จาโกโม บัลลา  เสียชีวิตที่เมืองไหน?
จาโกโม บัลลา
ในปี 1918 เขาได้รับให้จัดการแสดงผลงานเดี่ยวที่ Casa d' Arte Bragaglia ในโรม หลังจากนั้นในปี 1935 บัลลายังคงจัดแสดงงานของเขาทั้งในยุโรป และสหรัฐอเมริกา รวมทั้งเป็นสมาชิกของ อักกาเดเมียดีซันลูกา ในโรม เขาเสียชีวิต เมื่อ 1 มีนาคม 1958 ที่กรุงโรม [3]
พระไชยบูลย์ ธมฺมชโย
ประเทศมองโกเลีย เริ่มในปี พ.ศ. 2551 ล่าสุด จัดเมื่อปี พ.ศ. 2556 ณ สนามกีฬาแห่งชาติ เมืองหลวงอูลานบาตอร์ มีการนั่งสมาธิ จุดโคมประทีป และลอยโคมประทีป ถวายเป็นพุทธบูชา โดยได้รับความร่วมมือจากท่านลามะมุงจากัล แห่งองค์กรใจเปี่ยมสุข (Peaceful Mind Foundation), อาสาสมัครชาวมองโกเลียหลายร้อยคน และสมาชิกจากชมรมพุทธแห่งมองโกเลีย (IBS of Mongolia) จาก 30 มหาวิทยาลัย จำนวน 1,200 กว่าคน และสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ NTV - ถ่ายทอดสดตลอดพิธี มีผู้ร่วมงานก่า 10,000 คน[24] จาโกโม เลโอปาร์ดี
จาโกโม ตัลเดการ์โด ฟรันเชสโก ดี ซาเลส ซาเวรีโอ ปีเอโตร เลโอปาร์ดี (; 29 มิถุนายน ค.ศ. 1798 - 14 มิถุนายน ค.ศ. 1837) เป็นกวี นักเขียน นักปรัชญา และนักภาษาศาสตร์ชาวอิตาลี ผลงานของเขามีแนวคิดทางด้านประวัติศาสตร์และความเป็นจักรวาล ขณะเดียวกันก็มีความสวยงาม เมื่ออายุเพียง 17 ปีเขาได้เขียนเรื่อง "L'appressamento della morte" ซึ่งเป็นบทกวีเกี่ยวกับประสบการณ์แห่งความตาย อันเป็นสิ่งที่เลโอปาร์ดีเห็นว่าเป็นความสงบสบาย ยุคของผลงานสำคัญของเขาเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1818 จากผลงานเรื่อง "All'Italia and Sopra il monumento di Dante" ซึ่งโดดเด่นในแง่มุมเกี่ยวกับชีวิต ชากาซูลู
ชากาซูลู หรือสมเด็จพระราชาธิบดีชากาซูลู (บางครั้งสะกดว่าชาก้า พระบรมราชสมภพเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2324 เสด็จสวรรคตเมื่อประมาณ22 สิงหาคม พ.ศ. 2371) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรซูลู ซึ่งในปัจจุบันคือ แอฟริกาใต้ เขาเป็นคนสร้างให้ซูลูเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร เป็นที่เกรงกลัวของชาติตะวันตกมาก มีชื่อเสียงทางด้านการเดินทางไกลด้วยการวิ่งเร็ว 50 ไมล์ และเข้าโจมตีด้วยรูปขบวนที่น่ากลัว บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูริโย
บาร์โตโลเม เอสเตบัน มูริโย () รับศีลล้างบาปเมื่อ 1 มกราคม ค.ศ. 1618 ที่เซบิยา ประเทศสเปน และเสียชีวิตที่เซบิยาเช่นกันเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1682 เป็นจิตรกรสมัยศิลปะบาโรกคนสำค้ญของประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีความสำคัญในการเขียนภาพสีน้ำมัน แม้ว่ามูริโยจะมีชื่อเสียงในการเขียนภาพทางศาสนาแต่ก็ได้เขียนภาพชีวิตชาวบ้านทั้งผู้หญิงและเด็กร่วมสมัยไว้มาก เป็นภาพของเด็กขายดอกไม้ เด็กเกเร ขอทาน ซึ่งทำให้เราเห็นภาพชีวิตประจำวันในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 ลอเรนโซ วัลลา
ลอเรนโซ วัลลา (Lorenso; Laurentius Valla ค.ศ. 1406-1457) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวเมืองเนเปิลส์ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (Renaissance) ก่อนการปฏิรูปศาสนาของมาร์ติน ลูเทอร์ (Martin Luther ค.ศ. 1483-1546) ซึ่งการเขียนประวัติศาสตร์ในยุคนี้จะมีลักษณะวิพากษ์วิจารณ์มากขึ้น วัลลามีผลงานด้านประวัติศาสตร์หลายชิ้น ที่โดดเด่นและได่รับการกล่าวถึงมากที่สุดคือเรื่อง Discourse on the Forgery of the Alleged Danation of Constantine ซึ่งเขียนขึ้นใน ค.ศ. 1440 แดง ไบเล่
แดง ไบเล่ ได้เสียชีวิต ในปี พ.ศ. 2507 ด้วยวัยเพียง 24 ปี จากอุบัติเหตุรถชนที่ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ เนื่องจากแดงได้ไปเยี่ยมวัลภา ณ สงขลา แฟนสาว ซึ่งเป็นนักร้องที่โอเอซิส ไนต์คลับแห่งหนึ่งที่ย่านนั้น พร้อมกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเป็นนักเรียนซึ่งเพิ่งเดินทางกลับมาจากสหรัฐอเมริกา แล้วทั้งคู่ไปมีเรื่องกับผู้ที่มาเที่ยวอีกโต๊ะหนึ่ง เมื่อทั้ง 2 กลุ่มมีเรื่องกัน จึงออกไปตีรันกันในตรอกข้าง ๆ ไนต์คลับ เมื่อเรื่องเริ่มบานปลายขึ้นไปใหญ่ เพื่อนของแดงคนนี้ก็คว้าแขนแดงขึ้นรถสปอร์ตของตัวเองขับออกไป และได้ประสานงากับรถอีกคันที่วิ่งสวนมาด้วยความเร็ว ผลปรากฏว่าแดงกระเด็นออกมานอกรถ เสียชีวิตทันทีด้วยสภาพหัวกะโหลกยุบ ขณะที่เพื่อนคนนั้นกลับได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ปัจจุบันอัฐิของแดงและแม่บรรจุอยู่ที่วัดสระเกศ จาโกโม บัลลา
ผลงาน Pointillism จากศิลปินชาวอิตาลีที่เขานับถือ มีอิทธิพลต่องานของบัลลา และจากการชักชวนของ (ค.ศ.1868-1907) ที่บัลลาได้รู้จักในภายหลังเมื่อมายังกรุงโรม ได้ชักนำให้เขาเริ่มวาดภาพ "A Worker's Day" ในปี 1904 ซึ่งได้รับอิทธิพลด้านอื่นๆจากการที่เขาได้ไปปารีสในปี 1900 ผลกระทบสำคัญที่ตามมาจากการไปปารีสอาจเป็นการกระตุ้นความสนใจใน Impressionism โจมา แกมบัว
แกมบัวป้องกันแชมป์เฉพาะกาลได้ 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์จริงกับโนเอล อารามบูเล็ตเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้ครองแชมป์ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้เคอิทาโร โฮชิโน่ โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2543 หลังจากเสียแชมป์ แกมบัวขึ้นชกนอกรอบที่ฟิลิปปินส์ ชนะน็อค ปิ๊กมี่ เมืองชัยภูมิ ยก 5 และชนะน็อค สำราญศักดิ์ สิงห์มนัสศักดิ์ ยก 4 จากนั้นขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นเดิมกับโฮชิโน่อีกครั้งเมื่อ 29 มกราคม พ.ศ. 2545 ซึ่งแกมบัวเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้น แกมบัวขึ้นชิงแชมปืเงารุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ก็ทำได้แค่เสมอกับ ฮวนนิโต รูบิลลาร์ ต่อมา แกมบัวได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 10 มกราคม พ.ศ. 2547 แต่แกมบัวก็เป็นฝ่ายแพ้น็อคแค่ยก 2 เท่านั้น หลังจากนั้นการชกของแกมบัวก็แย่ลง ชกแพ้ตลอด หลังจากที่ชกแพ้คะแนนแองกี้ แองโกตา นักมวยจากอินโดนีเซียเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 แล้ว แกมบัวก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย อิชิกะวะ โกะเอะมง
อิชิกาวะ โกเอมง (คันจิ: 石川五右衛門, ฮิรางานะ: いしかわ ごえもん, "Ishikawa Goemon", พ.ศ. 2101 - พ.ศ. 2137) นักรบนินจาและจอมโจรที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ถูกประหารชีวิตหลังจากที่ลอบสังหารโทโยโตมิ ฮิเดโยชิไม่สำเร็จ โกเอมงถูกต้มในน้ำเดือดจนตายพร้อมกับลูกชาย โดยตำนานกล่าวไว้ว่าโกเอมงได้อุ้มลูกชายเหนือน้ำจนกระทั่งตัวตาย อ่างอาบน้ำที่มีรูปทรงกะทะในประเทศญี่ปุ่นได้ตั้งชื่อตามว่าโกเอมงบูโระ นากาโอกะ ชินตาโร
ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1867 นากาโอกะได้เดินทางไปยังที่ร้านโอมิยะในเมืองเกียวโตเพื่อพบกับซากาโมโตะ เรียวมะ ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันในห้องพักชั้น 2 ของร้าน ได้มีคนร้ายไม่ทราบฝ่ายเข้าจู่โจมและทำการลอบสังหาร (เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "คดีร้านโอมิยะ") เรียวมะเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ส่วนนากาโอกะบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในอีก 2 วันให้หลัง โดยที่เขาไม่ได้สติพอที่จะบอกชื่อคนที่เข้ามาทำร้ายพวกตนได้เลย สุสานของเขาตั้งอยู่ที่ศาลเจ้าเรียวเซ็งโงโกกุ ในเมืองเกียวโต โรเมโอและจูเลียต (โปรโคเฟียฟ)
โปรโกเฟียฟเริ่มประพันธ์บัลเลต์ชิ้นนี้จากคำแนะนำของ เอเดรียน ปิโอทรอฟสกี และเซอร์เก แรดลอฟ สำหรับจัดแสดงโดยคณะคิรอฟบัลเลต์ แล้วเสร็จเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1935 บัลเลต์ฉบับดั้งเดิมมีตอนจบแบบสุขนาฏกรรม สร้างความไม่พอใจให้กับนักแสดง และยืนยันให้เปลี่ยนตอนจบเป็นโศกนาฏกรรมเหมือนในบทประพันธ์ต้นฉบับ จัดแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละคร Mahen Theatre เชโกสโลวาเกีย เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1938  บามาโก
บามาโก () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศมาลี อยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ที่ริมฝั่งแม่น้ำไนเจอร์ ในอดีตเคยเป็นแหล่งผลิตและค้าทองคำให้กับอาณาจักรต่างๆ ที่อยู่รายรอบแม่น้ำไนเจอร์ แต่ปัจจุบันเป็นเมืองท่าริมแม่น้ำ ตลอดจนศูนย์กลางการขนส่งทางเรือและอุตสาหกรรมต่างๆ มีประชากรประมาณ 3,337,122 คน ฮาจิโก
ฮาจิโกตายลงในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ 1935 บริเวณถนนในชิบูยะ ซึ่งหลังจากฮาจิโกตาย ร่างของมันได้ถูกรักษาไว้ ต่อมาในปี ค.ศ. 2011 ร่างของฮาจิโกถูกชันสูตรที่มหาวิทยาลัยโตเกียวเกี่ยวกับสาเหตุการตาย ซึ่งพบว่ามีพยาธิที่ตับและหัวใจ และมีปัญหาที่ระบบทางเดินอาหาร 
ในปัจจุบันร่างของฮาจิโกถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติญี่ปุ่น ป้ายอนุสรณ์ของฮาจิโกตั้งอยู่ในสุสานอาโอยามะ แขวงมินาโตะ กรุงโตเกียว นอกจากนี้ ยังมีอนุสาวรีย์อยู่ที่หน้าสถานีรถไฟชิบูยะ ซึ่งเป็นจุดที่ฮาจิโกนั่งรอเจ้านาย เรือรบอวกาศยามาโตะ
เกล (Gale) เดิมทีเขาเป็นผู้บัญชาการกองพลกาแล๊กติก แต่เพราะการย้ายมาของโดเมลเขาจึงถูกลดขั้นลงเป็นรองผู้บัญชาการแทน ซึ่งเขาไม่พอใจอย่างมาก โดยเฉพาะท่าทางวางอำนาจของโดเมล ที่มาถึงก็ทำลายข้าวของเครื่องประดับของเขาและดูถูกเขาว่ามีรสนิยมแย่ที่สุดในกามิลัส ในยุทธการที่ดาวบูลาน เกลมิอาจทนเห็นโดเมลใช้ลูกน้องและฐานของเขาเป็นเครื่องสังเวยในการปราบยามาโตะได้จึงแอบแจ้งให้เดสเลอร์เข้าระงับโดเมลเสีย อันเป็นผลให้โดเมลถูกส่งขึ้นศาลทหาร แต่ถึงกระทั้นโดเมลก็ยังเลือกเขาเป็นผู้ช่วยในยุทธการที่จักรวาลสายรุ้ง และเสียชีวิตในปฏิบัติการพลีชีพพร้อมกับโดเมล จาโกโม ปุชชีนี
จาโกโม อันโตนีโอ โดเมนีโก มีเกเล เซกอนโด มารีอา ปุชชีนี ( 22 ธันวาคม พ.ศ. 2401 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467) เป็นคีตกวีชาวอิตาเลียน เกิดที่เมืองลูคคา ประเทศอิตาลี เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2401 (ค.ศ. 1858) เขาเป็นที่รู้จักในนามของ ปุชชินี และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในคีตกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 อุปรากรที่โด่งดังของเขาได้แก่เรื่อง "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" และ "ทอสก้า" จาโกโม บัลลา
ฉากยามค่ำคืนที่น่าประทับใจชื่อว่า "Work" ที่อยู่ในปีเดียวกันนั้น ยังคงความเป็นระเบียบและมีกฎของสถาปัตยกรรมมากกว่าในการจัดวางองค์ประกอบรวม ความเข้มสีที่เต็มไปด้วยสีที่ส่องแสงเรืองรองทำให้นึกถึงฟินเซนต์ ฟัน โคค และยังทำให้มีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก รูปแบบเรขาคณิตก็ชวนให้เห็นมุมมองที่หลากหลายของลักษณะภายนอก ซึ่งเป็นตัวกำหนดให้เกิดการดำรงอยู่ ถึงสิ่งก่อสร้างในเมือง และจังหวะของชีวิตการทำงาน Work จัดเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นแรกๆของภาพชุดฉากยามค่ำคืนซึ่งบรรลุถึงขั้นเป็นผลงานชิ้นเอกอันยอดเยี่ยมของ ค.ศ.1914 อีกทั้งบัลลายังมีความสนใจในเพลงโรแมนติกที่แต่งเพื่อใช้กับเปียโนซึ่งอาจเกิดจากการทดลองของพ่อของเขาในการใช้เทคนิคถ่ายภาพกลางคืน รัฐปวยบลา
รัฐปวยบลา () เป็นรัฐของประเทศเม็กซิโก ทางทิศใต้ตอนกลางของประเทศ ติดกับเม็กซิโกซิตีทางตะวันออก รัฐยังติดกับรัฐเวรากรูซ ทางตะวันออก ติดกับรัฐอีดัลโก รัฐเม็กซิโก รัฐตลัซกาลา และรัฐมอเรโลส ทางตะวันตก และติดกับรัฐเกร์เรโรและรัฐวาฮากา ทางทิศใต้ เมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองปวยบลา และเมืองเตอัวกัน (Tehuacan) เมืองหลวงของรัฐคือเมืองปวยบลา ปานโช วิลลา
วิลลาชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายครั้ง และไม่เคยประกาศสละตำแหน่งจนกระทั่งเสียชีวิตในอีกสองปีต่อมา วิลลาเดินทางกลับมะนิลาอย่างวีรบุรุษเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2467 มีการเดินขบวนพาเหรดและมีการรับรองในพระราชวังมาลากาญัน เขาได้กลับไปยังบ้านเกิดในอีโลอีโลและเนกรอสด้วย ก่อนจะกลับไปสหรัฐ วิลลาได้ชกป้องกันตำแหน่งที่มะนิลาครั้งหนึ่งด้วย แต่ไม่มีใครคาดคิดมาด่อนว่าจะเป็นชัยชนะครั้งสุดท้ายของวิลลา ฟริดา กาโล
ฟริดาเจ็บกระเสาะกระแสะในช่วงหลายปีหลังและเกิดเนื้อตายที่ขา ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ไม่มีการชันสูตรศพ และมีคำเล่าลือว่าเธอฆ่าตัวตาย เพราะก่อนหน้าการตายไม่กี่วัน ฟริดาเขียนอนุทินว่า "ฉันหวังว่าทางออกนั้นคงน่ายินดี ฉันหวังว่าคงไม่ต้องกลับมา" วิกตอร์ อูโก
วิกตอร์ อูโก ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1885 รวมอายุได้ 83 ปี ยังความเศร้าโศกอย่างใหญ่หลวงต่อชนทั้งชาติ เขามิได้เป็นเพียงเสาหลักทางวรรณกรรมของฝรั่งเศส แต่ยังได้รับยกย่องจากนานาชาติในฐานะรัฐบุรุษผู้มีบทบาทสำคัญในการก่อร่างสร้างสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 และนำประชาธิปไตยมาสู่ฝรั่งเศส ประชาชนกว่า 2 ล้านคนได้เข้าร่วมพิธีศพของเขาในกรุงปารีส[8] ตั้งแต่ประตูชัยไปจนถึงแพนธีออน อันเป็นสถานที่ฝังศพของเขา โดยใช้ที่ฝังศพร่วมกันกับ Alexandre Dumas และ Émile Zola ดราก้อนบอล Z
พวกคุริลินต่างสิ้นหวังที่พรรคพวกค่อยๆตายไปทีละคนและตะโกนร่ำร้องถึงโกคู เบจิต้าจึงเกิดสงสัยว่าโกคูที่พวกคุริรินพูดถึงอยู่นั้นคือ"คาคาล็อต" จึงให้เวลารอโกคูอีก 3 ชั่วโมงซึ่งโกคูก็มาไม่ทันแต่ก็เร่งมาจนถึงสุดทางของถนนงูและได้พบพระเจ้าจึงพามาที่โลก โกคูรีบไปยังจุดที่พรรคพวกกับชาวไซย่าต่อสู้กันอยู่โดยได้รับถั่ววิเศษจากท่านคารินและรีบมาด้วยเมฆวิเศษ อีกด้านหนึ่งการต่อสู้ก็เริ่มอีกครั้งทีนี้เป็นทางฝ่ายของพิคโกโร่บ้างที่วางแผนบุกเข้าใส่โดยเลือกโจมตีที่หางซึ่งเป็นจุดอ่อนของชาวไซย่า แต่มันกลับไมได้ช่วยอะไรเลยเพราะนัปป้าสามารถเอาชนะจุดอ่อนนี้ได้แล้ว พิคโกโร่จึงถูกเล่นงานจนหมอบ เหลือแต่คุริลินกับโกฮังที่ต้องรับมือกับนัปป้าที่แข็งแกร่งอย่างยากลำบาก จนกระทั่งคุริลินที่ทำท่าจะเพลี่ยงพล้ำ พิคโกโร่ก็ฟื้นมาช่วยได้ทันเวลาคุริรินจึงรอดอย่างหวุดหวิด พวกพิคโกโร่ต่างเริ่มมีความหวังที่รับรู้ได้ถึงการมาของโกคู พวกชาวไซย่าก็รับรู้ผ่านทางสเคาเตอร์จึงคิดจะรีบเผด็จศึกเพราะคิดว่ารับมือพวกโกคูทั้งหมดคงไม่ไหวแน่ แต่แล้วด้วยความขาดสติของโกฮังจึงเล่นงานนัปป้า นัปป้าโกรธจัดจึงโจมตีใส่โกฮัง พิคโกโร่ต้องสละชีวิตเพื่อช่วยโกฮังไว้ ก่อนตายพิกโกโร่ได้เผยถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่กับโกฮังนั้นเป็นความผูกพันอันแสนวิเศษ การตายของพิกโกโร่มีผลให้พระเจ้าต้องตายไปรวมถึงดราก้อนบอลก็หายไปด้วย ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปมากกว่านี้ โกคูก็ปรากฏตัวมาช่วยไว้ได้ทันเวลาแต่ก็ต้องสูญเสียเพื่อนไปถึง 4 คน ทำให้โกคูโกรธจัดและเริ่มชำระหนี้แค้นกับนัปป้า โดยพลังต่อสู้ของโกคูเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัดทำให้นัปป้าหมดทางสู้จึงกลับไปโจมตีพวกคุริลินแทน โกคูจึงต้องใช้ "หมัดไคโอ"(หมัดจอมเทพ) ท่าไม้ตายใหม่ที่ฝึกมาจากท่านไคโอเล่นงานนัปป้าจนสะบักสะบอม เบจิต้าเริ่มไม่พอใจที่โกคูสามารถเพิ่มพลังได้มากกว่าที่ตนคาดไว้จึงกำจัดนัปป้าเพราะหมดประโยชน์แล้ว มิตสึโกะ อาโอยามะ
มิตสึโกะ เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ที่ประเทศออสเตรีย โดยที่เธอมิเคยหวนกลับไปญี่ปุ่นเลย ร่างของเธอถูกฝังในป่าช้าฮีตซิงเงอร์ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย จาโกโม กาซาโนวา
จาโกโม จีโรลาโม กาซาโนวา (; 2 เมษายน ค.ศ. 1725 ในเมือง เวนิส ประเทศอิตาลี – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1798 ในเมืองดุกซ์ แคว้นโบฮีเมีย) เป็นนักเขียน นักผจญภัย และนักนิยมสตรี (womanizer) ผู้มีชื่อเสียง ชาวเวียนนา เขาเป็นที่รู้จักโดยทั่วไป จากความสามารถในลักลอบเป็นชู้และเอาชนะหัวใจหญิงสาวจำนวนมาก จากหนังสืออัตชีวประวัติของเขา "Histoire de ma vie" ("ประวัติชีวิตของข้าพเจ้า") ถือเป็นแหล่งข้อมูลที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งที่จะบอกถึงธรรมเนียมและบรรทัดฐานของชีวิตสังคมฝรั่งเศสในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเขาหลับนอนกับสตรีมานับ 112 คน (เฉพาะที่บันทึกไว้) จาโกโม บัลลา
ผลงานศิลปะของบัลลา แสดงถึงลักษณะที่พัฒนาการอย่างต่อเนื่อง ในระยะแรกของฟิวเจอร์ริสม์ บัลลานิยามถึง "Dynamism" ว่าเป็นการจับความเคลื่อนไหวทางกายภาพลงในภาพวาด ขณะเดียวกันเขาก็ได้พัฒนาแบบแผนของแสงและสีที่หลากหลายในรูปแบบของช่วงนี้ ต่อมาในปี 1915 บัลลาได้ค้นพบคุณสมบัติของพลาสติกที่ขยายตัวยืดหดได้ในรูปแบบต่างๆ ซึ่งสะท้อนทฤษฎีที่เป็นสากลของฟิวเจอร์ริสมฺในเรื่องพลังงาน นอกจากนี้เขายังตีความภาพของเขาว่า ได้เข้าใกล้สู่การประยุกต์งานหัตถกรรม หลวงปู่ขาว อนาลโย
หลวงปู่ขาวมรณภาพในวันจันทร์ที่ 16 พฤษภาคม 2526 อายุ 95 ปี 64 พรรษา โดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงรับไว้เป็นศพในพระบรมราชานุเคราะห์โดยตลอดตั้งบำเพ็ญพระราชกุศล 7 วัน พระราชทานโกศโถฉัตรเบญจาตั้งประดับ และพระราชทานเพลิงศพวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2527 ในวันพระราชทานเพลิงศพหลวงปู่ขาว พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จพระราชดำเนินมาเป็นองค์ประธาน พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้า สิริกิต์ พระบรมราชินีนาถ และ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี นั้น ปรากฏว่า วัดถ้ำกลองเพล ซึ่งมีอาณาบริเวณหลายพันไร่กลับคับแคบไปถนัดใจ ประชาชนจากทั่วทุกสารทิศหลั่งไหลกันมาถวายสักการะสรีระร่างของท่านนับเป็น จำนวนแสนคน นับเป็นประวัติการณ์สูงสุดของประเทศทีเดียว ฌูอัน มิโร
ฌูอัน มิโรเป็นศิลปินชาวสเปนคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จมาก เขามีอายุยืนถึง 90 ปี ในปี พ.ศ. 2526 สุขภาพของเขาทรุดลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ที่ปัลมา ร่างที่ไร้วิญญาณของเขาได้ถูกเผาที่บาร์เซโลนาแผ่นดินเกิดของเขานั่นเอง พระครูโศภณธรรมาภรณ์ (จูม โชติโก)
พ.ศ. 2478 กลับมาปิดสอนบาลีและนักธรรมวัดเวฬุวัน อ่าเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี ผลงานที่ท่านได้บากบั่นทุ่มเทให้กับการศึกษาที่สำนักเรียนวัดเวฬุวัน จนศิษย์สำนักเรียนวัดเวฬุวันได้ไปตั้งสำนักเรียนหรือเป็นพระสังฆาธิการเป็นจำนวนมาก อาทิเช่นบั้นปลายแห่งชีวิตของพระครูโศภนธรรมาภรณ์ ได้หันมาบำเพ็ญวิปัสสนากัมมัฏฐานอย่างจริงจัง โดยให้สร้างกุฏิกลางน้ำหลังเล็ก ๆ ขึ้นหนึ่งหลังที่หนองสวน เพื่อเป็นที่พำนักและปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ท่านอาศัยจำพรรษาที่กุฏิหลังเล็กกลางน้ำมาตลอด จนกระทั่งมรณภาพด้วยโรคชราในปี พ.ศ. 2530 รวมอายุได้ 89 ปี 68 พรรษา จาโกโม บัลลา
บัลลามีความคิดริเริ่มที่จะทดลองสร้างงานแบบอื่นๆ ในช่วงราว ค.ศ.1914 ได้สร้างประติมากรรมแบบนามธรรม ผลงานหลักที่สำคัญคือ Boccioni's Fist,1915 การสังเคราะห์พลังงานที่แลผิดมนุษย์ให้อยู่ในรูปเส้นพลังงานเหมือนการปล่อยหมัดของบอชโชนี แสดงออกมาโดยใช้สีแดง และรับเอาการวาดเส้น โดยเป็นสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวแบบฟิวเจอริสม์[6] จาเซน โซโล
ในปีที่ 40 หลังยุทธการยาวิน ดาร์ธ เคดัสเข้าประลองกระบี่แสงกับไจนา โซโล และได้ส่งเสียงกรีดร้องผ่านพลัง เตือนเทเนล คาให้ดูแลอัลลานาบุตรสาวก่อนที่ตนเองจะถูกไจนาสังหาร หลังจากดาร์ธ เคดัสเสียชีวิตลงแล้ว ไจนาตระหนักว่าจาเซนได้ปฏิบัติภารกิจของตนเองสำเร็จ เขาได้นำสันติมาสู่กาแลกซีโดยแลกกับชีวิตของตัวเอง นอกจากนั้นแล้วไจนายังเชื่ออีกด้วยว่าดาร์ธ เคดัส ได้กลับคืนมาเป็นจาเซน โซโลอีกครั้ง ก่อนที่จะเสียชีวิตลง ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ค.ศ. 1918 ราชวงศ์โรมานอฟถูกสังหารที่ยีคาเทอรินเบิร์ก[27] เอมี่เชื่อว่าอาจเป็นมาดริกัลที่สังหารราชวงศ์[26] ห้องอำพันซึ่งของราชวงศ์เดิมอยู่ที่วังแคเธอรีน หมู่บ้านซาร์สโกเย่ เซโล่ถูกย้ายไปยังโบสถ์ปีเตอร์แอนด์พอล เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก แต่ลูเซี่ยนมีอิทธิพล พวกเขาย้ายมันกลับมาที่ยีคาเทอรินเบิร์ก ในสุสานที่ราชวงศ์ถูกสังหาร ต่อมาจึงมีการสร้างโบสถ์แห่งพระโลหิต (English: Church on the Blood) บนนั้น ภายในห้องอำพันเก็บเอกสารของลูเซี่ยนเอาไว้ส่วนหนึ่ง และคำไขปริศนาที่ลูเซี่ยนเก็บไว้เป็นความลับ คือ อำพันหลอมละลาย 1 กรัม[28] จาโกโม บัลลา
บัลลาได้ประยุกต์เข้ากับหลักวิทยาศาสตร์ที่เขาสนใจ ในการจำแนกแยกแยะการเคลื่อนไหวและแสงในการวาดภาพ ของ และ ของ ซึ่งเป็นสมาชิกของฟิวเจอริสท์ สร้างแรงบันดาลใจให้บัลลาหลายหลายรูปแบบ การทดลองของบัลลากับสีและแสง ในทางตรงกันข้าม เป็นการหันกลับไปสู่ French Post-Impressionism ในบางโอกาสก็ได้แสดงผลงานในงานนิทรรศการระดับโลก ซึ่งนำไปสู่การเกี่ยวโยงกับ ของ ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา และ แญมอดลิน
เดิมทีเป็นส่วนหนึ่งของดัชชีแห่งออปอแล หลังจากการสิ้นพระชนม์ของดยุกบอลกอที่ 1 เมืองแญมอดลินได้กลายเป็นเมืองหลวงของดัชชีแห่งออปอแล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1313-1382 จาโกโม บัลลา
จาโกโม บัลลา (Italian: Giacomo Balla) ศิลปินชาวอิตาลี ซึ่งถือได้ว่าเป็นจิตรกรที่สำคัญที่สุดของลัทธิฟิวเจอริสม์คนหนึ่ง เป็นผู้สร้างสรรค์ผลงานที่หลากหลาย ทั้งงานจิตรกรรม ประติมากรรม การออกแบบ ที่มีบทบาทอย่างมาก อีกทั้งมีช่วงเวลาการทำงานตามแนวทางฟิวเจอริสม์ยาวนานที่สุด จามาล อุดดีน อัล-อัฟกานี
จากนั้นจามาลได้ไปเผยแพร่ศาสนาในอียิปต์ ซึ่งความเชื่อของเขาได้รับความนิยมมาก แต่ในที่สุด เขาถูกขับออกจากอียิปต์เพราะเข้าไปเกี่ยวข้องกับการเมือง โดยสนับสนุนให้ข้าหลวงอิสมาอีลสละบัลลังก์ให้เตาฟีก บุตรชาย และสนับสนุนให้ชาวอียิปต์ต่อต้านตะวันตก เมื่ออกจากอียิปต์เขาเดินทางไปยังไฮเดอราบาดและเขียนบทความโจมตีเซอร์ไซยิด อาหมัด ข่านที่นิยมอังกฤษ เขาจึงถูกจำคุกที่กัลกัตตา เมื่อพ้นโทษจึงเดินทางไปปารีสและออกหนังสือพิมพ์ต่อต้านอังกฤษ ภายหลังได้เดินทางไปรัสเซียและอิหร่าน แต่ก็ถูกปฏิเสธจากรัฐบาลเหล่านี้ จามาลจึงตั้งองค์กรลับและออกใบปลิวต่อต้านรัฐบาลที่ยอมให้สัมปทานแก่ตะวันตก
ในบั้นปลายชีวิต เขาได้เดินทางไปยังออตโตมานใน พ.ศ. 2435 เพื่อพบกับสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ในระยะแรก สุลต่านสนับสนุนเขา แต่ภายหลังเมื่อสุลต่านพบว่าจามาลไม่ได้จงรักภักดีต่อพระองค์อย่างแท้จริงจึงสั่งกักบริเวณจนเขาถึงแก่กรรมด้วยโรคมะเร็งเมื่อ 9 มีนาคม พ.ศ. 2439 แม้ว่าจามาลจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเกลี้ยกล่อมผู้นำมุสลิมต่างๆต่อต้านตะวันตกแต่ไม่สำเร็จ แต่คนรุ่นต่อมาได้นำความคิดของเขามาใช้จนเกิดเป็นขบวนการภราดรภาพอิสลามในอียิปต์ จาโกโม บัลลา
หมวดหมู่:บุคคลจากตูริน หมวดหมู่:จิตรกรชาวอิตาลี ฟูกูโอกะ (เมือง)
กุบไล ข่านแห่งจักรวรรดิมองโกล (ราชวงศ์หยวน) ได้เพ่งเล็งและสนใจในเกาะญี่ปุ่นที่เป็นประเทศปิด พระองค์เริ่มเตรียมการในปี ค.ศ. 1266 ทรงดำริว่าญี่ปุ่นไม่มีประสบการณ์ต่อโลกภายนอก จึงได้ส่งคณะราชทูตไปยังญี่ปุ่นเพื่อให้ยอมรับอำนาจของมองโกล ญี่ปุ่นขณะนั้นปกครองโดยตระกูลโฮโจ ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนแห่งรัฐบาลโชกุนคามากูระ โดยโฮโจได้ปฏิเสธกลับไป กุบไลข่านส่งคณะราชทูตกลับไปอีกครั้งในปี 1268 ซึ่งครั้งนี้ โฮโจได้ปฏิเสธและประหารคณะราชทูต ดาดา
ขณะนั้น เมืองซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นแหล่งรวมคนที่หลบหนีและถูกบีบคั้นทางสังคมจากประเทศต่าง ๆ เพราะสวิตเซอร์แลนด์นั้นถูกกำหนดให้เป็นประเทศที่เป็นกลางทางสงคราม ที่เมืองซูริกนี้เอง มีร้านเครื่องดื่มร้านหนึ่งชื่อว่า คาบาเรต์ วอลแตร์ (Cabaret Voltaire) ซึ่งมีความสำคัญในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของการเริ่มต้น "ดาดา" เมื่อราวเดือนกุมภาพันธ์ 1916 เพราะเป็นแหล่งชุมนุมรวมตัวของศิลปินและกวีที่มาพบปะพูดคุยกัน โดยมี ฮิวโก บอลล์ นักประพันธ์ชาวเยอรมันผู้ลี้ภัยคนหนึ่งเป็นเจ้าของกิจการ ซึ่งเขาได้จัดสถานที่แห่งนี้ให้เป็นแหล่งชุมนุมสำหรับการปรับปรุงพัฒนาศีลธรรม วัฒนธรรม และคุณค่าทางสังคมที่สูญเสียเพราะสงครามขึ้นใหม่ และเมื่อปี 1927 บอลล์เสียชีวิตลง เขาได้รับการยกย่องให้เป็นดุจนักบุญทางศาสนาประจำเมืองอีกด้วย และถึงแม้ว่าผลงานของกลุ่มดาดาส่วนใหญ่จะล้อเลียนเสียดสีสังคม ทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องน่าขำ จุดประสงค์หนึ่งก็เพื่อเตือนให้ผู้คนตระหนักถึงผลลัพธ์ของการทำสงคราม แต่ก็มีกลุ่มดาดาที่รวมเอาศาสนาเข้ามาจับกับงานศิลปะ และก็มีกลุ่มของดาดาต่อต้านดาดาที่เอาศิลปะทางโลกมาต่อต้านเรื่องของศาสนา สำหรับหลายคนอาจมองว่า ดาดาไม่ได้เป็นงานประวัติศาสตร์ศิลปะในช่วงศตวรรษที่ 20 แต่มองว่าดาดาเป็นงานศิลปะสมัยใหม่ เจ้าหญิงเปาลาแห่งบราซิล
หลังจากพระราชมารดาสิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงเปาลากับพระอนุชาและพระภคินีทรงได้รับการอภิบาลจากทาส, แม่นมและรัฐบุรุษผู้ซึ่งจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงแต่งตั้งให้มาอภิบาลพระราชโอรสและพระราชธิดาของพระองค์ เจ้าหญิงเปาลากับพระอนุชาและพระภคินีได้รับการเสนอเมื่อพระราชบิดาทรงอภิเษกสมรสครั้งที่สองกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก ซึ่งท้ายที่สุดพระนางจะกลายเป็นเหมือนพระมารดาของพระราชโอรสธิดาที่ประสูติแต่พระมเหสีองค์แรก หลังจากพระราชบิดาสละราชบัลลังก์และจากไป พระราชโอรสธิดาทรงถูกทิ้งตามลำพังในบราซิล โดยพระราชบิดาทรงพาพระนางอเมลีไปกับพระองค์ด้วย ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดาร่วมกันหนึ่งพระองค์ระหว่างเดินทาง เจ้าหญิงเปาลาทรงเริ่มประชวรหนักในปลายปีพ.ศ. 2375 และสิ้นพระชนม์ในต้นปีพ.ศ. 2376 ขณะมีพระชนมายุ 9 พรรษา พระนางได้รับการฝังตามคำขอของพระราชบิดา ให้ฝังพระศพที่รีโอเดจาเนโร จาโกโม บัลลา
ภาพวาดนี้ยังเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของความสนใจในปรากฏการณ์ทางธรรมชาติของบัลลา ซึ่งเป็นแบบฉบับของเขาในช่วงแรกของฟิวเจอริสม์ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาวิเคราะห์อย่างจริงจังเกี่ยวกับวิธีการเคลื่อนไหวในส่วนต่างๆ เช่น ท่าเดินของสุนัข หรือการเคลื่อนที่อันรวดเร็วของรถยนต์ และใน "Iridescent Interpenetrations" ปี 1912-13 เขาได้คิดค้นระบบของลำดับแถบสี สำหรับใน "Mercury Passing Brfore the Sun as Seen Through a Telescope" ความเป็นสากลของการเคลื่อนไหวเป็นหัวใจสำคัญของฟิวเจอริสม์ ที่รวมกันกับการแสดงสัญลักษณ์จักรวาลวิทยา ดวงอาทิตย์และดาวพุธปรากฏเป็นแผ่นรูปดาว ประสานกันเป็นกลุ่มดาวด้วยสีและรูปร่าง บัลลาได้ย่นย่อปรากฏการณ์ของคราสที่เป็นการมองเห็นดาราศาสตร์จากธรรมชาติ รูปทรงเรขาคณิตต้นแบบพื้นฐานสะท้อนในรูปทรงวงกลม โค้ง หมุนวน และพื้นผิวแนวระนาบ พลังที่เป็นปัจจัยจากธรรมชาติที่ปรากฏจากสนามพลังผลิตโดยองค์ประกอบเหล่านี้อย่างเป็นทางการ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การหมุนวน ที่เป็นกระบวนการเคลื่อนที่ และการแทรกซึมเข้าด้วยกัน บาร์โทโลมิโอ อัมมานาติ
อัมมานาติมีความเชี่ยวชาญทางด้านสถาปัตยกรรมมากกว่าการปั้น เขาได้ออกแบบอาคารหลายหลังในกรุงโรม รวมทั้งวิลลากิอูลีอา (Villa Giulia) ซึ่งปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ โดยเป็นการทำงานร่วมกับวิกโนล่า (Vignola) และจิออจิโอ วาซารี (Vasari) นอกจากนี้ยังมีงานต่าง ๆ ใน เมืองลูกา (Lucca) และฟลอเรนซ์ (Florence) อัมมานาติเป็นผู้ทำการก่อสร้างปาลาโซปิตติ (Palazzo Pitti) จนเสร็จสมบูรณ์ (1558-1570) โดยให้ความเคารพต่อแนวทางการออกแบบของบรูเนลเลสกิที่ทิ้งเอาไว้ นิกกีและเปาลู
ในวันที่ 72 บนเกาะ นิกกีและเปาลูเดินทางไปเสี่ยงภัยร่วมกับล็อก ไปยังสถานีไข่มุก โดยหวังที่จะติดต่อกับกลุ่ม "คนอื่น" เปาลูกลับมายังห้องส้วมเพื่อเอาเพชรที่ซ่อนไว้คืน โดยซ่อนไว้ในกางเกงใน แต่หลังออกจากสถานี มิสเตอร์เอโคก็เสียชีวิตและได้ฝังไว้ไม่ไกลจากสถานีไข่มุก ต่อมาในวันที่ 81 หลังเครื่องบินตก นิกกีรู้ว่าเปาลูซ่อนเพชรไว้ ทำให้เธอโกรธมาก เธอได้ปล่อยแมงมุมพิษให้กัดเปาลู เป็นผลให้เขาเป็นอัมพาต 8 ชั่วโมง แต่ขณะที่อยู่ในภาวะอัมพาต เปาลูบอกว่าที่เขาไม่บอกเรื่องเพชรกับเธอเพราะคิดว่าถ้าเธอได้เพชร เธอจะทิ้งเขาไป แต่ด้วยความตกใจ ทำให้เธอฆ่าแมงมุงพิษ ซึ่งศพของแมงมุมพิษทำให้เป็นเหยื่อล่อแมงมุมพิษตัวอื่นด้วย ท้ายสุดแมงมุมพิษก็กัดนิกกี ทำให้เธออยู่ในภาวะอัมพาตชั่วคราวเช่นกัน ทั้งคู่ถูกเข้าใจผิดว่าตายแล้ว หลังจากนั้น เจมส์ "ซอว์เยอร์" ฟอร์ด และฮูโก "เฮอร์เลย์" เรเยส ช่วยกันฝังทั้งคู่ และได้โยนเพชรลงไปในหลุมด้วย โดยที่พวกเขาคิดว่าเพชรไม่มีค่าอะไรบนเกาะแห่งนี้ ในเวลาต่อมา ไมลส์ สเตราเม คนทรงที่สามารถรู้ความคิดของคนที่ตาย สามารถบอกได้เกี่ยวกับเพชรนี้ มุนซาร์รัต กาบัลเย
เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2555 กาบัลเยได้เจ็บป่วยทรมานจาก เยคาเตรินบุร์ก ในระหว่างการทัวร์ในรัสเซียและเธอถูกย้ายไปที่โรงพยาบาล เดอ ลา ซานตา ซเรยู ใน เซ็นต์ เปาโล ในบาร์เซโลนา ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2561 เธอได้เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลในบาร์เซโลนา ต่อมากาบัลเยได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2561 อายุ 85 ปี ด้วยโรคติดเชื้อถุงน้ำดี ฮิวโก บอล
ฮิวโก บอล (; 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1886 – 14 กันยายน ค.ศ. 1927) เป็นนักเขียนและกวีชาวเยอรมัน เกิดในครอบครัวคาทอลิกที่เมืองเพอร์มาเซนส์ บอลเรียนด้านสังคมวิทยาและปรัชญาที่มหาวิทยาลัยมิวนิกและมหาวิทยาลัยไฮเดลแบร์ก ในปี ค.ศ. 1910 บอลย้ายไปเบอร์ลินเพื่อร่วมงานกับแมกซ์ ไรน์ฮาดต์ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวออสเตรีย ในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บอลอาสาอยู่หน่วยแพทย์แต่ถูกปฏิเสธ ต่อมาเขาเดินทางไปที่ซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์กับเอมมี เฮนนิงส์ นักแสดงคาบาเรต์และกวี ซึ่งเขาแต่งงานด้วยในปี ค.ศ. 1920 ที่นั่นบอลยังคงสนใจในแนวคิดอนาธิปไตยและผลงานของมีฮาอิล บาคูนิน ในปี ค.ศ. 1916 บอลออกแถลงการณ์ดาดาและร่วมกับเฮนนิงส์ก่อตั้งคาบาเรต์วอลแตร์ ซึ่งเป็นแหล่งเผยแพร่ผลงานแนวดาดา บอลเข้าร่วมกับแนวคิดดาดาอยู่สองปีก่อนจะเกษียณตัวเองไปใช้ชีวิตอยู่ที่รัฐทีชีโน ทางตอนใต้ของสวิตเซอร์แลนด์ บอลเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหารในปี ค.ศ. 1927 นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
นิคโคโล มาเคียเวลลี (อังกฤษ:Niccolo Machiavelli) หรือ นิคโคโล ดี แบร์นาโด เดย์ มาเคียเวลลี (อิตาลี:Niccolò di Bernardo dei Machiavelli) เกิดเมื่อ 3 พฤษภาคม ค.ศ.1469 ที่เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี บิดาของมาเคียเวลลี คือ เบอร์นาโด มาเคียเวลลี มีอาชีพเป็นทนายความและสนใจการศึกษาด้านมนุษยศาสตร์ ส่วนมารดา คือ บาร์โรโลเนีย เพลลี ว่ากันว่าเป็นกวีทางศาสนา นิคโคโล มาเคียเวลลี เริ่มเรียนหนังสือเมื่ออายุ 7 ปี โดยศึกษาเกี่ยวกับภาษาลาตินเป็นพื้นฐาน เมื่ออายุได้ 12 ปี ได้ศึกษากับอาจารย์ที่มีชื่อเสียงคือ เปาโล ดารอนซิกลีโอนี (Pao Daroniglioni) และได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฟลอเรนซ์ ซึ่งได้พบอาจารย์ที่มีอิทธิพลต่อ นิคโดโล มาเคียเวลลีเป็นอย่างมาก นั่นก็คือ มาร์เซลโล อเดรียนี (Marcello Adriani) ซึ่งเป็นอาจารย์ที่สอนวิชาคลาสสิคที่มหาวิทยาลัยฟลอเรนซ์ ต่อมาอาจารย์ท่านนี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่ในเมืองฟลอเรนซ์ 
นิคโคโล มาเคียเวลลี ได้เริ่มเข้ารับราชการครั้งแรกในช่วงเดือน มิถุนายน ค.ศ.1498 ในตำแหน่งเลขานุการฝ่ายการทูตแห่งมหาชนรัฐฟลอเรนซ์ ขณะนั้น มาเคียเวลลี อายุได้ 19 ปี และได้ดำรงตำแหน่งนี้เป็นนระยะเวลา 14 ปี ซึ่งทำให้มาเคียเวลลีได้เดนทางไปสังเกตการณ์ทางการทูตทั้งภายในและภายนอกประเทศอิตาลี โดยมาเคียเลลีได้มีโอกาสพบกับบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลทางการเมืองหลายท่านทำให้มีโอกาสได้พบกับ ซีซาร์ บอร์เจีย (Cesare Borgia)ในปี ค.ศ.1502 ผู้นำทัพเข้ายึดดินแดนของสันตะปาปาอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจใดๆทั้งสิ้น ทำให้มาเคียเวลลีประทับใจท่านซ๊ซาร์ บอร์เจีย เป็นอย่างมากซึ่งเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจที่สำคัญในการเขียน The Prince หรือ เจ้าผู้ปกครอง (โดยเฉพาะบทที่7) นอกจากนั้นยังมีโฮกาสได้พบกับสันตะปาปาจูเลียสที่2 เมื่อ ค.ศ.1506 และจักรพรรดิแมกซิมิเลียน เมื่อ ค.ศ.1507 
นิคโคโล มาเคียเวลลี ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเลขานุการของคณะกรรมการทั้งเก้าของกองทหารแห่งชาติในปี ค.ศ.1506 สามารถจัดตั้งกองทหารดังกล่าวสำเร็จในปี ค.ศ.1509 เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้มาเคียเวลลีมีอิทธิพลและสามารถทำให้ประชาชนในเมืองฟลอเรนซ์ยอมรับในตัวมาเคียเวลลีมากยิ่งขึ้น ในปี ค.ศ.1510 เกิดการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ทางการเมืองทำให้เมืองฟลอเรนซ์ทำให้เมืองฟลอเรนซ์กลับไปอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลเมดิซีอีกครั้ง(ซึ่งตระกูลเมดิซีเคยมีอำนาจในเมืองฟลอเรนซ์มาตั้งแต่ปี ค.ศ.1432)มาเคียเวลลีถูกปลดออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 15 พฤศจิการยน ค.ศ.1512 ขณะนั้นมาเคียเวลลีอายุ 43 ปี แต่ความโชคร้ายไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้นเพราะต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ.1513 มาเคียเวลลีถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการโค่นล้มอำนาจของตระกูลเมดิซีที่ถูกจับได้ ทำให้ถูกจับกุมและโดนทรมาน แต่เพราะมาเคียเวลลีไม่ได้กระทำผิดตามที่ถูกกล่าวหาจึงได้รับอิสรภาพเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ.1513 ตามประกาศนิรโทษกรรม หลังจากนั้นมาเคียเวลลีได้ย้ายไปอยู่ชนบทพร้อมภรรยาและบุตรอีก 6 คน ที่เซนท์แอนเดรีย (Sant Andrea)ในแปร์กูสซีนา ห่างไปทางตอนใต้ของเมืองฟลอเรนซ์ 7 ไมล์ และได้อุทิศตัวเองเพื่อการศึกษาและการเขียนตำราทางการเมือง ซึ่งผลงานเหล่านั้นได้สร้างชื่อเสียงให้มาเคียเวลลีไม่ว่าจะเป็น บทความวิชาการ ร้อยแก้วร้อยกรอง หรือบทละครต่างๆ เช่น เจ้าผู้ปกครอง (The Prince) จนเมื่อปี ค.ศ.1520 มาเคียเวลลีได้รับบัญชาจากคาร์ดินัล กุยลิโอ้ เดอ เมดิซ๊ ให้เขียนประวัติของนครฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ.1525 ได้กลับเข้ามาวงการของการเมืองอีกครั้งเป็นระยะเวลาสั้น ในปี ค.ศ.1526 ได้เป็นประธานคณะกรรมการส่วนท้องถิ่นและมาเคียเวลลีได้มีโอกาสไปปฏิบัติการทางการทูตในฐานะกึ่งเจ้าหน้าที่ของสำนักสันตะปาปา ทำให้มาเคียเวลลีมีความหวังที่จะไดกลับมารับตำแหน่งในเมืองฟลอเรนซ์อีกครั้ง แต่ถูกกล่าวหาซึ่งทำให้เสียโอกาสที่จะเข้าไปรับราชการในตำแหน่งเลขานุการ มาเคียเวลลีถึงแก่กรรมด้วยวัย 58 ปี เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ.1527 และมีพิธีฝังศพเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ.1527 ณ ซันตา โกรเช ฟลอเร็นซ์ รามายณะ
เมื่อพาลีสิ้นชีวิตและนครกิษกินธาตกอยู่ในความปกครองของสุครีพแล้ว สุครีพกลับลืมคำสัญญาดังกล่าวและมัวเพลิดเพลินอยู่กับการเสวยสุขในนคร พระลักษมณ์โกรธสุครีพมากจึงจะตรงไปทำลายนครวานรเสีย นางตาราผู้เป็นชายาของสุครีพได้เกลี้ยกล่อมให้สุครีพทำตามคำสัญญาที่ไว้แก่พระราม เพื่อบรรเทาความโกรธของพระลักษมณ์และรักษาเกียรติยศของตัวสุครีพเอง สุครีพจึงได้ส่งกองทหารวานรออกไปสืบหาข่าวของนางสีดาในทั้งสี่ทิศ[20] ผลปรากฏว่ามีเพียงกองทหารที่ส่งไปหาข่าวทางทิศใต้ (ภายใต้การนำขององคตและหนุมาน) ที่ประสบความสำเร็จ โดยกองทหารชุดดังกล่าวได้ข่าวจากพญาแร้งสัมปาติว่านางสีดาถูกนำตัวไปยังกรุงลังกา[20][21] จาโกโม ปุชชีนี
ในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ปุชชีนีเข้าร่วมการแข่งขันประพันธ์อุปรากรหนึ่งองค์ แม้ว่าผลงานเรื่อง "Le Villi" ของเขาจะไม่ได้รับรางวัล แต่ก็ได้เปิดการแสดงในปี พ.ศ. 2427 (ค.ศ. 1884) ในเวลาต่อมาที่โรงละครแห่งเมืองเวอร์เม และได้ดึงดูดความสนใจของจูลิโอ ริคอร์ดิ ผู้จัดแสดงซึ่งก็ได้สั่งให้เขาประพันธ์เรื่อง "เอ็ดก้าร์" ในเวลาต่อมา เจ้าหญิงยาโนเรียแห่งบราซิล
เจ้าหญิงยาโนเรีย เคานท์เตสแห่งอควิลาสิ้นพระชนม์ที่นีซ ประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 สิริพระชนมายุ 79 พรรษา เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเปดรูที่ 1 และจักรพรรดินีมาเรีย ลีโอโพลดีนาที่สิ้นพระชนม์เป็นพระองค์สุดท้าย ชื่อเมืองยาโนเรียในรัฐมีนัสเชไรส์ ถูกตั้งขึ้นเพื่อเป็นพระเกียรติแก่พระนาง จาโกโม บัลลา
ผลงานในการออกแบบของบัลลานั้นมีความหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบโปสเตอร์,เฟอร์นิเจอร์,ตกแต่งภายในและเสื้อผ้าหรือแฟชั่น จิน คาริยะ
ในวันถัดมาคาริยะได้พบกับโยชิโนะที่ซากปรักหักพังของแมนชั่น โดยทั้งคู่ได้พร้อมเข้ารบ ทันใดนั้นเองคาริยะได้ฆ่าโยชิโนะแล้วเอาวิญญาณของเธอมาสร้างดอลล์ตัวใหม่ที่ชื่อว่า "บิทโตะ" โดยที่บิทโตะนั้นสามารถกักเก็บวิญญาณมนุษย์ได้ และดูดกลืนพลังเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเบาท์ โดยคาริยะได้เรียกรวมพลเหล่าเบาท์ที่ถ้ำแห่งหนึ่ง ยกเว้นมาบาชิที่ไม่ยอมใช้เครื่องมือนี้ จึงถูกคาริยะเล่นงานแล้วบังคับให้กินวิญญาณมนุษย์  จาโกโม บัลลา
- บ้านของบัลลาในกรุงโรม ที่อยู่อาศัยอย่างยาวนานกว่าสามสิบปี เป็นอพาร์ทเม้นที่อยู่บนชั้นที่สี่ของ Oslavia 39B ในเวลาต่อมา บัลลาได้พัฒนาทฤษฎีเกี่ยวกับภาพวาดแบบฟิวเจอริสท์ เกี่ยวกับ แถลงการณ์เรื่องสี ในปี 1918 ด้วยสิ่งนี้เองที่สามารถนำมาใช้ เพื่ออธิบายบ้านแบบโรมันของเขา " สีที่ระเบิด เพราะมีความสุข ความหนา ทางอากาศ ไฟฟ้า แบบไดนามิก ความรุนแรง " วัสดุต่างๆ ที่ใช้ทำดอกไม้,ใส่แสงร่วมเข้าไป,หน้าจอ,ราวแขวนเสื้อ,สิ่งทอ,,เย็บเสื้อผ้า,ทำเซรามิก,ทาสีผนังและการตกแต่งด้วยกรอบรูปภาพ ซึ่งสิ่งต่างๆเหล่านี้ยังคงอยู่ในที่เดิมของมัน เป็นส่วนหนึ่งของความคิดสร้างสรรค์ของบัลลา [7] และสะท้อนตัวตนของเขาออกมาได้เป็นอย่างดี สุสานชุคบาตาร์
สุสานชุคบาตาร์ เป็นสถานที่ฝังศพของแดมดิน ชุคบาตาร์ ผู้นำการปฎิวัติมองโกลเลีย ค.ศ. 1921, และ คอร์ลูจีน ชอยบาลซาน, หัวหน้ารัฐบาลคอมมิวนิสต์ช่วงทศวรรษ 1930 เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1952 ที่กรุงอูลานบาตอร์, ทิศเหนือติดกับจตุรัสชุคบาตาร์ ด้านหน้าทำเนียบรัฐบาล. สร้างขึ้นภายหลังจากการเสียชีวิตของชอยบาลซาน โดยได้มีการทุบสุสานเพื่อสร้างอนุสาวรีย์เจงกิสข่านเมื่อ ค.ศ. 2005. มีลักษณะเดียวกันกับสุสานวลาดีมีร์ เลนิน ที่กรุงมอสโกแต่ใช้โทนสีแตกต่างกัน.  จอร์โจเน
นอกจากที่กล่าวมาแล้ววาซารียังกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์หนึ่งในชึวิตของจอร์โจเนซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่มีอิทธิพลต่องานของจอร์จิโอต่อมาซึ่งการที่จอร์จิโอพบกับเลโอนาร์โด ดา วินชีในโอกาสที่ ดา วินชีมาเมืองเวนิสเมื่อปี ค.ศ. 1500 ในเดือนกันยายนหรือเดือนตุลาคมปึ ค.ศ. 1510 จอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อกาฬโรคระบาดที่เมืองเวนิส เพียงไม่กี่วันหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิต ก็มีจดหมายจากอิสซาเบลลา เดสเตผูอุปถัมภ์ศิลปะเขียนจากมานตัวถามถึงเพลงที่เขียนโดยจอร์โจเน มัตสึโอะ บาโช
บาโชเสียชีวิตเพราะโรคภัยไข้เจ็บในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิในปี ค.ศ. 1694 ที่โอซากะ ภายในบ้านของลูกศิษย์ที่เขาร่วมเดินทางไปด้วย ก่อนสิ้นใจ บาโชได้เขียนไฮกุสุดท้าย  กาลามา (ชิลี)
กาลามา () เป็นเมืองและเทศบาลบริเวณทะเลทรายอาตากามา ทางตอนเหนือของประเทศชิลี เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเอลโลอา ในแคว้นอันโตฟากัสตา เมืองกาลามาเป็นหนึ่งในเมืองที่แห้งที่สุดในโลก โดยมีค่าเฉลี่ยปริมาณน้ำฝนเพียง 5 มม. ต่อปี มีแม่น้ำที่ยาวที่สุดของชิลีไหลผ่าน คือ แม่น้ำโลอา เมืองมีประชากร 143,000 คน (ค.ศ. 2005) เมืองอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 2,260 ม. (7,400 ฟุต) ตำรวจอวกาศเกียบัน
ซัน บัลโด้ (ザン・バルド) เฮอร์เมนเซน บัลโล
เฮอร์เมนเซน บัลโล บัลโล (Hermensen Ballo Ballo) เกิดเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวอินโดนีเซีย ได้เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 ครั้งใน พ.ศ. 2539 และ 2543 และได้เหรียญทองแดงกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2537 ในรุ่นไลท์ฟลายเวท ส่วนกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2541 ได้เหรียญเงินในรุ่นฟลายเวท จาโกโม บัลลา
เมื่อบัลลาได้เข้าร่วมในการเคลื่อนไหวแบบฟิวเจอริสม์ได้สร้างสรรค์ผลงานอย่างหลากหลาย ซึ่งล้วนเป็นผลงานที่มีส่วนสำคัญให้แก่วงการศิลปะในช่วงนั้น วัดกิงกากุ
เมื่อแรกเริ่มนั้น วัดกิงกากุสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานที่พักผ่อนและปลีกวิเวกของโชกุน ในระหว่างที่โยชิมาซะดำรงตำแหน่งโชกุน เขาได้สร้างสรรค์วัฒนธรรมใหม่ขึ้นมา ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักกันว่าในชื่อวัฒนธรรมแห่งขุนเขาตะวันออก () กล่าวกันว่า เมื่อสงครามโอนินทวีความรุนแรงมากขึ้น โยชิมาซะได้มาหลบซ่อนตัวอยู่ที่ศาลาเงินแห่งนี้ เขาได้พักผ่อนและชื่นชมกับความสงบและความสวยงามของสวนในบริเวณศาลา ในขณะที่นครเกียวโตกำลังถูกเพลิงเผาผลาญ ต่อมาใน พ.ศ. 2028 โยชิมาซะได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในนิกายเซน และหลังจากเขาเสียชีวิตลง ศาลาเงินและบริเวณโดยรอบได้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นวัดพุทธ โดยใช้ชื่อว่า "วัดจิโช" ซึ่งปัจจุบันเหลือเพียงศาลาเงินที่ยังคงตั้งอยู่ เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์
เจ้าชายเลโอโปลด์สิ้นพระชนม์ที่ ลาเอเกนหรือบรัสเซลส์ เมื่อ 22 มกราคม 1869 จากโรคพระปัปผาสะ (ปอด) บวมหลังจากที่ตกลงไปในบ่อน้ำ ที่งานพระศพของพระราชโอรส เป็นครั้งเดียวที่สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 ทรงกระทำเพียงครั้งเดียวในชีวิต พระองค์ทรง""ทรุดองค์ลงในที่สาธารณะคุกเข่าอยู่ข้างโลงพระศพและทรงกรรแสงอย่างบ้าคลั่ง"" พระศพของเจ้าชายเลโอโปลด์ ถูกฝังที่สุสานหลวงที่ โบสถ์พระแม่แห่งลาเคิน ในกรุงบรัสเซลส์ ดราก้อนบอล Z
ระหว่างการต่อสู้ทั้งสองมีท่าทีว่าจะพลาดท่าต่อราดิซ แต่แล้วโกฮังก็ได้ระเบิดพลังที่แฝงอยู่ออกมาช่วย ทำให้โกคูได้โอกาสที่เข้าไปล็อกข้างหลังราดิซ พิคโกโร่จึงสามารถฆ่าราดิซตายได้เพราะการเสียสละชีวิตของโกคูนั่นเอง ก่อนตายราดิซได้พูดว่านับจากนี้ไปอีก 1 ปีชาวไซย่าที่เหลืออีก 2 คนจะมายังโลกเพราะได้ยินเรื่องราวของดราก้อนบอลที่มีอยู่บนโลกผ่านทางสเคาเตอร์ พิคโกโร่จึงนำตัวโกฮังไปฝึกวิชาที่ทุ่งร้างกลางทะเลทราย โดยปล่อยให้โกฮังอยู่ตามลำพังและเอาตัวรอดให้ได้อีก 6 เดือน ส่วนโกคูที่ตายไปก็ถูกพระเจ้านำตัวไปพบกับราชาเอ็มม่า(ท่านเจ้านรก) เพื่อจะขอให้โกคูเดินทางฝ่าถนนงูไปหาท่านไคโอ(ท่านเจ้าพิภพ) ซึ่งโกคูต้องพบกับความยากลำบากกับการวิ่งบนเส้นทางงูเลื้อยที่ยาวเหยียดกว่า 1 ล้านกิโลเมตรและยังพบกับอุปสรรคต่างๆ นานาแต่ก็เอาตัวรอดมาได้ขนาดพลาดตกจากเส้นทางลงไปในนรกยังขึ้นมาได้ จนกระทั่งถึงที่อยู่ของท่านไคโอ (สุดถนน) โกคูก็ได้พบว่าดาวของท่านไคโอนี้มีแรงโน้มถ่วงมากกว่าที่โลกถึง 10 เท่าจึงเคลื่อนไหวได้ยากลำบาก จีโรลาโม ซาโวนาโรลา
ในวันที่ถูกประหารชีวิตซาโวนาโรลาถูกนำตัวไปยังจตุรัสซินยอเรียพร้อมด้วยภราดรโดเมนนิโคดาเพสเชียและภราดรซิสเวสโทร เมื่อไปถึงนักบวชทั้งสามคนก็ถูกถอดเครื่องแต่งกายนักบวชออก และถูกหยามว่าเป็น "ผู้นอกรีตและผู้ก่อให้เกิดความแตกแยก" จากนั้นทางสถาบันศาสนาก็มอบตัวให้กับฝ่ายฆราวาสเพื่อให้ทำการเผา ทั้งสามคนถูกห้อยจากเสากางเขนเดียวกันเหนือกองไม้ใหญ่ จากนั้นก็ถูกเผาทั้งเป็น ฉะนั้นทั้งสามคนจึงถูกเผาในที่เดียวกับที่มีการจัด “พระเพลิงเผากิเลส” ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น เภสัชกรลูคา ลันดูชชิผู้เห็นเหตุการณ์กล่าวว่าการเผาใช้เวลาหลายชั่วโมงก่อนที่จะเผาเสร็จ และสิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็ได้ทำการบดทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนสิ้นเพื่อไม่ให้มีร่องรอยหลงเหลืออยู่ เพราะทางการไม่ต้องการให้ผู้เชื่อถือในตัวซาโวนาโรลามีโอกาสได้เก็บชิ้นส่วนไปเป็นองควัตถุสำหรับสักการะเพราะถือว่าเป็นนักบุญ ขี้เถ้าก็นำไปโยนลงในแม่น้ำอาร์โนข้างสะพานเวชชิโอ[5] กอลล์
กอลล์ (), คาลละ () หรือ กาลิ () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ปลายแหลมสุดของประเทศศรีลังกา ห่างจากนครโคลัมโบไปทางทิศใต้ประมาณ 119 กิโลเมตร กอลล์เป็นที่รู้จักในชื่อ Gimhathiththa ก่อนที่ชาวโปรตุเกสจะมาถึงในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เป็นเมืองท่าของเกาะ กอลล์พัฒนาถึงจุดสูงในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนที่ชาวอังกฤษจะมาถึง ที่พวกเขาพัฒนาอ่าวท่าเรือที่โคลอมโบ แม่น้ำสายหลักคือแม่น้ำคิง (Gin) ที่เริ่มจาก Gongala Kanda และผ่านหมู่บ้านอย่างเช่น Neluwa, Nagoda, Baddegama, Thelikada, Wakwella จนบรรจบกับทะเลที่ Ginthota ใน Wakwella สะพานที่ข้ามแม่น้ำที่นี่ถือเป็นสะพานที่ยาวที่สุดในศรีลังกา มาร์โก โปโล
มาร์โค ​โปโล () (15 กันยายน ค.ศ. 1254 – 9 มกราคม ค.ศ. 1324 เป็นไปได้และไม่เกิน มิถุนายน ค.ศ. 1325) เป็นนักเดินทางค้าขายและนักสำรวจชาวเวนิส-อิตาลี มาร์โก โปโลเป็นชาวตะวันตกคนแรกที่ได้เดินทางตามเส้นทางสายไหมร่วมกับบิดาและลุงของเขาไปยังประเทศจีน ซึ่งเขาเรียกว่า "คาเธ่ย์" เมื่อปี ค.ศ. 1271 และได้เข้าเฝ้าจักรพรรดิกุบไล ข่านแห่งราชวงศ์หยวน ผู้เป็นหลานปู่ของเจงกีส ข่าน และได้ใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองหางโจวช่วยงานราชสำนักถึง 17 ปี ก่อนเดินทางกลับบ้านเกิด การเดินทางของเขาถูกบันทึกไว้ในหนังสือชื่อ "อิลมีลีโอเน" ("Il Milione") หรืออีกชื่อหนึ่งคือ "บันทึกการเดินทางของมาร์โก โปโล" จาโกโม บัลลา
ภาพถ่ายและภาพยนตร์ บัลลาได้ร่วมเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ สร้างโดย ในปี 1916 เป็นจุดสำคัญในการอ้างอิงสำหรับงานศิลปะในช่วงนี้ ซึ่งเป็นอิทธิพลที่เห็นในภาพ Dynamism of a Dog on a Leash ในความผิดแปลกจากปกติ ที่ตัดตอนมาจากภาพที่เห็นได้ตามท้องถนน เรามองข้ามระยะของทางเดิน และมองเพียงเท้าของผู้หญิงที่ผ่านไป ซึ่งมีสุนัขที่ดูยุ่งวุ่นวาย ในบริเวณส่วนกลางจุดสนใจของภาพ ยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ)
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1610 ชีวิตของคาราวัจโจก็เริ่มจะยุ่งเหยิง การวิจารณ์งานของจิตรกรจากชีวิตส่วนตัวเป็นสิ่งที่เป็นอันตรายในการทำแต่ในกรณีของคาราวัจโจเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอดได้และนักเขียนทุกคนก็ดูเหมือนจะยอมยกเว้นในข้อนี้กับงานเขียนของคาราวัจโจ ในปี ค.ศ. 1606 คาราวัจโจหนีออกจากโรมหลังจากที่ฆ่าคนระหว่างที่ทะเลาะกันกลางถนน; ในปี ค.ศ. 1608 คาราวัจโจก็ถูกจำคุกในมอลตาแต่ก็หลบหนีได้ and again escaped; ในปี ค.ศ. 1609 คาราวัจโจก็ถูกไล่ตามไปทั่วซิซิลีจนในที่สุดก็ต้องหนีไปเนเปิลส์เมื่อไปถูกทำร้ายกลางถนนเพียงไม่กี่วันหลังจากไปถึงที่นั่น ในระหว่างนั้นก็อยู่ในการพิทักษ์ของตระกูลโคโลนนาและพยายามของอภัยโทษจากพระสันตะปาปาเพื่อที่จะได้กลับไปโรมได้ อำนาจในการให้อภัยโทษอยู่ในมือของคาร์ดินัลบอร์เกเซผู้หวังจะได้รับการตอบแทนในรูปของภาพเขียน ข่าวที่ว่าการอภัยโทษที่เกือบจะได้รับมาถึงเนเปิลส์กลางปีนั้นและคาราวัจโจก็ออกเดินทางพร้อมกับภาพเขียนสามภาพ ข่าวต่อมาคือคาราวัจโจเสียชีวิตด้วย “ไข้” ที่พอร์โตแอร์โคเล เมืองท่าที่เป็นของสเปนเหนือกรุงโรม ซัลตา
ซัลตา () เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในหุบเขาเลร์มา สูง 1,152 เมตรเหนือระดับน้ำทะเลในทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของอาร์เจนตินา และยังเป็นชื่อของเมืองหลวงของรัฐซัลตาอีกด้วย ในเขตมหานครของเมืองมีประชากรอาศัยอยู่ 619,000 คน ทำให้ซัลตาเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 2 ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ โบสถ์นักบุญโธมัส (ไลพ์ซิก)
โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค ทำงานเป็นนักดนตรี นักประพันธ์เพลง และหัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียง ประจำโบสถ์ในเมืองไลพ์ซิก อันได้แก่ โบสถ์นักบุญโธมัส โบสถ์นักบุญนิโคลัส โบสถ์นักบุญเปาโล และโบสถ์โยฮานเนส (โบสถ์แห่งสุดท้ายนี้ถูกทำลายไปตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และยังไม่ได้มีการสร้างสิ่งก่อสร้างใดทดแทนในบริเวณดังกล่าว) ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1723 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1750 เดิมสุสานของเขา ตั้งอยู่ ณ โบสถ์โยฮานเนส เนื่องจากโบสถ์ดังกล่าวถูกระเบิดเสียหายในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงได้มีการย้ายสุสานของเขามายังโบสถ์นักบุญโธมัสแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1950 จนปัจจุบัน ต่อมาในปี ค.ศ. 1908 ได้มีการสร้างอนุสวรีย์ โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค ตั้งอยู่บริเวณทิศใต้ภายนอกของโบสถ์อีกด้วย และในปี ค.ศ. 2007 จึงได้มีการสร้างอนุสวรีย์ของเฟลิกซ์ เมลโดโซห์น ตั้งไว้ด้านทิศตะวันออกของโบสถ์แห่งนี้ ซิตติง บูลล์
เมื่อปี พ.ศ. 2433 คิกกิงแบร์ (Kicking Bear) ได้ชักชวนให้ชาวเผ่าทำการเต้นบูชาผี (Ghost Dance) เพื่อขับไล่คนผิวขาว (ยุโรปอเมริกัน) ออกจากดินแดนของเผ่าและเพื่อฝื้นฟูวิธีชีวิตดั้งเดิมของชาวเผ่า แต่การเต้นบูชาผีนี้ได้สร้างความหวาดกลัวอย่างมากกับเจ้าหน้าที่ทางการที่มีหน้าที่ดูแลควบคุม และด้วยเจ้าหน้าที่กลัวว่าซิตติง บูลจะเข้าร่วมการเต้นบูชาผี เจ้าหน้าที่จึงส่งทหารเพื่อเข้าควบคุมตัวซิตติง บูลได้ก่อน แต่ในขณะการเข้าควบคุมตัว ได้เกิดการยิงต่อสู้กัน และซิตติง บูลถูกกระสุนเสียชีวิต คาร์ล สลิม
สลิมเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2014 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยเขาได้ตกมาจากชั้น 22 ลงสู่ชั้น 4 ของโรงแรมแชงกรีล่า ในกรุงเทพมหานคร ที่ซึ่งเขาได้เข้าร่วมการประชุมของทาทา มอเตอร์ส ประเทศไทย มีเกลอซโซ
โกซีโมได้ว่าจ้างให้มีเกลอซซีออกแบบอาคารอีกหลายแห่งที่มีความสำคัญ แต่ที่น่าสนใจและเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ในแดนไกลคือ บ้านพักที่เมืองเยรูซาเลม สำหรับชาวฟลอเรนซ์ที่เดินทางไปแสวงบุญ มีเกลอซซีได้รับความนับถือจากลูกของโกซีโม ชื่อ โจวันนี เด เมดีชี (Giovanni de' Medici) เป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานในรุ่นที่สองต่อไป โดยได้ทำโครงการให้กับโจวันนี เช่น ปราสาทแห่งเมืองฟิเอโซเล (Fiesole) มีเกลอซซีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1472 (หลักฐานไม่ตรงกันในหลายบันทึก) ศพของเขาถูกเก็บไว้ในโบสถ์ซานมาร์โก ณ เมืองฟลอเรนซ์ อุตะงะวะ คุนิโยะชิ
ในปี ค.ศ. 1856 คุนิโยะชิก็ป่วยด้วยโรคที่มีผลกระทบกระเทือนต่อระบบประสาท (palsy) ที่ทำให้การใช้มือไม้เป็นไปอย่างลำบาก ซึ่งกล่าวกันว่าทำให้ผลงานตั้งแต่ช่วงนี้เป็นต้นไปเริ่มมีคุณภาพต่ำลงอย่างเห็นได้ชัดในการใช้เส้นและความมีชีวิตชีวาของภาพโดยทั่วไป ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1861 คุนิโยะชิก็ได้เป็นพยานในการเปิดเมืองท่าโยะโกะฮะมะแก่ชาวต่างประเทศเป็นครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1860 คุนิโยะชิสร้างงานพิมพ์สองชิ้นที่เป็นภาพชาวต่างประเทศในเมือง ("Yokohama-e") เช่นภาพ “"ทัศนียภาพของฮงโชะ"” และ “"โยะโกะฮะมะและเขตสำราญ"”) คุนิโยะชิเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1861 เมื่ออายุได้ 65 ปีที่บ้านที่เก็นยะดะนะ จาโกโป ซานโซวีโน
เมื่อครั้งอยู่ในโรม ได้มีผลงานประติมากรรมที่ทำให้ศิลปินและสถาปนิกระดับปรมาจารย์ เช่น บรามันเต (Bramante) และ ราฟาเอล (Raphael) ซานโซวีโน ย้ายกลับมาพำนักที่ฟลอเรนซ์ในปี 1511 และได้รับการว่าจ้างให้ปั้นรูปจำลองของเซนต์เจมส์ ให้โบสถ์ประจำเมืองฟลอเรนซ์ ("Basilica di Santa Maria del Fiore") รูปปั้นที่เขาวางแผนที่จะปั้นให้กับโบสถ์แห่งเมืองซานลอเรนโซ ได้รับการปฏิเสธโดยมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี (Michelangelo) ซึ่งเป็นสถาปนิกใหญ่ขณะนั้น หลังจากที่แบบร่างได้ถูกเสนอ โดยซานโซวีโนได้เขียนจดหมายประท้วงอย่างรุนแรงในปี 1518 ลูกา แฟนเซลี
หลักฐานที่เกี่ยวข้องกบ ฟานเซลิ ส่วนใหญ่จะมาจากบันทึกของ จิออจิโอ วาซาริ (Giorgio Vasari) ซึ่งเป็นศิลปินและนักบันทึกประวัติศิลปินที่สำคัญ (Biographer) ซึ่งหลักฐานทั้งหมดก็ยังเป็นที่ถกเถียงของนักประวัติศาสตร์อยู่ เช่นกรณีของการอนุมาณเกี่ยวกับการก่อสร้างพาลัซโซพิตติซึ่งเป็นโครงการของมหาเศรษฐี ลูกา ปิตติ ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งของตระกูลเมดิจิ วาซาริ ได้ให้เครดิตกับโครงการก่อสร้างนี้กับ บรูเนลเลสกี ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปก่อนที่โครงการนี้จะเริ่มก่อสร้าง นอกจากนี้ ปาลาโซ่ ปิตติ ก็ไม่ได้มีลักษณะการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของบรูเนลเลสกีแต่อย่างใด นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าน่าจะมาจากสถาปนิกมือรอง ซึ่งน่าจะเป็นแฟนเซลี นอกจากนี้ก็ยังมีโครงการอื่นๆ ที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ฟรันซิสโก บาราโย
บาราโยเสยชีวิตในบ้านเกิดที่ลาปลาตา เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2010 มีอายุ 100 ปี ถือเป็นผู้ร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลโลก 1930 คนสุดท้ายที่เสียชีวิต จาโกโม บัลลา
อิทธิพลของการถ่ายภาพยนตร์มีมากกว่าการถ่ายภาพธรรมดาอย่างชัดแจ้งใน "A Worker's Day" ในช่วงประมาณค.ศ.1904 เมื่อมองในครั้งแรกมันไม่สามารถบอกได้ชัดเจน ว่าเป็นภาพที่สื่อถึงกันในสามส่วนอันประกอบด้วยภาพใหญ่หนึ่งแผ่น และภาพเล็กอีกสองแผ่น โดยในแต่ละภาพแสดงให้เห็นช่วงเวลาที่แตกต่างกันไปในวันวันหนึ่ง การปรับเปลี่ยนที่ละเอียดอ่อนจากส่วนหนึ่งไปยังส่วนต่อไป ซึ่งการข้ามผ่านจากรุ่งอรุณไปสู่เที่ยงวันจนถึงสู่ยามเย็นดูเหมือนเป็นสิ่งที่แน่นอนเช่นเดียวกับการดำเนินไปของชีวิต สิ่งที่น่าประทับใจคือการเคลื่อนไปอย่างช้าๆของฟิล์มโดยเริ่มต้นจากทางด้านซ้ายมือบนของแผ่น โดยวาดยามรุ่งอรุณให้ดูสลัว มีโครงสร้างของบ้านอยู่ไกลลิบซึ่งขยายออกไปกลายเป็นขอบเขตของภาพ ส่วนทางด้านซ้ายมือล่างแสดงให้เห็นแสงแพรวพรายของช่วงเที่ยงวันแห่งการพักผ่อน และนำไปสู่มุมมองสุดท้ายทางด้านขวามือคือสิ่งก่อสร้างซึ่งยังคงสร้างไม่เสร็จที่ขีดเงาให้เข้มคล้ายจะเข้าใกล้ยามค่ำซึ่งปกคลุมเหล่าคนทำงานที่กำลังเดินทางกลับบ้าน ขณะเดียวกันก็พาดพิงถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการตรากตรำทำงานและความฝันของผู้คนเหล่านั้นไปด้วย อันโตนีโอ วีวัลดี
หลายเพลงจากบทประพันธ์ทั้งหมดของวิวัลดีถูกแต่งขึ้นมาให้วงออร์เคสตร้าหญิงจากสถานกำพร้า “ออสปิดาเล เด ลา ปีเอตา” ซึ่งเขาเคยทำงานอยู่ในช่วง ค.ศ. 1703-1715 และ 1723-1740 วงออร์เคสตร้าหญิงล้วนนี้ได้กลายเป็นวงออร์เคสตร้าที่มีเอกลักษณ์ที่สุดวงหนึ่งในสมัยนั้น 
จนสามารถดึงดูดเศรษฐีชาวต่างชาติมาชมการแสดงได้มาก วิวัลดียังประสบความสำเร็จกับการแสดงละครโอเปร่าที่มีราคาแพงของเขาในเวนิส, มันโตวาและเวียนนาหลังจากการประชุมของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 วิวัลดีย้ายไปอยู่ที่กรุงเวียนนาเพราะหวังว่าจะได้เลื่อนขั้น แต่จักรพรรดิสวรรคตไม่นานหลังจากที่มาถึงและวิวัลดีก็เสียชีวิตในหนึ่งปีต่อมาท่ามกลางความยากจน  จาโกโม บัลลา
เป็นส่วนประกอบพื้นฐานจากธรรมชาติกับเป็นโครงสร้างเรขาคณิตเบื้องต้น และมีลักษณะโปร่งใส ซึ่งไม่ได้เป็นความคิดที่สำคัญ การเล่นกับโครงสร้างและการอุปมาบทบาทในการวาดภาพ การผ่านของดาวพุธ ของบัลลา ที่มีมาอย่างยาวนานแล้วในประวัติศาสตร์ของศิลปะ เนื้อหาสำคัญของคริสตัลและลักษณะที่โปร่งใส มักจะถูกใช้โดยศิลปินที่เริ่มต้นในศตวรรษที่ 20 เป็นการจินตนาการถึงภาพของพระเจ้าทั่วทุกหนแห่งของโลก อีริค แฮคเคล จากตัวอย่าง ที่แสดงถึงการกระโจนของคนอาบน้ำ ลงในภูมิภาพที่เป็นเหลี่ยม ในภาพ "The Crystal Day" 1913 ดังนั้นทำให้เกิดความเป็นเอกภาพของคน ธรรมชาติ และจักรวาล ศิลปินชาวรัสเซีย หันกลับไปสู่อะตอมและการก่อสร้างตึกจากคริสตัล ในปี 1916 และสถาปนิกเช่น Bruno Taut และ ได้ออกแบบสถาปัตยกรรรมแก้ว โดยสร้างโมเดลบนโครงสร้างที่โปร่งแสง เกือบจะตลอดเวลาที่สิ่งที่ทำจากคริสตัลได้ถูกนำมา สื่อถึงสัมผัสของความโรแมนติกที่กลายเป็นศิลปะ บัลลาก็เช่นกัน แม้จะมีความเข้าใจถึงปรากฏการณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่น่าสนใจอย่าง "Mercury Passing Brfore the Sun" [10] ชีมาบูเอ
หลักฐานเกี่ยวกับชีวิตของชิมาบูเยมีน้อยมาก เราจึงไม่ค่อยทราบประวัติชีวิตของเขานอกจากทราบว่าเกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงชิมาบูในหนังสือ “ชีวิตจิตรกร” (Le Vite) ซึ่งถือว่าเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ศิลปะเล่มแรกแต่เขียน 200 ปีหลังจากชิมาบูเยเสียชีวิตไปแล้ว ฉะนั้นความเที่ยงตรงจึงไม่เป็นที่แน่นอน วาซารีกล่าวว่าเมื่อชิมาบูเยยังเด็ก “แทนที่จะเรียนหนังสือ ชิมาบูเยใช้เวลาส่วนใหญ่วาดรูปคน ม้า บ้าน และสิ่งต่างๆ ที่เขาจินตนาการ” แต่คำบรรยายที่ทำให้เราเห็นถึงความมุ่งมั่นของศิลปินเป็นคำบรรยายที่มักจะใช้กันมากในการบรรยายชีวประวัติของศิลปินระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 นอกจากวาซารีแล้ว ดานเต (Dante) ก็กล่าวถึงชิมาบูเยในหนังสือเรื่อง “Purgatorio” จาโกโม บัลลา
เกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ.1871 ที่เมืองตูริน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นปีเอมอนเต (พีดมอนต์) ซึ่งเป็นเขตการปกครองหนึ่งใน 20 แคว้นของประเทศอิตาลี เป็นลูกชายของนักเคมี และช่างภาพมือสมัครเล่น เมื่อบัลลามีอายุได้เพียง 8 ปี พ่อของเขาได้เสียชีวิตลง ทำให้ครอบครัวตกอยู่ในสภาวะยากลำบาก ในปี ค.ศ.1883 เพื่อที่จะช่วยเหลือแม่ บัลลาจึงเริ่มทำงานโดยการเป็น lithographer (ช่างทำภาพพิมพ์หิน) ดังนั้นความสนใจทางด้านศิลปะของเขานั้นได้ถูกกระตุ้นมาตั้งแต่วัยเยาว์ [1] ในปี ค.ศ. 1891 เขาได้เรียนในระยะสั้นๆ ที่ และ ในตูริน ได้จัดแสดงงานศิลปะเป็นครั้งแรกภายใต้การอุปถัมภ์ของสมาคมศิลปะในเมืองของเขา ต่อจากนั้นได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยตูริน จาโกโม บัลลา
ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา ทำงานแบบ Impressionism ในแนวใหม่ แนวคิดที่เป็นจุดสำคัญของงานศิลปะที่เขาสร้างขึ้น จากจุดขนาดเล็ก ที่สัมพันธ์กับค่าของสีบริสุทธิ์ ที่มองแล้วผสมผสานและทำให้เกิดรูปร่างขึ้นในภาพและสายตา หรือ [ แหล่งที่มาของ ฌอร์ฌ-ปีแยร์ เซอรา มาจากทฤษฎีสีจากนักเคมีชื่อ Michel Eugène Chevreul จากบทความ simultaneous colour contrasts "De la loi du contraste simultane des couleur et de l'assortiment des objects colories," 1839 แรงบันดาลใจจากศิลปิน ที่ทำการทดลองกับสีจากหลักวิทยาศาสตร์เบื้องต้น พร้อมกันนั้นในทางตรงกันข้ามได้อ้างถึง สีเพิ่มเติมที่ตาสามารถมองเห็นได้โดยอัตโนมัติ เมื่อมองไปยังสีบางสี ตัวอย่างเช่น สีเหลือง ก่อให้เกิด สีน้ำเงินแกมแดง สีน้ำเงินแกมเหลือง และสีม่วงเขียว ความเกี่ยวเนื่องกันของคู่สีนี้ ก่อให้เกิดความกลมกลืนกันของภาพโดยรวม ก่อนที่บัลลาจะใช้สิ่งนี้ในงาน "Girl Crossing a Balcony" อย่างไรก็ตามเขาได้ตรวจสอบพฤติกรรมและผลกระทบของสีและแสงได้อย่างสมบูรณ์ เพชฌฆาตไซบอร์ก
เคออสพากัลลี่ไปพบอิโด ซึ่งโนวาได้ชุบชีวิตให้ตามสัญญา เคออสทิ้งกัลลี่ไว้กับอิโด เพื่อไปพบโนวาแต่เพียงคนเดียว กัลลี่ได้พบว่าอิโดได้ลบความทรงจำของตัวเองในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เค้าจำกัลลี่ไม่ได้ กัลลี่จึงเดินทางตามเคออสไปพบกับโนวา ในระหว่างนั้นกองโจรบาแจ็คและเด็นได้เข้าโจมตีซาเลมอย่างเต็มกำลัง แต่ได้พบกับความพ่ายแพและย่อยยับ โนวาทำลายกัลลี่ได้สำเร็จ และได้ให้ร่างใหม่กัลลี่บนซาเรม เมลคิเซเดค คอมพิวเตอร์สมองของซาเลม จะทำลายซาเลม โดยปล่อยให้ซาเรมตกใส่เมืองเศษเหล็ก โนวาได้ให้นาโนแมชชีนกับกัลลี่ ซึ่งสามารถเปลี่ยนซาเรมให้กลายเป็นต้นไม้แห่งชีวิตและไม่ตกลงมา ยังผลให้ร่างไซบอร์กของกัลลี่กลายเป็นมนุษย์เต็มที่ กัลลี่ได้พบกับโฟเกียและได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างมนุษย์และมีความสุขตลอดไป เซร์คีโอ บิกตอร์ ปัลมา
ปัลมาป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 4 ครั้ง รวมทั้งชนะคะแนนวิชิต เมืองร้อยเอ็ดด้วย เขาเสียแชมป์ให้เลียว นาร์โดครูซ เมื่อ พ.ศ. 2525 เขากลับมาชกมวยอีกใน พ.ศ. 2526 แต่ขึ้นชกอีกเพียงสามครั้งเท่านั้น เมื่อแพ้น็อก ฮวน ดี มัลบาเรส ยก 6 ก็ตัดสินใจแขวนนวมไป จาโกโม บัลลา
บัลลาได้สร้างความเข้าใจอย่างลึกซึ้งมากขึ้นใน "Girl Crossing a Balcony" แสงสว่างที่ละลายในส่วนระเบียงจนถึงจุดสีมากมาย ถูกแผ่ขยายโดยการเพิ่มจำนวนจากรูปร่าง สิ่งที่แผ่กระจายในแบบจากสีบริสุทธิ์ แยกออกเป็น เด็กผู้หญิง ราวบันได กรอบประตู ละลายกลายเป็นการสั่นสะเทือนในแนวราบ ในสิ่งที่เป็นมุมมองของระยะถูกลบล้างอย่างสิ้นเชิง ความรู้ในเรื่องความสัมพันธ์สีของบัลลาและผลสืบเนื่องต่างๆ บัลลาได้แปลความถึงสิ่งที่เป็นความคิดที่สำคัญในงานศิลปะในเรื่องระบบแนวคิด และการกระทำ ตรวจสอบในกฎที่เป็นต้นแบบหรือรากแห่งความจริงที่ปรากฏขึ้น [9] บาร์โทโลมิโอ อัมมานาติ
เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1592 ที่เมืองฟลอเรนซ์ ปาลู
ปาลู () เป็นนครแห่งหนึ่งบนเกาะซูลาเวซีและเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีกลาง ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างจากกรุงจาการ์ตาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 1,650 กิโลเมตร (1,030 ไมล์) ที่ปากน้ำปาลูบริเวณอ่าวแคบและยาวแห่งหนึ่ง เนื่องจากมีทำเลที่ตั้งอยู่ระหว่างสันเขา เมืองนี้จึงมีภูมิอากาศแห้งผิดปกติ จากสำมะโน พ.ศ. 2553 ปาลูมีประชากรประมาณ 336,300 คน (ไม่รวมผู้ที่อาศัยอยู่ในอำเภอข้างเคียง) ในวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2561 เมืองได้รับความเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวและสึนามิ ซึ่งส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิตจำนวนมากภายในเวลาสองวัน ปาวา
ปาวา () คือเมืองโบราณในสมัยพุทธกาล เคยเป็นเมืองหลวง 1 ใน 2 เมืองหลวงของเจ้ามัลลกษัตริย์แห่งแควันมัลละ 1 ใน 16 มหาชนบทในสมัยพุทธกาล ปาวาตามที่ปรากฏเรื่องราวในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนานั้นเป็นเมืองที่พระพุทธเจ้าเคยเสด็จผ่านเมื่อคราวเสด็จจากเมืองเวสาลีไปยังกุสินารา เพื่อเสด็จดับขันธปรินิพพาน โดยพระพุทธเจ้าได้แวะพักที่ป่ามะม่วงของนายจุนทะเพื่อฉลองศรัทธาเสวยอาหารมื้อสุดท้ายของพระองค์ที่นายจุนทะกัมมารบุตร (นายจุนทะบุตรของนายช่างทอง) จัดถวาย สุลต่านโบลเกียห์
สุลต่านโบลเกียห์สามารถรบชนะซูลูและเซอลูดอง (ปัจจุบันคือมะนิลา) ทำให้บรูไนมีอิทธิพลเหนือฟิลิปปินส์และนำศาสนาอิสลามเข้าไปเผยแพร่ มีการอพยพของผู้คนจากบรูไนไปยังบอร์เนียวเหนือและซูลู นอกจากนั้นยังแผ่อิทธิพลไปถึงยะโฮร์ พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 2067 ครองราชย์ได้ 39 ปี หลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ พระบรมศพของพระองค์ถูกฝังไว้ที่โกตาบาตู จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา
จาโกโม บารอซซี ดา วิญญอลา ( , แปลได้เป็นว่า นายจาโกโม บารอซซี จากเมืองวิญญอลา แต่ได้รับการเรียกขานจากคนโดยทั่วไปตามชื่อเมืองเกิดของเขาว่า "วิกโนลา" , 1 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1507 - 7 กันยายน, ค.ศ. 1573) เป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในยุคศตวรรษที่ 16 ของอิตาลี ในรูปแบบของ แมนเนอริสม์ ผลงานที่สำคัญที่สุดสองชิ้นของเขาได้แก่ วิลล่า ฟาร์เนซ (Villa Farnese) ที่เมือง คาปราโรลา และ วัดเจซู ที่ โรม นักเขียนสามคนที่ได้เผยแพร่เนื้อหาของ อิตาเลียน เรเนซองส์ ไป ทั่วทั้งยุโรปตะวันตกได้แก่ วิญญอลา (Vignola) , เซบาสติอาโน เซอริโอ (Sebastiano Serlio) อันเดรอา ปัลลาดิโอ (Andrea Palladio) เซร์คีโอ บิกตอร์ ปัลมา
เซร์คีโอ บิกตอร์ ปัลมา () เกิด 1 มกราคม พ.ศ. 2499 ที่เมืองลาตีกรา จังหวัดชาโก ประเทศอาร์เจนตินา จาโกโม บัลลา
การเรียงลำดับตามเหตุการณ์ของผลงานทางศิลปะทั้งหมดของบัลลา แสดงให้เห็นปัญหาบางอย่าง เพราะดูเหมือนว่าเขาได้ลงวันที่ในผลงานส่วนใหญ่ไว้ภายหลังช่วงชีวิตของเขาอย่างมาก และมักจะเป็นไปอย่างไม่ถูกต้อง มีแนวทางที่เชื่อถือได้เพื่อระบุวันเวลาที่ใกล้เคียงเพียงอย่างเดียว คือ บัญชีรายชื่อและบทวิจารณ์งานแสดงศิลปะที่เขาเข้าไปมีส่วนร่วม ภายหลัง ค.ศ.1900 นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
นิกโกเลาะ ดี แบร์นาโด เดย์ มาเกียเวลลี (; 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1469 - 21 มิถุนายน ค.ศ. 1527) เป็นนักปรัชญา นักเขียน และนักรัฐศาสตร์ชาวอิตาลี นับเป็นหนึ่งในบิดาแห่งรัฐศาสตร์ยุคใหม่ มีชีวิตอยู่ในยุคเรอเนซองส์ ซึ่งเขาเป็นนักวิชาการ นักปรัชญาการเมือง นักดนตรี กวี นักเขียนบทละคร แต่ที่สำคัญคือเขาเป็นอาสาสมัครสาธารณกิจแห่งสาธารณรัฐฟลอเรนไทน์ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1498 หลังจากที่ จิโรลาโม ซาโวนาโรลา ถูกไล่ออกและประหารชีวิต สภา Great Council ได้เลือกให้มาเกียเวลลีเป็นเลขานุการสถานทูตที่สองของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ (second Chancery of the Republic of Florence) ได้รับการยกย่องว่าเป็น บิดาแห่งรัฐศาสตร์สมัยใหม่ เบเรงเกลาแห่งกัสติยา
เบเรงเกลาได้พบพระโอรสเป็นครั้งสุดท้ายที่โปซูเอโลเดกาลาตราบาในปี ค.ศ. 1245 หลังจากนั้นก็กลับไปโตเลโด[35] สิ้นพระชนม์ในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1246[36] ร่างของพระองค์ถูกฝังที่ลัสอูเอลกัส ใกล้กับบูร์โกส[37] โบมา
โบมาเคยเป็นเมืองหลวงของเสรีรัฐคองโกและคองโกของเบลเยียม ตั้งแต่ 1 พฤษภาคม 1886 ถึง 1926 จนย้ายเมืองหลวงมาเป็นเลออปอลวิลล์ (Léopoldville) จากนั้นเปลี่ยนชื่อมาเป็นกินชาซา เมืองท่าแห่งนี้มีสินค้าส่งออกอย่าง ไม้ซุง กล้วย โกโก้ และผลิตภัณฑ์จากต้นปาล์ม บัลตส์
บัลตส์ หรือ เบียลต์ซี (; , , , ) เป็นเมืองในประเทศมอลโดวา เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ในแง่ของพื้นที่และความสำคัญทางเศรษฐกิจ ถัดจากกรุงคีชีเนา ในบางครั้งเรียกว่า "เมืองหลวงภาคเหนือ" ถือเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญ เป็นเมืองวัฒนธรรม และเป็นศูนย์กลางการค้าและการคมนาคมทางภาคเหนือของประเทศ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงคีชีเนา 127 กิโลเมตร เดิมทีเป็นของประเทศโรมาเนีย วิชิต เมืองร้อยเอ็ด
ต่อมา ใน พ.ศ. 2524 วิชิตชกไต่อันดับใหม่ ชนะวิลลี่ ลูกัส แชมป์ OPBF ชาวฟิลิปปินส์จึงได้เข้าอันดับโลกอีกครั้ง และได้เดินทางไปชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท สมาคมมวยโลก กับเซอร์จิโอ พัลม่า ที่อาร์เจนตินา แต่วิชิตเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ต่อมา ใน พ.ศ. 2526 วิชิตขึ้นชกชนะคะแนน พงศ์พันธ์ ศ.พญาไท นักมวยไทยระดับรองแชมป์โลก ผู้สนับสนุนจึงเตรียมจัดวิชิตชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับลีโอ ครูซ โดยกำหนดวันชกเป็น 12 มิถุนายน พ.ศ. 2526 ที่ร้อยเอ็ด แต่วิชิตกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่จังหวัดขอนแก่นจนเสียชีวิตเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2526 ทำให้การชกต้องล้มเลิกไป ยิม แบยอง
หลังจากเหตุการณ์นี้ได้ไม่นานก็ถึงช่วงวาระสุดท้ายในชีวิตของยิม แบยองเมื่อพระเจ้าจุงจงได้ให้เขาเป็นทูตไปยัง ต้าหมิง แต่ยังไม่ทันได้ไปก็พลาดท่าตกม้าตายซึ่งสมกับฉายาของเขาว่า เคมา ที่แปลว่า เสนาบดีตกม้า และนักษัตรในปีนั้นก็คือ มะเมีย ที่มีม้าเป็นสัญลักษณ์ จาโกโม บัลลา
ในปี 1912 เขาได้วาดภาพชุด "Iridescent Interpenetrations" การสังเคราะห์สีบน บัลลาได้เริ่มพัฒนาในระหว่างอยู่ที่ Düsseldorf ที่นี่ศิลปินได้ค้นพบ The colour pyramids ของ ที่เป็นนักฟิสิกส์และนักปรัชญาในศตวรรษที่ 18 ที่อุทิศชีวิตให้กับการวัดความเข้มแสงและกฏการดูดซึมแสง บัลลาตั้งต้นแบ่งแถบสีของแสงลงในสามเหลี่ยมด้านเท่า ใส่ลงไปเป็นสีที่มีความเข้มข้นแตกต่างกัน ใส่สีขาวเป็นสีที่สว่าง และประกอบกันจนเป็นระบบขึ้นมา เมื่อมองอย่างเป็นจังหวะ ออกมาเปรียบเทียบได้กับ สี่งที่ศิลปินชาวฝรั่งเศสพยายามสร้างวงจรสี จำแนกบนพื้นฐานของ ตีกัล
ตีกัล () คือซากเมืองโบราณขนาดใหญ่ที่สุดของอารยธรรมมายา ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตเอลเปเตน ประเทศกัวเตมาลา (พิกัด ) ปัจจุบันได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมอีกด้วย
ตีกัลคือเมืองที่สำคัญเมืองหนึ่งในอารยธรรมมายา สถาปัตยกรรมที่ตั้งอยู่ภายในที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุตั้งแต่ 400 ปีก่อนคริสตกาล ช่วงเวลาที่เมืองเจริญถึงขีดสุดคือช่วงยุคคลาสสิก คือ ค.ศ. 200 ถึง 900 ซึ่งช่วงนั้นเมืองตีกัลเป็นศูนย์กลางทั้งการปกครอง เศรษฐกิจ และการทหาร เนื่องจากเมืองตั้งอยู่ในจุดที่เชื่อมโยงกับพื้นที่อื่นๆ ของเมโสอเมริกาได้ทั้งหมด เช่น เมืองเม็กซิกัน เมืองติโอติวากัน จาโกโม ปุชชีนี
ในปี พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906) จิอาโคซา ผู้ประพันธ์คำร้องของปุชชีนีเสียชีวิต และในปี พ.ศ. 2452 (ค.ศ. 1909) ก็ได้เกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้น เมื่อสาวใช้ของปุชชีนีถูกเอลวิรา เจมีนานิ ภรรยาของปุชชีนีกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์กับจิอาโคซา ทำให้สาวใช้ฆ่าตัวตายในที่สุด  ปานโช วิลลา
วิลลากลับไปยังสหรัฐเพื่อเตรียมตัวขึ้นชกกับจิมมี่ แมคลาร์นิน ซึ่งได้กำหนดเป็นวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 ก่อนชกไม่กี่วัน วิลลาเกิดอาการบวมที่หน้าเนื่องจากมีการอักเสบที่ฟัน เช้าวันที่ขึ้นชก วิลลาไปหาหมอฟันเพื่อถอนฟันออก แม้ว่าจะเจ็บและบวม วิลลาตัดสินใจชกกับแมคลาร์นินตามกำหนดเดิม ระหว่างการชก วิลลาใช้หมัดข้างหนึ่งบังหน้าของตัวเองไว้ตลอดเวลา ทำให้เขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมื่อชกครบยก หลังจากการชกผ่านไป 2-3 วัน วิลลาต้องไปถอนฟันอีกเพราะเกิดการติดเชื้อ แต่เพราะเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ ยังไปเลี้ยงฉลองกับเพื่อนๆ อาการของเขาจึงเลวร้ายลง และต้องเข้าโรงพยาบาลในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 ซึ่งพบว่าการติดเชื้อได้ลุกลามเข้าไปสู่ลำคอ และต้องผ่าตัด หลังการผ่าตัดวิลลาเกิดอาการโคม่าและเสียชีวิตในวันต่อมา ซึ่งก่อนหน้าที่เขาจะอายุครบ 24 ปีเพียง 17 วัน ร่างของเขาถูกส่งกลับมะนิลาเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2468 และร่างของเขาถูกฝังที่ Manila North Cemetery