ดิ อะเมซิ่ง เรซ เริ่มขึ้นปีใด ?
ดิอะเมซิ่งเรซ
ดิ อะเมซิ่ง เรซ ในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา สร้างโดย อลิส ดอร์แกนเลอร์ และ เบ็นตั้น แวนด์ มัสเตอร์ และได้ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 มีพิธีกรชื่อดังระดับรางวัลเอ็มมี ชาวนิวซีแลนด์ ฟิล คีโอแกน เป็นพิธีกรของรายการตั้งแต่ซีซั่นแรก และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ระดับ ฮอลลีวูด เจอร์รี บรัคไฮเมอร์ เป็นผู้อำนวยการสร้างหลักของรายการ นอกจากนี้รายการนี้ยังมีการซื้อลิขสิทธิ์ ไปสร้างในหลาย ๆ ประเทศ โดยยังคงรูปแบบหลัก ๆ ของรายการอยู่ ส่วนเนื้อหาในบทความนี้จะใช้เกณฑ์และเนื้อหาของฉบับอเมริกาเป็นส่วนใหญ่
ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ตั้งแต่ซีซั่นที่ 2 ผู้เข้าแข่งขันที่อาศัยอยู่ในประเทศญี่ปุ่น สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ หลังจากใน ซีซั่นที่ 1 ผู้เข้าแข่งขันที่พักอาศัยอยู่ในญี่ปุ่นไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ ดิอะเมซิ่งเรซ 19
สำหรับฤดูกาลนี้ การแข่งขันเดินทางเป็นระยะทาง 40,000 ไมล์ (หรือ 64,000 กิโลเมตร) ผ่าน 20 เมือง 10 ประเทศและ 4 ทวีป การถ่ายทำเริ่มตั้งแต่วันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยทีมถูกพบที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังไต้หวัน มายซิมส์ เรซซิ่ง
มายซิมส์ เรซซิ่ง คือ วิดีโอเกม แนวขับรถ พัฒนาโดย อิเลคโทรนิค อาร์ต และผลิตภายใต้ตราซิมส์ และเป็นหนึ่งในเกมชุดเดอะซิมส์อีกด้วย เกมนี้ได้จัดจำหน่ายในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2552 จำหน่ายในรูปแบบ นินเทนโด ดีเอส และ วี ดิอะเมซิ่งเรซ
โดยส่วนใหญ่แล้วจะซื้อลิขสิทธิ์มาผลิตและฉายไปทั่วทวีปที่ตนเองอยู่ ไม่ว่าจะเป็น ทวีปเอเชีย ทวีปยุโรป ทวีปอเมริกาใต้ ยกเว้นสหรัฐอเมริกาที่เป็นต้นกำเนิดและมีลิขสิทธิ์เป็นของตนเองโดยมากต่างประเทศจะซื้อรายการของสหรัฐอเมริกาไปฉาย แต่ในบางประเทศก็ซื้อลิขสิทธิ์ไปเพื่อผลิตเองและฉายเฉพาะในประเทศตนเองเท่านั้น ไม่ได้ฉายไปทั่วทวีป เช่น ประเทศบราซิล ประเทศจีน ประเทศอิสราเอล ประเทศออสเตรเลีย ประเทศยูเครน เป็นต้น ดิอะเมซิ่งเรซ 13
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนในแต่ละทีมจะต้องค้นหาซองคำใบ้ที่เขียนว่า ดิ อะเมซิ่ง เรซ ท่ามกลางซองคำใบ้นับร้อยที่มีคำว่า Sorry, Try again. (เสียใจด้วย ลองอีกครั้ง) บนบันไดที่อยู่ท่ามกลางงานฉลองในเทศกาลแห่งสี (เทศกาลโฮลี่) ทางแยกในเลกนี้ทีมจะต้องเลือกระหว่าง ปวดตา (Bleary Eyed) และ แสบตา (Teary Eyed) โดยทีมที่เลือก Bleary Eyed จะต้องเดินไปตามสายไฟฟ้าแล้วจดเลขที่อยู่บนสายไฟฟ้านั้นทั้งหมด แล้วนำไปรายงานคนตัดชุดหากตัวเลขทั้งหมดถูกต้อง ทีมจะต้องไปเสียบปลั๊กรูปปั้นของพระพิฆเนศวรก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทีมที่เลือก Teary Eyed ทีมจะต้องขนพริกหนักกระสอบละ 40 ปอนด์ จำนวน 2 กระสอบ ไป 1/4 ไมล์ที่ร้านที่กำหนด แล้วตำพริกให้แหลกโดยใช้ ครกกับสาก ก่อนที่จะรับคำใบ้ต่อไปจากเจ้าของร้าน สำหรับงานเพิ่มเติมของเคนกับทีน่า พวกเขาจะต้องไปที่วัดสิกข์ แล้วบริการน้ำให้กับชาวสิกข์ จนกว่าจะไม่มีใครขอน้ำอีก พวกเขาจึงจะได้รับอนุญาตให้แข่งต่อและทำงานทางแยกได้ ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 3" ปิดรับใบสมัครเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2551 (ขยายเวลาจากกำหนดเดิม 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551) การสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวผู้เข้าแข่งขันในรอบรองสุดท้ายและรอบสุดท้ายมีขึ้นในช่วงเดือน มีนาคม ถึงเดือน เมษายน 2551 การถ่ายทำคาดว่ามีขึ้นในช่วงกลางปี พ.ศ. 2551  การ์ตูน
แอนิเมชั่นแต่ละเรื่องในยุคแรกๆนั้นจะดัดแปลงจากภาพยนตร์เงียบ ที่ยุโรปในปี 1908 แอนิเมชันก็ได้ถือกำเนิดขึ้นในโลก นั่นก็คือเรื่อง Fantasmagorie ของ Emile Courtet ผู้กำกับชาวฝรั่งเศส ส่วนภาพยนตร์แอนิเมชั่นเรื่องยาวเรื่องแรกของโลก นั่นก็คือ Satire du Pt Irigoyen ของอาร์เจนตินา ในปี 1917 และตามด้วย The Adventure of Prince Achmed
ในขณะเดียวกัน ที่สหรัฐฯ ก็มีการเริ่มต้นพัฒนาด้านแอนิเมชันซึ่งหนังในช่วงแรกๆก็มี Koko the Clown และ แมวฟิลิกซ์ ในปี 1923 วอลต์ ดิสนีย์ ก็ถือกำเนิดขึ้นด้วย
หลังจากที่วอล์ท ดิสนี่ย์ได้กำเนิดขึ้น ก็ทำให้เกิดยุคทองหนังแอนิเมชันของดิสนี่ย์ในช่วงระยะเวลาถึง20ปีเลยทีเดียว ในปี1928 มิกกี้ เมาส์ก็ถือกำเนิดขึ้น ตามด้วย พลูโต กู๊ฟฟี่ โดนัลด์ ดั๊ก เป็นต้น และในปี 1937 สโนว์ไวท์และคนแคระทั้ง7 ก็เป็นแอนิเมชั่นเรื่องยาวเรื่องแรกของ ดิสนี่ย์ และได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี และทยอยมีแอนิเมชันเรื่องอื่นๆตามมา เช่น หุ่นไม้พินอคคิโอ, แฟนเทเชีย ,ดัมโบ้, กวางน้อย...แบมบี้ , อลิซท่องแดนมหัศจรรย์, ปีเตอร์ แพน จากนั้นก็มีการตั้งสตูดิโอของ วอร์เนอร์ บราเธอร์ส,MGM และ UPA
ในช่วงปี 1960 หลังจากที่ภาพยนตร์แอนิเมชั่นประสบความสำเร็จ ก็ก่อให้เกิดธุรกิจแอนิเมชันบนจอโทรทัศน์ขึ้นมา ซึ่งมีทั้งการ์ตูนของดิสนีย์ และการ์ตูนพวกฮีโร่ทั้งหลายแหล่อย่าง ซูเปอร์แมน แบทแมน ฯลฯ และในขณะเดียวกัน ก็มีการศึกษาการทำแอนิเมชั่น3มิติอีกด้วย
เวลาก็ได้ล่วงมาถึง ช่วงปี 1980 ภาพยนตร์ของดิสนีย์ก็ถึงคราวซบเซา แต่ทว่าในปี 1986 The Great Mouse Detective ก็เป็นแอนิเมชั่นเรื่องแรกของโลก ที่นำเอา 3D แอนิเมชั่นมาใช้ด้วย ซึ่งก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้แอนิเมชั่นของดิสนีย์กลับมา ได้รับความนิยมใหม่อีกครั้งหนึ่ง ทั้ง โฉมงามกับเจ้าชายอสูร,อะลาดินกับตะเกียงวิเศษ ,เดอะ ไลอ้อน คิง ในปี 1995 ภาพยนตรแอนิเมชั่น3มิติเรื่องแรกของโลก อย่าง ทอย สตอรี่ ก็ถือกำเนิดขึ้น และ ทำให้มีการสร้างสรรงานแอนิเมชัน3มิติอีกหลายๆงานต่อมาจนถึงปัจจุบัน รวมไปถึง มีการทำแอนิเมชันเพื่อจับกลุ่มคนดูที่เป็นผู้ใหญ่ด้วย อย่างเช่น เดอะซิมป์สัน ,เซาท์พาร์ก และมีการยอมรับแอนิเมชั่นจากประเทศอื่นๆมากขึ้นอีกด้วย ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
สำหรับเครื่องหมายและโจทย์คำสั่งต่าง ๆ ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ทั้งหมดนำมาจากของ เวอร์ชันอเมริกา ทั้งหมด ฤดูกาลที่ 2 มีการใช้คำสั่งจุดร่วมมือ (Intersection) เป็นครั้งแรก และฤดูกาลที่ 3 มีการใช้คำสั่งย้อนกลับ (U-Turn) เป็นครั้งแรก แม้ว่าการใช้งานโดยรวมจะคล้ายกับเวอร์ชันอเมริกัน แต่ยังมีข้อแตกต่างบางส่วนที่พบเห็นได้ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ดิอะเมซิ่งเรซ 5
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 5 () เป็นฤดูกาลที่ 5 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 19
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 19 () เป็นฤดูกาลที่ 19 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ
ในช่วงเริ่มต้นของแต่ละเลก แต่ละทีมจะได้รับเงินสดเป็นค่าใช้จ่ายพร้อมกับซองคำใบ้แรก ซึ่งในระหว่างการแข่งขัน ค่าใช้จ่ายทั้งหมด (อาหาร , การเดินทาง , ค่าที่พัก , ค่าเข้าชมสถานที่ในการแข่งขัน และอุปกรณ์ต่าง ๆ) จะต้องใช้เงินสดนี้ในการจ่าย ยกเว้นการซื้อตั๋วเครื่องบิน (และการจ่ายค่าน้ำมัน ในซีซั่นที่ 8) จะต้องใช้บัตรเครดิตที่ทางรายการมีให้[3] หากมีเงินเหลืออยู่ระหว่างเลก ทีมสามารถนำไปใช้ในเลกต่อไปได้ สำหรับในฤดูกาลก่อน ๆ ทีมสามารถใช้บัตรเครดิตในการจองตั๋วผ่านทางโทรศัพท์และการจองตั๋วออนไลน์ ได้ แต่ในซีซั่นที่ 12 ทีมจะสามารถใช้บัตรเครดิตได้ในการจองตั๋วที่แท่นขายตั๋วเท่านั้น (แต่ทีมยังสามารถใช้วิธีการใด ๆ ก็ได้ในการค้นหาเที่ยวบินที่พวกเขาเห็นว่าดีที่สุด) ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
แม้ว่าในซีซั่นที่ 1 จะประสบความสำเร็จอย่างมากก็ตาม มีผู้ติดตามชมหลายคนตั้งข้อสังเกตว่าทีมไม่ได้ "ขับรถไปยังสถานที่ต่อไป" ด้วยตัวเองเสมอไป ผู้ติดตามชมยังตั้งข้อสังเกตว่าแต่ละทีมมักจะเดินทางบนเที่ยวบินเดียวกัน ตามที่อลัน วู ให้สัมภาษณ์[10] ซึ่งในซีซั่นที่ 2 ทีมงานรับปากว่าจะแก้ปัญหาในเริ่องนี้ ดิอะเมซิ่งเรซ: A Corrida Milionária
สำหรับรายการนี้เริ่มออกอากาศในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และตอนสุดท้ายออกอากาศในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2551  ดิอะเมซิ่งเรซ 20
ซานตา บาร์บารา, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา (ไร่ไวน์บริเดิลวู้ด) (จุดเริ่มต้น) ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) ไป ซัลตา, จังหวัดซัลตา, อาร์เจนตินา (ท่าอากศยานนานาชาติ Martín Miguel de Güemes) ซานตา บาร์บารา, กรมคาฟายาเท (in Spanish) (ป้ายต้อนรับเข้าสู่เมือง) คาฟายาเท (สนามบินจิลเบอร์โต ลาวาค) คาฟายาเท () ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
ฤดูกาลนี้มีผู้เข้าแข่งขัน 3 คนที่ไม่ใช่คนเอเชียแท้ ๆ นาตาลีกับวินซ์เป็นชาวแคนาดา (นาตาลีเกิดในประเทศรัสเซีย) และเจฟมาจาก นิวซีแลนด์ สำหรับผู้เข้าแข่งขันที่แข่งในนามของประเทศอื่นเช่น แซม มาจาก สิงคโปร์ แต่แข่งในนามของ ฮ่องกง และทิช่าที่ถือสัญชาติแคนาดา แต่แข่งในนามของฟิลิปปินส์ ดิอะเมซิ่งเรซ 15
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 15 ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 21 วัน คิดเป็นระยะทางประมาณ 25,000 ไมล์ โดยทีมจะเดินทางผ่าน 9 ประเทศ ออกตัวที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสเช่นเดียวกับฤดูกาลที่ 14 โดยการแข่งขันครั้งนี้เป็นครั้งที่ 3 ที่เดินทางไปยังด้านทิศตะวันตก โดยฤดูกาลแรกที่เดินทางไปยังทิศตะวันตกคือ ฤดูกาลที่ 10 และถัดมาด้วยฤดูกาลที่ 13 รวมถึงฤดูกาลนี้ยังเป็นการแข่งขันที่ระยะสั้นที่สุดเท่าที่เคยมีมา (ยกเว้นฤดูกาลที่ 8) ในฤดูกาลนี้จะมี 1 ทีมที่ถูกคัดออกเร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยการคัดออกตั้งแต่จุดเริ่มต้นและธงเหลือง-แดง ถูกเปลี่ยนเป็นธงเหลือง-ขาว อีกครั้งเมื่อทำการแข่งขันที่เวียดนามเหมือนกับในฤดูกาลที่ 3 (เหลืองล้วน) และ 10 (เหลือง-ขาว) ที่ได้เดินทางไปถ่ายทำ ดิอะเมซิ่งเรซ 21
มอสโก,รัสเซีย 
อัมสเตอร์ดัม,เนเธอร์แลนด์  เจซี แชเซซ
ทิมเบอร์เลกและเจซี แชเซซ ได้รู้จักกันเมื่อครั้งอยู่ในมิกกี้เมาส์คลับ ได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงบอยแบนด์ที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 ที่ชื่อ เอ็นซิงก์ โดยได้เริ่มก่อตั้งวงในปี 1995 และเริ่มต้นอาชีพด้านดนตรีในปี 1996 ในยุโรป มีเพลงฮิตในสหรัฐอเมริกาหลังจากนั้น 2 ปี โดยออกผลงานอัลบั้มแรกในสหรัฐอเมริกาชื่ออัลบั้ม "*NSYNC" มียอดขาย 11 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพลงฮิตอย่างเช่น Tearin' Up My Heart หลังจากนั้น 2 ปีพวกเขาเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับวงแบ็กสตรีทบอยส์ ที่เกิดการสู้ทางด้านกฎหมายอันยาวนานเกี่ยวกับการโกงของผู้จัดการพวกเขาคือ ลู เพิร์ลแมน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เซ็นสัญญากับไจฟ์เรคคอร์ด ออกผลงานหลังจากการรอคอยอันยาวนาน คืออัลบั้มชุด "No Strings Attached" ในเดือนมีนาคม 2000 ที่สร้างสถิติมียอดขายสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 2.4 ล้านชุดเร็วที่สุดในสัปดาห์แรกตลอดกาล และมีเพลงซิงเกิลอันดับ 1 อย่างเพลง It's Gonna Be Me หลังจากนั้นออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อชุด "Celebrity" ที่สร้างสถิติอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดเป็นอันดับ 2 ตลอดกาล ต่อมาในปี 2002 หลังจากจบทัวร์ Celebrity Tour และหลังออกซิงเกิล Girlfriend ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม พวกเขาตัดสินใจที่จะหยุดงาน จากจุดนี้เองทิมเบอร์เลกเริ่มต้นงานการทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง หลังจากนั้นวงก็แยกย้ายกันไป ในประวัติการทำงานของวงเอ็นซิงก์พวกเขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แสดงบนเวทีรางวัลออสการ์ [[โอลิมปิก รวมถึงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นวงบอยแลนด์ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในประวัติศาสตร์ ดิอะเมซิ่งเรซ 22
ทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอสได้เริ่มจัดการแข่งขันฤดูกาลที่ 22 เมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยสำหรับฤดูกาลที่ 22 นี้ได้เดินทางเป็นระยะทาง 30,000 ไมล์ (48,000 กิโลเมตร) ใน 9 ประเทศและ 5 ทวีป ซึ่งเป็นครั้งแรกในการไปเยือนประเทศในหมู่เกาะเฟรนช์โปลินีเซีย สถานที่ที่ทีมจะต้องกระโดดกลางเวหาเหนือเกาะโบราโบรา ภารกิจอื่นๆ ที่ได้รับการยืนยันจากฤดูกาลนี้แล้วประกอบด้วยการแข่งขัน Shemozzle ในนิวซีแลนด์, การล่าแมงป่องกับชนเผ่าบุชเม็นในบอตสวานาและการปีนเขาไอเกอร์ในสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนประเทศอื่นๆ ที่มีการเดินทางไปเยือนประกอบด้วยตาฮิติ, เยอรมนีและสกอตแลนด์ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
สองวันหลังจากการแข่งขันออกอากาศทางโทรทัศน์ ซีบีเอส ได้สร้างหน้าใหม่เกี่ยวกับ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ลงในเว็บไซต์ เครือข่ายสังคมออนไลน์ ที่ชื่อ เฟซบุ๊ก ผ่านทางโฆษณาของเฟซบุ๊ก[11] โดยเว็บไซต์นั้นมีสื่อโต้ตอบได้เช่นแผนที่ เกร็ดในการแข่งขัน บันทึกการเดินทางและรางวัล เว็บไซต์นี้ยังมีผลิตภัณฑ์ที่โยงไปถึงโปรแกรม Where I've Been อีกด้วย ดิอะเมซิ่งเรซ: Ha'Merotz La'Million
ดิ อะเมซิ่ง เรซ: Ha'Merotz La'Million (; ; ) เป็นเวอร์ชันอิสราเอลของรายการเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกาที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นรายการแข่งขันเดินทางรอบโลกโดยมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 10 คู่ และทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านเชเกล รายการนี้มีการผลิตและออกอากาศทางช่อง Reshet Channel 2 ของเครือข่ายโทรทัศน์อิสราเอล Reshet โดยเริ่มออกอากาศในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 และออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี ในเวลา 21 นาฬิกา (เวลามาตรฐานอิสราเอลที่ใช้ DST ตรงกับเวลา 18 นาฬิกาของ GMT) และมีพิธีกรประจำรายการคือราซ เมอร์แมน ดิอะเมซิ่งเรซ 15
ที่จุดเริ่มต้นของรายการ ทีมแต่ละทีมจะต้องหาป้ายทะเบียนรถยนต์ หนึ่งในสิบเอ็ดแผ่นจากเมืองชินากาว่า เมืองโตเกียว ซึ่งจุดหมายปลายทางแรกที่พวกเขาจะต้องไปเยือนจากป้ายทะเบียนกว่า 1000 ป้ายทะเบียนรถ โดยที่ชื่อของปลายทางของพวกเขา (品川) จะได้รับอยู่ในคำใบ้แต่จะไม่ชัดเจน โดยทีมจะต้องนำแผ่นป้ายที่เลือกมาให้ฟิลที่จุดคัดออก และถ้าฟิลตรวจสอบแล้วถูกต้อง พวกเขาจะได้รับตั๋วเที่ยวบินไปโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น (มี 2 เที่ยวบิน) และถ้าหากทีมหยิบมาไม่ถูกต้อง ฟิลจะบอกให้ไปหยิบมาใหม่ สุดท้ายแล้วทีมสุดท้ายที่ไม่สามารถหาป้ายทะเบียนเมืองชินากาวาได้ และไม่มีตั๋วเที่ยวบินจะถูกคัดออกทันที หลังจากทำอุปสรรคเสร็จแล้ว ทีมจะได้รับธงสี และจะต้องนำกลุ่มนักท่องเที่ยวญี่ปุ่นที่อยู่ในห้องส่ง 20 คนที่สวมหมวกสีเดียวกันกับธงของพวกเขาไปยังจุดหยุดพัก (ที่ศาลเจ้าคอนโนฮาชิแมน) โดยที่จะผ่านถนนที่ชิบุยะ โดยทีมจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าจุดหยุดพัก ถ้าหากว่านักท่องเที่ยวทั้งหมด 20 คนมาไม่ครบที่จุดหยุดพัก ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
สำหรับรางวัลที่ผู้ชนะจะได้รับคือ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา เงินรางวัลที่ผู้ชนะจะได้รับคือ 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่ง ริคกี้ โอว ผู้จัดการทั่วไปของ โซนี่ พิกเจอร์ส เอนเตอร์เทนเมนต์ เอเชีย บริษัทแม่ของ เอเอ็กซ์เอ็น เอเชีย อธิบายเรื่องเงินรางวัลที่น้อยกว่าเวอร์ชันอเมริกาไว้ว่า "จริง ๆ แล้วเงินไม่ใช่แรงจูงใจหลัก แต่แรงจูงใจหลักนั้นคือการผจญภัย และโอกาสที่จะได้อยู่ในรายการเรียลลิตี้โชว์ที่ดีที่สุดรายการหนึ่งของโลก" แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายอย่างยิ่งที่รายการได้ยุติลงหลังจากจบฤดูกาลที่ 4 อันเนื่องมาจากปัญหาด้านงบประมาณ ดิอะเมซิ่งเรซ
Normal Leg คือเลกที่ประกอบด้วย งานทางแยก + งานอุปสรรค + (งานทางด่วน + งานเพิ่มเติม) Super Leg คือ เลกที่ยาวเป็นพิเศษโดยจะมี 2 งานทางแยกและ 2 งานอุปสรรคและพิธีกรจะให้คำใบ้ ณ จุดครึ่งทางหรืออาจมาในรูปคำใบ้ปกติที่จะเขียนว่า "Keep Racing" พร้อมรายละเอียดและรางวัลสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นที่ 1 จะถูกมอบที่ปลายทางของเลกเพียงที่เดียว No Break Leg คือ เลกธรรมดาที่ถูกจัดให้แข่งติดต่อกันไปเลย 2 เลกโดยไม่มีการหยุดพัก และจะมีการมอบรางวัลเป็นปกติสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นที่ 1 ในแต่ละเลก ดิอะเมซิ่งเรซ 15
สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ จัดเป็นสวิตซ์แบคของงานอุปสรรคอย่างมีชื่อเสียงในทางไม่ดี (การมาทำงานอุปสรรคอันก่อนของรายการดิ อะเมซิ่ง เรซ) จากเลก 3 ที่สวีเดนของดิ อะเมซิ่ง เรซ 6 นั่นเอง โดยในฤดูกาลที่ 6 จะแตกต่างเล็กน้อยโดยมีม้วนฟางอยู่ 270 กองแต่มีคำใบ้อยู่ 20 อันแต่ในเลกนี้จะมีม้วนฟางอยู่ 186 กองและมีคำใบ้อยู่ 7 อัน ซึ่งสมาชิกที่ทำอุปสรรค จะต้องแกะตาข่ายที่พันรอบม้วนฟาง แล้วกลิ้งม้วนฟางที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ 186 อัน เพื่อค้นหาธงสีเหลือง-แดงที่ซ่อนอยู่ 1 ใน 7 อันจาก 186 ม้วนฟาง (สำหรับในฤดูกาลที่ 6 นั้น มีคู่พี่น้องสาว ลีน่ากับคริสตี้ใช้เวลาในการหาคำใบ้ร่วมกว่า 10 ชั่วโมง) ก่อนที่จะเดินไปเข้าจุดหยุดพักในบริเวณใกล้เคียง ที่มีวงดนตรีท้องถื่นเล่นอยู่ ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างไดนาไมต์ของโนเบล (Nobel Dynamite) กับ<b data-parsoid='{"dsr":[32257,32284,3,3]}'>ตัวอักษรของไวกิ้ง (Viking Alphabet) โดยทีมที่เลือกไดมาไมต์ของโนเบล จะต้องเดินทางมายังเหมืองหินที่สค็อกลูซเซอร์ แล้วสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันตัวให้เรียบร้อย (แว่นตานิรภัย หมวกนิรภัยและที่อุดหู) จากนั้นก็ขุดดินใส่เข้าในถุงแล้วก่อเป็นชั้นๆ เพื่อทำเป็นเกราะป้องกันตัวให้ตัวเอง แล้วจึงทำการระเบิดด้วยระเบิดไดนาไมต์ ที่ประดิษฐ์คิดค้นโดยอัลเฟรด โนเบล แล้วเดินไปยังบริเวณที่มีการระเบิด โดยจะพบเศษหินเศษปูน แล้วในบริเวณนั้นจะมีกล่องเหล็กที่บรรจุคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกตัวอักษรของไวกิ้ง จะต้องแปลรหัสข้อความบนหินรูที่เป็นภาษาไวกิ้ง ซึ่งสามารถแปลความไดว่า "ค้นหาชาวไวกิ้งที่ทรงพลัง" เพื่อที่จะได้รับคำใบ้ต่อไปของพวกเขา ดิ อะเมซิ่ง สไปเดอร์แมน (วิดีโอเกม พ.ศ. 2555)
ดิ อะเมซิ่ง สไปเดอร์แมน () เป็นวิดีโอเกมประเภทแอกชั่นผจญภัยโอเพนเวิลด์ สร้างมาจากภาพยนตร์ในชื่อเดียวกัน จากซุเปอร์ฮีโรมาร์เวลคอมิกส์ พัฒนาโดย Beenox ซึ่งเป็นผู้พัฒนาเกม และ และจัดจำหน่ายโดย Activision วางจำหน่ายในวันที่ 26 มิถุยายน 2012 ในทวีปอเมริกาเหนือและวันที่ 29 มิถุยายน 2012 ในทวีปยุโรป สำหรับเครื่องเล่นเอกซ์บอกซ์ 360, เพลย์สเตชัน 3, นินเท็นโด 3ดีเอส, นินเท็นโด ดีเอส, ไอโอเอส, แอนดรอยด์ และพีซี ดิอะเมซิ่งเรซ
ในช่วงปี ค.ศ. 2008 ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ลาตินอเมริกา ได้ประกาศเวอร์ชันลาตินอเมริกาของดิ อะเมซิ่ง เรซ ในชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอ็น ดิสคัฟเวอรี แชนแนล โดยเป็นความร่วมมือกับดิสนีย์แชนแนล ลาตินอเมริกา โดยคาดว่าจะเริ่มถ่ายทำในช่วงต้นปี ค.ศ. 2009 และออกอากาศในแถบลาตินอเมริกา และหมู่เกาะในทะเลแคริบเบียน ในช่วงปลายปีเดียวกัน[23] และโทรทัศน์อิสราเอล Reshet ได้ลิขสิทธิ์ในการผลิตเวอร์ชันอิสราเอลของรายการที่ชื่อ Ha'Merotz La'Million (English: The Race to the Million; Thai: การแข่งขันสู่เงินล้าน) โดยรายการมีกำหนดจะออกอากาศทั่วเอเชียใน ค.ศ. 2009[24] ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
การแข่งขันในแต่ละด่านจะประกอบไปด้วย งานทางแยก และ งานอุปสรรค แต่ในบางเลกอาจมีเพียงแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีงานเสริมที่ไม่จัดเป็นภารกิจหลักอีกมากมาย บางเลกอาจมี ทางด่วน ให้ใช้เพื่อนข้ามกิจกรรมทั้งหมดของเลกนั้นไปยังจุดพักเลย แต่ทีมสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวตลอดการแข่งขันทั้งหมดเท่านั้น เมื่อจบแต่ละเลกผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลาพัก 12 ชั่วโมงแต่ในบางกรณีอาจมากกว่านั้นโดยสูงสุดอยู่ที่ 60 ชั่วโมงซึ่งเกิดขึ้นในฤดูกาลที่ 1 ที่ทีมงานเปลี่ยนแปลงสถานที่กะทันหันและยังสามารถแยกเลกในการแข่งขันออกเป็น 3 ประเภทได้ดังนี้ ดิอะเมซิ่งเรซ 21
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 21 () เป็นฤดูกาลที่ 21 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก ทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ผู้เข้าแข่งขันที่มีชื่อเสียงประกอบไปด้วยสมาชิกในบ้านจากรายการบิ๊ก บราเธอร์ ฤดูกาลที่ 11 จอร์แดน ลอยด์ (ผู้ชนะ) กับแคลิน อัพตัน เจ้าของตำแหน่งมิสเซาท์แคโรไลนาทีนยูเอสเอ ประจำปี พ.ศ. 2550 (ในขณะที่ทำการแข่งขันเธออายุ 20 ปี ทำให้เธอเป็นผู้เข้าแข่งขันที่อายุน้อยที่สุดที่เคยแข่งใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ ทั้งนี้ไม่นับการแข่งขันในฤดูกาลที่ 8 ซึ่งเป็นการแข่งขันทั้งครอบครัว) ผู้เข้าแข่งขันที่อายุมากที่สุดที่เคยแข่งในรายการ โจดี้ เคลลี (อายุ 71 ปี) โค้ชเมเจอร์ลีกเบสสามของทีมคลีฟแลนด์อินเดียนส์ สตีฟ สมิธ ผู้เข้าแข่งขันอื่น ๆ ประกอบไปด้วยคู่คาวบอย คู่นักสืบ คู่เลสเบี้ยน คู่สมรสที่รักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน คู่คุณแม่ที่เป็นทนายความ และคู่สมรสชาวเอเชียซึ่งปรากฏตัวเป็นครั้งแรกของรายการ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกคนที่เข้าร่วมในการแข่งขันต้องสามารถสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษ ได้ เนื่องจากความแตกต่างด้านภาษาในทวีปเอเชีย ในการคัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน ผู้เข้าแข่งขันจะมาจากหลาย ๆ ประเทศในเอเชีย และไม่จำกัดเฉพาะประเทศใดประเทศหนึ่ง โดยรวมแล้ว ผู้เข้าแข่งขันจะมาจากประเทศในเอเชียทั้งหมด ยกเว้นจากประเทศในตะวันออกกลาง แต่ถ้าผู้เข้าแข่งขันคนใดที่ทำงานอยู่ในทวีปเอเชียเป็นเวลานาน แม้ว่าผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะไม่ใช่ชาวเอเชีย ผู้เข้าแข่งขันนั้นก็ยังสามารถถูกคัดเลือกมาแข่งในนามของประเทศที่ตนไปทำงานได้[2] (เช่น แอนดี้กับลอร่า (ซีซั่นที่ 1) ที่แข่งในนามของประเทศไทยแต่มาจากสหราชอาณาจักร) ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เดอะแบช
#รายการวันที่เมืองสถานที่เมนอีเวนท์ (คู่เอก)1เดอะเกรทอเมริกันแบช (2004)27 มิถุนายน 2004นอร์ฟอล์ก (รัฐเวอร์จิเนีย)นอร์ฟอล์กสโกปดิ อันเดอร์เทคเกอร์ vs. เดอะ ดัดลีย์ บอยซ์ (บับบา เรย์ และ ดี-วอน) ในการปล้ำ "คอนกรีตคริพท์" แฮนดิแคพ แมทช์[1][2][3]2เดอะเกรทอเมริกันแบช (2005)24 กรกฎาคม 2005บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)เอชเอสบีซีแอรีนาบาทิสตา (ช) vs. จอห์น "แบรดชอว์" เลย์ฟิลด์ เพื่อ เวิลด์ เฮฟวี่เวท แชมเปี้ยนชิพ[4][5][6]3เดอะเกรทอเมริกันแบช (2006)23 กรกฎาคม 2006อินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนาคอนเซโค ฟิลด์เฮ้าส์เรย์ มิสเตริโอ (ช) vs. คิง บูเกอร์ (กับ ควีน ชาร์เมลล์) เพื่อเวิลด์ เฮฟวี่เวท แชมเปี้ยนชิพ[7][8][9]4เดอะเกรทอเมริกันแบช (2007)22 กรกฎาคม 2007แซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนียเอช พาวิวชั่นจอห์น ซีนา(ช) vs บอบบี้ แลสลี้เพื่อแชมป์โลก WWE[10][11][12]5เดอะเกรทอเมริกันแบช (2008)20 กรกฎาคม 2008อันชันเดล รัฐนิวยอร์กแนสซู เวเทอแรนส เมโมเรียล โคลิเซียมทริปเปิ้ล เอช(ช) vs เอดจ์เพื่อแชมป์โลก WWE[13][14][15]6เดอะแบช (2009)28 มิถุนายน 2009แซคราแมนโต รัฐแคลิฟอร์เนียเออาร์ซีโอ อารีนาแรนดี้ ออร์ตัน(ช) vs ทริปเปิ้ล เอชในแมทช์ทรี สเตจ ออฟ เฮลล์เพื่อแชมป์โลก WWE[16][17][18]7ซุเปอร์สแมคดาวน์ไลฟ์: เดอะเกรทอเมริกันแบช (2012)3 กรกฎาคม 2012คอร์ปัสคริสตี รัฐเท็กซัสอเมริกันแบงค์ เซ็นเตอร์เดอะเกรทอเมริกันแบชแบทเทิลรอยัล 20 คน(c) – หมายความว่าเป็นแชมป์อยู่ เรซิงลากูน
เรื่องราวของเกมจะเกิดขึ้นในเมืองโยโกฮามา ประเทศญี่ปุ่นในปี 1999 และศูนย์กลางในหลายกลุ่มนักแข่งบนถนน ใน 10 ปีก่อนที่ในเกมมีจะการแข่งขันที่เรียกว่า "ฟาสเทสต์เลเจนด์" (Fastest Legend) ในคืนหนึ่งทีมเบย์ลากูนเรซซิงมีห้าสมาชิกที่นำโดย "ดิเอจ" อิกกิ ฟูจิซาว่า ได้ถือแข่งกับ ทีมไนท์เรซเซอร์ (Night Racer) เรื่องราวต่อไปนี้มีหนึ่งในสมาชิกใหม่เข้าร่วมทีมบีแอลอาร์นั้นคือ โจว์ อากาซากิ ได้เพิ่งเริ่มต้นอาชีพการแข่งของเขา อากาซากิ มุ่งมั่นที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับความลึกลับของ "Fastest Legend" เช่นเดียวกับอดีตที่เขาลืม ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ผู้เข้าแข่งขันใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย จะประกอบไปด้วยผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว สำหรับใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย มีผู้เกี่ยวข้องและทีมงานที่ถ่ายทำเพียง 30 คนเท่านั้นที่เข้าร่วมในแต่ละซีซั่นของดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ซึ่งถือเป็นดิ อะเมซิ่ง เรซที่มีผู้เกี่ยวข้องน้อยที่สุด ในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ต่าง ๆ ทั่วโลก เพราะในฉบับอเมริกานั้น มีทีมงานประสานงานกันอีกมากกว่า 50 คนเป็นอย่างน้อย ยุคแอตติจูด
ยุคแอตติจูด ตามสื่อเป็นทางการของ WWE ระยะเวลาที่ที่ไหนสักแห่งยาวนานระหว่างปี ค.ศ. 1996 และ ค.ศ. 2002 แม้ว่าจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอนไม่ได้กำหนดสำคัญ องค์กรที่ได้มากกว่าปีที่ได้รับหลายวัน ซึ่งแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดจากสื่อหนึ่งไปยังอีกศึกคิงออฟเดอะริง ปี 1996 ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1996 ,ศึกเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ ปี 1997 ในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (เริ่มเข้าสู่ยุคเป็นทางการครั้งแรกของโลโก้ "แอตติจูด" เกิดขึ้นในช่วงบทความในเหตุการณ์นี้) และศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 14 ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1998 ได้รับการยกฐานะเป็นจุดเริ่มต้นของยุค ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 23 วัน คิดเป็นระยะทางประมาณ 40,000 ไมล์ใน 8 ประเทศ 5 ทวีป รวมถึงยังไปเยือนยังประเทศที่ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ ฤดูกาลก่อน ๆ ไม่เคยไป เช่น โบลิเวีย กัมพูชา และ คาซัคสถาน นอกจากนี้ บราซิล นิวซีแลนด์ อินเดีย และ รัสเซีย ก็ยังถูกบรรจุไว้ในรายการประเทศที่จะเดินทางไปเยือนด้วย[3][4][5] การแข่งขันนี้ยังเป็นครั้งที่สองที่มีการเดินทางไปทาง ทิศตะวันตก จากเดิมที่มักจะเดินทางไปทาง ทิศตะวันออก (โดยครั้งแรกที่มีการเดินทางไปทางทิศตะวันตกคือ ซีซั่นที่ 10) ดิอะเมซิ่งเรซ 14
สำหรับฤดูกาลที่ 14 นี้ปิดรับสมัครเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 การสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวรอบรองสุดท้ายมีขึ้นในเดือน มิถุนายน พ.ศ. 2551 และรอบสุดท้ายมีขึ้นเมื่อประมาณปลายเดือนมิถุนายน ถึงต้นเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 ที่ ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา การค้นหาสถานที่แข่งกระทำขึ้นในช่วงเดือน สิงหาคม และการถ่ายทำคาดว่ามีขึ้นในเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2551  ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ทุกทีมจะต้องปฏิบัติตามกฎกติกาที่วางไว้เมื่อเริ่มต้นการแข่งขัน หากทีมใดไม่ปฏิบัติตาม อาจส่งผลกระทบต่อโทษปรับเวลาที่อาจส่งผลต่อลำดับในการจบการแข่งขันในเลกนั้น ๆ ของทีม อย่างไรก็ดี กฎการแข่งขันอย่างเป็นทางการไม่ได้ถูกเผยแพร่ออกมาสู่ผู้ชม แต่มีกฎกติกาบางส่วนที่เผยแพร่ออกมาในรูปของการบังคับใช้ในหลาย ๆ ครั้งระหว่างการแข่งขัน โดยกฎกติกาที่มีการเปิดเผยมีดังนี้ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 1
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 1 มีผู้สนับสนุนหลัก 6 บริษัท (คาลเท็กซ์, โนเกีย,แอร์เอเชีย ,การท่องเที่ยวแห่งมาเลเซีย, โซนี่และธนาคารสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด) ส่วนทางด้านการตลาดเป็นที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เพราะทำการฉายไปทั่วเอเชียจึงทำให้มีผู้ชมเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามด้วยลักษณะนิสัยของชาวเอเชียที่จะไม่ได้จริงจังกับเรื่องการแข่งขันมากนัก ทำให้โดยรวมแล้วรูปแบบการแข่งขันนั้นไม่รุนแรงและดุเดือดเท่ากับในเวอร์ชันสหรัรฐฯ และมีผู้ให้ความเห็นว่าส่วนใหญ่แล้วทีมมักไม่ได้ขับรถด้วยตนเองจึงทำให้การแข่งขันนี้ง่ายขึ้นเล็กน้อย อย่างไรก็ตามทางทีมงานรับปากว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ในฤดูกาลถัดมา ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
ในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลพิเศษให้กับทีมที่มาถึงจุดพักเป็นทีมแรก
ทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ข้าว (Rice) และ แข่ง (Race) โดยทีมที่เลือกข้าวจะต้องช่วยกันตำข้าวเหนียวให้เป็นก้อนแป้ง 2 ก้อน ตามวิธีของคนท้องถิ่น ส่วนทีมที่เลือกแข่งจะต้องขับรถ off-road buggy ในสนามระยะทาง 8 กิโลเมตรตามเส้นทางที่กำหนด
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องเดินผ่านดงกล้วยเพื่อไปเอาคำใบ้ถัดไปที่อยู่ในกระเป๋าเป้ที่แขวนอยู่ แต่ระหว่างทางจะต้องคอยระวังไม่ให้ถูกยิงโดยนักเล่น ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง สำปั้น (Sampan) หรือ เดิน (Some Walk) โดยทีมที่เลือกสำปั้นจะต้องพายเรือไปส่งผลไม้ ณ จุดที่กำหนดให้ ส่วนทีมที่เลือกเดินจะต้องจับไก่ 20 ตัวและนำไปส่ง ณ จุดที่กำหนดไว้
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องเดินทางไปยังสุสาน โดยรถจี๊ป และต้องไปเก็บเหรียญ 7 เหรียญที่มีสัญลักษณ์ของจักรพรรดิของเวียดนาม เพื่อนำกลับมาเรียงตามลำดับรัชสมัยที่สุสาน ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ธูป (Stick) และ ข้าว (Stalk) โดยทีมที่เลือกธูปจะต้องปั้นธูปตามวิธีดั้งเดิมให้ได้ครบ 10 ดอก ส่วนทีมที่เลือกข้าวจะต้องฟาดรวงข้าวให้ได้เมล็ดข้าวจนเต็ม 2 ตะกร้า
ทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ถ่าย (Shoot It) และ ต่อรูป (Shape It) โดยทีมที่เลือกถ่ายจะต้องขับรถไปพิพิธภัณฑ์ของจิ๋ว และถ่ายรูปวัตถุที่ทางรายการกำหนดให้ (ในที่นี้คือป้าย The Amazing Race Asia ขนาดจิ๋ว) โดยใช้กล้องถ่ายรูป Sony Cybershot เมื่อถ่ายรูปได้และนำไปพิมพ์ คำใบ้จะอยู่ด้านหลังรูปถ่าย ส่วนทีมที่เลือกต่อรูปจะต้องขับรถไปที่ตลาดและเรียงแทนแกรมขนาดใหญ่ให้เป็นรูปตามที่กำหนดไว้ ส่วนอุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องรับประทานเต้าหู้เหม็นหนึ่งชามให้หมด
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องทีมขุดถ่านหินในรถถ่านหินเพื่อหาของที่ระลึกรายการ (เหรียญ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย) ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง หยิบ (Pick) และ ถัง (Pail) โดยทีมที่เลือกหยิบจะต้องไปยังศูนย์การค้าและหยิบตุ๊กตาจากเครื่องวาวาชิให้ได้ 3 ตัว ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทีมที่เลือกถัง ทีมจะต้องไปยังวัด Grand Tong และขนน้ำจำนวน 1 ถังเต็ม ขึ้นไปให้พระที่อยู่บนเขา เมื่อพระตรวจสอบว่ามีน้ำพอ ทีมจึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทางด่วนในเลกนี้ ทีมที่เลือกทำจะต้องรับการสักถาวรบนตัวที่ร้าน Kevin's Tatoo ก่อนที่จะได้รับคำใบ้เพื่อมุ่งสู่จุดหยุดพักต่อไป
ทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ปลา (Get Fishy) และ เสี่ยงทาย (Get Lucky) โดยทีมที่เลือกปลาจะต้องขอดเกล็ดและคว้านไส้ในปลา 15 ตัว ให้เป็นที่พอใจแก่คนขายปลา ก่อนที่ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทีมที่เลือกเสี่ยงทาย ทีมจะต้องหาโต๊ะที่กำหนดที่ถนน Mee Lun แล้วกัดในโหลที่กำหนดจำนวน 300 ชิ้น จนกว่าจะเจอคำทำนายที่บอกถึงคำใบ้ต่อไป (คุณกินเก่งมาก รับคำใบ้ต่อไป) ทีมจึงจะไปต่อได้ อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนในแต่ละทีมจะต้องเลือกกระเป๋าที่เตรียมไว้ให้ แล้วค้นหาผู้หญิงที่ถือกระเป๋าแบบเดียวกับที่สมาชิกคนนั้นเลือก โดยทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากผู้หญิงที่ถือกระเป๋านั้น
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกคนหนึงของแต่ละทีมจะต้องปืนขึ้นไปบนยอดมาเก๊าทาวเวอร์เพื่อไปเอาคำใบ้ และกลับลงมาหาเพื่อนร่วมทีมก่อนที่จะอ่านคำใบ้ต่อไป ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง เต้น (Dance) และ เสี่ยงโชค (Chance) โดยทีมที่เลือกเต้นจะต้องตามท่าที่กำหนดให้กรรมการพอใจ ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกเสี่ยงโชคจะต้องสวมชุดราตรีและเล่นให้ชนะเป็นจำนวน 9 ครั้ง โดยในแต่ละครั้งที่ชนะทีมจะได้รับตัวอักษร 1 ตัว โดยทีมจะต้องสะสมตัวอักษรเป็นคำว่า COMPLETED ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป 
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกคนหนึ่งของแต่ละทีมจะต้องกระโดดบันจีจัมพ์ลงมาจากมาเก๊าทาวเวอร์ โดยทีมที่ทำสำเร็จเป็นทีมแรกจะได้เดินทางไปยังเป้าหมายถัดไปด้วยเฮลิคอปเตอร์ ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ปลา (Fish) และ เติม (Fill) โดยทีมที่เลือกปลาจะต้องแบกปลา 6 ตัว แต่ละตัวหนัก 20 กิโลกรัม นำไปส่งที่ภัตตาคารมารีน่าซีฟู้ด ส่วนทีมที่เลือกเติมจะต้องทำลวดลายแบบตามแบบที่กำหนดให้โดยใช้ผงข้าวย้อมสี ดิอะเมซิ่งเรซ 11
ฤดูกาลนี้ถูกโปรโมตหลังจากจบฤดูกาลที่ 10 ทันทีโดยในขณะนั้นอยู่ในช่วงที่รายการต่างๆ ในสหรัฐอเมริกาได้ทยอยทำฤดูกาล "ออลสตาร์" กันออกมา โดยในฤดูกาลนี้ก็ยังคงได้รับผลการตอบรับที่ดีเช่นเคยเหมือนฤดูกาลที่ผ่านๆ มา ซึ่งสาเหตุอาจมาจากที่มีคู่ของร็อบกับแอมเบอร์ที่กลับมาแข่งอีกครั้งโดยร็อบกับแอมเบอร์เป็นเพียงคู่เดียวในประวัติศาสตร์รายการโทรทัศน์ที่มีผู้ชมชื่นชอบเป็นจำนวนมากเพราะทั้งคู่ได้ออกรายการเซอร์ไวเวอร์และในรายการดิ อะเมซิ่ง เรซในฤดูกาลของตัวเองและฤดูกาล “ออลสตาร์” ทำให้สองคนนี้กลายเป็นคู่ขวัญของรายการเรียลลิตี้เกมส์โชว์ ดิอะเมซิ่งเรซ 14
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 14 () เป็นฤดูกาลที่ 14 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 เวลา 20 นาฬิกา ซึ่งยังคงเป็นคืนวันอาทิตย์ เช่นเดิม และเริ่มออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง เอเอ็กซ์เอ็น ทาง ทรูวิชั่นส์ ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 เวลา 21 นาฬิกา  ดาการ์แรลลี
ดาการ์แรลลี หรือ เดอะ ดาการ์ ในอดีตรู้จักกันในชื่อ ปารีส-ดาการ์ เป็นการแข่งขันรถประจำปี ที่จัดการแข่งขันโดยองค์กรกีฬาอามอรี (Amaury Sport Organisation - ASO) บริษัทสัญชาติฝรั่งเศสที่ก่อตั้งโดยฟิลิปเป อามอรี จัดการแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1978  ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 ปิดรับใบสมัครเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2550 การสัมภาษณ์รอบรองสุดท้ายมีขึ้นในเดือน ธันวาคม 2550 และการสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวครั้งสุดท้ายมีขึ้นในเดือน กุมภาพันธ์ 2551 ใน ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย โดยในการแข่งขันนี้มีทั้งคู่นักศึกษา คู่แต่งงานฮิปปี้ และอดีตผู้เล่นเอ็นเอฟแอล ที่หวังจะคืนดีกับภรรยาที่ห่างเหินมานาน ในระหว่างการแข่งขัน[4] ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ฤดูกาลที่ 16 นี้เดินทางผ่าน 5 ทวีป 9 ประเทศ เป็นระยะทางกว่า 40,000 ไมล์ (64,000 กิโลเมตร) โดยบางส่วนของประเทศที่เดินทางผ่านได้แก่ชิลี เยอรมัน ฝรั่งเศส และเซเชลส์ (เป็นครั้งแรกของรายการ) ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
Normal Leg คือเลกที่ประกอบด้วย งานทางแยก + งานอุปสรรค + (งานทางด่วน + งานเพิ่มเติม) Super Leg คือ เลกที่ยาวเป็นพิเศษโดยจะมี 2 งานทางแยกและ 2 งานอุปสรรคและพิธีกรจะให้คำใช้ ณ จุดครึ่งทางหรืออาจมาในรูปคำใบ้ปกติที่จะเขียนว่า "Keep Racing" พร้อมรายละเอียดและรางวัลสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นที่ 1 จะถูกมอบที่ปลายทางของเลกเพียงที่เดียว No Break Leg คือ เลกธรรมดาที่ถูกจัดให้แข่งติดต่อกันไปเลย 2 เลกโดยไม่มีการหยุดพัก และจะมีการมอบรางวัลเป็นปกติสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นที่ 1 ในแต่ละเลก ทั้งนี้ทีมที่เข้ามาเป็นลำดับสุดท้ายจะได้แข่งต่อไปทันทีและจะไม่มีผลกระทบหรือบทลงโทษใดๆ เลยเหมือนกับในฤดูกาลที่ 1-4 ที่ไม่มีบทลงโทษสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นลำดับสุดท้าย ดิอะเมซิ่งเรซ 20
สำหรับทางด่วนครั้งที่สามและครั้งสุดท้ายของซีซั่นนี้ จัดเป็นสวิตซ์แบคของงานทางด่วน (การมาทำงานทางด่วนอันก่อนของรายการดิ อะเมซิ่ง เรซ) จากเลก 8 ที่อินเดียของดิ อะเมซิ่ง เรซ 7นั่นเอง ซึ่งสมาชิกทั้งสองคนในทีมจะต้องโกนหัว โดยเป็นความเชื่อของศาสนาพราหมณ์-ฮินดูว่าโกนหัวแล้วจะโชคดี) ทีมที่แรกจะโกนหัวเสร็จแล้ว จะถือว่าชนะทางด่วนในเลกนี้ (สำหรับซีซั่นที่ 7 ยูเชนน่ากับจ้อยช์เลือกที่จะทำทางด่วนนี้ในครึ่งหลังของเลก 8 และทำให้พวกเขาเข้าเส้นชัยเป็นทีมแรก) สำหรับงานเพิ่มเติมของบ็อปเปอร์กับมาร์ค พวกเขาจะต้องวาดรูปและระบายสีเป็นรูปหน้าเสือบนหน้าท้องของนักเต้นพูลี่ คาลี่ ถ้าพราหมณ์พอใจ พวกเขาจึงจะได้รับอนุญาตให้แข่งขันต่อไป ในอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องเลือกคุณครูสอนและเรียนการปั่นเชือกใยมะพร้าวที่มีความยาว 40 ฟุต (12 เมตร) จากนั้นใช้แกนม้วนม้วนใยทั้ง 4 ม้วน เพื่อรับคำใบ้ถัดไป และทางแยกของเลกนี้ทีมจะต้องเลือกิจกรรมที่อยู่ในประวัติศาสตร์อินเดียระหว่าง ตกแต่งช้าง (Pachyderm) กับ<b data-parsoid='{"dsr":[29206,29229,3,3]}'>แพคเครื่องเทศ (Pack a Box)ทีมที่เลือกตกแต่งช้าง จะต้องใช้อุปกรณ์นำมาตกแต่งช้าง เมื่อนักบวชพอใจแล้ว ทีมจะต้องเข็นมูลช้างโดยรถเข็นไปยังรถบรรทุกที่จอดอยู่ใกล้ๆ ให้ครบ 15 ครั้ง เพื่อรับคำใบ้ถัดไป ส่วนทีมที่เลือกแพคเครื่องเทศ จะต้องทาสีตัวอักษรโดยพิมพ์ทั้ง 10 กล่อง จากนั้นทีมจะต้องใช้ที่กรองขิงแล้วนำใส่กล่องแล้วชั่งบนตาชั่งเมื่อน้ำหนักถูกต้องตามมาตรฐาน ทีมจะต้องปิดฝาทำแบบนี้ไปจนครบทั้ง 10 กล่อง จากนั้นที่จะต้องบรรจุใส่รถเข็นเพื่อไปยังโรงงานส่งออก เมื่อเครื่องเทศพร้อมที่จะส่งออก เจ้าของโรงงานจะมอบคำใบ้ถัดไป ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 16 () เป็นฤดูกาลที่ 16 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส จัสติน ทิมเบอร์เลก
ทิมเบอร์เลกและเจซี ชาเซ ได้รู้จักกันเมื่อครั้งอยู่ในมิกกี้เมาส์คลับ ได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงบอยแบนด์ที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 ที่ชื่อ เอ็นซิงก์ โดยได้เริ่มก่อตั้งวงในปี 1995 และเริ่มต้นอาชีพด้านดนตรีในปี 1996 ในยุโรป มีเพลงฮิตในสหรัฐอเมริกาหลังจากนั้น 2 ปี โดยออกผลงานอัลบั้มแรกในสหรัฐอเมริกาชื่ออัลบั้ม "*NSYNC" มียอดขาย 11 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพลงฮิตอย่างเช่น Tearin' Up My Heart หลังจากนั้น 2 ปีพวกเขาเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับวงแบ็กสตรีทบอยส์ ที่เกิดการสู้ทางด้านกฎหมายอันยาวนานเกี่ยวกับการโกงของผู้จัดการพวกเขาคือ ลู เพิร์ลแมน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เซ็นสัญญากับไจฟ์เรคคอร์ด ออกผลงานหลังจากการรอคอยอันยาวนาน คืออัลบั้มชุด "No Strings Attached" ในเดือนมีนาคม 2000 ที่สร้างสถิติมียอดขายสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 2.4 ล้านชุดเร็วที่สุดในสัปดาห์แรกตลอดกาล และมีเพลงซิงเกิลอันดับ 1 อย่างเพลง It's Gonna Be Me หลังจากนั้นออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อชุด "Celebrity" ที่สร้างสถิติอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดเป็นอันดับ 2 ตลอดกาล ต่อมาในปี 2002 หลังจากจบทัวร์ Celebrity Tour และหลังออกซิงเกิล Girlfriend ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม พวกเขาตัดสินใจที่จะหยุดงาน จากจุดนี้เองทิมเบอร์เลกเริ่มต้นงานการทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง หลังจากนั้นวงก็แยกย้ายกันไป ในประวัติการทำงานของวงเอ็นซิงก์พวกเขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แสดงบนเวทีรางวัลออสการ์ โอลิมปิก และซูเปอร์โบว์ล รวมถึงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นวงบอยแลนด์ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในประวัติศาสตร์. ดิอะเมซิ่งเรซ 18
หมวดหมู่:ดิ อะเมซิ่ง เรซ ดิอะเมซิ่งเรซ
ทุกทีมจะต้องปฏิบัติตามกฎกติกาที่วางไว้เมื่อเริ่มต้นการแข่งขัน หากทีมใดไม่ปฏิบัติตาม อาจส่งผลกระทบต่อโทษปรับเวลาที่อาจส่งผลต่อลำดับในการจบการแข่งขันในเลกนั้น ๆ ของทีม อย่างไรก็ดี กฎการแข่งขันอย่างเป็นทางการไม่ได้ถูกเผยแพร่ออกมาสู่ผู้ชม แต่มีกฎกติกาบางส่วนที่เผยแพร่ออกมาในรูปของการบังคับใช้ในหลาย ๆ ครั้งระหว่างการแข่งขัน โดยกฎกติกาที่มีการเปิดเผยมีดังนี้ แลนซ์ เบสส์
ทิมเบอร์เลกและเจซี แชเซซ ได้รู้จักกันเมื่อครั้งอยู่ในมิกกี้เมาส์คลับ ได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงบอยแบนด์ที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 ที่ชื่อ เอ็นซิงก์ โดยได้เริ่มก่อตั้งวงในปี 1995 และเริ่มต้นอาชีพด้านดนตรีในปี 1996 ในยุโรป มีเพลงฮิตในสหรัฐอเมริกาหลังจากนั้น 2 ปี โดยออกผลงานอัลบั้มแรกในสหรัฐอเมริกาชื่ออัลบั้ม "*NSYNC" มียอดขาย 11 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพลงฮิตอย่างเช่น Tearin' Up My Heart หลังจากนั้น 2 ปีพวกเขาเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับวงแบ็กสตรีทบอยส์ ที่เกิดการสู้ทางด้านกฎหมายอันยาวนานเกี่ยวกับการโกงของผู้จัดการพวกเขาคือ ลู เพิร์ลแมน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เซ็นสัญญากับไจฟ์เรคคอร์ด ออกผลงานหลังจากการรอคอยอันยาวนาน คืออัลบั้มชุด "No Strings Attached" ในเดือนมีนาคม 2000 ที่สร้างสถิติมียอดขายสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 2.4 ล้านชุดเร็วที่สุดในสัปดาห์แรกตลอดกาล และมีเพลงซิงเกิลอันดับ 1 อย่างเพลง It's Gonna Be Me หลังจากนั้นออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อชุด "Celebrity" ที่สร้างสถิติอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดเป็นอันดับ 2 ตลอดกาล ต่อมาในปี 2002 หลังจากจบทัวร์ Celebrity Tour และหลังออกซิงเกิล Girlfriend ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม พวกเขาตัดสินใจที่จะหยุดงาน จากจุดนี้เองทิมเบอร์เลกเริ่มต้นงานการทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง หลังจากนั้นวงก็แยกย้ายกันไป ในประวัติการทำงานของวงเอ็นซิงก์พวกเขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แสดงบนเวทีรางวัลออสการ์ [[โอลิมปิก รวมถึงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นวงบอยแลนด์ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในประวัติศาสตร์ ดิอะเมซิ่งเรซ 19
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่เว็บไซด์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วนในภายหลัง หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)ชื่อตอนในการแข่งขันมักมาจากคำพูดสำคัญ ๆ ของผู้เข้าแข่งขันในเลกนั้น ๆในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลให้กับผู้เข้าแข่งขัน ที่สามารถเข้าเส้นชัยได้เป็นทีมแรก สำหรับแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดยแทรเวโลซิตี้
อุปสรรคแรกของรายการ "ดิ อะเมซิ่ง เรซ 19" นั้น สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องหาโทรศัพท์สาธารณะแบบบัตรเติมเงิน ก่อนที่จะกดโทรศัพท์ไปยัง 1-800-CONFUCIUS โดยที่เสียงในโทรศัพท์จะกล่าวถึงคติพจน์หนึ่งในลัทธิขงจื๊อ ซึ่งก็คือ "In all things success depends on previous preparation, and without such previous preparation there is sure to be failure." กล่าวคือ "ในการทำอะไรให้ประสบความสำเร็จนั้น จะต้องอาศัยการเตรียมตัวล่วงหน้า และถ้าหากขาดการเตรียมตัวล่วงหน้า ก็จะแน่ใจได้ว่าคุณล้มเหลว – "ขงจื๊อ" ซึ่งทีมไม่ได้อนุญาตให้จดข้อความใดๆ ต่อมาเขาหรือเธอจะต้องกล่าวคติพจน์ให้แก่พระในวัด เมื่อพวกเขาพูดคติพจน์ได้อย่างถูกต้องทุกคำ ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนการลงโทษของเคย์ลานี่กับลิซ่านั้น พวกเธอจะต้องเดินทางไปยังศูนย์การค้าคอร์แปซิฟิก ซิตี้ ซึ่งที่หนึ่งในพวกเธอ (ในนี้คือเคย์ลานี่) จะต้องกระโดดบันจี้จัมพ์ในร่มจากบนชั้น 11 ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไปและแข่งขันต่อได้
สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องไต่ลงมาภายในถ้ำโจมบลัง ซึ่งสมาชิกจะต้องค้นหาหน้ากากแบบฉบับเกาะชวาดั้งเดิม และมีดท้องถิ่นที่เรียกกันว่ากริช ในบริเวณที่มีคนตีกลองจีนอยู่ ก่อนที่จะกลับมาเพื่อปีนหน้าผาโดยขึ้นไปตามตารางไม้ไผ่ เพื่อแลกเปลี่ยนของกับคำใบ้ต่อไป แต่ก่อนหน้านั้น สำหรับงานเพิ่มเติมนั้น บิลล์กับเคธีจะต้องปลดปมเชือก จนกว่าจะได้ความยาวเพียงพอที่จะยาวข้ามบริเวณไปจนถึงคาราไบเนอร์ จึงจะเริ่มปีนได้ และทางแยกแรกของการแข่งขัน ทีมจะต้องเลือกระหว่างนักทำเงิน (Money Maker) กับนักเก็บตั๋ว (Ticket Taker) โดยทีมที่เลือกนักทำเงิน จะต้องสวมชุดรวมถึงหน้ากากลิง และให้สมาชิกคนหนึ่งเต้นไปตามถนนเพื่อให้ได้รับเงินบริจาค 30,000 รูปี (ประมาณ 3.40 ดอลลาร์สหรัฐ) ส่วนอีกคนหนึ่งก็ให้ตีกลองประกอบจังหวะเพื่อรับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกนักเก็บตั๋วนั้น จะต้องเดินทางไปยังศูนย์การค้ามาลิโอโบโร เพื่อจูงใจให้ผู้ขับจักรยานยนต์ให้เข้ามาจอดจักรยานยนต์ของตน 15 คันเพื่อให้ได้เงิน 15,000 รูปี (ประมาณ 1.70 ดอลลาร์สหรัฐ) ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไปจากผู้ดูแล ดิอะเมซิ่งเรซ 7
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 7 () เป็นฤดูกาลที่ 7 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิ อะเมซิ่ง สไปเดอร์แมน
ดิ อะเมซิ่ง สไปเดอร์แมน () เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร มีต้นฉบับมาจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ ชื่อ สไปเดอร์แมน เข้าฉายในสหรัฐอเมริกา วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ในระบบ 3 มิติ และ ไอแมกซ์ 3 มิติ เดอะซิมป์สันส์
แนวความคิดเรื่องตัวละครเกิดจากเกรนิง ก่อนที่เขาจะนำไปสร้างขึ้นเป็นตอนสั้น ๆ โดยผู้สร้าง เจมส์ แอล. บรูกส์ โดยเกรนิงยังสร้างแคแรกเตอร์ครอบครัวที่ดูผิดปกตินี้โดยตั้งชื่อสมาชิกจากครอบครัวของเขาเอง แต่เปลี่ยนชื่อบาร์ตสำหรับชื่อจริงของเขาเอง[1] ตอนสั้น ๆ นั้นเป็นส่วนหนึ่งในรายการที่ชื่อว่า เดอะ เทรซีย์ อุลแมน โชว์ เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1987[2] หลังจากออกฉายได้ 3 ฤดูกาล แบบร่างต่างๆ เริ่มพัฒนาสู่รายการในช่วงไพรม์ไทม์ จำนวนเวลาครึ่งชั่วโมงและได้รับความนิยมในสถานีฟ็อกซ์ และเป็นรายการซีรีส์ของช่องฟ็อกซ์ที่สามารถติดอันดับ 1 ใน 30 อันดับที่มีผู้ชมมากที่สุดในฤดูกาลนั้น (ปี 1992-1993) [3] ดิอะเมซิ่งเรซ 20
หมวดหมู่:ดิ อะเมซิ่ง เรซ ดิอะเมซิ่งเรซ
ในช่วงปี ค.ศ. 2005 เอเอกซ์เอ็น เซ็นทรัลยุโรป ได้ประกาศเวอร์ชันเซ็นทรัลยุโรปออกมาโดยให้ชื่อว่า ดิ อะเมซิ่ง เรซ เซ็นทรัล ยุโรป การสมัครปิดลงโดยมีจำนวนผู้สมัครกว่า 2,500 คน และคาดว่าจะถ่ายทำในปี ค.ศ. 2006 และออกอากาศในเดือน กันยายน ในปีเดียวกัน[21] โดยจนถึงปัจจุบันรายการก็ยังไม่ได้ออกอากาศ และถูกถอดออกจากเว็บไซต์ของเอเอกซ์เอ็น ทำให้มีข่าวลือกันว่ารายการนี้อาจถูกยกเลิก ดิอะเมซิ่งเรซ 13
เลก 1 – แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ เบลีซ เลก 2 - รถออฟโร๊ด สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 3 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ Cabo San Lucas ประเทศเม็กซิโก เลก 4 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล เลก 5 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ เกาะเซนต์จอห์น ที่ หมู่เกาะเวอร์จินของสหรัฐอเมริกา เลก 6 - รถนั่งไฟฟ้า สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 7 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ Kauai รัฐฮาวาย, สหรัฐอเมริกา เลก 8 - เจ็ตสกี WaveRunner 180 แรงม้า สำหรับสมาชิกแต่ละคนในทีม เลก 9 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับ 2 คนสู่ Punta Cana, สาธารณรัฐโดมินิกัน เลก 10 - แพ็กเกจทัวร์สำหรับสองคนสู่ แองกวิลลา เลก 11 - เงินรางวัลจำนวน 1,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
(in English) (in English) ดิอะเมซิ่งเรซ 18
และจะมีการจัดฉลองการครบรอบ 10 ปีของรายการซึ่งในการจัดงานครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากเครื่องดื่มชาสแนปเปิล โดยจะทำการจัดงานวันที่ 8 พฤษภาคม 2554 (ตรงกับวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 ของประเทศไทย) รวมถึงการออกอากาศตอนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ในวันที่ 9 พฤษภาคม 2554 (ตรงกับวันที่ 10 พฤษภาคม 2554 ของประเทศไทย) ด้วยความยาว 2 ชั่วโมงเป็น 2 เลกสุดท้ายติดต่อกันเนื่องจากเคยมีการหยุดฉายไป 1 สัปดาห์ที่ทางสถานีได้ถ่ายทอดสด คันทรี มิวสิก อาวอร์ด ดิอะเมซิ่งเรซ 12
แชนนอน (ท่าอากาศยานแชนนอน) ไป อัมสเตอร์ดัม, เนเธอร์แลนด์ (ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสกิปฮอล์) อัมสเตอร์ดัม (สถานีรถไฟกลางอัมสเตอร์ดัม – สะพาน Melkmeisjesbrug) แรนดรอป, อัมสเตอร์ดัม (Rural Village Field) ดรอเกอร์สแตมป์, อัมสเตอร์ดัม (Yacht Club) ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ฤดูกาลที่เดินทางไกลที่สุด คือ ฤดูกาลที่ 5 กินระยะทาง 72,000 ไมล์ ใน 6 ทวีป ฤดูกาลที่เดินทางสั้นที่สุด คือ ฤดูกาลที่ 8 กินระยะทาง 11,000 ไมล์ ใน 1 ทวีป ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 มีการเดินทางคิดเป็นระยะทางทั้งสิ้น 30,000 ไมล์ ซึ่งเป็นระยะทางที่สั้นที่สุดในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ตั้งแต่ ซีซั่นที่ 8 เป็นต้นมา ประเทศใหม่ที่มีการเดินทางไปเยือนได้แก่ ไอร์แลนด์ บูร์กินาฟาโซ ลิทัวเนีย โครเอเชีย และ ไต้หวัน ฤดูกาลนี้ยังเป็นฤดูกาลแรกที่เส้นชัยไม่ได้อยู่ที่แผ่นดินใหญ่ของประเทศสหรัฐอเมริกา ดิอะเมซิ่งเรซ 18
ปาล์มสปริงส์, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา (ทุ่งกังหันลมซาน จอร์โกนิโอ) (จุดเริ่มต้น) ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) ไป ซิดนีย์, รัฐนิวเซาท์เวลส์, ออสเตรเลีย (ท่าอากาศยานนานาชาติคิงส์ฟอร์ดสมิธ) แมสคอต (สถานีรถไฟนานาชาติประจำเมืองซิดนีย์) ไปเซอร์คูลาร์ คีว์ (สถานีรถไฟเซอร์คูลาร์ คีว์) ซิดนีย์ (ท่าเรือเซอร์คูลาร์ - เรือเฟอร์รี่ซิดนีย์) สู่ แมนลี่ (ท่าเรือแมนลี่) แมนลี่ (แมนลี่โอเชี่ยนเวิลด์) แมนลี่ () แมนลี่ (ชายหาดเชลลี่) เดอะมิซ
ตุลาคม 2004 เขาได้เข้าร่วมประกวดแข่งขันทัฟ อีนัฟซีซั่น4 โดยผู้ชนะจะได้เซ็นสัญญากับWWE เป็นเงินรางวัล $1,000,000 ซึ่งเขาได้รองชนะเลิศ[1][3][4][5][6] จากนั้นเขาได้ไปฝึกมวยปล้ำกับค่าย Deep South Wrestling (DSW)[1][7] และ Ohio Valley Wrestling (OVW)[1][8][9][10][11] และเปิดตัวกับWWEในปี2006[12][13][14] ในช่วงปลายปี 2007 ได้มาอยู่ECWและร่วมทีมกับจอห์น มอร์ริสัน[15][16] คว้าทั้งแชมป์โลกแท็กทีมและแชมป์แท็กทีม WWE และยังได้รับรางวัลสแลมมีอะวอร์ดประเภทแท็กทีมแห่งปี 2008[17] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25เสียแชมป์ให้คาร์ลีโตและปรีโมแบบลัมเบอร์แจ็กแมตช์[18] หลังจากที่มิซได้แยกปล้ำเดี่ยวจากการดราฟท์มาอยู่รอว์[19] ก็ได้คว้าแชมป์ยูเอสมาจากโคฟี คิงส์ตันเป็นแชมป์เดี่ยวเส้นแรกในWWE[20][21][22][23] และยังคว้าแชมป์แท็กทีมยูนิฟายด์ร่วมกับบิ๊กโชว์ที่ได้มาจากทีมดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์(ทริปเปิลเอชและชอว์น ไมเคิลส์)ในนามโชมิซ ทำให้มิซครองแชมป์ถึง3เส้น[24][25][26] ในNXTมิซได้มีบทเป็นผู้ฝึกสอน(Pro)ให้กับแดเนียล ไบรอัน[27] ต่อมาเสียให้เดอะฮาร์ทไดนาสตี้(เดวิด ฮาร์ท สมิธและไทสัน คิด) ทำให้บิ๊กโชว์โกรธและชกหน้ามิซจนสลบคาเวทีและแตกทีมกันในที่สุด[28] ดิอะเมซิ่งเรซ 21
อิสตันบูล,ตุรกี  ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
โดยทั่วไปรูปแบบการแข่งขันทั้งเวอร์ชันอเมริกา และเวอร์ชันเอเชียจะเหมือนกัน นั่นคือแต่ละทีมต้องเดินทางไปตามเส้นทางที่กำหนดไปตามสถานที่ต่าง ๆ ทำภารกิจต่าง ๆ และเข้าเช็กอินที่จุดหยุดพักให้ได้เร็วที่สุด ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
แต่ละทีมจะต้องเซ็นสัญญาลับที่มีเนื้อหาว่า ผู้เข้าแข่งขันจะไม่เปิดเผยข้อมูลทั้งหมดในการแข่งขันก่อนที่การแข่งขันจะออกอากาศทางโทรทัศน์ หากทีมไม่ปฏิบัติตามสัญญานี้ ทีมจะถูกปรับเป็นเงิน 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[3] หากสมาชิกของทีมบาดเจ็บระหว่างการแข่งขัน สมาชิกคนนั้นต้องเข้ารับการประเมินผลทางการแพทย์ว่าพวกเขาสามารถแข่งต่อได้หรือไม่[4]ในเวอร์ชันอเมริกา หากการบาดจ็บนั้นไม่ร้ายแรงหรือไม่ถึงแก่ชีวิต ทีมสามารถเลือกที่จะแข่งต่อหรือยุติการแข่งขันก็ได้ ซึ่งกรณีนี้เกิดขึ้นกับมาร์แชลกับแลนซ์ใน ซีซั่นที่ 5 ทีมจะต้องปฏิบัติตามกฎจราจรโดยเคร่งครัด หากทีมทำผิดกฎจราจร ทีมจะต้องจ่ายค่าปรับเองและถูกหักแต้มในใบขับขี่ ในกรณีที่ตำรวจเรียกตรวจ[5] ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลให้สำหรับผู้ที่มาถึงเป็นทีมแรก ซึ่งของรางวัลนั้นมักจะมาจากผู้สนับสนุนรายการในซีซั่นนั้น ๆ ซีซั่นที่ 3 เป็นซีซั่นแรกที่มีการมอบรางวัลให้ทุกทีมที่เข้ามาถึงเป็นทีมแรก ในทุก ๆ เลกของการแข่งขัน ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ดิ อะเมซิง เรซ (The Amazing Race) หรือชื่อย่อว่า TAR เป็นรายการเรียลลิตี้เกมส์โชว์ทางโทรทัศน์ ผลิตโดยสหรัฐอเมริกา โดยแบ่งเป็นทีมละสองคน (มียกเว้น 1 ครั้ง คือครั้งที่ 8) ออกเดินทางรอบโลกเพื่อแข่งขันกับทีมอื่นๆ โดยพยายามเดินทางให้ถึงจุดหมายในแต่ละรอบให้ได้เร็วที่สุดและระหว่างเดินทางจะต้องทำภารกิจแต่ละรอบที่มอบหมายให้สำเร็จ การแข่งขันเดินทางไปในหลายประเทศ ใช้พาหนะในการเดินทางหลากหลาย เช่น เครื่องบิน, แท็กซี่ , รถเช่า, รถไฟ, รถประจำทาง, เรือ ได้รางวัล แอมมี่อวอร์ด เรียลลิตี้เกมส์โชว์ประเภทพรามไทม์มาตลอดนั้นตั้งแต่เริ่มมีการประกวดรางวัลนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 แบบผูกขาด ซึ่งทำให้รายการนี้โด่งดังเป็นอย่างมาก จุดเด่นของรายการจะถ่ายทำยากมากและใช้งบประมาณสูงเนื่องจากค่าเดินทางและจ้างคนท้องถิ่นทำงานเพื่อถ่ายทำในแต่ละฤดูกาล โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวฉายทางซีบีเอสและเริ่มออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2544 โดยมีชาวนิวซีแลนด์ ฟิล คีโอแกน ซึ่งเป็นทั้งพิธีกรและผู้ร่วมผลิตรายการด้วย ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 1
ในเดือนตุลาคม 2548 มีการประกาศออกมาจากทางช่อง AXN ว่าจะมีการทำรายการนี้ในรูปแบบของเอเชียสำหรับในฤดูกาลนี้ถ่ายทำในช่วงเดือนพฤษภาคม - มิถุนายน เป็นจำนวน 13 ตอนโดยประกอบด้วย 12 เลกและซุปเปอร์เลก 1 เลกตาแบบฉบับอเมริกาตั้งแต่ฤดูกาลที่ 6-10 ทำการออกอากาศทั่วเอเชียทางช่อง AXN asia ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2549 - 1 กุมภาพันธ์ 2550 ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2548 สถานีโทรทัศน์ ซีบีเอส ให้โอกาสประเทศอื่นในการทำ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เป็นของตนเอง และเครือข่ายทีวีของเอเชีย เอเอ็กซ์เอ็น เอเชีย ก็เป็นหนึ่งในผู้ผลิตแรก ๆ ที่ได้สิทธิ์ในการผลิด ดิ อะเมซิ่ง เรซ สำหรับประเทศของตนเอง รายการนี้ผลิตโดยบริษัทผลิตรายการของออสเตรเลีย ActiveTV สำหรับเอเอ็กซ์เอ็น โดยความร่วมมือของบัวนาวิสต้า อินเตอร์เนชั่นแนล เอเชีย-แปซิฟิก (BVITV-AP) พิธีกรของรายการคือนักแสดงชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีน-อเมริกัน อลัน วู[1] ดิอะเมซิ่งเรซ 16
เดิมกำหนดการรับสมัครผู้เข้าแข่งขันในฤดูกาลนี้ถูกกำหนดไว้ ณ วันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 แต่ภายหลังได้ถูกเลื่อนออกไป การสัมภาษณ์เพื่อคัดเลือกในรอบรองสุดท้ายมีขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 และมีการสัมภาษณ์รอบสุดท้ายต่อมาในเดือนกันยายนและตุลาคม ที่ลอสแอนเจลิส การถ่ายทำเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน  คริส เคิร์กแพทริก
ทิมเบอร์เลกและเจซี แชเซซ ได้รู้จักกันเมื่อครั้งอยู่ในมิกกี้เมาส์คลับ ได้เข้ามาเป็นนักร้องนำวงบอยแบนด์ที่ได้รับความนิยมในช่วงทศวรรษ 1990 ที่ชื่อ เอ็นซิงก์ โดยได้เริ่มก่อตั้งวงในปี 1995 และเริ่มต้นอาชีพด้านดนตรีในปี 1996 ในยุโรป มีเพลงฮิตในสหรัฐอเมริกาหลังจากนั้น 2 ปี โดยออกผลงานอัลบั้มแรกในสหรัฐอเมริกาชื่ออัลบั้ม "*NSYNC" มียอดขาย 11 ล้านชุดเฉพาะในสหรัฐอเมริกา โดยมีเพลงฮิตอย่างเช่น Tearin' Up My Heart หลังจากนั้น 2 ปีพวกเขาเจอเหตุการณ์คล้าย ๆ กับวงแบ็กสตรีทบอยส์ ที่เกิดการสู้ทางด้านกฎหมายอันยาวนานเกี่ยวกับการโกงของผู้จัดการพวกเขาคือ ลู เพิร์ลแมน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เซ็นสัญญากับไจฟ์เรคคอร์ด ออกผลงานหลังจากการรอคอยอันยาวนาน คืออัลบั้มชุด "No Strings Attached" ในเดือนมีนาคม 2000 ที่สร้างสถิติมียอดขายสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 2.4 ล้านชุดเร็วที่สุดในสัปดาห์แรกตลอดกาล และมีเพลงซิงเกิลอันดับ 1 อย่างเพลง It's Gonna Be Me หลังจากนั้นออกอัลบั้มที่ 3 ชื่อชุด "Celebrity" ที่สร้างสถิติอัลบั้มที่มียอดขายเร็วที่สุดเป็นอันดับ 2 ตลอดกาล ต่อมาในปี 2002 หลังจากจบทัวร์ Celebrity Tour และหลังออกซิงเกิล Girlfriend ซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้ม พวกเขาตัดสินใจที่จะหยุดงาน จากจุดนี้เองทิมเบอร์เลกเริ่มต้นงานการทำอัลบั้มเดี่ยวของตัวเอง หลังจากนั้นวงก็แยกย้ายกันไป ในประวัติการทำงานของวงเอ็นซิงก์พวกเขามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ แสดงบนเวทีรางวัลออสการ์ [[โอลิมปิก รวมถึงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 50 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นวงบอยแลนด์ที่มียอดขายมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ในประวัติศาสตร์ ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ในการแข่งขันครั้งนี้ยังมีการเปิดตัวจอห์น คีโอแกน คุณพ่อของฟิล คีโอแกน พิธีกรของดิ อะเมซิ่ง เรซ ในฐานะผู้ต้อนรับประจำหมู่บ้านทีพูคี, นิวซีแลนด์ บ้านเกิดของฟิล [10] ดิอะเมซิ่งเรซ: A Corrida Milionária
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ: A Corrida Milionária" เดินทางเป็นระยะทางทั้งสิ้น 15,000 กิโลเมตร ใน 33 วัน โดยการเดินทางเกือบทั้งหมดอยู่ในประเทศบราซิล แต่ใน 2 เลกสุดท้ายเดินทางไปยังประเทศชิลี ทำให้ A Corrida Milionária เป็นดิ อะเมซิ่ง เรซที่มีการเดินทางผ่านประเทศน้อยที่สุดในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ทั้งหมด คิงออฟเดอะริง
รายการ คิงออฟเดอะริง () เป็นรายการทัวนาเมนต์หนึ่งของ WWE ที่เริ่มจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1985 แต่มาเริ่มจัดเป็น PPV ในระหว่างปี 1993 - 2002 แล้ว คิงออฟเดอะริง ก็ย้ายมาจัดในอีก 4 ปี ในศึก Judgment Day 2006 แล้ว 2 ปี ต่อมา ก็กลับมาจัดใน Raw ปีนี้ก็เช่นกัน โดยผู้ชนะบางคนก็จะเปลี่ยนชื่อเรียกเลยหลังจากที่ชนะใน คิงออฟเดอะริง เช่น โอเว่น ฮาร์ต ("King Harts"), Mabel ("King Mabel"), เคิร์ต แองเกิล ("King Kurt"), เอดจ์ ("King Edge"), บูเกอร์ ที ("King Booker") และ เชมัส ("King Sheamus") โดยผู้ที่ชนะ คิงออฟเดอะริง 2 ครั้งรวดคนเดียวในประวัติศาสตร์ คือ เบรต ฮาร์ต ในปี 1991 และปี 1993 ดิอะเมซิ่งเรซ 12
เคทกับแพทแต่งงานถูกต้องตามกฎหมาย จากกฎหมายแต่งงานระหว่างเพศเดียวกันเดียวกันของ รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2551[12] อย่างไรก็ดีการแต่งงานนี้ยังคงมีผู้ตั้งคำถามอยู่ เพราะการแต่งงานนี้ไม่ได้ปฏิบัติตามนโยบายของรัฐในเรื่องการแต่งงาน คริสติน่ากับอะซาเรียที่อยู่คนละทีมกันก็เดทกันอยู่ ณ ขณะนี้ และเคนท์กับวิกซินก็ได้ไปเป็นโฆษกสำหรับผู้ค้าเสื้อผ้าขายปลีกทางเลือกหลายราย รวมถึงเป็นทนายเพื่อปกป้องสิทธิ์ของเกย์ด้วย[13] ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ในการสัมภาษณ์เดียวกันนั้นเองหลังจากการแข่งขันจบลง มีการเปิดเผยว่าสตาร์กับดัลลัสเริ่มเดทกัน จนถึงปัจจุบัน (วันออกอากาศ) เป็นระยะเวลาถึง 6 เดือน[6][8] ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย (English: The Amazing Race Asia) เป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ที่สร้างมาจากเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกา ที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
(in English) (in English) การประกวดความงาม
ความนิยมของการประกวดมิสอเมริกากระตุ้นให้องค์กรอื่น ๆ สร้างการแข่งขันที่คล้ายคลึงกันในทศวรรษที่ 1950 เป็นต้นไป บางคนมีความหมายในขณะที่คนอื่น ๆ เป็นเรื่องเล็กน้อยเช่นการประกวด Queen Donut Queen การแข่งขันมิสเวิลด์เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951, มิสยูนิเวิร์สเริ่มขึ้นเมื่อปี 1952, เช่นเดียวกับมิสยูเอสเอ มิสอินเตอร์เนชั่นแนล เริ่มต้นขึ้นในปี 1960 การประกวด มิสแบล็คอเมริกา เริ่มขึ้นในปี 1968 ในการตอบสนองต่อการยกเว้นผู้หญิงแอฟริกันอเมริกันจากการประกวดมิสอเมริกา องค์กรนางงามจักรวาล เริ่ม ในปี 1983 สำหรับกลุ่มอายุ 14-19 ปี มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล เริ่มต้นในปี 1971 มิสเอิร์ธ เริ่มต้นในปี 2001 มิสทัวริซึมควีนอินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2004 มิสซูปราเนชันแนล เริ่มต้นในปี 2009 มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มต้นในปี 2013. การแข่งขันเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงวันนี้ ดิอะเมซิ่งเรซเอ็นดิสคัฟเวอรีแชนแนล
สำหรับฤดูกาลแรกนี้เปิดรับสมัครผู้เข้าแข่งขันเป็นชาวอเมริกาใต้ทั้งหมดหรือผู้ที่อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้มาเป็นเวลานาน โดยอาจเป็นบุคคลที่มีเชื้อชาติอื่นก็ได้ เช่นเดียวกับการคัดเลือกของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย และใบสมัครได้ประกาศออกมาตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ไปจนถึงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2552 และคาดว่าจะออกอาการทางช่อง ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ในแถบ ลาตินอเมริกา และหมู่เกาะในทะเลแคริบเบียนในช่วงปลายปี พ.ศ. 2552 เป็นจำนวน 13 ตอน โดยเริ่มออกอากาศ 20 กันยายน 2552 และมีพิธ๊กรประจำรายการคือ แฮริส วิดเบ็ค ซึ่งเป็น 1 ในผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว ซีเอ็นเอ็น อินเตอร์เนชั่นแนลประจำทวีปอเมริกาใต้ ดิอะเมซิ่งเรซเซ็นทรัลยุโรป
สำหรับกฎกติกาส่วนใหญ่จะนำมาจาก ดิ อะเมซิ่ง เรซ เวอร์ชันอเมริกา ทั้งหมด แต่ขีดจำกัดอายุขั้นต่ำของผู้เข้าแข่งขันลดลงเหลืออายุ 18 ปีขึ้นไป ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
ฤดูกาลนี้ได้ตัด ซุปเปอร์เลก ออกไปทำให้เท่ากับว่าเหลือ 11 เลกและจำนวนตอนน้อยกว่าปกติ 2 ตอน รวมถึงไม่ได้มีการตั้งชื่อตอนแต่ละตอนที่ออกอากาศด้วย ตามที่เอเอ็กซ์เอ็นได้ประกาศไว้ก่อนหน้านี้ ฤดูกาลนี้ถูกขนานนามว่า "การแข่งขันที่โหดที่สุดเท่าที่เคยมีมา" (The Toughest Race Ever) เนื่องจากฤดูกาลนี้ทั้งผู้เข้าแข่งขันและทีมงานประสบกับความเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เนื่องจากทั้งผู้เข้าแข่งขันและทีมงานต้องเดินเร็วขึ้นมาก แต่มีเวลาพักน้อยลง แม้ในระหว่างการถ่ายทำรายการ ก็ยังมีทีมงานหนึ่งคนถูกส่งตัวเข้ารักษาในโรงพยาบาล ดิอะเมซิ่งเรซ 9
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 9 () เป็นฤดูกาลที่ 9 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีม ๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 13
(in English) (in English) (in English) (in English) ดิอะเมซิ่งเรซ 19
สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรค จะต้องสวมเครื่องแบบสีส้มของกรรมการ และขนส่งกระสอบใบยาสูบหนัก 200 ปอนด์ (91 กิโลกรัม๗ จำนวน 10 กระสอบในโกดังเก็บยาสูบ ไปยังบริเวณเฉพาะในส่วนอื่นภายในโกดัง โดยใช้เพียงรถเข็นมือที่สามารถขนได้ 1 กระสอบในหนึ่งครั้ง เมื่อสมาชิกทำสำเร็จแล้ว พวกเขาจะได้รับคำใบ้ต่อไป และทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างเย็บขึ้นทั้งหมด (All Sewn Up) กับยังไม่เติบโต (Not Grown Up) โดยทีมที่เลือกเย็บขึ้นทั้งหมด จะต้องเดินทางไปยังตลาด และไปยังร้านตัดเสื้อไวท์ฮอร์สดีไซน์ แล้วเลือกลูกค้า ซึ่งพวกเขาจะต้องใช้จักรเย็บมือ เพื่อเย็บเสื้อสูทและกางเกงของลูกค้าให้เรียบร้อย เพื่อรับคใบ้ต่อไปจากลูกค้า ส่วนทีมที่เลือกยังไม่เติบโต จะต้องเดินทางไปยังโรงเรียนลิลองเว ลีอา ซึ่งเป็นสถานที่ที่ทีมจะต้องใช้วัสดุอุปกรณ์ที่กำหนดให้ (ได้แก่ กล่องกระดาษแข็ง, ตะปู, ด้ายและฝาเกลียวขวด) เพื่อสร้างรถบรรทุกของเล่นเด็ก เมื่อทีมสร้างรถบรรทุกของแล่นได้อย่างเหมาะสม ผู้อำนวยการจะมอบรถของเล่นให้เด็ก เพื่อนำไปลากตรวจสอบก่อนที่จะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม
สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องใช้รถจักรยานแท็กซี่ ที่รู้จักกันในชื่อ ""คาบาซา"" เพื่อนำผู้โดยสารที่ขนปลา ไปยังหนึ่งในสามสถานที่ปลายทางที่แตกต่างกัน ซึ่งเขียนในแผ่นไม่ที่ผูกอยู่กับปลา อันได้แก่ mudzingoyangana mini Shop, patsetse pamlambe หรือ mtukula mwendo เมื่อพวกเขาส่งผู้โดนสารไปยังจุดหมายตามที่ต้องการแล้ว ผู้โดยสารจะมอบเงินค่าโดยสารและสมาชิกจะต้องขี่จักรยานกลับมาที่สถานีขนส่ง เพื่อแลกเงิน 100 MK (หรือประมาณ 0.66 ดอลลาร์สหรัฐ) ให้กับผู้จัดการรถคาบาซากับคำใบ้ต่อไป และงานเพิ่มเติมสำหรับอามานี่กับมาร์คัสนั้น พวกเขาจะต้องแก้ปริศนาเกมจิ๊กซอว์ต่อภาพเลื่อน 12 ชิ้น เพื่อให้ได้ธงชาติของประเทศมาลาวี (จะมีช่องสีเขียวหนึ่งช่องที่เป็นกระดานเปล่า) ก่อนที่พวกเขาจะสามารถทำภารกิจอุปสรรคได้ แล้วทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่าง เรือต้นไม้ (Dugout) กับนำออก (Lugout) โดยทีมที่เลือกเรือต้นไม้ จะต้องเข้าร่วมในการแข่งขันพายเรือแคนูแบบเรือทรงเรียวแหลม ที่บริเวณทะเลสาบมาลาวีประจำปี และใช้เรือทรงแหลมยาวแบบท้องถิ่นพายออกไปยังบริเวณที่มีนักตีกลองยืนอยู่กลางน้ำ ก่อนที่จะวนกลับมายังชายฝั่งเพื่อรับคำใบ้ต่อไปจากชาวประมงพื้นเมือง ส่วนทีมที่เลือกนำออก จะต้องลุยน้ำไปยังเรือขนส่งผู้โดยสารบนทะเลสาบ และขนส่งทั้งผู้โดยสารและสินค้าจากบนเรือลงไปยังชายฝั่ง โดยพวกเขาจะต้องขนส่งกะหล่ำปลี 2 กล่อง, มัดอ้อย 2 ฟ่อน, มัดไม้กวาด 2 ฟ่อน, เก้าอี้ 1 ตัว, พัดลม 1 ตัวและผู้โดยสาร 8 คน ซึ่งทุกอย่างถูกคาดหวังว่าจะแห้งจนถึงฝั่ง ก่อนที่พวกเขาจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากคนเฝ้าประตูท่าเรือสำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรค จะต้องสวมชุดย้อนสมัยเรอเนสซองซ์ และเรียนรู้ท่าเต้นสามส่วนโดยสมบูรณ์ที่ห้องโถงของปราสาทเฟรเดอริคส์เบิร์ก เมื่อสมาชิกเต้นรำได้เป็นไปตามคำพึงพอใจทั้งหมดของเคาท์เทสแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป และทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่าง กระโดดขึ้น (All Hopped Up) กับ กระจายออก (All Churned Out) โดยทีมที่เลือกกระโดดขึ้น จะต้องประกอบและวางด่านกีดขวางสำหรับการโชว์กระต่ายกระโดดให้เหมาะสม ก่อนที่จะเลือกกระต่ายในกรงและจูงกระต่ายให้กระโดดโดยไม่ให้ชนหรือติดขัดกับด่านอุปสรรคใดๆก็ตาม เมื่อสมาชิกทั้งสองคนจูงกระต่ายเสร็จเรียบร้อยและเข้าเส้นชัยแล้ว ผู้ดูแลสัตว์เลี้ยงจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม ส่วนทีมที่เลือกกระจายออก จะต้องผสมครีมสดก่อนที่จะเทและปั่นในเครื่องปั่นเนย แล้วนำมาปั้น แล้วใช้แม่พิมพ์ท้องถิ่นทำเนยที่สวยงามออกมาให้ได้ 6 ก้อน เมื่อทีมทำได้สำเร็จแล้ว แม่บ้านน้ำนมจะตรวจสอบงานของเขา แล้วมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม
สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรค จะต้องจดจำบทกลอนที่สลักอยู่บริเวณตัวฐานของรูปปั้นฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน" บริเวณถนนแอนเดอร์เซนที่ว่า "To move, to breathe, to fly, to float, To gain all while you give, To roam the roads of lands remote: To travel is to live" และใช้แผนที่ซึ่งอยู่บริเวณล้อหน้าของจักรยานนำทางพวกเขาไปยังพิพิธภัณฑ์โรงภาพยนตร์ไอ ฮอฟเทียเตอร์ สถานที่ที่พวกเขาจะต้องท่องบทกลอนแบบคำต่อตำ และใส่อารมณ์ไหวพริบลงไปในแต่ละคำ เพื่อให้ผู้ดูแลโรงภาพยนตร์รู้สึกพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม ก่อนที่จะให้ปั่นกลับไปยังรูปปั้นของฮันส์ เพื่อเปิดอ่านคำใบ้ต่อไปพร้อมกับสมาชิกอีกคนของทีม แต่ถ้าหากผู้ดูแลไม่พึงพอใจ เขาจะบอกให้ทีมขี่กลับไปยังรูปปั้น ก่อนที่จะปั่นกลับมาใหม่ โดยเลกนี้มีภารกิจทางแยกอยู่ด้วย (สังเกตได้จากมือของอามานี่หลังจากทำภารกิจเสร็จเรียบร้อย) แต่ทุกทีมเลือกทำภารกิจ "ท่วงท่าการเพาะกาย" ซึ่งถูกเปลี่ยนเป็นภารกิจเสริมหลังจากการถ่ายทำ เหลือเพียงแต่อีกทางเลือกของทางแยกนึงซึ่งยังเป็นปริศนาของผู้ชม ซึ่งสำหรับรายละเอียดภารกิจนั้น ทีมจะต้องเดินทางไปยังคอนเสิร์ตโนเบิลในเมืองบรัสเซลส์ และเข้าร่วมการแข่งขันเพาะกาย เพื่อเป็นเกียรติให้กับฌอง-โกล็ด วอง ดัม ผู้ที่มีชื่อเสียงว่าเป็น "กล้ามเนื้อจากบรัสเซลส์" โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องสวมใส่ชุดว่ายน้ำบิกินี่จากสปีโด และทาน้ำมันเงาผิวปกคลุมร่างกาย และเรียนท่วงท่าการโพสท่าในการแข่งขันเพาะกาย ก่อนที่พวกเขาจะโพสท่า ซึ่งจะต้องปฏิบัติต่อหน้าคณะกรรมการและผู้ชม หากกรรมการทั้งสามคนให้คะแนนรวมกันเท่ากับหรือมากกว่า 12 คะแนนแล้ว พวกเขาจะได้รับคำใบ้ต่อไปแก่กรรมการ
สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรค จะต้องทดสอบการขับรถยนต์ฟอร์ด มัสแตง โดยเริ่มจากสวมชุดแข่งรถ แล้วเริ่มทำการทดสอบรถสามแบบ ได้แก่การเร่งความเร็วรถให้ถึง 100 ไมล์ต่อชั่วโมง (หรือ 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ไปตามทางและเบรกในจุดที่กำหนดให้ ต่อด้วยการขับรถผ่านสลาลอม หรือกรวยซิ๊กแซกก่อนที่จะจอดไม่ได้ถูกรถยนต์ยางข้างหน้าภายใน 16 วินาที สุดท้ายจบด้วยการขับรถให้วนแบบโดนัทให้ครบทั้ง 2 รอบก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไปจากผู้แนะนำการขับรถ ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องระหว่าง เวิ้งน้ำ (Water) กับ วาฟเฟิล (Waffle) โดยทีมที่เลือกเวิ้งน้ำ จะต้องใช้อุปกรณ์ที่มีอยู่ (ได้แก่ถังลอยน้ำ 4 ใบ, เชือกผูกและท่อนไม้) เพื่อนำมาประกอบเป็นแพ ก่อนที่จะค้นหาชิ้นส่วนครึ่งของคำใบ้ต่อไปในคลองลีฟ เมื่อค้นหาได้ครบเรียบร้อยแล้ว ทีมจะต้องพายแพขึ้นฝึ่งก่อนจะประกอบคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกวอฟเฟิล จะต้องสร้างแผงร้านขายวอฟเฟิลสีสันสดใส ก่อนที่จะผสมแป้ง ทำและตกแต่งวอฟเฟิลเบลเยียมให้ได้ทั้ง 18 แบบก่อนนำมาตั้งโชว์ในตู้โชว์ให้ได้ตำแหน่งที่ถูกต้อง เมื่อทีมทำได้อยู่ในความพึงพอใจของเชฟแล้ว เขาจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม
สำหรับอุปสรรคเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรค (ในคำใบ้ระบุไว้ชัดเจนว่าต้องให้ อามานี่ แอนดี้ ซินดี้และแซนดี้เป็นคนทำ) จะได้สำรวจบรรยากาศน่านฟ้าของกรุงปานามาซิตี โดยจะต้องไต่ข้ามเส้นเชือกระหว่างอาคารซานฟรานซิสโกเบย์ ซึ่งมีความสูง 35 ชั้นและห่างกัน 65 ฟุต (20 เมตร) โดยเมื่อสมาชิกข้ามไปหยิบคำใบ้ที่อาคารตรงข้ามแล้ว จะต้องไต่เชือกกลับมายังอาคารแรกก่อนที่ดำเนินการแข่งขันต่อได้ ซึ่งสมาชิกอีกคนจะรอให้กำลังใจอยู่ที่อาคารตรงข้ามนั่นเอง ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่าง ฟิเลต์ (Filet) กับพื้นรองเท้า (Sole) โดยทีมที่เลือกฟิเลต์ จะต้องเดินทางไปยังตลาดเอล เมอร์ซาโด เดอ มาริสคอส สถานที่ที่ทีมจะต้องขนส่งสัตว์ทะเลต่างๆไปยังแผงขายค้าต่างๆภายในตลาด ซึ่งแต่ละร้านจะมีป้ายเขียนบอกชนิดและจำนวนของสัตว์ทะเลที่สามารถรับได้อยู่ด้วย โดยเมื่อทีมขนส่งสัตว์ทะเลครบเรียบร้อยแล้ว คนขายของเร่ปลาจะมอบคำใบ้ต่อไปให้แก่ทีม ส่วนทีมที่เลือกพื้นรองเท่า จะต้องเดินทางไปยังตลาดซาลซิปูเดส สถานที่ทีมจะต้องค้นหาร้านขายรองเท้าแตะ "Tacho Outtraras" ซึ่งทีมจะต้องใช้ชิ้นส่วนของหนังวัดเป็นพื้นรองเท้า และทำการสานเชือกหนังให้เข้ารูปทั้งสองข้าง เมื่อทีมทำรองเท้าให้ลูกค้าเสร็จเรียบร้อยและอยู่ในความพึงพอใจของเจ้าของร้านแล้ว เขาจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 ปิดรับใบสมัครเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2550 การสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวรอบรองสุดท้ายมีขึ้นในช่วงเดือน กุมภาพันธ์ ถึงเดือน มีนาคม พ.ศ. 2550 และการสัมภาษณ์ในรอบสุดท้ายมีขึ้นในเดือน เมษายน พ.ศ. 2550[4][5] ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ซีบีเอสโปรโมต ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 อย่างหนักด้วยการติดป้ายโฆษณาบนยอดของอาคารที่ ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส ก่อนที่จะมีการออกอากาศ[11] ต่างจากซีซั่นอื่น ๆ ที่ซีบีเอสไม่เคย เปิดเผยถึงสถานที่ที่จะไปล่วงหน้า แต่ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 นี้ ซีบีเอสได้เปิดเผยแผนที่การเดินทางที่จะทำให้ทราบว่า ระหว่างการแข่งขัน มีการเดินทางไปที่ใดบ้าง ก่อนที่การแข่งขันจะออกฉายทางโทรทัศน์ [12] ดิอะเมซิ่งเรซ 11
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ 11" ไม่ได้มีการเปิดรับสมัครเพราะเป็นฤดูกาลรวมดารา จึงเป็นการนำทีมเก่าๆ จากฤดูกาลที่แล้วมาทำการแข่งขัน โดยทีแรกทีมงานได้เลือกเผื่อไว้ทั้งหมด 15 ทีแต่มีบางทีมที่ปฏิเสธไปบ้างจนได้จำนวนครบ 11 ทีมที่จะทำการแข่งขัน สำหรับทีมทั้ง 11 ทีมในฤดูกาลนี้ บางทีมมีความสัมพันธ์ในแบบทั้งดีขึ้นและแย่ลง เช่น จอห์น วีโต้กับจิล ที่แต่เดิมในฤดูกาลที่ 3 พวกเขาตัดสิ้นใจจะหมั้นกันแต่แล้วความสัมพันธ์กลับแย่ลงจนในขณะนี้ทั้งคู่ยังเป็นเพียงแค่คู่เดทกัน ส่วนร็อบกับแอมเบอร์ ที่แต่เดิมในฤดูกาลที่ 7 พวกเขาพึ่งหมั้นกันแต่ในฤดูกาลที่ 11 นี้ความสัมพันธ์ได้พัฒนาไปจนทั้งคู่พึ่งจะแต่งงานกันไปไม่นานก่อนที่จะเริ่มทำการถ่ายทำฤดูกาลนี้ รวมถึงบางทีมที่ยังคงมีความสัมพันธ์แบบเดิมจากฤดูกาลก่อน ดิอะเมซิ่งเรซ
ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 10 - 12 ทีม ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ จะเป็นทีมผู้เข้าแข่งขันสองคนที่รู้จักกันมาก่อนแล้ว (ยกเว้นหนึ่งครั้งในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา คือ ดิ อะเมซิ่ง เรซ 8 ที่เป็นการแข่งขันเป็นครอบครัวทีมละ 4 คน) จากจำนวนทีมที่เข้าแข่งขันทั้งหมด ทีมที่เข้าแข่งขันล้วนแสดงให้เห็นถึงสถิติของอายุ การเข้ากันทางเพศ และความสัมพันธ์ที่แตกต่างกัน ความสัมพันธ์ในการแข่งขันที่พบเห็นเช่นคู่แต่งงานที่แต่งงานกันมานานแล้ว คู่พี่น้อง (รวมถึงแฝด) คู่พ่อแม่ (รวมถึงหลานกับปู่ย่าตายาย) เพื่อน (เพื่อนร่วมห้อง, เพื่อนนักศึกษา, เพื่อนรักซึ่งเป็นเพศเดียวกัน, เพื่อนในโรงเรียนมัธยม, เพื่อนที่คบกันมานาน และเพื่อนในลักษณะอื่น ๆ) คู่รักโรแมนติก (ทั้งรักต่างเพศ และ รักเพศเดียวกัน) รวมไปถึงคู่สามีภรรยาที่เพิ่งเดทกันหรือแยกกันอยู่ กลไกความสัมพันธ์ในหลายด้านระหว่างสมาชิกในทีม ในระหว่างการแข่งขันเป็นหนึ่งในจุดสนใจของรายการ สมาชิกในทีมจะต้องแข่งขันร่วมกัน โดยไม่สามารถแยกกันได้ (ยกเว้นคำสั่งบอกให้ทำเป็นเวลาชั่วคราว) หากมีสมาชิกของทีมบาดเจ็บและไม่สามารถจบการแข่งขันได้ ทีมจะต้องถูกทำโทษ (เช่นมาร์แชลล์กับแลนซ์ในซีซั่นที่ 5) สมาชิกในทีมทั้งสองคนยังจะต้องเข้ามาที่จุดหยุดพักด้วยกันเพื่อเช็กอิน[1] ทิศทางในการแข่งขันหลายอย่างเช่น ตัวผู้เข้าแข่งขันเอง การออกอากาศการแข่งขัน การโปรโมตการแข่งขันและการสนทนาระหว่างฟิลกับทีมที่ถูกคัดออกนั้น จะเป็นตัวเน้นผลกระทบของความสัมพันธ์ระหว่างการแข่งขัน แรกเริ่มแล้วผู้สมัครในการแข่งขันจะต้องรู้จักและมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันมาอย่างน้อย 3 ปี และผู้เข้าแข่งขันในคนละทีมกันจะต้องไม่รู้จักกันมาก่อนแล้ว ซึ่งจะทำให้มีการออกอากาศความสัมพันธ์ในทีมได้อย่างถูกต้องโดยที่ไม่ต้องยุ่งยากกับความสัมพันธ์ระหว่างทีม ดิอะเมซิ่งเรซ 21
ลุ่มแม่น้ำลัวร์,ฝรั่งเศส 
นิวยอร์ค,นครนิวยอร์ค,สหรัฐอเมริกา ดิอะเมซิ่งเรซเซ็นทรัลยุโรป
ดิ อะเมซิง เรซ เซ็นทรัล ยุโรป () เป็นรายการเรียลลิตี้เกมส์โชว์ทางโทรทัศน์ที่สร้างจากเรียลลิตี้โชว์ของสหรัฐอเมริกาชื่อดังที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ  ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ในการแข่งขันครั้งนี้ อลัน วู พิธีกรของดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกของรายการ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา (The Playboy Mansion) (จุดเริ่มต้น) ลอสแอนเจลิส (ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส) ไป แชนนอน, คันตี้แคล์, ไอร์แลนด์ (ท่าอากาศยานแชนนอน) รอสซาวีล, คอนเนมารา (ท่าเรือเฟอร์รี่) อีนิชมอร์, อ่าวกัลเวย์ (ทามพาว เบรอเนน) เคล็กแกน, คันตี้ กัลเวย์ (ฟาร์มเคล็กแกน) คลิฟเดน, คันตี้ กัลเวย์ (ศูนย์ประวัติศาสตร์และมรดกแห่งคอนเนมารา) ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 (English: The Amazing Race 12) เป็นฤดูกาลที่ 12 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 18
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 18 ใช้เวลาถ่ายทำ 23 วันและจะเป็นฤดูกาลแรกของเวอร์ชันอเมริกาที่จะถ่ายทำและออกอากาศในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง[1] ในขณะที่หลายๆ รายการในช่วงพรามไทม์ได้เปลี่ยนการออกอากาศเป็นโทรทัศน์ความละเอียดสูงแล้ว ดิ อะเมซิ่ง เรซ ยังคงใช้โทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐานอยู่ เนื่องจากปัญหาหลายๆ ด้านไม่ว่าจะเป็นด้านค่าใช้จ่ายหรือแม้กระทั่งความยากลำบากในการถ่ายทำและภาพที่อยู่ในแฟ้มภาพไม่ได้เป็น HD จึงใช้เวลาเป็นอันมากกว่าจะสามารถทำให้เป็นระบบ HD ได้[2] อย่างไรก็ตามถึงจะช้าไปบ้างนี่ก็จะเป็นฤดูกาลแรกของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ที่จะออกอากาศในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง ดิอะเมซิ่งเรซ: Ha'Merotz La'Million
สิ่งที่แตกต่างจาก ดิ อะเมซิ่ง เรซ ในเวอร์ชันอื่น ๆ ทุกเวอร์ชันเลยก็คือ ตอนสุดท้ายของ Ha'Merotz La'Million ยังไม่ได้มีการถ่ายทำ แต่จะมีการถ่ายทำหลังจากที่รายการออกอากาศไปได้แล้วพักหนึ่งแล้ว ในขณะที่เวอร์ชันอื่น ๆ มีการถ่ายทำทุกตอนจนจบแล้วจึงออกอากาศ นอกจากนี้การออกอากาศ 1 ตอนมีการออกอากาศไม่เต็มเลก (ไปถึงจุดพัก) แต่มีการออกอากาศเพียงครึ่งเลกในวันศุกร์ และอีกครึ่งเลกแบ่งไปออกอากาศในวันเสาร์ โดยจะออกอากาศเลกละ 2 ตอนและมีตอนประมวลภาพซ้ำด้วยอีก 2 ตอนโดยเฉลี่ยทั้งหมดอยู่ที่ตอนละ 1 ชั่วโมง อีกทั้งเวอร์ชันนี้เป็น ดิ อะเมซิ่ง เรซ เพียงไม่กี่เวอร์ชันที่เส้นชัยนั้นไม่ได้อยู่ในประเทศแรกที่ออกเดินทาง