัวโจกของเด็กๆ ในหมู่บ้าน ดำปืนชอบทดลองของใหม่ๆ ที่เข้ามาในหมู่บ้านเหมือนผู้ใหญ่แดงเด๊ะ
เด็กหญิงกะเหรี่ยงที่มารับจ้างปลูกพืชไร่ในหมู่บ้าน กะปุ๊แจะเป็นลูกคู่ของฮูโต๋ แต่ก็ชอบหาเรื่องปวดเศียเวียนเกล้าให้ฮูโต๋อยู่เสมอ
เด็กชายชาวกะเหรี่ยงเป็นลูกคนโตของบองโจกับมะขิ่น จิ๊หนุ่มฉลาดเป็นกรดเลยได้เป็นลูกพี่ของดำปืน จิ๊หนุ่มชอบทะเลาะกับกะปุ๊แจะเป็นประจำ เพราะแย่งกันเป็นลูกคู่ของฮูโต๋ อะโอะอิ
อะโอะอิ (葵) เป็นพืชชนิดหนึ่ง อะโอะอิ ใน ตำนานเก็นจิ นั้น คือ พันธุ์ที่มีชื่อว่า ฟุตะบะอะโอะอิ (双葉葵 Futaba Aoi )หรือ อะโอะอิ 2 ใบ เป็นพืชศักดิ์สิทธิ์ประจำศาลเจ้าคะโมะ แห่งเคียวโตะ เติบโตขึ้นในพื้นป่า ใบคู่เป็นรูปหัวใจ 2 ใบในกิ่งเดียว ในงานเทศกาลคะโมะ หรือ เทศกาลอะโอะอิ นั้น ผู้ร่วมพิธีจะใช้ใบอะโอะอิ ประดับประดาหมวก และ รถเที่ยมวัว  ฮองตง
เดิมเป็นขุนพลที่รักษาเมืองเตียงสา ของเล่าเปียว เมื่อออกรบเคยพลาดท่าในสนามรบ และกวนอูไว้ชีวิต ในการต่อสู้ครั้งต่อมา จึงจงใจยิงเกาทัณฑ์พลาด เป็นการทดแทนบุญคุณกลับคืน แต่เจ้าเมืองเตียงสาเข้าใจว่า ฮองตงเอาใจข้างข้างฝ่ายเล่าปี่ จึงกล่าวหาว่าฮองตงเป็นกบฏ เมื่อเล่าปี่เข้าเมืองเตียงสาได้แล้ว ได้ไปพบฮองตงที่บ้านพัก พบฮองตงนอนเมาอยู่ด้วยความเสียใจที่ไม่สามารถรักษาเมืองได้ เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุยทำการคาราวะฮองตงว่า เป็นนักรบที่มีฝีมือและคุณธรรมอย่างแท้จริง พร้อมเกลี้ยกล่อมให้มาเข้าร่วมด้วย ฮองตงจึงเข้าร่วมกับเล่าปี่เมื่ออายุได้ 60 ปี และได้เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก  ตำนานคนตัดไผ่
หลังจากนั้นจักรพรรดิมิกะโดะจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นก็เสด็จมาทอดพระเนตรสตรีผู้มีข่าวร่ำลือกันกันนักหนาว่ามีความสวยงาม เมื่อทรงได้เห็นพระองค์ก็ทรงตกหลุมรักคะงุยะฮิเมะและทรงขอแต่งงานด้วย แม้ว่าจะไม่ต้องทรงผ่านการทดสอบเช่นเดียวกับเจ้าชายห้าองค์ก่อนหน้านั้น แต่คะงุยะฮิเมะก็ยังคงปฏิเสธ โดยทูลว่านางนั้นเป็นสตรีผู้มาจากแดนไกลที่ทำให้ไม่สามารถที่จะเข้าไปในพระราชฐานของพระองค์ได้ แต่คะงุยะฮิเมะก็ยังคงดำเนินการติดต่อกับมิกะโดะตลอดมา และก็ยังคงปฏิเสธคำขอของพระองค์ทุกครั้ง เจ็ดนางฟ้า
ตำนานเจ็ดนางฟ้า บางครั้งก็เรียกว่า ตำนานรักหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้า กล่าวถึงหนุ่มเลี้ยงวัวคนหนึ่งชื่อ "หนิวหลาง" (; แปลตรงตัวว่า เด็กเลี้ยงวัว หมายถึงดาวอัลแทร์) บังเอิญไปพบนางฟ้าเจ็ดองค์เสด็จลงจากสวรรค์เพื่อมาเล่นน้ำในทะเลสาบ วัวตัวหนึ่งของเขากระซิบบอกวิธี เขาจึงไปขโมยเสื้อผ้าของพวกนางมาแล้วคอยเฝ้าดู เมื่อนางฟ้าทั้งเจ็ดองค์เล่นน้ำเสร็จแล้วหาเสื้อผ้าของตนไม่พบ จึงให้น้องสาวคนสุดท้องชื่อ "จือหนี่" (; แปลตรงตัวว่า หญิงทอผ้า หมายถึงดาวเวกา) เพื่อมาเจรจาขอเสื้อผ้าคืน หนิวหลางขอให้นางแต่งงานกับเขา และนางก็ยินยอม นางฟ้าผู้พี่ทั้งหมดจึงได้กลับคืนสู่สวรรค์ ส่วนจือหนี่ได้อาศัยอยู่กับหนิวหลาง และเป็นภรรยาที่ดียิ่ง หนิวหลางรักนางมาก ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 2 คน จือหนี่มีฝีมือในการทอผ้า ผ้าที่นางทอจะมีสีสันสวยงามไม่มีผู้ใดทัดเทียมได้ พวกเขานำไปขายได้เงินดีและมีชีวิตที่ดี คิตะงะวะ อุตะมะโระ
ในปี ค.ศ. 1804 เมื่ออยู่ในจุดที่ประสบความสำเร็จสูงสุดอุตะมะโระประสบกับปัญหาทางกฎหมายเมื่อไปพิมพ์งานที่เกี่ยวกับนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่ต้องห้ามชื่อ “ฮิเดะโยะชิและเมียน้อยห้าคน” ซึ่งเป็นภาพของโทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิ (ค.ศ. 1536-ค.ศ. 1598) ผู้เป็นไดเมียวคนสำคัญกับภรรยาและเมียน้อย อุตะมะโระถูกกล่าวหาว่าดูหมิ่นความมีเกียรติยศของฮิเดะโยะชิ และถูกลงโทษให้ใส่กุญแจมืออยู่ห้าสิบวัน (บ้างก็ว่าถูกจำขัง) หลักฐานบางแหล่งกล่าวว่าประสบการณ์นี้มีผลกระทบกระเทือนทางอารมณ์ต่ออุตะมะโระเป็นอันมากและเป็นการสิ้นสุดอาชีพในฐานะศิลปิน ตำนานคนตัดไผ่
ในหนังสือ “Mikrokosmos” โดย อะซึกะ ฟูจิโมริ เจ้าหญิงคะงุยะเป็นลูกสาวของเจ้าชายโชโตะกุ ที่เป็นผู้มีความโหดร้ายและตามใจตนเอง ครั้งหนึ่งคะงุยะเห็นแก่ความสนุกก็เอาก้อนทองชิ้นเล็กจากท้องพระคลังไปซ่อนไว้ในปล้องไผ่เพื่อให้คนตัดไผ่มาพบ คนตัดไผ่ก็โดนกล่าวหาว่าขโมยสมบัติของท้องพระคลังและถูกลงโทษโดยการประหารชีวิต ซึ่งเค้าเรื่องตรงกับเมื่อตะเกะโตริ โนะ โอะกินะไปพบทารกคะงุยะ-ฮิเมะในปล้องไผ่ หม่าฟู่หยา หัวใจเพื่อบัลลังก์
ในยุคที่แผ่นดินแตกแยกออกเป็นเมืองเล็กเมืองน้อย มีแต่การเข่นฆ่าและนองเลือด "หม่าฟู่หยา" องค์หญิงซึ่งเป็นที่โปรดปรานที่สุดจองแคว้นฉู่ แต่ชิงซื่อหวงเฟยกลับมีจิตใจเมตตาใช้วิชาแพทย์ช่วยชีวิตผู้คน ในยุคที่บ้านเมืองระส่ำระสาย ผู้คนเข่นฆ่ากัน แต่หม่าฟู่หย่ากลับช่วยชีวิตผู้คน ด้วยจิตใจเมตตาของนางทำให้เป็นที่สนพระทัยของเหลียนเฉิงฮ่องเต้แห่งเป่ยฮั่น ความงามราวกับเทพธิดาของหม่าฟู่หย่าเป็นที่ต้องพระทัยของเหลียนเฉิงฮ่องเต้ มีรับสั่งให้นางเป็นพระสนมเอก แต่หม่าฟู่หยาปฏิเสธ ในคืนเดียวกันนั้นหม่าอี้ฟาง ก่อการกบฏโดยใช้มีดสั้นแทงเข้าไปยังพระวรกายพระราชบิดาของนาง นางปฏิญาณว่าจะต้องกอบกู้บ้านเมืองกลับคืนมา ล้างแค้นให้เสด็จพ่อให้ได้ เค-อง! ก๊วนดนตรีแป๋วแหวว
ฮิราซาว่า ยุย () ให้เสียงโดย: อากิ โทโยซากิ วันเกิด 27 พฤศจิกายน ราศีธนู ส่วนสูง 156 ซม. น้ำหนัก 50 กก. กรุ๊ปเลือด O[5] ตัวละครหลักของเรื่อง เป็นหนึ่งในสมาชิกของชมรม K-On ใช้กีตาร์ไฟฟ้ายี่ห้อ Gibson รุ่น Les Paul Standard สี Heritage Cherry Sunburst โดยยุยตั้งชื่อเล่นให้กับกีตาร์ว่า 'กีตะ' () เธอนั้นทึ่ม เรียนไม่เก่ง แต่ทว่าหากเธอตั้งใจทำอะไรแล้วจะตั้งใจทำจนสำเร็จ ยุยเข้าชมรม K-On เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นชมรม "เคองงากุ" (ดนตรีเบา ๆ อย่างการผิวปาก) เริ่มเล่นกีตาร์โดยไม่มีประสบการณ์มาก่อน ไม่รู้แม้กระทั่งจูนเนอร์คืออะไร เป็นคนลืมง่ายเมื่อได้เรียนรู้เรื่องใหม่ แต่มีประสาทสัมผัสทางดนตรีดีเยี่ยม (มีความสามารถพิเศษที่เรียกว่า เพอร์เฟคพิช เป็น 1 ใน 5 ความสามารถพิเศษเหนือมนุษย์) ขนาดจูนสายได้โดยไม่ต้องมีจูนเนอร์ มีความกล้าแสดงออกสูง ความเครียดไม่มีผลกับยุยเลย (ยุยแทบจะไม่เคยเครียดยกเว้นเรื่องขนมและของกิน) เป็นคนที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน แพ้อากาศร้อนและแอร์ ฤดูร้อนจะนอนกลิ้งไปกลิ้งมา ส่วนฤดูหนาวจะหมกอยู่แต่ในโต๊ะอุ่นขา ผลการเรียนอยู่ในระดับเฉียดฉิวตลอด ขมังเวทล่าสังหาร
อูลาลาชอบอ่านหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้จึงได้รู้จักกับคามิยะ สาวน้อยเป็นใบ้ผมหางม้า ที่เป็นคนดูแลร้านเช่าการ์ตูนที่โตเกียว  เจ้าแม่กิมฮวยเนี่ยเนี้ย
แต่ตำนานที่เชื่อถือกันมากที่สุด คือตำนานพื้นบ้านตามบันทึกของพานว่านเสี้ยนจื้อ กล่าวถึงเด็กหญิงอายุ 10 กว่าขวบ ซึ่งต่อมาชาวบ้านเรียกกันว่าเสี่ยวเซียนกอ (แปลว่าเซียนน้อย) จุฬาตรีคูณ (นวนิยาย)
"อริยวรรต" ตั้งพระทัยมั่นที่จะตามหานางในฝันให้ได้ ทำให้ "ขัตติยะราเชนทร์" จำยอมปลอมเป็น "กัญญะ" ผู้มีเสียงเสนาะปานนกโกกิลา และ "อริยวรรต" ทรงปลอมพระองค์เป็นพราหมณ์ "วิพาหะ" ผู้มีจักษุเพียงข้างเดียว ทั้งสองเข้าไปถึงชานเมืองพาราณสีวันเดียวกับที่เจ้าหญิง "ดารารายพิลาส" ทรงหมั้นกับ "กาฬสิงหะ" กษัตริย์แห่งเวสาลีและเสด็จมานมัสการองค์ศิวะเทพที่เทวาลัย สองสหายเมื่อทราบความก็รีบหลบเข้าข้างทางซอกซอนหาทางเข้าเทวาลัย เมื่อ "เทวตี" นางแม่มดผู้ดูแลวิหารอัญเชิญเสด็จเจ้าหญิงเข้าสู่เทวาลัยใต้เงื้อมผา มีแต่เหล่าพี่เลี้ยงนางกำนัลตามเสด็จเข้าไป ทันใดนั้นเกิดแผ่นดินไหวหินถล่มลงมาทับนางแม่มดและเหล่านางกำนัลตายสิ้น ส่วนเจ้าหญิงนั้น "วิพาหะ" เข้าไปช่วยพาออกมาจากที่ทรงยืนนิ่งเพราะต้องมนต์อยู่ได้ทัน ทำให้ทรงรอดชีวิตมาเพียงผู้เดียว จากการช่วยชีวิตของเจ้าหญิง "ดารารายพิลาส" ทำให้สองสหายได้เข้าไปอยู่ในพระราชวังตามคำเชิญของพระเจ้ากรุงพาราณสี  คะโซะกุโนะกะตะชิ
คะโซะกุโนะกะตะชิ () เป็นเรื่องราวของไดสุเกะ นะงะซะโตะ (ชิงโง คาโทริ) พนักงานบริษัท อายุ 39 ปี ผู้ตั้งใจแน่วแน่ว่า "จะไม่แต่งงานเด็ดขาด" เพราะเห็นว่าการอยู่เป็นโสดดีกว่าการแต่งงาน และไม่ต้องการให้ใครเข้ามาวุ่นวายในชีวิต ไดสุเกะมีความสุขอยู่ในอาณาจักรส่วนตัวมานานหลายปี จนวันที่ตัดสินใจซื้อแมนชันเป็นของตัวเอง และเป็นเหตุให้ได้มาเจอกับ ฮะนะโกะ คุมะงะอิ (จุริ อุเอะโนะ) พนักงานออฟฟิศสาว อายุ 32 ปี ที่เจ้าระเบียบ เฮี้ยบตัวแม่ และได้รับสมญานามจากไดสุเกะ และเพื่อนๆ ว่า "เจ้าแม่แห่งการเคลม" เธอเป็นสาวญี่ปุ่นยุคใหม่อีก 1 คน ที่หลังจากต้องหย่าร้างมา เธอตั้งใจว่า "ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่แต่งงานใหม่อีกครั้งแน่นอน" ตำนานคนตัดไผ่
ตอนหนึ่งของ “โดราเอมอน” ห้างสรรพสินค้าของคริสต์ศตวรรษที่ 22 ส่ง “ชุดหุ่นยนตร์คะงุยะ” มาให้ “โดราเอมอน” มหัศจรรย์สาวน้อย พริตตี้เคียว
ผู้เฒ่า (Elder) อุจิจูโจ
ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวางว่า ที่จริงแล้ว บทสุดท้ายนี้ ใช่บทจบของตำนานเก็นจิจริงหรือไม่ เนื่องจากชื่อตอนที่ดูเป็นนามธรรม ไม่ได้อิงวลีจากบทกลอนภายในตอน เช่นตอนอื่นๆในเรื่อง บางทฤษฎีอธิบายว่า  มุราซากิ ชิคิบุ อาจจะเสียชีวิตก่อนแต่งเรื่องต่อจนจบก็เป็นได้ คาโอรุ เป็นหนุ่มรูปงาม สง่า กิริยามารยาทเรียบร้อย นิสัยอ่อนโยน รู้จักในสังคมทั่วไปว่าเขาเป็นบุตรชายคนสุดท้องของเก็นจิผู้เรืองอำนาจ แต่แท้จริงแล้ว เขาเป็นบุตรที่เกิดจากความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมของ คะชิวะงิ ( บุตรชายคนโตของโทโนะจูโจ )และ พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ( พระธิดาองค์ที่ 3 ของอดีตจักรพรรดิสุซาคุ )ภรรยาเอกของเก็นจิ เมื่อคาโอรุเกิด พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ผู้เป็นมารดาก็ออกบวชเป็นชี ไม่ได้เลี้ยงดูเขา อดีตจักรพรรดิเรย์เซย์ให้ความเอ็นดูคาโอรุมาก ด้วยสัมพันธ์ที่คิดว่าเป็นน้องชายของตนเอง ด้วยตัวคาโอรุรู้สึกถึงความผิดปกติเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตนเอง เขาจึงเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัว และเรียบร้อยอยู่เสมอ จนบางครั้งหมู่มิตรสหายเรียกเขาว่า คาโอรุผู้จริงจัง เขารู้สึกเบื่อเรื่องทางโลกตั้งแต่วัยหนุ่ม เมื่อได้ยินกิตติสรรพของ ฮะจิโนะมิยะ ( องค์ชาย 8 )ที่ใช่ชีวิตอย่างเงียบสงบอยู่ที่อุจิ ว่าเป็นฆราวาสผู้ฝักใฝ่ในธรรม น่าเลื่อมใส จึงเดินทางไปอุจิ ด้วยความศรัทธา ในที่สุดก็ได้พบกับโออิงิมิ ธิดาคนโตขององค์ชาย 8 และหลงรักนาง แต่สุดท้าย นางก็ตายจากไป ต่อมา ได้พบกับ อุกิฟุเนะ น้องสาวต่างมารดาของ โออิงิมิ ซึ้งมีหน้าตาเหมือนโออิงิมิเป็นพิมพ์เดียวกัน แตลักษณะนิสัย การอบรม กิริยามารยาท ไม่ได้สมบรูณ์พร้อมเช่นเดียวกับ โออิงิมิ เขาจึงไม่ได้รักนางเท่าที่รักโออิงิมิ แต่หลังจากที่อุกิฟุเนะฆ่าตัวตายจากไปอีกคน เขาค่อยตระหนักว่า เขารัก อุกิฟุเนะเพียงใด แต่นั่นก็สายเสียแล้วองค์ชายนิโออุ เป็นเจ้าชายองค์ที่ 3 ของพระจักรดิองค์ปัจจุบันกับบุตรีของเก็นจิ จักรพรรดินีอะคะชินั่นเอง เป็นหลานชายที่ มุราซากิ รักและเอ็นดูที่สุด นางยกคฤหาสน์นิโจ ให้เป็นมรดกแก่องค์ชายนิโออุ โดยนิสัยแล้วองค์ชายนิโออุเปนชายหนุ่มที่เจ้าชู้ โดยเขาพยายามค้นหาหญิงสาวที่เขาสามารถจะครองคู่อยู่ด้วยกัน เหมือนท่านตา( เก็นจิ ) และท่านยาย ( มุราซากิ ) ด้วยความที่เป็นคนไม่ยอมน้อยหน้าใคร เมื่อคาโอรุที่เป็นทั้งเพื่อนรักและคู่แข่งคนสำคัญ ผู้มีกลิ่นกายหอมมาแต่กำเนิด องค์ชายจึงพยายามอบร่ำเครื่องทรงให้หอมกรุ่นด้วยเครื่องหอมมิได้ขาด ทั้งคาโอรุ และ องค์ชาย นิโออุ มักจะอยู่ด้วยกันเสมอ กลายเป็น 2 ชายหนุ่มรูปงามผู้น่าหมายปองที่สุดแห่งยุค จนเรียกขานกันว่า นิโออุมิยะ ( องค์ชายเครื่องหอม ) และ คาโอรุโนะจูโจ ( ท่านพลเอกผู้มีกลิ่นกายหอม ) ด้วยความทีชอบแข่งขัน สุดท้ายก็ยังแย่งเอา อุกิฟุเนะ ไปจาก คาโอรุ จนเกิดเรื่องเศร้าในตอนท้ายเรื่องฮะจิโนะมิยะ หรือ องค์ชายแปด เป็นพี่น้องต่างมารดากับเก็นจิ ช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไป สุมะ อุไดจินและพระราชมารดาตำหนักโคคิ วางแผนจะยกเขาเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระโอรสองค์สุดท้อง (ต่อมาคือจักรพรรดิเรย์เซย์)ของอดีตจักรพรรดคิริซึโบะอิน เมื่อการเมืองพลิกผัน เก็นจิกลับมาสู่เมืองหลวงและเรืองอำนาจ องค์ชายแปดจึงตกอับ ปลงชีวิตที่ไม่แน่นอน จึงได้หลบมาพำนักศึกษาธรรมะอย่างเงียบๆที่อุจิ กับพระชายาที่ท่านรักมาก เมื่อพระชายาตายจากไป องค์ชายแปดอยากจะออกบวช แต่ติดที่ต้องเลี้ยงดู ธิดาทั้ง 2 คือ โออิงิมิ คนโต และ นาคาโนะ คิมิ คนเล็กบุตรสาวคนโตของฮะจิโนะมิยะ มีฝีมือในการเล่นบิวะ เป็นสตรีที่คาโอรุหลงรัก และนางก็เสียชีวิตลงบุตรสาวคนรองของฮะจิโนะมิยะ มีฝีมือในการเล่นโกะโตะ ต่อมา เป็นภรรยาของนิโออุโนะมิยะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของโคะจิจู ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงของ พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ( มารดาของ คาโอรุ) ในอดีต เบนโนะคิมิ เป็นบ่าวในบ้านของ คะชิวะงิ ( บิดาที่แท้จริงของคาโอรุ ) ก่อนคะชิวะงิตาย เขาเคยบอกความลับเรื่องชาติกำเนิดพร้อมฝากสาส์นที่เคยส่งตอบโต้กับพระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ไว้กับ เบน โนะ คิมิ และสั่งเสียให้นางบอกความจริงและมอบสาส์นให้กับบุตรชายของเขา ( คาโอรุ ) ภายหลัง เบน โนะ คิมิ มาเป็นบ่าวรับใช้ ฮะจิโนะมิยะ มารดาของคาโอรุ พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ เป็นพระธิดาของที่ 3 ของอดีตจักรพรรดิสุซาคุ ( 朱雀 Suzaku )อภิเษกเป็นภรรยาเอกของเก็นจิ แต่คะชิวะงิ บิดาของคาโอรุ ลักลอบเข้าหานางและมีความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมจนตั้งครรภ์ และคลอด คาโอรุ ออกมาคะชิวะงิ บิดาของคาโอรุ คะชิวะงิ เป็นบุตรชายคนโตของ โทโนะจูโจ( 頭中将 Tou no Chuujou):ซึ่งเป็นสหายของเก็นจิ คะชิวะงิ เป็นสหายกับ ยูงิริ (夕霧 Yuugiri)บุตรชายของเก็นจิ วันหนึ่งที่คฤหาสน์โรคุโจ เขาได้เหนโฉมของพระธิดาอนนะซังโนะมิยะ และหลงรักนางแต่แรกพบ ลักลอบเข้าหานางและมีความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมกับพระธิดาอนนะซังโนะมิยะ จนนางตั้งครรภ์ และคลอด คาโอรุ ออกมา ในที่สุดเก็นจิ ล่วงรู้ความจริงและกดดันจน คะชิวะงิเสียชีวิตเพราะความรู้สึกผิดบาปเป็นน้องสาวต่างมารดาของ โออิงิมิ และ นาคาโนะคิมิ นางมีหน้าตาคล้ายโออิคิมิ มาก มารดานางแต่งงานใหม่กับขุนนางท้องถิ่น ต่อมาเมื่อนาคาโนะคิมิเป็นภรรยาของนิโออุ โนะ มิยะ แล้ว มารดาของอุกิฟุเนะฝากฝังนางไว้กับนาคาโนะคิมิ นสคาโนะคิมิเป็นแม่สื้อให้นางกับคาโอรุ ต่อมาองค์ชายนิโออุ พบเห็นนางและตามตื่อเกี้ยวพาราศี คาโอรุจึงพาตัสนางไปอยู่ด้วยที่อุจิ ทว่าองค์ชายนิโออุ กลับตามนางไปทีอุจิ และ ลักลอบมีความสัมพันธ์กับนาง ทั้งคาอรุและองค์ชายนิโออุล้วนแก่งแย่งในตัวนาง จนนางเสียใจกระโดดแม่น้ำอุจิหมายฆ่าตัวตาย แต่กลับรอดชีวิต นอนเกยฝั่งใต้ต้นไม้ริมน้ำ สุดท้ายได้รับการช่วยชีวิตจากสาธุคุณโยคาวะ และสุดท้าย นางออกบวชเป็นชี ความเป็นมาของตัวละครในเพชรพระอุมา
ขะโนง เป็นกะเหรี่ยงรูปร่างสูงใหญ่ที่แตกต่างจากะเหรี่ยงธรรมดาทั่วไป ที่ส่วนใหญ่แล้วรูปร่างจะเล็ก ผอมบาง อาศัยอยู่ที่ทุ่งแสลงหลวง เป็นอันธพาลและนักเลงใหญ่ประจำหมู่บ้านกะเหรี่ยง พบกับพนมเทียนและคณะเดินทางซึ่งส่วนใหญ่เป็นแพทย์ และได้รับการช่วยเหลือรักษาพยาบาลแก่ลูกบ้านของขะโนง โดยที่ตัวจริงของขะโนงนั้น สามารถเดินได้เงียบกริบเช่นเดียวกับคะหยิ่น แต่ไม่สามารถเลื้อยผ่านในปลักโคลนเช่นเดียวกับงูในเพชรพระอุมา เนื่องจากเป็นการเสริมสร้างคุณสมบัติพิเศษของคะหยิ่นจากจินตนาการพนมเทียน มะนะโอะ คะงะวะ
มะนะโอะ คะงะวะ (; ; 16 เมษายน ค.ศ. 1993 — ) เป็นนักหมากรุกญี่ปุ่นหญิงระดับอาชีพของสมาคมโชงิแห่งประเทศญี่ปุ่น และเป็นอดีตสมาชิกของโชเรไก (ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2009 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011) ซึ่งเธอเป็นลูกศิษย์ของโอะซะมุ นะกะมุระ และเคยอยู่ในลำดับนักหมากรุกญี่ปุ่นอาชีพหญิงอันดับที่ 40 โดยมีชื่อเล่นคือ "บันโช" เธอได้รับการเปิดตัวครั้งแรกในรายการถ่ายทอดสดนิโกนิโก รวมถึงมีคอลัมน์ของคะงะวะที่ได้รับการเผยแพร่โดยสมาคมโชงิแห่งประเทศญี่ปุ่นผ่านทางระบบมือถือ ที่ซึ่งมีการแนะนำในชื่อ"โอะโตะชิโมะโนะบันโชไซไร!" และมีการกล่าวถึงการบันทึกหมากของการโจมตี ชอลิ้วเฮียง
1. กลิ่นหอมกลางธารเลือด 2. พายุทะเลทราย 3. ศึกวังน้ำทิพย์ 4. ยืมศพคืนวิญญาณ 5. ศึกวังค้างคาว 6. ดวงชะตาดอกท้อ 7. ตำนานกระบี่หยก 8. กล้วยไม้เที่ยงคืน
ชอลิ้วเฮียง (; Chu Liu Xiang) ขุนโจรทิ้งกลิ่นหอม ผู้ที่ไม่มีสิ่งใดที่เขาปรารถนาจะขโมยแล้วขโมยไม่ได้ กำลังภายในสูงส่ง วิชาตัวเบาลึกล้ำ ไม่ทราบสังกัดสำนักอาจารย์ ไม่ใช้อาวุธคู่กายใด ๆ มีเพียง หนึ่งสมอง สองมือ และ ดรรชนีปาฏิหาริย์ เท่านั้น รูปพรรณสัณฐาน และ อายุ ไม่ระบุชัด แต่มีพฤติกรรมแปลก ๆ ที่ชอบจับจมูกของตนเอง เวลาคิดเรื่องต่าง ๆ เนื่องจากเป็นโรคทางจมูก (ไซนัส) จึงทำให้ชอลิ้วเฮียงฝึกวิชาที่สามารถหายใจผ่านผิวหนังได้ ขุนโจรแซ่ชอ อาศัยอยู่บนเรือสำราญ กับหญิงสาวสะคราญโฉมคู่ใจ 3 นางที่มีความเป็นมาลึกลับไม่ต่างกับเขา
เพื่อนสนิทที่สุด เติบโตมาด้วยกันแต่เยาว์วัย คือ โอ๊วทิฮวย แมวเมามาย
ศัตรูสำคัญของเขา มีทั้ง หลวงจีนบ้อฮวย (ไร้บุปผา) เจี๊ยะกวนอิม (กวนอิมศิลา) เจ้าแม่วังน้ำทิพย์ ฯลฯ
แต่ด้วยปฏิภาณไหวพริบ ทำให้เขารอดพ้นภัยอันตรายมาได้ทุกครั้ง เมืองพวน
องค์ที่ ๒๔ พระเจ้าเขียวคำยอ หรือคำยอยก (พ.ศ. ๑๘๙๕-๑๙๔๕) เมื่อเจ้าคำยอยกเติบใหญ่ขึ้นมาได้ลักลอบเล่นชู้ต่อหม่อมของเจ้าคำผงพระราชบิดา เมื่อเจ้าคำผงทราบเรื่องราวจึงได้ขับไล่เจ้าคำยอยกให้ออกจากเมืองพวนไป เจ้าคำยอยกได้ไปอาศัยที่เมืองบอริคัน โดยอาศัยการช่วยเหลือจากประชาชนแขวงคำม่วน,เมืองจำพอนและเมืองเซโปน เป็นผู้พิทักษ์รักษาดูแลและอุปการะ ครั้นตกมาถึง ค.ศ.1349 เจ้าคำยอยกจึงได้กลับคืนเมืองเชียงขวางพร้อมกับกองทัพใหญ่ของพระเจ้าฟ้างุ้ม ตีเมืองพวนชนะผู้เป็นราชบิดา จึงได้ครองราชสมบัติสืบต่อจากราชบิดา เมื่อได้ครองราชย์แล้วจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นเจ้าเขียวคำยอ จากนั้นพระเจ้าฟ้างุ้มได้ขอกำลังไพร่พลของเมืองพวนไปรบกับพญาสุวรรณคำผงที่เมืองเชียงดง เชียงทองและตีต่อไปยึดเอาได้เมืองเชียงใหม่,ลำพูน,ลำปางและที่อื่นๆที่มีคนลาวอาศัยอยู่ อีกหนึ่งในบั้นสุดท้ายเมื่อพระเจ้าฟ้างุ้มเห็นว่าเจ้าเขียวคำยอแห่งเมืองพวน ไม่ได้ส่งกองทัพพวนไปช่วยคราวศึกสงครามครั้งหลังๆ จึงได้ยกกองทัพกลับมาตีเมืองพวน แล้วก็ได้จับเอาธิดาของเจ้าเขียวคำยอสองคนไปกักตัวไว้ที่เมืองเชียงดง เชียงทอง ฮิมุระ เคนชิน
เรื่องราวของเคนชินดำเนินไปตามเหตุการณ์สมมติที่เกิดขึ้นในยุคเมจิ โดยเคนชินนั้นเป็นอดีตมือสังหารในตำนานผู้ให้สมญานามว่า "มือพิฆาตบัตโตไซ" ( ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษเรียกว่า "Battousai the Manslayer", (อนิเมะฉบับที่พากย์โดยค่าย Media Blasters) "Battousai: The Slasher" (อนิเมะฉบับที่พากย์โดยค่าย Sony English dub) และในปกหน้าของมังงะรวมเล่มภาคภาษาญี่ปุ่น ได้แปลฉายานี้เป็นภาษาอังกฤษว่า "The Unsheather") แต่มักจะถูกเรียกอย่างเฉพาะเจาะจงว่า "ฮิมุระ บัตโตไซ"() เสียมากกว่า เมื่อสิ้นยุคบะกุมะสึแล้ว เขาได้กลายเป็นซามูไรพเนจรผู้ถือดาบสลับคม () ซึ่งเป็นดาบคะตะนะที่หันคมเข้าหาตัวผู้ใช้ดาบเสียเอง อันเป็นผลทำให้เขาแทบจะฆ่าผู้ใดไม่ได้อีกต่อไป เคนชินพเนจรไปทั่วญี่ปุ่นเพื่อปกป้องและคอยให้ความช่วยเหลือผู้คน เพื่อชดใช้บาปที่ตนได้พรากชีวิตผู้อื่นในช่วงที่ยังเป็นมือสังหาร เมื่อเดินทางมาถึงโตเกียว เขาได้ให้ความช่วยเหลือหญิงสาวชื่อ คามิยะ คาโอรุ และได้รับการเชื้อเชิญให้อาศัยอยู่ในสำนักดาบของเธอในเวลาต่อมา แม้ว่าเธอจะรู้เรื่องอดึตของเคนชินแล้วก็ตาม หลังจากนั้นเคนชินก็ได้สร้างสายสัมพันธ์ที่ยาวนานตลอดชีวิตกับผู้คนอีกมากมาย อันรวมถึงบรรดาศัตรูเก่าของเขาด้วย พร้อมทั้งเผชิญหน้ากับศัตรูทั้งเก่าและใหม่อีกหลายคน ท่ามกลางการเผชิญหน้าและการสานสายสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นดังกล่าว เคนชินได้เริ่มหาทางไถ่บาปในอดีตและเอาชนะสันดาน "มือสังหาร" ของตนเองให้จงได้ มะเมียะ
บทความนี้เกี่ยวข้องกับสตรีพม่า สำหรับเพลงและละครโทรทัศน์ โปรดดู มะเมียะ (เพลง) และ มะเมียะ (ละครโทรทัศน์) นางสาวมะเมียะ (พ.ศ. 2430-พ.ศ. 2505) เป็นสาวแม่ค้าชาวพม่าที่อยู่ในเรื่องเล่าของประวัติศาสตร์เชียงใหม่ ซึ่งในขณะนั้นเชียงใหม่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งในมลฑลพายัพของสยาม มะเมียะปรากฏตัวครั้งแรกอยู่ในหนังสือ "เพชรลานนาเล่ม ๑" ของนาย<b data-parsoid='{"dsr":[415,442,3,3]}'>ปราณี ศิริธร ณ พัทลุง ที่กล่าวถึง ความรักของมะเมียะหญิงสาวชาวพม่ากับกับเจ้าอุตรการโกศลแห่งนครเชียงใหม่ เมื่อครั้งที่เจ้าอุตรการโกศล (ศุขเกษม ณ เชียงใหม่) เดินทางไปศึกษาเล่าเรียนที่เมืองมะละแหม่ง ประเทศพม่า แต่ความรักต้องจบลงด้วยความโศกสลด อันเป็นที่มาของตำนานความรักที่เล่าขานมาจนถึงปัจจุบัน[1] กุหลาบร้ายของนายตะวัน
เป็นเรื่องราวของ โรสริน (ดาวิกา โฮร์เน่) คุณหนูจอมดื้อรั้นและเจ้าแง่แสนงอน ที่ใครต่อใครต่างก็เอือมระอา จนปู่ณรงค์ (เป็ด เชิญยิ้ม) ต้องส่งตัวมาดัดนิสัยที่บ้านไร่ตะวัน ซึ่งเป็นไร่ของปู่ชาญ (โน้ต เชิญยิ้ม) เพื่อนรัก และที่นี่ทำให้โรสรินได้พบกับตะวัน (กันต์ กันตถาวร) ชาวสวนผู้ที่จะปราบพยศเจ้าหล่อนและต้องอดทนกับสารพัดความร้ายกาจต่างๆ นานา และยังต้องช่วยเธอให้พ้นอันตรายจากหนุ่มชาวไร่ที่มาหลงรักเธอ แต่เพราะความรักทำให้เขาพร้อมที่จะทุ่มเทเพื่อเธอด้วยความเต็มใจ ไทระ โนะ คิโยโมริ
ชีวประวัติของคิโยโมริมีการกล่าวถึงโดยละเอียดในวรรณกรรมยุคคะมะกุระเรื่อง "เฮเกะ โมะโนะงะตะริ" (平家物語) ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลไทระและตัวคิโยโมริเป็นหลัก กล่าวถึงจักรพรรดิชิระกะวะ ได้มีพระสนมองค์โปรดเป็นนางรำประจำศาลเจ้ากิอง เรียกว่า กิองเนียวโง (祇園女御) และยังทรงรับเอาน้องสาวของนางกิองมาเป็นพระสนมด้วย ต่อมาได้ประทานน้องสาวของนางกิองให้ไปเป็นภรรยาของไทระ โนะ ทาดาโมริ (平忠盛) ซะมุไรองค์รักษ์ที่ทรงไว้วางพระทัย ปรากฏว่าน้องสาวของนางกิองได้ตั้งครรภ์อยู่ก่อนแล้ว ทำให้เป็นไปได้ทั้งสองกรณีว่า บุตรที่น้องสาวของนางกิองตั้งครรภ์อยู่นั้น เป็นบุตรของทาดาโมริ หรือเป็นพระโอรสของจักรพรรดิชิระกะวะ ตำนานคนตัดไผ่
เรื่องที่สิบเอ็ดของ “เซเลอร์มูน” มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของเจ้าหญิงคะงุยะ[14] ในภาพยนตร์อนิเมะ “เซเลอร์มูน” ตัวละครเอกห้าตัวต่างก็มีหน้าที่ที่จะต้องหาและพิทักษ์เจ้าหญิงจันทรา ผู้ทรงถูกส่งตัวมายังมนุษยโลกเพื่อให้ทรงได้รับความปลอดภัยจากสงครามที่เกิดขึ้นบนจันทรประเทศ ในอนิเมะเรื่อง " Hime Chen! Otogi Chikku Idol Lilpri " หริอ " ลิลพรี สามสาวไอดอลป๊อป " ก็มีตัวละครหลักในเรื่องอย่าง " นัทสึกิ ซาซาฮาร่า " ที่มีการใช้ชีวิตที่คล้ายคลึงกับคะงุยะฮิเมะ และเมื่ออยู่ในดินแดนเทพนิยาย จะอยู่ในฐานะของคะงุยะฮิเมะอีกด้วย เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่
นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของสมญา "เจ้าแม่แห่งการตัดริบบิ้น" สถิติบันทึกเคยตัดริบบิ้นวันเดียว 8 งาน เนื่องจากงานแรกที่เจ้าป้าได้รับเชิญให้ไปตัดริบบิ้นก็พบว่ามีกิจการรุ่งเรือง เจ้าของกิจการจำนวนมากจึงให้เจ้าป้าไปตัดอยู่เสมอ ๆ ด้วยเจ้าป้ารู้จังหวะจะโคนเวลาที่จะตัด รู้ว่าควรจรดกรรไกรตอนไหน และเว้นเวลาให้นักข่าวเตรียมกล้องก่อนตัด ส่วนฉายา "สาวสองพันปี" นั้น ก็เพราะเจ้ากอแก้วประกายกาวิลนั้นยังสวยตลอดเวลา ไม่ว่าจะในวัยใดก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองโทรม เจ้ากอแก้วประกายกาวิลจะเปรยอยู่เสมอ ๆ เกี่ยวกับทัศนคติจากคนรอบตัว ""คนมอง ก็อยากมองเอง ช่วยอะไรไม่ได้ เราบังคับเขาไม่ได้แม้ว่าเขาจะเห็นเราตลกเอาเราไปล้อเลียนก็เถอะ แต่เราถือว่าเขาให้เกียรติเรา มันต้องมีอะไรสักอย่างหนึ่งสิที่ทำให้เขานึกถึงเรา เพราะฉะนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย..."" ตำนานคนตัดไผ่
เมื่อหนังสือ “Jinyu Fenghuang” (金玉凤凰) ซึ่งเป็นหนังสือจีนเกี่ยวกับตำนานทิเบตได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1957[8] เมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 นักค้นคว้าวรรณกรรมญี่ปุ่นพบว่า “Banzhu Guniang” (班竹姑娘) ซึ่งเป็นตำนานเรื่องหนึ่งในหนังสือที่ว่ามีความคล้ายคลึงกับ “ตำนานคนตัดไผ่”[9][10] แต่นักค้นคว้าบางคนก็ไม่เห็นด้วยว่ามีความละม้ายคล้ายคลึงกันจริง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เดอะซีรีส์ ภาคองค์ประกันหงสา
ที่นครหงสาวดี พระองค์ดำ (ณัฐชนน บุญศิริ) ขณะเที่ยวชมตลาดโยเดียซึ่งเป็นชุมนุมชาวสยามที่ถูกต้อนมาจากอยุธยาที่นอกกำแพงเมือง ได้บังเอิญช่วยเหลือพระธิดาวิไลกัลยา (ภัทรวดี เหลาสา) จากการที่ถูกงูกัด ทำให้องค์หญิงวิไลกัลยาเกิดหลงรักพระนเรศ ขณะที่องค์ดำจะกลับเข้าพระราชวังได้พบกับขบวนของมังสามเกียด (ภัทรกร ประเสริฐเศรฐ) พระโอรสของมหาอุปราชนันทบุเรง (ปรเมศร์ น้อยอ่ำ) ผ่านมา มังสามเกียดและลักไวทำมู ทหารคนสนิท พยายามให้องค์ดำก้มคาราวะตนในฐานะเชลย แต่องค์ดำไม่ยอม ขณะเดียวกันกับที่พระเจ้าบุเรงนองเสด็จผ่านมาเช่นกัน และให้มังสามเกียดเป็นฝ่ายก้มกราบองค์ดำแทน ด้วยเห็นว่ามีศักดิ์สูงกว่า และให้องค์ดำมาฝึกวิชาที่วัดหน้าประตูเมืองกับ พระมหาเถรคันฉ่อง (สรพงษ์ ชาตรี) ในวันรุ่งขึ้น เมื่อทั้งคู่มาถึงก็ได้พบกับ มณีจันทร์ (นวลจันทร์ ณ ถลาง) เด็กผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในวัด และได้พบกับพระมหาเถรคันฉ่องที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัสตราวุธ ซึ่งพระมหาเถรคันฉ่องได้สั่งสอนสรรพวิชาและให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องสถานการณ์บ้านเมืองแก่องค์ดำตลอดมา ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค ๑ องค์ประกันหงสา
ที่นครหงสาวดี องค์ดำขณะเที่ยวชมตลาดโยเดียซึ่งเป็นชุมนุมชาวสยามที่ถูกต้อนมาจากอยุธยาที่นอกกำแพงเมือง ได้พบกับเด็กชายผมยาวเร่ร่อน (จิรายุ ละอองมณี) ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อ ขณะกำลังขโมยของเพื่อหาอะไรกิน โดยมี ขุนเดช (ดี๋ ดอกมะดัน) เศรษฐีชาวสยามแปรพักตร์รังแก องค์ดำได้ช่วยเหลือเด็กชายไร้ชื่อคนนี้ไว้ และเด็กชายคนนี้ก็ได้สาบานว่าจะติดตามองค์ดำไปตลอด ขณะที่องค์ดำจะกลับเข้าพระราชวังได้พบกับขบวนของมังสามเกียด (โชติ บัวสุวรรณ) พระโอรสของมหาอุปราชนันทบุเรง (จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์) ผ่านมา มังสามเกียดและลักไวทำมู ทหารคนสนิท พยายามให้องค์ดำก้มคาราวะตนในฐานะเชลย แต่องค์ดำไม่ยอม ขณะเดียวกันกับที่พระเจ้าบุเรงนองเสด็จผ่านมาเช่นกัน และให้มังสามเกียดเป็นฝ่ายก้มกราบองค์ดำแทน ด้วยเห็นว่ามีศักดิ์สูงกว่า และให้องค์ดำมาฝึกวิชาที่วัดหน้าประตูเมืองกับ พระมหาเถรคันฉ่อง (สรพงษ์ ชาตรี) ในวันรุ่งขึ้น เมื่อทั้งคู่มาถึงก็ได้พบกับ มณีจันทร์ (สุชาดา เช็คลีย์) เด็กผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในวัด และได้พบกับพระมหาเถรคันฉ่องที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัสตราวุธ พระมหาเถรคันฉ่องได้ให้องค์ดำบวชเป็นเณรและตั้งชื่อให้เด็กไม่มีชื่อนั้นว่า บุญทิ้ง ซึ่งพระมหาเถรคันฉ่องได้สั่งสอนสรรพวิชาและให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องสถานการณ์บ้านเมืองแก่องค์ดำตลอดมา ข้าบดินทร์
หลังจากที่กลายเป็นตะพุ่นช้าง เหมก็ได้เรียนรู้ศาสตร์แห่งคชสารจากขุนศรีไชยทิตยจนได้เป็นหมอควาญช้าง หรือ "เสดียง" ซึ่งโชคชะตาก็ทำให้เขาได้กลับมาพบกับ "ลำดวน" อีกครั้ง ซึ่งบัดนี้โตเป็นสาวเต็มตัวและได้เป็นนางเอกละครรำแห่งอัมพวา ด้วยความประทับใจในความดีงามของลำดวน หล่อหลอมกับความผูกพันจึงบังเกิดเป็นความรัก แต่ก็ต้องพบกับอุปสรรคนานัปการ ทั้งจากหมื่นวิชิตหนุ่มเจ้าเล่ห์ผู้หมายปองในตัวลำดวน และด้วยฐานะที่แตกต่างของทั้งคู่ เหมจึงพยายามทำทุกอย่างเพื่อไต่เต้าจากตะพุ่นช้างเป็นนายทหารผู้กล้าจนได้เป็นถึง "หลวงสุรบดินทร์" เพื่อพิสูจน์ว่าตนคู่ควรกับหญิงอันเป็นที่รัก ทั้งยังใช้ความรู้ความสามารถ รับราชการสนองพระเดชพระคุณแผ่นดินตามคำสอนสุดท้ายของผู้เป็นพ่อ ที่ว่า ""ถึงเจ้าจะเกิดเป็นเศษเสี้ยวธุลีของแผ่นดิน เจ้าจงรู้ว่า แผ่นดินให้อะไรกับเจ้า และตัวเจ้าเองมีความหมายต่อแผ่นดินเพียงใด จงทำตัวเป็นเศษธุลีที่มีค่าของแผ่นดิน เป็นข้าแห่งบดินทร์ อันร้อยรวมศรัทธา ความกล้าหาญ ความรัก ความภักดี ไว้ในดวงใจเดียวกัน"" ตำนานคนตัดไผ่
ภาพยนตร์อนิเมะซีรีส์ “Oh! Edo Rocket” นอกจากจะมีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของคะงุยะ-ฮิเมะแล้วก็ยังใช้เนื้อเรื่องด้วยอย่างจงใจ อนิเมะแปลงมาจากบทละครเวที ตำนานคนตัดไผ่
ค.ศ. 1987: ภาพยนตร์เรื่อง “Taketori Monogatari” (เจ้าหญิงจันทรา) โดย คง อิชิคะวะ Big Bird (ตัวละครในเรื่อง Muppet) ไปดูละครที่แสดงโดยเด็กเรื่อง “ตำนานคนตัดไผ่” ในภาพยนตร์สำหรับโทรทัศน์เรื่อง “บิกเบิร์ดในญี่ปุ่น” นอกจากนั้นแล้วบิกเบิร์ดก็ยังได้รับความช่วยเหลือจากสตรีใจดีชื่อคะงุยะฮิเมะ (Kaguyahime) เมื่อถูกแยกจากกลุ่มนักท่องเที่ยวที่ไปด้วยกันจนตลอดเรื่อง ในตอนจบเรื่องผู้ชมยกเว้นบิกเบิร์ดก็ทราบว่าคะงุยะฮิเมะเป็นเจ้าหญิง ประยูร ยมเยี่ยม
เข้าสู่อาชีพแสดงลำตัดเมื่ออายุได้ 13 ปี เพราะคุณตาของประยูรมองเห็นแววจึงสนับสนุน และเริ่มออกแสดงลำตัดเป็นครั้งแรกขณะมีอายุ 15 ปี จากนั้นได้เข้าร่วมกับคณะแม่จำรูญ ซึ่งเป็นคณะลำตัดที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น จนได้พบกับ “หวังเต๊ะ” จึงได้ร่วมประชันลำตัดกันบ่อยๆ และกลายเป็นคู่ประชันลำตัดยอดนิยมมายาวนาน จนได้แต่งงานและมีบุตร แล้วหย่าขาดจากกัน แต่ก็ยังคงแสดงร่วมกันตลอดมา นอกจากนี้ แม่ประยูรยังสามารถแสดงเพลงพื้นบ้านได้อีกหลายประเภท เช่น เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงอีแซว เพลงเรือ เพลงขอทาน เป็นต้น  ดาหลัง
ท้าวกุเรปันทรงตุนาหงัน (หมั้น) พระธิดากรุงดาหาประทานแก่อิเหนาผู้เป็นโอรสแต่แรกประสูติมาแต่อิเหนาเมื่อเจริญพระชันษาขึ้น ได้ไปพบหญิงงามชาวไร่ชื่อ เกนบุษบา และหลงรักนางจนไม่ใยดีต่อคู่หมั่น พระบิดาพากเพียรจะให้อิเหนาไปอภิเษกสมรส แต่อิเหนาบิดพริ้วจนพระบิดากริ้วแสนสาหัส ถึงให้ไปลอบฆ่านางเกนบุษบาเสีย อิเหนาเสียพระทัยอย่างที่สุดจนหลบหนีไปจากพระนครพร้อมด้วยรี้พล เดินทางไปโดยไม่มีจุดหมาย และปลอมพระองค์เป็นชาวป่าเรียกนามว่า ปันหยี ในการที่ออกเดินทางไปโดยอาการอย่างนี้เรียกว่า มะงุมมะงาหรา และได้ไปประสบเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งทุกข์ทั้งสุข ผ่านบ้านเมืองใดก็ท้าเขารบ รบแล้วก็ชนะ บ้างก็ยอมแพ้ แก่ปันหยียกบุตรธิดาถวายทั้งทรัพย์สมบัติ ไปๆ ก็ไปหลงกลของเจ้าเมืองมะงาดา ซึ่งพาไปเที่ยวเกาะแล้วให้ล่มเรือปันหยี ปันหยีถูกคลื่นซัดไปขึ้นฝั่งด้วยกันกับประสันตา ต้องอยู่อย่างยากจนลำบากโดยการหากินเป็นดาหลัง คือผู้เชิดหนัง ระหว่างนี้พระญาติวงศ์รวมทั้งพระธิดาบุษบาก้าโละก็ออกติดตามหา โดยต่างก็ปลอมองค์เป็นปันจุเหร็จ คือชาวป่าเที่ยวรบราฆ่าฟันไปทุกเมือง จนท้ายสุดเหล่าเจ้านายซึ่งปลอมพระองค์เป็นชาวป่าออกหาซึ่งกันและกันนั้น เผอิญไปพร้อมกันอยู่ที่กรุงกาหลัง และไปได้ความว่าใครเป็นใครที่กรุงนั้น ในที่สุดบรรดาคู่ตุนาหงัน (คู่หมั่น) ก็ได้อภิเษกซึ่งกันและกันโดยแนวที่ถูกต้องทุกประการ โยะโมะงิอุ
เจ้าหญิงแห่งฮิตะจิมีป้าคนนึง ป้านางแค้นเคืองมารดาของนางมาก บัดนี้คฤหาสน์ของซุเอะสึมุฮะนะนั้นทรุดโทรมเต็มที ป้าของนางจึงคิดจะจ้างซุเอะสึมุฮะนะที่มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงไปเป็นพี่เลี้ยงของลูกๆ ป้าของนางภูมิใจมากที่สามีได้รับตำแหน่งเป็นรองเจ้าเมืองดะไซฟุอันห่างไกล นางขึ้นรถเทียมวัวหรูมาเทียบหน้าคฤหาสน์พุพังของซุเอะสึมุฮะนะ และพยายามหว่านล้อมให้ซุเอะสึมุฮะนะไปดะไซฟุเป็นพ่เลี้ยงเด้กให้ได้ แต่ซุเอะสึมุฮะนะไม่ยอม ป้าของนางจึงขอนำบ่าวไพร่รู้งานทั้งหลายในคฤหาสน์ไปด้วยจนหมด องค์หญิงต้องร้องไห้ด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง
รถเทียมวัวของเก็นจิผ่านมายังทางคุ้นตา ซึ่งบัดนี้ดอกฟุจิบานสะพรั่งย้อยช่อล้อลมลงมาจากกิ่งต้นสนยักษ์ กิ่งหลิวไร้การตัดแต่งลู่สู่พื้นที่รกเรื้อราวป่าละเมาะ เขาจึงสั่งหยุดรถและให้โคะเระมิตสึเข้าไปสำรวจภายใน เก็นจิรู้ว่าซุเอะสึมุฮะนะคงยังต้องพำนักอยู่ ณ ที่นี้ โคะเระมิตสึใช้แซ่ม้าตวัดแผ้วถางทางรกเรื้อให้เก็นจิเดินตามเข้าไป จนเปียกไปหมดทั้งเท้าถึงหัวเข่า กระนั้นความมั่นคงในรักขององค์หญิงแห่งฮิตะจิประทับใจเก็นจิอย่างมาก แม้จะไม่รักใคร่เอ็นดูนัก แต่เขาก็รับตัวนางไปดูแลอย่างสุขสบายจนตลอดชีวิต เทศบาลตำบลทุ่งสัง
ตำบลทุ่งสัง มีตำนานเล่าว่าเคยมีพระยาคนหนึ่ง ชื่อว่า พระยาลอ มีนิสัยชอบล่าไก่ป่า(ไก่เถื่อน)เป็นชีวิตจิตใจ วันหนึ่งท่านได้ออกล่าไก่ป่า (ต่อไก่) โดยได้นำไก่ต่อเป็นไก่ที่ใช้ต่อไก่ป่าให้มาติดกับดัก(อุปกรณ์สำหรับต่อจับไก่ป่า) แล้วท่านได้แอบซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆเมื่อได้ระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งยังไม่ทันที่ไก่ป่าจะผ่านมา ก็ปรากฏว่าได้มีมุดสัง (มูสังหรืออีเห็น) เป็นสัตว์ป่าชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายเสือ แต่ตัวเล็กกว่าเสือชอบกินไก่เป็นอาหารย่องเข้ามาตะครุบไก่ต่อของพระยาลอ เพื่อหมายจะกินเป็นอาหาร พระยาลอเห็นดังนั้นก็โกรธมาก จึงหยิบเอาไม้ทัง ขว้างไปถูกมุดสัง ชักดิ้นกระเสือกกระสน ทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดทำให้ป่าแถบนั้นเตียนโล่งเป็นเนื้อที่กว้างขวาง กลายเป็นทุ่งนากว้างใหญ่ในปัจจุบัน ซึ่งเรียกว่า ทุ่งสัง ส่วนไม้ทังนั้นได้กระเด็นไปกลายเป็นภูเขา เรียกว่า ภูเขาลำทัง หมู่ที่ 2 ตัวมุดสังตายและกลายเป็นภูเขา ใกล้ ๆกับภูเขาลำทังเรียกว่า ภูเขาสังข์ ไก่ต่อของพระยาลอซึ่งผูกติดอยู่กับหลัก ตายและกลายเป็นภูเขาเรียกว่า ภูเขาหลัก และมีแนวหินจากภูเขาหลักมาถึงภูเขาหินมีลักษณะคล้ายกับหลัก ซึ่งสันนิษฐานว่าคงจะเป็นหลักที่พระยาลอใช้ต่อไก่ ซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ในปัจจุบัน ซึ่งเรื่องราวเหล่านี้เป็นที่เล่าขานสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน  เล่าเสี้ยน
เล่าเสี้ยนเป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าเล่าปี่กับกำไทเฮา (กำฮูหยิน) มีพระนามเดิมว่า อาเต๊า (阿斗) หมายถึง ดาวจระเข้ เนื่องจากนางกำฮูหยิน มเหสีองค์แรกของเล่าปี่ก่อนตั้งครรภ์ ฝันว่าได้กลืนดาวจระเข้เข้าไปทั้งดวง โหรทำนายว่า เป็นผู้มีบุญมาเกิด ซึ่งเล่าเสี้ยน ก็มีบุญสมคำทำนายจริง ๆ ในวัยเล็ก เกือบเสียชีวิตถึง 2 ครั้ง 2 คราว ครั้งแรกเมื่อคราวเล่าปี่หนีการติดตามของกองทัพวุย ครอบครัวของเล่าปี่ต้องกระจัดกระจาย เล่าเสี้ยนซึ่งยังเป็นทารกอยู่ อยู่ในการดูแลของนางบิฮูหยิน ภรรยาคนที่สองของเล่าปี่ ซึ่งติดอยู่ในกองทัพวุยของโจโฉ ได้จูล่งฝ่าทหารของวุยนับแสน เสี่ยงตายเข้า-ออก หลายรอบ เพื่อติดตามหา ซึ่งเมื่อพบเจอนางบิฮูหยินบาดเจ็บที่ขาจนไม่อาจขึ้นม้าได้ จึงฝากเล่าเสี้ยนไว้กับจูล่ง แล้วโดดบ่อน้ำตาย เมื่อเล่าปี่ได้พบเจอจูล่ง ถึงกับโยนเล่าเสี้ยนทิ้งลงพื้น พร้อมด่าว่า "ลูกอัปรีย์ ทำให้เราต้องเกือบสูญเสียจูล่ง" แต่จูล่งได้มารับไว้ และบอกว่า ข้าพเจ้ามีความจงรักภักดีกับท่านเต็มที่ อย่าได้ทำเช่นนี้ ตำนานคนตัดไผ่
ตำนานคนตัดไผ่ หรือ ตำนานเจ้าหญิงคะงุยะ (Japanese: 竹取物語 หรือ かぐや姫, English: The Tale of the Bamboo Cutter หรือ The Tale of Princess Kaguya) เป็นตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่นที่มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 ที่ถือกันว่าเป็นวรรณกรรมญี่ปุ่นชิ้นที่เก่าแก่ที่สุด[1][2] และเป็นตัวอย่างของที่มาของนวนิยายเชิงวิทยาศาสตร์[3] ทองประศรี
นางทองประศรีนั้น ในวันที่พลายงามสืบได้ว่าบ้านย่าของตนอยู่ถิ่นไหนและเดินทางมาถึง กำลังนั่งเฝ้าต้นมะยมของตนและเล็งเห็นพลายงามเดินเข้ามาพอดี ก็นึกว่าเป็นเด็กซุกซนทั้งหลายที่จ้องจะมาขโมยมะยม จึงฉวยไม้ตะบองแอบหลังแล้วย่องเข้ามา พลายงามเห็นเข้าก็สะดุ้งบอกว่ามิได้เข้ามาขโมยมะยม แต่ตนนั้นเป็นหลานชายจริง ๆ นางทองประศรีจึงชี้หน้าไปว่าอย่าได้แอบอ้างเป็นหลาน ไหนเป็นหลานก็เข้ามาใกล้ ๆ ย่าหน่อย ย่าจะให้ไม้ตะบองให้หนำใจ พลายงามนึกในใจว่าจะกลัวอันใดกับย่าของตนจึงกระโจนเข้าไปกราบเท้า นางทองประศรีก็หวดตะบองเข้าดังผึง กระทั่งสังเกตได้ว่าเด็กชายคนนี้มีเค้าเหมือนบุตรของตนจึงระลึกได้ว่าเป็นหลายชาย ความตอนนี้เสภาว่า จอมโจรอัจฉริยะ
คุโรบะ โทอิจิ () เป็นนักมายากลผู้มีชื่อเสียง และเป็นจอมโจรคิดคนแรก เขาสมรสกับคุโรบะ จิคาเงะ และเป็นบิดาของคุโรบะ ไคโตะ ตัวเอกของเรื่อง เขาร่ำเรียนมายากลต่าง ๆ จากเจมส์ ฮอปเปอร์ () นักมายากลชื่อดังชาวอังกฤษ[19] จากคำบอกเล่าของจิอิ โคโนะสึเกะอธิบายว่า คุโรบะ โทอิจิน่าจะถูกฆาตกรรม[20] มีคำสอนที่เขาเคยสอนไคโตะบุตรชายซึ่งเป็นที่กล่าวถึงบ่อย ๆ คือ โป๊กเกอร์เฟซ คือ "การทำใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึก เปรียบได้กับคนถือไพ่โป๊กเกอร์ในมือ"[21] คุโรบะ จิคาเงะ () หรือ เลดี้ยี่สิบหน้า[22] () หรือ แฟนธ่อมเลดี้ (English: Phantom Lady; Japanese: ファントム・レディ) เป็นภริยาของคุโรบะ โทอิจิ และเป็นมารดาของคุโรบะ ไคโตะ โดยชื่อ "จิคาเงะ" แปลว่า "พันเงา"[7] ในมังงะเธอปรากฏตัวแต่มิได้ระบุชื่อ ณ บ้านของไคโตะ ที่เธอออกมารับกระเป๋าของไคโตะที่ลืมไว้จากนาคาโมริ อาโอโกะ เบื้องต้นเธอทราบเป็นอย่างดีว่าสามีเป็นจอมโจรคิด และทราบด้วยว่าบุตรชายพบห้องลับของสามี[23] ก่อนสมรสเธอเคยเป็นโจรหญิงสมญาเลดี้ยี่สิบหน้าหรือแฟนธ่อมเลดี้มาก่อน ปัจจุบันอาศัยอยู่ในลาสเวกัส เดิมเธอประสงค์จะให้ไคโตะสานงานของโทอิจิต่อ แต่ภายหลังเธอกลับต้องการให้ไคโตะเลิกเป็นจอมโจรคิด[7] จิอิ โคโนะสึเกะ () เป็นอดีตผู้ช่วยของคุโรบะ โทอิจิและทราบว่าโทอิจิเป็นจอมโจรคิด[24] เขามีสโมสรบิลเลียตชื่อบลูพาล็อต[25] ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง
ฟุรุเดะ ฮานิว (古手 羽入)
วิญญาณบรรพบุรุษของริกะ เป็นเด็กสาวผมม่วงในชุดมิโกะที่มีเขาคล้ายๆเขาแกะอยู่บนหัว และเป็นเทพผู้คอยดูแลศาลเจ้าฟุรุเดะ
มีริกะคนเดียวที่เห็นได้ มีความรู้สึกเชื่อมโยงกับริกะทำให้ริกะใช้โอกาสนี้แกล้งเธอเป็นประจำ ฮานิวเกลียดของเผ็ดมาก อาหารที่ชอบคือชูครีม ชอบร้อง อาอูว์ๆ ขี้กลัวและดูเหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่มีพลังพิเศษในการหยุดเวลาและย้อนเวลา แต่ทุกครั้งที่ใช้พลังจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ 
ในอดีตฮานิวเป็นยักษ์กินคนที่แต่งงานกับเจ้าอาวาสศาลเจ้าฟุรุเดะชื่อ ฟุรุเดะ ริกุ และได้มีลูกสาวที่หน้าตาเหมือนริกะชื่อ ฟุรุเดะ โอกะ เนื่องจากฮานิวเป็นยักษ์ทำให้ถูกชาวบ้านรังเกียจ
เมื่อฮานิวคิดตัดสินใจที่จะเป็นเทพเพื่อรับบาปของคนในหมู่บ้าน ทำให้โอกะเสียใจมาก แต่โอกะก็ยังคงจำใจยอมปลิดชีพฮานิวแล้วสาวไส้มาชำระล้างในบึงโอนิงะฟุจิ เป็นต้นกำเนิดของเทศกาลวาตะนากะชิ
ที่มีการลอยนุ่นเพื่องสังเวยวิญญาณแด่ท่านโอยาชิโระ ฮานิวถูกชาวบ้านเกลียดชังเพราะเป็นเผ่าพันธุ์ยักษ์ แต่ที่จริงแล้วเธอคือ..!? ตำนานคนตัดไผ่
มังงะ “Mangetsu Monogatari” โดย นากามูระ ชุงิกุ ก็มีพื้นฐานมาจากเรื่องราวของคะงุยะ-ฮิเมะอยู่บ้าง ฮิโรชิเงะ
ตำนานกล่าวว่าฮิโรชิเงะมึความมุ่งมั่นที่จะเป็นศิลปินภาพอุกิโย (ukiyo-e artist) เมื่อได้เห็นภาพพิมพ์เกือบร่วมสมัยของคะสึชิกะ โฮะกุไซ ตั้งแต่บัดนั้นจนโฮะกุไซเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1849 งานของศิลปินสองคนนี้ก็สร้างแข่งกันให้กับลูกค้าเดียวกัน แต่สิ่งที่น่าจะมีอิทธิในการสร้างภาพพิมพ์แกะไม้มีส่วนมาจากทางเศรษฐกิจ เพราะเงินเดีอนของซามูไรชั้นรองอย่างฮิโรชิเงะก็คงไม่พอใช้ ซึ่งทำให้ต้องหารายได้เพิ่ม แต่ก็ไม่ยากอะไรเพราะหน้าที่เจ้าหน้าที่ดับเพลิงเป็นหน้าที่ที่มีเวลาว่างมาก อาณาจักรนังนัง
ตำนานเล่าว่าในสมัยพระเจ้าแชรี มีกลองศักดิ์สิทธิ์ที่เทพดันกุนได้ประทานให้แก่อาณาจักรนังนังนามว่า กลองจามยองโก เมื่อใดที่มีข้าศึกมารุกราน กลองจะดังขึ้นเอง พระเจ้าแชรีได้สถาปนาองค์หญิงลาฮี พระธิดาของพระองค์ขึ้นเป็นองค์หญิงรัชทายาท แล้วพระราชทานพระนามใหม่ว่า องค์หญิงนังนัง จนกลายเป็นตำนานพื้นบ้านของผู้คนบนคาบสมุทรเกาหลีที่ได้กล่าวขานเกี่ยวกับความรักระหว่างองค์ชายโฮดงแห่งโคกูรยอและองค์หญิงนังนัง โดยองค์ชายโฮดงได้ใช้ความรักกล่อมให้องค์หญิงนังนังทำลายกลองจามยองโก ครั้นปราศจากกลองศักดิ์สิทธิ์ กองทัพโคกูรยอจึงได้บุกเข้าอาณาจักรนังนัง และเหล่าทหารของนังนังก็ไม่ได้เตรียมตัวรับข้าศึกเพราะไม่ได้ยินเสียงกลอง เมื่อองค์หญิงนังนังเลือกความรักส่วนตัวมาก่อนบ้านเมือง พระเจ้าแชรีจึงสังหารพระธิดาของพระองค์เอง ก่อนจะยอมศิโรราบต่ออาณาจักรโคกูรยอในปี ค.ศ. 32.  คัปปะ
ความเชื่อเรื่อง คัปปะ มีกระจายไปทั่วประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะที่เกาะคิวชู มีตำนานเล่าว่ามีช่างไม้ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ชื่อ ฮิดะริ จินโกะโระ อ้างว่าตุ๊กตาไม้ที่ตนทำโยนลงน้ำ กลายเป็นคัปปะไป อีกตำนานก็เล่าว่า เดิมคัปปะเป็นเทพที่ดูแลแม่น้ำลำคลอง แต่เมื่อมนุษย์เลิกนับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คัปปะเลยตกชั้นเป็นเพียงภูติผีธรรมดา
ที่ญี่ปุ่นในปัจจุบัน มีศาลเจ้าบูชาคัปปะ โดยพ่อแม่ของเด็กจะนำของมาเซ่นไหว้คัปปะ เช่น เหล้าสาเก, น้ำ, คัมภีร์, กลอง เพื่อไม่ให้คัปปะยุ่งเกี่ยวกับลูกของตน และที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งห่างจากเมืองฟุกุโอกะราว 2 ชั่วโมง ก็มีสิ่งที่เชื่อว่าเป็นซากของคัปปะอยู่ด้วย ซึ่งซากนี้มีอายุกว่า 400 ปี หรือในราวยุคเอโดะ โดยมีผู้พบที่ห้องใต้หลังคา แต่ทว่าซากนี้ก็ยังมิได้มีการตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์ รวมถึงที่วัดแห่งหนึ่งในกรุงโตเกียวก็มีกระดูกเท้าของสัตว์ชนิดหนึ่ง พระที่วัดแห่งนี้เชื่อว่าเป็นกระดูกของคัปปะ ซึ่งผู้เชี่ยวชาญเรื่องสัตววิทยาเห็นว่าไม่น่าจะใช่เท้าของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำเพราะไม่ปรากฏพังผืด แต่น่าจะเป็นเท้าของสัตว์จำพวกสุนัข ยูงะโอะ
เก็นจิล้มป่วยอยู่ในที่นอนนานกว่าเดือนหลังจากการตายของยูงะอะ เขาซูบผอมลงแต่นั่นกลับยิ่งขับความงามสง่าให้เปล่งประกายยิ่งขึ้น เราเรียกอุคนมาพบในเช้าอันเงียบสงบวันหนึ่ง ใบไม้แดงแต่งแต้มสีสันของฤดูใบไม้ร่วง เก็นจิเหม่อมองสวนสวย แล้วถามอุคนถึงเรื่องเกี่ยวกับยูงะโอะ อุคนเล่าให้เขาฟังว่าบิดาของยูงะโอะเคยเป็นถึงซัมมิโนะจูโจ (พลโทขุนนางขั้น 3) หลังจากเขาเสียชีวิต โทโนะจูโจเข้ามาดูแลยูงะโอะ และทั้งสองมีบุตรีแสนน่ารักด้วยกัน 1 คน จากนั้น เมื่อภรรยาเอกของโทโนะจูโจรู้เรื่องเข้า นางคุกคามจนทำให้ยูงะโอะต้องหลบหนีมาซ่อนตัวอยู่ที่บ้านเล็กๆนั้น ในช่วงเวลาเดียวกันนี้เอง อุสึเซะมิติดตามสามีนางไปอยู่ที่หัวเมืองอิโยะอันห่างไกลเสียแล้ว