มังงะ คืออะไร ?
มังงะ
มังงะ () เป็นคำภาษาญี่ปุ่นสำหรับเรียกการ์ตูนช่อง สำหรับภายนอกประเทศญี่ปุ่น คำนี้ถูกใช้เรียกการ์ตูนช่องที่มาจากญี่ปุ่น มังงะพัฒนามาจากอุคิโยเอะและจิตรกรรมตะวันตก และเริ่มคงรูปแบบที่เป็นอยู่ในปัจจุบันตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
เวิร์กกิ้ง!! ปิ๊งรักสาวนักเสิร์ฟ
เป็นบทที่รู้จักกันโดยทั่วไป และวางจำหน่ายในแบบมังงะและถูกทำเป็นอนิเมะ เรื่องย่อคือ ทาคานาชิ โซตะ ชายหนุ่มผู้ที่ชอบสิ่งของเล็กๆเป็นชีวิตจิตใจ ทั้งลูกแมว เด็กน้อย ไม่เว้นแม้แต่ ไรน้ำ ที่ต้องมาทำงานพิเศษในร้านอาหาร วักนาเรีย (Wagnaria) ตามคำเชิญชวนของ ทาเนะชิมะ โปปุระ ซึ่งเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกับเขา แต่ตัวเล็กกว่าเขามาก แล้วด้วยความนิยมชมชอบของเขา เขาจึงตกลงทำงานพิเศษในร้านอาหารแห่งนี้ และต้องมาพบกับผู้ร่วมงานที่มีพฤติกรรมสุดแสนประหลาดกว่าคนทั่วไปนั่นเอง
"เวิร์กกิ้ง!!" ปรากฏเนื้อหาการ์ตูนให้อ่านครั้งแรก บน เว็บไซด์อ่านการ์ตูนออนไลน์ ซึ่งวาดขึ้นโดย ทาคาทสึ คาริโนะ โดยตั้งชื่อเรื่องว่า Working!! โดยมีลักษณะเป็นเรื่องแบบ การ์ตูนสี่ช่องจบ หรือ 4Koma () เริ่มตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูนเมื่อเดือน มกราคม พ.ศ. 2548 ชื่อว่า Young Gangan ของสำนักพิมพ์ Square Enix ซึ่งร้านอาหารในการ์ตูนเรื่องนี้ที่อยู่บนเว็บไซด์อ่านการ์ตูนออนไลน์ กับ ในนิตยสารนั้นเรียกชื่อร้านเหมือนกัน คือ "วากานาเรีย" และหลังจากตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูน ในวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 การ์ตูนดังกล่าวได้รวมเล่มเป็นหนังสือเล่มแรก จนถึงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553 มีมาทั้งหมดแล้ว 7 เล่ม ซึ่งวางขายอยู่ในญี่ปุ่น
ทาคาทสึ นั้นได้เริ่มเขียนการ์ตูน Working!! เป็นรายปักษ์ ตั้งแต่วันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เป็นต้นมา เผยแพร่ บนเว็บไซด์หลักของอนิเมะ เพื่อเป็นการฉลองที่การ์ตูนเรื่อง Working!! ได้ถูกนำมาทำเป็น อนิเมะ
Square Enix ได้ทำการออก ดราม่าซีดี ออกมาทั้งหมด 3 แผ่น โดยใช้ชื่อว่า "Young Gangan Book In CD Working!!" ซึ่งเขียนบทโดย มุไค โชโกะ โดยที่ตอนแรก ได้ออกวางจำหน่ายเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2550 ซึ่งมาพร้อมกับ หนังสือจำนวน 96 หน้า พร้อมกับการ์ตูนแถม ซึ่งมีอยู่ในบทด้วย ส่วนตอนที่ 2 และ 3 ได้ออกวางขายเมื่อ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 และ 25 มีนาคม พ.ศ. 2552 ตามลำดับ พร้อมกับหนังสือแถมมาด้วย บาสตาร์ด
บาสตาร์ด () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนโดย คาซึชิ ฮะงิวะระ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารโชเนนจัมป์ ในปี พ.ศ. 2531 บาสตาร์ด เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักเวทมนตร์ อัศวิน ปีศาจและพระเจ้าต่อสู้กัน โดยชื่อส่วนมากจะมาจากชื่อนักดนตรีหรือวงดนตรี เฮฟวี่เมทัล และ ใช้ไอเดียจากเกมส์ Dungeons & Dragons มาช่วยเสริม นานะ (มังงะ)
นานะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมิตรภาพ ความรัก และความฝันของหญิงสาวสองคน ที่บังเอิญมีชื่อเดียวกัน แต่มีบุคลิกภาพตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง โคมัตสึ นานะ เด็กสาวสดใสผู้มองโลกในแง่ดี เธอมุ่งหน้าสู่ โตเกียว ด้วยหัวใจเปี่ยมรัก ด้วยความหวังที่จะพบกับชายคนรักที่จากเธอมาเรียนต่อที่โตเกียว ระหว่างทางเธอได้พบกับ โอซากิ นานะ บนรถไฟ หญิงสาวผู้กระโดดข้ามวัยแห่งความสดใส ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ เธอมาโตเกียวด้วยความหวัง ที่จะตามหาความฝันที่ทำให้เธอต้องทิ้งความรักไว้ข้างหลัง ทั้งสองได้พบกันอีกครั้งที่โตเกียว และได้ตกลงใจแชร์ห้องเช่าอยู่ด้วยกันที่ห้องหมายเลข "707" ณ อพาร์ตเมนต์เก่าแห่งหนึ่งชานกรุงโตเกียวที่ชั้น 7 ชีวิตทั้งสองคนจึงเริ่มต้นขึ้นด้วยกัน ด้วยจุดมุ่งหมายที่ต่างกัน และในขณะเดียวกัน นานาก็ยังเป็นภรรยาของบิว มังงะ
มังงะที่ได้รับความนิยมสูงมักถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะ เนื้อหาของมังงะเหล่านั้นมักถูกดัดแปลงเพื่อให้เหมาะสมต่อการแพร่ภาพทางโทรทัศน์และเพื่อให้ถูกรสนิยมของผู้ชมทั่วไปมากขึ้น การ์ตูน
การ์ตูน () คือทัศนศิลป์สองมิติรูปแบบหนึ่ง ซึ่งความหมายที่เฉพาะเจาะจงแปรเปลี่ยนไปตามเวลา ความหมายในสมัยใหม่โดยทั่วไปหมายถึง การวาดเส้นหรือจิตรกรรมแบบกึ่งสัจนิยมหรืออสัจนิยม (กึ่งเหมือนจริงหรือไม่เหมือนจริง) เพื่อการเสียดสี การล้อเลียน ความขบขัน หรือการแสดงออกซึ่งกระบวนแบบเชิงศิลปะ ศิลปินผู้วาดการ์ตูนเรียกว่านักเขียนการ์ตูน (cartoonist) การ์ตูน
แอนิเมชั่น ก็มีความหมายที่แปลได้โดยตรงคือ ความมีชีวิตชีวา มาจากรากศัพท์จากคำว่า anima ซึ่งแปลว่าจิตวิญญาณ หรือมีชีวิต แต่ต่อมา แอนิเมชันก็มีความหมายตามที่เราๆท่านๆเข้าใจกันในปัจจุบันนี้ ก็คือ การสร้างภาพเคลื่อนไหวได้ หรือ ภาพการ์ตูนที่เคลื่อนไหวได้ ส่วนแอนิเมชันในความหมายเชิงภาพยนตร์ก็คือ กระบวนการการฉายรูปเฟรมภาพออกมาทีละเฟรม หรือสร้างด้วยคอมพิวเตอร์กราฟิค หรือ ทำด้วยการวาดมือ และทำซ้ำการเคลื่อนไหวทีละน้อยๆซึ่งจะแสดงทีละภาพในอัตราความเร็ว มากกว่าหรือเท่ากับ16ภาพ ต่อ 1 วินาที(ปัจจุบัน 24เฟรม ต่อ 1 วินาที --NTSC) ส่วน อนิเมะ ก็เป็นคำอีกคำหนึ่งที่ใช้กันบ่อยๆนั้น ก็เป็นคำที่ ญี่ปุ่น เรียกแอนิเมชันกันแบบย่อๆ แต่ต่างกับแอนิเมชันของฝรั่ง เพราะ แอนิเมชันจะเน้นการเล่าเรื่องมากกว่าภาพเคลื่อนไหว ความเป็นมาของแอนิเมชันในแต่ละพื้นที่ของโลกก็มีพัฒนาการที่ไม่เหมือนกัน ซึ่งแต่ละท้องที่มีพัฒนาการดังนี้ มังงะ
รูปในมังงะส่วนใหญ่จะเน้นเส้นมากกว่ารูปทรงและการให้แสงเงา การจัดช่องภาพจะไม่ตายตัวเหมือนการ์ตูนสี่ช่องหรือการ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์ การอ่านมังงะจะอ่านจากขวาไปซ้ายตามวิธีเขียนหนังสือแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่น เป็นที่น่าสังเกตว่าตัวละครในมังงะมักจะดูเหมือนคนตะวันตกหรือไม่ก็มีนัยน์ตาขนาดใหญ่ ความใหญ่ของตากลายมาเป็นลักษณะเด่นของมังงะและอนิเมะตั้งแต่ยุคปี 1960 เมื่อเทะซึกะ โอะซะมุ ผู้เขียนเรื่องแอสโตรบอยซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของมังงะในปัจจุบัน เริ่มวาดตาของตัวละครแบบนั้น โดยเอาแบบมาจากตัวการ์ตูนของดิสนีย์ อย่างไรก็ดี ไม่ใช่ว่านักเขียนการ์ตูนทุกคนจะวาดตัวละครให้มีตาใหญ่เสมอไป มังงะนั้นจะถูกแยกจาก comicอย่างเด่นชัดเพราะเป็นการเขียนเทคนิกการถ่ายทำภาพยนตร์ (cinematic style) โดยผู้เขียนจะทำการเขียนภาพระยะไกลระใกล้ระยะประชิด เปลี่ยนมุมมองและตัดต่อเนื้อหาเรื่องราวอย่างฉับไวโดยใช้เส้น speed เพิ่มความเร็ว คิตะงะวะ อุตะมะโระ
ในปีต่อๆ มาอุตะมะโระเขียนงานหลายเล่มที่เป็นภาพสัตว์, แมลง และภาพศึกษาธรรมชาติ และ “ชุงกะ” (shunga) หรือ “ภาพยวนอารมณ์ทางเพศ” ภาพประเภท “ชุงกะ” เป็นภาพที่เป็นที่ยอมรับกันในวัฒนธรรมญี่ปุ่นว่าเป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมของมนุษย์อันเป็นธรรมชาติ และไม่ถือว่าเป็นภาพลามกเช่นในวัฒนธรรมตะวันตก และเป็นภาพที่แพร่หลายในทุกระดับชั้นของสังคมญี่ปุ่น รักไร้เสียง
รักไร้เสียง (; ) เป็นมังงะจากประเทศญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยโยชิโตกิ โออิมะ ผลงานชุดนี้ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกแบบจบในตอนประจำฉบับเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 ของ"เบสซะสึโชเน็งแมกกาซีน" และต่อมาเริ่มเป็นซีรีส์เต็มรูปแบบของ"โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์" ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 โดยฉบับมังงะจบในวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ซึ่งได้รับการตีพิมพ์แบบ"ทังโกบง"จำนวนเจ็ดเล่มโดยสำนักพิมพ์โคดันชะในประเทศญี่ปุ่น มังงะชุดนี้ได้รับการเปิดตัวในแบบดิจิตอลโดยครันชีโรลมังงะและได้รับอนุญาตจากโคดันชะคอมิก ยูเอสเอ สำหรับการจัดพิมพ์ฉบับภาษาอังกฤษ ส่วนในฉบับภาพยนตร์อนิเมะดัดแปลงซึ่งผลิตโดยเกียวโตแอนิเมชันนั้นเปิดตัวเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2016 เบอร์เซิร์ก
เบอร์เซิร์ก (; ) เป็นชื่อมังงะ แนวดาร์ค แฟนตาซี ของญี่ปุ่น วาดโดยเคนทาโร่ มิอุระ มีการดำเนินเรื่องเกิดขึ้นในยุคกลางของยุโรป โดยได้รับอิทธิพลมาจากโลกแห่งจินตนิมิตด้านมืด มีตัวละครเอกของเรื่องคือ กัทส์ ทหารรับจ้างผู้โดดเดี่ยวและ กริฟฟิท หัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างที่รวมตัวกันภายใต้ชื่อ "กองพันเหยี่ยว"  เพื่อนหนูเป็นนักฆ่า
เพื่อนหนูเป็นนักฆ่า () () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นประเภทการ์ตูน 4 ช่องแนวตลกและชีวิตประจำวัน แต่งเรื่องและวาดภาพโดย Kadzuho เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสาวน้อยมัธยมปลายผู้ร่าเริง กับเพื่อนสนิทของเธอที่เป็นนักฆ่า และนินจาสาว ปัจจุบัน มีแบบรวมเล่มด้วยกัน 5 เล่ม และตีพิมพ์ในไทยแล้ว 3 เล่ม โดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ โชเน็ง
การ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็งส่วนใหญ่เป็นเรื่องของการต่อสู้ (ไม่ว่าจะเป็นการรบราฆ่าฟันหรือการต่อสู้ในสนามกีฬา) และมักมีการแทรกมุขตลกเพื่อไม่ให้เรื่องหนักเกินไป ตัวละครหลักโดยมากเป็นผู้ชาย และมิตรภาพระหว่างตัวละครชายมักเป็นจุดสำคัญของเรื่อง ตัวละครหญิงในเรื่องส่วนมากจะมีหน้าตาและรูปร่างสวยงามเกินความเป็นจริง สไตล์ในการวาดภาพของการ์ตูนแนวโชเน็งจะไม่หวานแหววและละเอียดอ่อนเหมือนกับการ์ตูนแนวโชโจ โรงเรียนลูกผู้ชาย
โรงเรียนลูกผู้ชายเป็นมังงะแนวต่อสู้-ขบขัน ใช้มุกตลกแบบเกินจริง กล่าวถึงโรงเรียนชื่อ โอโตโกจุกุ เป็นโรงเรียนชายล้วนที่มีลักษณะเหมือนโรงเรียนดัดสันดาน รับเด็กเกเรเข้ามาฝึกศิลปะการป้องกันตัว และฝึกฝนวินัยการเชียร์กีฬาแบบญี่ปุ่นที่เรียกว่า Ōendan (応援団) ตัวละครเอกในเรื่อง ได้แก่ครูใหญ่ของโรงเรียน ชื่อ เฮฮาจิ เอดะจิม่า อดีตทหารผ่านศึกสงครามโลกครั้งที่สอง, โมโมทาโร ซึรุงิ หรือ โมโม นักเรียนปีหนึ่ง และ โอมิโตะ ดะเตะ อดีตหัวหน้านักเรียน วากาบอนด์
วากาบอนด์ () การ์ตูนญี่ปุ่นที่เป็นผลงานการเขียนเรื่องหนึ่งของ ทาเคฮิโกะ อิโนอุเอะ โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจาก "มิยาโมโตะ มุซาชิ" นวนิยายผลงานการประพันธ์ของ เอจิ โยชิคาวะ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารมอร์นิ่งรายสัปดาห์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 เรื่องราวเกี่ยวกับประวัติชีวิตของซามูไรผู้เลื่องชื่อระดับตำนานของญี่ปุ่น "มิยาโมโตะ มุซาชิ" และ "ซาซากิ โคจิโร่" ซึ่งถูกเขียนขึ้นด้วยลายเส้นอันสวยงามสลับกับพู่กันญี่ปุ่น โอดะ โนบูนางะ
ยุคเซ็งโงกุเป็นยุคแห่งสงครามแย่งชิงความเป็นใหญ่ระหว่างไดเมียวกลุ่มต่างๆ เนื่องเพราะอำนาจการปกครองจากส่วนกลางของโชกุนเสื่อมถอยลง ชาวบ้านได้รับความเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า[1] เกิดสงครามกลางเมืองที่นองเลือดสุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ซึ่งได้บังเกิด 3 จอมคนผู้ยิ่งใหญ่ที่มีความมุ่งหวังและดำเนินการรวบรวมแผ่นดินญี่ปุ่นในกลียุคให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวได้อีกครั้ง โดยบุรุษคนแรกที่เป็นผู้จุดประกายเริ่มต้นตำนานอันยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นคือ โอะดะ โนะบุนะงะ[2] เท็งงุ
เท็งงุ (; "สุนัขฟ้า, สุนัขสวรรค์") เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนานของญี่ปุ่น โดยเชื่อว่าเท็งงุมีภาพลักษณ์ของปีศาจร้ายและมักจะสร้างพายุเข้าโจมตีผู้คนเสมอๆ ซึ่งประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ถูกพายุถล่มบ่อยครั้ง เท็งงุเป็นข้ารับใช้ของไดเทนกุซึ่งมักปรากฏภาพของไดเทนกุที่ล้อมรอบไปด้วยเท็งงุ บางความเชื่อนั้นเชื่อว่าเท็งงุไม่ได้เป็นผีร้าย ทั้งยังเป็นปีศาจที่รักสงบและสุภาพ แต่การกระทำร้ายๆนั้นเป็นเพราะเท็งงุต้องทำตามคำสั่งของไดเทนกุ ไลต์โนเวล
ไลต์โนเวล () เป็นนิยาย ที่นำตัวละครและเนื้อเรื่อง หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับอนิเมะหรือมังงะ มาใช้เป็นภาพประกอบ โดยเป็นลักษณะของการเขียนเป็นบทความ บทละคร หรือเรื่องที่แต่งขึ้นอาจจะเกี่ยวพันหรือไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย ประเทศญี่ปุ่น
วัฒนธรรมญี่ปุ่นมีวิวัฒนาการมายาวนานตั้งแต่วัฒนธรรมยุคโจมงซึ่งเป็นวัฒนธรรมดั้งเดิมของประเทศ จนถึงวัฒนธรรมผสมผสานร่วมสมัยซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากเอเชีย ยุโรป และอเมริกาเหนือ ศิลปะดั้งเดิมของญี่ปุ่นมีทั้งงานฝีมือ เช่น อิเกะบะนะ (การจัดดอกไม้) โอะริงะมิ อุกิโยะ-เอะ ตุ๊กตา เครื่องเคลือบ เครื่องปั้นดินเผา การแสดง เช่น คะบุกิ โน บุนระกุ ระกุโงะ และประเพณีต่าง ๆ เช่น การละเล่น พิธีชงชา ศิลปการต่อสู้ สถาปัตยกรรม การจัดสวน ดาบ และอาหาร การผสมผสานระหว่างภาพพิมพ์กับศิลปะตะวันตก นำไปสู่การสร้างสรรค์มังงะหรือหนังสือการ์ตูนของญี่ปุ่นที่เป็นที่นิยมทั้งในและนอกญี่ปุ่น แอนิเมชันที่ได้รับอิทธิพลมาจากมังงะเรียกว่า อนิเมะ วงการเกมคอนโซลของญี่ปุ่นเจริญรุ่งเรืองอย่างมากตั้งแต่ พ.ศ. 2523 ฉันนี่แหละอาจารย์
ฉันนี่แหละอาจารย์ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย อิซุมิ ซึบากิ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารฮานะ โตะ ยูเมะ ของสำนักพิมพ์ ฮาคุเซนชะ ตั้งแต่ฉบับที่ 15 ของปี พ.ศ. 2550 และได้ตีพิมพ์เป็น มังงะเล่มแรกในวันที่ 19 มกราคม 2551 ในประเทศไทย ฉันนี่แหละอาจารย์ ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ เล่ม 1 ถูกจัดจำหน่ายในเดือน มีนาคม 2552
คุโรซากิ มาฟูยุ อดีตอาเจ๊แก๊งอันธพาลแห่งไซตามะ ซึ่งตีรันฟันแทงเป็นเรื่องว่าเล่น เธอมีอันต้องออกจากโรงเรียนและย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมิโดริงาโอกะ จึงได้ตั้งใจจะพลิกบทบาทตัวเองให้เป็นสาวน้อย ม.ปลาย ที่สดใสร่าเริง! แล้วชีวิตอันสงบสุขของเธอก็เริ่มขึ้น เมื่อเธอได้พบกับเพื่อนใหม่คนแรก นั่นคือ ฮายาซากะคุง มันน่าจะเป็นนั่นอยู่หรอก ถ้าไม่เจออาจารย์ซาเอกิ ครูประจำชั้นซะก่อน เพราะแท้ที่จริงเค้าคือ เพื่อนสมัยเด็กของมาฟูยุการ์ตูนเรื่องนี้การ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย อิซุมิ ซึบากิ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารฮานะ โตะ ยูเมะ ของสำนักพิมพ์ ฮาคุเซนชะ ตั้งแต่ฉบับที่ 15 ของ พ.ศ. 2551 และทำเป็น มังงะ เล่มแรกในวันที่ 19 มกราคม 2551 ในประเทศไทย ฉันนี่แหละอาจารย์ ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ เล่ม 1 ถูกจัดจำหน่ายในเดือน มีนาคม 2552 มังงะ
ในสหรัฐอเมริกา ธุรกิจมังงะยังมีขนาดเล็ก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับธุรกิจอนิเมะซึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูง บริษัทตีพิมพ์มังงะที่มีชื่อเสียงในอเมริกาบริษัทหนึ่งคือ วิซมีเดีย (Viz Media) ซึ่งตีพิมพ์มังงะของโชงะกุกังและชูเอฉะ เช่น อีวานเกเลียน ดราก้อนบอล เทนจิกับเพิ่อนต่างดาว ซามุไรพเนจร คนเก่งทะลุโลก เกมกลคนอัจฉริยะ และผลงานของ รุมิโกะ ทากาฮาชิ หลายๆ เรื่อง อีกบริษัทหนึ่งคือ โตเกียวป๊อป (TOKYOPOP) ซึ่งใช้การพิมพ์มังงะโดยคงวิธีการอ่านแบบญี่ปุ่นไว้เป็นจุดขาย และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สร้างความนิยมมังงะในอเมริกา โดยเฉพาะในกลุ่มเด็กวัยรุ่นหญิง อย่างไรก็ดียังมีนักวิจารณ์บางกลุ่มกล่าวว่าทางบริษัทเน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพ แปลได้ใจความไม่ตรงกับต้นฉบับ และภาษาที่ใช้ (หลังจากการแปลแล้ว) ค่อนข้างหยาบคาย ตำนานคนตัดไผ่
ตำนานคนตัดไผ่ หรือ ตำนานเจ้าหญิงคะงุยะ (Japanese: 竹取物語 หรือ かぐや姫, English: The Tale of the Bamboo Cutter หรือ The Tale of Princess Kaguya) เป็นตำนานพื้นบ้านของญี่ปุ่นที่มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 ที่ถือกันว่าเป็นวรรณกรรมญี่ปุ่นชิ้นที่เก่าแก่ที่สุด[1][2] และเป็นตัวอย่างของที่มาของนวนิยายเชิงวิทยาศาสตร์[3] การ์ตูนไทย
มังงะคือการ์ตูนที่ชาวญี่ปุ่นพัฒนาขึ้นในช่วงสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยญี่ปุ่นที่แพ้สงครามได้รับอิทธพลจากการ์ตูนของอเมริกาที่นำเข้ามาพร้อมกับอเมริกาในสมัยนั้นต่อมา เท็ตสึกะ โอซามุ เป็นคนแรกที่นำการเล่าเรื่องคล้ายกับภาพยนตร์มาใช้ในนิยายภาพจนเกิดสไตล์การเล่าเรื่องที่สมจริงคล้ายภาพยนตร์ ชาวญี่ปุ่นจึงใช้วิธีการเล่าเรื่องลักษณะนี้จะพัฒนามาเป็นมังงะในปัจจุบันแนวมังงะในไทย คือ การ์ตูนไทยที่ได้รับอิทธิพลการวาด การเล่าเรื่อง การออกแบบตัวละครแบบมังงะดังที่อธิบายไปข้างต้น[1] ประเทศญี่ปุ่น
วรรณกรรมญี่ปุ่นชิ้นแรกได้แก่หนังสือประวัติศาสตร์ที่ชื่อ "โคะจิกิ" และ "นิฮงโชะกิ" และหนังสือบทกวีสมัยศตวรรษที่ 8 ที่ชื่อ "มังโยชู" ซึ่งเขียนด้วยภาษาจีนทั้งหมด ในช่วงต้นของยุคเฮอัง มีการสร้างระบบการเขียนแทนเสียงที่เรียกว่า "คะนะ" (ฮิระงะนะ และ คะตะคะนะ) "นิทานคนตัดไม้ไผ่" ถูกพิจารณาว่าเป็นงานที่เก่าแก่ที่สุดที่เขียนด้วยภาษาญี่ปุ่น "ตำนานเก็นจิ" ที่เขียนโดยมุระซะกิ ชิกิบุมักถูกเรียกว่าเป็นวรรณกรรมชิ้นแรกของโลก ระหว่างยุคเอะโดะ วรรณกรรมไม่อยู่ในความสนใจของซามูไรเท่ากับ โชนิน ชนชั้นประชาชนทั่วไป ตัวอย่างเช่น โยะมิฮง กลายเป็นที่นิยมและเผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งระหว่างนักอ่านกับนักเขียน ในสมัยเมจิ วรรณกรรมดั้งเดิมได้เสื่อมสลายลง ขณะที่วรรณกรรมญี่ปุ่นได้รับอิทธิพลจากตะวันตกมากขึ้น โซเซะกิ นะสึเมะและโองะอิ โมริเป็นนักแต่งนิยายสมัยใหม่รุ่นแรกของญี่ปุ่น ตามมาด้วย ริวโนะซุเกะ อะคุตะกะวะ, ทะนิซะกิ จุนอิชิโระ, ยะซุนะริ คะวะบะตะ, มิชิมะ ยุกิโอะ และล่าสุด ฮะรุกิ มุระกะมิ ญี่ปุ่นมีนักเขียนที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม 2 คน ได้แก่ ยะซุนะริ คะวะบะตะ (พ.ศ. 2511) และ เค็นซะบุโร โอเอะ (พ.ศ. 2537)  หนูน้อยจอมซ่า มารุโกะจัง
จิบิ มารุโกะจัง เป็นการ์ตูนเด็กที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของ มารุโกะจัง ตัวเอกของเรื่องและคนรอบ ๆ ข้างตัวเธอ ที่มีความคิดแปลก ๆ แตกต่างกัน โดยเป็นการ์ตูนที่นิยมในประเทศญี่ปุ่นเรื่องหนึ่ง และนอกจากมังงะ อนิเมะ และภาพยนตร์การ์ตูนแล้ว เรื่องนี้ยังมีทำเป็นละครโทรทัศน์ การ์ตูนโป๊
การ์ตูนโป๊ () หรือ การ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่ () เป็นการ์ตูนที่ทำขึ้นสำหรับให้ผู้ใหญ่อ่าน เนื่องจากมีสื่อซึ่งถือกันว่าอุจาด น่ากลัว ลามกอนาจาร ขัดต่อลัทธิศาสนา ทุศีลธรรม (ความคิดของคนไทย) หรือโป๊เปลือย ต่างไปจากการ์ตูนทั่วไปที่นิยมกันว่าเป็นมิตรแก่เด็ก อย่างไรก็ดี มีการ์ตูนโป๊หลายเรื่องไม่ได้ว่าด้วยเรื่องทางกามารมณ์เลย แต่เพียงพรรณนาเรื่องราวของวัยเจริญพันธุ์ตามธรรมชาติ เช่น เดอะเวอร์จินพรอเจกต์ (The Virgin Project) ฮิโรมุ อารากาวะ
เธอย้ายไปอยู่ที่โตเกียวในฤดูร้อนของปี 1999 และเธอเริ่มอาชีพในวงการมังงะโดยเป็นผู้ช่วยให้อาจารย์ฮิโรยูกิ เอโต้ผู้เขียนกูรุ กูรุ คาถาพาต๊องอาชีพนักเขียนการ์ตูนของเธอเริ่มต้นด้วยการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่อง STRAY DOG ในนิตยสารรายเดือนโชเน็นกันกันของสำนักพิมพ์สแควร์เอนิกซ์ในปี 1999 การ์ตูนเรื่อง STRAY DOG ได้รางวัล the ninth 21st Century "Shōnen Gangan" Award ในเดือนกรกฎาคมปี 2001 การ์ตูนเรื่องแขนกล คนแปรธาตุตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารรายเดือนโชเน็นกันกันเป็นจำนวน 108 บท
บทล่าสุดตีพิมพ์ในเดือนกรกฎาคมปี 2010 และได้รวมเล่ม 27 เล่ม โชเน็นแม็กกาซีน
โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ () หรือมักจะเรียกกันว่า โชเน็นแม็กกาซีน เป็นนิตยสารการ์ตูนภาษาญี่ปุ่นตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ เริ่มตีพิมพ์ฉบับแรกเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2502 มีกลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียนมัธยมปลายและนักศึกษามหาวิทยาลัย กินทามะ
กินทามะ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย ฮิเดะอะกิ โซะระชิ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสาร"โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์" ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ตั้งแต่วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2546 และลงตีพิมพ์อย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน ได้รับการจัดพิมพ์รวมเล่มเป็นหนังสือการ์ตูนมาแล้ว 75 เล่ม เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับซากาตะ กินโทกิ อดีตซามูไรที่ทำอาชีพรับจ้างอิสระพร้อมด้วยชิมูระ ชินปาจิและคางุระ เพื่อหาเงินมาเลี้ยงชีพในยุคที่ซามูไรตกต่ำเนื่องจากการรุกรานของมนุษย์ต่างดาว เนื้อเรื่องเป็นการผสมผสานระหว่างแนวย้อนยุคและแนววิทยาศาสตร์ ลักษณะแนวเรื่องเป็นแนวตลกและต่อสู้ ฮิคารุเซียนโกะ
ฮิคารุเซียนโกะ หรือ ฮิคารุ : เซียนโกะ เกมอัจฉริยะ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่ได้รับความนิยมสูงเรื่องหนึ่ง มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกมหมากกระดานที่ในญี่ปุ่นเรียกว่า โกะ แต่งเรื่องโดยยุมิ ฮตตะ และวาดภาพโดยทะเกะชิ โอะบะตะ และการ์ตูนชุดดังกล่าวได้รับรางวัลโชกาคุคังมังงะอะวอร์ด (Shogakukan Manga Award) สาขา โชเน็น (Shōnen) ใน พ.ศ. 2542  การ์ตูน
การ์ตูนเริ่มต้นที่ยุโรป ประมาณคริสต์ศตวรรษที่13 ช่วงเรเนซองต์ ซึ่งการ์ตูนนั้นก็มีรากศัพท์มาจากภาษาอิตาเลี่ยน catone ซึ่งแปลว่า กระดาษผืนใหญ่ และ ในสมัยนั้นก็ยังเป็นงานศิลปะแบบเฟรสโก้
(เป็นงานภาพพวกสีน้ำมัน) โดยเฉพาะผลงานของ ลีโอนาร์โด้ ดาวินซี่ และ ราฟาเอลนั้นจะมีราคาสูงมาก
และจากนั้น การ์ตูนของแต่ละชาติและแต่ละพื้นที่ก็มีการพัฒนาแตกต่างกันไป จนเป็นสิ่งที่เราเห็นกัน ก็คือ มีการเดินเรื่องกันเป็นช่องสี่เหลี่ยม และมีการใส่คำพูดของ ตัวการ์ตูนในแต่ละช่องด้วย หรือเรียกกันว่า คอมิค
โดยเริ่มต้น ที่ ยุโรป สมัยคริสศตวรรษที่18 โดยมีการค้นพบ ภาพร่างของการ์ตูนของ วิลเลียม โฮการ์ต นักวาดการ์ตูนชาวอังกฤษ ในปี 1843 นิตยสาร พันช ก็ได้ลงการ์ตูนล้อเลียนการเมืองของ จอห์น ลีช และถือว่า เป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่ถูกตีพิมพ์ลงในหนังสืออย่างเป็นทางการอีกด้วย
ซึ่งในช่วงนั้นเองการ์ตูนเสียดสีทางการเมืองเป็นที่นิยมมากในอังกฤษอีกด้วย และจากจุดเริ่มต้นนี้เอง ก็ทำให้ประเทศอื่นๆอย่าง เยอรมัน จีน ก็เริ่มตีพิมพ์หนังสือการ์ตูนลงในสื่อต่างๆด้วย
ในปี 1884 Ally Sloper's Half Holiday ก็เป็นนิตยสารการ์ตูนเรื่องแรกที่ถูกตีพิมพ์อีกด้วย
ในคริสต์ศตวรรษที่20 งานการ์ตูนก็เริ่มมีความแตกต่างจากนิยายภาพเรื่อยๆ ช่วงต้นศตวรรษที่20 ในสหรัฐฯ ก็มีการตีพิมพ์การ์ตูนลงในหนังสือพิมพ์ และรวมเล่มซึ่งจะเน้นแนวขำขันเป็นหลัก
ในปี1929 ติน ติน ผจญภัย การ์ตูนแนวผจญภัยก็ได้ถูกตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ของเบลเยี่ยม ซึ่งตีพิมพ์ลงสีขาวดำในขณะนั้น
ส่วนการ์ตูนภาพสีนั้น ก็เริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกที่สหรัฐ และ The Funnies ก็จัดว่าเป็นการ์ตูนภาพสีเรื่องแรกอีกด้วย
ช่วงสงครามโลกครั้งที่2นั้น คนทั่วโลกก็ปั่นป่วน สังคมก็เริ่มมีปัญหา ซึ่งทำให้มีผลต่องานการ์ตูนในยุคนั้นก็คือ จะเน้นแนวซุปเปอร์ฮีโร่ อย่างซุปเปอร์แมน เป็นต้น
และในปัจจุบันนั้น การ์ตูนฝรั่งก็เริ่มที่จะมีหลากหลายแนวมากขึ้น เนื้อเรื่องมีมิติมากขึ้น รวมไปถึงเจาะกลุ่มเป้าหมายที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และมีการให้ทุนการศึกษาในการพัฒนาด้านการ์ตูนอีกด้วยในปี 1980
ส่วนพัฒนาการของการ์ตูนญี่ปุ่นนั้น ก็เริ่มมาจากหลังสงครามโลกครั้งที่2 มังงะ(manga) เริ่มพัฒนาให้ทันสมัยและเป็นที่รู้จักมากขึ้น ซึ่ง มังงะนั้น ก็เป็นการนำ อุกิโยเอะ (ภาพเขียนแบบญี่ปุ่น ซึ่งจะเน้นความคิดและอารมณ์มากกว่าลายเส้นและรูปร่าง) กับการเขียนภาพแบบตะวันตกมารวมกัน ซึ่งคำว่ามังงะ นั้นก็แปลตรงๆว่า ความไม่แน่นอน ซึ่งเริ่มต้นจากหนังสือโฮคุไซ มังงะ ส่วนอีกเล่มหนึ่งก็คือ งิงะ ซึ่งเป็นภาพล้อเลียนจากศิลปิน12ท่าน ซึ่งดูแล้วจะใกล้เคียงกับมังงะมากที่สุด
จุดเริ่มต้นของการพัฒนานั้นก็มาจากการค้าขายระหว่างสหรัฐฯและญี่ปุ่น ญี่ปุ่นในขณะนั้นต้องการที่จะพัฒนาไปสู่สังคมใหม่ ก็เลยมีการจ้างศิลปินชาวตะวันตกให้เข้ามาสอนศิลปะ สไตล์ตะวันตกทั้งด้านลายเส้น สี หรือ รูปร่าง ซึ่งเป็นส่วนที่ภาพอุกิโยเอะไม่มีนั้นมารวมกัน เป็น มังงะหรือ การ์ตูนญี่ปุ่นในปัจจุบัน และการ์ตูนญี่ปุ่น ก็เป็นที่นิยมมากขึ้น หลังจากที่รัฐบาลสั่งยกเลิก การคว่ำบาตรสื่อต่างๆ ซึ่งมังงะในยุคแรกๆนั้น จะออกไปทางนิยายภาพมากกว่า หลังจากนั้น เท็ตซึกะ โอซามุ ก็เป็นผู้ที่พัฒนาการ์ตูนแบบญี่ปุ่นให้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากยิ่งขึ้น และเป็นอย่างที่เราเห็นกันในทุกวันนี้ จนได้รับการขนานนามว่า ปรมาจารย์แห่งการ์ตูนญี่ปุ่น และนักเขียนการ์ตูนยุคหลังๆก็ได้พัฒนาแนวคิดของ เนื้อเรื่องไป สร้างสรรค์ จนได้การ์ตูนเรื่องสนุกที่หลายคนชื่นชอบกัน และความนิยมของการ์ตูนญี่ปุ่นก็แพร่กระจายความนิยมไปยัง เอเชีย ยุโรป รวมถึงอเมริกา และมีผลทำให้การ์ตูนเรื่องใหม่ๆทางฝั่งตะวันตกก็ได้รับอิทธิพลมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นด้วย(อย่างเช่น เรื่อง วิช เป็นต้น)
ส่วนพัฒนาการของการ์ตูนไทยนั้น ก็เริ่มมาจากงานภาพวาดบนกำแพงตามวัดต่างๆ หลังจากที่ไทยเรา เริ่มพัฒนาประเทศให้เข้ากับวัฒนธรรมตะวันตกนั้นเอง การ์ตูนไทยก็เริ่มมีบทบาทที่เป็นรูปภาพประกอบเนื้อเรื่องในนิยาย หรือเรียกอีกอย่างก็คือ นิยายภาพ โดยเฉพาะการ์ตูนการเมือง
ในปีพ.ศ. 2500 ถือเป็นยุคเฟื่องฟูของหนังสือการ์ตูนไทย มีการตีพิมพ์รวมเล่มจากหนังสือพิมพ์ และ วารสาร โดยมี เหม เวชกร และ จุก เบี้ยวสกุล เป็นนักเขียนที่ขึ้นชื่อในสมัยนั้น หลังจากนั้นก็มีการตีพิมพ์เป็นการ์ตูนเล่มละบาท ซึ่งเป็นแนวสยองขวัญ ตามด้วย การ์ตูนแก๊กเน้นตลก อย่าง ขายหัวเราะ มหาสนุก หนูจ๋า และ เบบี้ ที่ยังคงขายดีจนถึงปัจจุบัน
ส่วนการ์ตูนไทยตามแบบสไตล์การ์ตูนญี่ปุ่นนั้น ก็เพิ่งจะตื่นตัวไปไม่กี่สิบปี โดยจุดเริ่มต้น มาจากนิตยสารไทยคอมิค ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ และจากจุดนี้นี่เองก็ทำให้การ์ตูนไทยที่ทำท่าจะผีเข้าผีออกก็เริ่มเป็นที่ยอมรับของคนอ่านมากขึ้น ในสไตล์ที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น การ์ตูนแปลงจากวรรณคดี บุคคลสำคัญ ,Joe-theSeacret Agent ,มีด13,การ์ตูนเสนอมุมมองใหม่ๆอย่าง
HeSheIt, นายหัวแตงโม รวมไปถึง การ์ตูนดัดแปลงจากพระราชนิพนธ์เรื่องพระมหาชนกและคุณทองแดง ผ่าพิภพไททัน
ผ่าพิภพไททัน (Japanese: 進撃の巨人 Shingeki no Kyojin, English: Attack on Titan) เป็นชุดมังงะภาษาญี่ปุ่น ผลงานการแต่งเรื่องและวาดภาพประกอบของ อิซะยะมะ ฮะจิเมะ ซึ่งเล่าเรื่องเกี่ยวกับมนุษยชาติที่อาศัยอยู่หลังกำแพงขนาดใหญ่ที่สูงกว่า 50 เมตร เป็นเวลาเกือบจะร้อยปี เนื่องด้วยดินแดนด้านนอกกำแพงมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'ไททัน' อาศัยอยู่และคอยฆ่ามนุษย์ ทำให้มนุษย์ที่ต้องคอยหลบอยู่แต่ด้านหลังของกำแพงเลิกที่จะสนใจเรื่องโลกภายนอก และนิ่งนอนใจใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเรื่อยมา จนกระทั่งกำแพงชั้นแรกที่สูงกว่า 50 เมตรซึ่งปกป้องพวกเขามาโดยตลอดถูกทำลายลงโดยไททัน 60 เมตรที่สูงกว่ากำแพงทำให้มนุษย์ชาติต้องเผชิญความสูญเสียอย่างมหาศาล พร้อมทั้งต้องถอยร่นไปยังกำแพงชั้นต่อไปด้วยความหวาดกลัว... รายชื่อสำนักพิมพ์การ์ตูน
สำนักพิมพ์การ์ตูน เป็นสำนักพิมพ์ที่มีการผลิตหนังสือการ์ตูน หนังสือการ์ตูนรายสัปดาห์ และนิตยสารการ์ตูน ออกจัดจำหน่าย ในปัจจุบันสำนักพิมพ์จะเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องนั้น ๆ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย มังงะ
Gravett, Paul. Manga: 60 Years of Japanese Comics. New York: Collins Design, 2004. ISBN 1-85669-391-0. Schodt, Frederik L. Dreamland Japan: Writings on Modern Manga. Berkeley, Calif.: Stone Bridge Press, 1996. ISBN 1-880656-23-X. Schodt, Frederik L. Manga! Manga!: The World of Japanese Comics. New York: Kodansha International, 1983. ISBN 870117521, ISBN 4-7700-2305-7. คันจิ
เป็นคันจิที่นำคันจิที่แสดงความหมายกับส่วนที่แสดงเสียงมาประกอบกันเป็นคันจิใหม่ที่มีความหมายใหม่ คันจิประเภทนี้มีประมาณร้อยละ 90 ของคันจิทั้งหมด ยะโอะอิ
ยะโอะอิ () เป็นคำศัพท์ที่มีต้นกำเนิดมาจากญี่ปุ่น ใช้ในวงการนิยายและการ์ตูน เริ่มแรกเดิมทีคำนี้ หมายถึง ประเภทหนึ่งของงานโดจินชิซึ่งเป็นผลงานล้อเลียนมังงะหรืออนิเมะที่กำลังเป็นที่นิยมในขณะนั้น แต่ปัจจุบันความหมายได้เปลี่ยนไป กลายเป็นลักษณะความสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศเชิงอีโรติกหรือโรแมนติกระหว่างชายกับชาย ซึ่งอยู่ในรูปแบบของมังงะ อนิเมะ เกม นิยาย และโดจินชิ แบล็กแจ็ก หมอปีศาจ
แบล็กแจ็ก หมอปีศาจ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ โอซามุ เท็ตซึกะ เรื่องราวเกี่ยวกับหมอที่เรียกชื่อตัวเองว่า "แบล็กแจ็ก" ใส่เสื้อคลุมสีดำ มีหน้าตาที่หล่อเหลาเอาการ เป็นหมอเถื่อนที่เก็บค่ารักษาแพง ๆ จากคนรวย และหลายคนคิดว่าเขาเป็นหมอหน้าเลือด ต่อมาได้ถูกดัดแปลงเป็นสื่อหลายหลายรูปแบบ ได้แก่ อะนิเมะ โอวีเอ ภาพยนตร์การ์ตูนจอเงิน ภาพยนตร์แบบคนแสดง อะนิเมะทางอินเทอร์เน็ต และเกม  อะโหยัยโง่
อะโหยัยโง่ () เป็นการ์ตูนสี่ช่องแบบโชเน็งแนวเสี้ยวหนึ่งของชีวิตและตลกของญี่ปุ่น เขียนและวาดภาพโดย Hiroyuki โดยการ์ตูนตีพิมพ์ครั้งแรกที่นิตยสาร "Weekly Shōnen Magazine" ในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2012 ก่อนจะย้ายไปยังนิตยสาร "Bessatsu Shonen Magazine" ในเดือน กรกฎาคม 2015ก่อนที่จะตีพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่มเป็นจำนวน 12 เล่มโดย สำนักพิมพ์โคดันชะ อนิเมะโทรทัศน์อำนวยการสร้างโดย Diomedéa โดยที่อนิเมะโทรทัศน์ออกอากาศครั้งแรกในญี่ปุ่นในเดือน กรกฎาคม ถึงเดือน กันยายน 2017 เค็งโก เซ็นระเค ซุอิเอบุ อุมิโช
เนื้อเรื่องของมังงะเรื่องนี้เกิดขึ้นที่เมืองอุมิเนะโกะ ในจังหวัดคะนะงะวะ คะนะเมะ โอะคิอุระ นักเรียนปีสองจากโรงเรียนมัธยมปลายอุมิเนะโกะ โชเกียว () เป็นผู้จัดการทีมว่ายน้ำของโรงเรียน แม้ว่าเขาจะว่ายน้ำไม่เป็นก็ตาม คะนะเมะเริ่มกลัวน้ำมาตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนที่เขาเกือบจมน้ำตอนอยู่ที่ชายหาด เขาได้เข้าชมรมว่ายน้ำเพื่อที่จะเรียนว่ายน้ำ แต่ในชมรมเต็มไปด้วยคนแปลกๆ ที่ไม่ยอมสอนเขาว่ายน้ำ แคลนนาด (วิชวลโนเวล)
อนึ่ง ยังมีประชุมมังงะจำนวนสี่ชุด แต่ละชุดเป็นผลงานของจิตรกรราว ๆ ยี่สิบคน ชุดแรกใช้ชื่อว่า "แคลนนาด" ประกอบด้วยมังงะทั้งหมดห้าเล่ม สำนักพิมพ์ทวินฮาร์ตคอมิกส์ (Twin Heart Comics) ในเครือสำนักพิมพ์โอโซะระ (Ohzora) พิมพ์เผยแพร่ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2547 ถึงเดือนกรกฎาคม ปีถัดมา ชุดที่สองมีเล่มเดียวเรียก "แคลนนาดคอมิกแอนทอโลจี: อนาเธอร์ซิมโฟนี (Clannad Comic Anthology: Another Symphony)" สำนักพิมพ์จีฟพิมพ์จำหน่ายเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2548 ชุดที่สามประกอบด้วยมังงะสองเล่ม และเล่มพิเศษอีกหนึ่งเล่ม สำนักพิมพ์อิจินชะ (Ichijinsha) พิมพ์เล่มแรกจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2547 เล่มสองวันที่ 24 เดือนถัดมา และเล่มพิเศษวันที่ 25 ธันวาคม 2550 ส่วนชุดที่สี่เป็นประชุมมังงะสี่ช่อง ประกอบด้วยมังงะทั้งหมดสี่เล่ม เรียกรวมกันว่า "มะจิ-คยูยงโกะมะแคลนนาด (Magi-Cu 4-koma Clannad)" สำนักพิมพ์เอ็มซีคอมิกส์ (MC Comics) ในเครือสำนักพิมพ์เอ็นเทอร์เบรน พิมพ์เผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2551 ถึงวันที่ 26 สิงหาคม 2552 การ์ดสะสม
เป็นการ์ดที่สร้างมาจากเกม การ์ตูน แอนิเมชันเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ลักษณะการทำจะใกล้เคียงกับการ์ดภาพยนตร์ โดยลักษณะของการ์ดพิเศษจะนำเอาสิ่งที่มีความสำคัญและของที่อยู่ในขั้นตอนการสร้าง เช่น ต้นฉบับการ์ตูน ต้นฉบับฟิล์มแอนิเมชัน เป็นต้น หรืออีกประเภทหนึ่งซึ่งนิยมใช้กันมากกับการ์ดสะสมที่มาจากการ์ตูนญี่ปุ่นคือการใช้วัสดุที่ต่างจากเดิม เช่นกระดาษเคลือบ Bromide หรือใช้แผ่นพลาสติกในการพิมพ์ ซึ่งจะมีความสวยงามมากขึ้น และจะมีราคาที่สูงกว่าการ์ดสะสมปกติ เมื่อสมัยยุคปี 90 ในประเทศไทยมักจะนำมาแถมกับขนม ที่ดังที่สุดก็คงหนีไม่พ้นการ์ดสะสม “โอเดงย่า ดรากอนบอล” แต่ในปัจจุบันส่วนมากแล้วการ์ดประเภทนี้ ที่มีจำหน่ายในประเทศไทยจะเป็นการนำเข้ามาซะมากกว่า ยกเว้นการ์ดที่มักจะแถมมากับอาหารเช้าแบบซีเรียลต่างๆ หรือ Pactio Card ที่ได้รับลิขสิทธิ์และผลิตในไทยเพื่อเป็นของแถมสำหรับ DVD การ์ตูนเรื่อง “คุณครูจอมเวท เนกิมะ” เซเลอร์มูน (มังงะ)
เซเลอร์มูน ฉบับมังงะ (หนังสือการ์ตูน) แต่งเนื้อเรื่องและวาดภาพโดย นาโอโกะ ทาเคอุจิ ลงตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารนาคาโยชิ ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ ประเทศญี่ปุ่น ฉบับรวมเล่มมีความยาวทั้งหมด 18 เล่มจบ ส่วนในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ เป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการจัดพิมพ์ โอตากุ
โอตากุ () บางทีย่อว่า โอตะ เป็นคำในภาษาญี่ปุ่น ใช้เรียกบุคคลที่มีความสนใจอย่างคลั่งไคล้เกี่ยวกับแฟนดอมอนิเมะมังงะ ความหมายร่วมสมัยของคำนี้เกิดจากบทความของอากิโอะ นากาโมริ ในวารสาร "มังงะบูริกโกะ" เมื่อ ค.ศ. 1938 คำนี้อาจใช้ในเชิงเหยียด ความหมายในแง่ลบนี้แตกแขนงออกจากมามุมมองที่เหมารวมเกี่ยวกับโอตากุ รวมถึงการรายงานของสื่อใน ค.ศ. 1989 เกี่ยวกับกรณีของสึโตมุ มิยาซากิ ผู้ได้ฉายาว่า "ฆาตกรโอตากุ" แต่การศึกษาที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 2013 พบว่า คำนี้มีความหมายเชิงลบน้อยลง และมีผู้ระบุตัวเป็นโอตากุมากขึ้น ทั้งในและนอกญี่ปุ่น คะมิจุ!
คะมีจุ! () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็กนักเรียนมัธยมต้นชื่อ ยูริเอะ ฮิโตสึบาชิ (一橋ゆりえ) ซึ่งในคืนหนึ่งค้นพบว่าเธอกลายเป็นเทพเจ้าองค์หนึ่งในศาสนาชินโต คะมิจุ! ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนออกแพร่ภาพครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอะซะฮิ ตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายน 2548 นอกจากนี้ยังมีมังงะภายใต้ชื่อเดียวกันตีพิมพ์อยู่ในนิตยสารเด็งเกคิไดโอ แต่งเรื่องโดยเบซาเมะมุโช และวาดภาพโดยฮารุโกะ ฮานาฮารุ ไอ้หนูแข้งทอง
ไอ้หนูแข้งทอง(ホイッスル! Hoissuru!?) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย "Daisuke Higuchi" ใน "anime"มี 39 ตอน ไอ้หนูแข้งทองเป็น "TV SERIES"ออกอากาศเครือข่ายของ "Animax" ทั่วประเทศญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ 
เป็นการ์ตูนเกี่ยวข้องกับฟุตบอล และถูกเผยแพร่ในญี่ปุ่นใน "Shueisha manga"ของสัปดาห์ (Shōnen) ใน manga ถูกเขียนในวันที่ 1998 และ 2002 ไอ้หนูแข้งทองเกี่ยวกับการแข่งขันฟุตบอลโลก Finals tournaments ที่เอาสถานที่ในประเทศฝรั่งเศสและญี่ปุ่น / เกาหลีใต้ในการต้ดำเนินเรื่อง ไลต์โนเวล
ด้วยความสามารถของหนังสือประเภท "ไลต์โนเวล" ที่โด่งดังในกลุ่มนั้นมีบ้างเรื่องที่สามารถ สร้างกระแสจนกลายเป็น อนิเมะหรือมังงะ เช่นเก็คคัง ดรากอน แมกกาซีน และ เดอะ สนีคเกอร์, เด็งเกคิ hp หรือแม้แต่นิตยสารในเครือ มีเดียมิกซ์ เช่น คอมพ์ทีค และ เด็งเกคิ G’s แมกกาซีน โดยเรื่องที่ได้ตีพิมพ์ได้แก่เรื่อง สเลเยอร์ส ฉบับนิยายซึ่งเป็นผลงานของ คันซากะ ฮาจิเมะ ซึ่งเรื่อง สเลเยอส์ นี้เองก็ได้เคยสร้างเป็นอนิเมะหรือมังงะในชื่อเดียวกัน ไลต์โนเวล
"ไลต์โนเวล" ถือเป็นบทประพันธ์ชนิดหนึ่งที่เขียนโดยมีเป้าหมายอยู่ในวัยรุ่นและเยาวชน ที่มีการติดตาม อนิเมะหรือมังงะ อย่างใดก็ตามหรืออาจจะเป็นเรื่องที่แต่งใหม่แต่มีความสอดคล้องที่สามารถนำไปสร้างเป็น อนิเมะหรือมังงะ ได้ในภายหลัง โดยที่มานั้น คำว่า "ไลต์โนเวล" () (English: wasei-eigo) เป็นคำเฉพาะถิ่น สร้างขึ้นโดยชาวญี่ปุ่น โดยมีการย่อคำเป็นคำว่า<i data-parsoid='{"dsr":[742,754,2,2]}'>ระโนะเบะ () หรือ ระอิโนะเบะ () มังงะ
ในศตวรรษที่ 21 คำว่ามังงะเปลี่ยนความหมายเดิมมาหมายถึงหนังสือการ์ตูน อย่างไรก็ดีคนญี่ปุ่นมักใช้คำนี้เรียกหนังสือการ์ตูนสำหรับเด็ก ส่วนหนังสือการ์ตูนทั่วไปใช้คำว่า コミックス (คอมิกส์) ซึ่งเป็นคำทับศัพท์ของ comics ในภาษาอังกฤษ ในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ มังงะ (manga) ถูกใช้เรียกหนังสือการ์ตูนจากประเทศญี่ปุ่น ส่วนในประเทศไทยการใช้คำว่ามังงะยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก เอดชิ
เอดชิ หรือ ( ญี่ปุ่น: エッチ) มาจากหมวดหมู่ของการ์ตูนญี่ปุ่น คำว่า"เอดชิ" ในภาษาญี่ปุ่นหมายความว่าทะลึ่ง "เอดชิ"เป็นการ์ตูนแนวบิดเบือน คนที่รับชมควรจะอายุประมาณ 13 ปีหรือขึ้นไป ตัวอย่างเช่น อิจิโกะ 100% เป็นการ์ตูนที่มีฉากหลายฉากที่บิดเบือนหรือเหมาะกับอายุประมาณ 13 ปีหรือขึ้นไป ส่วนมากเนื้อเรื่องจะเกี่ยวกับความรักหรือการต่อสู้ กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง
กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง หรือ แม่มดจอมแก่น () ; ) เป็นการ์ตูนเล่มญี่ปุ่น ที่ดำเนินเนื้อเรื่องในลักษณะเกมอาร์พีจีทั่วไป คือมีผู้กล้าและผองเพื่อน เดินทางผจญภัยไปที่ต่างๆ ในโลกแฟนตาซี ในเรื่องตัวเอกคือ คูคูริ ("Kukuri") สาวน้อยขี้อาย ผู้มีคาถาเรียกสัตว์ประหลาด โดยการวาดลวดลายวงกลมลงบนพื้น และ นิเค ("Nike") หนุ่มจอมเกเร แถมนิสัยบ้าๆ บอๆ ที่เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีความสามารถอะไรเลย ยกเว้นความกล้าบ้าบิ่น และโชคเล็กๆ เคะโมะโนะเฟรนด์ส
ในมังงะเป็นเนื้อเรื่องของผู้ดูแลปาร์คชื่อนานะซึ่งดูแลเหล่าเฟรนด์ต่าง ๆ ในจาปารีปาร์ค ขณะที่อนิเมะเป็นเรื่องของเด็กสาวที่รู้จักกันในชื่อคะบังตื่นขึ้นมาในจาปารีปาร์คโดยไม่มีความทรงจำว่าเธอเป็นใครหรือมาอยู่ที่นั่นอย่างไรและได้พบเฟรนด์สายพันธุ์เซอร์วัล พวกเขาได้ออกเดินทางและผจญภัยด้วยกันเพื่อค้นหาว่าคะบังเป็นสัตว์ชนิดใดในหลายพื้นที่ของจาปารีปาร์คและพบกับเฟรนด์สายพันธุ์ต่าง ๆ ระหว่างทาง เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น
เนื่องจากเครื่องแบบนักเรียนหญิงของญี่ปุ่นนั้นเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกทางเพศกับคนบางกลุ่มได้ จึงมีการขายชุดนักเรียนหญิงที่ใช้แล้วตามร้านค้าที่เรียกว่า บุรุเซะระ แม้ว่าปัจจุบันการขายเช่นนี้จะเป็นสิ่งผิดกฎหมายก็ตาม เครื่องแบบนักเรียนหญิงยังมีบทบาทอย่างมากในวัฒนธรรมโอะตะกุ สื่อบันเทิงประเภทอะนิเมะและมังกะมักจะมีตัวละครในชุดเครื่องแบบนักเรียนอยู่ด้วยเสมอ พลังอักษะ เฮตาเลีย
มังงะเรื่องเฮตาเลียโดยปกติ จะเป็นการ์ตูนบนเว็บ โดยผู้แต่งคือคุณ Himaruya Hidekaz โดยเริ่มต้นครั้งแรกในปีค.ศ2006 ที่เว็บไซต์ของเขา Kitayume ของประเทศญี่ปุ่น ต่อมาเป็นเป็นเว็บคอมิคส์แบบตัวเต็มในปี 2006 ช่วงปลายปี และได้รับการดัดแปลงในแบบการพิมพ์เป็นมังงะ ดราม่าซีดี และได้ทำเป็นแอนิเมชันในที่สุด ลักกีสตาร์ (มังงะ)
เนื้อหาของลักกีสตาร์จะหยิบเอาเรื่องราวที่เกี่ยวกับสิ่งรอบตัวปัจจุบันและโอตาคุ ที่เป็นประจำวันของกลุ่มนักเรียนหญิงในโรงเรียนระดับชั้นมัธยมปลายของญี่ปุ่น ในเมืองคะซุกะเบะ จังหวัดไซตามะ ที่เสียดสีกลุ่มคนการ์ตูนเล็กน้อย ตัวเอกของเรื่องคือ อิซึมิ โคนาตะ นักเรียนหญิงผู้เป็นเลิศทั้งในด้านกีฬาและการเรียน แต่กลับไม่เข้าชมรมสังกัดไหนเลย นั่นก็เป็นเพราะว่าการเข้าชมรมหรือกลุ่มกิจกรรมเหล่านั้น จะทำให้เธออดดูการ์ตูน และเสียเวลาเล่นเกมของเธอไป แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่เกียจคร้านซักแค่ไหน แต่สำหรับเรื่องอนิเมะ หรือวิดีโอเกมที่เธอชอบแล้ว เธอจะทุ่มเวลาและให้ความสนใจกับมันเป็นพิเศษมากว่าสิ่งใด ๆ เสียอีก เนื้อหาที่ตีพิมพ์นั้นจะเริ่มต้นจากการพบกันของตัวละครทั้ง 3 ในปีแรกของการเข้าศีกษาในระดับชั้นมัธยมปลาย คือ อิซึมิ โคนาตะ, ฮิอิรากิ คางามิ, ฮิอิรากิ สึคาสะ และ ทาคาระ มิยูกิ และเมื่อเนื้อเรื่องดำเนินต่อไป พวกเธอก็จะเปลี่ยนระดับชั้นไปด้วย"Lucky☆Star" ในรูปแบบ[[มังงะ]] นั้นได้เริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกลงในนิตยสาร "[[คอมทิค]]" ของประเทศญี่ปุ่นในเดือนมกราคม ปี 2004 มาจนถึงปัจจุบัน และมีฉบับรวมเล่มตีพิมพ์ออกมาแล้ว 10 เล่ม ภายใต้ลิขสิทธิ์ของ [[คาโดคาว่า โชเท็น]] เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[8 มกราคม]] [[พ.ศ. 2547]] เล่มสองวางจำหน่าย [[10 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2547]] เล่มสามวางจำหน่าย [[10 กรกฎาคม]] [[พ.ศ. 2548]] เล่มสี่ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[10 เมษายน]] [[พ.ศ. 2550]] และเล่มห้า วางจำหน่ายเมื่อวันที่ [[10 กันยายน]] [[พ.ศ. 2550]] ส่วนในประเทศไทยทาง[[สำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์]]ได้ลิขสิทธิ์เรื่องนี้ โดยเล่มหนึ่งได้มีกำหนดการวางจำหน่ายแล้วในวันที่ [[13 กันยายน]] [[พ.ศ. 2550]] เล่มสองได้วางจำหน่ายในวันที่ [[2 พฤศจิกายน]] [[พ.ศ. 2550]] เล่มสามวางจำหน่ายในวันที่ [[15 กุมภาพันธ์]] [[พ.ศ. 2551]] เล่มสี่วางจำหน่ายในวันที่ [[25 กรกฎาคม]] [[พ.ศ. 2551]] และเล่มห้าวางจำหน่ายในวันที่ [[26 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2551]] เฮ็นไต
ในประเทศญี่ปุ่น คำว่า "เฮ็นไต" มักใช้ในความหมายไม่ดี อาจหมายถึง "ความผิดปกติทางเพศ" และในประเทศอื่นบางประเทศใช้หมายถึงการ์ตูนญี่ปุ่น (ทั้งที่เป็นมังงะ, โดจินชิ และอนิเมะ) และเกมคอมพิวเตอร์ญี่ปุ่น ที่มีลักษณะลามกอนาจาร เช่น มีภาพการมีเพศสัมพันธ์ในรูปแบบต่าง ๆ และมักใช้อักษร H นำหน้าชื่อ เช่น H-Game หรือ H-Anime เพื่อระบุประเภท บอย (การ์ตูนญี่ปุ่น)
บอย (, ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่แต่งโดยฮะรุโตะ อุเมะซะวะ เป็นเรื่องราวของฮิบิโน่ ฮาเรลูย่า นักเรียนนักเลงคนหนึ่งซึ่งมีจุดประสงค์จะครองโลก โดยตัวละครหลักทุกตัวดัดแปลงมาจากตัวละครในเรื่อง "ฮาเรลูย่า" (HARELUYA) ซึ่งเป็นการ์ตูนเล่มเดียวจบที่แต่งไว้ในปีเดียวกัน บอยถูกตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ช่วงปี พ.ศ. 2535-2542 และเคยจัดทำเป็นอนิเมะโทรทัศน์ออกอากาศทางโยะมิอุริเทเลแคสติงคอร์ปอเรชัน ส่วนในไทยออกอากาศทางช่องทรูสปาร์ก มังงะ
เนื่องจากมังงะในประเทศญี่ปุ่นเขียนจากขวาไปซ้าย เวลาที่มังงะถูกแปลเป็นภาษาอื่น รูปภาพจะถูกกลับให้อ่านได้จากซ้ายไปขวา อย่างไรก็ดีนักเขียนการ์ตูนหลายคนไม่พอใจกับการกลับภาพและขอให้สำนักพิมพ์ในต่างประเทศตีพิมพ์มังงะให้อ่านจากขวาไปซ้ายเหมือนต้นฉบับ ในปัจจุบัน สำนักพิมพ์ต่างๆ ตีพิมพ์มังงะให้อ่านจากขวาไปซ้ายมากขึ้น เนื่องจากต้องการแสดงความเคารพต่อศิลปิน ผนวกกับเสียงเรียกร้องจากนักอ่านมังงะ หรือไม่ก็เป็นเพราะไม่ได้รับลิขสิทธิ์อย่างเต็มที่จากสำนักพิมพ์ หมายถึง สำนักพิมพ์อาจไม่ได้รับอนุญาตจากทางบริษัทต้นสังกัดให้กลับด้านการ์ตูนให้เป็นซ้ายไปขวาได้ บะกุ
บะกุ ( แปลว่า "สมเสร็จ") เป็นปีศาจในความเชื่อของชาวญี่ปุ่น เป็นปีศาจที่คอยกินฝันร้ายของผู้คน เชื่อกันว่าบะกุนั้น มีรูปร่างคล้ายหมี และมีส่วนผสมของสัตว์หลายชนิด เช่น มีหน้าผากมีนอคล้ายแรด มีจมูกเป็นงวงคล้ายช้าง มีเท้าเหมือนเสือ มีหางเหมือนวัว ชาวญี่ปุ่นโบราณเชื่อว่า เมื่อมีฝันร้ายหรือลางร้าย ซึ่งสิ่งเหล่านี้เกิดจากการกระทำของปีศาจ เช่น จานชามเกิดบิ่นหรือแตกหักเองโดยไม่มีใครทำ กาต้มน้ำส่งเสียงดังเหมือนคนร้อง เสื้อผ้าปรากฏรอยเลือด หรือหูสุนัขที่ลู่ไปข้างหลัง เป็นต้น ให้ท่องคาถาว่า ""บะกุ คุระเอะ"" ซึ่งแปลว่า ""บะกุ จงมากินฝันร้ายของข้า"" 3 ครั้ง บะกุจะมากินฝันร้ายนั้นให้ และกลับจากร้ายเป็นดี ปีศาจทั้งหลายจะถูกสูบลงไปในพื้นดินลึก 3 ฟุต  โดราเอมอน
โดราเอมอน หรือ โดเรมอน (Doraemon) เป็น การ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ เรื่องราวของหุ่นยนต์แมวชื่อโดราเอมอน โดยฟุจิโกะ ฟุจิโอะได้กล่าวว่าโดราเอมอนเกิดวันที่ 3 กันยายน มาจากอนาคตเพื่อกลับมาช่วยเหลือ โนบิตะ เด็กประถมจอมขี้เกียจด้วย ของวิเศษ จากอนาคต โดราเอมอนเริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกในญี่ปุ่นเมื่อ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 โดย สำนักพิมพ์โชงะกุกัง [1][2] โดยมีจำนวนตอนทั้งหมด 1,344 ตอน [3] ต่อมาในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดราเอมอนได้รับรางวัลเทะซุกะ โอซามุ ครั้งที่ 1 ในสาขาการ์ตูนดีเด่น [4] อีกทั้งยังได้รับเลือกจาก นิตยสารไทม์เอเชีย ให้เป็น 1 ในวีรบุรุษของ ทวีปเอเชีย จาก ประเทศญี่ปุ่น [5] จากนั้นในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2551 โดราเอมอนก็ได้รับเลือกให้เป็นทูตสันถวไมตรี เพื่อการประชาสัมพันธ์วัฒนธรรมของ ประเทศญี่ปุ่น [6] นอกจากนี้บริษัท บันได ผู้ผลิตและจำหน่ายสินค้าการ์ตูนที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น ยังได้ผลิต หุ่นยนต์ โดราเอมอนของจริงขึ้นมาในชื่อว่า "My Doraemon" โดยออกวางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2552 [7] มังงะ
คำว่า มังงะ แปลตรงตัวว่า "ภาพตามอารมณ์" ถูกใช้อย่างกว้างขวางเป็นครั้งแรกหลังจากจิตรกรอุคิโยเอะชื่อโฮคุไซตีพิมพ์หนังสือชื่อโฮคุไซมังงะในคริสต์ศตวรรษที่ 19 อย่างไรก็ดีนักประวัติศาสตร์บางกลุ่มเห็นว่ามังงะอาจมีประวัติยาวนานกว่านั้น โดยมีหลักฐานคือภาพจิกะ (แปลตรงตัวว่า "ภาพตลก") ซึ่งเป็นที่นิยมในศตวรรษที่ 12 มีลักษณะหลายประการคล้ายคลึงกับมังงะในปัจจุบัน อาทิ การเน้นเนื้อเรื่อง และการใช้เส้นที่เรียบง่ายแต่สละสลวย เป็นต้น มังงะ
การ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะ เกมคอมพิวเตอร์ โดจินชิ คอสเพลย์ คอมิกส์ การ์ตูนช่อง
การ์ตูนช่อง หรือ คอมิกส์ () เป็นทัศนศิลป์รูปแบบหนึ่งที่ประกอบด้วยรูปภาพที่จัดเป็นช่องๆ และข้อความที่อยู่ในบัลลูนคำพูดหรือเป็นคำบรรยายภาพ เริ่มแรกนั้นการ์ตูนช่องมักเป็นการ์ตูนล้อเลียนและมักจะเล่าเรื่องตลกสั้นๆ ในปัจจุบันการ์ตูนช่องจัดเป็นวรรณกรรมประเภทหนึ่งที่สามารถแบ่งออกได้เป็นประเภทย่อยๆ ได้หลายประเภทได้แก่:หมายถึง รูปภาพการเล่าเรื่องราวต่างๆ โดยลำดับภาพ การคงรักษาบุคลิกภาพต่างๆ ไว้ในภาพลำดับต่าง ๆ กัน และการรวบรวมบทสนทนา หรือคำบรรยายไว้ภายในภาพ ลักษณะเป็น กราฟิกโนเวล แบบการ์ตูนของต่างประเทศอย่างเช่น ซูเปอร์แมน, สไปเดอร์-แมน, แบทแมน โดยการ์ตูนที่นำเสนอเป็นเรื่องราวที่มีความต่อเนื่องกันจนจบ มีคำบรรยายหรือบทสนทนาภายในภาพ การ์ตูนชนิดนี้ปรากฏอยู่ในนิตยสารและหนังสือพิมพ์เรียกว่า comics strips แต่ถ้านำมาพิมพ์รวมเล่มจะแบ่งออกเป็น 2 ชนิด คือ คอมิกบุ๊ค และคอมิกบุ๊ค นั้นคือการ์ตูนที่มาจากฝั่งตะวันตก โดยค่ายอย่างเช่น มาร์เวลคอมิกส์, ดีซีคอมิกส์ หรือดาร์กฮอร์สคอมิกส์ มีผู้บุกเบิกคือ สแตน ลี ที่มีผลงานสร้างชื่อเสียงคือ สไปเดอร์แมนและเอ็กซ์เม็น โดยผลงานชิ้นแรกที่ถูกตีพิมพ์คือ วันเดอร์บอย ซึ่งมีจุดเด่นคือการตัดภาพที่คมชัดหรือมีภาพตัวละครที่มีลักษณะทะลุทะลวงจากกรอบ (hyperkinetic) มีความลึกของภาพและสีสันที่ชัดเจนและเนื้อหาที่มีมิติ ช่งเวลาที่ซับซ้อน
และ มีลักษณะเชื่อมต่อกันระหว่างเรื่องราวแบบห้วงมิติเดียว หรือหลายห้วงมิติ ซึ่งตัวละครต่างมีความเชื่อมโยงความสัมพันธ์ซึ่งกัน โดยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละเรื่องราวนั้นจะส่งกระทบต่อตัวละครอื่นๆในจักรวาลเดียวกันด้วย เซเลอร์มูน (มังงะ)
เซเลอร์มูน ฉบับมังงะ จะดำเนินเนื้อเรื่องค่อนข้างกระชับ และแตกต่างกับภาคอะนิเมะอย่างสิ้นเชิง โดยในอะนิเมะจะลดความรุนแรงของเนื้อเรื่องในมังงะลงมาก และในมังงะจะไม่ค่อยเน้นตลก ยิ่งไปกว่านั้น การ์ตูนเรื่องนี้ยังได้รับรางวัลอีกด้วย แต่ว่าหน้าปกในเล่มที่ 18 ของไทย กับของญี่ปุ่นไม่เหมือนกัน และวิบูลย์กิจได้จัดทำมังงะอีกเล่ม เป็นตอนพิเศษที่ชื่อว่า "ความรักของเจ้าหญิงคางูยะ" จำนวน 2 เล่มจบ โดยในแต่ละเล่มจะมีพินอัพแถมให้ด้วย อิจิโกะ มาชิมาโระ
อิจิโกะ มาชิมาโระ () หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า Strawberry Marshmallow เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย บาราซุย เรื่องราวเกี่ยวกับการผจญภัยของสาวชั้นประถมสี่คน กับอีกหนึ่งสาวไฮสคูล เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกเด็งเงคิไดโอรายเดือน ของสำนักพิมพ์มีเดียเวิร์กส มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 ต่อมาได้มีการนำไปสร้างเป็นอะนิเมะและเกมสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2 ส่วนโอวีเอ ออกวางตลาดในปี 2550 และอีก 2 ตอน ชื่อ Ichigo Mashimaro Encore ในปี 2552 วงมังคละ
มังคละ เป็นกลองชนิดหนึ่ง ขึงด้วยหนัง มีรูปกลมรี ใช้ตีด้วยไม้ คำว่า “มังคละ” หมายถึง มงคล หรืองานที่เจริญก้าวหน้า มังคละจึงเป็นดนตรีที่เป็นมงคล การเล่นมังคละมีมาช้านาน ตั้งแต่สมัยโบราณกาลครั้งกรุงสุโขทัย มีหลักฐานในหลักศิลาจารึกหลักที่ 1 ที่ว่า  อะนิเมจ
อะนิเมจ () นิตยสารการ์ตูนญี่ปุ่น โดยผู้ก่อตั้งนิตยสารนี้คือ โทคุมะ โชเท็น ซึ่งเล่มแรกออกเมื่อ ใน กรกฎาคม พ.ศ. 2521 รางวัลอะนิเมะกรังปรีซเป็นรางวัลการ์ตูนประจำปีที่จากการโหวตจัดโดยนิตยสาร อะนิเมะจ โดยเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2522 แต่จะผลประกาศในฉบับของเดือน มกราคม พ.ศ. 2523 และผลของปีต่อไปก็จะประกาศในฉบับเดือนมิถุนายน ของทุกๆปี ผมน่ะหรือคือราชาปีศาจ!
อาจารย์เทมาริ มัตสึโมโตะ ผู้วาดภาพประกอบในนิยายนั้น ได้นำนิยายมาวาดเป็นการ์ตูนลงในนิตยสารอะสุกะซึ่งเป็นนิตยสารรายเดือน และได้มีการรวมเล่มออกจำหน่าย โดยใช้ชื่อว่า "ผมน่ะหรือคือราชาปีศาจ!" （今日から㋮のつく自由業！） ทุกเล่ม (ไม่เหมือนนิยายที่ชื่อของแต่ละเล่มจะต่างกันไป) เนื้อหาหนังสือการ์ตูนจะยึดตามนิยายเป็นสำคัญ ยุริ (แนว)
ยุริ () เป็นคำศัพท์ญี่ปุ่น ใช้เรียกมังงะ อะนิเมะ หรือสิ่งพิมพ์ที่มีเนื้อหาความสัมพันธ์แบบรักเพศเดียวกันระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิง โซล่า (การ์ตูนญี่ปุ่น)
โซระ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานการประพันธ์ของ นาโอกิ ฮิซายะ (ผู้แต่งเรื่อง คาน่อน) ออกแบบตัวละครโดย นารุ นานาโอะ มังงะเรื่องนี้ ลงในนิตยสารเด็งเงคิไดโอรายเดือน เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2549 จากสำนักพิมพ์ มีเดียเวิร์กส ส่วนภาคอะนิเมะได้เริ่มฉายในเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2550 ทางสถานีโทรทัศน์ต่างๆ ในญี่ปุ่น เช่น จิบะทีวี ไอจิทีวี คานากาว่าทีวี โอซาก้าทีวี ไซตามะทีวี ใน DVD แผ่นที่ 4 และ 5 จะมีตอนพิเศษแถมท้ายแผ่นละ 1 ตอน รวมเป็น 2 ตอน มังงะ
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น หมวดหมู่:ศัพท์ในการ์ตูนญี่ปุ่น หมวดหมู่:วัฒนธรรมญี่ปุ่น หมวดหมู่:นิทัศน์ มังงะ
สแกนเลชันเป็นการเผยแพร่มังงะทางอินเทอร์เน็ตรูปแบบหนึ่ง โดยทั่วไปแล้วผู้ติดตามมังงะจำนวนหนึ่งจะรวมตัวกันสแกนมังงะที่ยังไม่ถูกซื้อลิขสิทธิ์ในประเทศของตน แปล เปลี่ยนข้อความให้เป็นภาษาใหม่ และเปิดให้ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตคนอื่นดาวน์โหลดโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายผ่านทางไออาร์ซีหรือบิททอร์เรนท์ กลุ่มสแกนเลชันส่วนใหญ่ขอให้ผู้อ่านหยุดแจกจ่ายมังงะของตนและซื้อหนังสือการ์ตูนที่ถูกกฎหมาย อย่างไรก็ดียังเป็นที่วิตกกันว่าการแจกจ่ายมังงะที่ถูกซื้อลิขสิทธิ์แล้วจะไม่จบลงง่ายๆ การ์ตูน (แก้ความกำกวม)
การ์ตูน อาจหมายถึง มังงะ
ไม่มีมังงะที่เผยแพร่สู่ประเทศอื่นในปัจจุบัน เนื่องจากถูกตีพิมพ์ด้วยภาพตัดต่อคอมพิวเตอร์กราฟิกสามมิติแทนที่ทั้งหมด นักรบเหล็กเทวะ
นักรบเหล็กเทวะ () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดย โนบุฮิโระ วาสึกิ หรือผู้สร้าง ซามูไรพเนจร ในประเทศญี่ปุ่นตีพิมพ์ลงในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ในประเทศไทยตีพิมพ์ลงลงในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ ซีคิดส์ ของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ต่อมาได้มีการสร้างเป็นอะนิเมะ ออกอากาศทางสถานีทีวีโตเกียว โตเกียวกูล
โตเกียวกูล () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวเซเน็ง โดย ซุย อิชิดะ ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสาร "ยังค์จัมป์รายสัปดาห์" ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ระหว่างปี พ.ศ. 2554–2557 ซึ่งฉบับมังงะมีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 14 เล่ม ต่อมา ได้ถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะ โดยสตูดิโอปิเอโรซึ่งมีอยู่สองภาคด้วยกัน ภาคแรกออกอากาศระหว่าง กรกฎาคม–กันยายน พ.ศ. 2557 ส่วนภาคสองออกอากาศระหว่าง มกราคม–มีนาคม พ.ศ. 2558 พลพรรคสัตว์เพี้ยนป่วนทะลุมิติ
พลพรรคสัตว์เพี้ยนป่วนทะลุมิติ (; ) เป็นมังงะ และซีรีส์แอนิเมชันของญี่ปุ่น โดยเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ออกจากประตูในห้องของเธอไปยังโลกอื่น ซึ่งมังงะชุดนี้ได้รับรางวัล โชงะกุกังมังงะอะวอร์ดครั้งที่ 51 ในสาขามังงะสำหรับเยาวชนด้วยเช่นกัน ในปีค.ศ. 2008 ทางการ์ตูนเน็ตเวิร์กของฟิลิปปินส์ได้จัดทำเป็นอะนิเมะเวอร์ชันภาษาอังกฤษโดยใช้ชื่อว่า Ani-Yoko: My Next Door Neighbor นินจา
นินจา ( นินจะ หรือ ชิโนะบิ ความหมาย: "ผู้คงทน") ได้ชื่อว่าเป็นกลุ่มสายลับ ในช่วงสมัยเปลี่ยนการปกครองของประเทศญี่ปุ่น โดยขณะเดียวกันนินจาได้ถูกเปรียบเทียบกับซะมุไร ซึ่งซะมุไรเปรียบเหมือนนักสู้ที่ต่อสู้เบื้องหน้า ขณะที่นินจาเป็นนักสู้ที่ต่อสู้เบื้องหลัง นอกจากนี้มีการกล่าวกันว่ากลุ่มคนบางคนเป็นทั้งนินจาและซะมุไรพร้อมกัน ในปัจจุบันไม่มีร่องรอยของบุคคลที่เป็นนินจาหลงเหลือ เหลือเพียงแต่ซะมุไร สำหรับนินจาหญิงจะเรียกว่า คุโนะอิจิ ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น!
ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่ดำเนินเรื่องจบแล้วทั้งในฉบับหนังสือการ์ตูนหรือมังงะ(Manga)และในอนิเมะ(Anime) เรื่องและภาพโดย อะกิระ อะมะโนะ[1] โครงเรื่องมีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของ ซาวาดะ สึนะโยชิ เด็กนักเรียนธรรมดาจนกระทั่ง "รีบอร์น" นักฆ่าของวองโกเล่ แฟมิลี่ มาเฟีย แห่งอิตาลี ได้มาทำการฝึกฝนให้สึนะเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย รุ่นที่ 10 ของวองโกเล่ แฟมิลี่[1] โดยเริ่มตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่น ลงในนิตยสารรายสัปดาห์ โชเน็นจัมป์ โดยติดหนึ่งในอันดับขายดีที่สุดในประเทศญี่ปุ่น[2] และฉบับรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์ชูเอฉะ และยังมีการจัดทำภาพยนตร์การ์ตูนครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! ซึ่งผลิตโดยบริษัทอาร์ทแลนด์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2549 จนถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2553 ทางช่องทีวีโตเกียว โกสต์อินเดอะเชลล์ (มังงะ)
โกสต์อินเดอะเชลล์ (; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนววิทยาศาสตร์และปรัชญาที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ซึ่งแต่งขึ้นโดยชิโระ มาซามูเนะ (士郎 正宗) ในรูปแบบหนังสือการ์ตูน ถูกปล่อยครั้งแรกในปี 1989 ภายใต้ชื่อ The Ghost in the Shell โดยการ์ตูนจะเป็นประเภท ทังโกบง จัดจำหน่ายโดย สำนักพิมพ์โคดันช มังกีพันช์
มังกีพันช์ (; ) เป็นนามปากกาของ คาซูฮิโกะ คาโต (; 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1937) เป็นศิลปินมังงะชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองฮามานากะ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันอาศัยอยู่เมืองซากูระ จังหวัดจิบะ มีผลงานมังงะที่สร้างชื่อคือ "จอมโจรลูแปง"  โอตากุ
วัฒนธรรมย่อยของโอตากุนี้เป็นหัวใจของงานบันเทิง สารคดี และวิจัยหลายชิ้นที่เกี่ยวกับอนิเมะและมังงะ วัฒนธรรมย่อยดังกล่าวเริ่มขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 ขณะที่ภาวะทางจิตใจของสังคมที่เปลี่ยนแปลงและการดูแลผู้ที่มีนิสัยโอตากุในโรงเรียนญี่ปุ่นผสมผสานกับผู้ที่ลาออกมาสู่สังคมที่ไม่ยอมรับพฤติกรรมนี้ การเกิดวัฒนธรรมย่อยนี้บังเอิญเกิดร่วมกับยุครุ่งเรืองของอนิเมะ หลังอนิเมะเรื่อง"โมบิลสูท กันดั้ม"ออกฉายก่อนแตกสาขาเป็นตลาดหนังสือการ์ตูน คอมิเก็ต ต่อมาคำนิยามของโอตากุมีความซับซ้อนมากขึ้น และมีการจัดระดับโอตากุอีกหลายระดับ ใน ค.ศ. 2005 สถาบันวิจัยโนมูระแบ่งโอตากุเป็น 12 ประเภท และประมาณจำนวนและผลกระทบทางการตลาดของแต่ละประเภท สถาบันอื่น ๆ แบ่งย่อยออกไปอีกหรือให้ความสำคัฐกับความสนใจของโอตากุเฉพาะอย่าง งานวิจัยเหล่านี้แบ่งกลุ่มตามแต่ละประเภท โดยแบ่งเป็นโอตากุอนิเมะ มังงะ รถยนต์ ไอดอล และอิเล็กทรอนิกส์ มีการประมานผลกระทบทางเศรษฐกิจของโอตากุว่าสูงถึง 2 พันล้านเยน (18 พันล้านดอลลาร์) รายชื่อการ์ตูนที่ตีพิมพ์ในโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์
รายชื่อการ์ตูนญี่ปุ่น (มังงะ) ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ โดยเรียงลำดับจากเรื่องที่ได้รับการตีพิมพ์ลงในนิตยสารเรื่องแรกในปีพ.ศ. 2511 จนถึงปีล่าสุด (ไม่รวมเรื่องสั้นที่จบภายในเล่ม)
ชื่อเรื่องที่เป็น ตัวหนา คือการ์ตูนที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง หนังสือการ์ตูน
ยังมีการ์ตูนที่แต่งเป็นพิเศษ หรือล้อเลียนการ์ตูนที่เขียนขึ้นแล้ว เพื่อความบันเทิงส่วนตัว หรือแต่งเพื่อกลุ่มคนที่ชอบในรูปแบบเดียวกัน เรียกว่า โดจิน หรือโดจินชิ
ภาพที่ปรากฏทั้งหมดในหนังสือการ์ตูนได้เปลี่ยนมาใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกแทนแล้วทั้งหมด โยชิโตโมะ นาระ
ทั้งภาพวาดและประติมากรรมของนาระจะมีบุคลิกแบบการ์ตูนเด็ก หรือที่ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า 'มังงะ' (manga) รวมถึงสัตว์ โดยเฉพาะสุนัข ที่กลับแสดงอารมณ์ในทางตรงข้าม (ผิดกับคน) คือดูอบอุ่น
อ่อนโยน และเป็นมิตร ซึ่งล้วนเป็นแรงบันดาลใจมาจากความทรงจำในวัยเด็ก  การ์ตูนล้อการเมือง
การ์ตูนล้อการเมือง (English: Political Cartoon) หรือ การ์ตูนบรรณาธิการ (English: Editorial Cartoon) คือ ภาพการ์ตูนที่วาดและตีพิมพ์ลงสื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆ เช่น หนังสือพิมพ์, นิตยสาร โดยมีเนื้อหาล้อเลียนหรือวิพากษ์วิจารณ์สภาพสังคม, เศรษฐกิจและการเมือง จุดประสงค์เพื่อความสนุกสนานและความขบขัน ในบางครั้งอาจสอดแทรกถึงวิธีการแก้ปัญหานั้นๆ จะมีคำบรรยายหรือไม่มีก็ได้ โดยนักวาดการ์ตูนล้อการเมืองนั้น ถือว่า เป็นคอลัมนิสต์หรือบรรณาธิการคนหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นๆ เรียกว่า นักเขียนการ์ตูน (Cartoonist) อนิเมะและมังงะเด็ก
การ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่มักอยู่ในแนวสาวน้อยเวทมนตร์ กล่าวคือเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งหรือกลุ่มหนึ่งซึ่งมักอยู่ ป.4-ม.3 ได้รับพลังวิเศษอย่างหนึ่งมาและต้องใช้พลังนั้นต่อสู้กับผู้ร้าย หรือไม่ก็ช่วยเหลือเพื่อนและคนที่อยู่รอบข้าง สาวน้อยเวทมนตร์ทุกคนมักจะมีคฑาหรือตลับวิเศษใช้สำหรับแปลงร่างและเสกคาภา และผู้ช่วยเป็นสัตว์ประหลาดผู้ได้ตัวเล็กน่ารัก เพลงการ์ตูน
เพลงการ์ตูน () () เป็นแนวเพลง ที่เป็นเพลงอยู่ในภาพยนตร์อนิเมะและภาพยนตร์โทคุซัทสึและยังเป็นหนึ่งในดนตรีของญี่ปุ่นอีกด้วย และยังมีเพลงประกอบต่างๆ อีกด้วย ในเพลงการ์ตูนเพลงเปิดเรื่องจะเรียกว่า OP (OPening theme) ส่วนเพลงปิดเรียกว่า ED (EnDing theme) และเพลงประจำตัวละครจะเรียกว่า character song (คาแรกเตอร์ซอง) ซึ่งเพลงการ์ตูนบางเพลงก็ได้รับความนิยมและติดชาร์ตในญี่ปุ่นอีกด้วย มันฮวา
มันฮวา (ฮันกึล: 만화, ฮันจา: 漫畫) เป็นคำในภาษาเกาหลีที่ใช้เรียกการ์ตูน ทั้งการ์ตูนช่องและแอนิเมชัน สำหรับภายนอกประเทศเกาหลี คำนี้ใช้สำหรับหมายถึงการ์ตูนช่องของประเทศเกาหลีใต้เท่านั้น มังงะ
นักเขียนการ์ตูนบางคนจะเพิ่มหน้าพิเศษเรียกว่า โอมาเกะ (แปลตรงตัวว่า "ของแถม") ลงในหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม โอมาเกะมักจะเล่าการออกแบบตัวละครและฉาก มีภาพร่างมังงะ หรือไม่ก็เป็นมังงะหรือข้อเขียนอีกเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับมังงะในเล่มเลย เค็งโก เซ็นระเค ซุอิเอบุ อุมิโช
เค็งโก เซ็นระเค ซุอิเอบุ อุมิโช () หรือที่รู้จักในชื่อสั้นๆ ว่า อุมิโช เป็นมังงะที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยมิสึรุ ฮัตโตะริ ตีพิมพ์ในโชเน็นแม็กกาซีนของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่ฉบับที่ 33 ใน พ.ศ. 2548 จนถึงฉบับที่ 21-22 ใน พ.ศ. 2551 มีการนำมังงะเรื่องนี้ไปสร้างเป็นอนิเมะจำนวน 13 ตอน กำกับโดยโคอิจิโร โซโตะเมะ และเขียนบทโดยมะมิโกะ อิเกะดะ ซึ่งออกฉายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 การ์ตูน
ในยุคอดีต การ์ตูนหมายถึงภาพร่างหรือภาพวาดที่ใช้การเรียนการศึกษาแทนการใช้ภาพจริง ในปัจจุบันการ์ตูนมักจะหมายถึงแอนิเมชัน ซึ่งเป็นเทคนิคในการสร้างการ์ตูนในยุคปัจจุบัน ที่มีการฉายทางโทรทัศน์ หรือภาพยนตร์ ในความหมายอื่น การ์ตูนใช้แทนรายการสำหรับเด็กที่มีการใช้สัตว์หรือสิ่งมีชีวิตอย่างอื่นเคลื่อนไหวในลักษณะเหมือนมนุษย์ เนตรสยบมาร
เนตรสยบมาร (; ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่มีทั้งในรูปแบบมังงะและอนิเมะ ฉบับมังงะเขียนโดยมาซากิ เซงาวะ ตีพิมพ์ในญี่ปุ่นช่วงปีพ.ศ. 2546 และปีพ.ศ. 2547 โดยอ้างอิงจากนวนิยายของฟุทะโระ ยะมะดะ เรื่อง The Kouga Ninja Scrolls (甲賀忍法帖 Kōga Ninpōchō) ซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2501 ฉบับมังงะนี้ได้รางวัลโคดันฉะมังงะในปีพ.ศ. 2547 ในสาขาการ์ตูนทั่วไป ส่วนฉบับอนิเมะที่สร้างสรรค์โดยกอนโซออกฉาย ในปีพ.ศ. 2548 ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง
ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย คุเมตะ โคจิ เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาประชดประชัน ไม่ว่าจะเป็นสังคมของญี่ปุ่น วงการบันเทิง วงการการ์ตูนญี่ปุ่น ฯลฯ โดยมีคุณครูนามว่า อิโตะชิคิ โนโซมุ จัดพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกภายใต้ลิขสิทธิ์ของ โคดันชะ และตีพิมพ์ในนิตยสาร โชเน็นแม็กกาซีน และในประเทศไทยโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ในวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ได้ถูกสร้างเป็น อะนิเมะ เป็นครั้งแรกจน รวมทั้งหมดมีสามภาค และมี โอวีเอ หรือ ออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน ออกมาสองครั้ง ในปี 2550 สามารถคว้าตำแหน่งการ์ตูนยอดเยี่ยมจาก Kodansha Manga Award ในสาขาการ์ตูน โชเน็น อาเรีย (มังงะ)
อาเรีย เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย โคซูเอะ อามาโนะ หนังสือการ์ตูนในประเทศไทย จัดพิมพ์โดย บริษัท บงกชคอมมิคส์ ชื่อหนังสือว่า AQUA (อะควอ) มี 2 เล่มจบ เป็นภาคแรกของอาเรีย ก่อนที่โคซูเอะ อามาโนะจะย้ายไปอยู่กับสำนักพิมพ์แมกการ์เดน และได้แต่งเรื่อง "ARIA" ออกมาเป็นภาคต่อ อนิเมะและมังงะเด็ก
การ์ตูนสำหรับเด็กผู้ชายในปัจจุบันส่วนมากมีตัวละครหลักเป็นเด็กอายุประมาณ 9-15 ปี และมักมีเนื้อหาเกี่ยวกับการผจญภัยหรือการแข่งขัน "กีฬา" ด้วยของเล่น เช่น รถแข่ง ลูกข่าง เป็นต้น หุ่นยนต์ยักษ์และสัตว์ประหลาดเป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไปในการ์ตูนประเภทนี้ เนื้อเรื่องส่วนมากจะเป็นไปในทำนองว่า เด็กธรรมดากลุ่มหนึ่งได้รับหุ่นยนต์ สัตว์ประหลาดผู้ช่วย หรืออุปกรณ์วิเศษอย่างหนึ่งมา และต้องใช้สิ่งนั้นต่อสู้เพื่อพิทักษ์ความสงบสุขของโลกหรือดินแดนวิเศษอีกดินแดนหนึ่ง ผมน่ะหรือคือราชาปีศาจ!
ในปี พ.ศ. 2548 อาจารย์เทมาริ มัตสึโมโตะ ได้เริ่มลงการ์ตูนมังงะในนิตยสารการ์ตูนรายเดือนอะสุกะ (Asuka) อนิเมะ
บิโชโจะ: (ภาษาญี่ปุ่นหมายความว่า "เด็กสาวหน้าตาดี") อนิเมะที่มีตัวละครหลักเป็นเด็กสาวหน้าตาสวยงาม เช่น เมจิกไนท์เรย์เอิร์ท บิโชเน็น: (ภาษาญี่ปุ่นหมายความว่า "เด็กหนุ่มหน้าตาดี") อนิเมะที่มีตัวละครหลักเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาและท่าทางสง่างาม เช่น ฟูชิกิยูกิ เอดชิ: มีรากมาจากตัวอักษร "H" ในภาษาญี่ปุ่นหมายว่า "ทะลึ่ง" อนิเมะในแนวนี้จะมีมุขตลกทะลึ่งแบบผู้ใหญ่ และมีภาพวาบหวามแต่ไม่เข้าข่ายอนาจารเป็นจุดขาย ตัวอย่างเช่น คาโนค่อน จิ้งจอกสาวสุดจี๊ด เฮ็นไต: (ภาษาญี่ปุ่นหมายความว่า "ไม่ปกติ ในแง่จิตใจ" หรือ "วิตถาร") เป็นคำที่ใช้นอกประเทศญี่ปุ่นสำหรับเรียกอนิเมะที่จัดได้ว่าเป็นสื่อลามกอนาจาร ในประเทศญี่ปุ่นเรียกอนิเมะประเภทนี้ว่า 18禁アニメ (อ่านว่า "จูฮาจิคินอนิเมะ"; อนิเมะสำหรับผู้ใหญ่อายุมากกว่า 18 ปี) หรือ エロアニメ (อ่านว่า "เอะโระอนิเมะ"; มาจาก "erotic anime" แปลว่า "อนิเมะที่กระตุ้นความรู้สึกทางเพศ) ตัวอย่างเช่น ลาบลูเกิร์ล) อนิเมะสำหรับเด็ก: มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กปฐมวัย ตัวอย่างเช่น โดราเอมอน โชเน็น: อนิเมะที่มีกลุ้มเป้าหมายเป็นเด็กผู้ชาย เช่น ดราก้อนบอล, นารูโตะนินจาจอมคาถา โชโจะ: อนิเมะที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเด็กผู้หญิง เช่น เซเลอร์มูน เซเน็น: อนิเมะที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นวัยรุ่นชายตอนปลายถึงผู้ชายอายุประมาณ 20 ปี เช่น โอ้! มายก็อดเดส โจะเซ: (ภาษาญี่ปุ่นหมายถึง "ผู้หญิงอายุน้อย") อนิเมะที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 20 ปี ตัวอย่างเช่น นานะ มาโฮะโชโจ: แนวย่อยหนึ่งของอนิเมะแนวโชโจะ มีตัวละครหลักเป็นเด็กผู้หญิงที่มีพลังวิเศษอย่างไดอย่างหนึ่ง เช่น การ์ดแคปเตอร์ซากุระ มาโฮะโชเน็น: เหมือนแนวสาวน้อยเวทมนตร์ แต่ตัวเอกเป็นผู้ชาย เช่น ดี.เอ็น.แองเจิล โชโจะไอ/ยุริ: อนิเมะเน้นความรักร่วมเพศระหว่างผู้หญิง เช่น สตรอเบอรีพานิก โชเน็นไอ/ยะโอะอิ: อนิเมะเน้นความรักร่วมเพศระหว่างผู้ชาย เช่น เลิฟเลส ทากาชิ มูรากามิ
ผลงานดังกล่าว ส่งผลให้ ทากาชิ มูรากามิได้รับการเรียกขานในฐานะ Otaku King (Otaku : กลุ่มคนที่นิยมและคลั่งไคล้งาน animation หรือ anime แบบญี่ปุ่นที่มีบุคลิกมาจากการ์ตูน Manga ที่มีลักษณะเป็น hyper-sexualized comic ซึ่งต่อมาได้ขยายไปสู่ตัวละครใน video game และ computer game โดยมีความเกี่ยวเนื่องกับกระแสการบริโภคสื่อทางเพศ pornographic media ด้วย) ซึ่งเป็นกระแสวัฒนธรรมที่ถูกผลักให้เป็นวัฒนธรรมใต้ดินและนอกกระแสมาตั้งแต่เมื่อปี 1989 ก่อนที่จะกลายเป็นรูปแบบวัฒนธรรมยอดนิยม (popular culture) ในเวลาต่อมา ขณะที่กระแสวิพากษ์บางส่วนกล่าวถึงงานดังกล่าวในฐานะที่เป็นภาพสะท้อนของศิลปะและวัฒนธรรมร่วมสมัยญี่ปุ่น (contemporary art & contemporary culture) ด้วย  การ์ตูนโป๊
เมื่อพูดกันถึงการ์ตูนโป๊ คนทั่วไปก็เข้าใจได้ว่าต้องเจือเนื้อหาทางเมถุนธรรม และตีตราไว้สำหรับผู้อ่านที่ถึงวัยเจริญพันธุ์แล้วเท่านั้น แต่ก็มิได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป ในประเทศญี่ปุ่นและแถบตะวันตกของทวีปยุโรปนั้น พบเจอการ์ตูนโป๊ได้ดาษดื่น ขณะที่ในทวีปอเมริกาเหนือ การ์ตูนโป๊เป็นวัฒนธรรมกระแสหลักทีเดียว เค-อง! ก๊วนดนตรีแป๋วแหวว
มังงะเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร มังงะ ไทม์ คิราระ ในสำนักพิมพ์ โฮบุนชะ ในฉบับเดือนพฤษภาคม 2007 จำหน่ายเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2007[15]และมังงะยังได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสารรายปักษ์ชื่อ มังงะ ไทม์ คิราระ คารัท ด้วย ในฉบับเดือนตุลาคม 2008 จำหน่ายเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2008 [16] และฉบับรวมเล่ม เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2008 เล่มสองวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2009 เล่มสามวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2010 และเล่มสี่ซึ่งเป็นเล่มสุดท้ายวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 กันยายน 2010 มีลิขสิทธิ์จำหน่ายต่างประเทศได้แก่ ทวีปอเมริกาเหนือ ลิขสิทธิ์โดย Yen Press[17] ประเทศไทย ลิขสิทธิ์โดย สยามอินเตอร์คอมิกส์ ประเทศอินโดนีเซีย ลิขสิทธิ์โดย Elex Media Komputindo สำหรับ Anthology ของ เค-อง! ได้แก่, มินนะ เดะ อุนตัน! เป็นการนำศิลปินหลายคนมาวาดเรื่องเค-อง!, K-On! Anthology Comic () วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2009 เล่มที่สองวางจำหน่ายวันที่ 27 เมษายน 2010 โดย โฮบุนฉะ, อัลบั้มรวมภาพจากทั้งออฟฟิเชล อาร์ตและแฟนอาร์ตจากนักวาดโดจิน วางจำหน่ายวันที่ 27 มกราคม 2010 การ์ตูนไทย
การ์ตูนไทยยังแอบทำหน้าที่เงียบๆ ตามซอกหลืบ เป็นการ์ตูนราคาถูกที่พอให้ผู้อ่านหาซื้อได้โดยเบียดเบียนเงินในกระเป๋าให้น้อยที่สุด อาจจะลดคุณภาพลงบ้างตามความจำเป็น นี่คือยุคของ "การ์ตูนเล่มละบาท" โดยเริ่มเกิดขึนครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์สากล ต่อมาหลายสำนักพิมพ์ก็ทำตามออกมา สำนักพิมพ์สุภา, บางกอกสาส์น, สำนักพิมพ์สามดาว เป็นต้น นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานที่การ์ตูนทำหน้าที่เพื่อต่อผ่านไปยังการ์ตูนยุคต่อมา แม้กระนั้นนักเขียนการ์ตูนยุคนั้นก็ฝากฝีมือไว้ได้อย่างยอดเยี่ยมหลายท่านด้วยก้น เช่น นักรบ รุ่งแก้ว, รุ่ง เจ้าเก่า, ชายชล ชีวิน, แมวเหมียว, ราตรี, น้อย ดาวพระศุกร์, ดาวเหนือ, เพลิน, เทพบุตร, มารุต เสกสิทธิ์, นอม เป็นต้น โดยบางครั้งก็ได้นักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงในยุคก่อนหน้านั้นช่วยเขียนปกให้ เพื่อเสริมคุณภาพขึ้นอีกระดับหนึ่ง เช่น จุก เบี้ยวสกุล เป็นเหตุทำให้การ์ตูนเล่มละบาท ได้รับความนิยมขึ้นเป็นอย่างมากในยุคหนึ่ง จนสามารถทำให้คำว่า"การ์ตูนเล่มละบาท" กลายเป็นตำนาน เป็นชื่อเฉพาะ และเป็นสัญลักษณ์ ที่เรียกกันมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นสไตล์การ์ตูนที่มีลักษณะเฉพาะสำนักพิมพ์ที่เป็นแหล่งรวมของนักเขียนการ์ตูน มีมากมาย เช่น บางกอกสาส์น, ชนะชัย การ์ตูนเล่มละบาทนี้เป็นที่ฝึกฝนฝีมือของนักเขียนการ์ตูนหน้าใหม่ นักเรียนศิลปะที่ต้องการหารายได้ในระหว่างเรียนหนังสือ ปัจจุบันหลายท่านกลายเป็นนักเขียนการ์ตูนคุณภาพระดับแนวหน้าของเมืองไทยแนวเรื่องของการ์ตุนเล่มละบาท มีทั้งเรื่องชีวิต, เรื่องผี, เรื่องตลก, นิทาน, เซ็กซ์ โดยเฉพาะเรื่อง "ผี" เป็นเรื่องที่ได้รับความนิยมอย่างมากของผู้อ่าน เป็นความตื่นเต้นแบบง่ายๆ ที่ใกล้ชิดชาวบ้านมากที่สุด