เริ่มต้นออกแบบ JET  เมื่อปีใด?
JET (พลังงานฟิวชั่น)
1973 - เริ่มต้นงานออกแบบ 1977 - สถานที่ Culham ได้รับเลือกและงานก่อสร้างก็เริ่มขึ้น 25 มิถุนายน 1983 - การทดลองพลาสม่าที่ประสบความสำเร็จอย่างมากเป็นครั้งแรกที่ JET 9 เมษายน 1984 - JET เปิดอย่างเป็นทางการโดย สมเด็จพระราชินีอลิซาเบธ ที่สอง 9 พฤศจิกายน 1991 - การเปิดตัวของการควบคุมพลังงานฟิวชั่นครั้งแรกของโลก 1993 - JET ได้แปลงรูปแบบการทำงานให้เป็นแบบ Divertor 1997 - JET ผลิตพลังงานฟิวชั่นได้ 16 เมกะวัตต์ (สถิติโลก) 1998 - การจัดการระยะไกลครั้งแรกที่ใช้สำหรับการทำงานในเรือ 2000 - การใช้งานร่วมกันของ JET กับโปรแกรมทางวิทยาศาสตร์จะถูกจัดการผ่านข้อตกลง การพัฒนาฟิวชั่นยุโรป (English: European Fusion Development Agreement (EFDA)) 2006 - JET เริ่มดำเนินการด้วยรูปแบบการทำงานของแม่เหล็กเหมือน ITER 2009-2011 การติดตั้งผนังเหมือน ITER
เจ็ทสตาร์แปซิฟิก
ชื่อเดิมคือ แปซิฟิกแอร์ไลน์ เริ่มให้บริการในปี ค.ศ. 1991 โดยเป็นเที่ยวบินขนส่งสินค้า อยู่ภายใต้การควบคุมของเวียดนามแอร์ไลน์ในช่วงปี ค.ศ. 1996-2005 แต่ปัจจุบัน เป็นเที่ยวบินพาณิชย์อย่างเต็มตัว ในปี ค.ศ. 2007 รัฐบาลได้แบ่งหุ้นสายการบินร่วมกับควอนตัสของออสเตรเลีย ได้ปรับตัวเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ และเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเครือเจ็ทสตาร์ มินิ
การออกแบบครั้งแรกอยู่ในโครงการ ADO15 (ย่อมาจาก Austin Drawing Office โครงการที่ 15) มินิเกิดมาจากปัญหาจากการขาดแคลนเชื้อเพลิง ในปี 1956 อันเป็นผลมาจากวิกฤติการณ์ซูเอซ ที่มีการลดการจ่ายน้ำมัน สหราชอาณาจักรเล็งเห็นว่าต้องรื้อฟื้นการจัดสรรเชื้อเพลิง ยอดขายรถใหญ่ตกลง และเกิดความครึกครื้นของตลาดรถที่เรียกว่า รถบับเบิล ที่มีต้นกำเนิดมาจากเยอรมนี ลีโอนาร์ด ลอร์ด หัวหน้าในบีเอ็มซีพิจารณาเห็นว่า จะต้องทำอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว เขาได้เริ่มสร้างความต้องการพื้นฐานการออกแบบ เช่น รถจะต้องอยู่ในกล่องที่มีขนาด 10 × 4 × 4 ฟุต (3 × 1.2 × 1.2 ม.) , ทีนั่งผู้โดยสารควรมีขนาด 6 ฟุต (1.8 ม.) และความยาว 10 ฟุต (3 ม.) และเครื่องยนต์อันเนื่องมาจากเหตุผลทางด้านราคา ควรที่จะเป็นยูนิตมาตรฐาน อิซซิโกนิสผู้ที่ทำงานร่วมกับอัลวิสมาก่อน ได้กลับมาร่วมงานกับบีเอ็มซีอีกครั้งในปี 1955 และด้วยความชำนาญด้านการออกแบบรถเล็กอยู่แล้ว ทีมงานออกแบบรถมินิยังมี แจ็ก แดเนียลส์ (ที่เคยทำงานกับเขาเมื่อครั้งออกแบบ มอร์ริส ไมเนอร์) , คริส คิงแฮม (เคยร่วมงานอัลวิสมาก่อน) ,นักเรียนวิศวกรรมศาสตร์เครื่องยนต์สองคน และผู้เขียนแบบอีก 4 คน โดยพวกเขาได้ร่วมออกแบบเป็นรถต้นแบบเมื่อเดือนตุลาคม 1957 ซึ่งพวกเขาเรียกว่า "กล่องสีส้ม" อันเนื่องมาจากสีของมัน โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์
โดยการออกแบบนั้น โบอิงได้สรุปแบบของเครื่องบินรุ่น 10 เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2015 และได้เริ่มการประกอบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 ผู้ออกแบบได้คาดการณ์ว่าจะสามารถใช้ชิ้นส่วนอะไหล่ร่วมกันกับรุ่น 787-9 ถึง 90% ซึ่งสุดท้ายสามารถทำให้เป็นถึง 95% ส่วนต่อขยายซึ่งมีความยาว 18 ฟุต นั้นอยู่ที่บริเวณด้านหน้าของลำตัว 10 ฟุต และส่วนท้าย 8 ฟุต และยังได้เพิ่มความแข็งแรงของปริเวณฐานปีกสำหรับการรับน้ำหนักบรรทุกที่เพิ่มขึ้น โดยความยาวที่เพิ่มขึ้นนั้นทำให้ต้องมีความเสริมการป้องกันในการเกิตอุบัติเหตุที่ส่วนหางในยามนำเครื่องขึ้นและลง และระบบปรับอากาศนั้นมีความจุมากขึ้นถึง 15% เครื่องยนต์นั้นได้มีการใช้ Rolls-Royce Trent 1000 สำหรับรุ่นแรก และรุ่นที่สาม ส่วนรุ่นที่สองนั้นใช้เครื่องยนต์จากคู่แข่ง ได้แก่ General Electric GEnx-1B ฮอนด้า เอชเอ-420
ฮอนด้าเจ็ทเริ่มต้นทดสอบการบินเมื่อ เดือนตุลาคม 2003 และเผยโฉมต่อสาธารณชนในงาน EAA AirVenture air show ที่จัดขึ้นที่ Oshkosh, Wisconsin, ในเดือนกรกฎาคม ปี 2005. และในวันที่ 25 กรกฎาคม 2006, ฮอนด้าได้กลับมาที่ Oshkosh เพื่อแจ้งให้สาธารณชนทราบว่าฮอนด้าจะเปิดการจำหน่ายฮอนด้าเจ็ท อย่างเป็นอย่างการ โดยจะสามารถการสั่งซื้อจากลูกค้าได้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 2006 และคาดว่าจะเริ่มส่งมอบให้ลูกค้าได้ภายในปี 2011 โดยคาดว่าราคาโดยประมาณอยู่ที่ $3.65 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยบริษัทฮอนด้าคาดการณ์ว่าจะสามารถผลิตเครื่องบินได้ 70 ลำต่อปี เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ
การวางแผนสร้างชั้นเรือประจัญบานใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นหลังจากญี่ปุ่นได้ออกจากสันนิบาตชาติและประกาศยกเลิกสนธิสัญญานาวิกวอชิงตันและสัญญารัฐนาวีกรุงลอนดอน จากปี ค.ศ. 1934 ถึง 1936 แบบเรือขั้นต้น 24 แบบก็เสร็จสิ้น แบบขั้นต้นนี้แตกต่างกันอย่างมากในเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ การขับเคลื่อน ระยะทำการ และเกราะ หมู่ปืนหลักมีขนาดอยู่ระหว่าง 460 มม. (18.1 นิ้ว) และ 410 มม. (16 นิ้ว) ขณะที่อาวุธรองประกอบด้วยปืนที่ขนาดต่างกันไม่ว่าเป็น 155 มม. (6.1 นิ้ว) 127 มม. (5.0 นิ้ว) และ 25 มม. (0.98 นิ้ว) การขับเคลื่อนส่วนมากออกแบบให้เป็นเครื่องยนต์ลูกผสมระหว่างเครื่องยนต์ดีเซลและกังหันไอน้ำ มีหนึ่งแบบใช้เครื่องยนต์ดีเซลเพียงอย่างเดียวและที่เหลือใช้กังหันไอน้ำเพียงอย่างเดียว ระยะทำการที่ความเร็ว 18 นอต (33 กม./ชม.) ต่ำที่สุดคือ 6,000 ไมล์ทะเลในแบบ A-140-J ถึงสูงสุด 9,200 ไมล์ทะเลในแบบ A-140A และ A-140-B เกราะต่างกันไประหว่างสามารถป้องกันปืนใหญ่ 410 มม.ถึง 460 มม. อากาศยานลำตัวกว้าง
จากความสำเร็จในการออกแบบและผลิตโบอิง 707 และดักลาส ดีซี-8 ในช่วงปลายยุค 1950 สายการบินต่างๆ ก็เริ่มต้นมองหาอากาศยานที่มีขนาดกว้างขึ้นเพื่อรับกับความต้องการที่เพิ่มขึ้นของการเดินทางทางอากาศ วิศวกรผู้พัฒนาต่างก็พบกับความท้าทายหลายประการ เพราะสายการบินต่างๆ ต้องการบรรจุผู้โดยสารจำนวนมากขึ้น โดยมีพิสัยการบินที่ไกลขึ้น และต้นทุนที่ต่ำลง JET (พลังงานฟิวชั่น)
ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม 2011 การปิดระบบได้ถึงจุดสิ้นสุด[4] การรณรงค์ครั้งแรกของการทดลองหลังจากการติดตั้ง" ผนังเหมือน ITER" ได้เริ่มขึ้นในวันที่ 2 กันยายน 2011.[5] เลียร์เจ็ต 85
เลียร์เจ็ต 85 (Learjet 85) เป็นอากาศยานในโครงการพัฒนาของบอมบาร์ดิเอร์ แอโรสเปซ โดยได้เริ่มโครงการผลิตในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2007 อากาศยานต้นแบบได้ถูกจัดแสดงในเดือนตุลาคม ปีค.ศ. 2008 ภายในงาน NBAA ในออร์แลนโด  ล็อกฮีด เอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์
เอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์ () เป็นเจ๊ตขับไล่ความเร็วเหนือเสียง 2 เท่า แบบแรกของกองทัพอากาศสหรัฐ และได้ทำลายสถิติความเร็วสูงสุดของโลกไว้เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม 1958 ดัวยความเร็ว 2,259.54 กิโลเมตร/ชั่วโมง ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ในปีพ.ศ. 2513 เนชั่นเนลแอร์ไลน์ ได้เปิดใช้อาคารซันโดรม (Sundrome) ซึ่งออกแบบโดย Pei Cobb Freed & Partners ปัจจุบันคืออาคารผู้โดยสาร 6 และใช้งานโดยเจ็ตบลู ในเวลาต่อมาการจราจรทางอากาศของนิวยอร์กมีปริมาณมากขึ้น จึงมีการปรับปรุงอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ใหม่ในช่วงปีพ.ศ. 2513-2522 เพื่อรองรับเครื่องบิน โบอิง 747 ส่วนเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง คองคอร์ด ซึ่งบริติช แอร์เวย์และแอร์ฟรานซ์ เปิดให้บริการเส้นทางบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยความเร็วเหนือเสียงจากเจเอฟเค ตั้งแต่พ.ศ. 2520 จนถึงพ.ศ. 2546 ปีที่ทั้งสองสายการบินยกเลิกการให้บริการเครื่องบินคองคอร์ด เจเอฟเคเป็นท่าอากาศยานที่ให้บริการเครื่องบินคองคอร์ดต่อปีมากที่สุดในโลก อิลยูชิน อิล-86
อิลยูชิน อิล-86 (Ilyushin Il-86) อิล-86 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างแบบแรกของสหภาพโซเวียต เป็นผลงานของเกนริค วาซิลเลวิช นาวาชือลอฟ (ภาษารัสเซีย Ге́нрих Васи́льевич Новожи́лов) หัวหน้าสำนักงานอิลยูชิน ซึ่งได้รับการคัดเลือกและชนะเครื่องบินคู่แข่งจาก ตูโปเลฟ และ อันโตนอฟ เครื่องต้นแบบ อิล-86 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1976 และใช้รับผู้โดยสารโดยสารการบินแอโรฟลอต ใน ค.ศ. 1979 โฟล์กสวาเกน เจ็ตตา
เจ็ตตารุ่นที่ 6 พัฒนาขึ้นในคอนเซปต์ NCS (New Compact Sedan) เริ่มลงตลาดในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 เป็นรุ่นล่าสุดของเจ็ตตา ในช่วงนี้ โฟล์กสวาเกน ต้องการเพิ่มยอดจำหน่ายให้ได้มากที่สุด โฟล์กสวาเกน ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบของเจ็ตตาไปอย่างเกือบสิ้นเชิง โดยจากรถรุ่นที่ 4-5 ที่มีเทคโนโลยีขั้นสูงอยู่ค่อนข้างมาก (ไฮเทค) กลายเป็นรถยนต์มาตรฐานต้นทุนต่ำในรุ่นที่ 6 เพื่อให้มีราคาถูกลง ผู้ซื้อสามารถซื้อได้ง่ายขึ้น (คล้ายรุ่นที่ 1-3) องค์ประกอบหลายส่วนถูดลดเกรดลง เช่น เบาะ เปลี่ยนเบาะหนัง เป็นวัสดุชนิดอื่น, แผงปุ่มกดต่างๆ เปลี่ยนไปใช้วัสดุพื้นฐานราคาถูก, ระบบปรับอากาศ เปลี่ยนไปใช้ระบบที่ โฟล์กสวาเกน เคยใช้เมื่อปลายทศวรรษ 1990, ที่เท้าแขน เป็นแบบพื้นฐาน สวิตช์ต่างๆ จะติดตั้งไว้เท่าที่จำเป็น อุปกรณ์เสริมอื่นๆ ที่เคยมีที่ในที่เท้าแขนของเจ็ตตารุ่นที่ 5 ถูกนำออกไปทั้งหมด, เครื่องยนต์ที่ใช้มิได้มีการคิดค้นพัฒนาใดๆ เพิ่มเติมจากรุ่นที่ 5 เลย เป็นการออกแบบตัวรถใหม่เท่านั้น แล้วยกเอาเครื่องที่เคยใช้ในรุ่นที่ 5 มาใช้ รวมทั้งอุปกรณ์เสริมอื่นๆ ที่ไม่จำเป็น โฟล์กสวาเกนตัดออกเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้ราคารถ ถูกลงมา ให้เท่ารถรุ่นอื่นๆ ที่ใกล้เคียง แอโรเพลนเจลลี
ใน พ.ศ. 2485 มีการแนะนำมาสคอตของบริษัทคือ เครื่องบินเบอร์ตี (Bertie the Aeroplane) เนื่องจากตั้งชื่อตามเบิร์ธ แอปเปิลรอธ เบิร์ธจึงเป็นผู้ร้องเพลงโฆษณาตามการโฆษณาในโรงภาพยนตร์ด้วยตนเอง และต่อมาเครื่องบินเบอร์ตีก็ได้ออกโฆษณาโทรทัศน์ และปรากฏตัวอีกครั้งในปี พ.ศ. 2539 บนฉลากเยลลีและบนหน้าเวปไซต์ของแอโรเพลนเจลลี ไดกิ้น
ไดกิ้น () เป็นบริษัทข้ามชาติของญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในผู้ผลิตเครื่องปรับอากาศและระบบทำความเย็นที่ใหญ่ที่สุดของโลก ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1924 ในชื่อ Osaka Kinzoku Kogyosho LP โดยนายอะกิระ ยะมะดะ มีสำนักงานใหญ่ที่นครโอซากะ เป็นบริษัทที่คิดค้นสารทำความเย็น R-410A ร่วมกับบริษัท Carrier ของสหรัฐอเมริกา นอกเหนือไปจากเครื่องปรับอากาศและระบบทำความเย็นแล้ว ไดกิ้นยังมีผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อาทิ ชิ้นส่วนอากาศยาน, ตัวดับเพลิงในเครื่องยนต์เจ็ท, อุปกรณ์ระบบหายใจทางการแพทย์, อุปกรณ์ระบบไฮดรอลิก, เคมีภัณฑ์ ตลอดจนยุทธภัณฑ์อย่าง กระสุนปืน, หัวรบสำหรับขีปนาวุธ, ระเบิดมือ เป็นต้น ดักลาส ดีซี-8
ดักลาส ดีซี-8 () เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารแบบแรกของบริษัทดักลาส และ เป็นคู่แข่งกับโบอิง 707 ดีซี-8 บินครั้งแรกในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1958 และ เริ่มรับผู้โดยสารเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1959 และมีการผลิตทั้งสิ้น 556 เครื่อง ซูเปอร์บอย
ผู้ที่กลายมาเป็น“ซูเปอร์บอย”คนแรก ตัวละครถูกออกแบบโดย เจอร์รี่ ชีเกล (ปราศจาก โจ ชูสเตอร์) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1938 แต่ความคิดนี้กลับถูกปฏิเสธจากนิตยสารดีแทคทีฟ คอมิคส์ทำให้ชีเกลได้เพิ่มรายละเอียดให้กับตัวละครนี้ในอีก2ปีให้หลังแต่ก็ถูกสำนักพิมพ์ปฏิเสธกลับมาเป็นครั้งที่สอง[1] จนกระทั่งการปรากฏตัวของโรบิน คู่หูของแบทแมน ซูเปอร์ฮีโร่วัยรุ่นที่โด่งดังไปทั่วประเทศและมีช่วงอายุที่ใกล้เคียงกับซูเปอร์บอย ทำให้ทางสำนักพิมพ์ดีแทคทีฟ คอมิคส์ตัดสินใจที่จะจัดพิมพ์ซูเปอร์บอยในปีค.ศ.1944 โดยหวังจะขยายฐานความนิยมของซูเปอร์แมนให้เพิ่มขึ้นด้วยการนำเสนอเรื่องราวที่ต่างออกไปซึ่งมุ่งเน้นไปที่กลุ่มผู้อ่านที่เป็นเด็ก[2] ซูเปอร์บอยปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในนิตยสารมอร์ ฟัน คอมิคส์ ฉบับที่ 101 (ในปีค.ศ.1944 แต่หน้าปกพิมพ์ค.ศ.1945) แม้ว่าซูเปอร์บอยจะได้โจ ชูสเตอร์เข้ามาทำหน้าที่ในการวาดภาพ แต่เจอร์รี่ ชีเกลกลับไม่ได้มีส่วนร่วมในผลงานชิ้นนี้เนื่องจากถูกเรียกตัวเข้าร่วมกองทัพในช่วงสงครามโลกครั้งที่2 สิ่งนี้เองคือจุดเริ่มต้นของรอยร้าวที่จะเกิดขึ้นมาในภายหลังระหว่างสำนักพิมพ์, ชีเกล และ ชูสเตอร์[1] บิวอิคก์
บิวอิคก์เริ่มเพิ่มช่องลมสามหรือสี่ช่องไว้ข้างบนบังโคลนตรงหลังล้อหน้าในปี ค.ศ. 1949 จุดกำเนิดของลักษณะการออกแบบนี้เริ่มต้นมาจากรถแต่งของ เน็ด นิกเคิลส์ นักออกแบบรถบิวอิคก์ ในรถแต่งของเขา เขาได้เสริมช่องลมบนรถของเขาและเพิ่มไฟกระพริบเข้าไปในแต่ละช่อง โดยมีหัวเทียนพิเศษกำหนดจังหวะเพื่อเลียนแบบเปลวไฟที่พุ่งออกมาจากท่อไอเสียของเครื่องบินรบ เมื่อนำมารวมกับสัญลักษณ์เครื่องเล็งเป้าการทิ้งระเบิด (English: bombsight mascot) ซึ่งเริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1946 ช่องลมเวนทิพอร์ต (English: VentiPorts) ทำให้คนขับเสมือนอยู่หน้าแผงควบคุมของเครื่องบินรบสมมติ ไฟกระพิบนั้นไม่ได้ถูกใช้ในรถที่ผลิตขึ้นจริง ช่องลมเวนทิพอร์ตจึงเป็นเพียงของตกแต่งที่ใช้การไม่ได้จริง ทำให้หลายคนเรียกช่องลมเหล่านี้ว่า "รูหนู" ฮัล เอชเอฟ-24 มารุต
ฮัล เอชเอฟ-24 มารุต () ฮัล เอช เอฟ-24 มารุต เป็นเจ๊ตขับไล่ความเร็วเหนือเสียงแบบแรกและแบบเดียวที่วางแผนแบบและสร้างโดยอินเดีย เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1961 และประจำการในกองทัพอากาศอินเดีย ในปี ค.ศ. 1965 มารุต มี2 รุ่น รุ่น เอชเอฟ-24 หมายเลข 1 เป็นเจ๊ตขับไล่โจมตี ที่นั่งเดียว และ รุ่น เอชเอฟ-24 หมายเลข 1 ที เป็นเจ๊ตฝึก 2 ที่นั่ง เรียงกัน มารุตมีจำนวนการสร้างทั้งหมด 116 เครื่อง และเป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของเอเชีย เจมส์ ดี. วัตสัน
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2494 วัตสันเริ่มงานที่หอคาร์เวนดิช ภาควิชาฟิสิกส์ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ที่ซึ่งวัตสันได้พบกับฟรานซิส คริก วัตสันและคริกได้ร่วมงานทางปัญญากันอย่างจริงๆ จังๆ ทำให้ทั้งสองคนสามารถค้นพบโครงสร้างของดีเอ็นเอได้ในเวลาเพียงปีครึ่ง คริกสามารถแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์และสร้างสมการที่กำกับทฤษฎีการเบนตัวของเกลียวได้ ส่วนวัตสันก็ได้รู้ผลหลักๆ ของดีเอ็นเอทั้งหมดของกลุ่ม “ไวรัสทำลายแบคทีเรีย” ปลายปี พ.ศ. 2494 มาแล้ว วัตสันและคริกได้เริ่มการติดต่อแลกเปลี่ยนความรู้อย่างไม่เป็นทางการกับ"วิลกินส์" ในเดือนพฤศจิกายน วัตสันได้เข้าร่วมสัมมนาที่จัดโดยโรซาลินด์ แฟรงคลิน ซึ่งเธอได้กล่าวถึงข้อมูลเกี่ยวกับการเบนเลี้ยวของรังสีเอกซ์ที่เธอร่วมงานกับ"เรย์มอนด์ โกสลิง" ข้อมูลบ่งว่าดีเอ็นเอเป็นรูปเกลียวบางอย่าง หลังจากการสัมมนาระยะหนึ่ง วัตสันและคริกก็ได้สร้างหุ่นจำลองดีเอ็นเอที่คลาดเคลื่อนที่มีฟอสเฟตเป็นสันแกนอยู่ด้านในของโครงสร้างซึ่งแฟรงคลินแย้งว่าไม่อยู่ข้างในแต่จะต้องอยู่ข้างนอกแน่นอน ทั้งวัตสันและคริกก็ได้เห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริงตามความเห็นของแฟรงคลิน และใช้ข้อมูลนี้มากำหนดโครงสร้างของเกลียว "มอริส วิลคินส์"เป็นผู้นำเอาการค้นพบของแฟรงคลินมาให้วัตสันและคริกโดยที่แฟรงคลินไม่ได้รับการแจ้งให้ทราบ ในปี พ.ศ. 2495 นักชีวเคมีหลายคนอย่าง "อเลกซานเดอร์ ทอดด์" สามารถบ่งชี้รายละเอียดทางโครงสร้างเคมีของสันแกนดีเอ็นเอได้แล้ว บริษัทวิศวกรรมการขนส่งญี่ปุ่น
ก่อตั้งเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2491 เดิมมีชื่อว่า "ฝ่ายผลิตยานล้อเลื่อนโทกีว" (東急車輛製造 "โทกีว ชะเรียว-เซโซ") ในเครือโทกีวคอร์ปอเรชัน แต่ในปี พ.ศ. 2554 โทกีวคอร์ปอเรชันได้ขายโรงงานแห่งนี้ให้แก่ JR ตะวันออก และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงงานประกอบยานล้อเลื่อน" ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ปีกวิกฤตยิ่งยวด (English: Supercritical airfoil) เป็นปีกที่ถูกออกแบบ, ขั้นต้น, เพื่อชะลอการโจมตีของคลื่นลากบนเครื่องบินในช่วงความเร็วเท่าเสียง. ปีกวิกฤตยิ่งยวดมีลักษณะของพื้นผิวด้านบนที่แบน, ด้านท้ายงุ้ม และมีรัศมีขอบหน้ากว้างเมื่อเทียบกับรูปร่างปีกแบบดั้งเดิม. ปีกวิกฤตยิ่งยวดถูกคิดค้นและออกแบบโดยวิศวกรการบินของนาซา Richard Whitcomb ในปี 1960. การทดสอบที่ประสบความสำเร็จเริ่มในเครื่องบินขับไล่ กองทัพเรือสหรัฐฯ Vought F-8U ได้ผลผ่านอุโมงค์ลมในปี 1971.[206] เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ
มีการออกแบบเรือประจัญบานใหม่สองลำให้มีขนาดใหญ่กว่าเรือประจัญบานชั้นยะมะโตะเพื่อใช้ในแผนกองเรือ 1942 แบบเรือประจัญบานใหม่ดังกล่าวเรียกว่า เอ-150 เป็นแบบที่ใช้สร้างเรือรบหมายเลข 178 และเรือรบหมายเลข 179 แบบ เอ-150 ได้เริ่มออกแบบทันทีหลังแบบของเรือประจัญบานชั้นยะมะโตะเสร็จสิ้นราวๆ ปี ค.ศ. 1938–39 สิ่งพื้นฐานในแบบทางวิศวกรรมได้รับการออกแบบเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1941 แต่รูปแบบสงครามได้กลายเป็นการสู้รบบนเส้นขอบฟ้าแทน ทำให้การสร้างเรือประจัญบานหยุดชะงักลงเพื่อสร้างเรือรบที่เป็นที่ต้องการก่อน เช่น เรือบรรทุกอากาศยาน และเรือลาดตระเวน แต่การสูญเสียเรือบรรทุกอากาศยาน 4 ลำในยุทธนาวีมิดเวย์ (จาก 10 ลำของกองทัพเรือญี่ปุ่นในขณะนั้น) ทำให้การสร้างเรือหยุดลงอย่างถาวร ในหนังสือเล่มที่ 3 ของหนังสือชุด "Battleships (เรือประจัญบาน)" "Axis and Neutral Battleships in World War II (เรือประจัญบานอักษะและฝ่ายเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่ 2)" ผู้แต่ง วิลเลียม เอช. การ์ซคี (William H. Garzke) และ โรเบิร์ต โอ. ดับบลิน (Robert O. Dulin) ยืนยันว่าเรือนี้เป็น "เรือประจัญบานที่ทรงอำนาจมากที่สุดในประวัติศาสตร์" เพราะหมู่ปืนหลักมีขนาดใหญ่โตถึง 510 มม. (20 นิ้ว) และมีอาวุธต่อต้านอากาศยานจำนวนมาก JET (พลังงานฟิวชั่น)
ในเดือนตุลาคม 2009 ช่วงเวลาการปิด 15 เดือนได้เริ่มต้นขึ้น การปรับปรุงได้ทำกับ tokamak รวมถึงการเปลี่ยนชิ้นส่วนคาร์บอนในห้องสูญญากาศด้วยทังสเตนและเบริลเลียม เพื่อจะติดตั้งส่วนประกอบของ JET ให้สอดคล้องมากขึ้นกับที่วางแผนไว้สำหรับ ITER พลังงานความร้อนก็ถูกเพิ่มขึ้นอีก 50% ทำให้พลังงานลำแสงที่เป็นกลางที่สามารถใช้ได้กับพลาสม่าได้ถึง 34MW และความสามารถในการวินิจฉัยและการควบคุมได้รับการปรับปรุง โดยรวมแล้ว ชิ้นส่วนมากกว่า 86,000 ชิ้นมีการเปลี่ยนแปลงในหอรูปห่วงยางในระหว่างการปิดระบบ โบอิงบิซิเนสเจ็ต
แรกเริ่มนั้นได้นำเอาเครื่องรุ่น 737 มาปรับการตกแต่งภายในใหม่ ด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ นั่นคือ ห้องนอนใหญ่ ห้องอาบน้ำ ห้องประชุม/ห้องรับประทานอาหาร และห้องนั่งเล่น สำหรับการตกแต่งแบบมาตรฐาน ต่อมาภายหลังได้มีโครงการที่จะนำเอารุ่น โบอิง 777, โบอิง 787 และโบอิง 747-8 อินเตอร์คอนติเนนตัล มาใช้ด้วย และมีข้อเสนอให้ลูกค้าสามารถปรับเปลี่ยนการตกแต่งได้ตามความต้องการ
โดยลูกค้าจะสั่งผลิตผ่านแผนกโบอิง บิซิเนส เจ็ต ให้มีการตกแต่งเป็นเครื่องบินส่วนตัว ยาโกเลฟ ยัค-42
ยาโกเลฟ ยัค-42 (Yakovlev Yak-42) เครื่องบินโดยสาร ยัค-42 พัฒนาขึ้นมาจาก ยาโกเลฟ ยัค-40 โดยแผนแบบสร้างโดย อเล็กซานเดอร์ ยาโกเลฟ แห่งสำนักยาโกเลฟ โดยมีโครงสร้างง่ายๆ ประหยัด สามารถใช้งานได้ดีในภูมิประเทศที่ห่างไกล เครื่องต้นแบบ ยัค-42 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1975 และมีการใช้งานรุ่นแรกในสายการบินแอโรฟลอตในต้นปี ค.ศ. 1978 เพื่อใช้แทน ตูโปเลฟ ตู-134 ฮอนด้า เอชเอ-420
ฮอนด้า HA-420 หรือเป็นที่รู้จักในนาม ฮอนด้าเจ็ต () คือเครื่องบินลำแรกที่พัฒนาและผลิตโดยบริษัทอากาศยานฮอนด้า (Honda Aircraft Company) เพื่อจำหน่ายให้แก่ตลาดอุตสาหกรรมการบินทั่วไป . ที-33 ชู้ทติ้ง สตาร์
ที-33 บินเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1948 กองทัพอากาศไทยได้รับ ที-33 รุ่นแรกเมื่อ ปี ค.ศ. 1955 และเป็นเครื่องบินเจ๊ตแบบแรกของกองทัพอากาศไทย  ที-38 ทาลอน
ที-38 ทาลอน () เป็นเครื่องบินเจ๊ตฝึกหัดความเร็วเหนือเสียงแบบแรกของโลก เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1959 และเริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1961 เครื่องบินฝึกหัด ที-38 เป็นต้นกำเนิดเครื่องบินยุทธวิธี เอฟ-5 แอร์บัส เอ310
แอร์บัส เอ 310 (Airbus A310) เป็นเครื่องบินเครื่องบินพาณิชย์ลำตัวกว้างที่มีพิสัยการบินปานกลางถึงไกล ซึ่งออกแบบและพัฒนาโดยแอร์บัส โดยเปิดตัวเป็นครั้งแรกในปีค.ศ. 1983 เป็นเครื่องบินรุ่นที่สองของแอร์บัส โดยเป็นรุ่นปรับปรุงจากรุ่นเอ 300 ซึ่งเป็นเครื่องบินลำตัวกว้างพิสัยไกลที่ใช้สองเครื่องยนต์เป็นรุ่นแรก เครื่องบิน
เครื่องบินเจ็ทที่ทำงานได้เครื่องแรกคือ Heinkel He 178 ของเยอรมัน, ซึ่งได้รับการทดสอบในปี 1939. ในปี 1943, Messerschmitt Me 262, เครื่องบินรบเจ็ทที่ทำงานได้เครื่องแรกได้รับการบรรจุเพื่อให้บริการในกองทัพเยอรมัน. ในเดือนตุลาคมปี 1947, Bell X-1 เป็นเครื่องบินลำแรกที่บินได้เร็วกว่าเสียง JET (พลังงานฟิวชั่น)
ในประวัติศาสตร์ของการวิจัยฟิวชั่น ปี 1991 มีความสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่ง: วันที่ 9 พฤศจิกายน การทดลองเบื้องต้นของทริเทียม (English: Preliminary Tritium Experiment) ประสบความสำเร็จในการเปิดตัวครั้งแรกของโลกของการควบคุมการใช้พลังงานฟิวชั่น หกปีต่อมาในปี 1997 สถิติโลกอีกอันหนึ่งก็ประสบความสำเร็จที่ JET นั่นคือ 16 เมกะวัตต์ของกำลังงานฟิวชั่นได้รับการผลิตจากการใช้กำลังงานที่นำเข้ารวม 24 เมกะวัตต์ - คิดเป็น 65% ของอินพุท หรือเทียบเท่ากับการผลิต 22 เมกะจูลของพลังงาน กำลังงาน 16 เมกะวัตต์ที่วัดได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาน้อยกว่าหนึ่งวินาที และ 5 เมกะวัตตต์ได้เกิดขึ้นเป็นเวลา 5 วินาที เอสอาร์-71 แบล็คเบิร์ด
เอสอาร์-71 แบล็คเบิร์ด (SR-71 Blackbird) ล็อกฮีด เอสอาร์-71 เป็นเครื่องบินที่พัฒนาขึ้นมาจาก ล็อกฮีด วายเอฟ-12 เอ ทำการบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1962 ในทะเลทรายเนวาดา วายเอฟ-12 เริ่มพัฒนาเป็น เอสอาร์-71 ในปี ค.ศ. 1963 เป็นเครื่องบินความเร็วระดับ 3 มัค เริ่มทำสถิติโลกเป็นครั้งแรกในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1965 เอสอาร์-71 เป็นเครื่องบินเจ๊ตตรวจการณ์ทางยุทธศาสตร์ ใช้งานในกองทัพอากาศสหรัฐและองค์การนาซ่า และได้รับสมญานามว่าแบล็คเบิร์ด (Blackbird) ซุคฮอย ซู-35
เครื่องบินลำแรกถูกออกแบบช่วงปี ค.ศ.1980s, เมื่อบริษัทซุคฮอยพยายามที่จะพัฒนาเครื่องบินประสิทธิภาพสูง ซู-27 แฟลงเกอร์ , และในช่วงแรกรู้จักกันในชื่อ "ซู-27เอ็ม." ในภายหลังมีการออกแบบใหม่เป็น ซู-35 , การออกแบบใหม่นี้ได้รับ การปรับแต่ง อากาศพลศาสตร์ และความคล่องตัวที่เพิ่มมากขึ้น , การปรับปรุงระบบการบิน , พิสัยการบินที่ไกลกว่าเดิม , และเครื่องยนต์ที่แรงมากขึ้น. เครื่องทดสอบของ ซู-35 ลำแรก ดัดแปลมาจาก ซู-27 , และขึ้นบินครั้งแรกวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ.1988. หลังจากนั้นมันถูกสร้างขึ้นอีกมากกว่า 12 ลำ, มีบางลำถูกใช้โดยฝูงบินผาดแผลง รัสเซียน ไนท์. ซู-35ลำแรกถูกดัดแปลงกลายเป็น ซู-37 เทอร์มิเนเตอร์ ด้วยครอบครองเครื่องยนต์แบบปรับทิศทาง ซู-37 ถูกใช้ในฐานะตัวทดสอบเทคโนโลยีของ ซู-35. ช่วงสิ้นปี ค.ศ.1990s ซู-35ยูบี เป็นเครื่องบินฝึกสองที่นั่งได้ถูกสร้างขึ้นจำนวนหนึ่งลำ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับ ซู-30 อย่างมาก อี-3 เซนทรี
โบอิง อี-3 เซนทรี (E-3 Sentry) อี-3 เป็นเครื่องบินที่ดัดแปลงมาจากเครื่องบินเจ๊ตโดยสาร โบอิง 707 เริ่มประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯเมื่อปี ค.ศ. 1977 อี-3 เป็นเครื่องบินที่ไว้ปฏิบัติภารกิจในระบบเตือนภัย และ ควบคุมการปฏิบัติทางอากาศ อี-3 จะบินอยู่ในระยะสูง 30,000 ฟุต จานเรโดมเหนือลำตัวมีอัตราการหมุน 6 รอบต่อนาที สามารถจับความเคลื่อนไหวของอากาศยานที่บินในระยะต่ำกว่าในรัศมี 200 ไมล์ อุปกรณ์อีเล็กทรอนิคส์และคอมพิวเตอร์ในเครื่องบินจะสามารถวิเคราะห์ได้ว่าอากาศยานเป็นของฝ่ายใด นอกจากเครื่องบินแล้วยังสามารถตรวจจับความเคลื่อนไหวของกองเรือและหน่วยทหารภาคพื้นดินได้เช่นกัน รถตุ๊ก ๆ
ปี พ.ศ. 2500 ประเทศญี่ปุ่นเริ่มจำหน่ายรถบรรทุกสามล้อ ยี่ห้อไดฮัทสุ (Daihatsu) รุ่นมิดเจ็ท ดีเค (Midget DK) เป็นรถสองจังหวะ (ZA 250cc) มีไฟหน้าหนึ่งดวง และมีที่จับบังคับเหมือนรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นรถต้นแบบรถตุ๊ก ๆ ของไทย สถานีอวกาศนานาชาติ
สถานีอวกาศนานาชาติเริ่มต้นโครงการมาตั้งแต่ยุคสงครามเย็น โดยเป็นโครงการที่ทำงานร่วมกันระหว่างสถานีอวกาศจากประเทศต่างๆ หลายประเทศ ช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 องค์การนาซาวางแผนการส่งโมดูลสถานีอวกาศชื่อว่า สถานีอวกาศฟรีดอม ซึ่งเป็นเหมือนสำเนาของสถานีอวกาศซัลยุตและสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย ขณะที่ทางฝั่งโซเวียตได้เตรียมการสร้าง เมียร์-2 ในช่วงทศวรรษ 1990 เพื่อนำขึ้นไปใช้แทนที่ เมียร์ [11] อย่างไรก็ดี ด้วยปัญหาทางด้านงบประมาณและข้อจำกัดในการออกแบบ ฟรีดอม จึงไม่มีความคืบหน้าใดๆ หลังจากสร้างแบบจำลองและการทดสอบอุปกรณ์ย่อย เน็กซัส 7 (รุ่นปี พ.ศ. 2555)
สำหรับการดำเนินการพัฒนางาน เอซุสได้ตั้ง "โปรเจกต์ เอ-ทีม" (Project A-Team) ขึ้นมา โดยจะส่งทีมงานออกแบบนี้ไปยังกูเกิลเพล็กซ์ ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของกูเกิลในเมาท์เทนวิว รัฐแคลิฟอร์เนีย ในขณะที่กูเกิลก็ได้ส่งวิศวกร 7 คนไปยังสำนักงานใหญ่ของเอซุส โดยจะมีพนักงานที่จะทำงานใกล้กับสำนักงานของกูเกิล และอนุญาตสำหรับการทำงานตลอด 24 ชม. แต่ ชีห์ ต้องการที่จะเพิ่มพนักงานอีก 40 คนเพื่อพบกับกูเกิลตามที่เรียกร้องมา การออกแบบเน็กซัส 7 นั้นอยู่บนพื้นฐานของแท็บเล็ต และเอซุสได้เปิดตัวรูปแบบในงานอินเตอร์เนชันแนลซีอีเอส ซึ่งการออกแบบ เอซุส อีแพด มีโม เอ็มอี 370 ที (Eee Pad MeMO ME370T) ตัวแทนของเอซุสได้อธิบายว่า "การออกแบบอี370ทีนั้น เป็นพื้นฐานการออกแบบเพื่อตอบสนองตัวเลือกและความต้องการในราคาเพียง 199 ดอลลาร์สหรัฐ" และได้เปลี่ยนแผงวงจรหลักใหม่, ชิพตัวใหม่, หน้าจอใหม่ และวัสดุที่ใช้หุ้มด้านหลังเครื่อง เน็กซัส 7 นั้นออกแบบเสร็จอย่างรวดเร็วภายใน 4 เดือน และได้เริ่มการผลิตในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 โบอิง 2707
ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ได้จัดตั้งโครงการการคมนาคมด้วยความเร็วเหนือเสียงแห่งชาติ ซึ่งรัฐบาลให้การสนับสนุนร้อยละ 75 ของต้นทุนการพัฒนาเป็นเครื่องบินพาณิชย์ เพื่อแข่งขันกับคองคอร์ด โดยจะพัฒนาเป็นเครื่องบินขนาด 250 ที่นั่ง (มากกว่าคอนคอร์ดเท่าตัว) บินด้วยความเร็ว 2.7 - 3.0 มัก และมีพิสัยบิน 4,000 ไมล์ โดยนาจีบ ฮาลาบาย ผู้อำนวยการองค์กรการบินสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น มองว่าคอนคอร์ดนั้นพัฒนาไปเกินว่าเข้าไปแข่งในตลาดเดียวกัน แต่ควรจะพัฒนาเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ากว่า จึงได้ให้ผู้ผลิตอย่างโบอิง, ล็อกฮีด และนอร์ธอเมริกัน เอวิเอชัน เสนอแบบลำตัวเครื่อง และเคอร์ติสไรท์, เจเนรัล อีเลคทริค และแพรตแอนด์วิทนีย์ เสนอแบบเครื่องยนต์ เลียร์เจ็ต
อากาศยานเลียร์เจ็ต 23 ซึ่งใช้โดยสารได้ตั้งแต่ 6-8 ที่นั่ง ได้เริ่มบินเที่ยวแรกในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1963 และส่งมอบอากาศยานรุ่นแรกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1964 อีกหนึ่งเดือนให้หลังบริษัทก็ได้กลายเป็นบริษัทมหาชน ซึ่งต่อมาได้ผลิตอากาศยานอีกหลายรุ่น ได้แก่ เลียร์เจ็ต 24 ซึ่งเริ่มบินเที่ยวแรกในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 และเลียร์เจ็ต 25 ซึ่งเริ่มบินเที่ยวแรกในวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1966 ต่อมาในวันที่ 19 กันยายน ในปีเดียวกันนั้น บริษัทได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น Lear Jet Industries Inc.  เลียร์เจ็ต
ในปีค.ศ. 1974 ฝูงบินของเลียร์เจ็ตได้มีชั่วโมงบินรวมกันเกินหนึ่งล้านชั่วโมง และต่อมาในปีค.ศ. 1975 บริษัทได้ผลิตอากาศยานลำที่ 500 ซึ่งเป็นครั้งแรกของบริษัทผู้ผลิตอากาศยาน ต่อมาในช่วงปลายปีค.ศ. 1976 บริษัทได้เพิ่มสายการผลิตอากาศยานได้เป็นจำนวนถึงสิบลำต่อเดือน JET (พลังงานฟิวชั่น)
JET ดำเนินการตลอดปี 2003 กับปีสูงสุดในการทดลองโดยใช้จำนวนเล็กน้อยของ ไอโซโทป สำหรับส่วนใหญ่ของปี 2004 JET ปิดการทำงานสำหรับการอัพเกรดที่สำคัญ เพื่อเพิ่มพลังงานความร้อนทั้งหมดให้มีมากกว่า 40 เมกะวัตต์ เพื่อการศึกษาเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาของ ITER ที่จะเข้าดำเนินการ ในปลายเดือนกันยายนปี 2006 การรณรงค์เพื่อการทดลอง C16 ได้เริ่มต้นขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์การดำเนินงานเหมือน ITER ซูบารุ
ในปี 1968 ภายใต้การบริหารงานของนายไอซาคุ ซาโต้ นายกรัฐมนตรีในสมัยนั้น รัฐบาลญี่ปุ่นมีนโยบายที่จะให้อุตสาหรกรรมยานยนต์ของญี่ปุ่นนั้นร่วมมือกัน เพื่อขยายขีดความสามารถในการแข่งขันกับต่างชาติ. นิสสัน จึงได้เข้าซื้อหุ้น 20.4% ของFHI โดยนิสสันหวังที่จะใช้ความเชี่ยวชาญในการผลิตรถบัสของซูบารุในการผลิตรถบัสของตัวเองในแบรนด์ นิสสันดีเซล. นอกจากนั้นเกียร์อัตโนมัติของซูบารุรุ่น 4EAT ก็ได้ถูกนำไปติดตั้งในรถยนต์ นิสสัน แพทไฟเดอร์ รุ่นแรกด้วยเช่นกัน. ซูบารุได้เปิดตัวรถยนต์หลายรุ่นที่เป็นผลผลิตระหว่างความร่วมมือของซูบารุและนิสสัน ได้แก่อาร์ทู(R-2) ในปี 1969, เรกซ์ และ เลโอเน่ ในปี 1971, แบรท ในปี 1978, อัลซีโอเน่ ในปี 1985, เลกาซี่ ในปี 1989, อิมเพรซซ่า ในปี 1993 (รวมถึงเวอร์ชัน WRX ด้วย), และท้ายสุด ฟอเรสเตอร์ ในปี 1997. เลียร์เจ็ต 70/75
โครงสร้างของตัวเครื่องนั้นนำต้นแบบมาจากรุ่น 40 และ 45 โดยมีการเปลี่ยนแปลงเพื่อเพิ่มสมรรถนะโดยรวม ปลายปีกแบบงอขึ้นนั้นนำต้นแบบมาจากบอมบาร์ดิเอร์ โกลบอล 7000 โดยเลียร์เจ็ต 75 นั้นได้รับใบอนุญาตจาก FAA ในวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 และเริ่มส่งมอบหลังจากนั้นไม่นาน การล่าช้าในขั้นตอนการขอใบอนุญาตนั้นเป็นสาเหตุให้การส่งมอบโดยรวมนั้นต่ำกว่าความคาดหมาย และทำให้เกิดการยกเลิกคำสั่งซื้อในภายหลัง เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต () หรือเรียกอีกอย่างว่า แจ็กเกตการบินเอ็มเอ-1 ถูกพัฒนาครั้งแรกในช่วงกลางปี ค.ศ. 1950 เอ็มเอ-1 จะมาก่อนบี-15 แจ็กเกตการบิน ความต้องการเป็นที่รู้จักในเครื่องบินไอพ่น สร้างความต้องการใหม่ให้ผู้ที่ปฏิบัติงานในด้านการบิน มีความปลอดภัยและความสบาย เบลล์ เอเอช-1ซี ไวเปอร์
จุดเริ่มต้นของเอช-1ซีย้อนกลับไปถึงเบลล์ 249ในปีพ.ศ. 2522 ซึ่งมีพื้นฐานมาจากเอเอช-1เอสที่ติดตั้งระบบใบพัดสี่ใบที่มาจากเบลล์ 412 เฮลิคอปเตอร์นี้สาธิตการออกแบบ"คอบรา 2"ในงานฟาร์นโบโรแอร์โชว์ในปีพ.ศ. 2523 คอบรา 2 ติดตั้งขีปนาวุธแบบเฮลไฟร์ ระบบจับเป้าแบบใหม่ และเครื่องยนต์ที่ได้รับการพัฒนา ต่อมาก็มีข้อเสนอของคอบรา 2000 ซึ่งรวมทั้งเครื่องยนต์เจเนรัลอิเลคทริค ที700 และใบพัดสี่ใบ การออกแบบนี้ดึงดูดความสนใจของนาวิกโยธินสหรัฐฯ แต่การให้ทุนก็ยังไม่เกิดขึ้น ในปีพ.ศ. 2536 เบลล์ได้เสนอโครงการสร้างเฮลิคอปเตอร์จู่โจมแบบมห่ให้กับสหราชอาณาจักรโดยเป็นรุ่นเอเอช-1ดับบลิว การออกแบบที่พัฒนานี้มีชื่อว่า"คอบราวีนอม" มันมีห้องนักบินดิจิตอลที่ทันสมัยและสามารถบรรทุกขีปนาวุธโทว์ เฮลไฟร์ หรือขีปนาวุธกำมะถันได้ การออกแบบคอบราวีนอมถูกปรับเปลี่ยนในปีพ.ศ. 2538 โดยการเป็นเป็นระบบสี่ใบพัด อย่างไรก็ตามการออกแบบก็ต้องแพ้ให้กับเอเอช-64ดีในเวลาต่อมา แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80
การพัฒนาเครื่องบินรุ่น เอ็มดี-80 เริ่มพัฒนาขึ้นในปี 1970 ขณะที่ยังมีการขยายตัวและเพิ่มขึ้นของเครื่องบินรุ่น ดีซี-9 ซีรีซ์ 50 Pratt & Whitney JT8D เป็นเครื่องยนต์ใหม่ที่ใช้ขับเคลื่อนเครื่องบินรุ่น ดีซี-9 ซีรีซ์ 55 ซีรีซ์ 50 และ ซีรีซ์ 60 ในการออกแบบมีความพยายามที่จะติดตั้งให้กับเครื่องบินรุ่น ดีซี-9 ซีรีซ์ 55 ในเดือน สิงหาคม 1977 และใช้งานได้จริงในปี 1980 จากการออกแบบนั้นครั้งนี้ ทำให้สายการบินมีความต้องการเป็นจำนวนมาก ทำให้สายการบิน Swissair ได้ปล่อย เครื่องบิน ซีรีซ์ 80 ออกมาในเดือน ตุลาคม 1977 และมีคำสั่งซื้อมากกว่า 15 ลำ โบอิง 777
โบอิง 777 เป็นอากาศยานแบบลำตัวกว้าง ใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว มีพิสัยบินระยะไกล ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง ซึ่งถือได้ว่าเป็นเครื่องบินเชิงพาณิชย์ลำแรกที่มีการออกแบบและพัฒนาบนคอมพิวเตอร์ทุกขั้นตอน โดยโปรแกรมเขียนภาพสามมิติ CATIA และมีสายการบินขนาดใหญ่อย่างยูไนเต็ดแอร์ไลน์, อเมริกันแอร์ไลน์, เดลต้า แอร์ไลน์, ออลนิปปอนแอร์เวย์, บริติช แอร์เวย์, เจแปนแอร์ไลน์, ควอนตัส และคาเธย์แปซิฟิก มีส่วนร่วมในการพัฒนาเครื่องบินรุ่นนี้ ทำให้ 777 เป็นเครื่องบินที่ตรงตามความต้องการของลูกค้ามากที่สุด ทั้งนี้นับจนถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2550 มีเพียงควอนตัสเพียงสายการบินเดียวที่มีส่วนร่วมในการออกแบบ แต่ยังไม่เคยสั่งซื้อเครื่อง 777 เลย จรวด
การค้นพบของอัลเลนและเอ็กเกอร์ส, แม้ว่าจะได้รับการปกปิดไว้เป็นความลับทางการทหารในตอนแรก ๆ, ในที่สุดก็ได้ถูกตีพิมพ์เผยแพร่ออกสู่สาธารณชนในปี 1958 ทฤษฎีตัวถังรูปทรงแบบทู่ ๆ นี้ทำให้การออกแบบเกราะป้องกันความร้อนเกิดเป็นตัวเป็นตนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้จากการนำไปใช้กับยานแคปซูลอวกาศในโครงการเมอคิวรี (Mercury program) และแคปซูลอวกาศอื่น ๆ และเครื่องบินอวกาศทั้งหลาย ช่วยทำให้นักบินอวกาศได้มีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยขณะที่ตัวยานกำลังลุกโชนเป็นลูกไฟในขณะที่กำลังกลับเข้ามาสู่ชั้นบรรยากาศของโลก เมสเซอร์ชมิตต์
เมสเซอร์ชมิตต์ เอจี เดิมชื่อว่า "Bayerische Flugzeugwerke AG" (Bavarian Aircraft Works) ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1916 มีผลงานผลิตเครื่องบินรบสำหรับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาบริษัทได้มีหัวหน้าวิศวกรผู้ออกแบบชื่อ วิลลี เมสเซอร์ชมิตต์ เข้ามาร่วมงานตั้งแต่ ค.ศ. 1927 และได้พัฒนาเครื่องบินรบหลายรุ่น นำเสนอต่อกองทัพอากาศ และได้รับการคัดเลือกจากพรรคนาซีให้ดำเนินการผลิตจริง บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Messerschmitt AG" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 โดยวิลลี เมสเซอร์ชมิตต์ ดำรงตำแหน่งประธานบริษัท และกรรมการผู้จัดการ ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
Winglets มักมีวัตถุประสงค์เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องบินปีกอยู่กับที่. แนวคิดของ winglets เกิดขึ้นปลายศตวรรษที่ 19 แต่ความคิดยังคงอยู่บนกระดานวาดภาพ. ตลอดปี 1970s เมื่อราคาของน้ำมันเชื้อเพลิงการบินเริ่มแพงขึ้น, วิศวกรการบินนาซา ริชาร์ด Whitcomb เริ่มสืบสวนและการศึกษาความเป็นไปได้ของ winglets เพื่อปรับปรุงอากาศพลศาสตร์โดยรวมและ ลดแรงต้านที่กระทำกับเครื่องบิน. การทดสอบของ Whitcomb ในที่สุดลงเอยด้วยการทดสอบการบินที่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกของ winglets ของเขาที่ติดอยู่บน KC -135 Stratotanker เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 1979.[244] JET (พลังงานฟิวชั่น)
JET เป็นคำย่อของ en:Joint European Torus เป็นการทดลองด้านฟิสิกส์ของพลาสมาที่ถูกเก็บกักด้วยอำนาจแม่เหล็ก มีสถานที่ตั้งอยู่ในออกซฟอร์ดเชียร์ ประเทศสหราชอาณาจักร ปัจจุบันเป็นสถานที่ที่ใหญ่ที่สุดในการดำเนินงานที่มีวัตถุประสงค์หลักคือเพื่อเปิดทางไปสู่เครื่องปฏิกรณ์แบบ tokamak เพื่อการทดลองนิวเคลียร์ฟิวชั่นในอนาคต เช่น เครื่องปฏิกรณ์เพื่อการทดลองเทอร์โมนิวเคลียร์ระหว่างประเทศ (English: International Thermonuclear Experimental Reactor) หรือ en:ITER และ โรงไฟฟ้าสาธิต (English: DEMOnstration Power Plant) หรือ en:DEMO โรเบิร์ต สมิธสัน
ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่และผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา คือ สไปรัล เจตตี (Spiral Jetty) ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1970 หลังจากนั้นเขาได้ซื้อที่ดินบนชายฝั่งทางตอนเหนือของทะเลสาบเกรตซอลต์ ในรัฐยูทาห์ และใส่สสารสีม่วงแดงลงไปในน้ำ ที่ซึ่งประกอบด้วยดินประมาณ 6560 ตัน งาน Jetty ต่างจากกงานเอิร์ธเวิร์คงานก่อนๆ มันเป็นการรวบรวมความกลมกลืนของสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติมาไว้ด้วยกัน และในปีต่อๆมา สมิธสันได้ลงมือทำผลงานเอิร์ธเวิร์คโดยใช้ทฤษฎีบทเดิม จนกระทั่งในปิ ค.ศ. 1971 เขาได้ทำงาน Broken Circle/Spiral Hill ซึ่งตั้งอยู่ในเหมืองใกล้อ็อมม็อง ประเทศฮอลแลนด์ หลังจากนั้น สมิธสันก็กลับมาที่สหรัฐอเมริกาเพื่อทำผลงานชิ้นสุดท้ายในชีวิตของเขา[6] เครื่องบินขับไล่
ในปีพ.ศ. 2473 สองความคิดที่แตกต่างในการรบทางอากาศเริ่มเกิดขึ้น ส่งผลให้เกิดการพัฒนาเครื่องบินปีกชั้นเดียวที่แตกต่างกัน ในญี่ปุ่นและอิตาลียังคงมีความเชื่อว่าเครื่องบินขับไล่ที่มีอาวุธขนาดเบาและความว่องไวสูงจะเป็นบทบาทหลักในการต่อสู้ทางอากาศ เครื่องบินอย่างนากาจิมา เคไอ-27 นากาจิมา เคไอ-43 และมิตซูบิชิ เอ6เอ็ม ซีโร่ในญี่ปุ่น และเฟียท จี.50และแมกชิ ซี.200ในอิตาลีเป็นตัวอย่างชัดเจนในแนวคิดนี้ พันธุวิศวกรรม
มนุษย์ได้ทำการเปลี่ยนแปลงจีโนมของสายพันธุ์เป็นเวลาหลายพันปีมาแล้วโดยการคัดเลือกเทียม (English: artificial selection) และเมื่อเร็วๆนี้เป็นพันธุกรรมกลายพันธ์ (English: mutagenesis). พันธุวิศวกรรมแบบการยักย้ายถ่ายเทดีเอ็นเอโดยตรงโดยมนุษย์นอกเหนือจากการเพาะพันธุ์และการกลายพันธุ์เพิ่งมีมาตั้งแต่ปี 1970s เท่านั้น. คำว่า "พันธุวิศวกรรม" ถูกตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกโดยแจ็ค วิลเลียมสันในนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง "เกาะมังกร" ตีพิมพ์ในปี 1951[23], หนึ่งปีก่อนที่บทบาทของดีเอ็นเอในการถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้รับการยืนยันโดยอัลเฟรด เฮอร์ชีย์และมาร์ธา เชส[24], และสองปีก่อนที่ เจมส์ วัตสันและฟรานซิส คริกแสดงว่าโมเลกุลของดีเอ็นเอมีโครงสร้างเป็นเกลียวคู่. เลียร์เจ็ต
ในปีค.ศ. 1979 อากาศยานต้นแบบของรุ่น 54/55/56 ได้ขึ้นบินเป็นครั้งแรก และในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 รุ่น 55 แบบมาตรฐาน ได้ทำสถิติถึงหกครั้งในการใช้ความเร็วในการไต่ระดับความสูงสำหรับอากาศยานที่มีน้ำหนักในระดับเดียวกัน  พันธุวิศวกรรม
ในปี 1976 Genentech, บริษัทพันธุวิศวกรรมแห่งแรก, ก่อตั้งโดยเฮอร์เบิร์ท บอยเยอร์และโรเบิร์ต สเวนสันและหนึ่งปีต่อมาบริษัทนี้ได้ผลิตโปรตีนของมนุษย์ (somatostatin) ใน "E.coli". Genentech ประกาศการผลิตอินซูลินของมนุษย์ดัดแปลงพันธุกรรมในปี 1978[31]. ในปี 1980 ศาลฎีกาสหรัฐในคดีระหว่าง Diamond กับ Chakrabarty ได้ตัดสินว่าชีวิตที่ถูกเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมสามารถจดสิทธิบัตรได้[32]. อินซูลินที่ผลิตโดยแบคทีเรีย, ตรา humulin, ได้รับการอนุมัติให้เผยแพร่จากคณะกรรมการอาหารและยาในปี 1982[33]. ยาโกเลฟ ยัค-38
ยาโกเลฟ ยัค-38 () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟอร์จเจอร์) เป็นเครื่องบินรบขึ้นลงแนวดิ่ง ("VTOL-Vertical Take Off and landing") แบบแรกของสหภาพโซเวียต เครื่องต้นแบบเริ่มบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2514 และเริ่มประจำการบนเรือบรรทุกอากาศยานในปีพ.ศ. 2515 เรือหลวงจักรีนฤเบศร
เรือหลวง<i data-parsoid='{"dsr":[5558,5573,2,2]}'>จักรีนฤเบศร</i>ได้เริ่มสร้างในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2536 และมีการวางกระดูกงูในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2537[3][4] ทำพิธีปล่อยเรือลงน้ำในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2539 โดยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถเสด็จไปทำพิธี ได้มีการทดลองแล่นเรือตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2539-เดือนมกราคม พ.ศ. 2540 ร่วมกับกองทัพเรือสเปนที่โรต้า (Rota) ประเทศสเปน[3] รับมอบเรือและขึ้นระวางประจำการเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2540[2] โดยมีพลเรือเอก วิจิตร ชำนาญการณ์ เป็นผู้รับมอบ[5] เรือได้รับหมายเลข 911 และเดินทางถึงประเทศไทยในต้นเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน เรือได้เข้าประจำการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2540[4] ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2540[6] พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จมาทรงเจิมเรือหลวง<i data-parsoid='{"dsr":[6895,6910,2,2]}'>จักรีนฤเบศร</i>เพื่อความเป็นสิริมงคล ดีไซน์แพตเทิร์น
ดีไซน์แพตเทิร์นมีจุดเริ่มต้นจากหนังสือชื่อ "A Pattern Language: Towns, Buildings, Construction" แต่งโดยสถาปนิกชื่อ Christopher Alexander เมื่อปี ค.ศ. 1977 จากนั้น Kent Beck และ Ward Cunningham ริเริ่มนำเอาแนวคิดนี้มาทดลองใช้กับการเขียนโปรแกรมในปี ค.ศ. 1987 และได้นำเสนอผลงานในงานประชุม OOPSLA ในปีเดียวกันนั้น JET (พลังงานฟิวชั่น)
ในเดือนธันวาคมปี 1999 สัญญา"ระหว่างประเทศ"ของ JET สิ้นสุดลงและ จากนั้น สำนักงานพลังงานปรมาณูแห่งสหราชอาณาจักร (English: United Kingdom Atomic Energy Authority (UKAEA)) เข้าดำเนินการต่อในการจัดการด้านความปลอดภัยและการทำงานของ สิ่งอำนวยความสะดวกของ JET ในนามของคู่ค้ายุโรป จากเวลานั้น (ปี 2000) โปรแกรมการทดลองของ JET ถูกร่วมประสานโดยหน่วยสนับสนุนอย่างใกล้ชิดของ EFDA มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-25
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-25 () (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าฟอกซ์แบท) เป็นเครื่องบินสกัดกั้น ทิ้งระเบิด และลาดตระเวนความเร็วเหนือเสียงที่ออกแบบโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ของสหภาพโซเวียต ต้นบบได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2507 มันได้เข้าประจำการในปีพ.ศ. 2513 มันมีความเร็วสูงสุดที่ 3.2 มัค เรดาร์ที่ทรงพลังและขีปนาวุธอากาศสู่อากาศสี่ลูก มิก-25 เป็ยภัยคุกคามต่อฝั่งตะวันตกและก่อให้เกิดการสร้างเอฟ-15 อีเกิลขึ้นมา  เจ็ต (วงดนตรี)
เจ็ต ( หรือเขียนว่า JET) เป็นวงร็อกจากเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ประกอบด้วยสมาชิกคือ แคเมรอน มันเซย์, มาร์ก วิลสัน และพี่น้อง นิกและคริส เซสเตอร์ วงมียอดขาย 4 ล้านชุดทั่วโลก JET (พลังงานฟิวชั่น)
สิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดของ JET ตั้งอยู่บนอดีตสนามบินกองทัพเรือใกล้ Culham ออกซฟอร์ดเชียร์ที่ชื่อว่า RNAS Culham (HMS Hornbill) ในประเทศสหราชอาณาจักร อาคารที่ทำการของโครงการได้รับการก่อสร้างโดย Tarmac Construction [1] เริ่มต้นในปี 1978 ที่มีห้องโถงรูปห่วงยางหรือโดนัท (English: Torus Hall) ที่เสร็จสมบูรณ์ในเดือนมกราคม 1982 การก่อสร้างของตัวเครื่อง JET เองเริ่มทันทีหลังจากการก่อสร้าง Torus Hall เสร็จสิ้น การทดลองพลาสม่าครั้งแรกทำในปี 1983 JET (พลังงานฟิวชั่น)
เนื่องจากเครื่อง tokamak ต้องการพลังงานที่สูงมากและ ความจริงที่ว่าพลังงานจากกริด (ไฟฟ้า)หลักมีจำกัด เครื่องปั่นไฟแบบ flywheel ขนาดใหญ่สองเครื่องจึงถูกติดตั้งขึ้นมาเพื่อให้พลังงานที่จำเป็นนี้ แต่ละ flywheel ขนาด 775 ตัน สามารถหมุนได้ถึง 225 รอบต่อนาที[2] เครื่องกำเนิดไฟฟ้าหนึ่งเครื่องจะให้พลังงานกับขดลวดสนามแบบ toroid 32 ขด เครื่องกำเนิดไฟฟ้าอีกเครื่องให้พลังงานขดลวดสนามแบบ poloid ภายใน ขดลวดสนามด้านนอกดึงพลังงานจากกริด ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
เข็มฉีดยาแบบเจ็ทเป็นเข็มฉีดยาทางการแพทย์แบบหนึ่งที่ใช้ของเหลวแรงดันสูงแทนการฉีดด้วยเข็มใต้ผิวหนัง, ถูกคิดค้นโดย Aaron Ismach ในปีค.ศ. 1962.[145] วิศวกรรมการบินและอวกาศ
ความหมายแรกของวิศวกรรมการบินและอวกาศปรากฏในเดือนกุมภาพันธ์ปี 1958[2]. ความหมายได้พิจารณาว่าชั้นบรรยากาศของโลกและอวกาศด้านนอกเป็นดินแดนเดียวกัน ดังนั้นจึงครอบคลุมทั้งยานบินในอากาศ (aero) และยานอวกาศ ("space") ภายใต้คำใหม่ว่า"การบินและอวกาศ". ในการตอบสนองต่อการปล่อยดาวเทียมดวงแรกของสหภาพโซเวียต, ยานสปุตนิกเข้าสู่อวกาศในวันที่ 4 ตุลาคม 1957, วิศวกรการบินและอวกาศสหรัฐได้ปล่อยดาวเทียมอเมริกันดวงแรกในวันที่ 31 มกราคม 1958. องค์การการบินและอวกาศแห่งชาติหรือนาซา (English: National Aeronautics and Space Administration (NASA)) ได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1958 เพื่อตอบสนองต่อสงครามเย็น[9]. ยิ้ม (เพลงเจ็ตเซ็ตเตอร์)
"ยิ้ม" เป็นซิงเกิลของวงเจ็ตเซ็ตเตอร์ ในปี พ.ศ. 2554 ในสตูดิโออัลบั้ม "JET'S" ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย Ojets และเรียบเรียงโดย เจ็ตเซ็ตเตอร์ มิวสิกวิดีโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในยูทูบวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2554 โดยเป็นเรื่องราวของสี่หนุ่มที่จะไปสร้างปฏิบัติเ­พิ่มรอยยิ้มให้กับคนกลุ่มหนึ่งในสยามสแควร­์ JET (พลังงานฟิวชั่น)
ความทนทานและความยืดหยุ่นของการออกแบบเดิมของ JET ได้ทำให้มันเป็นไปได้สำหรับอุปกรณ์ที่จะพัฒนาที่มีความสนใจของชุมชนฟิวชั่นและตอบสนองความต้องการของ ITER JET ถูกดัดแปลงให้อยู่ในรูปแบบของ Divertor ในปี 1993 และเริ่มดำเนินการด้วยรูปแบบของแม่เหล็กเหมือนกับ ITER ในปี 2006 จาก ตุลาคม 2009 ถึงพฤษภาคม 2011 ผนังที่เหมือน ITER ถูกนำมาติดตั้ง แอร์บัส เอ350
ในขณะที่เปิดตัวในปีค.ศ. 2006 อากาศยานแอร์บัส เอ350 ประกอบด้วยรุ่นย่อยทั้งหมดถึงสามรุ่นย่อย โดยคาดการณ์ว่าจะเริ่มเข้าประจำการได้ในปีค.ศ. 2013 ต่อมาในงานปารีสแอร์โชว์ ในปีค.ศ. 2011 ได้มีการประกาศเลื่อนการเข้าประจำการของรุ่น เอ350-1000 ไปอีกสองปี คือช่วงกลางปีค.ศ. 2017 ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 ได้เลื่อนขึ้นไปอีกสองปี คือช่วงกลางปีค.ศ. 2014 ก่อนหน้าที่จะเริ่มประจำการรุ่นย่อย 900 เมื่อ 15 มกราคม ค.ศ. 2015 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 ได้คาดการว่ารุ่นย่อย 800 จะสามารถเริ่มประจำการได้ช่วงกลางปีค.ศ. 2016  ตูโปเลฟ ตู-124
ตูโปเลฟ ตู-124 (Tupolev Tu-124) ตู-124 เริ่มบินครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1960 เป็นเครื่องบินที่ใช้ ตู-104 ย่อขนาดลงมาประมาณ 25% และสร้างขึ้นมาเพื่อใช้แทน อิลยูชิน อิล-14 ที่มี 2 ใบพัด ซึ่งตู-124 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารแบบแรกของสหภาพโซเวียตที่ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบแฟน วิว-มาสเตอร์
แรกเริ่มผลิตในเบลเยี่ยม ด้วยความที่การติดต่อสื่อสารทางไกลจากอเมริกาไปฝั่งยุโรป และสำเนียงภาษาต่างกัน นำมาซึ่งความสับสนการออกเสียงระหว่าง ตัวอักษร เจ (J) กับ จี (G) รุ่นนี้จึงมักเรียกแทนด้วยหมายเลข 10 (เพราะอักษร J เป็นอักษรตัวที่ 10 ในภาษาอังกฤษ) มีชื่อเต็มว่า ยูโรเปี้ยน โมเดล 10 (European Model 10) ทำออกมาสารพัดสี โดยมีสีแดงเป็นหลัก มีรุ่นพิเศษ เช่น สีม่วง ในวาระเฉลิมฉลองพิธีสมรสของเจ้าฟ้าชายชาร์ลส กับ เลดี้ ไดอาน่า วันที่ 29 กรกฎาคม 2524 (1981) ประเทศอังกฤษ ผลิตโดย  ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
การก่อสร้างเริ่มตรงบริเวณพื้นที่ตรงกลางที่เป็นอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานในปัจจุบันในเดือนมกราคน พ.ศ. 2520 ดำเนินงานโดยนายกเทศมนตรีเมย์นาร์ด แจ็ดสัน (Maynard Jackson) ซึ่งเป็นการก่อสร้างที่มีมูลค่าสูงที่สุดในแดนใต้ 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ จากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานตามชื่อของอดีตนายกเทศมนตรีแอตแลนตา วิลเลี่ยม เบอร์รี่ ฮาร์ตสฟีลด์ (William Berry Hartsfield) ผู้ซึ่งผลักดันการเดินทางท่องเที่ยวด้วยเครื่องบิน ว่า ท่าอากาศยานนานาชาติวิลเลี่ยม บี. ฮาร์ทสฟิวด์ เปิดให้บริการในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2523 ซึ่งท่าอากาศยานใหม่นี้ออกแบบไว้ให้สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารได้ถึง 55 ล้านคนต่อปี และครอบคลุมพื้นที่ถึง 230,000 ตารางเมตร (2.5 ล้านตารางฟุต) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523 ทางวิ่งขนานกันขนาด 2,743 เมตร (9,000 ฟุต) ทั้ง 4 เส้น ก็เสร็จสมบูรณ์ และได้มีการขยายความยาวของทางวิ่งเส้นหนึ่งออกเป็น 3,624 เมตร (11,889 ฟุต) ในปีถัดมา ลัมโบร์กีนี อะเวนตาโดร์
เปิดตัวครั้งแรกในงานเจนีวา มอเตอร์ โชว์ ปี ค.ศ. 2012 เป็นรุ่นจำกัดจำนวนในลักษณะ สปีดสเตอร์ ( Speedster ) คือไม่มีหลังคา นอกจากนี้ภายในยังไม่มีเครื่องปรับอากาศ รวมถึงเครื่องเล่นวิทยุ ทำให้รถ มีน้ำหนักเบาขึ้น โดยรถมีน้ำหนักเพียง 3,472 ปอนด์ (1,575 กิโลกรัม) โดยตัวอักษร "เจ" ย่อมาจาก Jota ซึ่งอ้างถึง ลัมโบร์กีนี มิวร่า โจตา ( Lamborghini Miura Jota ) ในปี 1970 อะเวนตาโดร์ เจ ได้จำหน่ายในราคาสูงถึง 2.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ  ปีกแห่งฝัน วันแห่งรัก
ในห้วงเวลาที่จักรวรรดิญี่ปุ่น กำลังเร่งพัฒนาเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมของชาติ ตลอดจนแสนยานุภาพทางทหารให้ทัดเทียมชาติมหาอำนาจตะวันตก ในปี 1918 "จิโร" เด็กหนุ่มที่อาศัยในต่างจังหวัดคนหนึ่งได้ใฝ่ฝันที่จะเป็นนักบิน แต่ฝันนั้นไม่อาจเป็นจริงได้ด้วยปัญหาด้านสายตาของเขา ภายหลังจากได้อ่านนิตยสารการบิน ทำให้เขาได้รู้จักนักออกแบบเครื่องบินชาวอิตาลีที่โด่งดัง คือ เคานต์ "คาร์โปนี" ผู้ซึ่งบอกเขาว่า ถึงแม้ไม่สามารถขับเครื่องบินได้ แต่ก็สามารถออกแบบเครื่องบินได้ การออกแบบเครื่องบินนั้นยอดเยี่ยมกว่าการขับเครื่องบินเสียอีก เลียร์เจ็ต
ต่อมาในปีค.ศ. 1985 บริษัทได้รับสัญญาการผลิตชิ้นส่วนเครื่องยนต์หลักสำหรับกระสวยอวกาศ และในปีค.ศ. 1987 ต่อมาก็ได้มีการร่วมทุนใหม่ และมีการเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น LearJet Corporation โดยต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1989 ฐานการผลิตทั้งหมดก็ได้ถูกย้ายกลับมายังวิชิทอ โดยมีพนักงานจำนวน 1250 คน เฮลโลคิตตี
ซานริโอ้และบริษัทคู่ค้าได้ออกผลิตภัณฑ์เฮลโลคิตตีภายใต้สินค้าหลาย ๆ แบรนด์ เช่นกีตาร์ไฟฟ้า เฮลโลคิตตี สตาร์โตแคสเตอร์ (ภายใต้แบรนด์ เฟนเดอร์ในสหรัฐอเมริกาในปี2006) และ แอร์บัส A330-200 ได้ออกแบบเครื่องบินเชิงพาณิชย์ สำหรับเครื่องบินเจ็ทในนามเฮลโลคิตตี เจท (ของสายการบินอีวาแอร์เวย์ของไต้หวันในปี2005- 2009)[24] ซึ่งตั้งแต่ปลายปี 2011 ถึงต้น 2012, อีวาแอร์เวย์สามารถกลับมาทำกำไรได้อีกครั้งด้วยการออก "เฮลโลคิตตี เจท" ด้วย A330-300s ลำใหม่ถึง 3 ลำด้วยกัน และต้องเพิ่ม A330-200s อีกถึง 2 ลำหลังจากที่มีความต้องการของตลาดเป็นอย่างมากในช่วงกลางปี 2012 ปี หลังจากนั้นอีก 1 ปี อีวาแอร์เวย์ก็ได้เพิ่มเครื่อง 777-300ERs ให้เป็นเฮลโลคิตตี เจท อีกหนึ่งลำ ซึ่งไม่เพียงแต่คิตตีเท่านั้น ยังมีตัวละครซานริโอ้อื่น ๆ บนเครื่องบินอีกด้วย ในปี 2009 นอกเหนือจากเครื่องแต่งกายและอุปกรณ์เครื่องใช้ต่าง ๆ แล้ว คิตตียังเข้าสู่ตลาดไวน์ โดยมีถึง 4 รูปแบบ โดยเป็นการจำหน่ายแบบออนไลน์ ซึ่งเป็นสินค้าที่มีไว้เพื่อตอบสนองการขยายตัวของกลุ่มลูกค้าที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น[25] เจ็ตเซ็ตเตอร์
เจ็ตเซ็ตเตอร์ (Jetset'er) ศิลปินจากค่าย ไวท์มิวสิก โดยมีผลงานชิ้นแรกเริ่มคือ 'Trust' และ 'ตัวคั่นเวลา' จากค่ายเพลง Zyd Records และมีผลงานเพลงที่ได้รับความนิยมตามมามากมาย อาทิ ดีอย่างไร(2549),จูบ(2552), คืนนี้(2552), น้ำผึ้งพระจันทร์(2552), ไม่ใกล้ไม่ไกล(2553) และ สัญญาณ(2553) ส่งผลให้พวกเขาได้ไปปรากฏตัวในงานเทศกาลดนตรีและคอนเสิร์ตทั้งใหญ่เล็ก สมาชิก 4 คนประกอบด้วย ที - พิพิธพล ขำรัตน์ (ร้องนำ), โอ - ทฤษฎี ศรีม่วง (กีตาร์), หมู - วรพจน์ วิศรุตนาถ (เบส), เอ็ด - จุมพฎ จรรยหาญ (กลอง)สังกัด: Zyd Records บีเอซี 1-11
บีเอซี 1-11 () เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารพิสัยบินใกล้ ได้รับการพัฒนาโดยบริษัท บริติช แอร์คราฟท์ บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 20 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1963 และสร้างขึ้นมากว่า 244 เครื่อง เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต
เสื้อแจ็กเกต เอ็มเอ-1 ในอดีตที่ผ่านมามักจะประสบปัญหาและแก้ไขในการออกแบบ แต่มีคุณภาพสูง การออกแบบโดยพื้นฐานทำงานได้ดีเหมือนกัน เป็นการออกแบบที่สร้างสรรค์ถูกบรรจุอยู่ในสหรัฐอเมริกา รัฐบาลทางทหารมีลักษณะเฉพาะ " MIL -J-." การเปลี่ยนแปลงหมายเลข 8279 อยู่ที่หลังเสื้อ แจ็กเกต เอ็มเอ-1 ทำขั้นให้กับกองทัพอากาศทำเป็นระยะๆ สิ่งที่เกิดขึ้นเนื่องมาจากการนำสิ่งทอเข้ามาใหม่ เทคนิคในการเย็บแบบใหม่ หรือห้องคนขับเครื่องบินแบบใหม่สิ่งที่มีการเปลี่ยนแปลงการออกแบบเสื้อแจ็กเกตเพื่อสวมใส่ ทหารมีข้อจำกัดในการแก้ไขถูกต้องในการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่ถูกเป็นสัญลักษณ์โดยเพิ่มตัวอักษรคือ Mil Spec. เช่น เอ็มเอ-1 มีลักษณะเฉพาะเป็นลำดับเป็นตัวเลขจากต้นฉบับ Mil -J-8279 ถึง J-8279A, J-8279B, J-8279C ฯลฯ การปรับปรุงแก้ไขโดยส่วนมากคือJ-8279F ล่าสุดถูกประกาศเมื่อปี ค.ศ. 1980 โบอิง 7J7
โบอิง 7J7 เป็นอากาศยานที่ออกแบบโดยโบอิง มีพิสัยบินระยะใกล้ถึงปานกลาง จุผู้โดยสารประมาณ 150 ที่นั่ง พร้อมเทคโนโลยีใหม่ที่มีประสิทธิภาพในการใช้เชื้อเพลิงมากขึ้น โดยมีแผนที่จะออกให้บริการในปีพ.ศ. 2535 แต่ก็ยกเลิกโครงการไปในปีพ.ศ. 2530 เนื่องจากเกิดวิกฤตราคาน้ำมันในขณะนั้น ภายหลังจึงได้นำเอาเทคโนโลยีที่คิดได้ใหม่ ไปใช้กับ โบอิง 737 และโบอิง 757 คาวาซากิ ซี-1
คาวาซากิ ซี-1 () ซี-1 เป็นเครื่องบินเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของญี่ปุ่น ได้รับการสร้างขึ้นมาเพื่อใช้แทนเครื่องบินลำเลียง ซี-46 เริ่มส่งมอบเข้าประจำการในกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม 1974
1,300 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด 7,900 กิโลกรัม ปีกแห่งฝัน วันแห่งรัก
ในปี 1932 ห้าปีหลังจากเข้าทำงาน จิโรได้รับตำแหน่งหัวหน้าทีมวิศวกรออกแบบเครื่องบินรบที่จะประจำการในกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น เครื่องบินต้นแบบลำแรกของจิโร คือ นั้น เป็นที่น่าผิดหวังและล้มเลิกโครงการ จิโรถือโอกาสไปพักผ่อนและคิดไอเดียที่รีสอร์ทแห่งหนึ่ง ที่นั้น เขาได้พบกับนาโอโกะซึ่งคุณพ่อของเธอเป็นเจ้าของ และที่นั่น จิโร ได้พบกับชาวเยอรมันที่เป็นแขกในโรงแรม ชายคนนั้นได้บอกถึงสถานการณ์ที่สุ่มเสี่ยงในเยอรมนีที่ปกครองโดยพรรคนาซี ปัญหาเกิดขึ้นกับ ดร. จุงส์เกอร์ และผลลัพธ์ของสงครามที่กำลังอุบัติขึ้น จิโรเริ่มมีใจกับนาโอกะ จนในที่สุด ทั้งสองตกลงคบกัน และจิโร่ได้ไอเดียในการสร้างเครื่องบินใหม่ของเขา มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-15
มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-15 (; USAF/DoD designation: Type 14; NATO reporting name: Fagot) 
เป็นเครื่องบินขับไล่เจ็ตที่พัฒนาโดยมิโคยัน-กูเรวิชค์ สำหรับสหภาพโซเวียต มิก-15 เป็นเครื่องบินรบแบบเจ็ตที่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกเพื่อรวมปีกกวาดเพื่อให้ได้ความเร็วสูง ในการสู้รบกับเกาหลีใต้นักบินได้รับมอบหมายให้โจมตีภาคพื้นดินอย่างรวดเร็วและได้รับการตอบโต้อย่างรวดเร็วด้วยเครื่องบินอเมริกา F-86 Saber พร้อมกับ F-86 ในช่วงสงครามเกาหลี เมื่อปรับแต่งขั้นสูงให้เป็นมิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-17 การออกแบบขั้นพื้นฐานนี้ทำให้ชาวตะวันตกประหลาดใจเมื่อพิสูจน์ว่ามีประสิทธิภาพเหนือนักรบเหนือเช่น F-105 Thunderchief และ McDonnell Douglas F-4 Phantom II ในช่วงสงครามเวียดนามในทศวรรษที่ 1960 สถาบันออกแบบนานาชาติชนาพัฒน์
รุ่นที่ 2 2gether (ปี 2547 ณ สยามเซ็นเตอร์) รุ่นที่ 3 Take Three (ปี 2548 ณ สยามดิสคัฟเวอรี่เซ็นเตอร์) รุ่นที่ 4 4mula Uno (ปี 2549 ณ สยามเซ็นเตอร์) รุ่นที่ 5 Flip 5 (ปี 2550 ณ สยามเซ็นเตอร์) รุ่นที่ 6 Signature (ปี 2551 ณ เซ็นทรัลเวิลด์) รุ่นที่ 7 Seven Sins (ปี 2552 ณ สยามดิสคัฟเวอรี่เซ็นเตอร์และสยามเซ็นเตอร์) รุ่นที่ 8 Infinity (ปี 2553 ณ สยามดิสคัฟเวอรี่เซ็นเตอร์) รุ่นที่ 9 Hybrid (ปี 2554 ณ สยามดิสคัฟเวอรี่เซ็นเตอร์และสยามเซ็นเตอร์) รุ่นที่ 10 eXtension (ปี 2555 ณ สยามพารากอน) รุ่นที่ 11 New Beginning (ปี 2556) รุ่นที่ 12 Back to Future (ปี 2557 ณ สยามดิสคัฟเวอรี่เซ็นเตอร์) รุ่นที่ 13 ECHO (ปี 2558 ณ เซ็นทรัลเวิลด์) JET (พลังงานฟิวชั่น)
JET มีการติดตั้งด้วยอุปกรณ์ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกในการจัดการระยะไกล [6] เพื่อรับมือกับกัมมันตภาพรังสีที่ผลิตขึ้นโดยเชื้อเพลิง deuterium-tritium (D-T) ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงที่ถูกนำเสนอสำหรับรุ่นแรกของโรงไฟฟ้าพลังงานฟิวชั่น ในระหว่างที่การก่อสร้าง ITER ยังไม่เสร็จ JET ยังคงเป็นเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นที่มีขนาดใหญ่เท่านั้นที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่อุทิศตนเพื่อการจัดการกับกัมมันตภาพรังสีที่ปล่อยออกมาจาก D-T ฟิวชั่น การผลิตพลังงานมีการทำลายสถิติโดยวิ่งจาก JET และ เตาปฏิกรณ์เพื่อการทดสอบปฏิกิริยาฟิวชั่น Tokamak (English: Tokamak Fusion Test Reactor (en:TFTR)) เมื่อใช้ส่วนผสมเชื้อเพลิง D-T ที่อัตราส่วน 50-50 เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์
เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 โดยได้รับใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศจาก กรมการบินพลเรือน ของ ประเทศไทย ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 เนื่องจากความต้องการผู้ให้บริการเที่ยวบินแบบเช่าเหมาที่มีคุณภาพ ที่เพิ่มสูงขึ้นในภูมิภาคเอเซียแปซิฟิก เจ็ทเอเซีย จึงถูกก่อตั้งขึ้นตามหลักการว่าด้วยความปลอดภัย ความน่าเชื่อถือ และการบริการลูกค้าที่ดีเยี่ยม
สำนักงานใหญ่ของ เจ็ทเอเซีย แอร์เวย์ ตั้งอยู่เลขที่ 999/9 ชั้น 29 อาคารสำนักงานเซ็นทรัลเวิลด์ ถนนพระราม 1 เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยมีท่าอากาศหลักอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ กรุงเทพมหานคร
คำแถลงภารกิจ
“เพื่อให้บริการเที่ยวบินเช่าเหมาลำที่มีมาตรฐานด้านความปลอดภัย ความน่าเชื่อถือ และการบริการลูกค้าที่ดีเยี่ยมสูงสุด ในราคาที่ดีที่สุดแก่บริษัทตัวแทนท่องเที่ยวและสายการบินในเอเซีย”
วิสัยทัศน์
“วางแผนการเติบโตของบริษัทฯ ให้สอดคล้องกับความต้องการที่เพิ่มสูงขึ้นในการขนส่งผู้โดยสารทางอากาศในภูมิภาคเอเซีย แปซิฟิก” เกีย สปอร์ตเทจ
เกีย ได้เผยโฉมสปอร์ตเทจรุ่นใหม่หมดที่งานแฟรงก์เฟิร์ตออโต้โชว์ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2558 เป็นรุ่นปี 2559 โดยเกียได้ยอกไว้ว่าได้มีการออกแบบที่โค้งมนขึ้นโดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากเครื่องบินเจ็ท วิศวกรรมศาสตร์
วิศวกรรมการบิน แต่เดิมทีมุ่งหมายเพียงการออกแบบอากาศยาน[11] ทว่าต่อมามีความมุ่งหมายรวมไปถึงการออกแบบอวกาศยานด้วย[11] จุดกำเนิดของวิศวกรรมการบินอาจจะย้อนไปได้ถึงความพยายามค้นคว้าด้านการบินในศัตวรรตที่ 18-19 รวมทั้งเครื่องร่อนผลงานของ เซอร์ จอร์จ เคยเลย์ในช่วงทศวรรตสุดท้ายของศัตวรรตที่ 18 ด้วย ในช่วงแรกเริ่ม ความรู้ในวิศวกรรมการบินนั้นมีเพียงแนวคิดและทักษะจากวิศวกรรมสาขาอื่นๆเท่านั้น [12] แต่เพียงทศวรรตเดียวหลังความสำเร็จในการบินของพี่น้องไรต์ คือช่วงปี 1920s พัฒนาการด้านการบินได้รับการพัฒนาไปมากผ่านการสร้างอากาศยานสำหรับการทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในขณะดียวกัน การวิจัยเพื่อพัฒนาความรู้พื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ก็ดำเนินไปโดยการนำทฤฎีทางฟิสิกส์มาประยุกต์เข้ากับการทดลองจริง วิศวกรรมไฟฟ้า
ไฟฟ้าได้เป็นที่สนใจของนักวิทยาศาสตร์มาตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 17 วิศวกรไฟฟ้าคนแรกอาจจะเป็น วิลเลียม กิลเบิร์ต ผู้ที่ออกแบบ versorium: อุปกรณ์ที่ตรวจพบการปรากฏตัวของวัตถุที่มีประจุไฟฟ้าสถิต เขายังเป็นคนแรกที่แยกความแตกต่างได้อย่างชัดเจนระหว่างอำนาจแม่เหล้กและไฟฟ้าสถิต และได้รับเครดิตในการจัดตั้งคำว่าไฟฟ้า[1] การค้นพบไฟฟ้าสถิตนั้นมีมาตั้งแต่ยุคกรีกโบราณ แต่จุดเริ่มของทฤษฎีทางไฟฟ้ายุคใหม่ นั้นนับเริ่มต้นจากผลงานของ เบนจามิน แฟรงกลิน ในการทดลองชักว่าวผ่านเมฆฝน ในปี ค.ศ. 1752 เพื่อเก็บประจุไฟฟ้าจากเมฆฝน และใช้ในการพิสูจน์ว่าฟ้าผ่านั้นเป็นกระแสไฟฟ้า เบนจามิน แฟรงกลิน (หรืออาจเป็น Ebenezer Kinnersley) นั้นได้สร้างแนวความคิดของประจุบวก และ ประจุลบ เดอะเยอร์ส
ในปีพ.ศ. 2552 "สมอลล์รูม 007 บูติค" (Smallroom 007 Boutique) คือโปรเจกต์อัลบั้มรวมศิลปินอันดับที่ 7 ของค่ายสมอลล์รูม ซึ่งต้องการนำเสนอแนวเพลงที่แปลกใหม่ โปรดิวเซอร์ที่ดูแลโปรเจกต์นี้อย่างบู้ วงสเลอ (ซึ่งเป็นพี่ชายของอู๋) จึงได้ชักชวนให้เดอะเยอร์ส ลองส่งเดโมให้รุ่ง (รุ่งโรจน์ อุปถัมภ์โพธิวัฒน์) ผู้บริหารสมอลล์รูมฟัง รุ่งเกิดความชอบใจในเดโมหนึ่ง เดอะเยอร์สจึงได้เซ็นสัญญากับค่ายสมอลล์รูม ออกซิงเกิลแรกของตัวเองที่ชื่อเพลงว่า "การสื่อสาร" ลงในอัลบั้มนี้และเริ่มต้นทำอัลบั้มแรกของวงในเวลาต่อมา เลนส์สัมผัส
ในปี ค.ศ. 1845 เซอร์ จอห์น เฮอร์เชลได้เสนอสองแนวคิดในหนังสือ Encyclopedia Metropolitana แนวคิดแรกคือแคปซูลแก้วที่เติมเจลาตินไว้ข้างใน และวิธีที่สองคือการหล่อผิวกระจกตาที่สามารถแปะผิวโดยวัสดุตัวกลางที่มีความใส[3] ทั้งนี้ เฮอร์เชลไม่ได้ทำการทดสอบวิธีการดังกล่าวแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1929 ดอกเตอร์ดาลลอส ชาวฮังการีได้ค้นพบวิธีหล่อวัสดุให้เข้ากับตา นำไปสู่การผลิตเลนส์ที่เข้ากับรูปร่างดวงตาเป็นครั้งแรก แต่ก็ยังไม่ใช่เลนส์สัมผัส JET (พลังงานฟิวชั่น)
ระบบ"การจัดการระยะไกล"โดยทั่วไปเป็นเครื่องมือสำคัญสำหรับโรงไฟฟ้าพลังงานฟิวชั่นตัวต่อมา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเครื่องปฏิกรณ์ทดลองในอนาคต นั่นคือ ITER ในปี 1998 วิศวกร JET พัฒนาระบบการจัดการระยะไกล ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มันเป็นไปได้ที่จะแลกเปลี่ยนอุปกรณ์บางส่วนโดยการใช้เพียงมือเทียม เบลล์ เอเอช-1ซี ไวเปอร์
ในปีพ.ศ. 2539 นาวิกโยธินสหรัฐฯ ได้เริ่มโครงการพัฒนาเอเอช-1 ขึ้นโดยทำสัญญากับเบลล์ เฮลิคอปเตอร์เพื่อทำการพัฒนาเอเอช-1ดับบลิวจำนวน 180 เครื่องและยูเอช-1เอ็นให้กลายเป็นยูเอช-1วาย โครงการเอช-1 ได้สร้างเฮลิคอปเตอร์จู่โจมที่ทันสมัยและมีประโยชน์พร้อมกับการออกแบบที่ลดค่าปฏิบัติการลง เอเอช-1ซีและยูเอช-1วายมีส่วนหาง เครื่องยนต์ ระบบใบพัด อากาศกลศาสตร์ ซอฟต์แวร์ การควบคุม และรูปร่างที่เหมือนกันมากกว่า 84% ที-34 เมนเตอร์
ที-34 เมนเตอร์ () เป็นเครื่องบินฝึกขั้นต้นแบบหนึ่งใช้งานในกองทัพอากาศและกองทัพเรือสหรัฐฯ ในช่วงปี ค.ศ. 1953 กองทัพอากาศสหรัฐ กำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34 เอ ส่วนกองทัพเรือกำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34 บี เครื่องบิน ที-34 ได้ถูกใช้กันแพร่หลายทั่วโลกและใช้งานกว่า 10 ประเทศ เช่น อาร์เจนตินา ชิลี โคลัมเบีย เอกวาดอร์ อินโดนีเซีย เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก ฟิลิปปินส์ สเปน ตุรกี เวเนซุเอลา และ ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1973 ได้มีการพัฒนา ที-34 รุ่นใหม่ โดยใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด กำหนดสัญลักษณ์เป็น ที-34ซี และได้ตั้งชื่อว่า เทอร์ไบน์ เมนเตอร์ และมีการพัฒนารุ่นต่อมาคือ ที-34ซี-1 เทอร์ไบน์ เมนเตอร์ ติดอาวุธขนาดเบา  เครื่องบินขับไล่
เครื่องบินไอพ่นลำแรกถูกสร้างขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สองและต่อสู้ในปีสุดท้าย เมสเซอร์สมิตได้พัฒนาเครื่องบินเจ็ทขับไล่ลำแรก คือเอ็มอี 262 มันรวดเร็วกว่าเครื่องบินลูกสูบลำใดๆ และเมื่ออยู่ในมือของนักบินที่มากประสบการณ์มันก็จะเป็นเรื่องยากที่นักบินฝ่ายสัมพันธมิตรจะเอาชนะมันได้ การออกแบบไม่เคยพัฒนามากพอที่จะหยุดการบุกของสัมพันธมิตร และเมื่อรวมกับเชื้อเพลิงที่ขาดแคลน การสูญเสียนักบิน และความยุ่งยากทางเทคนิคของเครื่องยนต์ทำให้การรบน้อยลง ถึงกระนั้นเอ็มอี 262 ได้ชี้ทางให้กับจุดจบของเครื่องบินแบบเครื่องยนต์ลูกสูบ ด้วยการที่ได้รับรายงานถึงเครื่องบินไอพ่นของเยอรมัน กลอสเตอร์ เมเทโอของอังกฤษก็เข้าสู่การผลิตไม่นานต่อจากนั้นและมีสองลำที่เข้าประจำการในปีพ.ศ. 2487 เมเทโอเป็นที่รู้จักในการใช้เข้าสกัดจรวดวี 1 เมื่อสงครามจบงานเกือบทั้งหมดของเครื่องยนต์ลูกสูบก็จบลงไปด้วย มีเพียงไม่กี่แบบที่เป็นการผสมของเครื่องยนต์ลูกสูบกับเครื่องยนต์ไอพ่น อย่างไรอัน เอฟอาร์ ไฟร์บอล มันถูกใช้เพียงสั้นๆ แต่เมื่อสิ้นสุดปีพ.ศ. 2457 เครื่องบินขับไล่ทั้งหมดก็ใช้เครื่องยนต์ไอพ่น เครื่องบินขับไล่
เครื่องบินขับไล่พลังเจ็ทลำแรกถูกนำมาใช้ในปี พ.ศ. 2487 และเห็นได้ชัดว่ามันดีกว่าเครื่องยนต์ลูกสูบ การออกแบบใหม่อย่างเมสเซอร์สมิต เอ็มอี 262และกลอสเตอร์ เมเทโอได้แสดงให้เห็นถึงความมีประสิทธิภาพของระบบขับเคลื่อน (เครื่องบินขับไล่เครื่องยนต์เจ็ทที่มีชื่อเสียงอย่างเมสเซอร์สมิต เอ็มอี 163 เกิดขึ้นในเวลาเดียวกันแต่ก็มีประสิทธิภาพที่น้อยกว่า) เครื่องบินขับไล่เหล่านี้จำนวนมากสามารถทำความเร็วได้มากกว่า 660 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และเร็วพอที่จะเทียบกับความเร็วเสียง ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเครื่องบินดำดิ่งลงมา เบรกอากาศ (อังกฤษ: Dive brake) ถูกเพิ่มให้กับเครื่องบินขับไล่เครื่องยนต์เจ็ทหลังสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อลดปัญหาและทำให้นักบินควบคุมเครื่องได้ ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ปีก Rogallo เป็นถุงลมชนิดยืดหยุ่น ประกอบด้วยสองพื้นผิวรูปกรวยที่มีกรวยทั้งสองด้านชี้ไปข้างหน้า. ไม่ได้เป็นทั้งว่าว, เครื่องร่อนหรือชนิดใดของเครื่องบิน, ปีก Rogallo ส่วนใหญ่มักจะ มีให้เห็นในว่าวของเล่น แต่ถูกใช้ในการสร้างร่มชูชีพยานอวกาศในระหว่างการทดสอบเบื้องต้น สำหรับ"โปรแกรมเจมินี"ของนาซาในช่วงต้นทศวรรษ 1960s, ร่มชูชีพนำร่องได้, ยานบินขับเคลื่อนขนาดเบามากเหมือนรถสามล้อ, เช่นเดียวกับเครื่องร่อนแขวน. ก่อนสิ้น ปี 1948, วิศวกรการบินอเมริกัน ฟรานซิส Rogallo ได้ประสบความสำเร็จในการประดิษฐ์เป็นครั้งแรกสำหรับ ว่าวที่มีปีกยืดหยุ่นที่เขาเรียกว่า' Flexi-kite'. สิทธิบัตรถูกยื่นขอในปี ค.ศ. 1948 และได้รับการอนุมัติในปี ค.ศ. 1951. ภรรยาของเขา เกอร์ทรูด Rogallo ยังได้ทำผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญกับการประดิษฐ์, ด้วยการเย็บผ้าเป็นขนาดที่จำเป็นโดยใช้อุปกรณ์ในครัวเรือน เช่นผ้าม่านห้องครัว. Rogallo เชื่อว่าปีกที่มีความยืดหยุ่นจะให้เสถียรภาพที่ดีกว่าพื้นผิวที่คงที่, นำไปสู่ ​​การกำจัดเสากระโดงแข็งในระหว่างเที่ยวบิน. ด้วยเหตุนี้ แนวคิด Rogallo จะเห็นเป็นตัวอย่างที่คลาสสิกของความบริสุทธิ์และมีความมีประสิทธิภาพในการบิน.[38][39] เลียร์เจ็ต
บิล และทีมของเขาได้นำโครงสร้างพื้นฐานของเครื่องบินขับไล่รุ่นนี้ มาปรับใช้เพื่อพัฒนาต่อเป็นอากาศยานส่วนบุคคล และได้ก่อตั้ง บริษัท Swiss American Aircraft Corporation ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ที่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ และใช้วิศวกรออกแบบชาวสวิสเซอร์แลนด์ เยอรมัน และอังกฤษ เป็นหลัก อากาศยานที่ออกแบบใหม่นี้ ในตอนแรกได้เรียกว่ารุ่น SAAC-23 โดยเรียกเล่นๆ กันว่า 'ทีน่า เจ็ต' ซึ่งมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวได้แก่ถังน้ำมันเชื้อเพลิงที่ยื่นออกมาจากลำตัวเครื่อง รวมทั้งระบบลงจอด ซึ่งแทบไม่ได้เปลี่ยนแปลงจากเครื่องบินขับไล่ซึ่งใช้เป็นต้นฉบับเลย ต่อมาในปีค.ศ. 1962 บริษัทได้ย้ายฐานการผลิตจากสวิสเซอร์แลนด์ไปยังวิชิทอ โดยมีสาเหตุมาจากความเอื้ออำนวยในการผลิตเครื่องบิน ต่อมาในปีค.ศ. 1963 โครงการประกอบเลียร์เจ็ตรุ่นแรกก็ได้เกิดขึ้นที่ฐานการผลิตใหม่แห่งนี้ และในปีต่อมา บริษัทก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Lear Jet Corporation เชฟโรเลต คอร์เวทท์
ในปี ค.ศ. 1953 เมื่อผู้บริหารของเจเนรัลมอเตอร์กำลังมองหาชื่อรถสปอร์ตเชฟโรเลตใหม่ ผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ไมรอน สก็อตต์ ได้แนะนำ "คอร์เวทท์" ตามชื่อเรือรบที่คล่องแคล่วขนาดเล็ก — และชื่อดังกล่าวได้รับการอนุมัติ รุ่นแรกคือรถเปิดประทุน ที่ได้รับการแนะนำในงานจีเอ็ม โมโตรามา ในปี ค.ศ. 1953 ในฐานะแนวคิดและสิบปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1963 ซึ่งเป็นยุคที่สอง ในรูปแบบรถคูเปและรถเปิดประทุน เดิมทีผลิตในฟลินท์ รัฐมิชิแกน และเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี จากนั้น คอร์เวทท์ได้รับการผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1981 ในโบว์ลิงกรีน รัฐเคนทักกี เมสเซอร์ชมิทท์ เบเอฟ 109
เมสเซอร์ชมิทท์ บีเอฟ 109 () เป็นเครื่องบินขับไล่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองของนาซีเยอรมนีออกแบบโดย วิลลี เมสเซอร์ชมิทท์และรอเบิร์ต ลุสเซอร์ ระหว่างต้นถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นเครื่องบินขับไล่สมัยใหม่แห่งยุคแท้จริงลำแรก ๆ 