ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 ออกอากาศเมื่อใด?
ดิอะเมซิ่งเรซ 12
สำหรับรายการนี้เริ่มออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 โดยแทนที่รายการ Viva Laughlin ที่ถูกยกเลิก[1] และตอนสุดท้ายออกอากาศเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 ณ เวลา 20 นาฬิกา ตามเวลามาตรฐานตะวันออก และเวลามาตรฐานแปซิฟิกของสหรัฐอเมริกา
ดิอะเมซิ่งเรซเอ็นดิสคัฟเวอรีแชนแนล
สำหรับฤดูกาลแรกนี้เปิดรับสมัครผู้เข้าแข่งขันเป็นชาวอเมริกาใต้ทั้งหมดหรือผู้ที่อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้มาเป็นเวลานาน โดยอาจเป็นบุคคลที่มีเชื้อชาติอื่นก็ได้ เช่นเดียวกับการคัดเลือกของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย และใบสมัครได้ประกาศออกมาตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ไปจนถึงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2552 และคาดว่าจะออกอาการทางช่อง ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ในแถบ ลาตินอเมริกา และหมู่เกาะในทะเลแคริบเบียนในช่วงปลายปี พ.ศ. 2552 เป็นจำนวน 13 ตอน โดยเริ่มออกอากาศ 20 กันยายน 2552 และมีพิธ๊กรประจำรายการคือ แฮริส วิดเบ็ค ซึ่งเป็น 1 ในผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว ซีเอ็นเอ็น อินเตอร์เนชั่นแนลประจำทวีปอเมริกาใต้ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
โอซะกะ (สวนลอยฟ้า อาคารอูเมดะสกาย) โอซะกะ (ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ) ไป ไทเป, ไต้หวัน (ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน) ไทเป (สถานีขนส่งกลางไต้หวัน) ไป ไถจง (สถานีรถไฟรางด่วนไถจง) โดยรถไฟรางด่วนไต้หวัน จี๋จี๋ (แอ๊คโรบาร์ติค จีฟ) ไทเป (ร้านขายชาจีเค) ไทเป (ตลาดกลางคืนกงกว่าน (in Chinese)) ไทเป (อนุสรณ์สถานเจียง ไคเชก) อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 12
"ออกอากาศ : 15 เมษายน 2552" ดิอะเมซิ่งเรซ 19
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 19 () เป็นฤดูกาลที่ 19 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา (The Playboy Mansion) (จุดเริ่มต้น) ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) ไป แชนนอน, คันตี้แคล์, ไอร์แลนด์ (ท่าอากาศยานแชนนอน) รอสซาวีล, คอนเนมารา (ท่าเรือเฟอร์รี่) อีนิชมอร์, อ่าวกัลเวย์ (ทามพาว เบรอเนน) เคล็กแกน, คันตี้ กัลเวย์ (ฟาร์มเคล็กแกน) คลิฟเดน, คันตี้ กัลเวย์ (ศูนย์ประวัติศาสตร์และมรดกแห่งคอนเนมารา) ดิอะเมซิ่งเรซ 12
สำหรับทีมทั้ง 11 ทีมในฤดูกาลนี้มีทั้งคู่แต่งงานบาทหลวง คู่เดธกอธ และคู่พี่/น้องสาว โดยผู้ผลิตรายการ แวนด์ มัสเตอร์ ให้ความเห็นเรื่องนี้ไว้ว่า "จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่เรื่องที่เราตั้งใจคัดทีมชายหนุ่มออก" จากที่ปกติที่มักจะพบทีมชายหนุ่มในฤดูกาลก่อน ๆ เขายังกล่าวอีกว่า "มันต้องเป็นความบังเอิญอย่างแน่นอน ที่มีผู้เข้าแข่งขัน 15 ใน 22 คนอยู่ใน ลอสแอนเจลิส"[2] ดิอะเมซิ่งเรซ: Ha'Merotz La'Million
ดิ อะเมซิ่ง เรซ: Ha'Merotz La'Million (; ; ) เป็นเวอร์ชันอิสราเอลของรายการเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกาที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นรายการแข่งขันเดินทางรอบโลกโดยมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 10 คู่ และทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านเชเกล รายการนี้มีการผลิตและออกอากาศทางช่อง Reshet Channel 2 ของเครือข่ายโทรทัศน์อิสราเอล Reshet โดยเริ่มออกอากาศในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 และออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี ในเวลา 21 นาฬิกา (เวลามาตรฐานอิสราเอลที่ใช้ DST ตรงกับเวลา 18 นาฬิกาของ GMT) และมีพิธีกรประจำรายการคือราซ เมอร์แมน ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน) ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 3 มีผู้สนับสนุนหลัก 6 บริษัท (คาลเท็กซ์, โนเกีย, เบียร์สิงห์, MASkargo, โซนี่ และ ธนาคารสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด) ก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มออกอากาศ มีการออกอากาศตอนพิเศษ ("Racers Revealed") 1 อาทิตย์ก่อนออกอากาศการแข่งขัน (ตรงกับวันที่ 4 พฤศจิกายน 2551) ซึ่งคล้ายกับที่เคยทำใน ฤดูกาลที่ 2 ดิอะเมซิ่งเรซ 12
แรกเริ่มแล้ว ตารางการถ่ายทำฤดูกาลนี้ถูกย่นให้สั้นลงด้วยเหตุผลเพื่อตัดเลกที่ไม่มีการคัดออกทิ้ง (ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น ซีซั่นนี้จะเป็นครั้งแรกที่ไม่มีเลกที่ไม่มีการคัดออกเลย)[2] อย่างไรก็ดี ฟิล บอกเคนท์กับวิกซินว่า ในการแข่งขันนี้มีเลกที่ไม่มีการคัดออกอยู่ 2 เลกในการแข่งขัน และบทลงโทษของทีมที่มาเป็นลำดับสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออกก็ได้เปลี่ยนไปด้วย ซึ่งโดยปกติแล้ว ซีซั่นที่ไม่มีเลกประเภท โปรดติตตามตอนต่อไป หรือ ซุปเปอร์เลก นั้นมีเลกที่ไม่มีการคัดออกอยู่ 4 เลก แต่เนื่องจากในการแข่งขันนี้มีเลกที่ไม่มีการคัดออกเพียง 2 เลก ทำให้จำนวนตอนในการแข่งขันลดลงไป 2 ตอนเช่นกัน ดิอะเมซิ่งเรซ 12
(in English) (in English) (in English) (in English) (in English) ดิอะเมซิ่งเรซ
ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 10 - 12 ทีม ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ จะเป็นทีมผู้เข้าแข่งขันสองคนที่รู้จักกันมาก่อนแล้ว (ยกเว้นหนึ่งครั้งในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา คือ ดิ อะเมซิ่ง เรซ 8 ที่เป็นการแข่งขันเป็นครอบครัวทีมละ 4 คน) จากจำนวนทีมที่เข้าแข่งขันทั้งหมด ทีมที่เข้าแข่งขันล้วนแสดงให้เห็นถึงสถิติของอายุ การเข้ากันทางเพศ และความสัมพันธ์ที่แตกต่างกัน ความสัมพันธ์ในการแข่งขันที่พบเห็นเช่นคู่แต่งงานที่แต่งงานกันมานานแล้ว คู่พี่น้อง (รวมถึงแฝด) คู่พ่อแม่ (รวมถึงหลานกับปู่ย่าตายาย) เพื่อน (เพื่อนร่วมห้อง, เพื่อนนักศึกษา, เพื่อนรักซึ่งเป็นเพศเดียวกัน, เพื่อนในโรงเรียนมัธยม, เพื่อนที่คบกันมานาน และเพื่อนในลักษณะอื่น ๆ) คู่รักโรแมนติก (ทั้งรักต่างเพศ และ รักเพศเดียวกัน) รวมไปถึงคู่สามีภรรยาที่เพิ่งเดทกันหรือแยกกันอยู่ กลไกความสัมพันธ์ในหลายด้านระหว่างสมาชิกในทีม ในระหว่างการแข่งขันเป็นหนึ่งในจุดสนใจของรายการ สมาชิกในทีมจะต้องแข่งขันร่วมกัน โดยไม่สามารถแยกกันได้ (ยกเว้นคำสั่งบอกให้ทำเป็นเวลาชั่วคราว) หากมีสมาชิกของทีมบาดเจ็บและไม่สามารถจบการแข่งขันได้ ทีมจะต้องถูกทำโทษ (เช่นมาร์แชลล์กับแลนซ์ในซีซั่นที่ 5) สมาชิกในทีมทั้งสองคนยังจะต้องเข้ามาที่จุดหยุดพักด้วยกันเพื่อเช็กอิน[1] ทิศทางในการแข่งขันหลายอย่างเช่น ตัวผู้เข้าแข่งขันเอง การออกอากาศการแข่งขัน การโปรโมตการแข่งขันและการสนทนาระหว่างฟิลกับทีมที่ถูกคัดออกนั้น จะเป็นตัวเน้นผลกระทบของความสัมพันธ์ระหว่างการแข่งขัน แรกเริ่มแล้วผู้สมัครในการแข่งขันจะต้องรู้จักและมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันมาอย่างน้อย 3 ปี และผู้เข้าแข่งขันในคนละทีมกันจะต้องไม่รู้จักกันมาก่อนแล้ว ซึ่งจะทำให้มีการออกอากาศความสัมพันธ์ในทีมได้อย่างถูกต้องโดยที่ไม่ต้องยุ่งยากกับความสัมพันธ์ระหว่างทีม ดิอะเมซิ่งเรซ 12
เลก 1 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนที่โรงแรม Banff Springs ณ รัฐแอลเบอร์ตา, แคนาดา เลก 2 - รถจักรยาน สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 3 - แพ็กเกจทัวร์ 5 คืนสู่ เบอร์มิวดา เลก 4 - สกูตเตอร์ไฟฟ้าของ ยามาฮ่า สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 5 - แพ็กเกจทัวร์ 10 คืน สำหรับ 2 คนสู่ ญี่ปุ่น เลก 6 - เรือคู่ขนาด 12.5 ฟุต สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 7 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่เมืองกังกุน, เม็กซิโก เลก 8 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ เซนต์มาร์ติน เลก 9 - รถนั่งไฟฟ้า ขนาด 4 ที่นั่ง สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 10 - แพ็กเกจทัวร์ 5 คืนสู่ กือราเซา, เนเธอร์แลนด์แอนทิลลิส เลก 11 - เงินรางวัลจำนวน 1,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ดิ อะเมซิง เรซ (The Amazing Race) หรือชื่อย่อว่า TAR เป็นรายการเรียลลิตี้เกมส์โชว์ทางโทรทัศน์ ผลิตโดยสหรัฐอเมริกา โดยแบ่งเป็นทีมละสองคน (มียกเว้น 1 ครั้ง คือครั้งที่ 8) ออกเดินทางรอบโลกเพื่อแข่งขันกับทีมอื่นๆ โดยพยายามเดินทางให้ถึงจุดหมายในแต่ละรอบให้ได้เร็วที่สุดและระหว่างเดินทางจะต้องทำภารกิจแต่ละรอบที่มอบหมายให้สำเร็จ การแข่งขันเดินทางไปในหลายประเทศ ใช้พาหนะในการเดินทางหลากหลาย เช่น เครื่องบิน, แท็กซี่ , รถเช่า, รถไฟ, รถประจำทาง, เรือ ได้รางวัล แอมมี่อวอร์ด เรียลลิตี้เกมส์โชว์ประเภทพรามไทม์มาตลอดนั้นตั้งแต่เริ่มมีการประกวดรางวัลนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 แบบผูกขาด ซึ่งทำให้รายการนี้โด่งดังเป็นอย่างมาก จุดเด่นของรายการจะถ่ายทำยากมากและใช้งบประมาณสูงเนื่องจากค่าเดินทางและจ้างคนท้องถิ่นทำงานเพื่อถ่ายทำในแต่ละฤดูกาล โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวฉายทางซีบีเอสและเริ่มออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2544 โดยมีชาวนิวซีแลนด์ ฟิล คีโอแกน ซึ่งเป็นทั้งพิธีกรและผู้ร่วมผลิตรายการด้วย ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
จนถึงฤดูกาลที่ 4 ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย เดินทางไปแล้ว 20 ประเทศและผ่าน 4 ทวีป โดยยังไม่เคยผ่านทวีปอเมริกา เรสเซิลคิงดอม 12
เรสเซิลคิงดอม 12 () เป็นรายการมวยปล้ำอาชีพของนิวเจแปนโปรเรสต์ลิง (NJPW) โดยจัดขึ้นในวันที่ 4 มกราคม 2018 ที่สนามโตเกียวโดม ในกรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งได้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 27 ในศึกแจนยูอารี่ 4 โตเกียวโดมโชว์ ซึ่งเป็นศึกที่ใหญ่ที่สุดของ NJPW ภายใต้สโลแกน "รายการมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนอกประเทศสหรัฐอเมริกา" และ "ญี่ปุ่นเทียบได้เท่ากับรายการซูเปอร์โบวล์" ดิอะเมซิ่งเรซ 13
เลก 1 – แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ เบลีซ เลก 2 - รถออฟโร๊ด สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 3 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ Cabo San Lucas ประเทศเม็กซิโก เลก 4 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล เลก 5 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ เกาะเซนต์จอห์น ที่ หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา เลก 6 - รถนั่งไฟฟ้า สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 7 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ Kauai รัฐฮาวาย, สหรัฐอเมริกา เลก 8 - เจ็ตสกี WaveRunner 180 แรงม้า สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 9 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ Punta Cana, สาธารณรัฐโดมินิกัน เลก 10 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับสองคนสู่ แองกวิลลา เลก 11 - เงินรางวัลจำนวน 1,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดิอะเมซิ่งเรซ 22
ทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอสได้เริ่มจัดการแข่งขันฤดูกาลที่ 22 เมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยสำหรับฤดูกาลที่ 22 นี้ได้เดินทางเป็นระยะทาง 30,000 ไมล์ (48,000 กิโลเมตร) ใน 9 ประเทศและ 5 ทวีป ซึ่งเป็นครั้งแรกในการไปเยือนประเทศในหมู่เกาะเฟรนช์โปลินีเซีย สถานที่ที่ทีมจะต้องกระโดดกลางเวหาเหนือเกาะโบราโบรา ภารกิจอื่นๆ ที่ได้รับการยืนยันจากฤดูกาลนี้แล้วประกอบด้วยการแข่งขัน Shemozzle ในนิวซีแลนด์, การล่าแมงป่องกับชนเผ่าบุชเม็นในบอตสวานาและการปีนเขาไอเกอร์ในสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนประเทศอื่นๆ ที่มีการเดินทางไปเยือนประกอบด้วยตาฮิติ, เยอรมนีและสกอตแลนด์ ดิอะเมซิ่งเรซ 18
และจะมีการจัดฉลองการครบรอบ 10 ปีของรายการซึ่งในการจัดงานครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากเครื่องดื่มชาสแนปเปิล โดยจะทำการจัดงานวันที่ 8 พฤษภาคม 2554 (ตรงกับวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 ของประเทศไทย) รวมถึงการออกอากาศตอนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 (ตรงกับวันที่ 10 พฤษภาคม 2554 ของประเทศไทย) ด้วยความยาว 2 ชั่วโมงเป็น 2 เลกสุดท้ายติดต่อกันเนื่องจากเคยมีการหยุดฉายไป 1 สัปดาห์ที่ทางสถานีได้ถ่ายทอดสด คันทรี มิวสิก อาวอร์ด ดิอะเมซิ่งเรซ
ในช่วงปี ค.ศ. 2008 ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ลาตินอเมริกา ได้ประกาศเวอร์ชันลาตินอเมริกาของดิ อะเมซิ่ง เรซ ในชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอ็น ดิสคัฟเวอรี แชนแนล โดยเป็นความร่วมมือกับดิสนีย์แชนแนล ลาตินอเมริกา โดยคาดว่าจะเริ่มถ่ายทำในช่วงต้นปี ค.ศ. 2009 และออกอากาศในแถบลาตินอเมริกา และหมู่เกาะในทะเลแคริบเบียน ในช่วงปลายปีเดียวกัน[23] และโทรทัศน์อิสราเอล Reshet ได้ลิขสิทธิ์ในการผลิตเวอร์ชันอิสราเอลของรายการที่ชื่อ Ha'Merotz La'Million (English: The Race to the Million; Thai: การแข่งขันสู่เงินล้าน) โดยรายการมีกำหนดจะออกอากาศทั่วเอเชียใน ค.ศ. 2009[24] ดิอะเมซิ่งเรซ 12
นาธานกับเจนนิเฟอร์เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 2 ในเลกนี้ แต่พวกเขาโบกรถคนท้องถิ่นมาที่จุดหยุดพัก ซึ่งเป็นวิธีที่ไม่อนุญาตในการแข่งขัน พวกเขาจึงต้องกลับไป และเรียกแท็กซี่มาที่จุดหยุดพัก ซึ่งทำให้เคนท์กับวิกซินขึ้นมาอยู่อันดับที่ 2 และพวกเขาตกลงมาอยู่อันดับที่ 3 แทน ดิอะเมซิ่งเรซ 12
สำหรับทางด่วนในเลกนี้ ทีมจะต้องไปที่ ฟาบิโอ สตูดิโอ เพื่อเข้าร่วมในประเพณีเดินเรือทะเล แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือประเพณีนั้นเกี่ยวกับรอยสัก เมื่อพวกเขาไปถึง พวกเขาจึงได้ทราบว่าพวกเขาจำเป็นต้องรับการสักถาวรบนตัวเป็นตัวอักษร FF (Fast Forward) ก่อนที่จะไปยังจุดพักต่อไป งานอุปสรรคในเลกนี้สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องเหาะบนท้องฟ้า เหนือแคว้นทัสเคนีโดยใช้ เครื่องบินร่อน บินเหนือชนบท รัศมี 6 ไมล์ เพื่อค้นหาชื่อสถานที่ต่อไปที่ทีมจะต้องไป (วินชี) ถ้าสมาชิกคนนั้นคิดว่าตนเห็นคำใบ้แล้ว สมาชิกคนนั้นต้องบอกนักบินให้นำเครื่องลง เมื่อถึงพื้น สมาชิกคนนั้นต้องบอกผู้สอนการบินว่า สถานที่ต่อไปที่ทีมต้องไปคือที่ใด ถ้าถูกต้อง นักบินจึงจะให้คำใบ้ต่อไป แม้ว่าจะไม่มีการกำหนดเวลาก็ตาม อย่างไรก็ดี ทีมจะต้องค้นหาคำใบ้ให้เสร็จภายใน 30 นาที หากไม่เสร็จ เครื่องบินจะต้องลงมาเติมน้ำมันก่อนที่จะค้นหาต่อไป ทางแยกในเลกนี้ทีมจะต้องเลือกระหว่าง สิ่งประดิษฐ์ (Invention) และ ประเพณี (Tradition) โดยทีมที่เลือก Invention จะต้องเดินทางไปที่ลานใกล้เคียง แล้วเลือกสำเนาของแปลนเครนอายุประมาณ 100 ปีที่ออกแบบโดย แล้วใช้อุปกรณ์ที่มีให้ประกอบเครนนั้นขึ้นมา แล้วใช้เครนนั้นยกหินก้อนใหญ่หนึ่งก้อน แล้วพวกเขาต้องนำกระจกไปวางข้างใต้เพื่ออ่านคำใบ้ที่เขียนอยู่ใต้หินนั้น สำหรับทีมที่เลือก Tradition ทีมจะต้องไปที่ Piazza Guido Masi แล้วปฏิบัติประเพณีเกี่ยวกับธงท้องถิ่นโบราณ เมื่อพวกเขาสามารถทำได้ถูกต้อง หัวหน้าผู้เชิญธงจะให้ธงที่บอกสถานที่ถัดไปแก่พวกเขา ดิอะเมซิ่งเรซ 13
อย่างไรก็ตาม ในการออกอากาศได้มีการกล่าวไว้ว่าจะมีคำสั่ง ย้อนกลับ ทั้งหมด 2 ครั้งด้วยกัน แต่ในการออกอากาศตลอดทั้งฤดูกาลมีการออกอากาศคำสั่งย้อนกลับ เพียง 1 ครั้งเท่านั้นในเลกที่ 3 (ซึ่งไม่ได้ใช้) ซึ่งในการสัมภาษณ์หลังจากการแข่งขันอีกครั้งหนึ่งนั้น แอนดรูว์กับแดนกล่าวว่ามีคำสั่งย้อนกลับ (U-Turn) ครั้งที่สอง อยู่ในเลก 9 ซึ่งก็ไม่ได้ถูกใช้โดยทีมใดเลย และก็ไม่ได้มีการออกอากาศทางโทรทัศน์[9] ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ในซีซั่นนี้ยังมีการใช้เครื่องหมายใหม่ในการแข่งขัน 2 เครื่องหมาย นั่นคือ ย้อนกลับ (U-Turn) และ งานเพิ่มเติม (Speed Bump) โดยคำสั่งย้อนกลับจะอนุญาตให้ทีมที่เลือกใช้สามารถสั่งทีมใดทีมหนึ่งที่ตามหลังมาให้กลับไปทำงานทางแยกอีกทางที่ทีมที่ตามมาไม่ได้เลือกทำ [3]และงานเพิ่มเติมจะทำให้ทีมที่มาถึงสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออกต้องทำงานเพิ่มเติมในเลกต่อไป ในขณะที่ทีมอื่น ๆ ยังคงแข่งตามปกติ ทั้ง U-Turn และ Speed Bump ต่างปรากฏใน 2 เลกใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 ดิอะเมซิ่งเรซ 3
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)แอนเดรียกับดามอน เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 7 แต่พวกเขาไม่สามารถบังคับลาให้มาตามทางที่ถูกต้องได้ พวกเขาจึงโดนปรับเวลา 78 นาที แต่โทษปรับนี้จะไปมีผล ณ เวลาที่ออกเดินทางในเลกที่ 2 พวกเขายังคงหลับต่ออีก 3 นาทีหลังจากถึงเวลาออกเดินทางของพวกเขา
เฮเตอร์กับอีฟ เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 1 แต่พวกเธอไม่ได้ปฏิบัติตามคำสั่งที่ให้เดินมาที่จุดหยุดพัก (พวกเขาใช้แท็กซี่) พวกเธอจึงได้รับโทษปรับเวลา 37 นาที ซึ่งทำให้ทีมอื่น ๆ เข้าเช็ค ณ จุดหยุดพักระหว่างช่วงปรับเวลาของพวกเขา ทำให้พวกเธอตกลงมาอยู่อันดับสุดท้ายและถูกคัดออกจากการแข่งขัน
เดริกกับดรู เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 3 แต่พวกเขาไม่ได้หยิบคำใบ้ที่เป็นงานอุปสรรคมารวมถึงไม่ได้ทำงานอุปสรรคด้วย ทำให้พวกเขาต้องกลับมาทำงานให้ครบตามกำหนด ซึ่งทำให้ตกลงมาอยู่อันดับสุดท้ายและถูกคัดออกจากการแข่งขัน
ในเลกที่ 5 ไม่เป็นที่เปิดเผยว่า ไมเคิลหรือแคร์ที ทำงานอุปสรรค จึงไม่ได้นับงานอุปสรรคในเลกที่ 5 เข้าไป
งานเพิ่มเติมงานหนึ่งในเลก 10 เป็นงานอุปสรรค แต่มีการออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นงานทั่วไป ดังนั้นจำนวนการแก้อุปสรรคที่แสดงนี้จะไม่นับอุปสรรคในเลก 10 แม้ว่าจะมีการแสดงว่าสมาชิกคนใดในทีมทำงานนี้ก็ตาม
เลก 9 และ 10 ถูกออกอากาศติดกันยาว 2 ชั่วโมงและเลก 12 และ 13 ออกอากาศติดกันเป็น 2 ชั่วโมงสุดท้ายเช่นกัน ดิอะเมซิ่งเรซ 21
อิสตันบูล,ตุรกี  ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ทีมจะต้องซื้อตั๋วเครื่องบินในชั้นประหยัดเท่านั้น อย่างไรก็ดีทีมสามารถปรับระดับตั๋วเป็นตั๋วชั้นธุรกิจหรือชั้นหนึ่งได้ แต่ทีมจะต้องจ่ายค่าตั๋วในราคาชั้นประหยัดเท่านั้น (ตัวอย่างในกรณีนี้เช่น ร็อบกับเบรนแนน และแฟรงค์กับมาร์การิต้าในซีซั่นที่ 1 เรย์เชนกับชิพในซีซั่นที่ 4 เรย์กับเดียนาในซีซั่นที่ 7 อีริคกับแดนเนียลในซีซั่นที่ 11 และโรนัลด์กับคริสติน่าในซีซั่นที่ 12) โดยการจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินจะต้องใช้บัตรเครดิตที่ทางรายการจัดให้ (โดยไม่ใช้เงินสด) [4] ห้ามนำบัตรเครดิตนี้ไปใช้ในกรณีอื่นใดโดยเด็ดขาด และสามารถใช้ได้ที่ท่าอากาศยานเท่านั้น (ไม่อนุญาตให้จ่ายเงินผ่านทางอินเทอร์เน็ต) [5] สำหรับใน ซีซั่นที่ 8 ที่มีการเดินทางส่วนใหญ่เป็นรถยนต์ ทีมสามารถใช้บัตรเครดิตในการจ่ายค่าน้ำมัน โดยเสมือนเป็นการจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินได้ กรณีที่ทีมต้องซื้อตั๋วเครื่องบินเอง ทีมไม่สามารถซื้อตั๋วเครื่องบินจากสายการบินหรือเส้นทางบินที่ถูกขึ้นบัญชีดำโดยทีมงาน (ซื้อได้เฉพาะเส้นทางหรือสายการบินที่ไม่ถูกห้าม) โดยทั่วไปแล้วกฎนี้เป็นเหตุผลด้านความปลอดภัย แต่ก็เป็นการป้องกันทีมในการหาเส้นทางที่ไม่ได้ถูกวางแผนไว้โดยทีมงาน ซึ่งอาจทำให้ใช้เวลามากกว่ากำหนดการเดินทางที่คาดไว้เดิมมาก และอาจทำให้ทีมแยกออกไปจากทีมอื่นมากกว่าหนึ่งวัน ทีมไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับเพื่อน ครอบครัว หรือคนรู้จักส่วนตัวระหว่างการแข่งขัน แต่ทีมสามารถพูดคุยและขอความช่วยเหลือกับผู้คนที่พวกเขาพบระหว่างการแข่งขันได้ เช่นนายหน้าการท่องเที่ยวและคนท้องถิ่น อย่างไรก็ดีกฎนี้มีข้อยกเว้นหนึ่งครั้งใน ซีซันที่ 3 ที่ทีมจะได้รับโทรศัพท์มือถือหลังจากเสร็จงานทางแยกในเลก 9 ซึ่งเว็บไซต์ของซีบีเอสอธิบายในเรื่องนี้ไว้ว่า "พวกเขามีโอกาสที่จะโทรศัพท์กลับไปหาคนที่ตนรักนานแค่ไหนก็ได้ที่อยากจะคุย แต่ทีมจะต้องวางโทรศัพท์ก่อนจะขึ้นรถเพื่อขับไปที่ Château de Chillon ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ทีมมีความสมัครใจเองที่จะคุยนานเท่าไหร่ก็ได้หรือจะรีบกลับไปแข่งขันต่อและจะได้ไม่เสี่ยงกับการตกรอบ ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของทีมเอง"[6] ข้อยกเว้นของกฎนี้มีขึ้นอีกครั้งใน ซีซันที่ 10 และ ซีซันที่ 11 ที่ผู้ชนะสามารถโทรศัพท์กลับไปหาครอบครัวจากสถานที่ที่เป็นเส้นชัยได้ (ซึ่งการแข่งขันนั้นจบแล้ว) โดยในซีซันก่อน ๆ ทีมไม่ได้รับอนุญาตให้โทรศัพท์เพื่อบอกลำดับในการแข่งขันของตน จนกว่าการแข่งขันจะได้ออกอากาศทางโทรทัศน์ เมื่อมีการระบุไว้ ทีมไม่สามารถช่วยเหลือทีมอื่นระหว่างที่แต่ละทีมทำงานได้ (เกร็ธเชนกล่าวถึงเรื่องนี้หลังจากเธอถูกช่วยเหลือโดยยูเชนน่าด้วยเรือใน ซีซันที่ 7) [7] หากไม่มีการระบุไว้ ทีมสามารถช่วยกันทำงานให้สำเร็จได้ เช่นใน ซีซันที่ 8 ที่หลาย ๆ ทีมช่วยกันการเต๊นท์ และทีมของครอบครัวลินซ์และครอบครัวโกดลิวสกีช่วยกันทำงานทางแยก[8] แต่หากมีจุดร่วมมือปรากฏขึ้น ทีมที่จับคู่กันจะต้องทำงานร่วมกันจนกว่าจะสั่งเป็นอย่างอื่น ห้ามผู้เข้าแข่งขันสูบบุหรี่ระหว่างการแข่งขัน[9] ผลจากการไม่สูบบุหรี่นี้ทำให้ผู้เข้าแข่งขันบางคนอารมณ์ร้อน เช่นเอียน (ซีซั่นที่ 3) ที่เลิกสูบบุหรี่ก่อนการแข่งขัน ทีมที่ขับรถเร็วเกินกว่ากำหนดถ้าถูกตำรวจท้องถิ่นจับ ทีมจะต้องแก้ปัญหาด้วยตนเองและจะต้องโดนโทษปรับเวลา 2 นาทีต่อไมล์หรือกิโลเมตร (แล้วแต่กฎของการควบคุมความเร็วในประเทศนั้นๆ) เช่น กำหนดไว้ที่ไม่เกิน 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าขับไปที่ 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมงจะถูกทำโทษ 40 นาที<b data-parsoid='{"dsr":[17131,17140,3,3]}'>แต่</b>การขับรถเกินความเร็วเป็นโทษเดียวที่จะไปบวกทดตอนเริ่มเลกถัดไป ฉะนั้นถ้าทีมได้รับโทษนี้และไม่ได้เข้ามาเป็นลำดับสุดท้าย ทีมจะไม่ถูกคัดออกในเลกนั้นๆ อย่างแน่นอน แต่ละทีมจะมีช่างกล้องและช่างเสียงติดตามอยู่ทีมละ 2 คน ตลอดการแข่งขันในเลกนั้น ๆ โดยช่างกล้องและช่างเสียงจะมีการสลับเปลี่ยนกันเมื่อจบแต่ละเลก เพื่อให้การถ่ายทำดำเนินไปได้ สมาชิกในทีมทั้งสองคนจะต้องอยู่ในระยะ 20 ฟุต ซึ่งกันและกัน ยกเว้นสมาชิกคนใดคนหนึ่งไปทำงานอุปสรรคอยู่[10] รวมถึงสมาชิกทั้งสองคนจะต้องอยู่ใกล้กับช่างกล้องและช่างเสียงตลอดเวลา ยกเว้นจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น ช่างกล้องและช่างเสียงยังต้องสามารถติดตามทีมไปได้ทุกที่ ไม่ว่าทีมจะใช้ยานพาหนะใดก็ตาม ยกเว้นจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น (ในอีกความหมายหนึ่งคือ ทีม ช่างกล้องและช่างเสียงจะต้องอยู่ในสถานที่เดียวกันกับทีม ไม่ว่าทีมจะใช้ยานพาหนะประเภทใดก็ตาม เช่น รถ, แท็กซี่, รถบัส, รถไฟ หรือเครื่องบิน ไม่เช่นนั้นทีมจะไม่สามารถเดินทางด้วยวิธีนั้น ๆ ได้) ห้ามทีมนำแผนที่, หนังสือแนะนำการเดินทาง, หนังสือเรียนภาษา และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เช่น โทรศัพท์มือถือ เครื่องจีพีเอส และ พีดีเอ ติดตัวไปในการแข่งขัน แต่ทีมสามารถซื้อแผนที่และหนังสือแนะนำการเดินทางได้ในระหว่างการแข่งขัน โดยใช้เงิน ที่มีให้[11]สำหรับสิ่งของที่นอกเหนือจากนั้น ทีมสามารถขนไปได้มากน้อยเพียงใดก็ได้ เท่าที่ทีมเห็นว่าจำเป็น โดยปกติแล้ว หากทีมไปซึ่งบริเวณที่มีภูมิอากาศหนาวเย็น ทีมจะได้รับเสื้อกันหนาวจากทีมงาน และทีมไม่จำเป็นต้องขนไปในกระเป๋าอีก นอกจากนี้แต่ละทีมจะได้รับกระเป๋าสีดำคาดเหลืองและแดง (รู้จักกันในชื่อ "The Amazing Purse") ที่จะไม่เก็บรวมในกระเป๋าเดินทาง (ในกรณีที่ทีมเข้าเป็นลำดับสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออก ในซีซั่นที่ 7 ซีซั่นที่ 8 และ ซีซั่นที่ 9 และต้องทิ้งสัมภาระทั้งหมด) ทีมจะใช้กระเป๋านี้เก็บหนังสือเดินทาง เอกสารการแข่งขันอย่างเป็นทางการ และแบบฟอร์มการเดินทาง โดยกระเป๋านี้ห้ามเก็บรวมกับสิ่งของติดตัวอื่น ๆ ในกรณีที่ทีมทำกระเป๋านี้หาย (โทนี่กับดัลลัส ในซีซั่นที่ 13 ที่ทำหายในเลก 10) จะไม่มีบทลงโทษต่อพวกเขา แต่พวกเขาจะไม่สามารถเดินทางไปต่างประเทศโดยไม่มีหนังสือเดินทางได้ อย่างไรก็ดีพวกเขาก็จะไม่ถูกคัดออกโดยอัตโนมัติ ในเลก 10 นั้นโทนี่กับดัลลัสยังคงแข่งต่อ แต่พวกเขาเสียเวลากับการขอเงินผู้คนท้องถนน ทำให้จบการแข่งขันเป็นลำดับสุดท้ายและถูกคัดออกจากการแข่งขันและเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีกครั้งในซีซั่นที่ 15 ที่เซฟกับจัสตินทำหนังสือเดินทางหายหลังจากที่เข้าจุดพักแล้ว พวกเขาก็ได้สิทธิ์ให้กลับไปหาหนังสือเดินทางภายในเวลาก่อนที่ทีมสุดท้ายจะเข้ามายังจุดพัก ทีมอาจถูกบังคับให้ส่งกระเป๋าและสิ่งของติดตัวให้ทีมงานถ่ายทำตรวจสอบได้ตลอดเวลา แม้ว่าจะเป็นช่วงก่อนเริ่มการแข่งขันก็ตาม กฎเพิ่มเติมของแต่ละเลกหรือของแต่ละงาน อาจให้มากับคำใบ้ในซองที่ผู้ชมเห็น โดยอาจเป็นคำใบ้ในกระดาษอีกแผ่นที่พิมพ์แยกต่างหาก หรือเป็นเพียงลายมือที่เขียนโดยทีมงานก็ได้ กฎเหล่านี้โดยทั่วไปแล้วมักไม่มีการอธิบายให้แก่ผู้ชม ยกเว้นจะมีการทำผิดกฎนั้น ๆ แต่ว่าทีมก็ยังต้องปฏิบัติตามกฎเพิ่มเติมนี้ด้วย ตัวอย่างของกฎประเภทนี้คือการสรุปเรื่องการขับรถไปยังสถานที่ต่าง ๆ และข้อห้ามที่เกี่ยวกับการเดินทางทางอากาศ สำหรับการทำผิดกฎพื้นฐานของการแข่งขัน จะมีโทษปรับเวลา 30 นาที บวกกับเวลาที่ทีมได้เปรียบจากการทำผิดกฎของการแข่งขัน (ถ้ามี) โดยที่ทีมมาถึง ณ จุดหยุดพัก ฟิล คีโอแกน จะบอกว่า "คุณมาถึงเป็นลำดับที่ ..." แล้วจึงแจ้งบทลงโทษหรือแจ้งว่าอ่านคำใบ้ไม่ละเอียด ซึ่งการแจ้งว่าอ่านคำใบ้ไม่ละเอียดมักเกิดจากการเดินทางผิดรูปแบบ[12]หรือเดินทางด้วยวิธีที่ห้ามในการแข่งขัน[13] การได้รับใบสั่ง การทำผิดคำสั่งในคำใบ้ หรือขัดขวางทีมอื่น เช่นขับรถที่กำหนดไว้สำหรับทีมอื่นออกไปโดยประมาท หรือหยิบคำใบ้มากกว่า 1 ซองจากกล่องคำใบ้[14] อย่างไรก็ดี สำหรับบทลงโทษเรื่องใบสั่งนั้น หากบทลงโทษนั้นไม่มีผลกระทบต่อทีมที่จะทำให้แข่งต่อไม่ได้ (คำนวณโทษปรับเวลาแล้วทีมตกไปอยู่ในลำดับสุดท้าย) โทษปรับเวลานั้นจะไปมีผล ณ ช่วงที่ทีมออกเดินทางในเลกต่อไปแทน แต่ถ้าหากทีมรู้สึกว่าได้ทำผิดกฎในการแข่งขันก่อนที่พวกเขาจะไปทำงานต่อไป พวกเขาสามารถกลับไปที่สถานที่ที่พวกเขาทำผิดกฎนั้น แล้วทำให้ถูกต้องได้โดยที่ไม่ต้องโดนโทษปรับเวลา แต่จะเสียเวลากลับไปทำงานที่ทำไม่ถูกต้องเท่านั้น แต่หากการกระทำผิดกฎของพวกเขามีผลกระทบต่อทีมอื่นด้วย โทษปรับเวลาก็จะยังคงมีผลเช่นเดิม ในบางกรณีทีมที่ข้าม Route Marker ไปหรือทำงานไม่ถูกต้อง จะไม่ได้รับโทษปรับเวลา แต่พวกเขาจะยังไม่สามารถเช็กอินได้ และฟิล จะบอกให้ทีมกลับไปทำงานให้ถูกต้อง หรือหยิบคำใบ้ให้ครบก่อนที่จะกลับมาเช็กอินอีกครั้ง การที่จะโดนโทษปรับเวลาหรือจะไม่โดนปรับเวลาแต่ต้องกลับไปทำงานให้ถูกต้องนั้นจะขึ้นอยู่กับสถานการณ์และความเหมาะสมที่ถูกกำหนดได้ล่วงหน้าแล้ว ทีมที่ไม่สามารถทำงานอุปสรรคได้สำเร็จ จะต้องรับโทษปรับเวลา 4 ชั่วโมง เริ่มจากเวลาที่ทีมต่อไปมาถึงสถานที่ทำงาน[15] ทีมที่ไม่สามารถทำงานทางแยกใด ๆ ให้สำเร็จได้ จะต้องรับโทษปรับเวลา 24 ชั่วโมง (เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพียง 2 ครั้ง ที่ทีมแนนซี่กับเอมิลี่ในฤดูกาลที่ 1 และทีมมาเรียกับทิฟฟานี่ในฤดูกาลที่ 15 ที่ไม่สามารถทำงานทางแยกได้) แต่ตั้งแต่ฤดูกาลที่ 17 เป็นต้นมาถ้าไม่ทำงานทางแยกใดๆ เลยจะถูกปรับเวลาแค่ 6 ชั่วโมงเท่านั้น [16] ถ้ายานพาหนะของทีมเสียหรือไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ โดยที่ไม่ได้เกิดจากความผิดของพวกเขา พวกเขาสามารถขอยานพาหนะทดแทนได้โดยที่ไม่โดนโทษปรับเวลา แต่ในกรณีนี้จะไม่มีเวลาชดเชยให้ [17] แต่ถ้าในกรณีทีมได้ทำให้เกิดความเสียหายต่อยาพาหนะเอง เช่น การเติมน้ำมันผิดประเภททำให้รถเสีย ทีมจะต้องรับผิดชอบด้วยตนเอง ทีมที่ใช้ของส่วนตัวแทนการจ่ายค่าโดยสารหรือการทำงานต่างๆ จะถูกปรับ 2 ชั่วโมงต่อ 1 ครั้งที่ได้ทำผิดกฎ (ทีมสามารถขายของเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินก่อนที่จะนำมาใช้จ่ายได้แต่ยกเว้นบางสถานที่เท่านั้นที่ห้ามขายของเพื่อแลกเป็นเงินด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย โดยจะแจ้งให้ผู้เข้าแข่งขันทราบแต่อาจจะไม่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์) ทีมที่เดินทางบนเครื่องบินด้วยชั้นธุรกิจ จะต้องรับโทษปรับเวลา 24 ชั่วโมง[18] (ยกเว้นทีมได้รับการเลื่อนระดับที่นั่ง โดยจ่ายค่าตั๋วโดยสารในราคาประหยัด) ในบางกรณีทีมต้องล่าช้าเนื่องจากอุปสรรคในการถ่ายทำ ทีมได้รับการชดเชยเวลาที่เสียไป (ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในฤดูกาลแรกๆ โดยในฤดูกาลหลังๆ ทีมงานพยายามทำงานให้ทันเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดนี้) ความผิดพลาดบางอย่างที่ผลกระทบต่อลำดับของทีมซึ่งเป็นความผิดพลาดของทีมงานซึ่งอาจเกิดได้น้อยมาก โดยถ้าเป็นเช่นนั้นทีมงานจะทำการตกลงกับผู้เข้าแข่งขันและทำการชดเชยเวลาให้หรือถ้าร้ายแรงมากถึงขึ้นลำดับสลับกันเลย ทีมงานจะวางแผนให้ทุกทีมไปเสมอกันตรงที่สนามบิน ซึ่งทำให้ต้องนั่งเครื่องบินไปพร้อมกันและเปรียบเสมือนเริ่มการแข่งขันกันใหม่เพราะไม่ว่าจะอย่างไรถ้านั่งเครื่องบินลำเดียวมาด้วยกัน ทุกทีมจะต้องมาถึงที่หมายปลายทางพร้อมกันอยู่แล้วและการแข่งขันก็จะยังดำเนินต่อไปตามปกติ ในระหว่างพักก่อนที่จะเริ่มเลกใหม่ ทีมจะไปทำอะไรก็ได้ตามสะดวกโดยใช้เงินที่เหลือจากการแข่งขัน ห้ามทีมใช้เงินส่วนตัวหรือของส่วนตัวแลกเป็นเงินเด็ดขาด แต่ส่วนใหญ่แล้วทีมมักจะพักในโรงแรมกันมากกว่าและไม่ออกไปไหน เนื่องจากพักกันแค่ 12 ชั่วโมงเท่านั้น (เวลาในการพักนั้นขึ้นอยู่กับความสะดวกของทีมงานโดยเป็นกฎว่าต่ำสุดอยู่ที่ 12 ชั่วโมงและเคยสูงสุดอยู่ที่ 60 ชั่วโมงเนื่องจากทีมงานได้ทำการวางแผนการเดินทางและภารกิจใหม่ นอกเหนือจากที่เตรียมพร้อมไว้) ดิอะเมซิ่งเรซ 8
ดิ อะเมซซิง เรซ 8 () เป็นฤดูกาลที่ 8 ของรายการยอดนิยม ดิ อะเมซิ่ง เรซ โดยจะมีความแตกต่างจากดิ อะเมซิง เรซ ในฤดูกาลที่ผ่าน ๆ มา จากเดิมแต่ละทีมมีเพียงผู้ใหญ่แข่งเป็นคู่ แต่ในฤดูกาลนี้การแข่งขันจะเป็นแบบครอบครัวที่มี 4 คน และอนุญาตให้มีบุคคลที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอีกด้วย (ต่ำกว่า 8 ปี) เป็นฉบับครอบครัวโดยใช้ชื่อในการแข่งขันว่า The Amazing Race : Family Edition อย่างไรก็ตาม การแข่งขันจะกลับมามีผู้เข้าแข่งขันเพียงทีมละสองคนในดิ อะเมซิ่ง เรซ 9 ดิอะเมซิ่งเรซ
ทีมจะต้องซื้อตั๋วเครื่องบินในชั้นประหยัดเท่านั้น อย่างไรก็ดีทีมสามารถปรับระดับตั๋วเป็นตั๋วชั้นธุรกิจหรือชั้นหนึ่งได้ แต่ทีมจะต้องจ่ายค่าตั๋วในราคาชั้นประหยัดเท่านั้น (ตัวอย่างในกรณีนี้เช่น ร็อบกับเบรนแนน และแฟรงค์กับมาร์การิต้าในซีซั่นที่ 1 เรย์เชนกับชิพในซีซั่นที่ 4 เรย์กับเดียนาในซีซั่นที่ 7 อีริคกับแดนเนียลในซีซั่นที่ 11 และโรนัลด์กับคริสติน่าในซีซั่นที่ 12) โดยการจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินจะต้องใช้บัตรเครดิตที่ทางรายการจัดให้ (โดยไม่ใช้เงินสด) [4] ห้ามนำบัตรเครดิตนี้ไปใช้ในกรณีอื่นใดโดยเด็ดขาด และสามารถใช้ได้ที่ท่าอากาศยานเท่านั้น (ไม่อนุญาตให้จ่ายเงินผ่านทางอินเทอร์เน็ต) [5] สำหรับใน ซีซั่นที่ 8 ที่มีการเดินทางส่วนใหญ่เป็นรถยนต์ ทีมสามารถใช้บัตรเครดิตในการจ่ายค่าน้ำมัน โดยเสมือนเป็นการจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินได้ กรณีที่ทีมต้องซื้อตั๋วเครื่องบินเอง ทีมไม่สามารถซื้อตั๋วเครื่องบินจากสายการบินหรือเส้นทางบินที่ถูกขึ้นบัญชีดำโดยทีมงาน (ซื้อได้เฉพาะเส้นทางหรือสายการบินที่ไม่ถูกห้าม) โดยทั่วไปแล้วกฎนี้เป็นเหตุผลด้านความปลอดภัย แต่ก็เป็นการป้องกันทีมในการหาเส้นทางที่ไม่ได้ถูกวางแผนไว้โดยทีมงาน ซึ่งอาจทำให้ใช้เวลามากกว่ากำหนดการเดินทางที่คาดไว้เดิมมาก และอาจทำให้ทีมแยกออกไปจากทีมอื่นมากกว่าหนึ่งวัน ทีมไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับเพื่อน ครอบครัว หรือคนรู้จักส่วนตัวระหว่างการแข่งขัน แต่ทีมสามารถพูดคุยและขอความช่วยเหลือกับผู้คนที่พวกเขาพบระหว่างการแข่งขันได้ เช่นนายหน้าการท่องเที่ยวและคนท้องถิ่น อย่างไรก็ดีกฎนี้มีข้อยกเว้นหนึ่งครั้งใน ซีซันที่ 3 ที่ทีมจะได้รับโทรศัพท์มือถือหลังจากเสร็จงานทางแยกในเลก 9 ซึ่งเว็บไซต์ของซีบีเอสอธิบายในเรื่องนี้ไว้ว่า "พวกเขามีโอกาสที่จะโทรศัพท์กลับไปหาคนที่ตนรักนานแค่ไหนก็ได้ที่อยากจะคุย แต่ทีมจะต้องวางโทรศัพท์ก่อนจะขึ้นรถเพื่อขับไปที่ Château de Chillon ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ ทีมมีความสมัครใจเองที่จะคุยนานเท่าไหร่ก็ได้หรือจะรีบกลับไปแข่งขันต่อและจะได้ไม่เสี่ยงกับการตกรอบ ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของทีมเอง"[6] ข้อยกเว้นของกฎนี้มีขึ้นอีกครั้งใน ซีซันที่ 10 และ ซีซันที่ 11 ที่ผู้ชนะสามารถโทรศัพท์กลับไปหาครอบครัวจากสถานที่ที่เป็นเส้นชัยได้ (ซึ่งการแข่งขันนั้นจบแล้ว) โดยในซีซันก่อน ๆ ทีมไม่ได้รับอนุญาตให้โทรศัพท์เพื่อบอกลำดับในการแข่งขันของตน จนกว่าการแข่งขันจะได้ออกอากาศทางโทรทัศน์ เมื่อมีการระบุไว้ ทีมไม่สามารถช่วยเหลือทีมอื่นระหว่างที่แต่ละทีมทำงานได้ (เกร็ธเชนกล่าวถึงเรื่องนี้หลังจากเธอถูกช่วยเหลือโดยยูเชนน่าด้วยเรือใน ซีซันที่ 7) [7] หากไม่มีการระบุไว้ ทีมสามารถช่วยกันทำงานให้สำเร็จได้ เช่นใน ซีซันที่ 8 ที่หลาย ๆ ทีมช่วยกันการเต๊นท์ และทีมของครอบครัวลินซ์และครอบครัวโกดลิวสกีช่วยกันทำงานทางแยก[8] แต่หากมีจุดร่วมมือปรากฏขึ้น ทีมที่จับคู่กันจะต้องทำงานร่วมกันจนกว่าจะสั่งเป็นอย่างอื่น ห้ามผู้เข้าแข่งขันสูบบุหรี่ระหว่างการแข่งขัน[9] ผลจากการไม่สูบบุหรี่นี้ทำให้ผู้เข้าแข่งขันบางคนอารมณ์ร้อน เช่นเอียน (ซีซั่นที่ 3) ที่เลิกสูบบุหรี่ก่อนการแข่งขัน ทีมที่ขับรถเร็วเกินกว่ากำหนดถ้าถูกตำรวจท้องถิ่นจับ ทีมจะต้องแก้ปัญหาด้วยตนเองและจะต้องโดนโทษปรับเวลา 2 นาทีต่อไมล์หรือกิโลเมตร (แล้วแต่กฎของการควบคุมความเร็วในประเทศนั้นๆ) เช่น กำหนดไว้ที่ไม่เกิน 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าขับไปที่ 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมงจะถูกทำโทษ 40 นาที<b data-parsoid='{"dsr":[13403,13412,3,3]}'>แต่</b>การขับรถเกินความเร็วเป็นโทษเดียวที่จะไปบวกทดตอนเริ่มเลกถัดไป ฉะนั้นถ้าทีมได้รับโทษนี้และไม่ได้เข้ามาเป็นลำดับสุดท้าย ทีมจะไม่ถูกคัดออกในเลกนั้นๆ อย่างแน่นอน แต่ละทีมจะมีช่างกล้องและช่างเสียงติดตามอยู่ทีมละ 2 คน ตลอดการแข่งขันในเลกนั้น ๆ โดยช่างกล้องและช่างเสียงจะมีการสลับเปลี่ยนกันเมื่อจบแต่ละเลก เพื่อให้การถ่ายทำดำเนินไปได้ สมาชิกในทีมทั้งสองคนจะต้องอยู่ในระยะ 20 ฟุต ซึ่งกันและกัน ยกเว้นสมาชิกคนใดคนหนึ่งไปทำงานอุปสรรคอยู่[10] รวมถึงสมาชิกทั้งสองคนจะต้องอยู่ใกล้กับช่างกล้องและช่างเสียงตลอดเวลา ยกเว้นจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น ช่างกล้องและช่างเสียงยังต้องสามารถติดตามทีมไปได้ทุกที่ ไม่ว่าทีมจะใช้ยานพาหนะใดก็ตาม ยกเว้นจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น (ในอีกความหมายหนึ่งคือ ทีม ช่างกล้องและช่างเสียงจะต้องอยู่ในสถานที่เดียวกันกับทีม ไม่ว่าทีมจะใช้ยานพาหนะประเภทใดก็ตาม เช่น รถ, แท็กซี่, รถบัส, รถไฟ หรือเครื่องบิน ไม่เช่นนั้นทีมจะไม่สามารถเดินทางด้วยวิธีนั้น ๆ ได้) ห้ามทีมนำแผนที่, หนังสือแนะนำการเดินทาง, หนังสือเรียนภาษา และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เช่น โทรศัพท์มือถือ เครื่องจีพีเอส และ พีดีเอ ติดตัวไปในการแข่งขัน แต่ทีมสามารถซื้อแผนที่และหนังสือแนะนำการเดินทางได้ในระหว่างการแข่งขัน โดยใช้เงิน ที่มีให้[11]สำหรับสิ่งของที่นอกเหนือจากนั้น ทีมสามารถขนไปได้มากน้อยเพียงใดก็ได้ เท่าที่ทีมเห็นว่าจำเป็น โดยปกติแล้ว หากทีมไปซึ่งบริเวณที่มีภูมิอากาศหนาวเย็น ทีมจะได้รับเสื้อกันหนาวจากทีมงาน และทีมไม่จำเป็นต้องขนไปในกระเป๋าอีก นอกจากนี้แต่ละทีมจะได้รับกระเป๋าสีดำคาดเหลืองและแดง (รู้จักกันในชื่อ "The Amazing Purse") ที่จะไม่เก็บรวมในกระเป๋าเดินทาง (ในกรณีที่ทีมเข้าเป็นลำดับสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออก ในซีซั่นที่ 7 ซีซั่นที่ 8 และ ซีซั่นที่ 9 และต้องทิ้งสัมภาระทั้งหมด) ทีมจะใช้กระเป๋านี้เก็บหนังสือเดินทาง เอกสารการแข่งขันอย่างเป็นทางการ และแบบฟอร์มการเดินทาง โดยกระเป๋านี้ห้ามเก็บรวมกับสิ่งของติดตัวอื่น ๆ ในกรณีที่ทีมทำกระเป๋านี้หาย (โทนี่กับดัลลัส ในซีซั่นที่ 13 ที่ทำหายในเลก 10) จะไม่มีบทลงโทษต่อพวกเขา แต่พวกเขาจะไม่สามารถเดินทางไปต่างประเทศโดยไม่มีหนังสือเดินทางได้ อย่างไรก็ดีพวกเขาก็จะไม่ถูกคัดออกโดยอัตโนมัติ ในเลก 10 นั้นโทนี่กับดัลลัสยังคงแข่งต่อ แต่พวกเขาเสียเวลากับการขอเงินผู้คนท้องถนน ทำให้จบการแข่งขันเป็นลำดับสุดท้ายและถูกคัดออกจากการแข่งขันและเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีกครั้งในซีซั่นที่ 15 ที่เซฟกับจัสตินทำหนังสือเดินทางหายหลังจากที่เข้าจุดพักแล้ว พวกเขาก็ได้สิทธิ์ให้กลับไปหาหนังสือเดินทางภายในเวลาก่อนที่ทีมสุดท้ายจะเข้ามายังจุดพัก ทีมอาจถูกบังคับให้ส่งกระเป๋าและสิ่งของติดตัวให้ทีมงานถ่ายทำตรวจสอบได้ตลอดเวลา แม้ว่าจะเป็นช่วงก่อนเริ่มการแข่งขันก็ตาม กฎเพิ่มเติมของแต่ละเลกหรือของแต่ละงาน อาจให้มากับคำใบ้ในซองที่ผู้ชมเห็น โดยอาจเป็นคำใบ้ในกระดาษอีกแผ่นที่พิมพ์แยกต่างหาก หรือเป็นเพียงลายมือที่เขียนโดยทีมงานก็ได้ กฎเหล่านี้โดยทั่วไปแล้วมักไม่มีการอธิบายให้แก่ผู้ชม ยกเว้นจะมีการทำผิดกฎนั้น ๆ แต่ว่าทีมก็ยังต้องปฏิบัติตามกฎเพิ่มเติมนี้ด้วย ตัวอย่างของกฎประเภทนี้คือการสรุปเรื่องการขับรถไปยังสถานที่ต่าง ๆ และข้อห้ามที่เกี่ยวกับการเดินทางทางอากาศ สำหรับการทำผิดกฎพื้นฐานของการแข่งขัน จะมีโทษปรับเวลา 30 นาที บวกกับเวลาที่ทีมได้เปรียบจากการทำผิดกฎของการแข่งขัน (ถ้ามี) โดยที่ทีมมาถึง ณ จุดหยุดพัก ฟิล คีโอแกน จะบอกว่า "คุณมาถึงเป็นลำดับที่ ..." แล้วจึงแจ้งบทลงโทษหรือแจ้งว่าอ่านคำใบ้ไม่ละเอียด ซึ่งการแจ้งว่าอ่านคำใบ้ไม่ละเอียดมักเกิดจากการเดินทางผิดรูปแบบ[12]หรือเดินทางด้วยวิธีที่ห้ามในการแข่งขัน[13] การได้รับใบสั่ง การทำผิดคำสั่งในคำใบ้ หรือขัดขวางทีมอื่น เช่นขับรถที่กำหนดไว้สำหรับทีมอื่นออกไปโดยประมาท หรือหยิบคำใบ้มากกว่า 1 ซองจากกล่องคำใบ้[14] อย่างไรก็ดี สำหรับบทลงโทษเรื่องใบสั่งนั้น หากบทลงโทษนั้นไม่มีผลกระทบต่อทีมที่จะทำให้แข่งต่อไม่ได้ (คำนวณโทษปรับเวลาแล้วทีมตกไปอยู่ในลำดับสุดท้าย) โทษปรับเวลานั้นจะไปมีผล ณ ช่วงที่ทีมออกเดินทางในเลกต่อไปแทน แต่ถ้าหากทีมรู้สึกว่าได้ทำผิดกฎในการแข่งขันก่อนที่พวกเขาจะไปทำงานต่อไป พวกเขาสามารถกลับไปที่สถานที่ที่พวกเขาทำผิดกฎนั้น แล้วทำให้ถูกต้องได้โดยที่ไม่ต้องโดนโทษปรับเวลา แต่จะเสียเวลากลับไปทำงานที่ทำไม่ถูกต้องเท่านั้น แต่หากการกระทำผิดกฎของพวกเขามีผลกระทบต่อทีมอื่นด้วย โทษปรับเวลาก็จะยังคงมีผลเช่นเดิม ในบางกรณีทีมที่ข้าม Route Marker ไปหรือทำงานไม่ถูกต้อง จะไม่ได้รับโทษปรับเวลา แต่พวกเขาจะยังไม่สามารถเช็กอินได้ และฟิล จะบอกให้ทีมกลับไปทำงานให้ถูกต้อง หรือหยิบคำใบ้ให้ครบก่อนที่จะกลับมาเช็กอินอีกครั้ง การที่จะโดนโทษปรับเวลาหรือจะไม่โดนปรับเวลาแต่ต้องกลับไปทำงานให้ถูกต้องนั้นจะขึ้นอยู่กับสถานการณ์และความเหมาะสมที่ถูกกำหนดได้ล่วงหน้าแล้ว ทีมที่ไม่สามารถทำงานอุปสรรคได้สำเร็จ จะต้องรับโทษปรับเวลา 4 ชั่วโมง เริ่มจากเวลาที่ทีมต่อไปมาถึงสถานที่ทำงาน[15] ทีมที่ไม่สามารถทำงานทางแยกใด ๆ ให้สำเร็จได้ จะต้องรับโทษปรับเวลา 24 ชั่วโมง (เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพียง 2 ครั้ง ที่ทีมแนนซี่กับเอมิลี่ในฤดูกาลที่ 1 และทีมมาเรียกับทิฟฟานี่ในฤดูกาลที่ 15 ที่ไม่สามารถทำงานทางแยกได้) แต่ตั้งแต่ฤดูกาลที่ 17 เป็นต้นมาถ้าไม่ทำงานทางแยกใดๆ เลยจะถูกปรับเวลาแค่ 6 ชั่วโมงเท่านั้น [16] ถ้ายานพาหนะของทีมเสียหรือไม่สามารถเดินทางต่อไปได้ โดยที่ไม่ได้เกิดจากความผิดของพวกเขา พวกเขาสามารถขอยานพาหนะทดแทนได้โดยที่ไม่โดนโทษปรับเวลา แต่ในกรณีนี้จะไม่มีเวลาชดเชยให้ [17] แต่ถ้าในกรณีทีมได้ทำให้เกิดความเสียหายต่อยาพาหนะเอง เช่น การเติมน้ำมันผิดประเภททำให้รถเสีย ทีมจะต้องรับผิดชอบด้วยตนเอง ทีมที่ใช้ของส่วนตัวแทนการจ่ายค่าโดยสารหรือการทำงานต่างๆ จะถูกปรับ 2 ชั่วโมงต่อ 1 ครั้งที่ได้ทำผิดกฎ (ทีมสามารถขายของเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินก่อนที่จะนำมาใช้จ่ายได้แต่ยกเว้นบางสถานที่เท่านั้นที่ห้ามขายของเพื่อแลกเป็นเงินด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย โดยจะแจ้งให้ผู้เข้าแข่งขันทราบแต่อาจจะไม่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์) ทีมที่เดินทางบนเครื่องบินด้วยชั้นธุรกิจ จะต้องรับโทษปรับเวลา 24 ชั่วโมง[18] (ยกเว้นทีมได้รับการเลื่อนระดับที่นั่ง โดยจ่ายค่าตั๋วโดยสารในราคาประหยัด) ในบางกรณีทีมต้องล่าช้าเนื่องจากอุปสรรคในการถ่ายทำ ทีมได้รับการชดเชยเวลาที่เสียไป (ส่วนใหญ่เกิดขึ้นในฤดูกาลแรกๆ โดยในฤดูกาลหลังๆ ทีมงานพยายามทำงานให้ทันเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดนี้) ความผิดพลาดบางอย่างที่ผลกระทบต่อลำดับของทีมซึ่งเป็นความผิดพลาดของทีมงานซึ่งอาจเกิดได้น้อยมาก โดยถ้าเป็นเช่นนั้นทีมงานจะทำการตกลงกับผู้เข้าแข่งขันและทำการชดเชยเวลาให้หรือถ้าร้ายแรงมากถึงขึ้นลำดับสลับกันเลย ทีมงานจะวางแผนให้ทุกทีมไปเสมอกันตรงที่สนามบิน ซึ่งทำให้ต้องนั่งเครื่องบินไปพร้อมกันและเปรียบเสมือนเริ่มการแข่งขันกันใหม่เพราะไม่ว่าจะอย่างไรถ้านั่งเครื่องบินลำเดียวมาด้วยกัน ทุกทีมจะต้องมาถึงที่หมายปลายทางพร้อมกันอยู่แล้วและการแข่งขันก็จะยังดำเนินต่อไปตามปกติ ในระหว่างพักก่อนที่จะเริ่มเลกใหม่ ทีมจะไปทำอะไรก็ได้ตามสะดวกโดยใช้เงินที่เหลือจากการแข่งขัน ห้ามทีมใช้เงินส่วนตัวหรือของส่วนตัวแลกเป็นเงินเด็ดขาด แต่ส่วนใหญ่แล้วทีมมักจะพักในโรงแรมกันมากกว่าและไม่ออกไปไหน เนื่องจากพักกันแค่ 12 ชั่วโมงเท่านั้น (เวลาในการพักนั้นขึ้นอยู่กับความสะดวกของทีมงานโดยเป็นกฎว่าต่ำสุดอยู่ที่ 12 ชั่วโมงและเคยสูงสุดอยู่ที่ 60 ชั่วโมงเนื่องจากทีมงานได้ทำการวางแผนการเดินทางและภารกิจใหม่ นอกเหนือจากที่เตรียมพร้อมไว้) อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 12
"ออกอากาศ : 10 เมษายน 2552" ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ฤดูกาลที่ 16 นี้เดินทางผ่าน 5 ทวีป 9 ประเทศ เป็นระยะทางกว่า 40,000 ไมล์ (64,000 กิโลเมตร) โดยบางส่วนของประเทศที่เดินทางผ่านได้แก่ชิลี เยอรมัน ฝรั่งเศส และเซเชลส์ (เป็นครั้งแรกของรายการ) ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
ฤดูกาลนี้ได้ตัด ซุปเปอร์เลก ออกไปทำให้เท่ากับว่าเหลือ 11 เลกและจำนวนตอนน้อยกว่าปกติ 2 ตอน รวมถึงไม่ได้มีการตั้งชื่อตอนแต่ละตอนที่ออกอากาศด้วย ตามที่เอเอ็กซ์เอ็นได้ประกาศไว้ก่อนหน้านี้ ฤดูกาลนี้ถูกขนานนามว่า "การแข่งขันที่โหดที่สุดเท่าที่เคยมีมา" (The Toughest Race Ever) เนื่องจากฤดูกาลนี้ทั้งผู้เข้าแข่งขันและทีมงานประสบกับความเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เนื่องจากทั้งผู้เข้าแข่งขันและทีมงานต้องเดินเร็วขึ้นมาก แต่มีเวลาพักน้อยลง แม้ในระหว่างการถ่ายทำรายการ ก็ยังมีทีมงานหนึ่งคนถูกส่งตัวเข้ารักษาในโรงพยาบาล ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย (English: The Amazing Race Asia) เป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ที่สร้างมาจากเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกา ที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ดิอะเมซิ่งเรซ 2
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 2 () เป็นฤดูกาลที่ 2 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส หุ่นยนต์มือปราบผู้พิทักษ์แจนเปอร์สัน
หุ่นยนต์มือปราบผู้พิทักษ์แจนเปอร์สัน () เป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึแนวเมทัลฮีโร ลำดับที่ 12 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 และจบลงเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1994 โดยออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 8:00 ถึง 8:30 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮีรวมทั้งสิ้น 50 ตอนและมีตอนพิเศษทางภาพยนตร์อีก 1 ตอน ดิอะเมซิ่งเรซ 20
ฤดูกาลนี้เริ่มออกอากาศในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 และจะออกอากาศตอนสุดท้ายในวันที่ 6 พฤษภาคม 2555 ซึ่งจะเป็น 2 ชั่วโมงสุดท้ายติดต่อกันเนื่องจากได้เว้นว่างไป 1 สัปดาห์ที่ทางสถานีได้ถ่ายทอด คันทรี มิวสิก อาวอร์ด เช่นเดียวกับปีที่แล้ว ดิอะเมซิ่งเรซ
ดิ อะเมซิ่ง เรซ ในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา สร้างโดย อลิส ดอร์แกนเลอร์ และ เบ็นตั้น แวนด์ มัสเตอร์ และได้ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 มีพิธีกรชื่อดังระดับรางวัลเอ็มมี ชาวนิวซีแลนด์ ฟิล คีโอแกน เป็นพิธีกรของรายการตั้งแต่ซีซั่นแรก และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ระดับ ฮอลลีวูด เจอร์รี บรัคไฮเมอร์ เป็นผู้อำนวยการสร้างหลักของรายการ นอกจากนี้รายการนี้ยังมีการซื้อลิขสิทธิ์ ไปสร้างในหลาย ๆ ประเทศ โดยยังคงรูปแบบหลัก ๆ ของรายการอยู่ ส่วนเนื้อหาในบทความนี้จะใช้เกณฑ์และเนื้อหาของฉบับอเมริกาเป็นส่วนใหญ่ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
เคทกับแพทแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย จากกฎหมายแต่งงานระหว่างเพศเดียวกันเดียวกันของ รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2551[12] อย่างไรก็ดีการแต่งงานนี้ยังคงมีผู้ตั้งคำถามอยู่ เพราะการแต่งงานนี้ไม่ได้ปฏิบัติตามนโยบายของรัฐในเรื่องการแต่งงาน คริสติน่ากับอะซาเรียที่อยู่คนละทีมกันก็เดทกันอยู่ ณ ขณะนี้ และเคนท์กับวิกซินก็ได้ไปเป็นโฆษกสำหรับผู้ค้าเสื้อผ้าขายปลีกทางเลือกหลายราย รวมถึงเป็นทนายเพื่อปกป้องสิทธิ์ของเกย์ด้วย[13] ดิอะเมซิ่งเรซ 12
สองวันหลังจากการแข่งขันออกอากาศทางโทรทัศน์ ซีบีเอส ได้สร้างหน้าใหม่เกี่ยวกับ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ลงในเว็บไซต์ เครือข่ายสังคมออนไลน์ ที่ชื่อ เฟซบุ๊ก ผ่านทางโฆษณาของเฟซบุ๊ก[11] โดยเว็บไซต์นั้นมีสื่อโต้ตอบได้เช่นแผนที่ เกร็ดในการแข่งขัน บันทึกการเดินทางและรางวัล เว็บไซต์นี้ยังมีผลิตภัณฑ์ที่โยงไปถึงโปรแกรม Where I've Been อีกด้วย ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า ดิอะเมซิ่งเรซ 5
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 5 () เป็นฤดูกาลที่ 5 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 12
เมื่อเสร็จสิ้นงานอุปสรรค ทีมจะต้องจูงอูธ 4 ตัวไปตามทางที่กำหนดไปยังสถานที่ต่อไป ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ยังมีอีกเลกหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ ซุปเปอร์เลก ที่คำใบ้จะบอกให้ผู้เข้าแข่งขันให้ "ตามหาตัวอลัน วู" โดยคำใบ้นี้ปรากฏขึ้นในซีซั่นที่ 2 แต่อลันเจะทำให้ข้าใจผิดและอ้างว่าสถานที่ที่เขาอยู่นั้นคือจุดหยุดพัก และข้อแตกต่างของจุดพักในเวอร์ชันอเมริกากับเอเชียนั้นคือ ในเวอร์ชันอเมริกาการเข้าจุดพักกจะมีพรหมพร้อมกับป้ายอยู่ด้านข้างโดยที่ภายในป้ายจะมีโลโก้รายการอยู่แต่เปลี่ยนตรงคำว่า ดิ อะเมซิ่ง เป็น ชื่อเมือง ที่เข้าจุดพักและคำว่า เรซ เป็น ชื่อประเทศ ที่เข้าจุดพัก ส่วนในเวอร์ชันเอเชียนั้นจะมีแค่พรหมเข้าจุดพักเท่านั้น ไม่ได้มีป้ายบอกชื่อประเทศและเมืองแต่อย่างใด ดิอะเมซิ่งเรซ 12
แชนนอน (ท่าอากาศยานแชนนอน) ไป อัมสเตอร์ดัม, เนเธอร์แลนด์ (ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสกิปฮอล์) อัมสเตอร์ดัม (สถานีรถไฟกลางอัมสเตอร์ดัม – สะพาน Melkmeisjesbrug) แรนดรอป, อัมสเตอร์ดัม (Rural Village Field) ดรอเกอร์สแตมป์, อัมสเตอร์ดัม (Yacht Club) ดิอะเมซิ่งเรซ 18
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 18 (English: The Amazing Race 18) เป็นฤดูกาลที่ 18 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ในฤดูกาลนี้ทำลักษณะแบบ ทีมรวมดารา โดยเอาทีมต่างๆ จากฤดูกาลที่ 12-17 มาแข่งขันกันใหม่ จากฤดูกาลที่ 11 ใช้ชื่อว่า The Amazing Race: All-Stars (ดิ อะเมซิ่ง เรซ รวมดารา) แต่ในฤดูกาลนี้จะใช้ชื่อว่า The Amazing Race: Unfinished Business (ดิ อะเมซิ่ง เรซ ธุรกิจนี้ยังสะสางไม่เสร็จ) ซึ่งซีบีเอสได้โปรโมทฤดูกาลนี้ทันที โดยอยู่ภายในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 17 เลยและรวมถึงฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่จะถ่ายทำในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงอีกด้วย แต่เป็นที่ทราบกันดีว่ารายการนี้ถ่ายทำยากมาก เนื่องจากช่างกล้องจะต้องวิ่งตามผู้เข้าแข่งขันตลอดและภาพบางภาพในรายการใช้การตัดต่อหรือดึงภาพจากแฟ้มข้อมูลที่เคยมีไว้มาตัดต่อลงไปทำให้อาจมีภาพแบบขนาดความละเอียดมาตรฐานปนอยู่บ้าง โดยทางผู้ผลิตได้กล่าววาจะจัดการปัญหาตรงจุดนี้ให้เหมาะสมอย่างสมดุลและออกอากาศในแบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงอย่างแน่นอน ดิอะเมซิ่งเรซ 18
คู่พี่น้องจากฤดูกาลที่ 14 คิชากับเจน ซึ่งได้ลำดับที่ 4 ในฤดูกาลนั้น เป็นผู้ชนะการแข่งขันครั้งนี้ไปรวมถึงทั้งคู่ยังเป็นทีมหญิงล้วนคู่ที่สองที่ชนะรายการนี้อีกด้วย ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
อย่างไรก็ดี ผู้ผลิดรายการก็ได้ตัดกฎนี้ออกไปในซีซั่นหลัง ๆ เช่น คริสกับจอห์น (ซีซั่นที่ 6) เป็นคู่เดททางไกลมาเป็นเพียงแค่ 1 ปี หรือในกรณีที่ผู้เข้าแข่งขันหลายคนใน ซีซั่นที่ 5 ได้เคยแข่งขันกันมาก่อนในเวทีประชันความงาม (นิโคลชนะคริสตี้ในเวทีมิสเทกซัส ใน 2003) [2] อีริคกับแดนเนียล (ซีซั่นที่ 11) ได้พบกันมาก่อนเป็นเวลาเพียงแค่ 1 ปีหลังจากแข่งอยู่คนละทีมในซีซั่นที่ 9 อย่างไรก็ดีสุดท้ายแล้วใบสมัครและคุณสมบัติการเข้ารับเลือกของซีซั่นที่ 14 (แจกจ่ายในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ที่เว็บไซต์ของซีบีเอส) ได้ยกเลิกข้อกำหนดเรื่องความสัมพันธ์ก่อนการแข่งขันแล้ว แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้วสมาชิกในทีมจะมีความสัมพันธ์กันมาก่อนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม ดิอะเมซิ่งเรซ
ในช่วงเริ่มต้นของแต่ละเลก แต่ละทีมจะได้รับเงินสดเป็นค่าใช้จ่ายพร้อมกับซองคำใบ้แรก ซึ่งในระหว่างการแข่งขัน ค่าใช้จ่ายทั้งหมด (อาหาร , การเดินทาง , ค่าที่พัก , ค่าเข้าชมสถานที่ในการแข่งขัน และอุปกรณ์ต่าง ๆ) จะต้องใช้เงินสดนี้ในการจ่าย ยกเว้นการซื้อตั๋วเครื่องบิน (และการจ่ายค่าน้ำมัน ในซีซั่นที่ 8) จะต้องใช้บัตรเครดิตที่ทางรายการมีให้[3] หากมีเงินเหลืออยู่ระหว่างเลก ทีมสามารถนำไปใช้ในเลกต่อไปได้ สำหรับในฤดูกาลก่อน ๆ ทีมสามารถใช้บัตรเครดิตในการจองตั๋วผ่านทางโทรศัพท์และการจองตั๋วออนไลน์ ได้ แต่ในซีซั่นที่ 12 ทีมจะสามารถใช้บัตรเครดิตได้ในการจองตั๋วที่แท่นขายตั๋วเท่านั้น (แต่ทีมยังสามารถใช้วิธีการใด ๆ ก็ได้ในการค้นหาเที่ยวบินที่พวกเขาเห็นว่าดีที่สุด) ดิอะเมซิ่งเรซ 17
ฤดูกาลนี้จะเป็นฤดูกาลสุดท้ายที่จะถ่ายทำให้ระบบโทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐาน โดยในฤดูกาลถัดไปจะเริ่มถ่ายทำในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ในสิ่งของ 10 ชิ้นนั้น แต่ละชิ้นจะมาจากหนึ่งช่วงเท่านั้นในการแข่งขัน มีสิ่งของ 3 ชิ้นที่เป็นผลิตภัณฑ์จากสัตว์ มีสิ่งของ 1 ชี้นเป็นแท่นย้อนกลับ (U-Turn) มีสิ่งของ 2 ชิ้นที่อยู่ที่จุดหยุดพักอยู่แล้ว หรือทีมจะต้องนำมันมาที่จุดหยุดพัก มีสิ่งของ 2 ชิ้นที่เป็นยานพาหนะ ที่มีล้อ มีสิ่งของอยู่ 1 ชิ้นที่ใช้ในการทำทางแยก และสิ่งของ 1 ชิ้นสุดท้ายมีลักษณะคล้าย ๆ ไม้ต่อขาสำหรับเดิน อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 12
สามสาวที่เหลือต้องไปถ่ายโฆษณาและภาพให้กับเครื่องสำอางคัฟเวอร์เกิร์ล โฆษณาและภาพถ่ายของแอลลิสันทำออกมาได้ดีเกินคาด โฆษณาของอมินาทได้รับคำชมมากที่สุด แต่ภาพของเธอกลับได้รับคำวิจารณ์ว่ามีหน้าแบบเดิมๆ และไม่รู้จักมุมของตัวเอง และทีโยน่าจำบทไม่ได้และเก็บอารมณ์ไม่อยู่ขณะถ่ายโฆษณาจึงทำให้เธอกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับอมินาท และสุดท้ายอมินาทต้องตกรอบเพราะกรรมการคิดว่าผลงานที่ผ่านมาของเธอยังดูไม่หลากหลายพอ
หลังจากที่ สองสาวได้ถ่ายภาพให้กับนิตยสารเซเว่นทีนแล้ว สองสาวก็ต้องมาเดินแบบให้กับชุดว่ายน้ำของโรซา ช่า โดยพวกเธอต้องผสมผสานการเดินเข้ากับจังหวะการเต้นแซมบ้าของบราซิลด้วย และการตัดสินครั้งสุดท้ายการเดินของแอลลิสันทำออกมาได้ดีผิดคาด และ ทีโยน่าถึงจะดูแข็งทื่อบ้างในบางครั้ง แต่เธอก็สามารถครองเวทีให้เป็นของตัวเองได้อยู่หมัด ทางด้านผลงานที่ผ่านมา กรรมการชื่นชมในพัฒนาการอย่างต่อเนื่องของ แอลลิสันและลุคส์ของเธอยังดูเป็นแฟชั่นชั้นสูงในระดับสากล ในขณะที่ ทีโยน่ามีความคิดสร้างสรรค์มากตลอดเวลาในการแข่งขัน และหลังจากที่พิจารณากันอย่างถี่ถ้วนแล้ว คณะกรรมการก็ตัดสินใจและประกาศว่า ผู้ชนะของฤดูกาลที่ 12 ก็คือ ทีโยน่า แอนเดอร์สัน ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 16 () เป็นฤดูกาลที่ 16 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 17
ใบสมัครถูกแจกจ่ายออกมาในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 รอบคัดเลือกมีขึ้นในช่วงเดือนมีนาคมและจัดการการคัดเลือกครั้งสุดท้ายที่ลอสแอนเจลิส จาก 11 ทีมที่ถูกเลือกเข้าเป็นผู้แข่งขันนั้นก็ได้เริ่มการถ่ายทำในเดือนพฤษภาคม ผู้เข้าแข่งขันประกอบไปด้วย พิธีกรรายการช๊อปปิ้ง, นักโพสต์วิดีโอให้ความบันเทิงบนยูทูป เคลวิน วู ที่รู้จักกันในนาม "เควจัมบ้า" ซึ่งมาพร้อมกับ ไมเคิล พ่อของเขา, นักร้องประสานเสียงของสมาคมนักศึกษากลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีก และคู่แม่ผู้ให้กำเนิดกับลูกที่ห่างหายกันไปนานกว่า 20 ปี โดยฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกของรายการที่ไม่มีคู่สมรสเลย รวมไปถึงยังมีผู้เคยผ่านการประกวดนางงามมาด้วย 3 คน คือ มอลลารี่ ที่ได้อันดับที่ 5 ในการประกวดมิสอเมริกา ปี 2553, บรู๊ค ซึ่งเข้าประกวดมิสอเมริกา ปี 2548 และ สเตฟานี่ ซึ่งเคยเป็นมิส เซ้า คาร์โรไลน่า ปี 2552 ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ซีบีเอสโปรโมต ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 อย่างหนักด้วยการติดป้ายโฆษณาบนยอดของอาคารที่ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส ก่อนที่จะมีการออกอากาศ[11] ต่างจากซีซั่นอื่น ๆ ที่ซีบีเอสไม่เคย เปิดเผยถึงสถานที่ที่จะไปล่วงหน้า แต่ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 นี้ ซีบีเอสได้เปิดเผยแผนที่การเดินทางที่จะทำให้ทราบว่า ระหว่างการแข่งขัน มีการเดินทางไปที่ใดบ้าง ก่อนที่การแข่งขันจะออกฉายทางโทรทัศน์ [12] ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2548 สถานีโทรทัศน์ ซีบีเอส ให้โอกาสประเทศอื่นในการทำ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เป็นของตนเอง และเครือข่ายทีวีของเอเชีย เอเอ็กซ์เอ็น เอเชีย ก็เป็นหนึ่งในผู้ผลิตแรก ๆ ที่ได้สิทธิ์ในการผลิด ดิ อะเมซิ่ง เรซ สำหรับประเทศของตนเอง รายการนี้ผลิตโดยบริษัทผลิตรายการของออสเตรเลีย ActiveTV สำหรับเอเอ็กซ์เอ็น โดยความร่วมมือของบัวนาวิสต้า อินเตอร์เนชั่นแนล เอเชีย-แปซิฟิก (BVITV-AP) พิธีกรของรายการคือนักแสดงชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีน-อเมริกัน อลัน วู[1] ดิอะเมซิ่งเรซ: Ha'Merotz La'Million
สิ่งที่แตกต่างจาก ดิ อะเมซิ่ง เรซ ในเวอร์ชันอื่น ๆ ทุกเวอร์ชันเลยก็คือ ตอนสุดท้ายของ Ha'Merotz La'Million ยังไม่ได้มีการถ่ายทำ แต่จะมีการถ่ายทำหลังจากที่รายการออกอากาศไปได้แล้วพักหนึ่งแล้ว ในขณะที่เวอร์ชันอื่น ๆ มีการถ่ายทำทุกตอนจนจบแล้วจึงออกอากาศ นอกจากนี้การออกอากาศ 1 ตอนมีการออกอากาศไม่เต็มเลก (ไปถึงจุดพัก) แต่มีการออกอากาศเพียงครึ่งเลกในวันศุกร์ และอีกครึ่งเลกแบ่งไปออกอากาศในวันเสาร์ โดยจะออกอากาศเลกละ 2 ตอนและมีตอนประมวลภาพซ้ำด้วยอีก 2 ตอนโดยเฉลี่ยทั้งหมดอยู่ที่ตอนละ 1 ชั่วโมง อีกทั้งเวอร์ชันนี้เป็น ดิ อะเมซิ่ง เรซ เพียงไม่กี่เวอร์ชันที่เส้นชัยนั้นไม่ได้อยู่ในประเทศแรกที่ออกเดินทาง ดิอะเมซิ่งเรซ 14
ผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้มีทั้งคู่แต่งงานที่แต่งกันมาแล้ว 17 ปีจากรัฐเวอร์จิเนีย พี่ชายกับน้องชายสตั๊นท์แมน ไปจนถึงผู้เข้าแข่งขันที่หูหนวกครั้งแรกของเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา ลูค อดัมส์ ที่อาศัยคุณแม่ของเขาในการสื่อสารด้วยภาษามือ โดยผู้เข้าแข่งขันที่หูหนวกครั้งแรกในทุก ๆ เวอร์ชันคือเอเดรียน แย็บ ซึ่งเป็นผู้ชนะใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 2 (สำหรับในกรณีที่ถ้ามาร์กี้กับลุคเข้าถึงจุดพักพิธีกรจะใช้ภาษามือในการบอกลำดับที่ของพวกเขา ซึ่งปรากฏขึ้นในตอนที่ 1) ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ในการแข่งขันครั้งนี้ อลัน วู พิธีกรของดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกของรายการ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 4
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 4 เป็นปีที่สี่ของรายการดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบทวีปเอเชียและโอเชียเนีย ทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา สำหรับความนิยมของรายการนี้ เนื่องจากฉายไปทั่วเอเชียจึงทำให้มีการประมาณกันว่ามีผู้ชมมากถึงเกือบร้อยล้านคน ทำให้มีแผนการที่จะผลิตออกมาเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับฉบับอเมริกา การรับสมัครมีขึ้นทางเว็บไซด์ของ AXN Asia โดยจะสิ้นสุดในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2553 และคัดตัวรอบสุดท้ายในเดือนเมษายน ส่วนการถ่ายทำจะมีขึ้นในราวเดือนพฤษภาคม-กรกฎาคม  ดิอะเมซิ่งเรซ 15
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 15 (English: The Amazing Race 15) เป็นฤดูกาลที่ 15 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ซึ่งฤดูกาลนี้จะเริ่มฉายในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2552 20:00 น. ตามเวลาในประเทศไทยทางช่อง AXN asia ซึ่งจะฉายหลังจากที่อเมริกาฉายจบไปแล้วประมาณ 14 ชั่วโมงโดยตอนแรกจะฉายด้วยความยาว 2 ชั่วโมงเต็ม ดิอะเมซิ่งเรซ 13
(in English) (in English) (in English) (in English) ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 2
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 2 มีการเดินทางคิดเป็นระยะทางประมาณ 50,000 กิโลเมตร (32,023 ไมล์) ใน 24 วัน รวมถึงไม่ได้มีการตั้งชื่อตอนแต่ละตอนที่ออกอากาศด้วย [1] และมีการเดินทางผ่านทั้งหมด 4 ทวีป[2] สำหรับการแข่งขันครั้งนี้มีการนำกติกาใหม่บางส่วนของเวอร์ชันอเมริกา มาใช้ เช่นกฎ Marked As Elimination (ทีมที่เข้าจุดพักเป็นลำดับสุดท้ายในเลกที่ไม่มีการคัดออกจะต้องเข้าเป็นที่หนึ่งในเลกถัดไป มิฉะนั้นจะถูกปรับเวลา 30 นาทีแทน) โดยในฤดูกาลนี้ ทางผู้ผลิตรายการพยายามได้พยายามให้มีการแข่งขันกันมากขึ้น โดยให้มีการขับรถด้วยตัวเองมากขึ้น และพยายามลดโอกาสในการขึ้นเครื่องบินในเที่ยวบินเดียวกันของผู้เข้าแข่งขันลง[3] ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ชื่อตอนในการแข่งขันมักมาจากคำพูดสำคัญ ๆ ของผู้เข้าแข่งขันในเลกนั้น ๆในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลให้กับผู้เข้าแข่งขัน ที่สามารถเข้าเส้นชัยได้เป็นทีมแรก สำหรับแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดยแทรเวโลซิตี้ซีบีเอสได้โพสต์วีดีโอขนาดสั้นลงบนเว็บไซด์หลังจากออกอากาศตอนนั้นๆ จบแล้วเพื่อให้ดูว่าทีมที่ถูกคัดออกไปแล้ว จะทำอะไรบ้างขณะที่อยู่ที่บ้านพัก โดยฤดูกาลนี้ทีมที่ถูกคัดออกจะถูกส่งไปยังบ้านพักที่ประเทศเม็กซิโกสำหรับอุปสรรคแรกของการแข่งขัน สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องเดินบนเส้นเคเบิล โดยใช้มือจับเชือกอีกเส้นแล้วไต่ไปเป็นระยะทางของสนามฟุตบอล (120 ฟุตหรือ 37 เมตร) เหนือพื้นดิน เมื่อสมาชิกเดินถึงฝั่งตรงข้ามแล้ว ทีมจะเจอกับกล่องคำใบ้ต่อไป
สำหรับทางแยกแรกในรายการ ทีมจะต้องเลือกระหว่าง ความเลื่อมใสในตัวลามะ (Llama Adoration) กับความเกรงกลัวในตัวอีแร้ง (Condor Consternation) โดยทีมที่เลือกความเลื่อมใสในตัวลามะนั้น จะต้องเดินทางจากจุดชมวิวบริเวณทะเลสาบทูดูส ลอส ซานตอส มายังฟาร์มบริเวณใกล้เคียง แล้วทีมจะต้องเลือกตัวลามะ เพื่อวางผ้าห่มลงบนหลังและผูกผ้าพันคอที่คอ สำหรับงานเทศกาล เมื่อทีมทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกความเกรงกลัวในตัววเหยี่ยวนั้น จะต้องเดินทางไปยังชายหาดใกล้เคียง เพื่อทำการระลึกถึงอีแร้งคอนดอร์ โดยการสวมรองเท้าพิเศษ แล้วใช้เครื่องร่อนโครงสร้างเบาและปีกกว้าง ที่มีรูปร่างคล้ายอีแร้งร่อนตัวลงไปในน้ำ แล้วว่ายน้ำไปยังทุ่นที่คำใบ้ต่อไปผูกอยู่ ส่วนอุปสรรคในเลกนี้นั้น สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องรวบรวมส่วนผสม เพื่อใช้ในการทำเค้กภายในฟาร์ม ซึ่งเสนอถึงกลุ่มลูกครึ่งชิลี - เยอรมนี โดยจะต้องเก็บเนย 1 จาน, นมวัว 1 แก้วโดยคั้นสด, ไข่ไก่ 1 โหลจากเล้า น้ำตาล 1 ชามและแป้ง 1 ถุง หลังจากที่สมาชิกเก็บส่วนผสมได้ครบแล้ว จะต้องทำไปให้นักอบขนมปังในครัว เพื่อแลกกับคำใบ้ต่อไปสำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องเลือกจุดโยนเชือก โดยอยู่ห่างจากวัวกระทิงที่ทำจากฟาง 18 ฟุต (5.5 เมตร) แล้วหมุนเชือกเพื่อขว้างให้คล้องส่วนใดส่วนหนึ่งของวัวกระทิง แล้วดึงมันเข้ามา โดยด้านหน้าจะมีคำใบ้ต่อไปแปะอยู่ ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างสัมผัสของม้า (Horse Sense) กับกำลังของม้า (Horse Power) โดยทีมที่เลือกสัมผัสของม้า จะต้องเดินทางไปหาคนดวลปืน แล้วจะได้รับกระดาษที่บอกจำนวนก้าวและทิศทางในการเดิน เพื่อหาถุง 2 ถุงซึ่งมีปากกาเขียนบกถึงทิศทางที่ต้องเดินมา โดยอาศัยเพียงเข็มทิศโบราณเป็นตัวบอกทิศเท่านั้น เมื่อทีมหาถุงเจอแล้ว ทีมจะต้องนำถุงมาให้กับหัวหน้าขุนโจร เมื่อเขาเห็นว่าทิศที่เขียนในกระดาษกับถุงตรงกัน เขาจะให้เหรียญ ซึ่งมีสถานที่อันเป็นจุดหยุดพักสลักอยู่ แต่ถ้าหากไม่ใช่ เขาจะบอกให้ไปให้มาใหม่ ส่วนทีมที่เลือกกำลังของม้า จะต้องสวมเสื้อเล่นโปโล โดยนั่งบนม้าไม้ แล้วใช้ไม้แครกเก็ตตีลูกให้เข้าประตูภายใน 9 ลูก ซึ่งทีมจะต้องยกม้าไม้ไปเมื่อตีลูกแต่ละครั้ง เมื่อลูกเข้าประตูแล้ว ทีมจะได้รับถ้วยรางวัล ซึ่งด้านล่างถ้วยจะมีคำใบ้อยู่ แต่ถ้าตีลูกไม่เข้าประตูภายใน 9 ลูก ทีมจะต้องกลับไปตีใหม่อีกกรอบณ จุดเริ่มมือ ทีมจะต้องร่วมมือกับทีมใดทีมหนึ่ง เพื่อทำภารกิจและตัดสินใจร่วมกัน จนกระทั่งคำสั่งอนาคต ในอุปสรรคพิเศษของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคของทั้ง 2 ทีมจะเดินทางโดยรถไฟฟ้าใต้ดิน ไปยังสถานีท่าเรือฮัมบวร์ก แล้วกระโดดบันจีจัมพ์จากบนเครน ซึ่งสูงจากพื้นดืน 150 ฟุต (46 เมตร) เมื่อสมาชิกกระโดดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป และเมื่อสมาชิกที่ทำอุปสรรคกลับมาหาสมาชิกอีกคนหนึ่ง ซึ่งรออยู่ที่ถนนจุงเฟิร์นสเตคแล้ว ทีมไม่จำเป็นที่จะร่วมมือกันอีก ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างกีฬาฟุตบอล (Soccer) กับกะหล่ำดอง (Sauerkraut) โดยทีมที่เลือกกีฬาฟุตบอลนั้น จะต้องเดินทางไปยัง แล้วเตะลูกฟุตบอลให้โดนเป้าทั้ง 5 ลูกจากกรอบเขตโทษ เมื่อทีมเตะโดนครบแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกกะหล่ำดอง จะต้องเดินทางไปยังร้านอาหาร แล้วรับประทานกะหล่ำดองในจาน ระหว่างที่วงดนตรีเล่นเพลงชื่อว่า "Sauerkraut Polka" โดยทีมจะต้องรับประทานให้หมดจาน ก่อนที่วงจะเล่นเพลงจบ แล้วทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากพนักงานเสิร์ฟ แต่ถ้าหากทีมไม่สามารถรับประทานให้หมดได้ ทีมจะต้องรับประทานหมดอีกรอบหรือเปลี่ยนไปทำทางแยกกีฬาฟุตบอลเมื่อทีมเดินทางถึงจุดหยุดพักแล้ว ทีมจะต้องเดินทางโดยรถโดยสารจากฮัมบวร์กไปยังจุดหมายต่อไป ซึ่งก็คือปราสาทมงเฟฮง ที่เมืองลอเรน ประเทศฝรั่งเศสนั่นเอง สำหรับทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างในสนามเพลาะ (In the Trench) กับใต้เปลวเพลิงไหม้ (Under Fire) โดยทั้งสองทางแยกนั้น ทีมจะต้องสวมเครื่องแต่งกายเป็นทหารสหรัฐอเมริกา ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งให้เรียบร้อยก่อน ซึ่งทีมที่เลือกใต้สนามเพลาะนั้น จะต้องเดินทางไปตามสนามเพลาะ จนถึงสถานที่ที่มีโทรเลข และแปลสัญญาณที่ส่งมาเป็นรหัสมอร์ส จะได้คำว่า ""พวกเราชนะแล้วหรือ Vive la France."" แล้วนำข้อความที่แปลสัญญาณได้ไปบอกทหาร เพื่อรับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกใต้เปลวเพลิงไหม้นั้น จะต้องคลานไปตามลวดหนาม จนถึงหลุมหลบภัยที่มีทหารซ่อนตัวอยู่ เพื่อรับข้อความจากทหาร แล้วคลานกลับเพื่อนำข้อความไปบอกทหาร เพื่อให้ทหารนำนกพิราบสื่อสารส่งไปบอกข้อความว่า ""สงครามสงบแล้วหรือ Vive la liberté."" เพื่อรับคำใบ้ต่อไป ส่วนงานเพิ่มเติมของจอร์แดนกับเจฟนั้น จะต้องเดินทางไปตามสนามเพลาะ (สถานที่เดียวกับที่ทำภารกิจทางแยก "ในสนามเพลาะ" แล้วก่อกำแพงสนามเพลาะโดยใช้กิ่งไม้ให้เรียบร้อย เพื่อให้ทหารรู้สึกพึงพอใจ แล้วมอบคำใบ้ต่อไปเพื่อให้พวกเขาสามารถกลับไปทำงานทางแยกได้ อุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องไต่ลงไปในท่อลึก 100 ฟุต (30 เมตร) จนถึงชั้นหินดินสอพองซึ่งเก็บทรัพย์สินของ Leclerc Briant ก็คือแชมเปญ โดยสมาชิกจะต้องหาขวดแชมเปญที่มีสีเหลือง-แดงติดอยู่ที่ก้นขวดภายในที่เก็บแชมเปญ แล้วเดินบันไดขึ้นมาเพื่อเปิดฝาขวด โดยใช้มีดเฉือนซึ่งเป็นวิธีดั้งเดิม เมื่อเฉือนเสร็จแล้ว โดยแรงที่เกิดขึ้นจะผลักดันให้คำใบ้ต่อไปพุ่งออกมา ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างอาคาร (Tower) กับพื้นดิน (Terra) โดยทีมที่เลือกอาคาร จะต้องเข้าไปในห้องที่มีวงดนตรีเล่นเครื่องดนตรีอยู่ แล้วใช้แก้วแชมเปญจำนวน 680 ใบในกล่อง มาเรียงต่อเป็นอาคารสูง 15 ชั้น โดยมีเพียงแก้วใบเดียวอยู่ด้านบน เมื่อเรียงเสร็จแล้ว ทีมจะต้องนำแชมเปญหนัก 16 ปอนด์เทบนแก้วด้านบนสุด เพื่อให้แชมเปญไหลไปตามแก้วที่เรียงไว้ เมื่อเทแชมเปญหมดแล้วโดยที่แก้วไม่แตก ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกพื้นดิน จะต้องเข้าไปในแปลงองุ่นพื้นที่ 1 ตารางกิโมเมตร (250 เอเคอร์) แล้วหาลูกองุ่นที่มีเถาติดสติ๊กเกอร์เหลือง-แดง ซึ่งจะมีธงสีเหลือง-แดงกำกับบอกอยู่ เมื่อทีมหาองุ่นเจอแล้ว ทีมจะต้องนำองุ่นไปแลกคำใบ้ต่อไปจากนักเก็บเกี่ยวทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างการเดินเตาะแตะของเต่า (Turtle Toddle) กับการวิ่งเหยาะเหยาะของวัว (Ox Trot) โดยทีมที่เลือกการเดินเตาะแตะของเต่า จะต้องใช้กล้วย เพื่อนำเต่ายักษ์เซเชลส์ อายุ 100 ปีหนักถึง 500 ปอนด์ (230 กิโลกรัม) ข้ามสนามหญ้าที่ตีเส้น เมื่อเต่าสามารถข้ามเส้นได้แล้ว ทีมจะต้องขนส่งเครือกล้วยไปตามทาง 1.5 ไมล์ (หรือ 2.4 กิโลเมตร) ไปยังแผงขายผลไม้เพื่อรับคำใบ้ต่อไปจากพ่อค้า ส่วนทีมที่เลือกการวิ่งเหยาะเหยาะของวัว จะต้องขับรถเกวียนและนำกองมะพร้าวใส่ลงไป และเมื่อวัวถูกผูกกับรถเกวียนแล้ว ทีมจะต้องบังคับให้วัวให้ไปขนส่งมะพร้าวที่แผงขายผลไม้ (แผงเดียวกับทางแยกการเดินเตาะแตะของเต่า) เมื่อพ่อค้าเห็นว่ามะพร้าวมีจำนวนครบตามสั่งแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ทั้งนี้หากทีมทำมะพร้าวตกแม้แต่ลูกเดียวหรือไม่ได้หยิบมะพร้าวใส่รถให้ครบ ทีมจะต้องย้อนกลับไปเอามะพร้าวมาใส่ที่รถเกวียนให้ครบ ก่อนที่จะอนุญาตให้ปฏิบัติภารกิจต่อได้ ส่วนอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องดำน้ำลงไปในทะเล เพื่อนำขวดหนึ่งในเจ็ดขวดที่ผูกอยู่กับกล่องขึ้นมา เมื่อเรือจอดที่ท่าเรือปราสแลงแล้ว ทีมจะต้องว่ายน้ำมาที่ชายหาดแล้วเปิดขวด เพื่อประกอบแผนที่เพื่อนำทางทีมไปยังขุมสมบัติ ซึ่งก็คือจุดหยุดพักของเลกนี้ทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างวัฒนธรรมพุทธ (Buddhist Tradition) กับประเพณีจีน (Chinese Custom) โดยทีมที่เลือกวัฒนธรรมพุทธ จะต้องเดินทางไปยังวัดพุทธเทียนกองทาน แล้วขนกำยานจำนวน 12 แท่งขึ้นไปบนวัดที่อยู่เหนือขึ้นบันไดกว่า 200 ขั้น ซึ่งเมื่อทีมนำกำยานมาวางแต่ละรอบแล้ว จะมีพระตีระฆังเพื่อแสดงจำนวนครั้ง โดยเมื่อทีมนำกำยานใส่ในฐานเรียบร้อยแล้ว ทีมจะต้องจุดไฟใส่กำยานเพื่อรับคำใบต่อไปจากพระสงฆ์ ส่วนทีมที่เลือกประเพณีจีน จะต้องเดินทางไปยังสวนสาธารณะปาดัง โกตา ลามา เพื่อปฏิบัติพิธีกรรมของจีน โดยการทรงตัวธงขนาดใหญ่ไว้เหนือศีรษะและวิ่งข้ามสนาม เมื่อสมาชิกทั้งสองสามารถทรงตัวโดยให้ธงไม่ล้มทั้งสองคนแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องประเพณีทางฮินดู ที่เรียกว่าการลอย (คล้ายกับการลอยกระทง) โดยเริ่มจากการทุบมะพร้าวจำนวนมาก เพื่อหามะพร้าวซึ่งด้านในมีสีทาอยู่ จากนั้นก็นำมาตกแต่งแล้วลอยไปหากูรู ซึ่งอยู่ในทะเล เมื่อเขาเห็นว่าตกแต่งได้เรียบร้อยแล้ว เขาจะมอบคำใบ้ต่อไปให้ทีม และงานเพิ่มเติมของเจ็ทกับคอร์ทนั้น พวกเขาจะต้องเดินทางไปยังสวนพฤกษชาติเครื่องเทศ และค้นหาผู้หญิงที่กำลังบ่นเครื่องใบชา แล้วดมเพื่อหาชาที่มีกลิ่นเดียวกัน จากนั้นจึงเดินหากูรูที่นั่งชิงช้าอยู่ ทีมจะต้องเสิร์ฟชาที่ถูกต้องให้แก่กูรู เพื่อให้สามารถทำการแข่งขันต่อไปได้ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ทางแยกในเลกนี้ทีมจะต้องเลือกระหว่าง ปิดป้าย (Paste 'Em) และ ร้อยเชือก (Thread 'Em) โดยทีมที่เลือก Paste 'Em ทีมจะต้องไปใต้สะพานที่กำหนด แล้วใช้อุปกรณ์ที่มีให้ปิดโปสเตอร์ภาพยนตร์บอลลีวูด ขนาด 6 แผ่นบนผนังให้เรียบร้อย เมื่อเสร็จแล้วจึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทีมที่เลือก Thread 'Em ทีมจะต้องไปที่ตลาดดอกไม้ Dadar และหาแผงขายดอกไม้ที่กำหนดให้ พวกเขาจะต้องทำพวงมาลัยแต่งงานโดยร้อยดอกไม้ 108 ดอกตามลำดับที่กำหนด (แดง, ส้ม, เหลือง) เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นว่าพวงมาลัยเรียบร้อย ทีมจะต้องนำพวงมาลัยไปให้เจ้าบ่าวที่อยู่บริเวณนั้น เพื่อแลกกับคำใบ้ต่อไป อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนในแต่ละทีมจะต้องขนแก๊สโพรเพน 6 ถังใส่รถจักรยาน และถีบไปที่สถานที่ที่กำหนด 2 ที่ที่อยู่ในใบสั่งแก๊ส นำแก๊สไปส่งให้สถานที่ละ 3 ถัง และนำใบเสร็จรับเงินจากเจ้าของบ้านมาเพื่อเป็นการยืนยันว่าส่งแล้ว เมื่อส่งเสร็จแล้ว สมาชิกคนนั้นจะต้องนำใบเสร็จและใบสั่งแก๊สไปให้หัวหน้าคนงานเพื่อรับคำใบ้ต่อไป สำหรับงานเพิ่มเติมของเคนท์กับวิกซินในเลกนี้ พวกเขาจะต้องไปหานักโยคะและทำท่า โยคะ ทั้งหมดให้ได้ ก่อนที่พวกเขาจะได้รับอนุญาตให้แข่งต่อและทำงานทางแยก ดิอะเมซิ่งเรซ
การถ่ายทำดิ อะเมซิ่ง เรซ ถือเป็นความท้าทางอย่างหนึ่ง เนื่องจากเป็นรายการที่แข่งขันไปทั่วโลก ทำให้ก่อนการถ่ายทำนั้นทีมงานจะต้องวางแผนเรื่องสถานที่ ภารกิจระหว่างการแข่งขัน การคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันและการส่งทีมงานเพิ่มเติมไปสนับสนุน ให้รอบคอบและสำเร็จไปได้ด้วยดี ท่ามกลางหน้าที่อันยากลำบากที่ผู้ผลิตจะต้องเผชิญระกว่างการแข่งขัน ระหว่างการแข่งขันช่างกล้องจะต้องติดตามทีมผู้เข้าแข่งขันและพิธีกรตลอดเวลา และหลังจากการถ่ายทำ ตัดต่อและได้ฟิล์มสุดท้ายที่จะนำไปออกอากาศแล้ว ทั้งทีมงานและสมาชิกในทีมจะต้องรับผิดชอบในการไม่เปิดเผยเนื้อความในรายการ (สปอยเลอร์) ที่จะทำให้มีผู้ทราบสถานที่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หรือผลการแข่งขัน จนกว่าการแข่งขันจะออกอากาศจนจบ ดิอะเมซิ่งเรซ
อย่างไรก็ดี ผู้ผลิดรายการก็ได้ตัดกฎนี้ออกไปในซีซั่นหลัง ๆ เช่น คริสกับจอห์น (ซีซั่นที่ 6) เป็นคู่เดททางไกลมาเป็นเพียงแค่ 1 ปี หรือในกรณีที่ผู้เข้าแข่งขันหลายคนใน ซีซั่นที่ 5 ได้เคยแข่งขันกันมาก่อนในเวทีประชันความงาม (นิโคลชนะคริสตี้ในเวทีมิสเทกซัส ใน 2003) [2] อีริคกับแดนเนียล (ซีซั่นที่ 11) ได้พบกันมาก่อนเป็นเวลาเพียงแค่ 1 ปีหลังจากแข่งอยู่คนละทีมในซีซั่นที่ 9 อย่างไรก็ดีสุดท้ายแล้วใบสมัครและคุณสมบัติการเข้ารับเลือกของซีซั่นที่ 14 (แจกจ่ายในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ที่เว็บไซต์ของซีบีเอส) ได้ยกเลิกข้อกำหนดเรื่องความสัมพันธ์ก่อนการแข่งขันแล้ว แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้วสมาชิกในทีมจะมีความสัมพันธ์กันมาก่อนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 2
สำหรับซีซั่นนี้เริ่มออกอากาศตอนแรกทางช่องเอเอกซ์เอ็น ในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เวลา 21 นาฬิกา (เวลา UTC+8) และตอนสุดท้ายออกอากาศในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 เวลา 21 นาฬิกา (เวลา UTC+8) ดิอะเมซิ่งเรซ 18
หมวดหมู่:ดิ อะเมซิ่ง เรซ ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 23 วัน คิดเป็นระยะทางประมาณ 40,000 ไมล์ใน 8 ประเทศ 5 ทวีป รวมถึงยังไปเยือนยังประเทศที่ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ ฤดูกาลก่อน ๆ ไม่เคยไป เช่น โบลิเวีย กัมพูชา และ คาซัคสถาน นอกจากนี้ บราซิล นิวซีแลนด์ อินเดีย และ รัสเซีย ก็ยังถูกบรรจุไว้ในรายการประเทศที่จะเดินทางไปเยือนด้วย[3][4][5] การแข่งขันนี้ยังเป็นครั้งที่สองที่มีการเดินทางไปทาง ทิศตะวันตก จากเดิมที่มักจะเดินทางไปทาง ทิศตะวันออก (โดยครั้งแรกที่มีการเดินทางไปทางทิศตะวันตกคือ ซีซั่นที่ 10) ดิอะเมซิ่งเรซ 3
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 3 () เป็นฤดูกาลที่ 3 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 11
ฤดูกาลนี้ถูกโปรโมตหลังจากจบฤดูกาลที่ 10 ทันทีโดยในขณะนั้นอยู่ในช่วงที่รายการต่างๆ ในสหรัฐอเมริกาได้ทยอยทำฤดูกาล "ออลสตาร์" กันออกมา โดยในฤดูกาลนี้ก็ยังคงได้รับผลการตอบรับที่ดีเช่นเคยเหมือนฤดูกาลที่ผ่านๆ มา ซึ่งสาเหตุอาจมาจากที่มีคู่ของร็อบกับแอมเบอร์ที่กลับมาแข่งอีกครั้งโดยร็อบกับแอมเบอร์เป็นเพียงคู่เดียวในประวัติศาสตร์รายการโทรทัศน์ที่มีผู้ชมชื่นชอบเป็นจำนวนมากเพราะทั้งคู่ได้ออกรายการเซอร์ไวเวอร์และในรายการดิ อะเมซิ่ง เรซในฤดูกาลของตัวเองและฤดูกาล “ออลสตาร์” ทำให้สองคนนี้กลายเป็นคู่ขวัญของรายการเรียลลิตี้เกมส์โชว์ ดิอะเมซิ่งเรซ
เวอร์ชันต้นฉบับของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ คือเวอร์ชันของสหรัฐอเมริกา ซึ่งออกอากาศครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ในเดือน พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 โดยในเดิอนตุลาคม ค.ศ. 2005 ซีบีเอส ให้เอกสิทธิ์ประเทศอื่นในการทำ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เป็นของตนเอง โดยบัวนาวิสต้า อินเตอร์เนชั่นแนล เอเชีย-แปซิฟิก (BVITV-AP) และ โซนี่ พิกเจอร์ส เอนเตอร์เทนเมนต์ เอเชีย (บริษัทแม่ของ เอเอกซ์เอ็น เอเชีย) ได้ผลิตดิ อะเมซิ่ง เรซ ในเวอร์ชันเอเชีย โดยมีชื่อว่า ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชียในเดือนเดียวกันนั้นเอง [19] โดยซีซั่นแรกเริ่มรับสมัครตั้งแต่เดือน กุมภาพันธ์ จนถึงปลายเดือน มีนาคม ค.ศ. 2006[20] เริ่มถ่ายทำในเดือนมิถุนายน และฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่วันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ถึง 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 หลังจากนั้นเองยังมี ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ตามอีก 2 ฤดูกาล ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 2
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 2 (English: The Amazing Race Asia 2) เป็นปีที่สองของรายการเรียลลิตี้โชว์ทางโทรทัศน์ที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
มุมไบ (ท่าอากาศยานนานาชาติ Chhatrapati Shivaji) ไป โอซะกะ, จังหวัดโอซะกะ, ญี่ปุ่น (ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ) โอซะกะ (ปราสาทคิชิวาดะ (in English)) โอซะกะ (สถานีรถไฟโนดะ (in English)) โอซะกะ (วัดคิตามิโด (in Japanese)) โอซะกะ (สวนเท็มโปซาน (in Japanese)) ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ไทเป (ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน) ไป แองคอเรจ, อะแลสกา, สหรัฐอเมริกา (ท่าอากาศยานนานาชาติ Ted Stevens Anchorage) แองคอเรจ (ร้าน 6th Avenue Outfitters) แองคอเรจ (ท่าจอดเรือชิฟชีค) แองคอเรจ (แม่น้ำ 20 ไมล์) แองคอเรจ (ทุ่งเมอร์เรียว) แองคอเรจ (สวนกู๊ดเลก) แองคอเรจ (รูปปั้นกัปตัน เจมส์ คุก) แองคอเรจ (รูปปั้นซามอน ฮุกเกอร์) กิลวู๊ด (ท่าอากาศยานกิลวูด) (เส้นชัย) ดิอะเมซิ่งเรซ 17
คู่คุณหมอ แนทกับแคท เป็นทีมที่ชนะในฤดูกาลนี้ไปและจะนำเงินรางวัลที่ได้ไปเป็นทุนการศึกษาให้กับเด็กเรียนดีที่ขาดแคลน รวมถึงทำให้พวกเธอกลายเป็นทีมหญิงล้วนทีมแรกที่ชนะรายการนี้ในเวอร์ชันอเมริกา หลังจาก 16 ฤดูกาลผ่านมาที่ไม่เคยมีทีมหญิงล้วนชนะรายการนี้เลย ดิอะเมซิ่งเรซ 18
การถ่ายทำเริ่มต้นในวันที่ 20 พฤศจิกายนที่ทุ่งกังหันลมซาน จอร์โกนิโอ ใกล้กับเมืองปาล์มสปริง ในรัฐแคลิฟอร์เนีย โดยอุปสรรคแรกของเกมคือการที่จะต้องค้นหาเครื่องร่อนกระดาษที่มีคำว่า "Queensland and Northern Territory Aerial Services" หรือชื่อเต็มของสายการบินแคนตัส ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนตั๋วเครื่องบินให้กับผู้เข้าแข่งขันไปสู่จุดหมายปลายทางแรกคือนครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย.[3] โดยผู้เข้าแข่งขันได้ถูกพบที่โอเชี่ยนเวิลด์ ในเมืองแมนลี่ ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ เมืองท่องเที่ยวที่สำคัญใกล้เคียงกับนครซิดนีย์ในช่วงวันที่ 22 พฤษศจิกายน นอกจากนี้ยังมีรายงานว่ามีการพบผู้เข้าแข่งขันในประเทศอื่น ๆ เช่นโยะโกะฮะมะ, ญี่ปุ่น ที่ทีมผู้เข้าแข่งขันได้ถูกพบว่ายน้ำเย็นจัดใกล้เคียงกับภูเขาไฟฟูจิ และการไปเยือนประเทศ ลิกเตนสไตน์ ครั้งแรกของรายการ โดยผู้เข้าแข่งขันต้องทำการวัดความยาวอาณาบริเวณของประเทศโดยรถจักรยานไฟฟ้า[3][4] และทีมยังไปเยือนเมืองลี่เจียงและคุนหมิงของประเทศจีน, โกลกาตาและพาราณสีของประเทศอินเดีย, เวียนนาของประเทศออสเตรีย, เซอร์แมทของประเทศสวิตเซอร์แลนด์และรีโอเดจาเนโรของประเทศบราซิล ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลพิเศษให้กับทีมที่มาถึงจุดพักเป็นทีมแรก สำหรับรางวัลที่เป็นแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดยแทรเวลโลซิตี้ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ทีมจะต้องปั่นจักรยานสำหรับหลายคนไปตามทางดินไปหาคำใบ้ต่อไป ก่อนที่จะมาถึงฟาร์ม โดยภารกิจนี้เชื่อกันว่าน่าจะเป็นหนึ่งในทางแยกในเลกนี้ อย่างไรก็ดี อาลีกับสเตลล่าให้สัมภาษณ์ภายหลังว่าในเลกนี้ไม่มีงานทางแยกแต่อย่างใด หลังจากเสร็จงานอุปสรรค ทีมได้รับคำแนะนำให้เลือก ลา หนึ่งตัวแล้วนำถ่านหินเลน 15 ก้อนใส่ลงไปในตะกร้าแต่ละใบของลา แล้วพาลาเดินกลับไปที่ทางเข้าฟาร์มเพื่อรับคำใบ้ต่อไป ดิอะเมซิ่งเรซ 20
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 20 (English: The Amazing Race 20) เป็นฤดูกาลที่ 20 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
อย่างไรก็ตาม กลางปี ค.ศ.2016 มีการประกาศจากทางโซนี ว่าจะมีการทำรายการนี้ต่อเป็นฤดูกาลที่ 5 และออกฉายในปลายปีเดียวกัน นับเป็นการกลับมาฉายอีกครั้ง หลังจากงดออกอากาศไปนานถึง 6 ปี ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
สำหรับในฤดูกาลนี้ออกอากาศในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2551 มีทั้งหมด 11 ตอน (น้อยกว่า ฤดูกาลที่ 1 และ ฤดูกาลที่ 2 อยู่ 2 ตอน) ตอนสุดท้ายออกอากาศในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 และสำหรับตอนพิเศษ Memories ออกอากาศในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ดิอะเมซิ่งเรซ 21
มอสโก,รัสเซีย 
อัมสเตอร์ดัม,เนเธอร์แลนด์  ดิอะเมซิ่งเรซ 14
สำหรับฤดูกาลที่ 14 นี้ปิดรับสมัครเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 การสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวรอบรองสุดท้ายมีขึ้นในเดือน มิถุนายน พ.ศ. 2551 และรอบสุดท้ายมีขึ้นเมื่อประมาณปลายเดือนมิถุนายน ถึงต้นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 ที่ ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา การค้นหาสถานที่แข่งกระทำขึ้นในช่วงเดือน สิงหาคม และการถ่ายทำคาดว่ามีขึ้นในเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2551  ดิอะเมซิ่งเรซ 11
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ 11" ไม่ได้มีการเปิดรับสมัครเพราะเป็นฤดูกาลรวมดารา จึงเป็นการนำทีมเก่าๆ จากฤดูกาลที่แล้วมาทำการแข่งขัน โดยทีแรกทีมงานได้เลือกเผื่อไว้ทั้งหมด 15 ทีแต่มีบางทีมที่ปฏิเสธไปบ้างจนได้จำนวนครบ 11 ทีมที่จะทำการแข่งขัน สำหรับทีมทั้ง 11 ทีมในฤดูกาลนี้ บางทีมมีความสัมพันธ์ในแบบทั้งดีขึ้นและแย่ลง เช่น จอห์น วีโต้กับจิล ที่แต่เดิมในฤดูกาลที่ 3 พวกเขาตัดสิ้นใจจะหมั้นกันแต่แล้วความสัมพันธ์กลับแย่ลงจนในขณะนี้ทั้งคู่ยังเป็นเพียงแค่คู่เดทกัน ส่วนร็อบกับแอมเบอร์ ที่แต่เดิมในฤดูกาลที่ 7 พวกเขาพึ่งหมั้นกันแต่ในฤดูกาลที่ 11 นี้ความสัมพันธ์ได้พัฒนาไปจนทั้งคู่พึ่งจะแต่งงานกันไปไม่นานก่อนที่จะเริ่มทำการถ่ายทำฤดูกาลนี้ รวมถึงบางทีมที่ยังคงมีความสัมพันธ์แบบเดิมจากฤดูกาลก่อน ดิอะเมซิ่งเรซ: A Corrida Milionária
ดิ อะเมซิ่ง เรซ: A Corrida Milionária (; ) เป็นเวอร์ชันบราซิลของรายการเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกาที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ โดยมีพิธีกรประจำรายการคือโรนี่ เซิร์ฟเวอร์โร่ รายการนี้มีการผลิตและออกอากาศเป็นอิสระ ในช่วงที่ต้องมีการซื้อเวลาของเครือข่ายโทรทัศน์บราซิล RedeTV!  ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
บทลงโทษและการชดเชยเวลาส่วนมากแล้วจะมีผลเมื่อทีมมาถึงจุดหยุดพัก โดยไม่สนว่าการกระทำผิดเกิดขึ้นในช่วงใดของเลก ฟิลจะบอกให้ทีมลงจากพรมเช็กอินก่อน แล้วรอจนกว่าโทษปรับเวลาจะหมด ซึ่งจะทำให้ทีมอื่น ๆ เข้าเช็กอินได้ในระหว่างนั้น ข้อยกเว้นสำหรับกรณีนี้คือทีมที่ไม่สามารถทำงานอุปสรรคได้ จะได้รับโทษปรับเวลา 4 ชั่วโทงทันทีที่ตัดสินใจถอนตัวหรือไม่ทำ รวมถึงไม่สามารถทำงานทางแยกได้ จะโดนปรับเวลา 24 ชั่วโมงทันทีเช่นกัน (ร็อบกับแอมเบอร์ใช้ประโยชน์จากข้อยกเว้นนี้ในซีซั่นที่ 7 จึงทำให้พวกเขายังอยู่ในการแข่งขัน) ในบางครั้งบทลงโทษอาจมีการประกาศหลังจากจบเลกนั้นแล้ว แต่ในบางครั้งไม่มีการออกอากาศ เพราะไม่ได้ส่งผลต่อลำดับของพวกเขา (นิคกับสตาร์ในซีซั่นที่ 13 เลกที่ 4) อย่างไรก็ดีก็สามารถสรุปได้ว่ามีบทลงโทษนั้น ๆ เกิดขึ้น โดยสรุปแล้ว บทลงโทษที่จะออกอากาศทางโทรทัศน์จะมีเพียงบทลงโทษที่ส่งผลกระทบต่อลำดับของทีมเท่านั้น (เช่น ฮีเธอร์กับอีฟในซีซั่นที่ 3 และเทอเรนซ์กับซาร่าห์ในซีซั่นที่ 13) ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 2
ในซีซั่นนี้ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 10 ทีมนั้นมีทีมที่เป็นทีมพี่น้องที่กลับมารวมตัวกัน เพื่อนสมัยเด็กและคู่เดท[2] เอเดรียนเป็นผู้เข้าแข่งขันคนแรกของดิ อะเมซิ่ง เรซทุก ๆ ฤดูกาลทั้งของสหรัฐอเมริกาและเอเชีย ที่มีปัญหาทางการได้ยิน[7] ซีซั่นนี้ยังมีการนำเสนอผู้เข้าแข่งขันที่เป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์หรือผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องหลายคน โมนิก้า โล เคยเป็นตัวแทนของเมืองโตรอนโต ประเทศแคนาดา เข้าประกวด Miss Chinese International Pageant ปี 1997 และเธอก็ชนะการประกวดด้วย[8] พอลล่า เทเลอร์ เป็นนางแบบ นักแสดง และวีเจทางช่องแชนแนลวีไทยแลนด์[3] พาเมล่า และ วาเนสซ่า ชอง เป็นน้องสาวของ วินซ์ ชอง นักร้องมาเลเซียที่มีชื่อเสียง[9] คินาร์โยชิ (หรือ คินาร์) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอินโดนีเซีย เธออยู่ในโฆษณาโทรทัศน์และภาพยนตร์ของอินโดนีเซีย โดยเคยได้รับรางวัล Citra award สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมในปี พ.ศ. 2549[10] นอกจากนี้ยังเคยเข้าร่วมแข่งขันในรายการ Seleb Dance และรายการเดียวกันของอินเดีย Nach Baliye อีกทั้งยังชนะการแข่งรายการ Fear Factor Indonesia ด้วย โซฟีเป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ ให้กับ ดิสคัฟเวอรี แชนแนลอีกด้วย [11] และเป็นนักข่าวในงานภาพยนตร์อาเซียนอีกด้วย[12] มาร์ค เนลสัน เป็นนายแบบ และหนึ่งในพิธีกรรายการกีฬา Sports Unlimited ในช่อง ABS-CBN ของฟิลิปปินส์ ขณะที่เพื่อนร่วมทีม โรวิลสัน เฟอร์นันเดส เป็นพิธีกรรายการกีฬา Gameplan และยังเป็นบรรณาธิการบริหารของนิตยสาร Maxim ฉบับของฟิลิปปินส์ และทั้งคู่ก็เป็นพิธีกรรายการ The Duke ทางAXN (เลิกออกอากาศแล้ว)[13] ดิอะเมซิ่งเรซ 12
เคนท์กับวิกซินสั่งย้อนกลับนิโคลัสกับโดนัลด์ แต่นิโคลัสกับโดนัลด์มาถึงแท่นย้อนกลับก่อนพวกเขา และนำพวกเขาอยู่ การสั่งย้อนกลับนึ้จึงเป็นโมฆะ ดิอะเมซิ่งเรซ 18
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 18 ใช้เวลาถ่ายทำ 23 วันและจะเป็นฤดูกาลแรกของเวอร์ชันอเมริกาที่จะถ่ายทำและออกอากาศในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง[1] ในขณะที่หลายๆ รายการในช่วงพรามไทม์ได้เปลี่ยนการออกอากาศเป็นโทรทัศน์ความละเอียดสูงแล้ว ดิ อะเมซิ่ง เรซ ยังคงใช้โทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐานอยู่ เนื่องจากปัญหาหลายๆ ด้านไม่ว่าจะเป็นด้านค่าใช้จ่ายหรือแม้กระทั่งความยากลำบากในการถ่ายทำและภาพที่อยู่ในแฟ้มภาพไม่ได้เป็น HD จึงใช้เวลาเป็นอันมากกว่าจะสามารถทำให้เป็นระบบ HD ได้[2] อย่างไรก็ตามถึงจะช้าไปบ้างนี่ก็จะเป็นฤดูกาลแรกของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ที่จะออกอากาศในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง ดิอะเมซิ่งเรซ: A Corrida Milionária
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ: A Corrida Milionária" เดินทางเป็นระยะทางทั้งสิ้น 15,000 กิโลเมตร ใน 33 วัน โดยการเดินทางเกือบทั้งหมดอยู่ในประเทศบราซิล แต่ใน 2 เลกสุดท้ายเดินทางไปยังประเทศชิลี ทำให้ A Corrida Milionária เป็นดิ อะเมซิ่ง เรซที่มีการเดินทางผ่านประเทศน้อยที่สุดในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ทั้งหมด โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน อาร์เซอุส สู่ชัยชนะแห่งห้วงจักรวาล
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน อาร์เซอุส สู่ชัยชนะแห่งห้วงจักรวาล () เป็นภาพยนตร์โปเกมอนเดอะมูฟวี่ที่ 12 ผู้กำกับโดย คุนิฮิโกะ ยูยามะ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ดูโบรฟนิก (สถานีขนส่งดูโบรฟนิก) สปิลท์ (ท่าเรือเฟอร์รี่) ไป อังโกนา, อิตาลี เอ็มโปลี, แคว้นตอสกานา (Campo di Volo Silvano Poli) วินชี, แคว้นตอสกานา (สถานที่เกิดของ เลโอนาร์โด ดา วินชี) ฟลอเรนซ์, แคว้นตอสกานา (สวน Boboli) ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ในช่วงเริ่มต้นของแต่ละเลก แต่ละทีมจะได้รับเงินสดเป็นค่าใช้จ่ายพร้อมกับซองคำใบ้แรก ซึ่งในระหว่างการแข่งขัน ค่าใช้จ่ายทั้งหมด (อาหาร , การเดินทาง , ค่าที่พัก , ค่าเข้าชมสถานที่ในการแข่งขัน และอุปกรณ์ต่าง ๆ) จะต้องใช้เงินสดนี้ในการจ่าย ยกเว้นการซื้อตั๋วเครื่องบิน (และการจ่ายค่าน้ำมัน ในซีซั่นที่ 8) จะต้องใช้บัตรเครดิตที่ทางรายการมีให้[3] หากมีเงินเหลืออยู่ระหว่างเลก ทีมสามารถนำไปใช้ในเลกต่อไปได้ สำหรับในฤดูกาลก่อน ๆ ทีมสามารถใช้บัตรเครดิตในการจองตั๋วผ่านทางโทรศัพท์และการจองตั๋วออนไลน์ ได้ แต่ในซีซั่นที่ 12 ทีมจะสามารถใช้บัตรเครดิตได้ในการจองตั๋วที่แท่นขายตั๋วเท่านั้น (แต่ทีมยังสามารถใช้วิธีการใด ๆ ก็ได้ในการค้นหาเที่ยวบินที่พวกเขาเห็นว่าดีที่สุด) ดิอะเมซิ่งเรซ 15
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 15 ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 21 วัน คิดเป็นระยะทางประมาณ 25,000 ไมล์ โดยทีมจะเดินทางผ่าน 9 ประเทศ ออกตัวที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสเช่นเดียวกับฤดูกาลที่ 14 โดยการแข่งขันครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 ที่เดินทางไปยังด้านทิศตะวันตก โดยฤดูกาลแรกที่เดินทางไปยังทิศตะวันตกคือ ฤดูกาลที่ 10 และถัดมาด้วยฤดูกาลที่ 13 รวมถึงฤดูกาลนี้ยังเป็นการแข่งขันที่ระยะสั้นที่สุดเท่าที่เคยมีมา (ยกเว้นฤดูกาลที่ 8) ในฤดูกาลนี้จะมี 1 ทีมที่ถูกคัดออกเร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยการคัดออกตั้งแต่จุดเริ่มต้นและธงเหลือง-แดง ถูกเปลี่ยนเป็นธงเหลือง-ขาว อีกครั้งเมื่อทำการแข่งขันที่เวียดนามเหมือนกับในฤดูกาลที่ 3 (เหลืองล้วน) และ 10 (เหลือง-ขาว) ที่ได้เดินทางไปถ่ายทำ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนในแต่ละทีมจะต้องสวมหมวกและถุงมือ เป็นคนขับแท็กซี่ท้องถิ่น และขับพาคู่สามีภรรยาชาวญี่ปุ่นผ่านการจราจรที่วุ่นวายและเป็นถนนหนึ่งช่องทางในบางครั้งไปยังสถานที่ที่กำหนด (ที่ทำการไปรษณีย์กลางโอซาก้า (in Japanese)) โดยพวกเขาไม่สามารถให้บุคคลท้องถิ่นนำทางพวกเขาไปได้ และคู่สามีภรรยานั้นก็ไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ เมื่อสมาชิกคนนั้นขับมาส่งที่สถานที่ที่ำกำหนดแล้ว คู่สามีภรรยาจึงจะให้คำใบ้ต่อไป แต่สมาชิกคนนั้นจะต้องกลับมาหาเพื่อนร่วมทีมก่อนที่จะเปิดคำใบ้อ่านได้ ทางแยกในเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่าง สัมผัส (Sense of Touch) และ ดมกลิ่น (Sense of Smell) โดยทีมที่เลือก Sense Of Touch จะต้องเดินไปอาคารชิโมจิมา แล้วบังคับหุ่นยนต์จากโทรศัพท์มือถือให้เตะฟุตบอลผ่านหุ่นยนต์ป้องกันของฝ่ายตรงข้าม 2 ตัว เมื่อสมาชิกแต่ละคนในทีมสามารถทำประตูได้คนละ 1 ประตู (รวม 2 ประตู) กรรมการจึงจะให้คำใบ้ต่อไป สำหรับทีมที่เลือก Sense of Smell ทีมจะต้องไปที่ร้านขายดอกไม้ Saera ที่มีดอกไม้ปลอมขาย เมื่อไปถึงพวกเขาจะต้องใช้จมูกของพวกเขา (เท่านั้น) ดมหาดอกไม้จริงที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางดอกไม้ปลอมกว่าพันดอกในร้าน 2 ชั้น เมื่อพวกเขาหาดอกไม้จริงพบ เจ้าของร้านจึงจะให้คำใบ้ต่อไป ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
การแข่งขันในแต่ละด่านจะประกอบไปด้วย งานทางแยก และ งานอุปสรรค แต่ในบางเลกอาจมีเพียงแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีงานเสริมที่ไม่จัดเป็นภารกิจหลักอีกมากมาย บางเลกอาจมี ทางด่วน ให้ใช้เพื่อนข้ามกิจกรรมทั้งหมดของเลกนั้นไปยังจุดพักเลย แต่ทีมสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวตลอดการแข่งขันทั้งหมดเท่านั้น เมื่อจบแต่ละเลกผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลาพัก 12 ชั่วโมงแต่ในบางกรณีอาจมากกว่านั้นโดยสูงสุดอยู่ที่ 60 ชั่วโมงซึ่งเกิดขึ้นในฤดูกาลที่ 1 ที่ทีมงานเปลี่ยนแปลงสถานที่กะทันหันและยังสามารถแยกเลกในการแข่งขันออกเป็น 3 ประเภทได้ดังนี้ ดิอะเมซิ่งเรซ 14
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ 14" ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 22 วัน คิดเป็นระยะทางประมาณ 40,000 ไมล์ โดยทีมจะเดินทางผ่าน 9 ประเทศ คือ โรมาเนีย (เป็นครั้งแรกของรายการ) สวิตเซอร์แลนด์ เยอรมนี ออสเตรีย อินเดีย ไทย สาธารณรัฐประชาชนจีน และ รัสเซีย (ดินแดนครัสโนยาสค์ และแคว้นโนโวซีบีสค์ ) ก่อนที่จะไปจบการแข่งขันที่ มาอุย รัฐฮาวาย โดยจากบทสัมภาษณ์กับผู้ผลิตรายการ เบ็นตั้น แวนด์ มัสเตอร์ เขากล่าวว่าทีมจะเดินทางระหว่างเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่งโดยรถไฟสายทรานส์ ไซบีเรียรวมถึงผจญพายุหิมะกลางทุ่งไซบีเรียที่อุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส เขายังกล่าวอีกว่าทีมจะต้องเผชิญกับสภาพอากาศสุดโหด ภารกิจอุปสรรคที่เข้มข้นและเวลาในท่าอากาศยานที่น้อยลง ซึ่งอาจทำให้ทีมเกิดอาการอ่อนเพลียได้ นอกจากนี้ ซีบีเอสยังเปิดเผยว่าในการแข่งขันจะมีการบันจีจัมพ์จากหอที่สูงเป็นลำดับสองของโลก ผจญกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวจนหายใจไม่ออกในอินเดีย และการท้าทายระหว่างกีฬาโอลิมปิก ฤดูร้อนประจำปี ค.ศ. 2008 ที่ทำให้ทีมเกิดอาการหอบได้  ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ในการแข่งขันครั้งนี้ยังมีการเปิดตัวจอห์น คีโอแกน คุณพ่อของฟิล คีโอแกน พิธีกรของดิ อะเมซิ่ง เรซ ในฐานะผู้ต้อนรับประจำหมู่บ้านทีพูคี, นิวซีแลนด์ บ้านเกิดของฟิล [10] อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 12
"ออกอากาศ : 18 มีนาคม 2552"