ใครเป็นผู้สร้างรายการดิ อะเมซิ่ง เรซ?
ดิอะเมซิ่งเรซ
ดิ อะเมซิ่ง เรซ ในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา สร้างโดย อลิส ดอร์แกนเลอร์ และ เบ็นตั้น แวนด์ มัสเตอร์ และได้ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ ค.ศ. 2001 มีพิธีกรชื่อดังระดับรางวัลเอ็มมี ชาวนิวซีแลนด์ ฟิล คีโอแกน เป็นพิธีกรของรายการตั้งแต่ซีซั่นแรก และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ระดับ ฮอลลีวูด เจอร์รี บรัคไฮเมอร์ เป็นผู้อำนวยการสร้างหลักของรายการ นอกจากนี้รายการนี้ยังมีการซื้อลิขสิทธิ์ ไปสร้างในหลาย ๆ ประเทศ โดยยังคงรูปแบบหลัก ๆ ของรายการอยู่ ส่วนเนื้อหาในบทความนี้จะใช้เกณฑ์และเนื้อหาของฉบับอเมริกาเป็นส่วนใหญ่
ดิอะเมซิ่งเรซเอ็นดิสคัฟเวอรีแชนแนล
สำหรับฤดูกาลแรกนี้เปิดรับสมัครผู้เข้าแข่งขันเป็นชาวอเมริกาใต้ทั้งหมดหรือผู้ที่อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้มาเป็นเวลานาน โดยอาจเป็นบุคคลที่มีเชื้อชาติอื่นก็ได้ เช่นเดียวกับการคัดเลือกของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย และใบสมัครได้ประกาศออกมาตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ไปจนถึงวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2552 และคาดว่าจะออกอาการทางช่อง ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ในแถบ ลาตินอเมริกา และหมู่เกาะในทะเลแคริบเบียนในช่วงปลายปี พ.ศ. 2552 เป็นจำนวน 13 ตอน โดยเริ่มออกอากาศ 20 กันยายน 2552 และมีพิธ๊กรประจำรายการคือ แฮริส วิดเบ็ค ซึ่งเป็น 1 ในผู้สื่อข่าวของสำนักข่าว ซีเอ็นเอ็น อินเตอร์เนชั่นแนลประจำทวีปอเมริกาใต้ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
อย่างไรก็ตาม กลางปี ค.ศ.2016 มีการประกาศจากทางโซนี ว่าจะมีการทำรายการนี้ต่อเป็นฤดูกาลที่ 5 และออกฉายในปลายปีเดียวกัน นับเป็นการกลับมาฉายอีกครั้ง หลังจากงดออกอากาศไปนานถึง 6 ปี อนิเมะมิวสิกวิดีโอ
อนิเมะมิวสิกวิดีโอได้ถูกทำขึ้นครั้งแรกในปี 1982 โดย จิม คาโปสสตัซ (Jim Kaposztas) อายุ 21 ปี ผู้ซึ่งติดทั้งวีซีอาร์ (เครื่องอัดวิดีโอ) และการตัดต่อที่กำลังใช้จากฉากของการ์ตูนเรื่อง สตาร์ เบลเซอส์ (Star Blazers) ที่ใช้เพลง "ออลยูนีดอิสเลิฟ (All You Need Is Love)" ของเดอะบีเทิลส์ ได้ทำขึ้นมาเพื่อให้ผลแบบตลกขนขัน
หนึ่งในอนิเมะมิวสิกวิดีโอแรกๆที่ประสบความสำเร็จมาจากความนิยมของเพลง "Daytona 500" ในปี 1996 ของนักร้องแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน โกสต์เฟซ คิลลาห์ โดยใช้การ์ตูนเรื่อง สปีด เรซเซอร์ ในยุค 1960 ซึ่งการ์ตูนเรื่องนั้นได้ถูกนำมาออกอากาศครั้งแรกในช่องโทรทัศน์ภาษาอังกฤษในปี 1968 ไทเลอร์ เร็กส์
เร็กส์ร่วมกับเคิร์ทฮอว์กินส์สร้างซีรีส์แอนิเมชันที่เรียกว่า YouTube midcard มาเฟียใน 2011, ที่รวบรวมกว่า 54,000 ครั้งที่เข้าดูใน YouTube ใน 3 วันและมีแนวโน้มทั่วโลกบนทวิตเตอร์คืนวันที่เปิดตัว เนื่องจากการกำกับดูแลโดยฮอว์กินและเร็กส์ ไม่ได้รับอนุญาตจากผู้บริหาร WWE ที่จะเปิดการแสดงที่พวกเขายกเลิกชุดและนำออกแสดงที่อัปโหลด มายซิมส์ เรซซิ่ง
มายซิมส์ เรซซิ่ง คือ วิดีโอเกม แนวขับรถ พัฒนาโดย อิเลคโทรนิค อาร์ต และผลิตภายใต้ตราซิมส์ และเป็นหนึ่งในเกมชุดเดอะซิมส์อีกด้วย เกมนี้ได้จัดจำหน่ายในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2552 จำหน่ายในรูปแบบ นินเทนโด ดีเอส และ วี ดิอะเมซิ่งเรซ
อย่างไรก็ดี ผู้ผลิดรายการก็ได้ตัดกฎนี้ออกไปในซีซั่นหลัง ๆ เช่น คริสกับจอห์น (ซีซั่นที่ 6) เป็นคู่เดททางไกลมาเป็นเพียงแค่ 1 ปี หรือในกรณีที่ผู้เข้าแข่งขันหลายคนใน ซีซั่นที่ 5 ได้เคยแข่งขันกันมาก่อนในเวทีประชันความงาม (นิโคลชนะคริสตี้ในเวทีมิสเทกซัส ใน 2003) [2] อีริคกับแดนเนียล (ซีซั่นที่ 11) ได้พบกันมาก่อนเป็นเวลาเพียงแค่ 1 ปีหลังจากแข่งอยู่คนละทีมในซีซั่นที่ 9 อย่างไรก็ดีสุดท้ายแล้วใบสมัครและคุณสมบัติการเข้ารับเลือกของซีซั่นที่ 14 (แจกจ่ายในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 ที่เว็บไซต์ของซีบีเอส) ได้ยกเลิกข้อกำหนดเรื่องความสัมพันธ์ก่อนการแข่งขันแล้ว แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามโดยทั่วไปแล้วสมาชิกในทีมจะมีความสัมพันธ์กันมาก่อนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม ดิอะเมซิ่งเรซ
ทุกทีมจะต้องปฏิบัติตามกฎกติกาที่วางไว้เมื่อเริ่มต้นการแข่งขัน หากทีมใดไม่ปฏิบัติตาม อาจส่งผลกระทบต่อโทษปรับเวลาที่อาจส่งผลต่อลำดับในการจบการแข่งขันในเลกนั้น ๆ ของทีม อย่างไรก็ดี กฎการแข่งขันอย่างเป็นทางการไม่ได้ถูกเผยแพร่ออกมาสู่ผู้ชม แต่มีกฎกติกาบางส่วนที่เผยแพร่ออกมาในรูปของการบังคับใช้ในหลาย ๆ ครั้งระหว่างการแข่งขัน โดยกฎกติกาที่มีการเปิดเผยมีดังนี้ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
สำหรับรางวัลที่ผู้ชนะจะได้รับคือ 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา เงินรางวัลที่ผู้ชนะจะได้รับคือ 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่ง ริคกี้ โอว ผู้จัดการทั่วไปของ โซนี่ พิกเจอร์ส เอนเตอร์เทนเมนต์ เอเชีย บริษัทแม่ของ เอเอ็กซ์เอ็น เอเชีย อธิบายเรื่องเงินรางวัลที่น้อยกว่าเวอร์ชันอเมริกาไว้ว่า "จริง ๆ แล้วเงินไม่ใช่แรงจูงใจหลัก แต่แรงจูงใจหลักนั้นคือการผจญภัย และโอกาสที่จะได้อยู่ในรายการเรียลลิตี้โชว์ที่ดีที่สุดรายการหนึ่งของโลก" แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายอย่างยิ่งที่รายการได้ยุติลงหลังจากจบฤดูกาลที่ 4 อันเนื่องมาจากปัญหาด้านงบประมาณ ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย ลุค คาฮิลล์ (English: Luke Cahill)[3] มีชื่อเสียงด้านการเป็นผู้นำ นักคิด นักธุรกิจ และสายลับที่เก่งกาจ ได้แก่ ธีโอดอร์ รูสเวลต์, วินสตัน เชอร์ชิล, เบนจามิน แฟรงคลิน, เซอร์ไอแซก นิวตัน, นโปเลียน โบนาปาร์ต, ชิง ฉือ, เบนาซีร์ บุตโต, สมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย, แบร์นาร์ดิโน่ โดรเว็ตติ, อนาสตาเซียแห่งรัสเซีย, มาเรีย หลุยส์แห่งสเปน, ไมเคิล บลูมเบิร์ก, ซูซาน บี. แอนโทนี, กุสตาฟ ไอเฟล, จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช, จอร์จ ดับเบิลยู. บุช, บารัก โอบามา, จอห์น อดัมส์ รวมถึง คิม จองอิล ลูเซี่ยนให้กำเนิดผู้นำที่ดีถึง 6 ประเทศ ได้แก่ พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย, พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร, พระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 แห่ง เซอร์เบีย, เรมงด์ ปวงกาเร อดีตประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส และสมเด็จพระจักรพรรดิไทโชแห่งญี่ปุ่น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากลูเซี่ยน และยังเป็นสายตระกูลที่ควบคุมแอเรีย 51 และฟอร์ต นอกซ์อีกด้วย ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 ปิดรับใบสมัครเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2550 การสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวรอบรองสุดท้ายมีขึ้นในช่วงเดือน กุมภาพันธ์ ถึงเดือน มีนาคม พ.ศ. 2550 และการสัมภาษณ์ในรอบสุดท้ายมีขึ้นในเดือน เมษายน พ.ศ. 2550[4][5] วีลออฟฟอร์จูน
วีลออฟฟอร์จูน (Wheel of fortune) เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทเกมโชว์ที่รู้จักเป็นอย่างดีในนาม "Wheel" สร้างสรรค์โดย เมฟฟ์ กราฟิน มีเนื้อเกมโชว์เป็นการเสี่ยงโชคและประโยคปริศนาภาษาอังกฤษซึ่งมีรูปแบบมาจาก Hangman เพื่อลุ้นรับรางวัลพวกเงินสด รถยนต์และอื่นๆ ตามที่รายการกำหนด ผลิตโดย โซนี่พิคเจอร์สเทเลวิชั่น และ ซีบีเอสเทเลวิชั่นดิสทรีบิวชัน ปัจจุบันดำเนินรายการโดย Pat Sajak กับ Vanna White ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
(in English) (in English) ดิอะเมซิ่งเรซ 14
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ 14" ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 22 วัน คิดเป็นระยะทางประมาณ 40,000 ไมล์ โดยทีมจะเดินทางผ่าน 9 ประเทศ คือ โรมาเนีย (เป็นครั้งแรกของรายการ) สวิตเซอร์แลนด์ เยอรมนี ออสเตรีย อินเดีย ไทย สาธารณรัฐประชาชนจีน และ รัสเซีย (ดินแดนครัสโนยาสค์ และแคว้นโนโวซีบีสค์ ) ก่อนที่จะไปจบการแข่งขันที่ มาอุย รัฐฮาวาย โดยจากบทสัมภาษณ์กับผู้ผลิตรายการ เบ็นตั้น แวนด์ มัสเตอร์ เขากล่าวว่าทีมจะเดินทางระหว่างเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่งโดยรถไฟสายทรานส์ ไซบีเรียรวมถึงผจญพายุหิมะกลางทุ่งไซบีเรียที่อุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส เขายังกล่าวอีกว่าทีมจะต้องเผชิญกับสภาพอากาศสุดโหด ภารกิจอุปสรรคที่เข้มข้นและเวลาในท่าอากาศยานที่น้อยลง ซึ่งอาจทำให้ทีมเกิดอาการอ่อนเพลียได้ นอกจากนี้ ซีบีเอสยังเปิดเผยว่าในการแข่งขันจะมีการบันจีจัมพ์จากหอที่สูงเป็นลำดับสองของโลก ผจญกับอากาศที่ร้อนอบอ้าวจนหายใจไม่ออกในอินเดีย และการท้าทายระหว่างกีฬาโอลิมปิก ฤดูร้อนประจำปี ค.ศ. 2008 ที่ทำให้ทีมเกิดอาการหอบได้  เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง
หลังจากที่ได้ก่อตั้งบริษัทของตัวเอง นั้นก็คือ ไททัน สปอร์ท จำกัด ขึ้นในปี ค.ศ. 1980 และในปี ค.ศ. 1982 วินเซนต์ เคนเนดี แม็กแมเฮิน ได้ซื้อกิจการของบิดานั่นก็ คือ แคปิเทิลเรสต์ลิงคอร์ปอเรชั่น (ซีดับเบิลยูซี) และได้รวมเข้าไปในบริษัท ไททัน สปอร์ท จำกัด หลังจากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อมีเป็น เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น (ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ) และได้กลายเป็นสมาคมชั้นนำในอเมริกาเหนือ และในฝั่งของ จีซีดับเบิลยู ก็ได้คิดค้นชื่อ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง ในความพยายามที่จะแข่งขันกัน ในปี ค.ศ. 1982 จีซีดับเบิลยู ก็ได้เปลี่ยนชื่อของรายการโทรทัศน์ของมัน (และทำให้เผชิญในที่สาธารณะ) เพื่อ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง นับตั้งแต่ได้เริ่มต้นแสดงให้เห็นถึงการทำงานในพื้นที่ "เป็นกลาง" อาทิ เช่น รัฐโอไฮโอ และรัฐมิชิแกน ความพยายามเหล่านี้ช่วยให้ จีซีดับเบิลยู แข่งขันกับ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ที่เป็นสมาคมทั้งคู่ได้ข้อเสนอการรักษาความปลอดภัยทางโทรทัศน์และพยายามที่จะกลายเป็นระดับประเทศในตรงข้ามกับหน่วยงานกับระดับภูมิภาค การเปลี่ยนชื่อนี้ช่วยทำให้ จีซีดับเบิลยู สมาคมชั้นนำอีกครั้งจน ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ก็สามารถออกจาก เอ็นดับเบิลยูเอ อย่างเป็นทางการและสร้างการแสดง นั่นก็คือ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ ออลล์อเมริกันเรสต์ลิง เอ็นดับเบิลยูเอ นำโดยประธานสมาคมของ ไมด์-แอตแลนติกแชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง จิม ครอคเคทท์ ที่ตอบโต้ด้วยการสร้าง สตาร์เคด ในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1983 ที่ทำให้แรงขับเคลื่อนกลับไปยังชั้นนำแต่ วินซ์ แม็กแมเฮิน เป็นอีกครั้งในการคืนนำไปสู่​​ชัยชนะอย่าง ฮัลค์ โฮแกน ของโลกในที่ เมดิสันสแควร์การ์เดน ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1984 เช่นเดียวกับการสร้างรายการโทรทัศน์ นั่นก็คือ ทิวส์เดย์ไนท์ไททันส ดิอะเมซิ่งเรซ 19
สำหรับฤดูกาลนี้ การแข่งขันเดินทางเป็นระยะทาง 40,000 ไมล์ (หรือ 64,000 กิโลเมตร) ผ่าน 20 เมือง 10 ประเทศและ 4 ทวีป การถ่ายทำเริ่มตั้งแต่วันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยทีมถูกพบที่ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิสซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังไต้หวัน ดิอะเมซิ่งเรซ
ในช่วงปี ค.ศ. 2008 ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ลาตินอเมริกา ได้ประกาศเวอร์ชันลาตินอเมริกาของดิ อะเมซิ่ง เรซ ในชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอ็น ดิสคัฟเวอรี แชนแนล โดยเป็นความร่วมมือกับดิสนีย์แชนแนล ลาตินอเมริกา โดยคาดว่าจะเริ่มถ่ายทำในช่วงต้นปี ค.ศ. 2009 และออกอากาศในแถบลาตินอเมริกา และหมู่เกาะในทะเลแคริบเบียน ในช่วงปลายปีเดียวกัน[23] และโทรทัศน์อิสราเอล Reshet ได้ลิขสิทธิ์ในการผลิตเวอร์ชันอิสราเอลของรายการที่ชื่อ Ha'Merotz La'Million (English: The Race to the Million; Thai: การแข่งขันสู่เงินล้าน) โดยรายการมีกำหนดจะออกอากาศทั่วเอเชียใน ค.ศ. 2009[24] ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ผู้เข้าแข่งขันใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย จะประกอบไปด้วยผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว สำหรับใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย มีผู้เกี่ยวข้องและทีมงานที่ถ่ายทำเพียง 30 คนเท่านั้นที่เข้าร่วมในแต่ละซีซั่นของดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ซึ่งถือเป็นดิ อะเมซิ่ง เรซที่มีผู้เกี่ยวข้องน้อยที่สุด ในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ต่าง ๆ ทั่วโลก เพราะในฉบับอเมริกานั้น มีทีมงานประสานงานกันอีกมากกว่า 50 คนเป็นอย่างน้อย ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เดอะแบช
เดอะแบช (The Bash) เป็น รายการเพย์-เพอร์-วิว ของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดขึ้นทุกเดือน มิถุนายน/กรกฎาคม โดย เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ รายการนี้ได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 ภายใต้สมาคม จิมครอคเกตต์โปรโมชั่นส์ ของ แนชั่นแนลเรสต์ลิงแอไลแอนซ์ (NWA) และต่อมาโดย เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ ทูบีเดอะแมน ของ ริก แฟลร์ ดัสตี้ โรดส์ เป็นคนคิดคอนเซ็ปต์ “เดอะเกรทอเมริกันแบช” ขึ้นมา รายการนี้ถูกจัดเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2000 และไม่มีการจัดอีกต่อไป เนื่องจากการซื้อ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู โดย ดับเบิลยูดับเบิลยูอี แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากการเว้นว่างไป 4 ปี รายการนี้ก็ได้กลับมาจัดขึ้นอีกครั้งหนึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004 และถูกจัดให้เป็นกรรมสิทธิ์ของค่าย สแมคดาวน์ ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 – 2006 ต่อมา ในปี ค.ศ. 2007 เพื่อเป็นการดำเนินรอยตามเรสเซิลเมเนีย รายการเพย์-เพอร์-วิวทุกรายการกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของทั้งสามค่าย และในปี ค.ศ. 2009 รายการ "เดอะเกรทอเมริกันแบช" ก็ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "เดอะแบช" ในปี ค.ศ. 2010 รายการนี้ยุติลงโดยเปลี่ยนรายการมาเป็น ดับเบิลยูดับเบิลยูอี มันนีอินเดอะแบงค์ ไมเคิล เบย์
ไมเคิล เบนจามิน เบย์ () ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ไมเคิล เบย์ ผลงานของเขาจะโด่งดังในฐานะภาพยนตร์แอ็คชั่นทุนสร้างราคาสูง และมีสไตล์การลำดับภาพแบบรวดเร็วและการใช้สเปเชียลเอฟเฟ็คต์ โดยเฉพาะการใช้ระเบิดที่จะปรากฎในแทบทุกเรื่องของเขา ไมเคิล เบย์ได้โปรดิวซ์เซอร์และกำกับภาพยนตร์โด่งดังมากมายอาทิ "Armageddon" (ปี 1998), "Pearl Harbor" (ปี 2001) และภาพยนตร์ชุด "Transformers" (ปี 2007-ปัจจุบัน) ไมเคิล เบย์ เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ที่สร้างรายได้มากกว่า 7.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั้งนี้เขายังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทผลิตสื่อโฆษณาชื่อ ดิ อินสติจูด เพื่อการพัฒนางานด้านสื่อโดยเฉพาะ เขายังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท แพลตินัม ดูนส์ บริษัทผลิตภาพยนตร์ที่มักจะหยิบผลงานสยองขวัญเก่า ๆ มาสร้างใหม่เช่น "The Texas Chainsaw Massacre ล่อมาชำแหละ" (ปี 2003), "The Amityville Horror ผีทวงบ้าน" (ปี 2005) ที่เกี่ยวกับบ้านผีสิงที่มีอยู่จริงในสหรัฐอเมริกา, "The Hitcher คนนรกโหดข้างทาง" (ปี 2007), "Friday the 13th ศุกร์ 13 ฝันหวาน" (ปี 2009), "A Nightmare on Elm Street นิ้วเขมือ" (ปี 2010) ดิอะเมซิ่งเรซ 5
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 5 () เป็นฤดูกาลที่ 5 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 11
ชื่อตอนในการแข่งขันมักมาจากคำพูดสำคัญ ๆ ของผู้เข้าแข่งขันในเลกนั้น ๆในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลพิเศษให้กับทีมที่มาถึงจุดพักเป็นทีมแรก สำหรับรางวัลที่เป็นแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดย ดิอะเมซิ่งเรซ 16
เดิมกำหนดการรับสมัครผู้เข้าแข่งขันในฤดูกาลนี้ถูกกำหนดไว้ ณ วันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 แต่ภายหลังได้ถูกเลื่อนออกไป การสัมภาษณ์เพื่อคัดเลือกในรอบรองสุดท้ายมีขึ้นในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 และมีการสัมภาษณ์รอบสุดท้ายต่อมาในเดือนกันยายนและตุลาคม ที่ลอสแอนเจลิส การถ่ายทำเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน  ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ดิ อะเมซิ่ง เรซ มีความพยายามอย่างมากที่จะเปลี่ยนการถ่ายทำจากโทรทัศน์มาตรฐานเป็นโทรทัศน์ความละเอียดสูงในช่วงก่อนปี ค.ศ.2010 โดยที่หลายๆ รายการได้ทำการเปลี่ยนการถ่ายทำเป็นโทรทัศน์ความละเอียดสูงแล้วตั้งแต่ปี ค.ศ. 2008 ไม่ว่าจะเป็น Survivor , The Biggest Loser , American Idol , America's Got Talent ฯลฯ แต่เนื่องจากการถ่ายทำที่ยากลำบากที่ตากล้องจะต้องวิ่งตลอดเวลาทำให้ภาพจะออกมาไม่ดีนักรวมถึงต้องใช้ภาพจากแฟ้มภาพที่มีอยู่มาตัดต่อเข้าไปในรายการเพื่อความสมจริง ในท้ายที่สุดแล้วตั้งแต่ฤดูกาลที่ 18 (ต้นปี ค.ศ. 2011) ดิ อะเมซิ่ง เรซ จะทำการออกอากาศในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูงบวกกับยังคงใช้ภาพจากแฟ้มภาพควบคู่กันไปซึ่งทางทีมงานได้กล่าวไว้ว่าจะต้องทำในลักษณะนี้ให้ได้อย่างสมดุลและเหมาะสมที่สุด ดิอะเมซิ่งเรซ 14
ผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้มีทั้งคู่แต่งงานที่แต่งกันมาแล้ว 17 ปีจากรัฐเวอร์จิเนีย พี่ชายกับน้องชายสตั๊นท์แมน ไปจนถึงผู้เข้าแข่งขันที่หูหนวกครั้งแรกของเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา ลูค อดัมส์ ที่อาศัยคุณแม่ของเขาในการสื่อสารด้วยภาษามือ โดยผู้เข้าแข่งขันที่หูหนวกครั้งแรกในทุก ๆ เวอร์ชันคือเอเดรียน แย็บ ซึ่งเป็นผู้ชนะใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 2 (สำหรับในกรณีที่ถ้ามาร์กี้กับลุคเข้าถึงจุดพักพิธีกรจะใช้ภาษามือในการบอกลำดับที่ของพวกเขา ซึ่งปรากฏขึ้นในตอนที่ 1) ดิอะเมซิ่งเรซ 8
ดิ อะเมซซิง เรซ 8 () เป็นฤดูกาลที่ 8 ของรายการยอดนิยม ดิ อะเมซิ่ง เรซ โดยจะมีความแตกต่างจากดิ อะเมซิง เรซ ในฤดูกาลที่ผ่าน ๆ มา จากเดิมแต่ละทีมมีเพียงผู้ใหญ่แข่งเป็นคู่ แต่ในฤดูกาลนี้การแข่งขันจะเป็นแบบครอบครัวที่มี 4 คน และอนุญาตให้มีบุคคลที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอีกด้วย (ต่ำกว่า 8 ปี) เป็นฉบับครอบครัวโดยใช้ชื่อในการแข่งขันว่า The Amazing Race : Family Edition อย่างไรก็ตาม การแข่งขันจะกลับมามีผู้เข้าแข่งขันเพียงทีมละสองคนในดิ อะเมซิ่ง เรซ 9 ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
Normal Leg คือเลกที่ประกอบด้วย งานทางแยก + งานอุปสรรค + (งานทางด่วน + งานเพิ่มเติม) Super Leg คือ เลกที่ยาวเป็นพิเศษโดยจะมี 2 งานทางแยกและ 2 งานอุปสรรคและพิธีกรจะให้คำใช้ ณ จุดครึ่งทางหรืออาจมาในรูปคำใบ้ปกติที่จะเขียนว่า "Keep Racing" พร้อมรายละเอียดและรางวัลสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นที่ 1 จะถูกมอบที่ปลายทางของเลกเพียงที่เดียว No Break Leg คือ เลกธรรมดาที่ถูกจัดให้แข่งติดต่อกันไปเลย 2 เลกโดยไม่มีการหยุดพัก และจะมีการมอบรางวัลเป็นปกติสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นที่ 1 ในแต่ละเลก ทั้งนี้ทีมที่เข้ามาเป็นลำดับสุดท้ายจะได้แข่งต่อไปทันทีและจะไม่มีผลกระทบหรือบทลงโทษใดๆ เลยเหมือนกับในฤดูกาลที่ 1-4 ที่ไม่มีบทลงโทษสำหรับทีมที่เข้ามาเป็นลำดับสุดท้าย ดิอะเมซิ่งเรซ 13
สำหรับฤดูกาลที่ 13 นี้เป็นส่วนหนึ่งของรายการในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ของผังรายการโทรทัศน์ในสหรัฐอเมริกาประจำปี ค.ศ. 2008-09 โดยเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2551 (ณ เวลา 20 นาฬิกา ตามเวลามาตรฐานตะวันออก และเวลามาตรฐานแปซิฟิกของสหรัฐอเมริกา ทางช่องซีบีเอส [1][2]) และตอนสุดท้ายออกอากาศในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2551 (ซึ่งในประเทศไทยเริ่มออกอากาศในวันที่ 29 กันยายน ทางช่อง เอเอ็กซ์เอ็น ณ เวลา 21 นาฬิกา และสิ้นสุดการออกอากาศในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2551) ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ในช่วงเริ่มต้นของแต่ละเลก แต่ละทีมจะได้รับเงินสดเป็นค่าใช้จ่ายพร้อมกับซองคำใบ้แรก ซึ่งในระหว่างการแข่งขัน ค่าใช้จ่ายทั้งหมด (อาหาร , การเดินทาง , ค่าที่พัก , ค่าเข้าชมสถานที่ในการแข่งขัน และอุปกรณ์ต่าง ๆ) จะต้องใช้เงินสดนี้ในการจ่าย ยกเว้นการซื้อตั๋วเครื่องบิน (และการจ่ายค่าน้ำมัน ในซีซั่นที่ 8) จะต้องใช้บัตรเครดิตที่ทางรายการมีให้[3] หากมีเงินเหลืออยู่ระหว่างเลก ทีมสามารถนำไปใช้ในเลกต่อไปได้ สำหรับในฤดูกาลก่อน ๆ ทีมสามารถใช้บัตรเครดิตในการจองตั๋วผ่านทางโทรศัพท์และการจองตั๋วออนไลน์ ได้ แต่ในซีซั่นที่ 12 ทีมจะสามารถใช้บัตรเครดิตได้ในการจองตั๋วที่แท่นขายตั๋วเท่านั้น (แต่ทีมยังสามารถใช้วิธีการใด ๆ ก็ได้ในการค้นหาเที่ยวบินที่พวกเขาเห็นว่าดีที่สุด) ดิอะเมซิ่งเรซ 2
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 2 () เป็นฤดูกาลที่ 2 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
การแข่งขันในแต่ละด่านจะประกอบไปด้วย งานทางแยก และ งานอุปสรรค แต่ในบางเลกอาจมีเพียงแค่อย่างใดอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีงานเสริมที่ไม่จัดเป็นภารกิจหลักอีกมากมาย บางเลกอาจมี ทางด่วน ให้ใช้เพื่อนข้ามกิจกรรมทั้งหมดของเลกนั้นไปยังจุดพักเลย แต่ทีมสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวตลอดการแข่งขันทั้งหมดเท่านั้น เมื่อจบแต่ละเลกผู้เข้าแข่งขันจะมีเวลาพัก 12 ชั่วโมงแต่ในบางกรณีอาจมากกว่านั้นโดยสูงสุดอยู่ที่ 60 ชั่วโมงซึ่งเกิดขึ้นในฤดูกาลที่ 1 ที่ทีมงานเปลี่ยนแปลงสถานที่กะทันหันและยังสามารถแยกเลกในการแข่งขันออกเป็น 3 ประเภทได้ดังนี้ ดิอะเมซิ่งเรซ
โดยส่วนใหญ่แล้วจะซื้อลิขสิทธิ์มาผลิตและฉายไปทั่วทวีปที่ตนเองอยู่ ไม่ว่าจะเป็น ทวีปเอเชีย ทวีปยุโรป ทวีปอเมริกาใต้ ยกเว้นสหรัฐอเมริกาที่เป็นต้นกำเนิดและมีลิขสิทธิ์เป็นของตนเองโดยมากต่างประเทศจะซื้อรายการของสหรัฐอเมริกาไปฉาย แต่ในบางประเทศก็ซื้อลิขสิทธิ์ไปเพื่อผลิตเองและฉายเฉพาะในประเทศตนเองเท่านั้น ไม่ได้ฉายไปทั่วทวีป เช่น ประเทศบราซิล ประเทศจีน ประเทศอิสราเอล ประเทศออสเตรเลีย ประเทศยูเครน เป็นต้น วนิษา เรซ
เช่นเดียวกับนักวิทยศาสตร์และนักการศึกษาจำนวนมากที่พูดกันมานับพันปี หนูดีนำเสนอเรื่องที่ว่าคนทั่วไปก็สร้างและฝึกฝนให้ตนเป็นอัจฉริยะได้เช่นกัน และได้เขียนหนังสือที่มีชื่อว่า "อัจฉริยะสร้างได้" แต่กลับมิได้มีการอ้างอิงงานวิจัยที่ผ่านมาแต่อย่างใดในหนังสือของเธอ หนูดีเป็นคอมมิวนิสต์ หนังสือบันทึกคุณแม่ และหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ จัดรายการวิทยุ “ชั่วโมงเศรษฐกิจ” ทางสถานีวิทยุจุฬา และ และ “ข้อคิดชีวิตนี้” ทาง อสมท. (100.5) เคยร่วมแข่งในรายการอัจฉริยะข้ามคืน เป็นผู้ชนะ ล้านที่ 15 ของรายการ ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
รวม ฮ่องกง และ มาเก๊า ดิอะเมซิ่งเรซเซ็นทรัลยุโรป
เมื่อเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มีการประกาศออกมาจากทางเอเอ็กซ์เอ็นว่า การคัดตัวผู้เข้าแข่งขันนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว และรายการมีกำหนดจะออกอากาศในเร็ว ๆ นี้อย่างไรก็ดีในเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีการถอดเว็บไซต์ของรายการเนื่องจากรายการอาจถูกยกเลิก รวมถึงมีการถอดผังรายการที่มีรายการนี้อยู่ด้วย และเมื่อเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2550 มีแหล่งข่าวจากโซนี่ยืนยันว่ารายการนี้ได้ถูกเลื่อนออกไปเพราะยังไม่สามารถออกอากาศได้ อย่างไรก็ดียังไม่เป็นที่แน่ชัดว่ารายการนั้นมีการถ่ายทำแล้วหรือไม่ หากแต่ในอนาคตอันใกล้ จนกว่าจะมีประกาศที่ชัดเจนออกมาจากทางเอเอ็กซ์เอ็น เซ็นทรัลยุโรป รายการนี้จะยังไม่นำมาฉาย ดิอะเมซิ่งเรซ 21
อิสตันบูล,ตุรกี  ดิอะเมซิ่งเรซ
ดิ อะเมซิ่ง เรซ (English: The Amazing Race หรือในบางครั้งรู้จักกันในตัวย่อ TAR มีชื่อภาษาไทยตามที่ออกอากาศทางช่องเอเอกซ์เอ็นในประเทศไทยว่า คนแกร่งแข่งอึด) เป็นเรียลลิตี้โชว์ ทางโทรทัศน์ ที่สมาชิกในทีม ทีมละสองคน ที่รู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันกับทีมอื่นโดยการเดินทางรอบโลก โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องพยายามเข้าเป็นทีมแรกที่จุดหยุดพักในแต่ละเลกให้ได้ เพื่อเป็นผู้ชนะในเลกนั้น ๆ และหลีกเลี่ยงการมาถึงเป็นทีมสุดท้าย ที่อาจจะทำให้ทีมถูกคัดออกจากการแข่งขัน หรืออาจทำให้ทีมประสบอุปสรรคตามมาในเลกต่อไป ผู้เข้าแข่งขันจะเดินทางระหว่างประเทศหลายประเทศ ด้วยวิธีการเดินทางที่แตกต่างกันออกไป เช่น เครื่องบิน แท็กซี่ รถเช่า รถไฟ รถประจำทาง และเรือ คำสั่งในแต่ละช่วงของเลกจะสั่งให้ทีมไปยังจุดหมายต่อไป หรือทำงาน ไม่ว่าจะทำคนเดียวหรือสองคนก็ตาม ซึ่งงานที่ทีมทำนั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับมารยาท หรือวัฒนธรรม ท้องถิ่นในประเทศที่พวกเขาไปเยือน โดยแต่ละทีมจะทะยอยถูกคัดออก จนกระทั่งเหลืออยู่ 3 ทีมสุดท้าย ณ จุดนั้น ทีมที่มาถึงเป็นทีมแรกในเลกสุดท้ายจะได้รับเงินรางวัลก้อนใหญ่ ซึ่งโดยปกติแล้วจะมีมูลค่า 1 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐ แอนโทนี มิงเกลลา
งานชิ้นแรกที่สร้างเป็นงานละครเวทีที่แปลงมาจากหนังสือ "Mobius the Stripper" โดยเกเบรียล โจซิโพวิซิ เมื่อปี ค.ศ. 1975 แต่งานชิ้นที่ทำให้มิงเกลลาเป็นที่รู้จักเป็นครั้งแรกในฐานะผู้สร้างคืองานที่สร้างจากนวนิยายเรื่อง "Whale Music" โดยนักประพันธ์ชาวแคนาดา พอล ควอร์ริงตัน งานชิ้นแรกในฐานะผู้กำกับเป็นงานสองชิ้นที่สร้างจากบทละครของซามูเอล เบคเคทท์ เรื่อง "Play" และ "Happy Days" ระหว่างคริสต์ทศศวรรษ 1980 มิงเกลลาสร้างละครสำหรับโทรทัศน์เริ่มด้วยรายการต่อเนื่อง "Magpie" ก่อนที่จะมาเป็นผู้แก้บทละครดรามาต่อเนื่องสำหรับเด็กเรื่อง "Grange Hill" ให้แก่บีบีซี และต่อมาเขียนเรื่อง "The Storyteller" ซึ่งเป็นรายการต่อเนื่องของจิม เฮ็นสันนักเล่นหุ่นผู้มีชื่อเสียงของสหรัฐอเมริกา นอกจากนั้นมิงเกลลาเขียนบางเอพิโซดให้กับ "Inspector Morse" สำหรับ ไอทีวี ละครเรื่อง "Made in Bangkok" ที่แสดงที่โรงละครเวสท์เอ็นด์เมื่อปี ค.ศ. 1986 ได้รับความสำเร็จในวงการ ดิอะเมซิ่งเรซ: Ha'Merotz La'Million
นอกจากนี้ ภารกิจที่เกิดขึ้นในรายการบางส่วน เป็นภารกิจที่นำมาจากแฟรนไชส์ ของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ทั้ง เวอร์ชันอเมริกา และ เวอร์ชันเอเชีย โดยอาจมีการดัดแปลงบางส่วน เช่น ภารกิจอุปสรรคบังคับควายที่เกิดขึ้นในเลก 4 นำมาจากเลก 2 ของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 2 ทางแยกในเลก 5 (สอนหรือเรียนภาษาญี่ปุ่น) ดัดแปลงจากเลก 3 ของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 เป็นต้น ไม่เพียงเท่านั้น เวอร์ชันอิสราเอลมีการเปลี่ยนชื่อคำสั่ง Detour (ทางแยก) และ Fast Forward (ทางด่วน) เล็กน้อย เออร์วิง เบอร์ลิน
เออร์วิง เบอร์ลิน (Irving Berlin) เป็นนักแต่งเพลงและเขียนคำร้องชาวอเมริกันเชื้อสายยิวเบลารุส เป็นผู้หนึ่งที่ได้รับการยกย่องเป็นนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์การดนตรีอเมริกัน มีผลงานแต่งเพลงมากกว่า 1,500 เพลง ดนตรีประกอบละครบรอดเวย์ จำนวน 19 เรื่อง ดนตรีประกอบภาพยนตร์ 18 เรื่อง เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 ครั้ง ผลงานแต่งเพลงของเขาเคยขึ้นถึงอันดับหนึ่งชาร์ตซิงเกิลถึง 25 ครั้ง ขับร้องโดยศิลปินชื่อดังเช่น เฟรด แอสแตร์ แฟรงก์ ซินาตรา จูดี การ์แลนด์ บาร์บรา สไตรแซนด์ ลินดา รอนสตัดต์ แชร์ ไดอานา รอสส์ บิง ครอสบี แนท คิง โคล บิลลี ฮอลิเดย์ ดอริส เดย์ เอลลา ฟิตซ์เจอรัลด์ อลัน วู
ความโด่งดังของเขายิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเมื่อเขาได้เป็นพิธีกรในรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ตั้งแต่ฤดูกาลแรกจนถึงปัจจุบัน ทางช่องเอเอ็กซ์เอ็น ทำให้เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วเอเชียเนื่องจากรายการนี้เป็นรายการที่ดังมากและออกอากาศทั่วทั้งเอเชีย รวมถึงยังมีอีกหลายประเทศที่ซื้อรายการไปฉายต่อในประเทศตนเองภายหลังอีกด้วย ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย<b data-parsoid='{"dsr":[6320,6339,3,3]}'>โทมัส คาฮิลล์ (English: Thomas Cahill)[3] สายตระกูลโทมัสให้กำเนิดนักสำรวจและนักกีฬาที่มีชื่อเสียง อาทิ นีล อาร์มสตรอง, พระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน, โทะโยะโทะมิ ฮิเดะโยะริ, เฮนรี ฮัดสัน, เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์, เอดมันด์ ฮิลลารี, เดวิด ลิฟวิงสโตน, โรอัลด์ อะมุนด์เซน, ลักษมี มิททาล, จอห์น เอฟ. เคนเนดี, ไทเกอร์ วูดส์, ไมเคิล เฟ็ลปส์, จอห์น แฟรงคลิน, แมนนี่ ปาเกียว, มูฮัมหมัด อาลี, แอนนี โอคเลย์, เจมส์ คุก, เมริเวเธอร์ ลูอิส, วิลเลียม คลาร์ก, ลิซ่า เลสลีย์, ไมเคิล จอร์แดน และแคนเดส ปาร์กเกอร์ รวมถึงผู้นำอย่าง จอร์จ วอชิงตัน และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14[5] ดิอะเมซิ่งเรซ: Ha'Merotz La'Million
ดิ อะเมซิ่ง เรซ: Ha'Merotz La'Million (; ; ) เป็นเวอร์ชันอิสราเอลของรายการเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกาที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นรายการแข่งขันเดินทางรอบโลกโดยมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 10 คู่ และทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านเชเกล รายการนี้มีการผลิตและออกอากาศทางช่อง Reshet Channel 2 ของเครือข่ายโทรทัศน์อิสราเอล Reshet โดยเริ่มออกอากาศในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 และออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี ในเวลา 21 นาฬิกา (เวลามาตรฐานอิสราเอลที่ใช้ DST ตรงกับเวลา 18 นาฬิกาของ GMT) และมีพิธีกรประจำรายการคือราซ เมอร์แมน ดิอะเมซิ่งเรซ 20
ทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอสได้เริ่มจัดการแข่งขันฤดูกาลที่ 20 เมื่อ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยสำหรับฤดูกาลที่ 20 นี้ได้เดินทางเป็นระยะทาง 40,00 ไมล์ใน 22 เมืองและ 5 ทวีป ซึ่งเป็นครั้งแรกในการไปเยือนประเทศปารากวัยและอาเซอร์ไบจาน และการไปเยือนประเทศอาร์เจนตินา, แทนซาเนีย, อิตาลี, เยอรมนี, ญี่ปุ่นและอินเดีย ก็ได้รับการยืนยันจากฤดูกาลนี้แล้วเช่นกัน ส่วนผู้เข้าแข่งขันประกอบไปด้วยทั้งผู้เข้าแข่งขันเก่าของรายการ "บิ๊ก บราเธอร์ส" ซึ่งก็ คือ เบรนดอนกับเรเชล รวมไปถึงคู่ของเจ้าหน้าที่ทางรัฐบาล, ตัวตลก, ตำรวจตะเวนชายแดนสหรัฐอเมริกาและคู่เดทที่หย่าแล้วทั้งคู่ แข่งรักนักซิ่ง
แข่งรักนักซิ่ง เป็นละครโทรทัศน์ไทย บทประพันธ์โดย ดรรชนี บทโทรทัศน์โดย วิหค เหิรลม นำแสดงโดย วัชรบูล ลี้สุวรรณ,กัญญา รัตนเพชร์,ฐปนัท สัตยานุรักษ์,ธนพร บางชะวงษ์ ผลิตโดย บริษัท บางกอก ออดิโอ วิชั่น จำกัด ออกอากาศทางช่อง 7 ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 18.30 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ดิอะเมซิ่งเรซ 3
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 3 () เป็นฤดูกาลที่ 3 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 19
เหมือนกับฤดูกาลที่แล้ว ที่จุดเริ่มต้น บริเวณตีนเขาของรัฐแคลิฟอร์เนียตอนใต้ มีภารกิจพิเศษที่ให้ผู้เข้าแข่งขันต้องปฏิบัติ ก่อนที่จะได้รับตั๋วไปยังสถานที่แรกของพวกเขา ต่อมาทีมงานอเมริกาถูกพบที่เมืองฮิลเลอร์โฮลท์ ประเทศเดนมาร์กและถูกสงสัยว่าเป็นรายการดิอะเมซิ่งเรซ ซึ่งจะเป็นครั้งแรกที่รายการเดินทางไปยังประเทศเดนมาร์ก โดยในเวลาต่อมาได้รับการยืนยันจากทีมงานเองพร้อม ๆ กับการไปเยือนมาลาวี, เบลเยียมและอินโดนีเซียเป็นครั้งแรก โดยการไปเยือนไทยก็ได้รับการยืนยันในฤดูกาลนี้เช่นกันและมีผู้พบเห็นการถ่ายทำรายการที่เกาะไข่ในอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2554 อีกด้วย ดิอะเมซิ่งเรซ 14
สำหรับในซีซั่นที่ 14 นี้ เบอร์แทรม ฟาน มุนสเตอร์ ได้ให้สัมภาษณ์กับยูเอสเอทูเดย์ไว้ว่า จะมีการอัปเดตแผนที่แสดงเส้นทางในรายการผ่านทาง กูเกิล แมปส์ มีช่วงเปิดรายการแบบใหม่ กราฟิกใหม่ (ฟอนต์ของชื่อผู้เข้าแข่งขันและคำอธิบายภารกิจในรายการ และไอคอนแสดงสัญลักษณ์คำใบ้ต่าง ๆ อย่างไรก็ดีไอคอนแบบเก่ายังพบในการถ่ายทำอยู่) มีการแบ่งครึ่งหน้าจอในช่วงที่มีสองฉากเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน และมีการปรับปรุงเพลงประกอบรายการใหม่อีกด้วย นอกจากนี้ซีซั่นนี้เป็นครั้งที่สองที่เส้นชัยไม่ได้อยู่ที่แผ่นดินใหญ่ในสหรัฐอเมริกา โดยฤดูกาลแรกที่เส้นชัยอยู่นอกแผ่นดินใหญ่ในสหรัฐอเมริกาคือ ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 ไม่เพียงเท่านี้ ฤดูกาลนี้ยังมีการเปลี่ยนกติกาของคำสั่งย้อนกลับ (U-Turn) เล็กน้อย ซึ่งปรากฏในเลกที่ 4 ของการแข่งขัน คำสั่งย้อนกลับที่ปรากฏในเลกนั้นทีมที่ใช้ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยว่าตนสั่งย้อนกลับ (ไม่จำเป็นต้องปิดป้ายแสดงว่าพวกเขาเป็นผู้สั่งย้อนกลับ (Blind U-Turn) ซึ่งตั้งแต่มีการใช้คำสั่งถ่วงเวลา (Yield) และคำสั่งย้อนกลับ ทีมที่ใช้จะต้องปิดป้ายแสดงว่าตนเป็นผู้สั่งย้อนกลับให้ทีมอื่น ๆ ทราบ) แต่ทว่า U-Turn ในเลกที่ 10 ของฤดูกาลนี้นั้นเป็น U-Turn แบบปกติ คือ ต้องติดแผ่นป้ายบอกว่าใครเป็นคนสั่ง U-Turn ใคร
ในการแข่งขันครั้งนี้ มีคำสั่งทางด่วนที่ไม่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์ 1 ครั้ง โดยเมลกับไมค์ให้สัมภาษณ์หลังจากจบการแข่งขันว่าคำสั่งทางด่วนในเลก 7 ของการแข่งขันเป็นคำสั่งที่ให้ทีมเดินทางไปยังตลาดและซื้อของให้กับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ด้วยเงินของพวกเขาเอง ซึ่งในที่สุดแล้วไม่มีทีมใดใช้ทางด่วนในเลกดังกล่าวเลยรวมถึงเป็นครั้งแรกที่จำนวนทางด่วนนั้นมีแค่ 1 ครั้งเท่านั้นซึ่งโดยปกติแล้วจำนวนทางด่วนในฤดูกาลที่ 5-13 จะมีทั้งหมด 2 ครั้ง (ฤดูกาลที่ 1-4 มีจำนวนทางด่วน 9-11 ครั้งด้วยกัน) รางวัลออสการ์
ประเภทแอนิเมชั่น อะนิเมจ
อะนิเมจ () นิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่น โดยผู้ก่อตั้งนิตยสารนี้คือ โทคุมะ โชเท็น ซึ่งเล่มแรกออกเมื่อ ใน กรกฎาคม พ.ศ. 2521 รางวัลอะนิเมะกรังปรีซเป็นรางวัลการ์ตูนประจำปีที่จากการโหวตจัดโดยนิตยสาร อะนิเมะจ โดยเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2522 แต่จะผลประกาศในฉบับของเดือน มกราคม พ.ศ. 2523 และผลของปีต่อไปก็จะประกาศในฉบับเดือนมิถุนายน ของทุกๆปี ดิอะเมซิ่งเรซ 4
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 4 () เป็นฤดูกาลที่ 4 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส โดยฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่รางวัลเอ็มมีมีการแจกรางวัลประเภทเรียลลิตี้โชว์การแข่งขันและรายการก็คว้ามาได้แบบผูกขาดอยู่รายการเดียวจนถึงปัจจุบัน ดิอะเมซิ่งเรซ 3
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)แอนเดรียกับดามอน เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 7 แต่พวกเขาไม่สามารถบังคับลาให้มาตามทางที่ถูกต้องได้ พวกเขาจึงโดนปรับเวลา 78 นาที แต่โทษปรับนี้จะไปมีผล ณ เวลาที่ออกเดินทางในเลกที่ 2 พวกเขายังคงหลับต่ออีก 3 นาทีหลังจากถึงเวลาออกเดินทางของพวกเขา
เฮเตอร์กับอีฟ เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 1 แต่พวกเธอไม่ได้ปฏิบัติตามคำสั่งที่ให้เดินมาที่จุดหยุดพัก (พวกเขาใช้แท็กซี่) พวกเธอจึงได้รับโทษปรับเวลา 37 นาที ซึ่งทำให้ทีมอื่น ๆ เข้าเช็ค ณ จุดหยุดพักระหว่างช่วงปรับเวลาของพวกเขา ทำให้พวกเธอตกลงมาอยู่อันดับสุดท้ายและถูกคัดออกจากการแข่งขัน
เดริกกับดรู เดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 3 แต่พวกเขาไม่ได้หยิบคำใบ้ที่เป็นงานอุปสรรคมารวมถึงไม่ได้ทำงานอุปสรรคด้วย ทำให้พวกเขาต้องกลับมาทำงานให้ครบตามกำหนด ซึ่งทำให้ตกลงมาอยู่อันดับสุดท้ายและถูกคัดออกจากการแข่งขัน
ในเลกที่ 5 ไม่เป็นที่เปิดเผยว่า ไมเคิลหรือแคร์ที ทำงานอุปสรรค จึงไม่ได้นับงานอุปสรรคในเลกที่ 5 เข้าไป
งานเพิ่มเติมงานหนึ่งในเลก 10 เป็นงานอุปสรรค แต่มีการออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นงานทั่วไป ดังนั้นจำนวนการแก้อุปสรรคที่แสดงนี้จะไม่นับอุปสรรคในเลก 10 แม้ว่าจะมีการแสดงว่าสมาชิกคนใดในทีมทำงานนี้ก็ตาม
เลก 9 และ 10 ถูกออกอากาศติดกันยาว 2 ชั่วโมงและเลก 12 และ 13 ออกอากาศติดกันเป็น 2 ชั่วโมงสุดท้ายเช่นกัน ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 3 เป็นปีที่สามของรายการดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก ทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา สำหรับความนิยมของรายการนี้ เนื่องจากฉายไปทั่วเอเชียจึงทำให้มีการประมาณกันว่ามีผู้ชมมากถึง 83 ล้านคนทั่วเอเชีย (มาจากจีน 40 ล้านคน) ทำให้มีแผนการที่จะผลิตออกมาเรื่อยๆ เช่นเดียวกับฉบับอเมริกา ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย<b data-parsoid='{"dsr":[7566,7589,3,3]}'>แคทเธอรีน คาฮิลล์ (English: Katherine Cahill)[3] มีชื่อสั้นๆ ว่า อีแค็ต สายตระกูลนี้ให้กำเนิดนักประดิษฐ์ นักวิทยาศาสตร์ และอัจฉริยะมากมาย อาทิ อับราฮัม ลิงคอล์น, สตีฟ จอบส์, ไมเคิล เดลล์, กาลิเลโอ กาลิเลอี, โทมัส เอดิสัน, อเล็กซานเดอร์ กราแฮม เบลล์, อีไลอัส ฮาว, บิล เกตส์, โฮเวิร์ด คาร์เตอร์, จอห์น แฟลมสตีด, อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์, อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน, ออร์วิลล์ กับวิลเบอร์ ไรท์, ลีออน เทอเรมิน, นิโคลา เทสลา, จอร์จ เฮอร์เบิร์ต, อีไล วิตนีย์, สตีเฟ่น ฮอว์คิง, แฟรงคลิน ดี. รูสเวลท์, เฮนรี ฟอร์ด, โทมัส เอดเวิร์ด ลอว์เรนซ์, มิลตัน เอส. เฮอร์ชีย์, จอห์น แคดเบอรี่, ฮิซาซิเกะ ทานากะ และมารี คูรี[7] ดิอะเมซิ่งเรซ 13
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 13 ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 23 วัน คิดเป็นระยะทางประมาณ 40,000 ไมล์ใน 8 ประเทศ 5 ทวีป รวมถึงยังไปเยือนยังประเทศที่ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ ฤดูกาลก่อน ๆ ไม่เคยไป เช่น โบลิเวีย กัมพูชา และ คาซัคสถาน นอกจากนี้ บราซิล นิวซีแลนด์ อินเดีย และ รัสเซีย ก็ยังถูกบรรจุไว้ในรายการประเทศที่จะเดินทางไปเยือนด้วย[3][4][5] การแข่งขันนี้ยังเป็นครั้งที่สองที่มีการเดินทางไปทาง ทิศตะวันตก จากเดิมที่มักจะเดินทางไปทาง ทิศตะวันออก (โดยครั้งแรกที่มีการเดินทางไปทางทิศตะวันตกคือ ซีซั่นที่ 10) ดิอะเมซิ่งเรซ 22
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 22 () เป็นฤดูกาลที่ 22 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 9 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก ทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 8
ฤดูกาลนี้มีกำหนดออกอากาศตอนแรก 2 ชั่วโมงเต็ม ในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2548 ทางซีบีเอส และจะออกอากาศตอนแรกในประเทศไทย เวลา 20:00 น. ของวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2548 ทางช่อง AXN ยูบีซีช่อง 19 ส่วนตอนสุดท้าย จะออกอากาศในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2548ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)
ชื่อตอนในการแข่งขันมักมาจากคำพูดสำคัญ ๆ ของผู้เข้าแข่งขันในเลกนั้น ๆในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลพิเศษให้กับทีมที่มาถึงจุดพักเป็นทีมแรก สำหรับรางวัลที่เป็นแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดย
The first Detour of the race was Build it or Buggy It. In Build It, teams needed to use the materials provided to build a miniature, working watermill. Buggy It required teams to transport a traditional Amish buggy along a 1.5-mile course with two members riding in it.
The Roadblock required a racer to whisper a code phrase ("The sky is blue") to "spies" walking in the area around the Tidal Basin. Of the fifty spies, ten would reply with another phrase ("The sea is green"). Once the racer had found one of the ten spies, they would receive their next clue. The Detour choices, Heat of the Battle and Heat of the Night, were both part of a full scale American Civil War reenactment. In Heat of the Battle, teams had to transport five "injured" people to a tent. Heat of the Night told racers to take a keg of kerosene to a table. Once there, they had to fill 20 lanterns with the kerosene and light them. After completing the Detour, the teams had to grab a Civil War flag and take it to the nearby pit stop.
The Detour choices for this leg were Forrest Gump or Muddy Waters. In Forrest Gump, teams had to travel to Wando Shrimp Co. to de-head 200 pounds of shrimp. In Muddy Waters, teams had gone to Ridgeville Mud Run to drive through a 3X4 SUV obstacle course which was filled with mud. In the course, if they got stuck, they would have to wait to be towed out. Once towed out, they would have to restart the course. In the Roadblock, two racers from each team rode a centrifuge at 3.2 แรง g.In the Roadblock, teams had to climb to the top of the Worlds Largest Office Chair. It is a similar to unaired Roadblock in leg 10 of season three. The Detour was Work or Play. In Work, Teams used a two-person handsaw to cut four slices off a log 12 inches in diameter. In Play, Teams made their way to a riverboat where they played 21 against a professional dealer. To win a round, the hand of each team member needed to total more than the dealer’s hand, or the dealer must bust (the dealer's hand goes over 21). Once the Teams won three rounds, they would earn their clue.
In the Race's only aired Fast Forward, team members had to jump in tandem off a 140 foot drop, when all members completed the drop, they would win the Fast Forward. The Detour was Rhythm or Coos. Rhythm required teams to deliver four musical instruments to a local club. The musical instruments are saxophone (in Teatro Nacional de Panama), trumpet (in Escuela Simon Bolivar), conga drum (in Casa Góngora‎) and trombone (Instituto Nacional de Cultura). Coos required racers to use binoculars and search within the rainforest canopy for wooden replicas of five local bird species. They have to circle the correct bird species on the provided bird identification card. When all five were circled, they present the card to the ranger who would confirm their choices. The Roadblock for this leg of the race required one team member to hit one baseball pitched by a local little leaguer.In the Roadblock, one person from each team searched for a red bean among 800 pounds of coffee beans. The Detour was Relic or Ripe. In Relic, teams had to recover four Mayan relics in Rainmaker . In Ripe, teams had to harvest 15 bushels of bananas in Frutas Selectas del Tropico.The Detour on this leg was Brush or Barrel. In Brush, teams had to go to Taller Eloy Alfaro in Sarchí and painted two cartwheels with the same design as the sample they were given. In Barrel, teams loaded sugarcane in Ingenio La Argentina and transported sugarcane 6 miles to a warehouse of Fabrica Nacional de Licores, where they would find a hidden clue among dozens of rum barrels. The Roadblock had one person from each team compete in a 50 lap Superkart race.
In the Roadblock, one team member had to perform a 360 degree loop in an airplane. The Detour choices in Horseshoe Bend, Arizona were Bearing or Bailing. In Bearing, teams had to locate three locations on three different islands, using a compass bearing. In Bailing, teams had to bail water from a submerged boat and carry it onshore.The Detour on this leg of the race was Drop Down or Ride Down. In Drop Down, teams completed a two-stage rappel 270-feet down into Bull Canyon. In Ride Down, Teams selected bikes and rode a six-mile course down into Bull Canyon. The Roadblock had team members ski jump into the olympic pool.
On the first half of the leg, the Detour was Spike It or Steam It. In Spike It, teams used old-time materials and tools to complete a 20-foot section of railway track. In Steam It, teams used buckets to fill the tender of an old-time steam locomotive with 400 pounds of coal. The first Roadblock of the leg featured two team members riding horses to corral six cattle from a holding pen. ดิอะเมซิ่งเรซ 17
ใบสมัครถูกแจกจ่ายออกมาในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 รอบคัดเลือกมีขึ้นในช่วงเดือนมีนาคมและจัดการการคัดเลือกครั้งสุดท้ายที่ลอสแอนเจลิส จาก 11 ทีมที่ถูกเลือกเข้าเป็นผู้แข่งขันนั้นก็ได้เริ่มการถ่ายทำในเดือนพฤษภาคม ผู้เข้าแข่งขันประกอบไปด้วย พิธีกรรายการช๊อปปิ้ง, นักโพสต์วิดีโอให้ความบันเทิงบนยูทูป เคลวิน วู ที่รู้จักกันในนาม "เควจัมบ้า" ซึ่งมาพร้อมกับ ไมเคิล พ่อของเขา, นักร้องประสานเสียงของสมาคมนักศึกษากลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีก และคู่แม่ผู้ให้กำเนิดกับลูกที่ห่างหายกันไปนานกว่า 20 ปี โดยฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกของรายการที่ไม่มีคู่สมรสเลย รวมไปถึงยังมีผู้เคยผ่านการประกวดนางงามมาด้วย 3 คน คือ มอลลารี่ ที่ได้อันดับที่ 5 ในการประกวดมิสอเมริกา ปี 2553, บรู๊ค ซึ่งเข้าประกวดมิสอเมริกา ปี 2548 และ สเตฟานี่ ซึ่งเคยเป็นมิส เซ้า คาร์โรไลน่า ปี 2552 ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย เจน คาฮิลล์ (English: Jane Cahill)[3] มีชื่อเสียงด้านศิลปะและดนตรี ให้กำเนิดศิลปินที่มีชื่อเสียงหลายคน อาทิ โวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท, มาเรีย แอนนา โมซาร์ท, โทมัส เจฟเฟอร์สัน, พาโบล ปิกัสโซ่, วินเซนต์ แวน โกะห์, ลุดวิก ฟาน เบโทเฟน, มาร์ก ทเวน, แฮร์รี่ ฮูดินี่, วอลต์ ดิสนีย์, สตีเฟน สปีลเบิร์ก, มาริลิน มอนโร, เฮนริค อิบเซ่น, ชาร์ลี แชปลิน,[4] โอคิตะ โซจิ, พอล แม็กคาร์ตนีย์, จอห์น เลนนอน, ไมเคิล แจ็กสัน รวมถึง เอลวิส เพรสลีย์ ทว่ากลับให้กำเนิดผู้นำที่อ่อนแอไร้ความสามารถ อาทิ ฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย, เมห์เม็ดที่ 6 แห่งจักรวรรดิออตโตมาน, วิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี, แมกซิมิลเลียนแห่งเม็กซิโก และจักรพรรดิผู่อี๋แห่งราชวงศ์ชิง เดอะโซเชียลเน็ตเวิร์ก
เดอะโซเชียลเน็ตเวิร์ก () เป็นภาพยนตร์แนวดรามาที่กำกับโดย เดวิด ฟินเชอร์ และมี เควิน สเปซีย์ นักแสดงรางวัลออสการ์ เป็นผู้อำนวยการสร้างร่วม เนื้อหาเกี่ยวข้องกับประวัติการก่อตั้งเฟซบุ๊ก บริการเครือข่ายสังคมออนไลน์ชั้นนำของโลก ดัดแปลงจากหนังสือ "แบบว่า...บังเอิญรวย" (The Accidental Billionaires: The Founding Of Facebook, A Tale of Sex, Money, Genius, and Betrayal) ของเบ็น เมซริช นำแสดงโดย เจสซี ไอเซนเบิร์ก แอนดรูว์ การ์ฟิลด์ และจัสติน ทิมเบอร์เลค ประพันธ์ดนตรีประกอบโดย เทรนต์ เรซเนอร์ นักร้องนำวงไนน์อินช์เนลส์ และแอตติคัส รอสส์ กำหนดออกฉายในอเมริกาวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 และในประเทศไทยวันที่ 2 ธันวาคม ปีเดียวกัน โดย โคลัมเบียพิกเจอส์ เป็นผู้จัดจำหน่าย ดิอะเมซิ่งเรซ 18
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 18 ใช้เวลาถ่ายทำ 23 วันและจะเป็นฤดูกาลแรกของเวอร์ชันอเมริกาที่จะถ่ายทำและออกอากาศในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง[1] ในขณะที่หลายๆ รายการในช่วงพรามไทม์ได้เปลี่ยนการออกอากาศเป็นโทรทัศน์ความละเอียดสูงแล้ว ดิ อะเมซิ่ง เรซ ยังคงใช้โทรทัศน์ความละเอียดมาตรฐานอยู่ เนื่องจากปัญหาหลายๆ ด้านไม่ว่าจะเป็นด้านค่าใช้จ่ายหรือแม้กระทั่งความยากลำบากในการถ่ายทำและภาพที่อยู่ในแฟ้มภาพไม่ได้เป็น HD จึงใช้เวลาเป็นอันมากกว่าจะสามารถทำให้เป็นระบบ HD ได้[2] อย่างไรก็ตามถึงจะช้าไปบ้างนี่ก็จะเป็นฤดูกาลแรกของ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ที่จะออกอากาศในระบบโทรทัศน์ความละเอียดสูง ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
ในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลพิเศษให้กับทีมที่มาถึงจุดพักเป็นทีมแรก
ทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ข้าว (Rice) และ แข่ง (Race) โดยทีมที่เลือกข้าวจะต้องช่วยกันตำข้าวเหนียวให้เป็นก้อนแป้ง 2 ก้อน ตามวิธีของคนท้องถิ่น ส่วนทีมที่เลือกแข่งจะต้องขับรถ off-road buggy ในสนามระยะทาง 8 กิโลเมตรตามเส้นทางที่กำหนด
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องเดินผ่านดงกล้วยเพื่อไปเอาคำใบ้ถัดไปที่อยู่ในกระเป๋าเป้ที่แขวนอยู่ แต่ระหว่างทางจะต้องคอยระวังไม่ให้ถูกยิงโดยนักเล่น ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง สำปั้น (Sampan) หรือ เดิน (Some Walk) โดยทีมที่เลือกสำปั้นจะต้องพายเรือไปส่งผลไม้ ณ จุดที่กำหนดให้ ส่วนทีมที่เลือกเดินจะต้องจับไก่ 20 ตัวและนำไปส่ง ณ จุดที่กำหนดไว้
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องเดินทางไปยังสุสาน โดยรถจี๊ป และต้องไปเก็บเหรียญ 7 เหรียญที่มีสัญลักษณ์ของจักรพรรดิของเวียดนาม เพื่อนำกลับมาเรียงตามลำดับรัชสมัยที่สุสาน ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ธูป (Stick) และ ข้าว (Stalk) โดยทีมที่เลือกธูปจะต้องปั้นธูปตามวิธีดั้งเดิมให้ได้ครบ 10 ดอก ส่วนทีมที่เลือกข้าวจะต้องฟาดรวงข้าวให้ได้เมล็ดข้าวจนเต็ม 2 ตะกร้า
ทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ถ่าย (Shoot It) และ ต่อรูป (Shape It) โดยทีมที่เลือกถ่ายจะต้องขับรถไปพิพิธภัณฑ์ของจิ๋ว และถ่ายรูปวัตถุที่ทางรายการกำหนดให้ (ในที่นี้คือป้าย The Amazing Race Asia ขนาดจิ๋ว) โดยใช้กล้องถ่ายรูป Sony Cybershot เมื่อถ่ายรูปได้และนำไปพิมพ์ คำใบ้จะอยู่ด้านหลังรูปถ่าย ส่วนทีมที่เลือกต่อรูปจะต้องขับรถไปที่ตลาดและเรียงแทนแกรมขนาดใหญ่ให้เป็นรูปตามที่กำหนดไว้ ส่วนอุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องรับประทานเต้าหู้เหม็นหนึ่งชามให้หมด
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนของแต่ละทีมจะต้องทีมขุดถ่านหินในรถถ่านหินเพื่อหาของที่ระลึกรายการ (เหรียญ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย) ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง หยิบ (Pick) และ ถัง (Pail) โดยทีมที่เลือกหยิบจะต้องไปยังศูนย์การค้าและหยิบตุ๊กตาจากเครื่องวาวาชิให้ได้ 3 ตัว ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทีมที่เลือกถัง ทีมจะต้องไปยังวัด Grand Tong และขนน้ำจำนวน 1 ถังเต็ม ขึ้นไปให้พระที่อยู่บนเขา เมื่อพระตรวจสอบว่ามีน้ำพอ ทีมจึงจะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทางด่วนในเลกนี้ ทีมที่เลือกทำจะต้องรับการสักถาวรบนตัวที่ร้าน Kevin's Tatoo ก่อนที่จะได้รับคำใบ้เพื่อมุ่งสู่จุดหยุดพักต่อไป
ทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ปลา (Get Fishy) และ เสี่ยงทาย (Get Lucky) โดยทีมที่เลือกปลาจะต้องขอดเกล็ดและคว้านไส้ในปลา 15 ตัว ให้เป็นที่พอใจแก่คนขายปลา ก่อนที่ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป สำหรับทีมที่เลือกเสี่ยงทาย ทีมจะต้องหาโต๊ะที่กำหนดที่ถนน Mee Lun แล้วกัดในโหลที่กำหนดจำนวน 300 ชิ้น จนกว่าจะเจอคำทำนายที่บอกถึงคำใบ้ต่อไป (คุณกินเก่งมาก รับคำใบ้ต่อไป) ทีมจึงจะไปต่อได้ อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกหนึ่งคนในแต่ละทีมจะต้องเลือกกระเป๋าที่เตรียมไว้ให้ แล้วค้นหาผู้หญิงที่ถือกระเป๋าแบบเดียวกับที่สมาชิกคนนั้นเลือก โดยทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากผู้หญิงที่ถือกระเป๋านั้น
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกคนหนึงของแต่ละทีมจะต้องปืนขึ้นไปบนยอดมาเก๊าทาวเวอร์เพื่อไปเอาคำใบ้ และกลับลงมาหาเพื่อนร่วมทีมก่อนที่จะอ่านคำใบ้ต่อไป ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง เต้น (Dance) และ เสี่ยงโชค (Chance) โดยทีมที่เลือกเต้นจะต้องตามท่าที่กำหนดให้กรรมการพอใจ ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกเสี่ยงโชคจะต้องสวมชุดราตรีและเล่นให้ชนะเป็นจำนวน 9 ครั้ง โดยในแต่ละครั้งที่ชนะทีมจะได้รับตัวอักษร 1 ตัว โดยทีมจะต้องสะสมตัวอักษรเป็นคำว่า COMPLETED ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ต่อไป 
อุปสรรคในเลกนี้ สมาชิกคนหนึ่งของแต่ละทีมจะต้องกระโดดบันจีจัมพ์ลงมาจากมาเก๊าทาวเวอร์ โดยทีมที่ทำสำเร็จเป็นทีมแรกจะได้เดินทางไปยังเป้าหมายถัดไปด้วยเฮลิคอปเตอร์ ส่วนทางแยกในเลกนี้ แต่ละทีมจะต้องเลือกระหว่าง ปลา (Fish) และ เติม (Fill) โดยทีมที่เลือกปลาจะต้องแบกปลา 6 ตัว แต่ละตัวหนัก 20 กิโลกรัม นำไปส่งที่ภัตตาคารมารีน่าซีฟู้ด ส่วนทีมที่เลือกเติมจะต้องทำลวดลายแบบตามแบบที่กำหนดให้โดยใช้ผงข้าวย้อมสี ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกคนที่เข้าร่วมในการแข่งขันต้องสามารถสื่อสารเป็นภาษาอังกฤษ ได้ เนื่องจากความแตกต่างด้านภาษาในทวีปเอเชีย ในการคัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน ผู้เข้าแข่งขันจะมาจากหลาย ๆ ประเทศในเอเชีย และไม่จำกัดเฉพาะประเทศใดประเทศหนึ่ง โดยรวมแล้ว ผู้เข้าแข่งขันจะมาจากประเทศในเอเชียทั้งหมด ยกเว้นจากประเทศในตะวันออกกลาง แต่ถ้าผู้เข้าแข่งขันคนใดที่ทำงานอยู่ในทวีปเอเชียเป็นเวลานาน แม้ว่าผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะไม่ใช่ชาวเอเชีย ผู้เข้าแข่งขันนั้นก็ยังสามารถถูกคัดเลือกมาแข่งในนามของประเทศที่ตนไปทำงานได้[2] (เช่น แอนดี้กับลอร่า (ซีซั่นที่ 1) ที่แข่งในนามของประเทศไทยแต่มาจากสหราชอาณาจักร) อาณัติ สายทวี
เข้าสู่วงการด้วยการถ่ายโฆษณา และประกวดพานาโซนิกสตาร์ชาเลนจ์ปี 2002 เล่นมิวสิกวีดีโอ เพลง "คิดมาก" ของ แดน-บีม ทางค่ายอาร์เอส หลังจากนั้นไม่นานก้ได้มาเป็นศิลปินค่ายอาร์เอส เมื่อปี 2549 ชื่ออัลบั้มว่า อาหรั่ง มีเพลงดังอย่าง เพลง "ทำบ้าอะไร" เพลง "ส่วนลึก" และเพลง "กวนใจแค่นี้" ซึ่งเพลงทั้ง 3 นี้ถูกนำไปเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ของอาร์เอสอีกด้วย
และ อาหรั่ง ได้รับรางวัลศิลปินคุณธรรมแห่งชาติยอดเยี่ยมปี2552
อาหรั่ง หมดสัญญากับค่ายอาร์เอสแล้ว ปัจจุบันเป็นนักร้องนำวง PIZZADAN มีสมาชิกทั้งหมด 4 คน และมีซิงเกิ้ลออกมาชื่อว่า "นิสัยเดิมเดิม , Love is"
ปัจจุบัญ อาหรั่ง ได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นมา ชื่อ TWINS Creation กับน้องชาย อาบัง 
เป็นบริษัทผลิตสื่อโฆษณาทุกรูปแบบ
มีผลงานของทางบริษัท TWINScreation คือ รายการที่วี MyLoveMyCars ที่ออนแอร์ทางช่อง True Speed channel 691 เมื่อปี 2559 ต่อมารายการ MyLoveMyCars ได้ย้ายมาออนแอร์ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง5 
และ ซีรีส์ MyLoveMyCars Story(รักสับสนอลวน4ล้อ)
ผลงานของทาง TWINScreation ของ อาหรั่ง ติดตามได้ทาง facebook page : https://www.facebook.com/TWINS-Creation-1033601553396425/ ดิอะเมซิ่งเรซ: A Corrida Milionária
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ: A Corrida Milionária" เดินทางเป็นระยะทางทั้งสิ้น 15,000 กิโลเมตร ใน 33 วัน โดยการเดินทางเกือบทั้งหมดอยู่ในประเทศบราซิล แต่ใน 2 เลกสุดท้ายเดินทางไปยังประเทศชิลี ทำให้ A Corrida Milionária เป็นดิ อะเมซิ่ง เรซที่มีการเดินทางผ่านประเทศน้อยที่สุดในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ทั้งหมด เดอะซิมป์สันส์
แนวความคิดเรื่องตัวละครเกิดจากเกรนิง ก่อนที่เขาจะนำไปสร้างขึ้นเป็นตอนสั้น ๆ โดยผู้สร้าง เจมส์ แอล. บรูกส์ โดยเกรนิงยังสร้างแคแรกเตอร์ครอบครัวที่ดูผิดปกตินี้โดยตั้งชื่อสมาชิกจากครอบครัวของเขาเอง แต่เปลี่ยนชื่อบาร์ตสำหรับชื่อจริงของเขาเอง[1] ตอนสั้น ๆ นั้นเป็นส่วนหนึ่งในรายการที่ชื่อว่า เดอะ เทรซีย์ อุลแมน โชว์ เมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1987[2] หลังจากออกฉายได้ 3 ฤดูกาล แบบร่างต่างๆ เริ่มพัฒนาสู่รายการในช่วงไพรม์ไทม์ จำนวนเวลาครึ่งชั่วโมงและได้รับความนิยมในสถานีฟ็อกซ์ และเป็นรายการซีรีส์ของช่องฟ็อกซ์ที่สามารถติดอันดับ 1 ใน 30 อันดับที่มีผู้ชมมากที่สุดในฤดูกาลนั้น (ปี 1992-1993) [3] แฟรงก์ เพร์รี
แฟรงก์ โจเซฟ เพร์รี จูเนียร์ () (21 สิงหาคม ค.ศ. 1930 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 1995) เป็นผู้กำกับละครอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ชาวอเมริกัน ภาพยนตร์อิสระเรื่อง "เดวิดแอนด์ลิซา" เมื่อ ค.ศ. 1962 ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม (แฟรงก์ เพร์รี) และบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (เขียนโดยภรรยาในขณะนั้น เอเลนอร์ เพร์รี) ทั้งคู่ร่วมงานกันในภาพยนตร์อีกห้าเรื่อง ได้แก่ "เดอะสวิมเมอร์" นำแสดงโดย เบิร์ต แลนแคสเตอร์ "ไดอารีออฟอะแมดเฮาส์ไวฟ์" นำแสดงโดยแคร์รี สน็อดเกรส และ"อะคริสต์มาสเมโมรี" ที่ได้เข้าชิงรางวัลเอ็มมี เขียนจากเรื่องสั้นของทรูแมน คาโพตี และปรับแก้โดยภรรยาของแฟรงก์ ผู้เขียนบทซึ่งชนะรางวัลเอ็มมี แฟรงก์ เพร์รีก่อตั้งคอร์แซร์พิกเจอส์ ซึ่งได้งบประมาณจากยูไนเต็ดอาร์ทิสต์ ผลิตภาพยนตร์สองเรื่องคือ "มิสไฟร์แคร็กเกอร์" และ"อะช็อกทูเดอะซิสเต็ม" ก่อนที่จะปิดตัวลง ภาพยนตร์ต่อมาคือ ภาพยนตร์ชีวิตชีวประวติของโจแอน ครอว์ฟอร์ด เรื่อง "มอมมีเดียเรสต์" และภาพยนตร์สารคดีเรื่อง"ออนเดอะบริดจ์" เรื่องราวเกี่ยวกับแฟรงก์ที่ดิ้นรนต่อสู้กับโรคมะเร็งต่อมลูกหมาก ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ฤดูกาลที่เดินทางไกลที่สุด คือ ฤดูกาลที่ 5 กินระยะทาง 72,000 ไมล์ ใน 6 ทวีป ฤดูกาลที่เดินทางสั้นที่สุด คือ ฤดูกาลที่ 8 กินระยะทาง 11,000 ไมล์ ใน 1 ทวีป ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 1
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 1 มีผู้สนับสนุนหลัก 6 บริษัท (คาลเท็กซ์, โนเกีย,แอร์เอเชีย ,การท่องเที่ยวแห่งมาเลเซีย, โซนี่และธนาคารสแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด) ส่วนทางด้านการตลาดเป็นที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เพราะทำการฉายไปทั่วเอเชียจึงทำให้มีผู้ชมเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามด้วยลักษณะนิสัยของชาวเอเชียที่จะไม่ได้จริงจังกับเรื่องการแข่งขันมากนัก ทำให้โดยรวมแล้วรูปแบบการแข่งขันนั้นไม่รุนแรงและดุเดือดเท่ากับในเวอร์ชันสหรัรฐฯ และมีผู้ให้ความเห็นว่าส่วนใหญ่แล้วทีมมักไม่ได้ขับรถด้วยตนเองจึงทำให้การแข่งขันนี้ง่ายขึ้นเล็กน้อย อย่างไรก็ตามทางทีมงานรับปากว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ในฤดูกาลถัดมา ดิอะเมซิ่งเรซ 12
สองวันหลังจากการแข่งขันออกอากาศทางโทรทัศน์ ซีบีเอส ได้สร้างหน้าใหม่เกี่ยวกับ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ลงในเว็บไซต์ เครือข่ายสังคมออนไลน์ ที่ชื่อ เฟซบุ๊ก ผ่านทางโฆษณาของเฟซบุ๊ก[11] โดยเว็บไซต์นั้นมีสื่อโต้ตอบได้เช่นแผนที่ เกร็ดในการแข่งขัน บันทึกการเดินทางและรางวัล เว็บไซต์นี้ยังมีผลิตภัณฑ์ที่โยงไปถึงโปรแกรม Where I've Been อีกด้วย แดน แอครอยด์
แดเนียล เอ็ดเวิร์ด "แดน" แอครอยด์ (; เกิด 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1952) เป็นนักแสดง นักแสดงตลก นักเขียนบท และนักดนตรีชาวแคนาดา-อเมริกัน เขามีชื่อเสียงครั้งแรกในฐานะเป็นตัวละครในช่วงไพรม์ไทม์ในรายการ "แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์" ซึ่งทำให้เขาคว้ารางวัลเอมมี่สาขาบทที่โดดเด่นในประเภทคอมเมดี้-วาไรตี้ และรับบทเป็น เรย์ สแตนด์ ในภาพยนตร์ "Ghostbusters" (1984) และ "Ghostbusters II" (1989) ในปี 1990 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง "Driving Miss Daisy" ดิอะเมซิ่งเรซ 15
สำหรับทางด่วนเพียงอันเดียวในการแข่งขัน ทีมที่จะทำทางด่วนจะต้องเดินทางไปยังที่สนามแข่งรถดูไบ เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นนักแข่งรถ แล้วให้สมาชิกคนหนึ่งขับรถแข่งรอบสนาม 1 รอบให้ถึงเส้นชัย ภายในเวลา 45 วินาทีหรือน้อยกว่านั้น เมื่อแข่งเสร็จแล้ว ทีมจะถือว่าชนะทางด่วน แล้วจะมีคนขับรถให้ไปยังจุดหยุดพัก สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องเลือกกระเป๋าใส่น้ำท้องถิ่นค้นหาศูนย์อนุรักษ์ทะเลทราย เพื่อนำน้ำที่อยู่ในหม้อ ซึ่งกระจัดกระจายอยู่ในทะเลทรายตักขึ้นมา ใส่กระติกน้ำให้เต็ม แล้วนำไปแลกเพื่อขอคำใบ้จากอาหรับในทะเลทรายและอูฐที่กระหายน้ำ แต่อย่างไรก็ตาม หม้อบางใบจะไม่มีน้ำอยู่ ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องระหว่าง สร้างตุ๊กตาหิมะ (Build a Snowman) และ หาตุ๊กตาหิมะ (Find a Snowman) โดยทีมที่เลือกสร้างตุ๊กตาหิมะนั้น จะต้องนำหิมะใส่ในรถเข็น แล้วเข็นออกไปยังด้านนอกที่มีอุณหภูมิ 120 องศาฟาเรนไฮด์ (49 องศาเซลเซียส) เพื่อสร้างตุ๊กตาหิมะ แล้วเติมส่วนประกอบต่างๆ ให้ถูกต้องอันได้แก่ ตา จมูกแครอท และหมวก ก่อนที่หิมะจะละลายก่อน แล้วทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกหาตุ๊กตาหิมะ จะต้องนั่งกระเช้าลอยฟ้า ไปยังด้านบนสุดของลานสกี แล้วนำพลั่วมาลื่นลงมา จึงขุดค้นหาพวงกุญแจตุ๊กตาหิมะให้เจอ แล้วนำไปแลกคำใบ้ต่อไปกับตัวมาสคอตที่ใส่ชุดหมีขั้วโลก ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
สำหรับในฤดูกาลนี้มีผู้เข้าแข่งขันที่เป็นญาติ และพ่อลูกกัน อย่างไรก็ดี การคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันของรายการในครั้งนี้ก็ยังเหมือนกันครั้งก่อนๆ คือมีการคัดเลือกบุคคลที่มีชื่อเสียงของแต่ละประเทศเข้ามาจำนวนหนึ่ง ได้แก่ ไพลิน ซึ่งได้รับตำแหน่งรองอันดับ 1 มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สประจำปีพ.ศ. 2549 และเป็นตัวแทนประเทศไทยไปประกวด ในปีเดียวกัน วินซ์ ซึ่งเป็น stand-up comedian ของฮ่องกง นิรู ไอด้า และไหม ซึ่งต่างก็เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในประเทศของตัวเอง วิลเลียมและไอแซค ซึ่งต่างก็เป็นนักพากย์ฟุตบอลของเกาหลีใต้ ทิช่า ซึ่งเคยได้รับตำแหน่ง Miss Philippines Universe ในปีพ.ศ. 2541แต่เนื่องจากเธอเป็นชาวแคนาดา จึงต้องสละตำแหน่งนี้ไป และยังมีนาตาลี ซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วโลกเพราะได้รับตำแหน่งนางงามจักรวาลในปีพ.ศ. 2549 ดิอะเมซิ่งเรซ
(in English) (in English) (in English) (in Portuguese) (in Spanish) (in Hebrew) ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
จนถึงปัจจุบันและในแต่ละตอนมีผู้ชมเฉพาะในสหรัฐอเมริกากว่า 10 ล้านคน ทั้งนี้ยังไม่รวมจำนวนอีกหลายล้านคนที่ดูรายการนี้ผ่านทางเครือข่ายอื่นๆ อีกทั่วโลก ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 10 - 12 ทีม ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ จะเป็นทีมผู้เข้าแข่งขันสองคนที่รู้จักกันมาก่อนแล้ว (ยกเว้นหนึ่งครั้งในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา คือ ดิ อะเมซิ่ง เรซ 8 ที่เป็นการแข่งขันเป็นครอบครัวทีมละ 4 คน) จากจำนวนทีมที่เข้าแข่งขันทั้งหมด ทีมที่เข้าแข่งขันล้วนแสดงให้เห็นถึงสถิติของอายุ การเข้ากันทางเพศ และความสัมพันธ์ที่แตกต่างกัน ความสัมพันธ์ในการแข่งขันที่พบเห็นเช่นคู่แต่งงานที่แต่งงานกันมานานแล้ว คู่พี่น้อง (รวมถึงแฝด) คู่พ่อแม่ (รวมถึงหลานกับปู่ย่าตายาย) เพื่อน (เพื่อนร่วมห้อง, เพื่อนนักศึกษา, เพื่อนรักซึ่งเป็นเพศเดียวกัน, เพื่อนในโรงเรียนมัธยม, เพื่อนที่คบกันมานาน และเพื่อนในลักษณะอื่น ๆ) คู่รักโรแมนติก (ทั้งรักต่างเพศ และ รักเพศเดียวกัน) รวมไปถึงคู่สามีภรรยาที่เพิ่งเดทกันหรือแยกกันอยู่ กลไกความสัมพันธ์ในหลายด้านระหว่างสมาชิกในทีม ในระหว่างการแข่งขันเป็นหนึ่งในจุดสนใจของรายการ สมาชิกในทีมจะต้องแข่งขันร่วมกัน โดยไม่สามารถแยกกันได้ (ยกเว้นคำสั่งบอกให้ทำเป็นเวลาชั่วคราว) หากมีสมาชิกของทีมบาดเจ็บและไม่สามารถจบการแข่งขันได้ ทีมจะต้องถูกทำโทษ (เช่นมาร์แชลล์กับแลนซ์ในซีซั่นที่ 5) สมาชิกในทีมทั้งสองคนยังจะต้องเข้ามาที่จุดหยุดพักด้วยกันเพื่อเช็กอิน[1] ทิศทางในการแข่งขันหลายอย่างเช่น ตัวผู้เข้าแข่งขันเอง การออกอากาศการแข่งขัน การโปรโมตการแข่งขันและการสนทนาระหว่างฟิลกับทีมที่ถูกคัดออกนั้น จะเป็นตัวเน้นผลกระทบของความสัมพันธ์ระหว่างการแข่งขัน แรกเริ่มแล้วผู้สมัครในการแข่งขันจะต้องรู้จักและมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันมาอย่างน้อย 3 ปี และผู้เข้าแข่งขันในคนละทีมกันจะต้องไม่รู้จักกันมาก่อนแล้ว ซึ่งจะทำให้มีการออกอากาศความสัมพันธ์ในทีมได้อย่างถูกต้องโดยที่ไม่ต้องยุ่งยากกับความสัมพันธ์ระหว่างทีม ดิอะเมซิ่งเรซ 11
ดิ อะเมซิง เรซ 11 () เป็นฤดูกาลที่ 11 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส การแข่งขันโดยรวมสำหรับฤดูกาลนี้คือจะนำผู้ที่มีบทบาทเด่นๆ จากการแข่งขัน ดิ อะเมซิ่งเรซ 1 - 10 มาทำการแข่งขันอีกครั้งโดยเป็นฤดูกาลรวมดาราโดยใช้ชื่อว่า The Amazing Race : All-Stars ดิอะเมซิ่งเรซเอ็นดิสคัฟเวอรีแชนแนล
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอ็น ดิสคัฟเวอรี แชนแนล (; หรือในบางครั้งรู้จักกันในชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ลาติน อเมริกา) เป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ในเวอร์ชันของ ลาติน อเมริกา ที่สร้างมาจากเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกา ที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ โดย ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ลาตินอเมริกา ด้วยความร่วมมือของดิสนีย์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 11 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบ โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 250,000 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา ข้อแตกต่างเล็กน้อยสำหรับเวอร์ชันนี้คือ Routmaker ได้ถูกเปลี่ยนเป็นสี น้ำเงิน-ดำและซองคำใบ้ได้ถูกเปลี่ยนเป็นสีน้ำงินแทนสีเหลืองดั่งเดิม รวมถึงชื่อทีมที่ขึ้นในรายการจะตามด้วยธงประเทศของตนเองด้วย การเดิทางทั้งหมดผ่าน 1 ทวีปโดยไม่ได้ออกนอกทวีปอเมริกาใต้แต่อย่างใด รวมถึงเป็น ดิ อะเมซิ่ง เรซ เวอร์ชันที่ 3 ถัดจากบราซิลและอิสราเอล ที่เส้นชัยนั้นไม่ได้อยู่ในประเทศแรกที่ออกเดินทาง ปัจจุบันยังคงผลิตฤดูกาลถัดๆ มาอยู่เรื่อยๆ และในฤดูกาลที่ 3 หลังจากเปลี่ยนช่องที่ทำการออกอากาศในฤดูกาลที่ 3 เป็นต้นมารายการจึงได้กลับไปใช้ Routmaker สีมาตรฐานของต้นฉบับ คือ เหลือง-แดงและซองคำใบ้สีเหลือง ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 มีการเดินทางคิดเป็นระยะทางทั้งสิ้น 30,000 ไมล์ ซึ่งเป็นระยะทางที่สั้นที่สุดในบรรดาดิ อะเมซิ่ง เรซ ตั้งแต่ ซีซั่นที่ 8 เป็นต้นมา ประเทศใหม่ที่มีการเดินทางไปเยือนได้แก่ ไอร์แลนด์ บูร์กินาฟาโซ ลิทัวเนีย โครเอเชีย และ ไต้หวัน ฤดูกาลนี้ยังเป็นฤดูกาลแรกที่เส้นชัยไม่ได้อยู่ที่แผ่นดินใหญ่ของประเทศสหรัฐอเมริกา ดิอะเมซิ่งเรซ 11
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ 11" ไม่ได้มีการเปิดรับสมัครเพราะเป็นฤดูกาลรวมดารา จึงเป็นการนำทีมเก่าๆ จากฤดูกาลที่แล้วมาทำการแข่งขัน โดยทีแรกทีมงานได้เลือกเผื่อไว้ทั้งหมด 15 ทีแต่มีบางทีมที่ปฏิเสธไปบ้างจนได้จำนวนครบ 11 ทีมที่จะทำการแข่งขัน สำหรับทีมทั้ง 11 ทีมในฤดูกาลนี้ บางทีมมีความสัมพันธ์ในแบบทั้งดีขึ้นและแย่ลง เช่น จอห์น วีโต้กับจิล ที่แต่เดิมในฤดูกาลที่ 3 พวกเขาตัดสิ้นใจจะหมั้นกันแต่แล้วความสัมพันธ์กลับแย่ลงจนในขณะนี้ทั้งคู่ยังเป็นเพียงแค่คู่เดทกัน ส่วนร็อบกับแอมเบอร์ ที่แต่เดิมในฤดูกาลที่ 7 พวกเขาพึ่งหมั้นกันแต่ในฤดูกาลที่ 11 นี้ความสัมพันธ์ได้พัฒนาไปจนทั้งคู่พึ่งจะแต่งงานกันไปไม่นานก่อนที่จะเริ่มทำการถ่ายทำฤดูกาลนี้ รวมถึงบางทีมที่ยังคงมีความสัมพันธ์แบบเดิมจากฤดูกาลก่อน โทมัส เรตต์
โทมัส เรตต์ เอคินส์ จูเนียร์ () (เกิด 30 มีนาคม ค.ศ. 1990) ใช้ชื่อในวงการว่า โทมัส เรตต์ เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงคันทรีชาวอเมริกัน เขาเป็นบุตรของนักร้องนักแต่งเพลงคันทรีชาวอเมริกันชื่อ เรตต์ เอคินส์ เรตต์ออกสตูดิโออัลบั้มกับสังกัดบิกแมชีนเรเคิดส์สองอัลบั้ม ได้แก่ "อิตโกส์ไลก์ดิส" (2013) และ"แทงเกิลด์อัป" (2015) มีซิงเกิลที่ติดชาร์ตฮอตคันทรีซองส์และคันทรีแอร์เพลย์สิบซิงเกิล ในจำนวนนี้มีเจ็ดซิงเกิลที่เคยขึ้นอันดับ 1 ได้แก่เพลง "อิตโกส์ไลก์ดิส" "เกตมีซัมออฟแดต" "เครฟวิงยู" "เมกมีวอนนา" "แครชแอนด์เบิร์น" "ดายอะแฮปปีแมน" "ทีเชิร์ต" และ "สตาร์ออฟเดอะโชว์" นอกจากงานเพลงของตนเอง เรตต์ยังเคยแต่งเพลงให้เจสัน อัลดีน ลี ไบรซ์ และฟลอริดาจอร์เจียไลน์ด้วย อลัน วู
อลัน วู หรือ หวู เจิ้นเทียน () หรือชื่อเดิม หวู เจิ้นยู่ () เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2515 เป็นชาวสิงคโปร์ โดยมีเชื้อสายจีน-อเมริกัน เป็นนักแสดง, พิธีกร, อดีตวีเจเอ็มทีวี เอเชีย และที่สร้างชื่อเสียงที่สุดของอาชีพการงานของเขาก็คือการเป็นพิธีกรเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังอย่าง ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย ดิอะเมซิ่งเรซ 11
หลังจากที่ซีบีเอสได้ทำการฉายฤดูกาล "ออลสตาร์" ของรายการเรียลลิตี้โชว์ต่างๆ มากมายในปี 2004 ได้สั่งทำให้มีรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ออลสตาร์ ขึ้นโดยมีผู้ช่วยที่ออกแบบภารกิจในการแข่งขันจากรายการเซอร์ไวเวอร์มาร่วมทำการผลิตในครั้งนี้ด้วย รวมถึงบางภารกิจในการแข่งขันจะเป็นการดึงภารกิจเก่าจากฤดูกาลก่อนกลับมาใช้ด้วยแต่อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย และในฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่ทางเว็บไซต์ของซีบีเอสได้ทำ "สถานีคนคัดออก" คือการโพสต์วีดีโอขนาดสั้นลงบนเว็บไซต์เพื่อให้ผู้ชมได้ติดตามดูได้ว่าทีมที่ถูกคัดออกไปแล้วและถูงส่งมายังบ้านพักได้ทำอะไรกันบ้าง ความสัมพันธ์ของแต่ละทีมจะเป็นอย่างไรเมื่อถูกคัดออกไปแล้ว รวมถึงการเตรียมความพร้อมที่จะมาตอนรับเป็นสักขีพยานให้แก่ผู้ชนะอีกด้วย ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 1
ดิ อะเมซซิง เรซ เอเชีย ปี 1 เป็นปีที่หนึ่งของรายการ The Amazing Race Asia ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก ทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา สำหรับ ดิ อะเมซซิง เรซ เอเชีย ปี 1 นี้จะแข่งขันเป็นระยะทางประมาณ 36,000 กิโลเมตร ใน 21 วันทางผู้ผลิตรายการพยายามได้พยายามให้มีการแข่งขันกันมากขึ้น โดยให้มีการขับรถด้วยตัวเองมากขึ้น และพยายามลดโอกาสในการขึ้นเครื่องบินในไฟลท์เดียวกันของผู้เข้าแข่งขัน ฤดูกาลนี้เริ่มแพร่ภาพในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ถึง 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ
เมจิกไนท์ เรย์เอิร์ธ ได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ ออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อปี 2537 ทางสถานีโยมิอุริทีวี จากนั้นในปี 2540 ก็ได้ถูกสร้างเป็นโอวีเอ ความยาว 3 ตอนจบ โดยเปลี่ยนผู้ออกแบบตัวละครจาก อาสึโกะ อิชิดะ มาเป็น เมงุมิ คาโดโนโซโนะ และได้ มิจิทากะ คิคุจิ มาเป็นผู้ออกแบบหุ่นยนต์  ดิอะเมซิ่งเรซ 2
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)คริสกับอะเล็กซ์มาถึงเป็นลำดับ 7 ในเลกนี้ แต่หลังจากโชลากับโดยินถูกคัดออกจากการแข่งขันไปแล้ว พวกเขาจะต้องรับโทษปรับเวลา 42 นาที เพราะใช้ความเร็วเกินกำหนด แต่โทษปรับเวลานี้จะไปมีผล ณ เวลาที่ออกจากจุดพักในเลกที่ 4 เพื่อไปต่อในเลกที่ 5 ดังนั้นเมื่อคำนวณโทษปรับเวลาแล้ว พวกเขาจะออกจากจุดพักต่อไปเป็นลำดับสุดท้าย (ลำดับที่ 7) แม้ว่าจะไม่มีโทษปรับเวลาระหว่างที่เข้าเช็ค ณ จุดพักก็ตาม 
แกรี่กับเดฟเดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 2 ในเลกนี้ แต่พวกเขาใช้ความเร็วเกินกำหนด พวกเขาจึงต้องรับโทษปรับเวลา 42 นาที แต่โทษปรับเวลานี้จะไปมีผล ณ เวลาที่ออกจากจุดพักในเลกที่ 4 เพื่อไปต่อในเลกที่ 5 ดังนั้นเมื่อคำนวณโทษปรับเวลาแล้ว พวกเขาจะออกจากจุดพักต่อไปเป็นลำดับที่ 3 แม้ว่าจะไม่มีโทษปรับเวลาระหว่างที่เข้าเช็ค ณ จุดพักก็ตาม 
ทารากับวิลมาถึงเป็นลำดับที่ 2 ในเลกนี้ แต่พวกเขาได้รับเวลาชดเชย 1 นาทีจากปัญหาเล็กน้อยระหว่างการถ่ายทำที่ทำให้พวกเขาช้าไป 1 นาที ทำให้ทารากับวิล และเบล็คกับเพคอยู่ในอันดับ 1 ร่วมกันหลังจากคำนวณเวลาชดเชยแล้ว 
เลก 8 และ 9 ถูกออกอากาศติดกันยาว 2 ชั่วโมงและเลก 12 และ 13 ออกอากาศติดกันเป็น 2 ชั่วโมงสุดท้ายเช่นกัน ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย
แม้ว่าในซีซั่นที่ 1 จะประสบความสำเร็จอย่างมากก็ตาม มีผู้ติดตามชมหลายคนตั้งข้อสังเกตว่าทีมไม่ได้ "ขับรถไปยังสถานที่ต่อไป" ด้วยตัวเองเสมอไป ผู้ติดตามชมยังตั้งข้อสังเกตว่าแต่ละทีมมักจะเดินทางบนเที่ยวบินเดียวกัน ตามที่อลัน วู ให้สัมภาษณ์[10] ซึ่งในซีซั่นที่ 2 ทีมงานรับปากว่าจะแก้ปัญหาในเริ่องนี้ ดิอะเมซิ่งเรซ: A Corrida Milionária
สำหรับรายการนี้เริ่มออกอากาศในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และตอนสุดท้ายออกอากาศในวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2551  ดิอะเมซิ่งเรซ 20
หมวดหมู่:ดิ อะเมซิ่ง เรซ ดิอะเมซิ่งเรซ 18
หมวดหมู่:ดิ อะเมซิ่ง เรซ ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ผู้เข้าแข่งขันที่มีชื่อเสียงประกอบไปด้วยสมาชิกในบ้านจากรายการบิ๊ก บราเธอร์ ฤดูกาลที่ 11 จอร์แดน ลอยด์ (ผู้ชนะ) กับแคลิน อัพตัน เจ้าของตำแหน่งมิสเซาท์แคโรไลนาทีนยูเอสเอ ประจำปี พ.ศ. 2550 (ในขณะที่ทำการแข่งขันเธออายุ 20 ปี ทำให้เธอเป็นผู้เข้าแข่งขันที่อายุน้อยที่สุดที่เคยแข่งใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ ทั้งนี้ไม่นับการแข่งขันในฤดูกาลที่ 8 ซึ่งเป็นการแข่งขันทั้งครอบครัว) ผู้เข้าแข่งขันที่อายุมากที่สุดที่เคยแข่งในรายการ โจดี้ เคลลี (อายุ 71 ปี) โค้ชเมเจอร์ลีกเบสสามของทีมคลีฟแลนด์อินเดียนส์ สตีฟ สมิธ ผู้เข้าแข่งขันอื่น ๆ ประกอบไปด้วยคู่คาวบอย คู่นักสืบ คู่เลสเบี้ยน คู่สมรสที่รักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน คู่คุณแม่ที่เป็นทนายความ และคู่สมรสชาวเอเชียซึ่งปรากฏตัวเป็นครั้งแรกของรายการ ดิอะเมซิ่งเรซ 12
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 12 (English: The Amazing Race 12) เป็นฤดูกาลที่ 12 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิอะเมซิ่งเรซ 6
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 6 () เป็นฤดูกาลที่ 6 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ปราจิน เอี่ยมลำเนา
ปราจิน เอี่ยมลำเนา สำเร็จการศึกษาจาก โรงเรียนอยุธยาวิทยาลัย ในระดับมัธยม และ วิทยาลัยเพาะช่าง เริ่มต้นอาชีพแรกในชีวิตด้วยการเป็นครูและฝ่ายศิลป์ที่สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช ทำงานกับอาจารย์เปลื้อง ณ นคร มีหน้าที่รับผิดชอบการออกแบบปกหนังสือ จัดหัวเรื่อง คลุกคลีกับงานหนังสือจนกลายเป็นนักอ่านหนังสือตัวยง วันหนึ่งหลาย ๆ คนเห็นว่าทำงานอยู่ที่ร้านหนังสือ และรู้เรื่องเกี่ยวกับหนังสือดี ก็เลยยื่นสูจิบัตรงานเกี่ยวกับแข่งรถมอเตอร์ไซด์เอามาให้ทำ เพราะการแข่งขันสมัยก่อน หลังจากแข่งกันเสร็จก็จะมีการเลี้ยงฉลอง มีเป็นงานบอลล์ และก็มีการแจกสูจิบัตร ซึ่งเล่มนั้นปราจินเป็นคนทำเขียนหมด โดยมีเรื่องราวผลการแข่งขันและข่าวสังคม ซึ่งได้ทำออกมา 500 เล่มเอาไปแจกในงานได้สร้างความฮือฮามาก หลังจากนั้น "เดอะกรังด์ปรีซ์"ก็เกิดขึ้นมาในปี พ.ศ. 2513 ด้วยเงินทุนจากการไปรวมร่วมจากแหล่งต่าง ๆ มาได้ 40,000 บาท ดิอะเมซิ่งเรซ 17
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)
ชื่อตอนในการแข่งขันมักมาจากคำพูดสำคัญ ๆ ของผู้เข้าแข่งขันในเลกนั้น ๆในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลให้กับผู้เข้าแข่งขัน ที่สามารถเข้าเส้นชัยได้เป็นทีมแรก สำหรับแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดยแทรเวโลซิตี้ซีบีเอสได้โพสต์วีดีโอขนาดสั้นลงบนเว็บไซด์หลังจากออกอากาศตอนนั้นๆ จบแล้วเพื่อให้ดูว่าทีมที่ถูกคัดออกไปแล้ว จะทำอะไรบ้างขณะที่อยู่ที่บ้านพัก โดยฤดูกาลนี้ทีมที่ถูกคัดออกจะถูกส่งไปยังบ้านพักที่ประเทศเม็กซิโก
อุปสรรคแรกของรายการ "ดิ อะเมซิ่ง เรซ 17" นั้นสมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องขี่หลังม้าไปยังลานประลอง แล้วใช้หนังสติ๊กขนาดใหญ่ เพื่อให้แตงโมไปโดนอัศวินชุดเกราะที่อยู่ห่างออกไป 50 ฟุต (15 เมตร) ให้ล้ม เมื่อสมาชิกสามารถทำให้อัศวินล้มได้ ทีมจะค้นหาตัวตลกเพื่อรับคำใบ้ต่อไปสำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องขายแว่นกันแดดภายในตลาดมะโคล่าให้ได้จำนวนเงิน 15 เซดี (ประมาณ 10 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยทีมจะต้องขายแว่นกันแดดอันหนึ่งราคาไม่ต่ำกว่า 3 เซดี เมื่อทีมได้จำนวนเงินครบแล้ว ทีมจะต้องนำเงินมาแลกกับเจ้าของร้านเพื่อรับคำใบ้ต่อไป ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างปรับเข้าที่ (Tune In) กับตรวจสอบให้ (Check Out) โดยทีมที่เลือกปรับเข้าที่ จะต้องค้นหาร้าน "Adom Electricials" ที่ตั้งอยู่บนถนนติชิ มิถุนายนที่ 4 เพื่อนำสายไฟ แว่นและเสาอากาศไปติดตั้งให้กับบ้านที่มีป้ายสัเหลือง-แดงแปะอยู่ ซึ่งทีมจะต้องติดตั้งเสาอากาศให้กับบ้านหลังนั้น เมื่อเจ้าของบ้านรู้สึกพึงพอใจแล้ว เขาจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม ส่วนทีมที่เลือกตรวจสอบให้นั้น จะต้องเดินทางไปยังร้านไม้ Emmanuel เพื่อนำรถเข็นบรรทุกโลงศพแฟนซีไปส่งให้กับโชว์รูมที่อยู่อีกฟากของเมือง เมื่อทีมขนส่งโลงศพเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปสำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องออกกำลังกายโดยการชกมวย โดยเริ่มจากเลือกคู่ฝึก แล้วฝึกฝนการพันฝ่ามือโดยยางอย่างเหมาะสมและให้ถูกต้อง จากนั้นจึงสวมนวมแล้วชกกระสอบมวยและกระโดดเชิอกอย่างละ 60 วินาทีแล้วทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างส่วนจักรยาน (Bicycle Parts) หรือศิลปะภาษา (Language Arts) โดยทีมที่เลือกส่วนจักรยาน จะต้องใช่แท่งไม้ตีวงขอบล้อจักรยาน (คล้ายการละเล่นตีลูกล้อหรือเหล้นวงล้อของชาวล้านนาในไทย) ให้ผ่านทั้ง 2 รอบของความยาวสนามฟุตบอลให้ได้ เมื่อสมาชิกทั้งสองทีมสามารถตีให้กลิ้งข้ามได้ ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากกลุ่มนักเรียน แต่ถ้าทีมทำให้ล้อหล่นระหว่างทาง จะต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่ ส่วนทีมที่เลือกศิลปะภาษา จะต้องเลือกแผ่นกระดาษสำนวน ที่มีคำ 8 คำถูกไฮไลท์อยู่ จากนั้นจึงเปรียบเทียบสำนวนกับสัญลักษณ์อดินกราที่อยู่บนกำแพงขนาดใหญ่ (คล้ายกับเกมหาคำ) แล้วตรวจสอบการเรียงลำดับบนกำแพงอีกฝั่ง ถ้าทีมพบรูปแบบการเรียงที่ตรงกับสำนวน ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากนักเรียนสำหรับงานเพิ่มเติมของไมเคิลกับเคลวินนั้น พวกเขาจะต้องนั่งอยู่บนเก้าอี้ ที่ทำมาจากน้ำแข็งภายในโรงแรมน้ำแข็งในระยะเวลา 10 นาที เมื่อนั่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจะสามารถแข่งขันต่อไปได้และรับคำใบ้ต่อไป ส่วนอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรค จะต้องเลือกทีมสุนัขลากเลื่อน และผูกพวกมันไว้กับรถลากเลื่อนหิมะฝึกฝนฤดูร้อน จากนั้นจากทำการเก็บธงที่แตกต่างให้ได้จำนวน 5 ธงในสนาม เพื่อจะได้นำหนังสัตว์ฟลอร์ไปแลกกับคำใบ้ต่อไป แต่ถ้าสมาชิกไม่สามารถเก็บธงครบได้ สมาชิกจะถูกปรับเวลาโดยการลากเลื่อนรอบสนามอีกตามจำนวนธงที่ไม่ได้คว้ามา และทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างรถเลื่อน (Sled) กับเตียงนอน (Bed) โดยทีมที่เลือกรถเลื่อนนั้น จะต้องนั่งกระเช้าไฟฟ้า เพื่อขึ้นไปบนยอดภูเขา แล้วขับขี่รถลากเลื่อนหิมะเทค ลงมาตามภูเขาและผ่านอุปสรรคต่างๆ แล้วเข้าเส้นชัย ภายใน 1 นาที 58 วินาที ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป แต่ถ้าทีมไม่สามารถเข้าสู่เส้นชัยภายในระยะเวลาที่กำหนดได้ ทีมจะต้องกลับไปทำใหม่อีกรอบ ส่วนทีมที่เลือกเตียงนอนนั้น ทีมจะต้องสร้างที่อยู่อาศัยแบบชาวซามิพื้นฐาน ที่รู้จักกันดีในชื่อว่าโกธติ โดยใช้ไม้เบิร์ชทรงโค้งเพิ่มพื้นที่เต็นท์ จากนั้นจึงตกแต่งภายในกระโจมด้วยขนฟลอร์และกองผิงไฟ โดยผู้อาวุโสของชาวซามิจะมอบคำใบ้ต่อไปให้แก่ทีม เมื่อโกธติถูกสร้างจนเสร็จ และตกแต่งได้ถูกใจพวกเขาในงานทางด่วนนี้ทีมจะต้องช่วยกันกินหัวแกะอย่างหมดจด ยกเว้นกระดูกเท่านั้นให้หมดก่อนที่จะได้คำใบ้ถัดไป งานอุสรรคในเลกนี้สมาชิกคนหนึ่งของทีมต้องห้อยตัวลงไปอยู่เหนือน้ำใต้สะพานสโจเมนและส่งสัญญาณให้เรือ 1 ใน 2 ลำที่รออยู่ด้านล่างเอาคำใบ้ถัดไปมาให้ หลังจากได้คำใบ้จะต้องปีนขึ้นมาบนสะพานด้วยระยะทาง 130 ฟุตก่อนที่จะสามารถเปิดอ่านคำใบ้ต่อไปได้ งานทางแยกในเลกนี้ทีมจะต้องเลือกระหว่าง ปั่น (Bike) หรือ เรือ (Boat) ทีมที่เลือกปั่นจะต้องเลือกที่ล็อกจักรยานสีใดสีหนึ่งมาก 1 อันและปั่นจักรยานไปตามทางขรุขระที่กำหนดไว้ เมื่อไปถึงที่หมายจะมีบอร์ดอยู่ ซึ่งบนบอร์ดจะบอกรหัสไว้ โดยให้ทีมจำรหัสบนบอร์ดที่ตรงกับสีของที่ล็อกจักรยานที่ตนเองเลือกไว้ หลังจากนั้นให้ขี่จักรยานกลับไปที่จุดเริ่มต้นและใช้ตัวเลขรหัสปลดล็อกที่ล็อกจักรยานที่ตรงกับสีที่เลือกไว้ โดยคำใบ้ถัดไปจะอยู่ในนั้น ส่วนทีมที่เลือกเรือจะต้องใช้แผนที่เดินเรือนำทางไปยังตำแหน่งระบุไว้และจะต้องเดินไปส่งปลาคอดขนาดใหญ่ 2 ตัวกับเลื่อยไฟฟ้า 1 อันที่บ้านของชาวประมง ก่อนที่จะได้รับคำใบ้ถัดไป
สำหรับทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างดนตรีคลาสลิก (Classical Music) กับภาพยนตร์คลาสลิก (Classical Cinema) โดยทีมที่เลือกดนตรีคลาสลิก จะต้องเดินทางไปยังปราสาทเบโลเซลสกี้-เบโลเซอร์สกี้ แล้วฟังท่อนของเพลงจากแกรมโมโฟนที่มีหมายเลขแปะอยู่ทั้งสามเครื่องได้แก่ 1. เพลง "Pictures at an Exhibition" ของโมเดสท์ เปโตรวิช มูสซอคสกี้, 2.เพลง Scheherazade ของนิโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ และ 3.เพลง Troika ของปีเตอร์ อิลิช ไชคอฟสกี จากนั้นทีมจะต้องเข้าไปในหอการแสดงดนตรี ที่เต็มไปด้วยนักเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงที่ถูกประพันธ์ขึ้นที่แตกต่างกันไป โดยจะต้องหยิบแผ่นสำเนาของชีทเนื้อเพลงนั้นๆ ที่วางบนที่เปียโนของนักเปียโนที่บรรเลงเพลงที่ตรงกับที่ทีมฟังมาจากแกรมโมโฟน และทีมต้องเรียงชีทเพลงให้ถูกต้องตามลำดับหมายเลข จึงจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากผู้ควบคุมดนตรี ส่วนทีมที่เลือกภาพยนตร์คลาสลิก จะต้องเดินทางไปยังห้องสตูดิโอที่ 4 ในเลนฟิล์ม เพื่อค้นหาฟิล์มภาพยนตร์ที่ตรงกับภาพยนตร์ที่กำลังฉายอยู่บนจอ (เรื่อง อคเตียเบร กำกับโดย เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์ เมื่อปีค.ศ. 1927) จากฟิล์มภาพยนตร์หลายร้อยอันที่เกลื่อนกลาดอยู่รอบๆ เมื่อทีมนำฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกต้องไปมอบให้กับผู้ฉายภาพ แล้วเขาจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม ส่วนอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องแต่งตัวเหมือนกับชาวพื้นเมืองบาบุชกา แล้วหยิบถุงที่บรรจุเมล็ดมันฝรั่ง 50 เม็ด แล้วเข็นรถเข็นล้อเดียวที่ใส่มูลวัว แล้วชาวบาบุชกาจะแสดงให้ทีมดูถึงวิธีการที่ปลูกมันฝรั่งอย่างเหมาะสม และเธอจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม เมื่อทีมปลูกมันฝรั่งได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
สำหรับทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างวงดนตรีละครสัตว์ (Circus Band) กับตัวตลกละครสัตว์ (Circus Clown) โดยทีมที่เลือกวงดนตรีละครสัตว์ จะต้องเรียนรู้วิธีการเล่นเพลงพื้นเมืองของรัสเซียโดยใช้แอกคอร์เดียน เมื่อทีมสามารถเล่นดนตรีได้อย่างถูกต้องแล้ว หัวหน้าวงดนตรีจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม ส่วนทีมที่เลือกตัวละครละครสัตว์ จะต้องเรียนรู้วิธีการหมุนจานโดยไม่ให้หล่น 10 ใบจากตัวตลก เมื่อทีมสามารถบังคับให้จานหมุนบนไม้ทั้ง 10 ใบเกิน 10 วินาทีขึ้นไป ตัวตลกจะมอบคำใบ้ต่อไปแก่ทีม ส่วนอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องเล่นการละเล่นของรัสเซียที่เรียกว่าโกโรดกิ ที่คล้ายกับโบว์ลิ่ง โดยใช้สมาชิกโยนไม้ที่ใหญ่กว่าให้โดนฐานไม้บล็อกที่ตั้งอยู่ เมื่อสมาชิกสามารถเล่นได้ครบทั้งสามด่านแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ที่บอกให้ไปเข้าจุดหยุดพัก ที่อยู่ด้านในป้อมปราการปีเตอร์และพอลในอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องโรยตัวลงมาจากทิวเขาของขุนเขาแห่งดวงอาทิตย์เป็นระยะทาง 500 ฟุต (150 ฟุต) เพื่อค้นหา 1 ในหลายร้อยตะเกียงน้ำมันที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ ซึ่งมีแหวนวิเศษของอะลาดินอยู่ภายใน เมื่อสมาชิกค้นหาเจอแล้ว สมาชิกจะต้องนำตะเกียงพร้อมแหวนไปแลกกับคำใบ้ต่อไป ส่วนทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างบัญชีน้ำ (Water Table) กับบัญชีแต่งงาน (Wedding Table) โดยทีมที่เลือกบัญชีน้ำ จะต้องปั๊มน้ำจำนวนหนึ่งขึ้นไปในรถขนส่งน้ำ แล้วขับรถส่งน้ำกลับเข้าไปในเมือง เพื่อขนส่งน้ำให้กับบ้านที่มีสัญลักษณ์แปะอยู่ ซึ่งอยู่ในแถบบริวเณแอสวัน อัล อิลโต เมื่อทีมส่งถ่ายน้ำให้เรียบร้อยแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากคนขับรถ ส่วนทีมที่เลือกบัญชีแต่งงาน จะต้องเดินทางไปยังตลาดอาหรับ เพื่อซื้อไก่จำนวน 25 ตัวและเครื่องเทศอีกหลายอย่าง เพื่อทำอาหารท้องถิ่นของโอมานที่เรียกว่า "มาคบุชส์" แล้วทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากคู่บ่าวสาวในทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างสมดุลอาหาร (Balanced Meal) กับสมดุลอิฐ (Balanced Bricks) โดยทีมที่เลือกสมดุลอาหาร จะต้องหยิบปิ่นโตใส่อาหารจำนวน 30 เถาขึ้นไปบนเรือ และขนส่งไปยังเรือที่มีคนงานทำงานอยู่ ก่อนที่จะให้สมาชิกคนหนึ่งเข้าไปบนเรือเพื่อให้สมาชิกอีกคนส่งปิ่นโตขึ้นไปโดนใช้เชือกผูก เมื่อทีมส่งอาหารขึ้นไปบนเรือแล้ว ทีมจะต้องนำปื่นโตเปล่า 10 เถากลับมาเพื่อแลกกับคำใบ้ต่อไป ส่วนทีมที่เลือกสมดุลอิฐ จะต้องเดินทางไปยังเรือบรรทุกเรือ และขนส่งไปยังตลาด โดยใช้ตะกร้าบนศีรษะบรรทุกไป เมื่อทีมสามารถขนส่งก้อนอิฐที่ไม่แตกได้ 100 ก้อนแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป ส่วนอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องประกอบรถลากสามล้อให้อย่างเหมาะสม ประกอบไปด้วยล้อหน้ากับล้อหลัง, เบาะที่นั่ง, กระแชง, กระดิ่ง, พู่ห้อย, คันเหยียบ เบาะหลังและโซ่ เมื่อทีมต่อได้อย่างถูกต้องและใช้วัสดุทุกอย่างที่ให้มาแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไป
สำหรับอุปสรรคของเลกนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องใช้ตะเกียบ เพื่อค้นหาหนึ่งในห้าชิ้นของอาหารปลอม ที่ปกติใช้เพื่อตั้งโชว์หน้าร้าน ท่ามกลางอาหารบุฟเฟ่ต์หลากหลายจาน แต่ถ้าสมาชิกคีบชิ้นอาหารจริงขึ้นมา สมาชิกจะต้องรับประทานอาหารชิ้นนั้นก่อนที่จะค้นหาต่อไป เมื่อสมาชิกคีบเจออาหารปลอมแล้ว ทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากพ่อครัว และทางแยกของเลกนี้ ทีมจะต้องเลือกระหว่างรถเมล์ (Ding Ding) กับเรือเมล์ (Sampan) โดยทีมที่เลือกรถเมล์ จะต้องนั่งรถรางของฮ่องกง ที่รู้จักกันในชื่อว่า "ดิงดิง" เพื่อมองหาป้ายสามป้ายได้แก่ "Pit Stop" (จุดหยุดพัก), "Statue" (สแตคชู) และ "Square" (จัตุรัส) ที่เปิดเปยถึงสถานที่ที่เป็นจุดหยุดพักของเลกนี้ ท่ามกลางป้ายไฟหลากหลายมากมายของฮ่องกง ส่วนทีมที่เลือกเรือเมล์นั้น จะต้องเดินทางไปยังท่าเรือจัมโบ้ คิงดอม เพื่อรับกรงนกที่บรรจุนกหงส์หยกสองตัวอยู่ แล้วมองหาท่าเรืออาเบอร์ดีน สำหรับเรือที่มีหมายเลขที่ตรงกับหมายเลขที่ผูกอยู่กับกรงนก เมื่อทีมหาเรือเจอแล้ว ทีมจะต้องแลกกรงนกกับคำใบ้ที่บอกถึงสถานที่อันเป็นจุดหยุดพักในอุปสรรคด่านนี้ ผู้เล่นหนึ่งคนในทีมจะต้องไปเลือกผ้าโพกหัวมา 1 ลายและหาทหารที่กำลังฝึกท่าชกต่อยที่มีผ้าโพกหัวอยู่จำนวน 200 คน ซึ่งต้องหาให้ตรงกับลายที่ตนได้เลือกไว้ หากส่งให้ผิดคนจะต้องกลับไปเลือกผ้าลายใหม่ ถ้าได้ผ้าโพกหัวตรงกับที่ต้องการแล้ว ทหารจะกระโดดเตะแผ่นไม้แล้วคำใบ้ต่อไปที่อยู่ภายในจะหล่นออกมา ในภารกิจทางแยกทีมจะต้องเลือกระหว่าง ส่งโสม (Full Bottle) หรือ เล่นเสก็ต (Full Throttle) ใน เล่นเสก็ต ทีมจะต้องไปที่สนามกีฬาน้ำแข็งมองกอง () และจะต้องเล่นเสก็ตวนรอบทั้งสองคนรวมกันให้ได้ 24 รอบก่อนที่จะได้คำใบต่อไป ใน ส่งโสม ทีมจะต้องขนโหลโสมขนาดใหญ่จำนวน 6 โหลโดยที่น้ำดองโสมจะต้องไม่หก เมื่อครบตามทีกำหนดทีมจะต้องดื่มน้ำโสมคนละ 1 ถ้วยก่อนที่เภสัชกรจะให้คำใบ้ต่อไป สำหรับงานเพิ่มเติม นิคกับวิกกี้ จะต้องล้างรถถังทหารโดยมีอุปกรณ์ต่างๆ เตรียมไว้ให้ในสถานีใกล้ๆ กับค่ายทหาร
สำหรับอุปสรรคสุดท้ายของรายการนี้ สมาชิกที่ทำอุปสรรคจะต้องตกแต่งขบวนพาเหรด 3 ส่วน ได้แก่บริเวณฐาน, บริเวณล้อและทาสีตกแต่งรูปปั้นดอกกุหลาบสำหรับการแข่งขันโรสพาเหรด โดยใช้ดอกเก๊กฮวยและกุหลาบ และจุ่มน้ำให้กับดอกไม้ด้วย เมื่อผลงานเป็นที่น่าพึงพอใจของนักจัดดอกไม้แล้วทีมจะได้รับคำใบ้ต่อไปจากคอร์ทนี่ ลี ราชินีดอกกุหลาบปี 2009 ฮีโรส์ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์)
ก่อนที่เขาจะเริ่มรวมแนวความคิดต่าง ๆ เข้าด้วยกัน เขาได้มีโอกาสพูดกับผู้อำนวยการสร้างซีรีส์เรื่อง "อสุรกายดงดิบ" ชื่อเดมอน ลินเดลอฟ ที่เคยทำงานใน "Crossing Jordan" เป็นเวลา 3 ปี คริงให้เครดิตกับลินเดลอฟสำหรับข้อแนะนำและแนวคิดในการนำซีรีส์ไปเสนอกับทางสถานีและเรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานซีรีส์ในรูปแบบดรามา ซึ่งทั้ง 2 คนก็ยังคุยกันอยู่และสนับสนุนโครงการแต่ละฝ่ายด้วยกันอยู่ เมื่อคริงได้เสนอแนวคิดเรื่อง "ฮีโรส์" ให้กับทางสถานีเอ็นบีซีแล้ว เขาอธิบายว่าสถานีให้การตอบรับ "ตื่นเต้น และให้การสนับสนุนมาก" เขาอธิบายว่าเขาเคยมีมีส่วนร่วมกับทางเอ็นบีซีหลายครั้ง จากการที่เขาเป็นโชว์รันเนอร์ให้กับ Crossing Jordan เป็นเวลาถึง 6 ปี เมื่อเขานำเสนอตอนทดสอลเขาอธิบายทุกรายละเอียด รวมถึงตอนจบของเรื่อง เมื่อเอกซ์คูทีฟของเอ็นบีซีถามเขาว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ คริงตอบว่า "คุณเพียงแค่รอ และค้นหามัน" หลังจากโครงการผ่านแล้ว ตอนทดลองพิเศษความยาว 73 นาทีออกฉายครั้งแรกให้ผู้ชมครั้งแรกในงานคอมิกคอน ปี 2006 ในซานดิเอโก มีการรายงานว่าตอนทดลองที่ไม่ได้ออกฉายนี้จะไม่ออกฉาย แต่อย่างไรก็ตามก็มีอยู่ในเซ็ตดีวีดีในฤดูกาลแรก ดิอะเมซิ่งเรซเอเชีย 2
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 2 (English: The Amazing Race Asia 2) เป็นปีที่สองของรายการเรียลลิตี้โชว์ทางโทรทัศน์ที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 10 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ ดิอะเมซิ่งเรซ 16
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 16 () เป็นฤดูกาลที่ 16 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส ดิ อะเมซิ่งเรซเอเชีย 3
"ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอเชีย 3" ปิดรับใบสมัครเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2551 (ขยายเวลาจากกำหนดเดิม 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551) การสัมภาษณ์เพื่อคัดตัวผู้เข้าแข่งขันในรอบรองสุดท้ายและรอบสุดท้ายมีขึ้นในช่วงเดือน มีนาคม ถึงเดือน เมษายน 2551 การถ่ายทำคาดว่ามีขึ้นในช่วงกลางปี พ.ศ. 2551  ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
หมวดหมู่:ดิ อะเมซิ่ง เรซ หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ หมวดหมู่:ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน หมวดหมู่:เรียลลิตีโชว์ หมวดหมู่:รายการที่ออกฉายทางทรูวิชั่นส์ ดิเอลเลนดีเจนเนอเรสโชว์
ดิเอลเลนดีเจนเนอเรสโชว์ ( มักย่อว่า เอลเลน ellen)) เป็นรายการทอล์กโชว์อเมริกัน ดำเนินรายการโดยนักแสดง เอลเลน ดีเจนเนอเรส รายการออกอากาศครั้งแรกวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 2003 ผลิตโดยเทเลพิกเชอส์ และออกอากาศร่วมกันหลายช่องตามสถานีโทรทัศน์ของเอ็นบีซียูนิเวอร์ซัล ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา รายการออกอากาศทางช่องไอทีวี2 ในสหราชอาณาจักร ในการออกอากาศห้าซีซันแรก รายการบันทึกที่สตูดิโอ 11 ที่เอ็นบีซีสตูดิโอส์ในเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ต่อมาย้ายไปบันทึกที่สเตจ 1 ที่อาคารวอร์เนอร์บราเธอส์ที่อยู่ใกล้เคียง เอลเลนเริ่มถ่ายทอดในความละเอียดสูงตั้งแต่ต้นซีซันที่หก รายการชนะรางวัลเดย์ไทม์เอ็มมีอะวอดส์ 36 รางวัล นับถึงปี ค.ศ. 2013 ในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2016 มีประกาศว่ารายการได้ต่ออายุเพิ่มอีก 3 ซีซันถึงปี ค.ศ. 2020 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 รายการนี้ติดอันดับช่องที่มีผู้ติดตามในยูทูบมากเป็นอันดับที่ 14