โฮงซาวหมายถึงอะไร?
โฮง
โฮงซาวหมายถึงโฮงขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยหมู่อาคารหลายๆ ห้องยาวติดต่อกัน หรือหมู่อาคารหลายๆ หลังแยกจากกัน แต่มีส่วนเชื่อมโยงหากัน ดังปรากฏในวรรณกรรมลาว-อีสาน เรื่องรามเกียรติ์ (พะลักพะลาม) หรือเรื่องพระยาฮาบพระนาสวน ว่า
ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยม
ซึ่งตะพาบยักษ์ชนิดนี้ก็คือ ตะพาบยักษ์แยงซีเกียง ("Rafetus swinhoei") ซึ่งเป็นตะพาบขนาดใหญ่และใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดชนิดหนึ่งของโลก ที่อาศัยอยู่ ณ ทะเลสาบแห่งนี้ ซึ่งปัจจุบัน ใน "วัดหง็อกเซิน" () หรือ "วัดเนินหยก" ที่ตั้งอยู่ตอนเหนือของทะเลสาบ ก็มีตัวอย่างสตั๊ฟฟ์ของตะพาบชนิดนี้ให้ชมกันด้วย โดยการเดินทางไปวัดหง็อกเซิน จะมีสะพานไม้ ชื่อ "สะพานเทฮุก" () หรือ "สะพานแสงอาทิตย์" มีสีแดงสดใสถือเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของฮานอย ข้ามจากฝั่งแผ่นดินใหญ่ไปยังวัดซึ่งตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของทะเลสาบ และยังมีหอคอยโบราณโผล่ขึ้นพ้นน้ำ สร้างขึ้นในสมัยศตวรรษที่ 18 มีชื่อเรียกว่า "ท้าปสั่ว" () ซึ่งหมายถึง "หอคอยเต่า" หรือ "หอคอยตะพาบ" และในปัจจุบันยังมีหลายคนได้เห็นตะพาบยักษ์โผล่ขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำหลายต่อหลายครั้ง โดยเฉพาะในช่วงเปลี่ยนถ่ายฤดูกาล ซึ่งเชื่อกันว่ามีอยู่ 3-4 ตัว ในสถานที่เลี้ยงในโลกเท่านั้น ไหซอง
ไหซอง เป็นเครื่องดนตรีไทยภาคอีสาน ทำมาจากไหน้ำปลาหรือไหปลาร้าที่ไม่ใช้แล้ว ขึงด้วยยางหนังสติ๊กหรือยางอื่นๆ บริเวณปากไห จัดเป็นชุด ชุดละหลายใบ โดยมีขนาดลดหลั่นกัน บรรเลงโดยการดีดด้วยนิ้ว ให้เสียงทุ้มคล้ายกีตาร์เบส ทำหน้าที่เป็นเครื่องประกอบจังหวะ ใช้บรรเลงประกอบในวงดนตรีพื้นเมืองภาคอีสานหรือที่นิยมเรียกว่าวงโปงลาง พายุโกนเซิน
พายุโกนเซินนั้นอาจหมายถึง พระเจ้าแทโจแห่งโชซ็อน
เป็นธรรมเนียมของราชวงศ์ใหม่ของเกาหลีที่จะย้ายเมืองหลวง ด้วยความช่วยเหลือของพระภิกษุมูฮัก (무학, 無學) พระสหายแต่พระเยาว์ผู้เชี่ยวชาญด้านฮวงจุ้ย พระเจ้าแทโจจึงย้ายไปเมืองฮันยัง (한양, 漢陽) และเริ่มสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่เมื่อค.ศ. 1394 ดำเนินการก่อสร้างกำแพงสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ซึ่งออกแบบโดยช็อง โด-จ็อน (정도전, 鄭道傳) ปราชญ์ขงจื๊อและขุนนางคนสำคัญของพระเจ้าแทโจ ในค.ศ. 1395 พระเจ้าแทโจเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นฮันซ็อง (한성, 漢城) ช็อง โด-จ็อนตั้งชื่อพระราชวังแห่งใหม่ให้ว่า พระราชวังคย็องบก (경복궁, 景福宮) ซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1394 และย้ายราชสำนักไปอยู่ที่เมืองฮันซ็องเป็นการถาวรในปีนั้นเอง สวนทุ่ยซือ
สวนทุ่ยซือ (อังกฤษ: Retreat & Reflection Garden;) เป็นสวนโบราณที่โดดเด่นแห่งหนึ่งในประเทศจีน ตั้งอยู่ที่เมืองถงหลี่ (อังกฤษ: Tongli, Tong-Li; จีน: 同里; พินอิน: "Tónglǐ")) ในอู๋เจียง (อังกฤษ: Wujiang; จีนตัวย่อ: 吴江区; จีนตัวเต็ม: 吳江區; พินอิน: "Wújiāng Qū"),) มณฑลเจียงซู (อังกฤษ: Jiangsu; จีนตัวย่อ: 江苏省; จีนตัวเต็ม: 江蘇省; พินอิน: Jiāngsū shěng) ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ในปี ค.ศ. 2001 สวนแห่งนี้ยังได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลกร่วมกับสวนโบราณ เมืองซูโจว แห่งอื่น ๆ โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
ทั้ง 3 ก่อตั้ง แสงอุษา เพื่อคอยปราบปรามสงครามในแคว้น รวบรวมคนเข้ามา ตอนแรกก็ราบรื่น แต่พอไปเป็นพันธมิตรกับฮันโซที่ถูกดันโซหลอกใช้ จนฮันโซจับโคนันเป็นตัวประกัน ตนถูกบังคับให้ฆ่ายาฮิโกะ ช่วยโคนันได้ จึงเป็นผู้นำแสงอุษา กับไล่ไปฆ่านินจาที่เคยรู้จักจิไรยะ กับนำศพมาเป็นหุ่นเชิดเพื่อปิดบังตัวตน จากนั้นไปฆ่าฮันโซเพื่อแก้แค้น โซล
ไม่หมือนพื้นที่ส่วนใหญ่ในเกาหลี "โซล" ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอักษรฮันจา (อักษรจีนที่ใช้ในภาษาเกาหลี) วันที่ 18 มกราคม 2548 รัฐบาลนครพิเศษโซลได้เปลี่ยนชื่อภาษาจีนอย่างเป็นทางการเป็น "Shou'er" () จากชื่อในทางประวัติศาสตร์ ฮันซอง () ฮกไกโด คอนซาโดเล ซัปโปโระ
ชื่อสโมสรคำว่า "คอนซาโดเล" นั้นมาจากคำว่า "คนซะโด" ที่แปลงมาจากการอ่านกลับหลังของคำในภาษาญี่ปุ่นว่า "โดซังโคะ" (道産子) ที่หมายถึง "ลูกหลานชาวฮกไกโด" ผสมกับคำว่า "โอเล" (Ole) ในภาษาสเปน โฮง
"...ว่ามาเยอขวัญเอย แป้นแอ้มใหม่คือไม้แดง ตงขางแข็งคือไม้แต้ เอามาแต่เมืองสาละวัน ไม้จันทันและหน้าต่าง วิสุกรรมเป็นซ่างป่อนมาหา ไม้สะยัวหลังคาพระอินทราตกแต่ง เผิ่นจัดแจ่งตงขาง เอามาวางพิงพาด ดูสะอาด<b data-parsoid='{"dsr":[9682,9695,3,3]}'>โฮงหลวง คนทั้ง ปวงมาโฮมแห่ พวกเฒ่าแก่มาออนวอน มาเฮือนนอนเย็นซุ่ม ใต้เมืองหลุ่มงามหลาย ปานเดือน หงายใสส่อง บ่มีป่องฮูฮอย..." [7] โฮจิมินห์
เมื่อโตขึ้น โฮจิมินห์ได้สัมผัสกับการเมืองเป็นครั้งแรกจากการที่เป็นล่ามภาษาฝรั่งเศสให้กับชาวนาที่ถูกเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสกดขี่ ในช่วงนี้ โฮจิมินห์ได้กล่าวว่า ตนได้เห็นการกดขี่และความอยุติธรรม รวมถึงการได้เห็นชาวนาถูกยิงตายต่อหน้าต่อตา ต่อมาโฮจิมินห์รู้ตัวว่า ตนเองต้องได้รับการศึกษาที่มากขึ้นและออกไปท่องโลกกว้างเพื่อเปิดโลกทัศน์ของตน ในปี พ.ศ. 2454 จึงได้ย้ายจากเวียดนามไปเป็นพ่อครัวในประเทศฝรั่งเศส ด้วยการสมัครเป็นลูกเรือบนเรือเดินสมุทรที่ฝรั่งเศสซึ่งเป็นประเทศเจ้าอาณานิคมของเวียดนามในขณะนั้น และได้ศึกษาเรียนต่อที่นั่น โฮจิมินห์ในขณะนั้นใช้ชื่อว่า เหงวียน อ๊าย โกว๊ก ซึ่งแปลว่า ""เหงวียนผู้รักชาติ"" โฮจิมินห์ได้ติดต่อกับชาวเวียดนามในฝรั่งเศส เพื่อรวมตัวกันเรียกร้องอิสรภาพจากชาติมหาอำนาจตะวันตกหลายชาติ เช่น สหรัฐอเมริกา, อังกฤษ ในฐานะโฆษกของกลุ่ม แต่ทว่าก็ได้รับการรังเกียจและถูกกีดกันออกมา เมื่อโฮจิมินห์พยายามจะยื่นหนังสือต่อวูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ขณะเดินทางมายังฝรั่งเศส เพื่อลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซายหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มะสึกะเซะ
มัตสึคะเซะ คือ เสียงลมที่พัดผ่านทิวสน ชื่อ มัตสึคะเสะ ของบทนี้ เกี่ยวข้องกับบท อะคะชิ ซึ่งคฤหาสน์ของอะคะชิโนะคิมิ ตั้งอยู่บนเนินที่แวดล้อมไปด้วยทิวสน ยามนางบรรเลงสังคีตก็ผสานเสียงลมแผ่วผิวทิวสน ต่อมาเก็นจิย้ายนางไปพำนักที่คฤหาสน์ริมแม่น้ำโออิ ใกล้กับเมืองหลวง ซึ่งเขาสร้างจำลองให้เหมือนคฤหาสน์บนเนินเขาที่อะคะชิของนาง คือแวดล้อมไปด้วยทิวสน ด้วยเหตุว่ามีภารกิจมากมาย เก็นจิจึงปลีกตัวไปพบนางได้ยาก ยามอะคะชิโนะคิมิเศร้าใจ ก็หยิบคินโนะโกะโตะ (โกะโตะจีนมี 7 สาย) ที่เก็นจิทิ้งไว้ ออกมาบรรเลงเพลงผสานเสียงลมแผ่วผิวทิวสน มารดาของนางซึ่งขณะนี้บวชเป็นชี จึงรำพึงออกมากเป็นกลอนว่า
「身を変へて一人 帰れる山里に
　　聞きしに似たる"松風"ぞ吹く」
"Mi wo kae te hitori kaere ru yama-zato ni
　Kiki shi ni ni taru "matsu-kaze" zo fuku" โฮเฮา
โฮเฮาเป็นบุตรสาวของนางบูยงกุ๋น เดิมเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา ได้รับการสถาปนาดำรงตำแหน่งเป็นฮองเฮาแห่งราชวงศ์ฮั่น ภายหลังจากพระเจ้าฮั่นเลนเต้ขึ้นครองราชย์เสวยราชสมบัติครบหกปีเศษ โฮเฮาซึ่งดำรงตำแหน่งฮองเฮาเกิดความหึงหวงริษยานางอองบีหยินสนมเอกในพระเจ้าฮั่นเลนเต้ ซึ่งมีพระราชบุตรเช่นเดียวกันคือหองจูเหียบ จึงเกิดความหึงหวงและริษยานางอองบีหยินจนพาลใส่ร้ายด้วยความผิดใหญ่หลวง และสั่งให้บู๋ซูนำตัวไปประหาร ทำให้หองจูเหียบอยู่ภายใต้ความดูแลของนางตังไทฮอพระมารดาของพระเจ้าฮั่นเลนเต้สืบต่อมา  ควังจู
ควัง (광, ฮันจา 光) หมายถึง "แสงสว่าง" และ จู (주, ฮันจา 州) หมายถึง "จังหวัด" พื้นที่ทิวทัศน์ที่สวยงามในพื้นที่รอบนอกของเมืองเป็นแหล่งกำเนิดของคาซา (gasa) ซึ่งเป็นรูปแบบกวีดั้งเดิมของเกาหลี พื้นที่ของเมืองตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่เพาะปลูกของภูมิภาคช็อลลา โดยเมืองมีชื่อเสียงเรื่องความอุดมสมบูรณ์และมีอาหารเกาหลีหลายอย่าง ฮองตง
เดิมเป็นขุนพลที่รักษาเมืองเตียงสา ของเล่าเปียว เมื่อออกรบเคยพลาดท่าในสนามรบ และกวนอูไว้ชีวิต ในการต่อสู้ครั้งต่อมา จึงจงใจยิงเกาทัณฑ์พลาด เป็นการทดแทนบุญคุณกลับคืน แต่เจ้าเมืองเตียงสาเข้าใจว่า ฮองตงเอาใจข้างข้างฝ่ายเล่าปี่ จึงกล่าวหาว่าฮองตงเป็นกบฏ เมื่อเล่าปี่เข้าเมืองเตียงสาได้แล้ว ได้ไปพบฮองตงที่บ้านพัก พบฮองตงนอนเมาอยู่ด้วยความเสียใจที่ไม่สามารถรักษาเมืองได้ เล่าปี่ กวนอู และเตียวหุยทำการคาราวะฮองตงว่า เป็นนักรบที่มีฝีมือและคุณธรรมอย่างแท้จริง พร้อมเกลี้ยกล่อมให้มาเข้าร่วมด้วย ฮองตงจึงเข้าร่วมกับเล่าปี่เมื่ออายุได้ 60 ปี และได้เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก  กังฟู
กังฟู (; ) หรือ วูซู () เป็นศิลปะการต่อสู้ของจีน ในภาษาจีนกลางใช้คำว่า "วูซู" และเมื่อมีการแพร่ขยายออกไปกลายเป็น "กังฟู" ซึ่งเป็นตัวเลข การต่อสู้รูปแบบที่ได้มีการพัฒนากว่าหนึ่งศตวรรษในจีน รูปแบบการต่อสู้เหล่านี้มักจะแยกตามลักษณะทั่วไปที่ระบุว่าเป็น "เจีย" (家), "พ่าย" (派) หรือ "เหมิน" (门) (โดยรวมแปลว่ากลุ่มหรือสำนัก) ในรูปแบบศิลปะการต่อสู้ ตัวอย่างของลักษณะดังกล่าวรวมถึงการออกกำลังกายที่เกี่ยวข้องกับการจำลองทางกายภาพของสัตว์หรือวิธีการฝึกอบรมแรงบันดาลใจจากปรัชญาจีน ศาสนา และตำนาน ลักษณะที่มุ่งเน้นของพลังงาน จัดการได้รับการระบุเป็นระบบภายใน (内家拳, nèijiāquán) ในขณะที่คนอื่น ๆ มีสมาธิในการปรับปรุงและการออกกำลังกายกล้ามเนื้อหัวใจและหลอดเลือดและมีข้อความกำกับภายนอก (外家拳, wàijiāquán) สมาคมภูมิศาสตร์ดังเช่นในภาคเหนือ (ของจีน) (北拳, běiquán) และภาคใต้ (ของจีน) (南拳, nánquán) เป็นอีกวิธีที่นิยมใช้การจัดหมวดหมู่ เจ้าแม่เก้าเทียงเหี่ยงนึ่ง
กิวเทียงเนี่ยเนี้ย เป็นเทพสตรีที่สำคัญในศาสนาเต๋า เป็นเทวนารีที่ปรากฏแต่โบราณกาลของจีน ในตำนานโบราณกล่าวว่า เง็กเซียนฮ่องเต้ ได้มีพระราชโองการแต่งตั้ง ให้สมญานามว่า “กิวเทียงเหี่ยงนึ่ง” หมายถึง เทพสตรีผู้ศักดิ์สิทธิ์ในสวรรค์ทั้ง 9 ชั้น หรือ “กิวเทียงเซี้ยบ้อ” 
ตามตำนานจีนโบราณระบุว่าทรงเป็นผู้ประทานกำเนิดแห่งราชวงศ์ซาง คือ มีหญิงสาวคนหนึ่งนามว่า เจียนตี๋ วันหนึ่งเธอไปเดินเล่นริมทะเล นกนางแอ่นสีดำตัวหนึ่งได้ปากฏตัวขึ้นและไข่ให้เธอกิน ก่อนที่จะบินลับขอบฟ้าไป เมื่อเจียนตี๋ได้กินไข่นกนั้นเข้าไปเธอจึงตั้งครรภ์ และได้ให้กำเนิดองค์ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ซาง โดยกล่าวไว้ว่านกนางแอ่นสีดำคือองค์กิ้วเที้ยนเฮี้ยนลื้อ และในตำนานยังปรากฏว่า เหี่ยงนึ่งได้ช่วยเหลือกษัตริย์อึ่งตี่ ในการต่อสู้กับข้าศึกที่ชื่อ ชีอิ๊วเหี่ยงนึ่ง ได้แปลงเป็นนกนางแอ่น แม้ว่าจะไม่สามารถกลับสภาพดังเดิมได้ แต่ก็สามารถแปลงกลับมาในรูปครึ่งเทพครึ่งนก และที่สำคัญคือได้ช่วยเหลือให้กษัตริย์รอดพ้นจากภัยพิบัติได้จากสงคราม บักโซ
คำว่าบักโซมาจาก ภาษาจีนฮกเกี้ยน bak-so (肉酥, Pe̍h-ōe-jī: bah-so•) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าบักโซในอินโดนีเซียมาจากอาหารจีนฮกเกี้ยน ในอินโดนีเซียมีบักโซหลายรูปแบบและนิยมเรียกตามชื่อเมือง เช่น บักโซโซโล บักโซมาลัง อาญาสี่
คำว่าซา ตรงกับคำว่าชา มาจากคำว่า ฮาซา หรือ ราชา เป็นการเรียกโดยตัดคำว่า รา ออกไปให้สั้นลง ผู้มีราชทินนามคำว่า ซา นำหน้า มักเป็นกรมการเมืองที่รับใช้ใกล้ชิดกับพระฮาซาหรือพระราชาคือเจ้าเมือง คอยรับใช้ภายในท้องพระโรงบ้าง ห้องพระบรรทมบ้าง ภายในหอโฮงหลวงหรือภายในรั้วหอโฮงหลวงนั่นเอง บรรดาศักดิ์ที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า ซา มีดังนี้ ฮั่ว หยวนเจี่ย
ปี ค.ศ. 1910 เดือนมิถุนายน ฮั่ว หยวนเจี่ย ก่อตั้งสมาคมกังฟูขึ้นเพื่อสุขภาพที่เซี่ยงไฮ้ชื่อ "สมาคมชิงอู่" และได้รับความสนใจจากผู้คนสมัครเป็นลูกศิษย์จำนวนมาก ซึ่งถือเป็นการการฝ่าฝืนธรรมเนียมจีนที่จะไม่ถ่ายทอดภูมิปัญญาของตระกูลซึ่งเสมือนสมบัติล้ำค่าให้แก่บุคคลภายนอกเด็ดขาด 
สมาคมดังกล่าวนอกจากเน้นในด้านของฝึกวิทยายุทธเพื่อสุขภาพแล้ว ยังชูคำขวัญ "รักชาติ เสริมพลานามัย ยึดมั่นจริยธรรม ช่วยเหลือสังคม" ซึ่งในโอกาสครบรอบ 10 ปีของสมาคม ดร.ซุน ยัดเซ็น บิดาแห่งประเทศจีนสมัยใหม่ ได้มาเยื่ยมถึงที่และได้เขียนคำขวัญคำว่า "จิตวิญญาณแห่งผู้กล้า" ด้วยลายมือของตัวเอง
หลังจากก่อตั้งสมาคมได้แค่ 3 เดือน ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1910 ฮั่ว หยวนเจี่ยก็เสียชีวิตลง ด้วยอายุเพียงแค่ 41 ปี
โดยสาเหตุการเสียชีวิตนั้นแยกได้เป็น 2 ประเด็น คือ
1. โรคประจำตัว ซึ่ง ฮั่ว หยวนเจี่ยนั้นมีโรคประจำตัวคือ โรคดีซ่าน มาตั้งแต่เด็ก และมี ร่างกายที่อ่อนแอ และขณะนั้นอาจจะมีอาการปอดติดเชื้อเข้าร่วมด้วย หลังจากได้ผ่าศพ ฮั่ว หยวนเจี่ย ได้พบว่ามีรอยดำที่กระดูกเชิงกราน ซึ่ง เกิดจากสารหนู ซึ่งสันนิษฐาน เป็นหนึ่งในส่วนผสมของยาจีนที่ใช้รักษา ฮั่ว หยวนเจี่ย ตั้งแต่เด็ก สิบขันที
ในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 189 หลังจากเกียนสิดได้ทราบว่าโฮจิ๋นและผู้ใต้บังคับบัญชาวางแผนจะกำจัดตน จึงพยายามชักชวนขันทีด้วยกันให้ร่วมแผนในการกำจัดโฮจิ๋น แต่ขันทีก๊กเสง (郭勝 กัวเซิ่ง) ซึ่งเป็นคนสนิทของนางโฮเฮาได้หว่านล้อมให้ขันทีเหล่านั้นให้ปฏิเสธไม่ร่วมแผนกับเกียนสิด หลังจากนั้นโฮจิ๋นจับตัวเกียนสิดได้แล้วนำตัวไปประหารชีวิต แล้วโฮจิ๋นก็ได้เข้าควบคุมหน่วยทหารที่เคยอยู่ใต้บัญชาของเกียนสิด ในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 189 อ้วนเสี้ยวเสนอกับโฮจิ๋นให้กำจัดกลุ่มขันทีแล้วรวบอำนาจ นางโฮเฮาไม่เห็นด้วยกับแผนนี้ ฝ่ายเหล่าขันทีได้ติดสินบนนางบูยงกุ๋น ("舞陽君" อู่หยางจฺวิน) มารดาของนางโฮเฮา และโฮเบี้ยว (何苗 "เหอเหมียว") น้องชายของนางโฮเฮาเพื่อให้ทั้งสองช่วยปกป้องพวกตน ทั้งนางบูยงกุ๋นและโฮเบี้ยวจึงต่อต้านแผนการของโฮจิ๋นเช่นกันโดยอ้างว่าพวกตนเป็นหนี้บุญคุณพวกขันทีเป็นอย่างมาก (เพราะที่นางโฮเฮาได้เป็นพระสนมในพระเจ้าเลนเต้ก็ด้วยการช่วยเหลือของเหล่าขันที) สยาม
ตามภาษามอญ เรียกคนไทยว่า "หรั่ว เซม" (หรั่ว ภาษามอญแปลว่าพวก) จนกระทั่งปัจจุบัน ชาวมลายูและผู้มีเชื้อสายมลายู (รวมถึงในประเทศไทย) ใช้คำเรียกไทยว่า "สยาม" (โดยในภาษามลายูปัตตานีจะออกเสียงว่า สิแย) มาจนถึงปัจจุบัน (ดังเช่นที่ปรากฏในเอกสารของกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบในบริเวณจังหวัดชายแดนภาคใต้) ในภาษาเขมร คำว่า "สยาม" หมายถึง "ขโมย" โดยออกเสียงว่า "ซี-เอม" เมืองเสียมราฐ ซึ่งอยู่ใกล้กับนครวัด จึงมีความหมายว่า "พวกขโมยพ่ายแพ้" ดังนั้น ความหมายของคำว่า "สยาม" ในภาษาเขมรจึงหมายถึง "พวกขโมยป่าเถื่อน" เนื่องจากในยุคที่ขอมเรืองอำนาจ มีคนไทที่อพยพมาจากทางเหนือเข้าสู่ดินแดนภาคอีสานของเขมรซึ่งอาจเข้ามาโดยการกวาดต้อนของชาวเขมรเองเพื่อใช้เป็นแรงงานในการสร้างปราสาทหินต่างๆ คำว่า "สยาม" จึงเป็นคำเขมรที่ใช้เรียกกลุ่มคนไทซึ่งในเวลานั้นชาวเขมรยังมองว่าเป็นแค่คนป่า บนรูปสลักฝาผนัง ณ นครวัด ประเทศกัมพูชาที่แสดงถึงกำลังพลจากอาณาเขตต่าง ๆ ที่ได้เข้ามาร่วมกับพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 มีภาพกองกำลังกองหนึ่งที่มีคำบรรยายใต้ภาพว่า "เนะ สยฺมกุก" (เนะ สยำกุก) [6] ซึ่งแปลได้ความว่า "นี่ เสียมกุก" เป็นกองกำลังต่างหากจากกองกำลังจากอาณาจักรละโว้ ซึ่งรูปสลักฝาผนังได้สลักแยกไว้พร้อมคำบรรยายที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน สันนิษฐานกันว่าอาจเป็นคนไท-ลาวกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งแต่ยังไม่มีข้อสรุปที่แน่ชัดเป็นที่ยอมรับกัน ในภาษาพม่านั้น เรียกคนไทยว่า "เซี้ยน" ซึ่งถ้าดูจากการเขียน จะใช้ตัวสะกดเป็นตัว ม (ซย+ม) แต่ในภาษาพม่านั้นอ่านออกเสียงตัวสะกดตัว ม เป็นตัว น จึงทำให้เสียงเรียกคำว่า "สยาม" เพี๊ยนเป็น "เซี้ยน" ในปัจจุบัน คนในประเทศพม่ามักจะเรียกชนกลุ่มที่พูดภาษา ไท-กะได ต่างๆว่า "เซี้ยน" หรือ ชื่อประเทศหรือพื้นที่ตามด้วยเซี้ยน เช่นเรียกคนไทยว่า "โย้ตะย้าเซี้ยน" (คนสยามโยธยา ซึ่งเมื่อก่อน อยุธยาเป็นเมืองหลวง) หรือไท้เซี้ยน (คนสยามไทย), เรียกคนลาวว่า "ล่าโอ่เซี้ยน" (คนสยามลาว), เรียกคนชนกลุ่มไตในจีนว่า "ตะโย่วเซี้ยน" (คนสยามจีน ซึ่งคำว่า "ตะโย่ว" ในภาษาพม่าแปลว่า "จีน") และเรียกคนไทใหญ่ในรัฐฉานว่า ต่องจยี๊เซี้ยน (สยาม ต่องกี๊ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐฉานในปัจจุบัน และจริงๆแล้วคำว่า "รัฐฉาน" นั้นมันคือ "รัฐสยาม" แต่พม่าออกเสียงเพี้ยนเป็น "เซี้ยน ปี่แหน่" เขียนเป็นอังกฤษว่า Shan State แล้วคนไทยก็ออกเสียงเพี้ยนจากคำอังกฤษ "Shan" เป็น "ฉาน" จึงกลายเป็นรัฐฉานตามการเรียกของคนไทยในปัจจุบัน) และทางการรัฐบาลพม่ากำหนดให้ คนไทยพลัดถิ่นในเขตตะนาวศรี มีสัญชาติเป็น เซี้ยน เช่นเดียวกับคนไทใหญ่ในรัฐฉาน ตามจดหมายเหตุเก่าของจีน ในบริเวณประเทศไทยปัจจุบันนั้น แต่เดิมมีอาณาจักรอยู่ด้วยกัน 2 อาณาจักร คือ อาณาจักร "เซียน" (暹国; น่าจะหมายถึง สยาม หรือ สุโขทัย) ซึ่งอยู่ทางเหนือขึ้น แต่ยังอยู่ใต้ต่ออาณาจักร "ร้อยสนม" (มีผู้สันนิษฐานว่าคืออาณาจักรล้านนา-ไทใหญ่) และอาณาจักร "หลัววอ" (羅渦国; น่าจะหมายถึง อยุธยา ซึ่งจีนยังใช้ชื่อของ ละโว้ เรียกอยู่) ซึ่งอยู่ทางใต้ลงไป โดยอาณาจักร "เซียน" นั้นมักประสบปัญหาขาดแคลนอาหาร ต้องนำเข้าข้าวจากอาณาจักร "หลัววอ" จนในที่สุด อาณาจักร "เซียน" และอาณาจักร "หลัววอ" ได้รวมกันเข้า ทางราชสำนักจีนจึงได้รวมเรียกชื่ออาณาจักรใหม่ที่เกิดจากการรวมกันดังกล่าวว่า อาณาจักร "เซียนหลัว" (暹罗国; ภาษาจีนกลางยุคปัจจุบัน="เซียนหลัวกว๋อ" ภาษาจีนแต้จิ๋ว = "เสี่ยมล้อก๊ก") ซึ่งได้กลายเป็นนามเรียกอาณาจักรโดยชาวจีนมาจนกระทั่งมีการเปลี่ยนชื่อประเทศเป็นประเทศไทย จึงได้เปลี่ยนชื่อเรียกเป็น "ไท่กว๋อ" (泰国) นักนิรุกติศาสตร์และนักประวัติศาสตร์บางคน ได้แสดงถึงความใกล้เคียงกันของคำว่า สยาม และ ฉาน (Shan) ซึ่งใช้เรียกอาณาจักรของคนไทบริเวณตอนใต้ของจีน ทางตอนเหนือของพม่า และทางรัฐอัสสัมของอินเดีย สยาม เป็นคำเรียกของชาวตะวันตก ที่มาทำการค้า การเดินทางมาทางเรือต้องผ่านพม่าก่อน ชาวพม่าบอกชาวตะวันตกว่า เซียม ชาวไท ออกเสียงเป็น เซียน ซึ่งปัจจุบันเป็น ฉานเนื่องจากชาวพม่าออกเสียง น.หนู ไม่ได้ จึงเพี้ยนเป็น ม.ม้า ฉานชาวพม่าหมายถึง รัฐฉาน ในประเทศพม่า, อาณาจักรล้านนา ในไทย, ลาว ,ภาคอีสานตอนเหนือ ในไทย, ตอนใต้ของยูนนาน ในจีน,ด้านตะวันตกของภาคเหนือในเวียดนาม ชาติไทยนั้นกลัว อินเดีย เพราะว่าอินเดียเคยล้มอาณาจักรไชยาได้ ซึ่งไทยสู้ไม่ได้ในยุคนั้น จึงมีภาษาของอินเดียปะปนอยู่มาก ทั้งในภาษาไทยและศาสนาพุทธด้วย พายุไห่ถาง
พายุไห่ถางนั้นอาจหมายถึง รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
คำว่า ฮาตาเกะ (はたけ) มีความหมายว่า ไร่นา อาณาจักรโชซ็อนโบราณ
เรื่องของ ทันกุน นี้ก็คือตำนานพระเจ้าสร้างโลกของ เกาหลี ที่มีคล้ายๆกันกับของชนชาติอื่นๆ ที่เชื่อในเรื่องพระเจ้าสร้างโลกกันมาแต่ยุคสมัยโบราณ ในตำนานกล่าวว่า ทันกุน นั้นสืบเชื้อสายมาจากเสด็จปู่ พระเจ้าฮวานิน ผู้เป็นเทพแห่งสวรรค์ โอรสของ พระเจ้าฮวานิน คือ พระเจ้าฮวานุง ได้ขอประทานให้พระองค์ได้มาอาศัยอยู่บนโลก โดยขอสถานที่ที่มีหมู่บ้านและภูเขา พระเจ้าฮวานิน จึงประทานที่แห่งหนึ่งให้อยู่ทึ่บริเวณภูเขา แทแบก ปัจจุบันคือภูเขาแพกทู หรือ ไป่ถู หรือ ไป่โถว ในภาษาจีน อยู่ตรงพรมแดนกั้นระหว่างประเทศจีนและภาคเหนือของประเทศเกาหลีเหนือ แปลว่า ภูเขาหัวขาว เป็นภูเขาไฟเก่าที่มีทะเลสาบใหญ่ ปากปล่องภูเขาไฟอยู่บนยอดเขา พระเจ้าฮวานินยังได้มอบคนจำนวน 3000 คน มาเป็นข้ารับใช้พระเจ้าฮวานุงอีกด้วย พระเจ้าฮวานุงก่อร่างสร้างเมืองขึ้นจากดินแดนแห่งนั้น โดยตั้งชื่อว่า ซินซี แปลว่าเมืองแห่งเทพ โดยได้บันดาลให้เกิดมีเมฆ ลม และฝน แล้วสอนให้ผู้คนของพระองค์ทั้งหมดให้รู้จักกับศาสตร์และศิลป์ต่างๆ รวมถึงการเพาะปลูก และยังได้ออกกฎหมายเพื่อปกครองข้าแผ่นดินอย่างเป็นสุข พายุโนอึล
พายุพงซ็อนฮวานั้นหมายถึง ซูโจว
วัดหานซาน (อังกฤษ: Hanshan Temple หรือ Cold Mountain Temple; จีนตัวย่อ: 寒山寺) เป็นวัดและพระอารามในพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงในเมืองซูโจว อยู่ใกล้กับสะพานเฟิ่งเฉียวหรือสะพานเมเปิล (อังกฤษ: Fengqiao หรือ Maple Bridge; จีนตัวย่อ: 枫桥) ราว ทางตะวันตกของเมืองเก่าซูโจว วัดหานซานมีชื่อเสียงมากในแถบเอเชียตะวันออกเนื่องจากมีบทกวีอันโด่งดังชื่อ "จอดเรือที่สะพานเมเปิล" (อังกฤษ: A Night Mooring near Maple Bridge; อักษรจีนตัวย่อ: 夜泊枫桥) เขียนโดยกวีผู้โด่งดังในสมัยราชวงศ์ถัง (ประมาณ 618-907 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ชื่อ จางจี้ (อังกฤษ: Zhang Ji; จีนตัวย่อ: 张继) กล่าวถึงวัดหานซานแห่งนี้ไว้ในบทกวีของเขาว่า ฮอโลคอสต์
ส่วนคำในพระคัมภีร์ไบเบิล คำว่า Shoah (שואה) (หรืออาจจะสะกดว่า Sho'ah และ Shoa) หมายถึง "ความหายนะใหญ่หลวง" เป็นคำในภาษาฮีบรูที่ใช้บรรยายถึงการล้างชาติโดยนาซีในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 ชาวยิวได้ใช้คำว่า "Shoah" ด้วยเหตุผลหลายประการด้วยกันรวมไปถึงใจความของคำว่า "holocaust" ที่มีความหมายไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากเป็นการบรรยายถึงวัฒนธรรมนอกรีตของชาวกรีกโบราณ จังหวัดคย็องซังใต้
จังหวัดคย็องซังใต้ เป็นจังหวัดที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเกาหลีใต้ โดยมีเมืองเอกตั้งอยู่ที่ชังว็อน โดยประกอบด้วยมหานครหลักและท่าเรือปูซาน โดยมีวัดแฮอินซาที่เป็นมรดกโลกของยูเนสโก โดยเป็นวัดแบบพุทธ ซึ่งเป็นที่อยู่ของ "พระไตรปิฎกแห่งชาติเกาหลี" ทำให้ดึงดูดนักท่องเที่ยวได้เป็นจำนวนมาก มีโรงงานประกอบรถยนต์และปิโตรเคมีขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่ทางภาคใต้ของจังหวัดขยายจากเมืองอุลซัน ไปสู่ปูซาน ชังว็อน และชินจู ชูซ็อก
ชูซ็อก () เดิมรู้จักกันในชื่อของ ฮันกาวี () เป็นชื่อของวันสำคัญในช่วงเทศกาลเพาะปลูกของชาวเกาหลี โดยตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 ซึ่งตรงกับวันพระจันทร์เต็มดวงตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งเป็นวันขอบคุณพระเจ้า เป็นวันหยุดเพื่อการเฉลิมฉลอง 3 วัน ผู้คนในครอบครัวจะเดินทางมาพบกันเพื่อเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยวของแต่ละปี และมีทำการทำพิธีไหว้พระจันทร์เพื่อขอบคุณ และขอพรเพื่อเป็นสิริมงคลแก่ปีถัดไป สำหรับบางครอบครัวนั้นยังถือเป็นการไหว้บรรพบุรุษในวันเดียวกันนี้ด้วยเช่นกัน อาหารที่เป็นสัญลักษณ์ของเทศกาลดังกล่าวคือ ต็อก หรือเค้กข้าว ซึ่งเป็นขนมประจำชาติเกาหลีที่ทำจากแป้งข้าวเหนียวปั่นใส่ไส้จำพวกถั่วและน้ำตาล ไทยเชื้อสายจีน
กวางไสหรือกวางสี (จีน: 廣西 ; ภาษากวางตุ้ง: gwong2-sai1) เป็นกลุ่มชาวจีนที่อพยพมาจากมณฑลกวางสี ส่วนใหญ่มาจากอำเภอหยง (容縣) และแถบอำเภอใกล้เคียง ช่วงแรกอพยพมาอยู่แถบประเทศมาเลเซียก่อนแล้วค่อยๆเดินเท้าอพยพเข้ามาสู่ประเทศไทย อาศัยอยู่มากในอำเภอเบตง จังหวัดยะลา และตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พูดภาษาจีนกวางตุ้ง (ภาษาจีน:粵語) สำเนียง Gōulòu (ภาษาจีน:勾漏方言) เป็นภาษาหลัก ชาวจีนกวางไสเป็นเกษตรกร ทำสวนยางพารากันเป็นส่วนมาก ไม่สันทัดเรื่องการค้าขาย จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันมากนัก ศาลเจ้าโจวซือกง
ศาลเจ้าโจวซือกง ตลาดน้อย หรือ ซูนเฮงเกียงเฉ่งจุ้ยจ้อซูกงเบี้ยวตั๊ดลัดอา ( จีน: 順興宮清水祖師公廟噠叻仔 "Shùn xìng gōng qīngshuǐ zǔshī gōng miào dā lè zǐ" , Pe̍h-ōe-jī: sūn-hing-kiong－tshing－tsuí－tsóo-su-kong-biō-ta̍t-la̍t-á ศาลเจ้าเก่าแก่อายุประมาณ 200 ปี ณ​ ตลาดน้อย ย่านยาวราช มีชื่อเสียงด้านการจัดประเพณีกินเจได้ยิ่งใหญ่ตามประเพณีจีนโบราณ เป็นศูนย์กลางของชาวจีนฮกเกี้ยนในกรุงเทพมหานคร ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฮกเกี้ยนแห่งประเทศไทย สวนหว่างซือ
สวนหว่างซือ (; ) ในเมืองซูโจว (Suzhou) เป็นหนึ่งในสวนจีนโบราณทรงคุณค่าที่สุดในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ที่เลขที่ 11 ถนนไต้เฉิงเฉี่ยว ในเขตกูซู (เดิมเรียก เขตชางหลาง) (沧浪区带城桥路阔家头巷11号) และได้รับการยกย่องเป็นมรดกโลก โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ร่วมกับสวนโบราณเมืองซูโจวแห่งอื่นๆ ด้วย การออกแบบสวนแสดงถึงทักษะชั้นสูงของนักออกแบบซึ่งสามารถผสมผสานศิลปะ ธรรมชาติ และสถาปัตยกรรมเข้าด้วยกันอย่างงดงามและเป็นหนึ่งเดียวได้ สวนหว่างซือได้รับการชื่นชอบเป็นอย่างมากโดยเฉพาะสำหรับผู้ที่ศึกษาการออกแบบในด้านมิติ ความชัดลึก ความแตกต่างหรือตัดกัน และการหยิบยืมมุมมอง (borrowed scenery) ฮวงจุ้ย (ศาสตร์)
ฮวงจุ้ย (อังกฤษ: Feng Shui ตัวย่อ: 风水 ตัวเต็ม: 風水 พินอิน: fēngshuǐ "เฟิงสุ่ย" IPA: /fɤŋ ʂueɪ/) หมายถึง สภาวะแวดล้อม หรือการอยู่อาศัยให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อม ในคติของชาวจีน มีลักษณะใกล้เคียงสถาปัตยกรรมศาสตร์ คำว่า ฮวงจุ้ย มาจากคำว่า ลม(ฮวง)และ น้ำ(จุ้ย) ออกเสียงตามสำเนียง จีนแต้จิ๋ว ฮอโลคอสต์
คำว่า "holocaust" เป็นการแปลความหมายมาจากคำว่า "Shoah" ซึ่งเป็นคำในภาษาฮีบรูในความหมายว่า เหตุหายนะใหญ่หลวง ความฉิบหาย มหันตภัยและการทำลายล้าง ซึ่งปรากฏในหนังสือที่มีชื่อว่า "Sho'at Yehudei Polin" ในกรุงเยรูซาเลม ซึ่งต่อมาได้แปลเป็น "การล้างชาติโดยนาซีต่อชาวยิวในโปแลนด์" ส่วนก่อนหน้านั้น คำว่า "Shoah" เป็นคำที่ใช้บรรยายถึงพรรคนาซีว่าเป็นความหายนะใหญ่หลวง  ลัทธิช็อนโด
ชอนโดเกียว (ภาษาเกาหลี: ฮันกุล: 천도교; ฮันจา: 天道敎; อังกฤษ: Cheondoism) หรือ "ศาสนาแห่งวิถีสวรรค์" ศาสนานี้แสดงออกอย่างเปิดเผยว่า "รักชาติ" และก่อตั้งมาเพื่อต่อต้านการฉ้อราษฎร์บังหลวง และการรุกรานของต่างชาติ ศาสนาวิถีแห่งสวรรค์ก่อตั้งเมื่อคริสต์ศักราช 1860 ในช่วงแรกเรียกว่า "ทงฮัก" ซึ่งมีความหมายว่า "การเรียนรู้แบบตะวันออก" แตกต่างกับศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกเป็นตัวแทนในเวลานั้น ขบวนการนี้เติบโตจนถึงขึ้นมาเป็นการปฏิวัติชาวนาในคริสต์ศักราช 1890 และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ชอนโดเกียว" ผู้นำศาสนานี้มีบทบาทสำคัญในขบวนการต่อต้านญี่ปุ่นสมัยอาณานิคม นิจิเร็นโชชู
เมื่อผู้นับถือใหม่ผ่านพิธีรับศีล ("โกจูไก") ซึ่งประกอบพิธีโดยพระสงฆ์เบื้องหน้าโกฮนซงประจำวัด ("โจจูโกฮนซง") จึงจะได้รับมอบโกฮนซงส่วนบุคคลจากทางวัดเพื่อประดิษฐานไว้บูชาในที่พักอาศัย และจะถือเป็นหน้าที่ต้องปกป้องโกฮนซงตลอดไปเสมือนการปกป้องพระพุทธะ ถือประหนึ่งว่าได้นิมนต์พระนิจิเร็นไดโชนิงเข้ามาพำนักในที่พักอาศัยของตน และจะได้รับโกฮนซงเพียงองค์เดียวตลอดชีวิต จะมีการถ่ายโอนให้แก่ลูกหลานที่เป็นนิจิเร็นโชชูเสมือนมรดกทางธรรมะในกรณีเมื่อตนสิ้นชีวิตเท่านั้น หากไม่มีผู้สืบทอดโกฮนซงองค์นั้นจะถูกส่งคืนทางวัดไปเพื่อทำพิธีปิดเนตร แต่เป็นสิ่งที่สะเทือนความรู้สึกชาวนิจิเร็นโชชูเป็นอย่างยิ่ง จิมซาจุ่ย
จิมซาจุ่ย (จีนตัวเต็ม: 尖沙咀 หรือ 尖沙嘴) เป็นพื้นที่ในเขต Yau Tsim Mong ของเขตบริหารพิเศษฮ่องกง ซึ่งมีความสำคัญทางเศรษฐกิจและการท่องเที่ยวเป็นอันมาก เพราะเป็นที่ตั้งของโรงแรม ศูนย์การค้า และสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง ปะเทดลาว
กลุ่มปะเทดลาวถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าร่วมการประชุมเพื่อทำข้อตกลงเจนีวาว่าด้วยอินโดจีน ใน พ.ศ. 2497 หลังจากนั้นกลุ่มนี้ได้ก่อตั้งแนวลาวฮักซาดเป็นแนวร่วมของพรรคปฏิวัติประชาชนลาวหรือพรรคคอมมิวนิสต์ และยังเป็นชื่อเรียกของขบวนการปฏิวัติที่ยึดอำนาจได้เด็ดขาดเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2518 เกียนสิด
เมื่อพระเจ้าเลนเต้ประชวรหนักใกล้สวรรคต พระองค์ได้เรียกเกียนสิดมาปรึกษาเรื่องรัชทายาท เกียนสิดแนะนำว่าควรให้หองจูเหียบซึ่งเป็นพระโอรสองค์เล็กขึ้นครองราชย์ แต่เนื่องจากโฮจิ๋น พระปิตุลาของหองจูเปียนพระโอรสองค์โตยังกุมอำนาจทางการทหารอยู่ จึงควรให้สังหารโฮจิ๋นเสีย พระเจ้าเลนเต้ทรงเห็นชอบจึงส่งคนไปเรียกโฮจิ๋นเพื่อลวงสังหาร แต่แผนการของเกียนสิดกลับรั่วไหล โฮจิ๋นทราบความจึงคิดกำจัดเหล่า 10 ขันที  องเมียวสะ
อนึ่งชื่อสมาชิกของวงจะมีความหมายเกี่ยวข้องกับแมว ดังนี้คุโรเนโกะ แปลว่า "แมวดำ", มาทาทาบิ แปลว่า เปลวไฟแต่พ้องเสียงกับความหมายที่ว่า "เป็นที่รักของแมว", มาเนกิ แปลว่ายักษ์แต่พ้องเสียงกับ "แมวกวัก", คารุคัง แปลว่าความชั่วร้าย แต่ก็พ้องเสียงกับชื่อยี่ห้ออาหารแมว และโทระ แปลว่า "เสือ" ซึ่งเป็นสัตว์ตระกูลแมว จู่ซือ
จู่ซือ () บางตำราแปลว่า "ปรมาจารย์" หมายถึง ผู้ก่อตั้งหรือเจ้าสำนักองค์การศาสนาในประเทศจีน ใช้ในศาสนาพุทธ ลัทธิเต๋า ลัทธิเซียนเทียนเต้า ลัทธิอนุตตรธรรม เป็นต้น  ทะเลสาบคานาส
ทะเลสาบคานาส () หรือ คานาซือ (喀纳斯, พินอิน: Kānàsī Hú) หรือ ฮานาซือ (哈纳斯) ในภาษาจีน เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่อยู่ท่ามกลางวงโอบล้อมของเทือกเขาอัลไต มีพื้นที่กว่า 2,000 ตารางกิโลเมตร โดยอยู่บริเวณตอนเหนือสุดของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ อยู่ระหว่างพรมแดนจีนกับคาซัคสถาน โดยคำว่า "คานาส" เป็นภาษามองโกล แปลว่า "ทะเลสาบท่ามกลางขุนเขา" นิจิเร็นโชชู
พุทธมามกะนิจิเร็นโชชูจะเรียกสังกัดตนเองว่าฮกเกโกะตามที่ปรากฏในไดโงฮนซงนิกายนี้มีสิ่งสักการบูชาเป็นของตนเรียกว่า โกฮนซง หรือ พระบรมปูชนียวัตถุ ซึ่งเป็นดั่งแผนภูมิจำลองธรรมสภาที่ปรากฏในสัทธรรมปุณฑริกสูตร และเป็นดั่งการจำลองพระสูตรให้เป็นกายภาพ จารึกด้วยอักขระจีนโดยมีคำว่านามูเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง (นโม สัทธรรมปุณฑริกสูตร นิจิเร็ง) อยู่ตรงกลางในลักษณะแนวตั้งรายล้อมด้วยตัวแทนสภาพภูมิชีวิตต่าง ๆ สี่มุมของโกฮนซงมีชื่อของท้าวจตุโลกบาลปรากฏอยู่ และปรากฏข้อความสิ่งสักการบูชาสูงสุดของโลกนับจากหลังการปรินิพพานของพระพุทธะ ฮูดู
ฮูดู คือความเชื่อทางไสยศาสตร์แขนงหนึ่ง ซึ่งผสมผสานระหว่างความเชื่อทางไสยศาสตร์พื้นบ้านของชาวแอฟริกันกับความเชื่อของชาวอเมริกัน โดยมีพื้นฐานมาจากความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรและธรรมชาติของแอฟริกันโบราณ ความเชื่อแขนงนี้แพร่สู่ประเทศสหรัฐอเมริกาผ่านทางทาสชาวแอฟริกันตะวันตกในรูปแบบของเครื่องราง เวทมนตร์คาถาทั้งเพื่อการรักษา ป้องกันเคราะห์ อวยพร เครื่องรางที่เป็นเอกลักษณ์ของความเชื่อแขนงนี้คือ โมโจ (Mojo) มีลักษณะเป็นถุงใส่สมุนไพร รากไม้ เศษกระดูกหรือชิ้นส่วนเล็กๆของสัตว์ เหรียญ หินต่างๆ ตลอดจนวัสุอื่นๆ ที่เชื่อว่ามีพลังพิเศษ ฮองฮูสง
ฮองฮูสง (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เป็น 1 ใน 3 แม่ทัพใหญ่ซึ่งมีหน้าที่ในการปราบปรามโจรโพกผ้าเหลือง อันได้แก่ โลติด ฮองฮูสง จูฮี เป็นผู้ที่ปราบทัพ เตียวเหลียง เตียวโป้ ด้วยการใช้ไฟ หลังจาก เตียวก๊ก ตายก็ยังทำลายสุสานและขโมยหัวเตียวก๊กออกมาจากศพ หลังเสร็จศึกปราบโจรโพกผ้าเหลือง ฮองฮูสงก็ได้รับยศเป็นแม่ทัพบัญชาการกลาง ต่อมาเหล่าสิบขันทีได้เรียกให้จ่ายสินบน แต่ฮองฮูสงกลับปฏิเสธ เหล่าสิบขันทีก็ได้ฮองฮูสงปลดจากตำแหน่งลง ฮะฮะกิงิ
ฮะฮะกิงิ เป็นพืชชนิดหนึ่ง มีชื่อเรียกในภาษาญี่ปุ่นอย่างอื่นได้ว่า โฮกิงุสะ (Houkigusa) หรือ โฮกิงิ ( houkigi )หรือชื่อภาษาอังกกฤษว่า โคเชีย ( Kochia )เป็นไม้พุ่ม มีต้นกำเนิดในยุโรปตอนใต้ แล้วแพร่พันธุ์สู่ประเทศจีน ต่อมาถึงญี่ปุ่น ( มีประวัติการแพร่พันธุ์ย้อนหลังไปได้กว่า 1000 ปี )เมล็ดเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า ทงบุริ (tonburi)ใช้เป็นสมุนไพรประกอบอาหาร บางชนิดสามารถใช้เป็นอาหารสัตว์ เมื่อแห้งแล้วสามารถทำเป็นไม้กวาดได้ ฮุ่ยเหนิง
พระฮุ่ยเหนิง () หรือ ท่านพุทธทาสภิกษุ ออกเสียงว่า "เว่ยหลาง" เป็นภิกษุที่มีชีวิตสมัยราชวงศ์ถัง เป็นสังฆปรินายกองค์ที่ 6 ในนิกายเซนนับจากพระโพธิธรรม หลังจากสืบทอดบาตรจีวรและธรรมจากพระสังฆปริณายกองค์ก่อน คือ หวางยั่น (ฮ่งยิ้ม) เป็นพระสังฆปริณายกแห่งนิกายเซนองค์ที่ 5 เจ้าอาวาสวัดตุงซั่น ซูโจว
เมืองซูโจวมีต้นกำเนิดตั้งแต่สมัยแคว้นอู๋ เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งในแถบลุ่มแม่น้าแยงซี (จีนตัวเต็ม: 揚子; จีนตัวย่อ: 扬子; พินอิน: Yángzǐ) ใน ยุคชุนชิว (แปลว่า ยุคฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง หรือ ฤดูวสันต์และฤดูสารท; อังกฤษ: Spring and Autumn Period; จีนตัวย่อ: 春秋時代; พินอิน: Chūnqiū Shídài) สมัยราชวงศ์โจว มีบันทึกว่าชนเผ่าพื้นเมืองชื่อ กัวอู อาศัยอยู่ในบริเวณที่เป็นเมืองซูโจวในปัจจุบัน ชนเผ่าพื้นเมืองเหล่านี้สร้างบ้านเรือนรวมกลุ่มกันเป็นหมู่บ้านอยู่ตามริมเขาบริเวณรอบๆ ทะเลสาบไท่ ซูโจว
เขตกูซู (อังกฤษ: Gusu District ; จีนตัวย่อ: 姑苏区; พินอิน: "Gūsū Qū") หรือที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า เขตมืองเก่าซูโจว ถือเป็นเขตศูนย์กลางของเมืองซูโจว โดยทางด้านทิศตะวันออกของเขตเมืองเก่าเป็นสวนอุตสาหกรรมซูโจว (Suzhou Industrial Park) และทางตะวันตกเป็นเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซูโจว (Suzhou High & New Technology Development Zone) แทว็อนกุนฮึงซ็อน
เมื่อพระเจ้าโคจงขึ้นครองราชย์ ตระกูลคิมแห่งอันดงซึ่งครอบครองตำแหน่งระดับสูงต่าง ๆ อยู่ในขณะนั้นก็ถูกขับออกจากราชสำนักไปจนเกือบหมดสิ้น โดยที่มีตระกูลโจแห่งพุงยางนำโดยพระอัยยิกาตระกูลโจและโจโดซุน ([]error: {{lang-xx}}: no text (help)) ขึ้นมามีอำนาจแทน อย่างไรก็ตามแทว็อนกุนก็ได้ทรงแสดงศักยภาพโดยการยึดอำนาจการปกครองจากตระกูลโจมาไว้แก่ตนเอง โดยแทว็อนกุนทรงสามารถดำเนินการปฏิรูปการปกครองของราชสำนักโชซอน ซึ่งเสื่อมลงและเต็มไปด้วยการทุจริตจากการปกครองของราชนิกูลแบบ<i data-parsoid='{"dsr":[3729,3737,2,2]}'>เซโด โดยมีพื้นฐานบนหลักของลัทธิขงจื้อ และแก้ไขปัญหาการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายของขุนนาง โดยแทว็อนกุนได้กำจัดต้นเหตุแห่งการแบ่งฝักฝ่ายของขุนนางคือ สำนักปราชญ์ขงจื้อต่าง ๆ ตามหัวเมืองเรียกว่า ซอวอน (Korean: 서원 書院) โดยแทว็อนกุนทรงสั่งปิด<i data-parsoid='{"dsr":[3966,3975,2,2]}'>ซอวอน</i>ทั่วอาณาจักรโชซอนกว่าสี่ร้อยแห่ง ท่ามกลางการประท้วงของขุนนางและนักปราชญ์ต่าง ๆ เพราะนอกจากจะเป็นที่ปลูกฝังความคิดแบ่งฝ่ายแล้ว<i data-parsoid='{"dsr":[4101,4110,2,2]}'>ซอวอน</i>ยังเป็นสถานที่สำหรับเซ่นไหว้บูชานักปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงชาวจีนและชาวเกาหลีต่าง ๆ ซึ่งแทวอนกุนได้ทำการตอบโต้ว่า "...ข้าจะไม่ยอมรับแม้แต่การฟื้นคืนชีพของขงจื้อ ถ้าหากว่านั่นจะเป็นการทำร้ายประชาชน..."[3] จึงกล่าวได้ว่าการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายของขุนนางเกาหลีที่ดำเนินมานานหลายร้อยปี สิ้นสุดลงในสมัยของแทวอนกุนนั้นเอง ฟูจิซาวะ
ฟูจิซาวะ ( "Fujisawa") สามารถหมายถึง ป้อมปราการโก๋ลวา
ป้อมปราการโก๋ลวา () เป็นป้อมปราการที่มีความสำคัญทางโบราณสถานในปัจจุบันทั้งอยู่บริเวณเขตดงอาน เมืองฮานอย ประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของใจกลางกรุงฮานอย ที่โก๋ลวามีการค้นพบซากโบราณต่างๆในยุคสำริด อันได้แก่ วัฒนธรรมฟุงเหวียนและวัฒนธรรมดงเซิน แม้ว่าภายหลังจะมีการจัดตั้งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเอิวหลัก ในช่วง 3 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ป้อมโก๋ลวาได้มีการก่อสร้างบูรณะเพิ่มเติมได้เพิ่มขึ้นในช่วงราชวงศ์ต่อมา ป้อมโก๋ลวา ยังคงเป็นศูนย์กลางทางการเมืองที่สำคัญของชาวเวียตนามจนถึงศตวรรษที่ 10
ชื่อของป้อม คำว่า "โก๋ลวา" มาจาก คำศัพท์จีน-เวียดนาม คำว่า 古螺, ที่แปลว่า "เกลียวโบราณ", ซึ่งได้มีนักภาษาศาตร์เวียดนามอธิบายคำว่า "โก๋ลวา" ว่าอาจจะสันนิษฐานที่มาของป้อมปราการที่นำมาตั้งชื่อได้สะท้อนให้เห็นถึงโครงสร้างแบบหลายชั้นของกำแพงคูเมืองและคูน้ำ  สิบขันที
ในเดือนแปดของปี ค.ศ. 189 เหล่าขันทีวางแผนจะลอบสังหารโฮจิ๋น จึงออกพระราชเสาวนีย์ในพระนามของนางโฮเฮาเรียกให้โฮจิ๋นเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้านางโฮเฮา โฮจิ๋นหลงกลจึงสิ้นชีพด้วยน้ำมือของเหล่าขันทีผู้ซึ่งประกาศว่าโฮจิ๋นมีความผิดฐานคิดการกบฏ หลังจากโฮจิ๋นเสียชีวิต เง่าของ (吳匡 "อู๋คฺวัง") และจางจาง (張璋) ผู้ใต้บังคับบัญชาของโฮจิ๋น พร้อมด้วยอ้วนเสี้ยว อ้วนสุด และคนอื่น ๆ ได้นำกำลังบุกเข้าไปในพระราชวังและสังหารเหล่าขันทีเพื่อแก้แค้นให้โฮจิ๋น โดยทำการสังหารใครก็ตามที่ดูคล้ายขันทีโดยไม่พิจารณาให้ถี่ถ้วน ชายวัยหนุ่มบางคนที่ไม่มีหนวดเคราจึงจำใจต้องถอดกางเกงตัวเองต่อหน้าทหารเพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่ใช่ขันที ในระหว่างการโจมตีนั้น เหล่าขันทีเข้าควบคุมตัวนางโฮเฮา พระเจ้าเช่าตี้ (หองจูเปียน) และตันลิวอ๋อง (หองจูเหียบ) เป็นตัวประกันและพยายามหนีออกจากพระรางวัง โลติดได้เข้าขวางขันทีต๋วนกุย (段珪 "ตฺวั้นกุย") ช่วยเหลือนางโฮเฮาจากขันทีต๋วนกุยไว้ได้ โฮเบี้ยวผู้เป็นใจด้วยเหล่าขันทีถูกสังหารโดยเง่าของและตั๋งบุ่น (董旻 "ต่งหมิน") น้องชายของตั๋งโต๊ะ ในการโจมตีครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตกว่าสองพันคน ศาลเจ้าเฉ้งจุ้ยจ้อซุ้ก๋ง
[[หมวดหมู่:วันที่ 8 ของงานกินเจ นับว่าเป็นวันที่สำคัญของงานกินเจ ที่ศาลเจ้าเฉ้งจุ้ยจ้อซุ้ก๋ง ผู้มีจิตศรัทธาจากทั่วทุกอำเภอ และจากต่างจังหวัดมาร่วมเดินข้ามสะพานโกยฮั่น เป็นจำนวนมาก ทำให้ศาลเจ้าที่กว้างขวางพอสมควรคับแคบไปทันที ไม่ว่าฝนจะตกฟ้าจะร้องเพียงใด ก็ไม่สามารถทำให้มหาชนเหล่านั้นละความศรัทธาได้ ในอดีตศาลเจ้าเฉ้งจุ้ยจ้อซุ้ก๋งมีเพียงสะพานไม้แคบๆให้คนเดินผ่านได้เพียงไม่กี่คน แต่ปัจจุบัน(ตามรูปข้างบน) แรงศรัทธาของประชาชนทำให้ได้สร้างสะพานคอนกรีตที่แข็งแรง ทนทาน และสวยงามเป็นอย่างยิ่ง เป็นที่เล่าขานว่าเป็นศาลเจ้าที่มีสะพานสะเดาะเคราะห์ที่สวยงามที่สุด มีลักษณะถูกต้องตามตำราฮวงจุ้ย บนราวสะพานมีรัศมี ประจำปีเกิดทั้ง 12 ราศี มี ดิน น้ำ ลม ไฟ ผู้ทีเดินข้ามสะพาน เหมือนเดินอยู่ท่ามกลางเทพเจ้า สวรรค์เปิด ฟ้า ดิน รับรู้ ก่อนเดินสะพานโกยฮั่น ทางศาลเจ้าจะมีรูปแทนตัวทำด้วยกระดาษลงเส้นสีชัดเจนว่าเป็น ชาย หรือ หญิง เสียบธูป 3 ดอก บนรูปแทนตัวให้เขียน ชื่อ นามสกุล วันเดือนปีเกิด พร้อมทั้งตัดเศษผม เศษเล็บมือ เล็บเท้า และเศษชายเสื้อผ้า ใส่ในรูปแทนตัวของแต่คน ถือเดินข้ามสะพาน ขณะเดินก็ให้ทำจิตใจให้ผ่องใส มีสมาธิ ตั้งจิตอฐิษาน ขอให้หมดทุกข์หมดโศก ปราสจากโรคภัยไข้เจ็บ และอันตรายทั้งปวง หากผู้ใดมีเคราะห์ร้าย หรือมีสิ่งไม่ดีที่แอบแฝงอยู่ในตัว ก่อนเดินข้ามจนสุดสะพานก็จะล้มลงไป บางรายยังเดินไม่ถึงครึ่งทางของสะพานก็ลมลงแล้ว ซึ่งทุกๆปี ผู้ที่มีอาการดังกล่าวจะเยอะมาก แต่ไม่ต้องกลัวเพราะมีเจ้าหน้าที่ทางศาลเจ้าคอยดูแลอยู่ จะช่วยกันอุ้มเข้าไปบนศาลเจ้า ให้เทพเจ้าทำพิธีปัดเป่าให้เป็นรายๆไปโดยไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น เมื่อเดินมาสุดสะพานจะมีเจ้าหน้าที่ศาลเจ้าคอยเก็บรูปแทนตัวท่านนำมารวบรวมกัน และทำพิธีเผาหลังจากปิดสพานในเวลา 23.59 น. แล้วนำเถ้าถ่านนั้น จะนำไปใส่หม้อดินปิดผ้าแดง เพื่อนำเคราะห์ของท่านไปลอยกลางทะเล ปัจจุบันการเดินสะพานโกยฮั่น มิใช่มีเพียงเฉพาะผู้ที่มากินเจเท่านั้น แต่จะเปิดกว้างสำหรับทุกคน ทุกเชื้อชาติ ทุกศาสนา ใครก็ตามที่มีความเชื่อ ความศรัทธา ก็สามารถเดินข้ามสะพานโกยฮั่นได้ทั้งสิ้น เพราะสิ่งที่ได้รับคือ ความสุขกาย ความสุขใจ ความสะบายใจ จิตใจผ่องใส]] ฮก ลก ซิ่ว
ฮก ลก ซิ่ว (; พินอินกวางตุ้ง: Fuk1 Luk6 Sau6; ) เป็น 3 เทพเจ้าจีน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แทนความเป็นมงคล 3 ประการของจีน แห่งการอวยพร ปัจจุบันนิยมสร้างเป็นเทวรูปประดับตั้งวางอยู่ภายในบ้าน ฮก ลก ซิ่ว
ลก (ในภาษาแต้จิ๋ว) หรือ ลู่ (ภาษาจีนกลาง) () หมายถึง บุญวาสนา อำนาจ เกียรติยศ ลักษณะของลก เป็นรูปขุนนางจีนสวมหมวก มีปีกหมวกกางออกไปสองข้าง มือถือคทายู่อี่ ซึ่งเป็นคทาแห่งความสมปรารถนา มีกวางเป็นสัญลักษณ์ เพราะพ้องเสียงกับคำว่า ยศถาบรรดาศักดิ์ โฮง
นอกจากโฮงจะหมายถึงพระราชวัง วัง หรือตำหนักอันเป็นสถานที่ประทับของพระมหากษัตริย์ เจ้าผู้ครองนคร เจ้าเมือง และพระบรมวงศานุวงศ์ของเจ้านายฝ่ายหัวเมืองลาว-อีสานแล้ว คำว่า โฮง ยังหมายถึง โรง หรือห้องโถงที่มีขนาดใหญ่ด้วย[3] อาทิ โฮงอุปโป (โรงทานหรือหอแจก) โฮงธรรม (ศาลาการเปรียญ) โฮงกะดี (กุฏิพระ) โฮงเจ้าพ่อ (หอผีหรือศาลเจ้า) โฮงซ้าง (โรงช้าง) โฮงม้า (โรงม้า) โฮงหมอ (คลินิก) โฮงแฮม (โรงแรม) โฮงเฮียน (โรงเรียน) โฮงหนัง (โรงหนัง) เป็นต้น พระเจ้าโจวไท่
พระเจ้าโจวไท่ (; แปลว่า มหาราชแห่งโจว) หรือ กู่กงตั่นฟู่ (; แปลว่า พระยาตั่นฟู่ผู้ชรา) เป็นผู้ปกครองและกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองโจวในช่วงราชวงศ์ซาง ต่อมา เหลนของพระองค์ผู้มีพระนามว่า ฟา (發) หรือ พระเจ้าโจวอู่ ได้ยกทัพเข้าครอบครองเมืองซางและสถาปนาราชวงศ์โจว ฮก ลก ซิ่ว
ซิ่ว (ในภาษาแต้จิ๋ว) หรือ โซ่ว (ภาษาจีนกลาง) () หมายถึงอายุยืน 
ลักษณะของซิ่วเป็นรูปชายชราหน้าตาใจดี หนวดเครายาวสีขาว ศีรษะล้าน ส่วนหน้าผากโหนกนูนเห็นชัดเจน มือหนึ่งถือไม้เท้า อีกมือหนึ่งถือผลท้อ ซึ่งเป็นผลไม้แห่งความยั่งยืนและมักจะมีนกกระเรียนขาวอยู่ข้างกาย อันเป็นสัญลักษณ์แห่งความมีอายุยืนยาว บาฮาซา
บาฮาซา (bahasa) เป็นคำในภาษามลายูและภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า ภาษา เป็นคำที่มีที่มาจากภาษาสันสกฤต भाषा "" หมายถึง ภาษาพูด คำว่าบาฮาซาที่ใช้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้จะใช้กำกับชื่อภาษาที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาบาลีและสันสกฤต โดยใช้คำว่าบาฮาซาหรือภาษา
คำว่า บาฮาซา อาจหมายถึง
เป็นต้น โฮง
ท้องพระโรงหลวงหรือท้องพระโรง ในภาษาลาว-อีสานเรียกว่า คอง หรือ คองหลวง เรียกเต็มๆ ว่า พระราชคองหลวง คือห้องโถงขนาดกว้างที่สุดภายในตัวโฮง ซึ่งพระมหากษัตริย์และเจ้านายในคณะปกครองใช้เป็นสถานที่ว่าราชการ ประชุมงาน และพบปะทูตต่างเมือง ตลอดจนใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา พระราชพิธีมงคล และพระราชพิธีอวมงคลต่างๆ เช่น พิธีราชาภิเษก พิธีอภิเษกสมรส พิธีบาสี (บายศรี) สูตรขวัญเจ้านาย และใช้ตั้งพระศพในพระราชพิธีสวดพระศพเจ้านาย รายชื่อตัวละครในกินทามะ
โฮเซ็น () เจ้าแห่งโยชิวาระ เป็นชาวเผ่ายาโตะที่มีอิทธิพลมาก ได้ชื่อว่าเป็นยาโตะที่แข็งแกร่งที่สุด และได้รับฉายาว่าเป็น "ราชันย์รัตติกาล"ซึคุโยะ () ผู้นำของกลุ่มเฮียกกะ ซึ่งเป็นกองกำลังหญิงที่ทำหน้าที่ดูแลความสงบของโยชิวาระ ใช้มีดซัดเป็นอาวุธ เป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อฮิโนวะและพร้อมจะปกป้องคุ้มครองฮิโนวะ มีสมญานามว่า "นางรำเทพแห่งความตาย" เป็นคนที่คออ่อนมาก
เคเซ สุซุรัน () เป็นนางรำแห่งโยชิวาระ ที่ขึ้นชื่อในด้านความงดงาม รวมไปถึงความสามารถด้านการร่ายรำและขับร้อง สุซุรันเคยได้สัญญากับชายคนหนึ่งว่าจะหนีออกไปจากโยชิวาระด้วยกัน สุซุรันจึงได้เฝ้ารอชายคนนั้น โดยยังคงทำหน้าที่นางรำของโยชิวาระจนแก่เฒ่าโฮทารุ () เป็นหญิงคณิกาแห่งโยชิวาระและเป็นเพื่อนของซึคุโยะตั้งแต่สมัยเด็ก เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการปล่อยควันของยาเสน่หาหอมย้อมรักทั่วโยชิวาระ แล้วล่อลวงทั้งชายและหญิงมาเป็นทาส โดยได้รับการขนานนามว่าเป็น ไอเซ็นเมียวโอ ซึ่งเป็นชื่อเทพแห่งความรักของญี่ปุ่นเทราคาโตะ ซือ () เป็นนักร้องไอดอลชื่อดัง ขวัญใจของชินปาจิ ให้เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดย มิคาโกะ ทากาฮาชิ ให้เสียงพาย์ภาษาไทยโดย อรุณี นันทิวาส
ฮานาโนะ ซากิ () เป็นผู้ประกาศข่าวของสถานีโทรทัศน์โอเอโดะ เคยทำข่าวเกี่ยวกับการอาละวาดของซาดะฮารุ เหตุการณ์ที่หุ่นยนต์แม่บ้านก่อจลาจล การต่อแถมซื้อเครื่องเล่น OWEE และข่าวอื่น ๆ ทั้งยังเคยทำรายการเกาะติดชีวิตนักรบขับไล่ต่างแดนของคาซึระอีกด้วย ให้เสียงพากย์ภาษาญี่ปุ่นโดย ยูคาริ ทามูระ ข้าวหมูสับ
หนังสือ "ศัพทานุกรม" () ซึ่งเป็นพจนานุกรมจีนสมัยราชวงศ์ฮั่น ระบุว่า คำว่า "หลู่" () แปลว่า เคี่ยว (cooking in thick broth or sauce) และ "หลู่โร่วฟั่น" () มีความหมายตรงตัวว่า ข้าวหน้าหมูเคี่ยว (rice with braised meat) ฮังไก
เป้าหมายของการก่อตั้งวงฮังไกคือการช่วยให้สังคมชาวมองโกเลียในประเทศจีนแข็งแกร่งขึ้น และช่วยให้พวกเขานั้นค้นพบตัวตนทางวัฒนธรรมของตนเองในสังคมสมัยใหม่ของจีน โดยยิลชิได้เปรียบเทียบตนเองว่า เขานั้นเป็นชาวมองโกลที่ได้เรียนภาษาท้องถิ่นของตนเอง เพื่อที่จะร้องเพลงเกี่ยวกับผู้คนที่เส้นทางชีวิตค่อยๆจางหายไปอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่เคยได้ใช่ชีวิตของตนเองสักครั้ง แม้ว่าเพลงส่วนใหญ่ของฮังไก เช่นเพลง Wuji จะเป็นเพลงง่าย ๆ พาให้นึกถึงอดีตจากเนื้อเพลงอย่าง "ทุ่งหญ้าที่ข้าเกิดมา...ข้าจะร้องเพลงสรรเสริญท่านตลอดกาล...มองโกเลียบ้านเกิดที่รักของข้า...ข้าจะร้องเพลงและเล่นทบชูรให้ท่านฟัง..." เพลงเหล่านี้ก็ยังแทรกไปด้วยเสียงผู้คนในสถานีรถไฟปักกิ่ง พร้อมกับแรงจูงใจในการค้นหาตัวตนของตัวเองในกระแสวัฒนธรรมหลักอันเชี่ยวกรากของจีน เซียมซู
เซียมซู หรือ กิมเซียมซู (สำเนียงแต้จิ๋ว) หรือ จินฉาน (สำเนียงจีนกลาง; ; พินอิน: "jīn chán", "chánchú", " zhāocái chánchú"; แปลว่า: "คางคกทอง", "คางคก", "คางคกกวาดความมั่งคั่ง") เป็นกบหรือคางคกในเทพปกรณัมจีน ปัจจุบันนิยมสร้างเป็นวัตถุมงคลรูปคางคกสีทองคาบเหรียญในปาก บูชาเพื่อดลบันดาลความมั่งคั่ง ร่ำรวย ด้วยคติความเชื่อในหลักฮวงจุ้ย แบบเดียวกับปี่เซียะ หรือผีซิว ตันเซ็ก
ตันเซ็กเป็นททารในสังกัดของฮองตงในศึกที่รบกับแฮหัวเอี๋ยนที่เขาเตงกุนสัน ตันเซ็กออกรบถูกแฮหัวซงหลานของแฮหัวเอี๋ยนจับได้ ต่อมาฮองตงออกรบจับตัวแฮหัวซงได้ แฮหัวเอี๋ยนได้เจรจาขอแลกตัวเชลยโดยให้ฮองตงนำแฮหัวซงมาแลกกับตันเซ็ก ตันเซ็กได้กลับเข้ากองทัพของตน ส่วนแฮหัวซงถูกฮองตงยิงเกาทัณฑ์เสียชีวิต ทำให้แฮหัวเอี๋ยนโกรธมากรบกับฮองตงจนในที่สุดแฮหัวเอี๋ยนก็ถูกฮองตงฆ่าตาย  กู่เจิง
กู่เจิง ()ภาษาฮกเกี้ยน(โคว่เฉ่ง kócheng) หรือ เจิง (箏) (คำว่า "กู่" หมายถึง "โบราณ") เป็นเครื่องดนตรีแบบดั้งเดิมของจีน นับเป็นเครื่องสาย ใช้มือดีด กู่เจิงยังเป็นต้นแบบของเครื่องดนตรีอื่นๆ เช่น โคโตะ ของญี่ปุ่น, gayageum ของเกาหลี đàn tranh ของเวียดนามและyatga ของ มองโกล ฮองตง
ฮองตง ; เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก แม่ทัพแห่งจ๊กก๊ก ฉายา "ฮั่นสินแห่งหนานหยาง" เป็นชาวเมืองหนานหยาง (บ้านเดียวกับขงเบ้ง) เชี่ยวชาญในการใช้ง้าวและเกาทัณฑ์ เป็นผู้ที่มีคุณธรรม เป็น 1 ใน 5 ทหารเสือของจ๊กก๊ก โดยฮองตงเป็นคนที่ 4 ฮวงจุ้ย
ฮวงจุ้ย มาจากภาษาจีน 风水 (สำเนียงกลางว่า เฟิงสุ่ย) และอาจหมายถึง ฮ่วยซัว
ฮ่วยซัว (; ; ) เป็นพืชในสกุลกลอยซึ่งต่างจากสมาชิกอื่นที่สามารถรับประทานดิบได้ ในอาหารญี่ปุ่น นำไปรับประทานดิบหรือบด โดยนำทั้งหัวไปล้างด้วยน้ำส้มสายชู เพื่อล้างผลึกออกซาเลตออกก่อน เซี่ยจื้อ
ส่วนในเกาหลี สัตว์นี้เรียก "แฮแท" หรือ "แฮชิ" (해태) เล่ากันว่า มีร่างเป็นสิงโต มีเขาหนึ่งเขาอยู่บนศีรษะ สวมกระพรวนที่คอ อาศัยอยู่ชายแดนแมนจูเรีย ต้นราชวงศ์โชซ็อน แฮแทปรากฏมากในสถาปัตยกรรม เพราะเชื่อกันว่า มีอำนาจป้องกันเมืองฮันยัง (ปัจจุบัน คือ โซล) จากพิบัติภัยธรรมชาติ และรักษาความสงบเรียบร้อยของพลเมือง ฉะนั้น โซลจึงใช้แฮแทเป็นสัตว์สัญลักษณ์ประจำเมืองตั้งแต่ ค.ศ. 2009 โทโฮกุ
โทโฮกุ () แปลตรงตัวว่า "ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ" เป็นอนุภูมิภาคของญี่ปุ่น ดินแดนที่ครอบคลุมพื้นที่หนึ่งในสี่ทางเหนือของเกาะฮนชู มีชื่อเดิมว่า "มิจิโนกุ" แปลว่าถนนภายในหรือถนนสายแคบ เนื่องจากในอดีตนั้นยากต่อการเข้าถึง ด้วยภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาขรุขระ และฤดูหนาวอันโหดร้าย โทโฮกุเป็นดินแดนที่ยังคงธรรมชาติอันสวยงาม และเป็นแหล่งของน้ำพุร้อนจำนวนนับไม่ถ้วน นอกจากนั้น โทโฮกุยังเป็นดินแดนแห่งตำนานเรื่องเล่าขานมากมาย และเป็นแห่งสุดท้ายที่ยังคงอนุรักษ์วิถีชีวิตขนบประเพณีญี่ปุ่นโบราณอยู่ รวมถึงหัตถกรรมพื้นเมืองที่ยังคงอนุรักษ์ไว้ ภายใต้ความเจริญและอารยธรรมสมัยใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามา  ฮัตโตริ ฮันโซ (เวิลด์ฮีโร่)
ฮัตโตริ ฮันโซ เป็นนินจาหนุ่มซึ่งเป็นผู้นำที่เข้มงวดของนินจาตระกูลอิงะ ภายหลังจากที่ฟูมะได้เคยโจมตีชนะเขามาแล้วครั้งหนึ่งในช่วงที่มีอายุ 19 ปี เขาได้ประกาศให้นินจาในค่ายของตนเป็นศัตรูกับฟูมะ และตั้งใจฝึกฝนเพื่อที่จะไม่ต้องพ่ายแพ้ให้แก่ฟูมะอีก โดยส่งไปยังโลกที่ไม่มีใครรู้จัก เขาทำการฝึกฝนทั้งได้รับการฝึกจิตให้กลายเป็นนักรบ แต่เขาก็ยังคิดว่าตัวเองยังอ่อนหัดอยู่ แต่เขาก็หวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดให้ได้ ประเทศเกาหลีใต้
ชาวเกาหลีมีชุดประจำชาติตั้งแต่สมัยโบราณ เรียกว่า ฮันบก (ฮันหมายถึงชาวเกาหลี บกหมายถึงชุด รวมกันหมายถึงชุดของชาวเกาหลี) ฮันบกทั้งของผู้หญิงและผู้ชายมีลักษณะหลวมๆ เพื่อความสะดวกสบายและคล่องแคล่วไม่ใช้กระดุมหรือตะขอ แต่จะใช้ผ้าผูกไว้แทน ชุดของผู้ชาย ข้างล่างประกอบด้วย "ปันซือ" แต่สมัยใหม่เรียกว่า "แพนที" ซึ่งหมายถึงกางเกงใน ชั้นนอกสวม "บาจี" เป็นกางเกงขายาวหลวมๆรวบปลายขาไว้ด้วย "แทมิน" เป็นแถบผ้าใช้มัดขากางเกง"บันโซเม" เป็นเสื้อรัดรูปแขนสั้นไว้ข้างใน เสื้อนอกเรียกว่า "จอโกลี" เป็นเสื้อแขนยาวไม่มีปกไม่มีกระเป๋า ฮวา มู่หลาน
คำว่า "มู่หลาน" (木蘭) มีความหมายตรงตัวว่า กล้วยไม้ป่า (wild orchid) และหมายถึง แมกโนเลีย ฮังไก
คำว่า "ฮังไก" เป็นภาษามองโกเลีย ที่หมายถึงบรรยากาศอันเป็นสุขที่รายล้อมด้วยทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ภูเขายาวสุดลูกหูลูกตา สายน้ำที่ไหลอย่างสงบ ต้นไม้ที่โบกสะบัดไปตามแรงลม และท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ วงนี้ถูกก่อตั้งเมื่อยิลชิ หัวหน้าวง ที่ได้ฟังการร้องเพลงโดยลำคอของชาวมองโกลและต้องการค้นหารากเหง้าของตนเอง โดยเข้านั้นได้เดินทางไปยังมองโกเลียในเพื่อศึกษาการร้องเพลงด้วยลำคอ และที่นั่นเขาก็ได้พบกับฮูเกอจิลตูและบาเกน ผู้ที่จะเป็นสมาชิกเริ่มแรกของวง ในการสัมภาษณ์กับ NPR ยิลชิได้กล่าวว่า "พวกเราส่วนใหญ่ได้ทิ้งจากเส้นทางชีวิตที่พวกเราเคยเป็น…และเมื่อพวกเราได้เข้าไปในเมืองใหญ่ พวกเราก็ถูกคลื่นวัฒนธรรมซัดซาดถาโถม ทำให้เราทอดทิ้งสิ่งที่เราเคยเป็น รวมถึงดนตรีพื้นบ้านเองก็ได้หายไปจากชีวิตเราอย่างสิ้นเชิง" องเมียวสะ
องเมียวสะ () เป็นวงดนตรีแนวเจ-เมทัล ซึ่งประยุกต์เอาดนตรีเฮฟฟวี่ เมทัลผสมกับสำเนียงแบบเจ-ร็อค จากประเทศญี่ปุ่น ชื่อของวงเป็นการผสมคำระหว่าง "องเมียว () " และ "การรวมกลุ่ม () " ดังนั้นชื่อวงจึงอาจแปลเทียบเคียงได้ว่า "กลุ่มองเมียว" ในการแสดงสดสมาชิกในวงจะแต่งกายแบบย้อนยุค โดยจะใส่กิโมโนแบบยุค โลโก้เดิมของทางวงเป็นรูปดาว 5 แฉก โดยปรากฏบนหน้าปก 4 อัลบั้ม แรก ส่วนโลโก้ใหม่มีลักษณะคล้ายสัญลักษณ์ หยิน-หยาง เริ่มใช้ครั้งแรกบนบกอัลบั้มรวมฮิตของวงคือ In'you-Shugyoku และใช้โลโก้นี้จนถึงปัจจุบัน อักษรฮันจา
ฮันจา (ฮันจา: 漢字, ฮันกึล: 한자) หรือ ฮันมุน บางครั้งเรียกว่า อักษรจีน-เกาหลี หมายถึงอักษรจีนที่ยืมมาใช้ในภาษาเกาหลี และออกเสียงเป็นภาษาจีนแต่ในสำเนียงของภาษาเกาหลี ตัวอักษรฮันจาไม่เหมือนตัวอักษรคันจิ ในภาษาญี่ปุ่นที่ถูกปรับปรุงและย่อแบบญี่ปุ่นไปหลายตัว ในขณะที่อักษรฮันจาใช้ตัวอักษรจีนตัวเต็ม มีเพียงส่วนน้อยที่ย่อและใช้เหมือนตัวอักษรคันจิ โฮเฮา
สมเด็จพระจักรพรรดินีเหอ (; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก ฮองเฮาในพระเจ้าฮั่นเลนเต้ มีพระเชษฐาร่วมพระบิดามารดาเดียวกันคือโฮจิ๋น ดำรงตำแหน่งขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งเป็นที่ปรึกษา มีพระราชบุตรชื่อหองจูเปียน ภายหลังจากพระเจ้าฮั่นเลนเต้เสด็จสวรรคต โฮจิ๋นได้แต่งตั้งหองจูเปียนขึ้นเป็นพระเจ้าฮั่นเซ่าตี้ โฮเฮาซึ่งเป็นพระมารดาจึงมีฐานะตามตำแหน่งเป็นไทเฮาแห่งราชวงศ์ฮั่น ต่อมาตั๋งโต๊ะสถาปนาหองจูเหียบขึ้นเป็นพระเจ้าเหี้ยนเต้ และควบคุมตัวหองจูเปียน โฮเฮาและพระสนมไปคุมขังและลอบสังหารด้วยการนำไปมัดจนถึงแก่ความตายในปี พ.ศ. 732 ซาอิ (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)
จึงคิดที่จะสมคบกับโอโรจิมารุเพื่อโจมตีโคโนะฮะอีกครั้ง หลังจากทำลายหมู่บ้านแล้วก็สร้างใหม่ตามอุดมคติของตัวเอง ก้าวสู่เวทีเบื้องหน้าอย่างเต็มตัวในฐานะโฮคาเงะจึงให้ซาอิเป็นตัวเชื่อมให้กับดันโซ ก็ตามโอโรจิมารุกับคาบูโตะไป ขณะที่ซาอิเดินไปรังลับของโอโรจิมารุ คาบูโตะกับโอโรจิมารุก็รู้ว่าถูกตามอยู่จึงให้คาบูโตะใช้ศพในการตบตาคนที่ตามนั้นคือร่างแยกของยามาโตะนั้นเอง ในที่สุดซาอิก็มาถึงรังลับของโอโรจิมารุ ซาอิเจอกับซาสึเกะ ซาอิปั้นหน้ายิ้มใส่ซาสึเกะ แต่แล้วก็โดนซาสึเกะใช้คาถาลวงตา ซาอิถึงกับฟุบลงพร้อมเหงื่อไหลผ่านบนใบหน้า ในที่สุดพวกนารุโตะก็ตามมาถึงรังลับของโอโรจิมารุ ก่อนที่จะบุกเข้าไปยามาโตะให้นารุโตะกับซากุระกินเมล็ดที่คล้ายๆกับเครื่องติดตามตัวเป็นอุปกรณ์นินจาที่สอดคล้องกับจักระของยามาโตะ วิธีบุกคือใช้คาถาดินบุกเข้าไปทางใต้พื้นดิน คาบูโตะพาซาอิมาที่ห้องๆหนึ่ง เมื่อคาบูโตะปิดประตูออกไป ซาอิก็เอาหนังสือเล่มสีดำออกมาดู ขณะนั้นพวกนารุโตะก็เดินมาถึงห้องที่ซาอิอยู่ ซาอิจึงเก็บหนังสือเล่มนั้น ยามาโตะให้ซาอิเล่าเกี่ยวกับแผนภารกิจนี้ทั้งหมดให้ฟัง ซาอิจึงเล่าอธิบายทั้งหมดให้ฟัง โฮโก
โฮโก เป็น ชื่อสัตว์ประหลาดในการ์ตูนเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ สัตว์หางมีลักษณะเป็นกลุ่มก้อนจักระ ในสมัยสงครามนินจามีการพยายามนำพลังอำนาจของสัตว์หางเหล่านี้มาใช้โดยการนำ ไปผนึกไว้ในร่างมนุษย์ โดยจะเรียกผู้ที่มีสัตว์หางผนึกอยู่ว่าเป็น พลังสถิตร่าง เพื่อให้สามารภควบคุมสัตว์หางได้อย่างคล่องตัวโดยผสมจักระของมนุษย์ลงไป เพื่อการควบคุม อ๊าวส่าย
ในประเทศเวียดนาม อ๊าวส่ายมีชื่อที่เรียกแตกต่างกันไปเล็กน้อยตามแต่สำเนียงท้องถิ่น คำว่า "อ๊าวส่าย" เป็นสำเนียงเวียดนามเหนือ ส่วน "อ๊าวหย่าย" เป็นสำเนียงของเวียดนามใต้ คำว่า "อ๊าว" แปลว่า "ผืน" ส่วนคำว่า "ส่าย" แปลว่า "ยาว" ดังนั้นถ้าหากแปลคำต่อคำ "อ๊าวส่าย" จะมีความหมายว่า "ผืนยาว" ไดโงฮนซง
ไดโงฮนซงมีลักษณะเป็นรูปมัณฑละ (มณฑล) จารึกภาษาจีนและภาษาสันสกฤต ซึ่งทำจากไม้การบูร โดยหลักแล้วมัณฑละดังกล่าวประกอบด้วยนามของพุทธะ พระโพธิสัตว์ เทพในพุทธศาสนา และคุรุอาจารย์ต่าง ๆ ในศาสนาพุทธเป็นจำนวนมาก รายล้อมรอบอักษรคันจิ (อักษรจีน) ที่อยู่ศูนย์กลางมัณฑละ ซึ่งจารึกเป็นคาถาว่า "นัมเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง" ตามประวัติกล่าวว่าไดโงฮนซงถูกจารึกขึ้นโดยพระนิจิเร็ง (หรือ "นิจิเร็นไดโชนิง" ในหมู่สานุศิษย์แห่งนิกายนิจิเร็นโชชู) เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1279 เป็นการจำลองธรรมสภาในห้วงอวกาศขณะที่พระโคตมพุทธเจ้า (ฝ่ายมหายานนิยมเรียกว่า "พระศากยมุนีพุทธะ") แสดงพระธรรมเทศนาเรื่องสัทธรรมปุณฑรีกสูตร ปัจจุบันไดโงฮนซงประดิษฐานอยู่ ณ โฮอันโดะ วัดไทเซกิจิ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น อันเป็นศูนย์กลางใหญ่ของศาสนาพุทธนิกายนิจิเร็นโชชู ฮัตโตริ ฮันโซ
หลังเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ ในเวลานั้น อิเอะยะซุได้นำกำลังภายใต้ของขุนศึก อะนะยะมะ ไบเซะสึ (โนบุคิมิ) เข้าโจมตีอะเคะจิ มิสึฮิเดะ แต่ด้วยกำลังที่น้อยกว่าประกอบกับตัวไบเซะสึก็ถูกยิงเสียชีวิตในที่รบ พวกเขาต้องหนีตายกลับมิคะวะ ระหว่างการหลบหนีการตามล่าจากทหารของมิสึฮิเดะ คณะของอิเอะยะซุก็ได้หนีเข้าไปในแถบอิงะซึ่งเคยเป็นเขตอิทธิพลของนินจาอิงะมาก่อน แต่พวกเขาก็ยังไม่ปลอดภัยเสียทีเดียว เพราะนอกจากทหารของมิสึฮิเดะที่ยังตามล่าพวกเขานั้น ยังมีพวกโจรป่าคอยตามล่าอีกเพราะหวังเอาหัวของอิเอะยะซุไปแลกรางวัลกับกองทัพอะเคะจิ ในเวลานี้ฮันโซได้เสนอความคิดว่า ควรใช้เส้นทางลัดตัดผ่านหมู่บ้านอิงะไป ซึ่งมีเพียงฮันโซที่รู้ว่าหมู่บ้านนั้นอยู่ที่ไหน หลังการเจรจาซึ่งใช้เวลาไม่นาน กองทัพนินจาอิงะจึงให้ความคุ้มครองอิเอะยะซุและพาเขากลับมิคะวะอย่างปลอดภัย รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
เซ็ทสึ เป็นแอนดอยมีชีวิตที่เกิจากการดัดแปลงรหัสพันธุกรรมของฮาชิระมะโดยมาดาระ นักซ่อนตัวที่เก่งที่สุดในกลุ่มแสงอุษา มีความสามารถในการแทรกร่ากายเข้าไปในพื้นดินหรือผนังและดูเหมือนจะมี 2คนในร่างเดียวสามารถแยกร่างออกจากกันได้สามารถแยกร่างได้มากมายและยังสามรแปลงร่างเป็นใครก็ได้ที่ตนเคยสัมผัสหรือเคยกินจักระของคนคนนั้นโดยแทบแยกแยะไม่ออก ถูกนารูโตะเรียกว่า "ว่านหางจระเข้ " หงส์
โดยปกติแล้ว หงส์เป็นนกที่มนุษย์ไม่ใช้เป็นอาหาร แต่จะเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามได้ โดยมักเลี้ยงตามสระน้ำต่าง ๆ ตามสวนสาธารณะหรือสถานที่ต่าง ๆ เพราะหงส์ถือเป็นสัตว์ที่มนุษย์ถือว่า มีความสวยสง่างาม ท่วงท่าอ่อนช้อย โดยเฉพาะเมื่อว่ายน้ำ ช่วงคอที่ยาวระหง จะโค้งงอเป็นรูปตัว S อีกทั้งยังถือเป็นสัญลักษณ์ของความรักและความงามต่าง ๆ เนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีคู่เดียวไปตลอดชีวิต ได้มีการใช้หงส์ในสัญลักษณ์ต่าง ๆ เช่น นิทานปรัมปราต่าง ๆ หรือในอุปรากรสวอนเลค ที่นิยมนำมาประกอบการแสดงบัลเลต์ หรือในความเชื่อของชาวจีน หงส์ถือเป็นสัญลักษณ์ของเพศหญิง ถือเป็นสัญลักษณ์ประจำองค์ฮองเฮา เคียงข้างกับมังกร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเพศชาย ประจำองค์ฮ่องเต้ และยังจัดว่าเป็น 1 ใน 4 สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโลกมนุษย์และสวรรค์ด้วย ถือเป็นสัตว์อมตะ ไม่มีวันตาย และหงส์ยังถือเป็นพาหนะของพระพรหม ซึ่งถือเป็น 1 ในตรีมูรติตามความเชื่อของศาสนาพราหมณ์ ในประเทศพม่า หงส์เป็นต้นตำนานของการกำเนิดเมืองหงสาวดี และเป็นสัญลักษณ์ประจำราชวงศ์ตองอู  เซียว
'เซียว' 蕭 (เขียนย่อ: 萧) อ่านออกเสียงทั้งภาษาแต่จิ๋วและแมนดารินและไทยว่า เซียว ภาษาอังกฤษเขียนว่า Hsiao, siao นิยมสะกดว่า Xiao
ซึ่งมีความหมายถึง ดอกหญ้าชนิดหนึ่งสีเขียวจะมีสีเขียวเรืองรองเมือโดนแดดพบมากในหมู่บ้าน แถบซัวเถา และอีกความหมายหนึ่งแปลว่า สวยงาม นั้นเอง ฮองกี๋
ฮองกี๋ มีฉายาว่า เหวียนถู เป็นคนสนิทไว้วางใจของอ้วนเสี้ยวผู้ครองแคว้นกิจิ๋ว เป็นคนคล่อง ชอบใช้ถ้อยคำสำบัดสำนวนเสียดสีเย้ยหยันผู้อื่น มีความรู้ความสามารถพอตัว เป็นคนเสี้ยมสอนให้อ้วนเสี้ยว สังหารเตียนฮอง ขุนนางผู้ใหญ่ซึ่งทัดทานมิให้อ้วนเสี้ยวยกทัพไปรบโจโฉ เมื่ออ้วนเสียวตายแล้ว ฮองกี๋ร่วมกับสินโพย ยกอ้วนซง น้องเล็กขึ้นเป็นผู้ครองแคว้นกิจิ๋ว ทำให้การบ้านการเมืองผันแปรไป เพราะอ้วนถำพี่ใหญ่ไม่ยอม และได้ใช้อุบายลวงเอาตัวฮองกี๋ไปเป็นที่ปรึกษา แล้วจับฆ่าเสียในฐานะที่เป็นตัวการทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย โฮง
โฮงอันเป็นที่ประทับตลอดจนใช้ว่าราชการและสำเร็จราชการงานเมืองของพระมหากษัตริย์ เจ้าผู้ครองนคร และเจ้าเมืองนั้น บ้างก็เรียกว่า หอโฮงหลวง หอโฮงการ โฮงหลวง หอหลวง หอคำ หรือเรียกต่อท้ายด้วยบรรดาศักดิ์และราชทินนามของเจ้าเมืองหรือเจ้านคร เช่น โฮงพระยาประจันตประเทศธานี (เจ้าเมืองสกลนคร) โฮงเจ้าพรหมเทวานุเคราะห์วงษ์ (เจ้าเมืองอุบลราชธานี) เป็นต้น วิชาเหมาซาน
วิชาเหมาซาน () เป็นศาสตร์หนึ่งของลัทธิเต๋าที่เกี่ยวข้องกับไสยศาสตร์, ค่ายกล, คณิตศาสตร์ และ กลศึก ซึ่งอาจเรียกได้ว่าวิทยาศาสตร์แบบจีน ซึ่งที่มาของคำว่าเหมาซานนั้นเป็นชื่อของภูเขาแหน่งหนึ่งในหนานจิง ซึ่งเป็นที่ตั้งของของสำนักเหมาซานนั่นเอง  เทศกาลกินเจ
เจียะแจ (食齋) เป็นการออกเสียงตามสำเนียงถิ่นแต้จิ๋ว ศัพท์คำนี้ใช้และเป็นที่เข้าใจแต่ทางตอนใต้ของจีนโดยเฉพาะแถบลุ่มอารยธรรมหลิ่งหนาน (領南) ในมณฑลกวางตุ้ง อันเป็นแหล่งอาศัยดั้งเดิมของคนแคะ แต้จิ๋ว กวางตุ้งและไหหนำ ซึ่งเป็นชาวจีนกลุ่มใหญ่ในประเทศไทย เจียะหรือเจี๊ยะ (食) ในภาษาถิ่นใต้ แปลว่า กิน ส่วน แจ (齋) แปลว่า บริสุทธิ์ (อ้างตามปทานุกรมพุทธศาสนาฉบับ วัดฝอกวงซัน ไต้หวัน) เจียะแจตรงกับคำว่า ชือซู่ (吃素) ในภาษาจีนกลาง และตรงกับคำไทยที่นิยมใช้กันว่า กินเจ จึงแปลว่า การกินอาหารที่บริสุทธิ์ตามความเชื่อ (ในลัทธิกินเจ) คำว่าเจียะแจนี้ชาวจีนฮกเกี้ยนทางปักษ์ใต้แถบจังหวัดภูเก็ตเรียกต่างออกไปว่า เจียะฉ่าย (食菜) ที่แปลตามตัวอักษรได้ว่า กินผัก แต่มีนิยามหรือความหมายตรงกับคำว่าเจียะแจที่กล่าวข้างต้น โฮง
"...เฮือนหอห้อง โฮงซานให้ปัดกวาด อย่าได้หมกเสี่ยงไว้ งูเงี้ยวสิตอดตาย อันว่าหญิงสมเซื้อ สิ้นแพรซักตาก บ่แม่นถอดถิ่มไว้ คอยถ่าแม่ตน คันญิงไดเฮ็ดได้ บ่อึดซายขอสู่ เจ้าเด้อ เวียกการบ้าน ภาชน์ข้าวแต่งแปง แขกไกลใกล้ ไปมาหาสู่ พลูหมากแลโอน้ำ ส่งให้ยื่นถวย มีเพียบพร้อม ความงามเป็นขนาด แม่นว่าฮูปฮ่างฮ้าย ก็ควรเข้านั่งแปง ผิดกับญิงฮูปเกี้ยง แงงคีงเซ้าค่ำ ซายได๋ได้นั่งบ้าน คอยมื้อแต่สิจน นั่นแหลว..." (โดย บ่าวเมืองขอน) [11] ซูโจว
เจดีย์หูชิว (อังกฤษ: Huqiu Tower; จีนตัวย่อ: 虎丘塔) หรือหยุนเหยียน (อังกฤษ: Yunyuan Pagoda; จีนตัวย่อ: 云岩寺塔) สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 961 สมัยราชวงศซ่ง ลักษณะเป็นเจดีย์จีนตั้งอยู่บนเขาหูชิวหรือเนินเสือในเมืองซูโจว เจดีย์แห่งนี้มีชื่อเรียกหลากหลาย รวมถึงชื่อ "หอเอนแห่งประเทศจีน (Leaning Tower of China)" (อ้างอิงโดยนักประวัติศาสตร์ O.G. Ingles) เนื่องจากตัวเจดีย์เอนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเมื่อหลายพันปีที่แล้ว โดยศูนย์กลางด้านบนเอียงจากศูนย์กลางของฐานเจดีย์ 2.32 เมตร หรือประมาณ 3 องศา ตัวหอมีความสูง 47 เมตร (154 ฟุต) มีลักษณะเป็นรูปแปดเหลี่ยมและมีจำนวนชั้น 7 ชั้น สร้างโดยใช้อิฐสีน้ำเงิน มีน้ำหนักรวมทั้งสิ้นประมาณ  รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
คำว่า โฮซึกิ (鬼灯) มีความหมายว่า ต้นโคมไฟจีน โกยเซ่งอ๋อง
โกยเซ่งอ๋อง ()หรือ กงเต็กชุนอ๋อง () เรียกนามได้อีกหลายสำเนียงคือ เปาอันจุนหวาง หรือ โป๋อันชุนอ๋อง หรือ ก่วงเจ๋อจุนหวาง ()หรือ หาวจื่อกง หรือ ก๊วกเส้งอ๋อง เป็นเทพเจ้าท้องถิ่นจีนภาคใต้ โดยเฉพาะทรงคุ้มครองอำเภอหนานอัน จังหวัดเฉียนโจว มณฑลฮกเกี้ยน เดิมเป็นคนแซ่โก้ย (ก๊วย) และเป็นเทพเจ้าจีนที่รู้จักและนับถือมากในประเทศไทยโดยเฉพาะจังหวัดภูเก็ต ฮะนะจิรุซะโตะ
ในกวีแบบญี่ปุ่นนั้น นก"โฮะโตะโตะงิสุ" ( ほととぎす Hototogisu ) หรือ นกคัดคูเล็ก มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Lesser Cuckoo (Cuculus poliocephalus) กับ ดอกส้มทะจิบะนะ นั้นมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน หากนกดุเหว่าและดอกส้มทะจิบะนะปรากฏในกวี จะมีความหมายแฝงสื่อถึง ความทรงจำครั้งเก่าก่อน พระเจ้าคย็องจงแห่งโครยอ
เมื่อขึ้นครองราชย์ได้อภิเษกกับองค์หญิงนักรังพระราชธิดาของพระเจ้าคยองซุนแห่งอาณาจักรซิลลา ภายหลังให้พระนามเป็น สมเด็จพระราชินีฮอนซุก ต่อมาใน ค.ศ. 978 อภิเษกกับองค์หญิงชองจู พระราชธิดาของพระเจ้ามุนวอน(พระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับสมเด็จพระจักรพรรดินีซินมยองซุนซอง)กับพระชายามุนฮเย พระราชทานนามว่า สมเด็จพระราชินีฮอนอึย แต่พระมเหสีทั้งสองพระองค์ก็ยังไม่ทรงพระครรภ์ จนในปี ค.ศ. 980 พระเจ้าคยองจงได้อภิเษกกับองค์หญิงฮวางโบซูและองค์หญิงฮวางโบซอล ซึ่งเป็นองค์หญิงแห่งพระราชวังมยองบกกุง ตระกูล ฮวางจู ที่เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าแทจง(พระราชโอรสของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับสมเด็จพระจักรรดินีซินจอง)กับสมเด็จพระชายาซอนอึย(พระราชธิดาของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอกับสมเด็จพระจักรพรรดินีจองด็อก) ซึ่งเป็นญาติทางฝ่ายพระราชมารดาของพระเจ้าคยองจง มาเป็นพระมเหสีแห่งพระราชวังหลวงแคซองกุง โดยให้พระยศเป็นพระมเหสีเอกทั้งสองพระองค์ มีนามว่าสมเด็จพระราชินีฮอนแอและสมเด็จพระราชินีฮอนจอง และในปี ค.ศ. 980 นั้นเองสมเด็จพระราชินีฮอนแอ ได้ตั้งพระครรภ์และมีพระประสูติกาลเป็นพระราชโอรส พระเจ้าคยองจงจึงพระราชทานพระนามว่า องค์ชาย วัง ซง แห่ง ฮวางจู ฝูซี
ฝูซี ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ ฮอกฮี ตามสำเนียงฮกเกี้ยน () ชื่ออื่นว่า เผาซี () เป็นวีรบุรุษทางวัฒนธรรมตามตำนานจีนและเทพปกรณัมจีน เป็นที่นับถือพร้อมกับนฺหวี่วา () ว่า เป็นผู้ก่อกำเนิดมนุษยชาติ สร้างสรรค์การล่าสัตว์ การประมง และการประกอบอาหาร รวมถึงคิดค้นระบบการเขียนแบบชางเจี๋ย (倉頡) เมื่อราว 2,000 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ ยังนับเป็นพระเจ้าแผ่นดินพระองค์แรกของจีนในกลุ่มสามกษัตริย์ และนับถือว่า เป็นเทวดาผู้ชี้แนะให้ชาวจีนโบราณรู้จักการเลี้ยงสัตว์ ซูโจว
ตัวอักษร "ซู" หรือ เป็นคำที่ย่อมาจากชื่อภูเขาที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง คือ เขากูซู ( ,  , "Gūsūshān") ซึ่งคำว่า "sū" ในชื่อเขากูซูนี้หมายถึงใบชิโสะ ("shiso") ส่วนตัวอักษร "โจ" ตามเดิมนั้นหมายถึงจังหวัดหรือมณฑล เช่น มณฑลกุ้ยโจว (cf. Guizhou) แต่ภายหลังมักใช้เป็น metonomously สำหรับเมืองเอกของมณฑล เช่น กว่างโจว หรือ หางโจว เป็นต้น (cf. Guangzhou, Hangzhou, etc.). ฮูส์คอลล์
Whoscall ได้รับเลือกจาก Google Play ให้เป็น Best Apps ของปี 2013 ใน 8 ประเทศของเอเชีย 
คำว่า Whoscall นั้น ย่อมาจาก “ Who is calling ?” หรือในภาษาไทยที่แปลว่า “ใครโทรมานะ?” มีให้ดาวน์โหลดแล้ว ฟรี ใน 31 ประเทศ รวมถึง ประเทศ ไต้หวัน, เกาหลีใต้, ฮ่องกง, ญี่ปุ่น, ไทย, และ บราซิล