ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561 ลูกแรกเริ่มก่อตัวเมื่อไหร่?
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561 เป็นอดีตเหตุการณ์ในรอบวัฎจักรของการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวลากยาวตลอด พ.ศ. 2561 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม พายุลูกแรกของฤดูนี้ชื่อว่า บอละเวน ก่อตัวขึ้นในวันที่ 3 มกราคม พายุไต้ฝุ่นลูกแรกของฤดูคือ เจอลาวัต ทวีกำลังแรงถึงระดับพายุไต้ฝุ่นเมื่อวันที่ 29 มีนาคม และกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นลูกแรกของปีด้วย
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 21 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำพัฒนาขึ้นที่ส่วนท้ายของร่องความกดอากาศต่ำละติจูดกลาง ห่างจากเกาะอิโอะจิมะไปทางทิศตะวันออก 775 กม. (480 ไมล์)[19] วันที่ 22 กรกฎาคม การหมุนเวียนบรรยากาศลึกพัฒนาขึ้นเหนือระบบพายุ ซึ่งยืดออกไปถึงการไหลเวียนระดับต่ำ ก่อนที่มันจะมีความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA)[19][20] วันที่ 23 กรกฎาคม ขณะที่พายุเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเฉเหนือ ใกล้ ๆ กับแนวร่องกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูง มันมีองค์ประกอบที่ดีขึ้นตามการพัฒนาขึ้นของแกนอบอุ่นและรวมกัน[21] ระบบผสมมีความรุนแรงขึ้นเป็นลำดับ เป็นพายุโซนร้อน 04W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ก่อนที่จะได้รับชื่อ ลูปิต จากสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น[21] วันที่ 24 กรกฎาคม ลูปิตมีความรุนแรงสูงสุดที่ความเร็วลม 75 กม./ชม. (45 ไมล์/ชม.) ขณะที่มันผ่านไปยังการเปลี่ยนผ่านเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน[22] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 4 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเริ่มติดตามเส้นทางเดินของพายุดีเปรสชันกำลังอ่อนที่ก่อตัวขึ้นทางตะวันออกเฉียงเหนือของแยป[138] อย่างไรก็ตาม ระบบได้ถูกดูดกลืนเข้าไปโดยพายุดีเปรสชันที่อยู่ใกล้กัน จนในที่สุดพายุดีเปรสชันลูกนั้นกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงมาลิกซีในวันรุ่งขึ้น[36] พายุไต้ฝุ่นอูซางิ (พ.ศ. 2556)
พายุไต้ฝุ่นอุซางิ () เป็นพายุหมุนเขตร้อนทรงพลัง ก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ เป็นไต้ฝุ่นลูกที่ 3 และพายุหมุนเขตร้อนลูกที่ 19 ที่เกิดขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในปี พ.ศ. 2556 โดยเริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2556 ทางตะวันออกของเกาะลูซอน และเพิ่มความรุนแรงกลายเป็นดีเปรสชั่นในวันถัดมา ได้รับชื่อครั้งแรกจาก PAGASA ว่า "Odette" ต่อมาในวันเดียวกัน JMA ประกาศให้พายุนี้เป็นพายุโซนร้อน ใช้ชื่อ "Usagi" ขณะที่ JTWC ประกาศให้เป็นพายุดีเปรสชั่น ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 2 มิถุนายน หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นและพัฒนาขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเหนือทะเลจีนใต้[27][28] หลังจากนั้นศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมก็ได้ออกข้อมูลเกี่ยวกับระบบ และใช้รหัสเรียกขานว่า 05W[29] และระบบมีทิศทางเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกและค่อยโค้งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ วันที่ 6 มิถุนายน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ยกระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อน[30] อีกสามชั่วโมงต่อมา กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ใช้ชื่อกับพายุว่า เอวิเนียร์ (Ewiniar)[31] หลังจากนั้นไม่นานเอวิเนียร์ได้พัดขึ้นฝั่งที่จีนตอนใต้ วันที่ 7 มิถุนายน เอวิเนียร์ยังคงพลังของมันได้อยู่ขณะที่มันอยู่บนแผ่นดิน จนกระทั่งศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกการเฝ้าระวังสุดท้ายในช่วงปลายของวัน[32] วันที่ 9 มิถุนายน อย่างไรก็ตาม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นยังคงติดตามเส้นทางเดินของพายุมาจนถึงวันนี้ จนเมื่อเอวิเนียร์อ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชัน และสลายตัวไปเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ[33] วันที่ 13 มิถุนายน อย่างไรก็ตาม ซากของเอวิเนียร์ได้เคลื่อนตัวลงไปในทะเลและยังคงกำลังต่อเนื่องอยู่พักหนึ่ง จนสลายตัวไปหมดในวันนี้ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการคาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย การพยากรณ์แรกของฤดูกาลถูกเผยแพร่โดย PAGASA เมื่อวันที่ 15 มกราคม ในการคาดการณ์แนวโน้มสภาพภูมิอากาศในช่วงเดือนมกราคมถึงมิถุนายน[4] โดยในการคาดการณ์ฉบับนั้นระบุว่า จะมีพายุหมุนเขตร้อนหนึ่งถึงสามลูกในระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม ในขณะที่สองถึงสี่ลูกในเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ซึ่งอาจก่อตัวภายในหรือเคลื่อนตัวเข้ามาในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์[4] PAGASA ยังได้อ้างถึง ลานีญาที่มีช่วงสั้น ๆ ซึ่งอาจเป็นในช่วงกุมภาพันธ์หรือเมษายน[4] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2507
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1964) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและธันวาคม วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2561
พายุลูกแรกก่อตัวขึ้นในวันที่ 25 พฤษภาคม มีความรุนแรงสูงสุดเป็นพายุโซนร้อน ชื่อ อัลเบร์โต ทำให้ฤดูกาลของปีนี้เริ่มต้นในวันดังกล่าว ซึ่งทำให้มันกลายเป็นฤดูกาลที่สี่ติดต่อกันแล้ว ที่มีพายุลูกแรกก่อตัวขึ้นก่อนวันเริ่มต้นฤดูกาลอย่างเป็นทางการ (1 มิถุนายน) พายุลูกต่อมาคือ เบริล ซึ่งก่อตัวและพัฒนาขึ้นเป็นพายุเฮอร์ริเคนลูกแรกของฤดูกาลนี้ ทั้งยังเป็นพายุเฮอร์ริเคนลูกแรกที่ก่อตัวขึ้นในช่วงเดือนกรกฎาคมของแอตแลนติกตะวันออก นับตั้งแต่พายุเฮอร์ริเคนเบอร์ทาในปี 2551 ต่อมาในวันที่ 10 กรกฎาคม คริส ก็ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุเฮอร์ริเคนเช่นกัน ทำให้มันกลายเป็นพายุเฮอร์ริเคนที่ก่อตัวเร็วเป็นลูกที่สองของฤดูกาล ตั้งแต่ฤดูกาลปี 2548 ถัดมาในช่วงเดือนสิงหาคมไม่มีพายุเฮอร์ริเคนในแอ่งนี้ จนวันที่ 5 กันยายน ฟลอเรนซ์ ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุเฮอร์ริเคนขนาดใหญ่ลูกแรกของฤดูกาล วันที่ 12 กันยายน จอยซ์ ก่อตัวขึ้น ทำให้ฤดูกาล 2561 นี้เป็นฤดูกาลแรกนับตั้งแต่ฤดูกาล 2551 ที่มีพายุก่อตัวขึ้นและได้รับชื่อในเวลาเดียวกันถึง 4 ลูก (อันได้แก่ ฟลอเรนซ์, เฮเลน, ไอแซก และ จอยซ์) วันที่ 9 ตุลาคม ไมเคิล ได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุเฮอร์ริเคนขนาดใหญ่ลูกที่สองของฤดูกาล วันต่อมา มันได้กลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนสามอันดับแรกที่ทรงพลังที่สุด ที่พัดขึ้นฝั่งสหรัฐ ในแง่ของความกดอากาศ เป็นรองเหตุการณ์พายุเฮอร์ริเคนวันแรงงาน ค.ศ. 1935 และพายุเฮอร์ริเคนคามิลล์ในฤดูกาล พ.ศ. 2512 ต่อมาจากการก่อตัวของ ออสการ์ เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ทำให้ฤดูกาลนี้กลายเป็นฤดูกาลแรกที่พายุก่อตัวขึ้นและไปถึงจุดที่เป็นพายุหมุนกึ่งเขตร้อนในจุดใดจุดหนึ่งของช่วงชีวิตพายุ โดยมีพายุในลักษณะดังกล่าวถึง 7 ลูก ได้แก่ (อัลเบร์โต, เบริล, เดบบี, เอร์เนสโต, จอยซ์, เลซลี และ ออสการ์) ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย พ.ศ. 2561–2562
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย พ.ศ. 2561–2562 เป็นฤดูกาลในปัจจุบันที่มีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน ภายในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก ที่ระหว่าง 90°ตะวันออก ถึง 160°ตะวันออก โดยฤดูกาลนี้จะเริ่มนับอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 และไปสิ้นสุดในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2562 อย่างไรก็ตาม พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวได้ตลอดเวลาตั้งแต่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ถึง 30 มิถุนายน พ.ศ. 2562 และจะถูกนับรวมในฤดูกาลนี้ด้วย
ในระหว่างฤดูกาล พายุหมุนเขตร้อนจะถูกตรวจสอบโดยหนึ่งจากห้าศูนย์เตือนพายุหมุนเขตร้อน (TCWC) ที่ทำงานอยู่ภายในภูมิภาคนี้ ซึ่งสามจากห้าศูนย์ซึ่งกำกับการทำงานโดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาแห่งออสเตรเลีย ในเพิร์ท, ดาร์วิน และบริสเบน ในขณะที่อีกสองหน่วยงานจะถูกกำกับการทำงานโดยศูนย์บริการสภาพอากาศแห่งชาติปาปัวนิวกินี ใน พอร์ตมอร์สบี และสำนักอุตุนิยมวิทยา สภาพภูมิอากาศ และธรณีฟิสิกส์แห่งอินโดนีเซีย ใน จาการ์ตา ส่วนศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกา และหน่วยงานบริการทางอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติรวมถึงเมเทโอฟรานส์ จะตรวจสอบพายุในระหว่างฤดูกาล ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2559
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2559 เป็นฤดูกาลในอดีต ที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก ในวันที่ 7 มกราคม พายุเฮอร์ริเคนปาลี ก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง และถูกบันทึกเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวเร็วที่สุดภายในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง โดยฤดูกาลนี้จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในตอนกลางของมหาสมุทรแปซิฟิก และไปจบลงในวันที่ 30 พฤศจิกายน นี่เป็นขอบเขตระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา ซึ่งอธิบายได้โดยพายุโซนร้อนปาลี ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2544
กองเร็ยก่อตัวทางใต้ของญี่ปุ่น ซึ่งในช่วงแรกเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกแต่ต่อมาระบบได้เคลื่อนที่โค้งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และสลายตัวในวันที่ 28 กรกฎาคม ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2559 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม ดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า โดยเฉลี่ยแล้ว มีพายุก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้เฉลี่ย 27 ลูกต่อปี ระบบพายุแรกก่อตัวเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ทำให้ฤดูกาลพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกในยุคดาวเทียมฤดูนี้ มีพายุก่อตัวช้าที่สุดหนึ่งในห้า โดยมีเพียงฤดูกาล พ.ศ. 2516 2526 2527 และ 2541 เท่านั้นที่มีพายุก่อตัวช้ากว่าฤดูนี้ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
ในครั้งนี้ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ติดตามเส้นทางเดินของพายุไปจนถึงวันที่ 10 กรกฎาคม จนกระทั่งพายุสลายตัวไปอย่างสมบูรณ์[48][49] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 15 สิงหาคม พายุดีเปรสชันในทะเลจีนตะวันออกทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนและได้ชื่อว่า รุมเบีย (Rumbia) วันที่ 16 สิงหาคม รุมเบียบรรลุความรุนแรงสูงสุดเหนืออ่าวหางโจว วันที่ 17 สิงหาคม รุมเบียได้พัดขึ้นฝั่งที่เขตผู่ตง เซี่ยงไฮ้ ในเวลาประมาณ 04.05 น. ตามเวลาท้องถิ่น และกลายเป็นพายุโซนร้อนลูกที่สามของปีที่พัดเข้าเซี่ยงไฮ้ในปี 2561[95] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 23 สิงหาคม ซีมารอนขึ้นฝั่งที่จังหวัดโทกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ในเวลาประมาณ 21.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น (12.00 UTC) ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2562
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2562 คือช่วงของฤดูกาลที่กำลังจะมาถึง ซึ่งจะมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในซีกโลกเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก ฤดูกาลอย่างเป็นทางการนั้นเริ่มนับในวันที่ 1 มิถุนายน 2561 และไปสิ้นสุดในวันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 วันเหล่านี้ตามขอบระยะเวลาของแต่ละช่วงฤดูถือเป็นช่วงเวลาที่มีพายุก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแอตแลนติก อย่างไรก็ตามการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวได้ทุกเวลา ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นเหนือทะเลฟิลิปปิน หลังจากนั้นไม่นาน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน ในขณะนั้น PAGASA ได้เริ่มต้นติดตามระบบพายุ และใช้ชื่อกับดีเปรสชันว่า อัมโบ (Ambo)[55] ชั่วโมงถัดมา อัมโบได้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่งที่จังหวัดออโรรา ของฟิลิปปินส์ ซึ่ง PAGASA ได้ชี้ว่าอัมโบได้อ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ[56] ภายหลังที่พายุขึ้นฝั่ง JTWC ได้ยกเลิกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน ในช่วงวันถัดไป ระบบได้ปรากฏในทะเลจีนใต้ พร้อมกับระดับความรุนแรงเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้หยุดการเฝ้าระวังพายุลงหลังจากวันนั้น ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 13 มิถุนายน พายุดีเปรสชันก่อตัวเหนือทะเลจีนใต้ จากร่องความกดอากาศต่ำของพายุโซนร้อน 07W วันที่ 14 มิถุนายน PAGASA ประกาศว่าระบบได้เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ จึงได้ใช้ชื่อ เอสเตร์ (Ester) กับระบบ ในเวลาเที่ยงคืนพายุดีเปรสชันเอสเตร์ (08W) ได้พัดขึ้นฝั่ง และหลังจากที่พายุทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน พายุจึงได้ชื่อว่า แคมี (Gaemi) จากกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น วันที่ 16 มิถุนายน แคมีกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน วันที่ 19 มิถุนายน NDRRMC (สภาบริหารและลดความเสี่ยงภัยพิบัติแห่งชาติของฟิลิปปินส์) ได้รายงานว่า มีผู้เสียชีวิต 3 รายจากฝนมรสุม ที่ถูกกระตุ้นโดยพายุแคมี[47] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
พายุโซนร้อนบารีจัตทำให้เกิดแผ่นดินถล่มกว่า 12 ครั้งในจังหวัดบาตาเนส ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดเหตุการณ์แผ่นดินถล่มครั้งใหญ่และมหาอุทกภัย ในดินซึ่งอิ่มตัวจากอิทธิพลของพายุนี้และจากพายุมังคุด ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 25 กรกฎาคม มีรีแนถูกบันทึกครั้งแรกเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน มันเคลื่อนตัวไปประชิดชายฝั่งด้านตะวันตกของเกาะลูซอน และลงสู่ทะเลจีนใต้ ห่างจากหมู่เกาะพาราเซลไปทางทิศตะวันออก 300 กม. (185 ไมล์)[23][24] ต่อมาระบบมีการไหลเวียนระดับต่ำที่ศูนย์กลางดีขึ้น เนื่องจากตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เอื้ออำนวยอย่างมากสำหรับการพัฒนาที่เพิ่มขึ้น ทั้งมีลมเฉือนแนวตั้งต่ำ และอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่อบอุ่น[24][25] วันที่ 26 กรกฎาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมเริ่มออกคำแนะนำกับระบบ และจัดความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 05W ขณะที่มันเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตามแนวขอบของแนวกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูง[25] วันที่ 27 กรกฎาคม ขณะที่ระบบเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเฉเหนือ มันทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อ มีรีแน[23][26] ต่อมามีรีแนเริ่มอ่อนกำลังลงเล็กน้อยตามลำดับ ขณะที่มันเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งใกล้กับว่านหนิงและเคลื่อนผ่านเกาะไหหลำ ก่อนที่จะทวีกำลังแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อมันเคลื่อนตัวลงสู่อ่าวตังเกี๋ย[23][27] โดยมีความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ซึ่งมีการประมาณว่ามีรีแนมีความรุนแรงสูงสุดที่ความเร็วลมต่อเนื่อง 95 กม./ชม. (60 ไมล์/ชม.)[28] ระบบเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งทางใต้ของฮานอย ที่ระยะทาง 110 กม. (70 ไมล์) ในภาคเหนือของเวียดนาม วันที่ 28 กรกฎาคม มันถูกบันทึกครั้งสุดท้าย ขณะที่มันกำลังสลายตัวอยู่ทางเหนือของฮานอย[23][28] ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2561
รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2561 สำหรับการปลดชื่อ ถ้ามีจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2562 ซึ่งชื่อที่ไม่ถูกปลด จะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2567 รายชื่อชุดนี้เป็นชุดเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล พ.ศ. 2555 ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 12 ธันวาคม มีพื้นที่ความกดอากาศต่ำบริเวณเกาะชุก ในวันที่ 13 ธันวาคมมันเพิ่มความรุนแรงอย่างรวดเร็ว จนศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ตรวจสอบและออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุไซโคลนเขตร้อน (TCFA) และในวันเดียวกัน JTWC และสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงไปเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และใช้ชื่อ "27W" และในวันที่ 14 ธันวาคม ระบบได้พัฒนาเป็นพายุโซนร้อน จากนั้นมันได้ลดระดับความรุนแรงลงเล็กน้อยจนถูกลดความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน จนวันที่ 15 ธันวาคม ระบบได้เคลื่อนที่เข้าไปในเขตรับผิดชอบของ สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ทางฟิลิปปินส์ได้ใช้ชื่อ "เซนดอง" แต่หลังจากผ่านปาเลา ระบบได้พัฒนาขึ้นอีกครั้งและกลายเป็นพายุโซนร้อนและมีการใช้ชื่อ "วาชิ" ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 13 ตุลาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มติดตามเส้นทางเดินของพายุดีเปรสชันกำลังอ่อน ซึ่งอยู่ห่างจากเกาะกวมไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เฉใต้ (SSE) ที่ระยะทาง 704 กม. (437 ไมล์)[50] วันที่ 14 ตุลาคม ต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้กำหนดรหัสเรียกขานว่า 25W[51] วันที่ 15 ตุลาคม อีกสามชั่วโมงถัดมา ในช่วงแรกของวัน JMA ระบุว่า 25W ได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้กำหนดชื่อพายุว่า ไหหม่า[52] ในขณะเวลานั้น ไหหม่าได้ตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมซึ่งปรารถนา ด้วยปริมาณความจุความร้อนระดับสูงมากของผืนมหาสมุทร, ปริมาณลมเฉือนที่ต่ำมาก และอุณหภูมิพื้นผิวทะเล (SST) ที่อบอุ่น[53] วันที่ 16 ตุลาคม สามชั่วโมงถัดมา ไหหม่า ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง[54] ด้วยกระแสไหลออกแผ่รัศมีได้ดีมาก และยังคงตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมซึ่งปรารถนาอย่างสุดขีด ไหหม่า จึงได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 อย่างรวดเร็ว โดยในสุดท้าย PAGASA ได้ประกาศว่าไหหม่าเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ แล้ว และกำหนดชื่อให้กับพายุว่า ลาวิน (Lawin) วันที่ 18 ตุลาคม ไหหม่ายังคงทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และได้ทวีกำลังแรงที่สุดเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ในช่วงท้ายของวัน ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553
วันที่ 6 สิงหาคม ศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่าพายุโซนร้อนรุนแรง เกิดขึ้นภายในมรสุม ประมาณ 800 กม. (500 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของไทเป, ไต้หวัน ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 1 สิงหาคม หย่อมความกดอากาศต่ำพัดอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะอิโอะ จิมะ[75] วันที่ 6 สิงหาคม หลังจากที่ผ่านมาเป็นเวลาห้าวัน ในที่สุดระบบก็ได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชัน โดยการตรวจของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมก็ได้ติดตามด้วยในเวลาต่อมา[76] นอกจากนี้ PAGASA ยังเริ่มออกแถลงการณ์ถึงระบบพายุ และให้ชื่อท้องถิ่นว่า การ์ดิง (Karding) ส่วนตัวพายุยังคงกำลังเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน เนื่องจากลมเฉือนตะวันออกกำลังปานกลางถึงกำลังแรง มีจะมีการหมุนเวียนอยู่รอบ ๆ ระบบก็ตาม[77] วันที่ 8 สิงหาคม ภาพจากดาวเทียม METOP-A ASCAT แสดงให้เห็นว่าระบบมีกำลังลมถึง 35 นอต ด้วยเหตุนี้ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมจึงปรับให้มันเป็นพายุโซนร้อน[78] พร้อมกันนี้ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นก็ยังปรับให้มันเป็นพายุโซนร้อนเช่นกัน และใช้ชื่อว่า ยางิ (Yagi) วันที่ 9 สิงหาคม ยางิมีทิศทางเคลื่อนตัวโค้งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ในขณะที่ตัวพายุก็ยังต้องสู้กับลมเฉือนอยู่อย่างต่อเนื่อง และพยายามที่จะทวีกำลังแรงขึ้น วันที่ 11 สิงหาคม เวลา 12.00 UTC กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นพิเคราะห์ว่ายางิบรรลุความรุนแรงสูงสุด โดยมีความเร็วลมพัดต่อเนื่อง 10 นาทีที่ 75 กม./ชม. และมีความกดอากาศต่ำที่สุด 990 hPa ส่วนศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมประกาศว่ายางิบรรลุความเร็วลมที่ 85 กม./ชม. ในเวลาเดียวกัน หลังจากที่พายุรวมตัวกันได้และมีโครงสร้างที่ดีขึ้นแล้ว[79] วันที่ 12 สิงหาคม ยางิขึ้นฝั่งที่เขตเวินหลิงในเมืองไท้โจวของมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน ในเวลาประมาณ 23.35 น. ตามเวลาท้องถิ่น[80] ต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกคำแนะนำเป็นฉบับสุดท้าย[81] วันที่ 13 สิงหาคม แต่ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมยังคงติดตามเส้นทางเดินพายุไปจนมันอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชัน[82] กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นก็ทำเช่นเดียวกันในเวลา 06.00 UTC วันที่ 15 สิงหาคม แต่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นยังคงติดตามเส้นทางเดินของพายุจนมันกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน ก่อนฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
บทความนี้กล่าวถึงช่วงก่อนฤดูพายุไต้ฝุ่นที่เกิดขึ้นในช่วงก่อนหน้าศตวรรษที่ยี่สิบ มันจะไม่สมบูรณ์; ข้อมูลเกี่ยวกับช่วงก่อนฤดูพายุไต้ฝุ่นมีเป็นช่วง ๆ ต้องอาศัยการสังเกตของนักท่องเที่ยวและนักเรือ ไม่มีการเก็บข้อมูลที่ครอบคลุมโดยหน่วยงานกลางในช่วงต้นนี้ พายุหมุนเขตร้อนส่วนใหญ่มักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิกระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงพฤศจิกายน เหล่านี้จะอยู่ภายในอัตภาพขอบเขตระยะเวลาของแต่ละปี ขณะที่พายุหมุนเขตร้อนส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2559 กรมอุตุนิยมวิทยา ได้ออกการคาดหมายลักษณะอากาศช่วงฤดูฝนของประเทศไทย พ.ศ. 2559 ซึ่งมีการคาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนเคลื่อนเข้าสู่ประเทศไทย 2 ลูก โดยมีโอกาสสูงที่จะเคลื่อนผ่านภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือในช่วงเดือนสิงหาคมหรือกันยายน 1 ลูก และอีก 1 ลูกจะเคลื่อนผ่านภาคใต้ในช่วงเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายน[8] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2560
วันที่ 7 มกราคม ทั้ง PAGASA และ JMA ต่างรายงานว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นห่างจากเมืองดาเบาบนเกาะมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์ ไปทางทิศตะวันเฉียงเหนือประมาณ 400 กม. (250 ไมล์)[9][10] ต่อมา ระบบพายุเคลื่อนตัวไปตามแนวส่วนขอบด้านใต้ของลิ่มความกดอากาศสูงกึ่งเขตร้อน (Subtropical ridge) ก่อนที่ JTWC จะเริ่มต้นให้คำแนะนำกับระบบและให้รหัสเรียกขานว่า 01W[11] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
อย่างไรก็ตาม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมยังติดตามเส้นทางของเศษที่เหลือจากพายุต่ออีกสองวัน ก่อนที่มันจะสลายตัวไปอย่างสมบูรณ์[56] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2558
หลังจากตู้เจวี้ยนก็ตามมาด้วยมูจีแก ซึ่งส่งผลกระทบกับจีนในระดับ 4 ขณะที่ฉอยหวั่นได้เคลื่อนผ่านทางด้านตะวันออกของญี่ปุ่น และส่งผลกระทบอีกครั้งเพียงเล็กน้อย พายุไต้ฝุ่นอีกสองลูกก่อตัวคือคปปุและจำปี และกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นและมีเส้นทางเดินคล้าย ๆ กับโคนีและอัสนี โดยคปปุ (เหมือนโคนี) ส่งผลกระทบกับฟิลิปปินส์ ขณะที่จำปี (เหมือนอัสนี) เคลื่อนผ่านทางด้านตะวันออกของญี่ปุ่น หลังจากเกือบหนึ่งเดือนที่มีไม่พายุก่อตัว พายุยีนฟ้าได้ก่อตัวขึ้น 4 ในเดือนธันวาคม มีพายุก่อตัวหลังจากยีนฟ้าสลายตัว ซึ่งคือพายุเมอโลร์ และทวีกำลังเป็นพายุไต้ฝุ่นเมอโลร์ใกล้กับฟิลิปปินส์ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2482
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2482 (ค.ศ. 1939) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมและพฤศจิกายน วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553
ในวันที่ 17 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น รายงานว่าพบการก่อตัวของดีเปรสชั่นห่างออกไป 220 กม. (135 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงมะนิลา, ฟิลิปปินส์ ต่อมาศูนย์เตือนภัยพายุไต่ฝุ่น รายงานว่าได้พบศูนย์กลางของดีเปรสชั่นเป็นศูนย์กลางในระดับต่ำ มีขนาดเล็ก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
ฤดูกาลนี้ GCACIC ทำนายไว้เมื่อเดือนพฤษภาคมว่า จะมีพายุหมุนเขตร้อน 31 ลูก พายุโซนร้อน 27 ลูก และพายุไต้ฝุ่น 17 ลูก จะก่อตัวหรือเคลื่อนเข้าสู่มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือปีนี้ ในการพยากรณ์เมื่อเดือนกรกฎาคม GCACIC ลดจำนวนพายุหมุนเขตร้อนที่จะพัฒนาเป็นพายุไต้ฝุ่นลงหนึ่งลูก ซึ่งพวกเขาโทษกำลังของร่องความกดอากาศต่ำอินเดีย-พม่า สำหรับตอนใต้ของจีน GCACIC พยากรณ์ไว้ในเดือนพฤษภาคมว่า จะมีพายุหมุนเจ็ดลูกขึ้นฝั่งจีนใต้ระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงสิงหาคม ระหว่างปีเทียบกับค่าเฉลี่ยห้าลูก พวกเขายังพยากรณ์ต่อไปอีกว่าพายุหมุนห้าลูกจะขึ้นฝั่งตอนใต้ของจีนระหว่างเดือนพฤษภาคมและสิงหาคม ขณะที่อีกสองลูกจะขึ้นฝั่งระหว่างเดือนกันยายนถึงธันวาคม หลังพายุหมุนสองลูกขึ้นฝั่งตอนใต้ของจีนแล้วระหว่างเดือนมิถุนายนแล้ว เดือนกรกฎาคม GCACIC พยากรณ์ว่าพายุหมุนเจ็ดลูกจะขึ้นฝั่ง ระหว่างฤดูหลักระหว่างเดือนกรกฎาคมและธันวาคม สำหรับคาบสมุทรเกาหลีและญี่ปุ่น GCACIC พยากรณ์ในเดือนพฤษภาคมว่า พายุหมุนหกลูกจะมีผลกระทบต่อญี่ปุ่นหรือคาบสมุทรเกาหลีระหว่างปี เทียบกับค่าเฉลี่ยสี่ลูก และพยากรณ์ว่าจะมีจำนวนพายุขึ้นฝั่งญี่ปุ่นมากกว่าค่าเฉลี่ย หลังพายุหมุนสามลูกส่งผลกระทบต่อภูมิภาคในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน GCACIC พยากรณ์ว่า พายุหมุนเจ็ดลูกจะมีผลกระทบต่อคาบสมุทรเกาหลีหรือญี่ปุ่นระหว่างช่วงหลักของฤดู ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
ตอนเย็นวันที่ 21 กันยายน ในเวลาใกล้ ๆ กับที่พบพายุเนสาด ก็พบบริเวณความกดอากาศต่ำบริเวณตอนใต้ของฮ่องกง และได้พัฒนาขึ้นในวันที่ 24 กันยายนและเคลื่อนไปทางทิศตะวันออกของเวียดนาม ในวันต่อมาศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ออกแจ้งเตือนพายุไซโคลนเขตร้อนและระบุว่ามันอาจกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนได้ต่อมาวันที่ 25 กันยายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับระดับความรุนแรงของดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ "ไห่ถาง" หลังจากนั้น ไห่ถางก็ขึ้นฝั่งที่ประเทศเวียดนามแล้วก็อ่อนกำลังลงตามลำดับ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 3 มิถุนายน หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นและทวีกำลังขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันทางตะวันตกเฉียงเหนือของปาเลา[35] วันที่ 4 มิถุนายน ระบบได้รับชื่อจาก PAGASA ว่า โดเมง (Domeng) ในขณะที่ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนกับระบบ[36][37] หลังจากที่ระบบรวมตัวกันเป็นหนึ่งได้แล้ว กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจึงได้ปรับให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อว่า มาลิกซี (Maliksi)[35] อย่างไรก็ตาม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมยังไม่ได้ติดตามเส้นทางเดินพายุ วันที่ 8 มิถุนายน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ติดตามพายุในเวลา 03.00 UTC และให้รหัสเรียกขานว่า 06W[38] ระบบพายุเคลื่อนตัวไปทางเหนือ มาลิกซียังคงทวีกำลังแรงอย่างต่อเนื่อง วันที่ 10 มิถุนายน มาลิกซีมีกำลังแรงสูงสุดโดยมีลมที่ศูนย์กลาง 110 กม./ชม. ซึ่งมีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นขั้นแรก และมีความกดอากาศต่ำที่สุดที่ 970 hPa[35][39] ในลักษณะการดำเนินงาน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นยังคงจัดมาลิกซีเป็นพายุไต้ฝุ่นในช่วงสั้น ๆ แต่ได้ลดระดับลงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ก่อนที่จะมีการวิเคราะห์ออกมา[40] วันที่ 11 มิถุนายน หลังจากนั้น มาลิกซีได้เริ่มอ่อนกำลังลงและเริ่มเปลี่ยนผ่านไปเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวย จนทั้งสองหน่วยงานได้หยุดการเตือนภัยลงในทันทีกับระบบ และศูนย์กลางของระบบเริ่มที่จะปรากฏเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน[35][41] วันที่ 13 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นยังคงติดตามเส้นทางเดินซากของมาลิกซีจนถึงเวลา 00.00 UTC[35] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 24 มีนาคม พายุดีเปรสชันก่อตัวขึ้นทางใต้ของหมู่เกาะมาเรียนา[19] และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้กำหนดหมายเลขกับระบบว่า 03W[20] วันที่ 25 มีนาคม ความรุนแรงของระบบทวีขึ้นเป็นพายุโซนร้อนและได้รับชื่อจากกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นว่า เจอลาวัต (Jelawat)[21] เนื่องจากลมเฉือนตะวันตกเฉียงใต้มีกำลังแรง ระบบพายุหมุนจึงยังคงจัดการองค์ประกอบของตัวเองได้ไม่ดีนัก อีกทั้งยังมีการหมุนเวียนที่ไม่เป็นระบบใกล้กับการไหลเวียนในระดับต่ำ[22] วันที่ 28 มีนาคม ปัจจัยแวดล้อมค่อย ๆ เอื้อต่อการพัฒนามากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดเจอลาวัตสามารถทวีกำลังแรงได้อย่างต่อเนื่องและสามารถกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงได้ในเวลา 18:00 UTC[23] วันที่ 29 มีนาคม ตาของพายุเริ่มปรากฏขึ้นภายในไอน้ำอย่างหนาแน่นจากแกนกลางของพายุ (Central dense overcast) เป็นสาเหตุให้กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจัดระดับพายุเป็นพายุไต้ฝุ่นในเวลา 00:00 UTC[24] วันที่ 30 มีนาคม การทวีกำลังขึ้นอย่างรวดเร็วได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง 36 ชั่วโมง เมื่อตาพายุปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว และเจอลาวัตได้บลลุความรุนแรงสูงสุดในช่วงเช้าของวัน โดยมีลมพัดต่อเนื่องในสิบนาทีที่ 195 กม./ชม. และความกดอากาศที่ศูนย์กลางที่ 915 hPa[25] ในขณะเดียวกันศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ระบุว่ามีลมพัดต่อเนื่องในหนึ่งนาทีที่ 240 กม./ชม. โดยเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4[26] วันที่ 31 มีนาคม ในทันทีหลังจากที่พายุบรรลุความรุนแรงสูงสุด เจอลาวัตอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากลมเฉือนและอากาศแห้งที่เพิ่มขึ้น และความรุนแรงได้ลดลงจนต่ำกว่าระดับพายุไต้ฝุ่นในช่วงสายของวัน วันที่ 1 เมษายน เจอลาวัตเคลื่อนที่เบี่ยงจากเส้นทางขึ้นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ จากนั้นจึงเลี้ยวไปทางตะวันออก และสลายตัวไปในที่สุด ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 26 พฤษภาคม หลังจากเกือบหกเดือนที่แอ่งไม่มีพายุเลย เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มเฝ้าสังเกตพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อน ซึ่งอยู่ถัดจากมรสุมภายในทะเลจีนใต้ วันที่ 27 พฤษภาคม การหมุนเวียนมีเพิ่มขึ้น และพายุดีเปรสชันเขตร้อนบรรลุความรุนแรงที่ความกดอากาศต่ำสุด 998 มิลลิบาร์ ขณะที่มันกำลังพัดขึ้นฝั่งในเขตเยี่ยนเจียง ประเทศจีน วันที่ 28 พฤษภาคม JMA ไม่ติดตามเส้นทางเดินพายุต่อ เนื่องจากมันถูกดูดกลืนเข้ากับแนวปะทะอากาศ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2555
ในฤดูกาลนี้องค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ได้ออกการคาดการณ์ประมาณการเบื้องต้นเกี่ยวกับจำนวนของโซนร้อน, ไต้ฝุ่นและไต้ฝุ่นรุนแรง ที่จะก่อตัวช่วงเดือนเมษายน ก่อนจะออกการปรับปรุงในช่วงเดือนพฤษภาคม, กรกฎาคมและสิงหาคม
ในการพยากรณ์ของเดือนเมษายน, TSR ทำนายว่าฤดูกาลนี้จะได้เห็นกิจกรรมประมาณ 10% เฉลี่ยช่วงก่อนปี 2508 - 2554 อย่างไรก็ตามอาจมีการปรับปรุงการพยากรณ์เพื่อให้ทันสมัย ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 19 กันยายน เศษความกดอากาศต่ำหลงเหลือที่มีความเกี่ยวข้องกับพายุเฮอร์ริเคนโอลิเวียเคลื่อนตัวเข้าสู่แอ่ง[146][147] วันที่ 21 กันยายน เศษความกดอากาศต่ำดังกล่าวก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชัน และเคลื่อนที่โค้งไปทางตะวันตกอย่างช้า ๆ[148] วันที่ 24 กันยายน ระบบอ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำอีกครั้ง โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นรายงานว่ามันสลายตัวไปแล้ว แต่ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมไม่ได้บอกเช่นนั้น[149][150] วันที่ 25 กันยายน ขณะที่ระบบเคลื่อนที่ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ มันได้ทวีกำลังเป็นพายุดีเปรสชันอีกครั้ง วันที่ 26 กันยายน พายุดีเปรสชันได้รับรหัสเรียกว่า 29W[151] ระบบยังคงมีกำลังอ่อนอยู่เช่นเดิมและแสดงให้เห็นศูนย์กลางการไหลเวียนระดับต่ำ และพายุดีเปรสชันมีทิศทางเร่งไปทางเหนือเร็วขึ้น และหลังจากนั้นจึงเบนไปทางตะวันตก วันที่ 27 กันยายน ระบบได้พัฒนาไปเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนทางตะวันออกของญี่ปุ่น[152][153] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมของสหรัฐอเมริกายังได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 15 มีนาคม ศูนย์พยากรณ์อุทกอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเวียดนาม (VNCHMF) ได้คาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนสิบสองถึงสิบสามลูกที่มีผลกระทบกับเวียดนามในปี 2561 ซึ่งถือว่ามากกว่าค่าเฉลี่ย[5] วันที่ 23 มีนาคม หอสังเกตการณ์ฮ่องกงคาดการณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนห้าถึงแปดลูกที่เข้ามาในระยะ 500 กิโลเมตรจากฮ่องกง ซึ่งถือว่าปกติค่อนไปทางมาก โดยพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกจะส่งผลกระทบกับฮ่องกงในเดือนมิถุนายนหรือเร็วกว่านั้น[6] วันที่ 11 พฤษภาคม องค์กรความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ได้ออกการคาดหมายฤดูกาลฉบับแรก โดยคาดการณ์ว่าในฤดูกาล 2561 นี้ จะมีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนสูงกว่าค่าปกติเล็กน้อย คาดว่าจะมีพายุ 27 ลูกได้รับชื่อ (มีความรุนแรงขั้นต่ำเป็นพายุโซนร้อน) ในจำนวนนี้ 17 ลูกสามารถเป็นพายุไต้ฝุ่นได้ และในจำนวนนั้น 9 ลูกสามารถเป็นพายุที่ทรงกำลังได้[1] ต่อมาในวันที่ 6 กรกฎาคม องค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อนได้ออกการคาดหมายฉบับที่สอง โดยยังคงคาดว่าจะมีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนสูงกว่าค่าปกติเช่นเดิม และเปลี่ยนโดยเพิ่มค่าของพายุที่ทรงกำลังจาก 9 เป็น 10 ลูก[2] ส่วน PAGASA ได้ออกคาดการณ์ภาพรวมฤดูกาลฉบับที่สองและเป็นฉบับสุดท้ายเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ซึ่งครอบคลุมช่วงเดือนกรกฎาคมถึงธันวาคม โดยคาดว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อนหกถึงแปดลูกก่อตัวขึ้นหรือเคลื่อนเข้าสู้พื้นที่รับผิดชอบของหน่วยงาน ในระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน ขณะที่อีกสี่ถึงหกลูกพยากรณ์ว่าจะเกิดขึ้นในช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม ในวันที่ 7 สิงหาคม องค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อนได้ออกการคาดหมายฉบับสุดท้าย โดยเปลี่ยนแปลงเฉพาะการลดจำนวนพายุที่ทรงกำลังจาก 10 ลูกเหลือ 9 ลูก และดัชนีเอซีอีที่ 319 หน่วย[3] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 30 ธันวาคม 2560 หย่อมความกดอากาศต่ำทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันทางตะวันออกเฉียงเหนือของปาเลา[9] วันที่ 1 มกราคม 2561 โดยภาพรวมแล้วระบบเคลื่อนที่ไปทางแนวตะวันตก ต่อมา PAGASA ได้เริ่มออกคำแนะนำและให้ชื่อท้องถิ่นว่า อากาโตน (Agaton)[10] และต่อมาทั้ง JMA และ JTWC ก็ได้ออกคำแนะนำเช่นกัน โดยพายุได้รับรหัสเรียกขานจาก JTWC ว่า 01W[11] วันที่ 3 มกราคม ระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน โดย JMA ได้ให้ชื่อกับพายุว่า บอละเวน (Bolaven) ทำให้มันกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกที่ได้รับชื่อของฤดูกาล อย่างไรก็ตาม อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา บอละเวนอ่อนกำลังลงอย่วงรวดเร็ว[12] วันที่ 4 มกราคม JMA ยุติการติดตามพายุบอละเวนในขณะที่มันอยู่ทางตะวันออกของเวียดนาม ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 15 สิงหาคม หย่อมความกดอากาศต่ำในทะเลฟิลิปปินจัดระบบตัวเป็นพายุดีเปรสชัน วันที่ 16 สิงหาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกคำแนะนำกับระบบ และใช้รหัสว่า 22W ต่อมากรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นประกาศว่าระบบเป็นพายุโซนร้อนและให้ชื่อว่า ซูลิก (Soulik) วันที่ 17 สิงหาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นปรับให้ซูลิกเป็นพายุไต้ฝุ่น มันจึงกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นลูกที่หกของฤดูกาล ซูลิกทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุที่มีกำลังแรงอย่างรวดเร็ว วันที่ 18 สิงหาคม ซูลิกบรรลุความรุนแรงสูงสุดที่ความเร็วลม 165 กม./ชม. และยังคงความรุนแรงเท่านั้นต่อไปอีกหลายวัน วันที่ 22 สิงหาคม หลังจากที่เคลื่อนผ่ายหมู่เกาะรีวกีวแล้ว พายุได้ค่อย ๆ อ่อนกำลังลงเนื่องจากอุณหภูมิน้ำทะเลที่ต่ำ วันที่ 23 สิงหาคม ซูลิกพัดขึ้นฝั่งที่อำเภอแฮนัม จังหวัดจอลลาใต้ ของประเทศเกาหลีใต้ ในเวลาประมาณ 23.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น (14.00 UTC)[98] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2494
ฤดูกาลเริ่มต้นโดยพายุโซนร้อนช่วงชีวิตสั้นไร้ชื่อลูกหนึ่ง ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ พายุไต้ฝุ่นจอร์เจียกลายเป็นพายุลูกแรกในฤดูกาลที่ได้รับชื่อและทวีกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นหลังจากก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกในวันที่ 20 มีนาคม ต่อมาในเดือนเมษายน พายุไต้ฝุ่นไอริสพัฒนาเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นในเดือนนั้น ไอริสถูกบันทึกเป็นกรณีตัวอย่างของพายุไต้ฝุ่นสมมูลระดับ 5 ในมหาสมุทรแปซิฟิก และพายุไต้ฝุ่นลูกสุดท้ายของปี คือ พายุไต้ฝุ่นแบ็บส์ ซึ่งสลายตัวลงในวันที่ 17 ธันวาคม ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
นับแต่ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา ศูนย์การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศเอเชีย-แปซิฟิกกาย คาร์เพนเตอร์ (GCACIC) แห่งมหาวิทยาลัยนครฮ่องกง ได้พยากรณ์กิจกรรมสำหรับฤดูพายุไต้ฝุ่นที่กำลังมาถึง วันที่ 4 พฤษภาคม และ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 GCACIC แถลงการพยากรณ์จำนวนพายุหมุนเขตร้อน พายุเขตร้อน และพายุไต้ฝุ่นที่คาดว่าน่าจะเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2554 เช่นเดียวกับพยากรณ์จำนวนพายุหมุนที่จะขึ้นฝั่งประเทศจีนหรือผ่านเข้ามาภายในระยะ 100 กิโลเมตรของคาบสมุทรเกาหลีหรือประเทศญี่ปุ่น ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 30 มิถุนายน ช่วงเย็นของวัน JMA เริ่มเฝ้าระวังหย่อมความกดอากาศต่ำที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่เกาะแคโรไลน์[9] และหย่อมของอากาศแปรปรวนเริ่มจัดระบบขึ้น วันที่ 1 กรกฎาคม ระบบมีการพัฒนาการไหลเวียนแบบปิด[10] วันที่ 2 กรกฎาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของหย่อมความกดอากาศต่ำเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน[11] ภายใต้อิทธิพลของการเลี้ยวกระแสน้ำกำลังอ่อนและน้ำอุ่น ระบบจึงเคลื่อนตัวไปตามแนวทางตะวันตกเฉียงเหนืออย่างช้า ๆ วันที่ 3 กรกฎาคม JMA วิเคราะห์แล้วว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนกลายเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ เนพาร์ตัก (Nepartak)[12] ในระหว่างวัน ร่องโทรโพสเฟียร์ส่วนบนเขตร้อน (Tropical upper tropospheric trough หรือ TUTT) ที่อยู่ทางเหนือของระบบเคลื่อนไปทางตะวันตก ยอมให้ปัจจัยแวดล้อมในพื้นที่โดยตรงของเนพาร์ตัก กลายเป็นพื้นที่ที่เอื้ออำนวย กระตุ้นให้การทวีกำลังแรงนั้นมั่นคง[13] วันที่ 4 กรกฎาคม ภาพถ่ายในช่วงคลื่นไมโครเวฟแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาขึ้นของตาพายุ ภายในการพาความร้อนที่ลึก วันที่ 5 กรกฎาคม นำให้ทั้ง JMA และ JTWC เพิ่มความรุนแรงของเนพาร์ตักเป็นพายุไต้ฝุ่นในไม่ช้าหลังจากนั้น[14][15] ในวันเดียวกันนี้ PAGASA ได้รายงานว่าเนพาร์ตักเคลื่อนตัวเข้ามาในพื้นที่รับผิดชอบ และกำหนดชื่อท้องถิ่นว่า บุตโชย (Butchoy)[16][17] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2509
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2509 (ค.ศ. 1966) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและธันวาคม วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2506
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2506 (ค.ศ. 1963) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและธันวาคม วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
นับตั้งแต่การก่อตัวของพายุสองลูกก่อนหน้า สมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้มีกำลังแรงอย่างมากในประเทศฟิลิปปินส์ ในวันที่ 1 สิงหาคม มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 16 คนเนื่องจากอุทกภัยที่รุนแรง ขณะที่ความเสียหายถูกบันทึกไว้ที่ 4.66 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ (87.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 2.92 พันล้านบาท) ลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้นั้นมีกำลังแรงมาตั้งแต่พายุไต้ฝุ่นมาเรีย โดยมีการงดการเรียนการสอนในสถานศึกษาในเมโทรมะนิลาถึง 5 วันในเดือนกรกฎาคม นับเป็นครั้งที่สองในประวัติศาสตร์ตั้งแต่พายุไต้ฝุนเกดสะหนาที่พัดโจมตีเมโทรมะนิลาทำให้เกิดน้ำท่วมจากน้ำทะเลขึ้นสูงในปี พ.ศ. 2552[141] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2503
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมและพฤศจิกายน วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 19 ตุลาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเริ่มติดตามเส้นทางเดินของพายุดีเปรสชันบริเวณอ่าวไทย ส่วนกรมอุตุนิยมวิทยาออกประกาศกรมอุตุนิยมวิทยาว่า หย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณปลายแหลมญวนได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชัน[154] วันที่ 20 ตุลาคม พายุดีเปรสชันขึ่นฝั่งที่อำเภอกุยบุรีในเวลา 22:00 น. และอ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ[155] และเคลื่อนตัวออกนอกแอ่งไป ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 23 มิถุนายน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้กึ่งตะวันตกของมะนิลา ฟิลิปปินส์ พายุดีเปรสชันเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกในช่วงเวลาสั้น ๆ จนกระทั่งหยุดนิ่งเหนือทะเลจีนใต้ วันที่ 25 มิถุนายน เนื่องจากสิ่งแวดล้อมที่ไม่เหมาะสม JMA จึงหยุดติดตามพายุดีเปรสชัน ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2560
ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างกำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนมีสองชื่อ[12] RSMC โตเกียวโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีได้ที่ 65km/h (40mph)Error in convert: Option "disp=5" is deprecated (help)[13] ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบ ตั้งอยู่ระหว่าง 135°ดะวันออก และ 115°ตะวันออก และระหว่าง 5°เหนือ และ 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม[12] โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอดถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น[13] หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ถูกใช้จนหมดไป หลังจากนั้นจะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติมซึ่งถูกกำหนดขึ้นในแต่ละฤดูกาล ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562 คือช่วงของฤดูกาลที่กำลังจะมาถึง ที่จะมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก โดยฤดูกาลนี้จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในตอนกลางของมหาสมุทรแปซิฟิก และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 2 สิงหาคม พายุดีเปรสชันก่อตัวขึ้นทางตะวันออกเฉียงเหนือเฉเหนือของกวม ต่อมาในเวลา 21.00 UTC ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้เริ่มติดตามเส้นทางเดินของพายุ และให้รหัสเรียกว่า 17W[72] วันที่ 3 สิงหาคม 17W ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นใช้ชื่อกับพายุว่า ชานชาน (Shanshan)[73] ตัวพายุตั้งอยู่ในบริเวณที่มีสภาพแวดล้อมเหมาะสม ในขณะที่ระบบพายุกำลังรวมตัว[74] ดังนั้น ชานชานจึงทวีกำลังแรงขึ้นได้อีกเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง วันที่ 4 สิงหาคม ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ต่างปรับให้ชานชานเป็นพายุไต้ฝุ่น หลังจากที่การหมุนเวียนอย่างรวดเร็วถูกพบว่าได้โอบล้อมเข้าสู่ศูนย์กลางของการพัฒนา การวิเคราะห์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นระบุว่าตัวพายุมีความเร็วลมพัดสูงสุดใน 10 นาทีที่ 130 กม./ชม. และความกดอากาศต่ำสุดที่ 970 hPa และคงสถานะอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาหลายวัน วันที่ 6 สิงหาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ระบุว่าชานชานเริ่มอ่อนกำลังลงเล็กน้อย หลังจากที่มีกำลังแรงอยู่ในระยะหนึ่ง เมื่อตาของพายุเริ่มมีลักษณะขรุขระและเริ่มหายไปเล็กน้อย วันที่ 7 สิงหาคม อย่างไรก็ตาม ชานชานได้กลับมาทวีกำลังแรงอีกครั้งหนึ่งและมีความรุนแรงถึงพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 โดยมีลมพัดแรงใน 1 นาทีที่ 165 กม./ชม. ขณะที่อยู่ใกล้กับชายฝั่งด้านตะวันออกเฉียงใต้ของญี่ปุ่น จากนั้นเป็นต้นมา ชานชานเริ่มเปลี่ยนเส้นทางเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว และอ่อนกำลังลง วันที่ 9 สิงหาคม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้ออกคำแนะนำเป็นฉบับสุดท้าย วันที่ 10 สิงหาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นติดตามเส้นทางเดินของพายุ จนกระทั่งระบบได้เปลี่ยนเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในเวลา 06.00 UTC ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
ผลกระทบของพายุบอละเวน (อากาตอน) อยู่ในระดับปานกลางแต่ไม่ได้มีนัยสำคัญเท่ากับพายุสองลูกก่อนหน้าอย่างไคตั๊กและเทมบิง โดยมีผู้โดยสารต้องติดค้างอยู่ที่ท่าเรือวิซายัสประมาณ 2,000 คน[13] โดยในวันที่ 22 มกราคม มีรายงานว่ามีผู้เสียชีวิตจากพายุจำนวนสามคน ขณะที่พายุสร้างความเสียหายอยู่ที่ 554.7 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (11.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 348 ล้านบาท)[14] ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2561
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2561 คือช่วงของฤดูกาลในอดีต ที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก เป็นฤดูกาลที่ผลิตค่าการสะสมพลังงานในพายุหมุน (ACE) สูงที่สุดเท่าที่บันทึกมาในแอ่งแปซิฟิกตะวันออก โดยฤดูกาลนี้จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในตอนกลางของมหาสมุทรแปซิฟิก และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา ดังที่แสดงให้เห็นโดยพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกแรกของฤดูกาลนี้ ซึ่งก่อตัวเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม โดยฤดูกาลนี้มีพายุก่อตัวและได้รับชื่อจำนวน 23 ลูก ถือเป็นฤดูกาลที่มีพายุหมุนเขตร้อนมากที่สุดเป็นอันดับที่สี่ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2555
วันที่ 20 มีนาคม หอสังเกตการณ์ฮ่องกงทำนายว่า ฤดูกาลพายุไต้ฝุ่นในฮ่องกงจะเริ่มต้นในเดือนมิถุนายนหรือก่อนหน้านั้นเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ที่มีพายุหมุนเขตร้อน 5-8 ลูกผ่านไปในระยะ 500 กิโลเมตร (310 ไมล์) จากฮ่องกง ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 17 กรกฎาคม พายุดีเปรสชันกำลังอ่อนก่อตัวขึ้นเหนือทะเลฟิลิปปิน พร้อมกับการหมุนเวียนอย่างรวดเร็วและระบบตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีสภาพแวดล้อมเหมาะสม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมจึงเริ่มติดตามระบบพายุ และให้รหัสเรียกว่า 12W[57] วันที่ 18 กรกฎาคม PAGASA ได้เริ่มติดตามพายุนี้ และใช้ชื่อท้องถิ่นกับพายุว่า อินได (Inday) ต่อมาเวลา 12.00 UTC ระบบพายุได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อว่า อ็อมปึล (Ampil)[58] โดยขณะที่อ็อมปึลมีทิศทางการเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ โครงสร้างของระบบได้เริ่มขยายตัวขึ้นพร้อมกับการหมุนเวียนอย่างรวดเร็วที่พัดอย่างต่อเนื่อง[59] วันที่ 19 กรกฎาคม แม้ว่าความร้อนในมหาสมุทรจะไม่เอื้ออำนวยต่อตัวพายุก็ตาม แต่อ็อมปึลก็ยังคงอยู่เหนือบริเวณที่มีอุณหภูมิน้ำทะเลที่อบอุ่นสัมพัทธ์ และยังมีการหมุนเวียนที่รวดเร็วมากขึ้นด้วย[60] ดังนั้น อ็อมปึลจึงถูกจัดเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง โดยมีระบบการหมุนเวียนที่ดีขึ้น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมประเมินว่าอ็อมปึลมีลมพัดแรงสุดใน 1 นาทีที่ศูนย์กลางถึง 95 กม./ชม.[61] อ็อมปึลทวีกำลังแรงที่สุดที่ความกดอากาศต่ำสุด 985 hPa และยังคงความรุนแรงในระดับนั้นอีกหลายวัน วันที่ 21 กรกฎาคม ศูนย์กลางของพายุเริ่มยืดตัวออก และระบบพายุเริ่มอ่อนกำลังลงเล็กน้อย[62] วันที่ 22 กรกฎาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับลดความรุนแรงของอ็อมปึลกลับไปเป็นพายุโซนร้อน ในขณะที่ระบบพัดขึ้นฝั่งประเทศจีน และการหมุนเวียนเริ่มไม่เพียงพอ[63] วันที่ 23 กรกฎาคม อ็อมปึลอ่อนกำลังลงอีกเป็นพายุดีเปรสชัน และทั้งสองหน่วยงานได้ออกการเฝ้าระวังฉบับสุดท้ายกับพายุ[64] วันที่ 24 กรกฎาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นยังคงติดตามเส้นทางเดินของพายุต่อ จนกระทั่งพายุอ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำในเวลา 18.00 UTC ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2500
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2500 (ค.ศ. 1957) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2553
ในวันที่ 17 สิงหาคม เกิดพี่ที่ความกดอากาศต่ำออกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ของ Tuguegarao City, Cagayan ในวันถัดมาพายุโซนร้อนเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก  ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562 เป็นเหตุการณ์ในรอบวัฎจักรของการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนที่กำลังดำเนินอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวลากยาวตลอด พ.ศ. 2562 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2544
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2544 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2544 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม ดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า โดยเฉลี่ยแล้ว มีพายุก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้เฉลี่ย 27 ลูกต่อปี ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2558
โดยรวมแล้วในปีนี้มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนทั้งหมด 39 ลูก ในจำนวนนี้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนและพายุโซนร้อนกำลังแรง 27 ลูก และในจำนวนนี้ได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น 18 ลูก ซึ่งมีพายุที่มาจากแอ่งแปซิฟิกกลาง จำนวน 3 ลูก คือ ฮาโลลา, กิโล และ แปด-ซีในขณะที่ฮีโกสมีกำลังแรงที่สุด มันถูกบันทึกว่าเป็นพายุไต้ฝุ่นที่แข็งแกร่งที่สุดในเดือนกุมภาพันธ์ นับตั้งแต่การบันทึกปี พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970)ในขณะที่บาหวี่เริ่มพัฒนาแรก ๆ ได้เกิดคลื่นขนาดใหญ่และสูงทำให้เกิดน้ำท่วมเป็นบริเวณกว้างในมาจูโร ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ เรือยอชท์ได้ขึ้นมากระแทกแนวปะการังเนื่องจากน้ำทะเล แต่ไม่มีผลกระทบใด ๆ และยังมีฝนตกหนักและลมแรงเป็นบริเวณกว้างของหมู่เกาะมาร์แชลล์ คลื่นที่เกิดจากบาหวี่ทำให้เกิดผลกระทบในส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาส ซึ่งกำลังฟื้นตัวจากไซโคลนแพม วันที่ 15 มีนาคม บาหวี่ ได้นำพาลมแรงกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (65 ไมล์ต่อชั่วโมง) ไปยังหมู่เกาะมาเรียนา พร้อมกับไซปัน และทีเนียน ทำให้เกิดผลกระทบที่รุนแรง ต้นไม้จำนวนมากและเสาไฟฟ้าถูกล้มข้ามเกาะ ทำให้ไซปันสูญเสียไฟฟ้าและบริการทั้งหมด คนทั้งหมด 166 คนต้องหาที่หลบภัยบนเกาะ บ้าน 5 หลังบนเกาะมาเรียนา ถูกทำลาย ขณะที่อีก 52 หลังได้รับความเสียหาย ส่วนกาชาดได้ให้เงินช่วยเหลือ 25,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 850,162 บาท) เป็นทุนให้กับ 252 คนพายุไต้ฝุ่นไมสักผ่านเข้ารัฐชุก ใน สหพันธรัฐไมโครนีเซีย โดยตรงในวันที่ 29 มีนาคม ส่งผลให้เกิดความเสียหายอย่างกว้างขวาง ลมแรงกว่า 114 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (71 ไมล์ต่อชั่วโมง) โดยการวัดที่สำนักงานสภาพอากาศท้องถิ่น โค้นต้นไม้นานาชนิด เสาไฟฟ้า และทำลายหลังคา ประมาณร้อยละ 80 - 90 ของบ้านเรือนในเกาะชุกได้รับความเสียหาย พลังงานส่วนใหญ่ของเกาะถูกตัดขาดและการสื่อสารเป็นเรื่องยากลำบาก รายงานฉบับแรก ๆ ระบุว่ามีผู้เสียชีวิต 5 คน และไม่กี่วันก่อนที่ ไมสัก จะพัดเข้าถล่มแผ้นดิน PAGASA ระบุว่าฤดูแล้งอย่างเป็นทางการได้เริ่มต้นขึ้นในประเทศฟิลิปปินส์สำหรับประเทศฟิลิปปินส์ PAGASA กล่าวว่าภาวะเอลนีโญทีให้เกิดภาวะแห้งแล้ง และเริ่มต้นฤดูฝนล่าช้า อย่างไรก็ตาม คูจิระก็มีผลให้มรสุมตะวันตกเฉียงใต้มีกำลังแรงขึ้น และเพิ่มปริมาณน้ำฝนในฟิลิปปินส์ ดังนั้น PAGASA จึงประกาศการเริ่มต้นฤดูฝนอย่างเป็นทางการในวันที่ 23 มิถุนายน 2558 คูจิระขึ้นฝั่งเกาะไหหลำในวันที่ 20 มิถุนายน ทำให้เกิดฝนตกหนัก มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 102 มิลลิเมตร (4.0 นิ้ว) และมีประมาณฝนสะสมสูงสุดที่ 732 มิลลิเมตร (28.8 นิ้ว) ผลที่ตามมาทำให้เกิดน้ำท่วมกว่า 7,400 เฮคเตอร์ (18,300 เอเคอร์ หรือ 74 ตารางกิโลเมตร) ของพื้นที่เกษตรกรรมและสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจถึง 88 ล้านหยวน (14.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 480.5 ล้านบาท) ส่วนน้ำท่วมในเวียดนามตอนเหนือคร่าชีวิตผู้คนอย่างน้อย 9 ราย ซึ่งกว่า 8 รายเกิดขึ้นในจังหวัดเซินลา และมีผู้สูญหายอีกอย่างน้อย 6 คน ทั่วประเทศ บ้านเรือน 70 หลังถูกทำลายและอีก 382 หลังได้รับความเสียหายก่อนที่พายุไต้ฝุ่นจะขึ้นฝั่งในภาคตะวันออกของจีน ทางการจีนได้สั่งอพยพผู้คนกว่า 1.1 ล้านคนออกจากพื้นที่ การประมาณการเบื้องต้นจากมณฑลเจ้อเจียง แสดงให้เห็นว่ามีความเสียหายทางเศรษฐกิจอย่างน้อย 1.9 พันล้านหยวน (305.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 1.04 หมื่นล้านบาท) แม้ว่าจันหอม จะไม่ส่งผลกระทบกับฟิลิปปินส์ แต่พายุไต้ฝุ่นมีผลให้มรสุมตะวันตกเฉียงใต้มีความรุนแรงขึ้น ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 4 คน และมีความเสียหายประมาณ 90 ร้อยดอลลาร์สหรัฐ (หรือประมาณ 3.05 แสนบาท)ตามการประมาณการเบื้องต้นทางภาคใต้ของประเทศจีน มีความเสียหายทางเศรษฐกิจจากพายุถึง 1.2 พันล้านหยวน (213 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 6.55 พันล้านบาท) บ้าน 288 หลังทรุดตัวและผู้คน 56,000 คนถูกอพยพ และวัดลมกระโชกได้ 171 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (106 ไมล์/ชม.) โดยการสังเกตที่เจียหยางในมาจูโร ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ ลมแรงจากนังกาสร้างความเสียหายแก่หลังคาบ้านและทำให้ต้นไม้และเสาไฟฟ้าโค้นล้ม ใกล้กับครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงต้องอยู่อย่างไร้ไฟฟ้า นายโทนี ดีบรัม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของหมู่เกาะมาร์แชลล์ กล่าวว่า "มาจูโรนั้นคล้ายกับเขตสงคราม" เรืออย่างน้อย 25 ลำ ถูกลากออกไป ชายฝั่งบางส่วนมีน้ำท่วมในวันที่ 2 สิงหาคม เซาเดโลร์ได้พัดเข้าถล่มแผ่นดินในไซปัน ที่ความรุนแรงพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 ทำให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรง โดยการประมาณการความเสียหายในเบื้องต้นอยู่ที่ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน ค.ศ. 2015) หรือประมาณ 7.03 ร้อยล้านบาทในจังหวัดโทะชิงิ มีผู้เสียชีวิตอายุ 20 ปีคนหนึ่ง เสียชีวิตจากแผ่นดินถล่มภายในเหมือง ในขณะที่เขาทำงานกับเครื่องจักรหนักอยู่หว่ามก๋อได้พัดขึ้นบนแผ่นดินที่ทางใต้ของดานัง, เวียดนาม พร้อมทำให้เกิดน้ำท่วมในบริเวณที่พายุพัดผ่าน ซึ่งจากน้ำท่วมในเวียดนามทำให้มีผู้เสียชีวิต 11 คน และสร้างความเสียหายให้กับชาวประมงในอำเภอลี้เซิญ เกิน 1 พันล้านด่ง (44,500 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 1.6 ล้านบาท) และยังสร้างความเสียหายให้กับระบบกริดไฟฟ้าในเวียดนามกว่า 4.9 พันล้านด่ง (218,000 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 7.8 ล้านบาท) ในจังหวัดกว๋างนาม หว่ามก๋อก่อให้เกิดความเสียหายในระดับปานกลาง ในอำเภอดุ๋ยเซวียน มีความสูญเสียทางการเกษตรกว่า 2 พันล้านด่ง (89,000 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 3.2 ล้านบาท) และในอำเภอนองเซิญ ความเสียหายทั้งหมด 1 พันล้านด่ง (44,500 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 1.6 ล้านบาท) การประมาณการความเสียหายทั้งหมดอย่างเป็นทางการในจังหวัดทัญฮว้า จากเหตุน้ำท่วมจากพายุมากถึง 287 พันล้านด่ง (12.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 4.6 ร้อยล้านบาท) น้ำท่วมในกัมพูชา สร้างผลกระทบให้กับประชาชนหลายพันคนและมีการแจ้งอพยพเป็นจำนวนมาก และเศษที่หลงเหลือของหว่ามก๋อ ยังก่อให้เกิดน้ำท่วมใน 15 จังหวัดทั่วประเทศไทย และทำให้มีผู้เสียชีวิต 2 คน มีบ้านเรือนอย่างน้อย 480 หลังได้รับความเสียหาย และสร้างความเสียหายเกิน 20 ล้านบาท (561,000 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยผู้เสียชีวิต 2 คนเป็นชาวประมง ซึ่งเสียชีวิตจากการที่เรือของพวกเขาล่ม ขณะออกเรือตอนพายุเข้าที่อำเภอบ้านแหลม ขณะที่ยังมีผู้สูญหายอีก 3 รายในฟิลิปปินส์ ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิต อย่างไรก็ตาม มีการรายงานมูลค่าความเสียหายที่ 1.12 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (24.05 พันดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 8.73 แสนบาท) และเมื่อ มูจีแก เข้าฝั่งในประเทศจีนตอนใต้ พายุได้ทำให้เกิดพายุทอร์นาโด ในเมืองฝอซาน ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไป 3 คน อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 7 ตุลาคม มีรายงานผู้เสียชีวิตทั้งหมดจำนวน 20 รายเนื่องจากผลกระทบมหาศาลจากพายุไต้ฝุ่นในจังหวัดของเซาท์เทิร์นลูซอน และ วิซายาส ประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนที่ 3แห่งฟิลิปปินส์ จึงได้ออกประกาศสถานการณ์ภัยพิบัติแห่งชาติในประเทศ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2504
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมและพฤศจิกายน วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 28 กรกฎาคม JMA ตรวจพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของญี่ปุ่นในช่วงบ่ายของวัน[30] วันที่ 29 กรกฎาคม ต่อมา JMA ลดระดับความรุนแรงลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ[58] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2501
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2501 (ค.ศ. 1958) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมและพฤศจิกายน วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้ พ.ศ. 2561–2562
การแปรปรวนของลมในเขตร้อนก่อตัวขึ้นในภูมิภาคออสเตรเลีย และระบบได้ข้ามเข้าสู่แอ่งแปซิฟิกใต้ในวันที่ 26 กันยายน พร้อมทั้งทวีกำลังแรงขึ้น และถูกจัดให้เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 01F โดย RSMC นันจี ต่อมาพายุดีเปรสชันได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไซโคลน และได้รับชื่อว่า "ลีอูอา" ("Liua") ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 10 ธันวาคม มีพื้นที่ความกดอากาศต่ำเกิดขึ้นบริเวณฟิลิปปินส์ และมีการตรวจสอบโดย ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) และได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุไซโคลนเขตร้อน (TCFA) และต่อมาวันที่ 11 ธันวาคม ระบบได้เคลื่อนไปในทะเลจีนใต้ และเริ่มอ่อนกำลังลง มันเริ่มเคลื่อนที่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ อย่างไรก็ตาม JTWC ก็ยังมีคำประกาศเตือน TCFA ออกมาเรื่อยๆ เนื่องจากมีการรบกวนของลมเฉือนน้อยลง หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง JTWC ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงไปเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และใช้ชื่อ "26W" ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2559 ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2559 ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2559 ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2558–2559, 2559–2560 ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2558-2559, 2559-2560 ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2558-2559, 2559-2560 ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2558
ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการคาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย การคาดการณ์ครั้งแรกของปีได้รับการคาดการณ์โดย PAGASA ในช่วงเดือนมกราคม 2558 ภายในแนวโน้มสภาพภูมิอากาศตามฤดูการสำหรับเดือนมกราคม – มิถุนายน มีการตั้งข้อสังเกตว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน 1-2 ลูกเกิดขึ้นระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม และ 1-3 ลูกเกิดขึ้นและพัฒนาหรือเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ระหว่างเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ต่อมาในเดือนมีนาคม หอสังเกตการณ์ฮ่องกง คาดการณ์ว่าฤดูมรสุมในฮ่องกง จะอยู่ในระดับใกล้เคียงค่าปกติที่ 6 ลูก คือมีพายุหมุนเขตร้อน 4-7 ลูก ผ่านเข้ามาในระยะ 500 กม. แปซิฟิกเอ็นโซ (Pacific ENSO) ออกการปรับปรุงในไตรมาสที่สองของปีโดย NOAA บอกว่ามีการผันผวนของเอลนีโญ โดยมีการตั้งข้อสังเกตว่าจะมีความเสี่ยงจากพายุหมุนเขตร้อนที่สร้างความเสียหายในไมโครนีเซียแบบเพิ่มขึ้นอย่างมาก จากผลกระทบของเอลนีโญ เป็นผลให้พวกเขาคาดการณ์ว่าความเสี่ยงของพายุไต้ฝุ่นกำลังแรงที่จะมีผลกระทบต่อไมโครนีเซียอยู่ในระดับสูง โดยเกาะส่วนใหญ่คาดการณ์ว่า จะมีโอกาส 1 ใน 3 ที่จะได้รับผลกระทบจากลมที่รุนแรง คลื่นขนาดใหญ่ และปริมาณน้ำฝนจากพายุไต้ฝุ่น โดยพวกเขายังคาดการณ์อีกว่าจะมีโอกาสเกือบ 100% ของผลกระทบที่รุนแรงจากพายุไต้ฝุ่นลูกหนึ่งในไมโครนีเซีย ต่อมาวันที่ 6 พฤษภาคม องค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน ได้ออกการคาดการณ์แรกของฤดูกาล ซึ่งคาดว่าจะมีกิจกรรมในมหาสมุทรมากที่สุด นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 ซึ่งคาดว่าการมีกิจกรรมจะสูงกว่าค่าเฉลี่ย โดยหน่วยงานคาดว่าจะมีพายุโซนร้อน 27 ลูก, พายุไต้ฝุ่น 17 ลูก และพายุไต้ฝุ่นรุนแรง 11 ลูก และดัชนีเอซีอีคาดการณ์ไว้ที่ 400 ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 4 พฤษภาคม หย่อมความกดอากาศต่ำ ก่อตัวขึ้นทางตะวันตกของปาเลา ในวันเดียวกันนั้นต่อมาความกดอากาศต่ำเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นและพัฒนาเป็นพายุโซนร้อนและเริ่มเคลื่อนตัวไปยังทะเลฝั่งตะวันออกของหมู่เกาะฟิลิปปินส์ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 1 เมษายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นและศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น ได้เฝ้าจับตาบริเวณความกดอากาศต่ำ ที่ก่อตัวขึ้นในทะเลจีนใต้ ระยะห่างจากชายฝั่งนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 535 กิโลเมตร ต่อมาทั้งสองหน่วยงานได้แถลงการณ์ทันทีที่พบพายุดีเปรสชันเขตร้อน ซึ่งเป็นลูกแรกของฤดูกาล พ.ศ. 2554 จากการเฝ้าติดตามพบว่า พายุดีเปรสชันเขตร้อนมีการพัฒนาและหมุนเป็นวงกลม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นออกคำเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนแก่พายุดังกล่าว เช้าวันที่ 2 เมษายน หน่วยงานให้ชื่อบริเวณความกดอากาศต่ำนั้นว่า ดีเปรสชันเขตร้อน 01W อย่างไรก็ดี ภายในไม่กี่ชั่วโมง ดีเปรสชันเขตร้อนลูกนั้นเริ่มสูญเสียการหมุนเมื่อวินด์เชียร์กระทบระบบ ซึ่งทำให้พายุไม่สามารถทวีกำลังรุนแรงขึ้นได้จากระดับดีเปรสชันเขตร้อน เมื่อพายุนี้เกือบจะอยู่นิ่ง ด้วยไม่เหลือการหมุนเวียนในวันที่ 3 เมษายน ดีเปรสชันเขตร้อนดังกล่าวจึงอ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำและมีการออกประกาศเตือนภัยเป็นครั้งสุดท้ายจากสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น สำนักงานฯ ยังเฝ้าจับตาระบบดังกล่าวในฐานะที่เป็นดีเปรสชันเขตร้อนต่อไปอีกวันหนึ่ง ก่อนออกคำเตือนภัยพายุลูกนี้เป็นครั้งสุดท้าย ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2505
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) เป็นฤดูของพายุหมุนเขตร้อนแต่ไม่มีการกำหนดช่วงของขอบเขตของพายุ แต่ส่วนใหญ่จะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมและพฤศจิกายน วันเหล่านี้ในแต่ละปีเมื่อพายุไซโคลนเขตร้อนมักจะก่อตัวทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างกำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนมีสองชื่อ[59] RSMC โตเกียวโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีได้ที่ 65km/h (40mph)Error in convert: Option "disp=5" is deprecated (help)[60] ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบ ตั้งอยู่ระหว่าง 135°ดะวันออก และ 115°ตะวันออก และระหว่าง 5°เหนือ และ 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม[59] โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอดถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น[60] หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ถูกใช้จนหมดไป หลังจากนั้นจะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติมซึ่งถูกกำหนดขึ้นในแต่ละฤดูกาล ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2557
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2557 เป็นฤดูกาลที่มีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวลากยาวตลอด พ.ศ. 2557 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม ดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า โดยเฉลี่ยแล้ว มีพายุก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้เฉลี่ย 27 ลูกต่อปี ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562
ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างกำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนมีสองชื่อ[1] RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีได้ที่ 65km/h (40mph)Error in convert: Option "disp=5" is deprecated (help)[2] ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบ ตั้งอยู่ระหว่าง 135°ดะวันออก และ 115°ตะวันออก และระหว่าง 5°เหนือ และ 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม[1] โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอดถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น[2] หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ถูกใช้จนหมดไป หลังจากนั้นจะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติมซึ่งถูกกำหนดขึ้นในแต่ละฤดูกาล ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 25 กันยายน การแปรปรวนของลมในเขตร้อนก่อตัวขึ้นในพื้นทะเลใกล้กับเกาะโปนเปของสหพันธรัฐไมโครนีเซีย โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมได้พิเคราะห์ในระบบเป็นพายุ ในนามของหย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรง (Invest) 94W ซึ่งมีโอกาสในการพัฒนาที่น้อย[111] วันที่ 27 กันยายน ระบบมีมิศทางเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก และเริ่มจัดระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ริเริ่มให้คำแนะนำกับพายุ ขณะเดียวกันศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมก็ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน วันที่ 28 กันยายน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมให้รหัสเรียกกับระบบว่า 30W[112] ขณะที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ออกการแจ้งเตือนพายุลมแรงกับระบบ[113] พายุดีเปรสชันเขตร้อนยังคงทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อจากกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นว่า กองเร็ย (Kong-rey) วันที่ 29 กันยายน ระบบยังคงเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก และเข้าสู่พื้นที่ที่มีเงื่อนไขเหมาะสมกับการทวีกำลังแรง จนในที่สุดพายุกองเร็ยได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง วันที่ 30 กันยายน พายุกองเร็ยได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นในเวลา 03:00 UTC (10:00 น. ตามเวลาในประเทศไทย) และยังคงทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง วันที่ 1 ตุลาคม กองเร็ยกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 ในเวลา 18:00 UTC (01:00 น. ของวันที่ 2 ตุลาคม ตามเวลาในประเทศไทย) วันที่ 2 ตุลาคม กองเร็ยทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ก่อนจะได้รับผลกระทบจากลมเฉือนแนวตั้ง, ความจุความร้อนมหาสมุทรต่ำ และการลดลงของอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเล วันที่ 3 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นกองเร็ยอ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ขณะที่ตัวพายุเข้าสู่วัฏจักรการแทนที่กำแพงตา[114] ซึ่งลมเฉือนแนวตั้งที่เพิ่มขึ้นและอุณหภูมิน้ำทะเลที่ต่ำทำให้การทวีกำลังของกองเร็ยหยุดชะงักลง วันที่ 4 ตุลาคม พายุกองเร็ยอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน วันที่ 6 ตุลาคม พายุโซนร้อนกองเร็ยพัดขึ้นฝั่งที่เมืองทงย็อง จังหวัดคย็องซังใต้ในประเทศเกาหลีใต้[115] หลังจากนั้น กองเร็ยได้เปลี่ยนผ่านไปเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน และส่งผลกระทบกับตอนใต้ของจังหวัดฮกไกโด ใกล้กับเมืองฮาโกดาเตะ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2545
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2545 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2545 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม ดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า โดยเฉลี่ยแล้ว มีพายุก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้เฉลี่ย 27 ลูกต่อปี ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
พายุได้ก่อความเสียหายเล็กน้อยกับปาเลา หมู่เกาะแคโรไลน์ และหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 21 กันยายน บริเวณความกดอากาศต่ำมีการพัฒนาขึ้นทางบริเวณทิศตะวันออก-ตะวันออกเฉียงใต้ (east-southeast) ของปาเลา กศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) จึงได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุไซโคลนเขตร้อน (TCFA) ต่อมาสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้สังเกตการณ์ดีเปรสชันเขตร้อน วันที่ 23 กันยายนมันเริ่มพัฒนาขึ้น JTWC จึงได้ใช้ชื่อ "20W" เวลาเที่ยงคืน JMA ได้ปรับระดับความรุนแรงของ 20W เป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ "เนสาด" ต่อมา JTWC และ JMA ได้ปรับระดับความรุนแรงของพายุโซนร้อนเนสาด เป็นพายุโซนร้อนรุนแรงเนสาดในวันที่ 25 กันยายนในเวลาต่อมาไม่นาน JMA ได้ปรับระดับความรุนแรงของเนสาด เป็นไต้ฝุ่น เนสาดได้ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงระดับสูงสุดโดยเป็นไต้ฝุ่นระดับ 3 เฉลี่ยลม 1 นาทีที่ความเร็ว 105 นอต หรือ 194 กม./ชม. หรือ 121 ไมล์/ชม. ในวันที่ 29 กันยายน เนสาดได้พัดเข้าถล่มเมืองเหวินชางในเกาะไหหลำของจีน ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้ พ.ศ. 2561–2562
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้ พ.ศ. 2561–2562 เป็นฤดูกาลในปัจจุบันของวัฏจักรรายปีของการก่อตัวพายุหมุนเขตร้อนและพายุหมุนกึ่งเขตร้อน โดยจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 และไปสิ้นสุดลงในวันที่ 30 เมษายน 2562 โดยมีข้อยกเว้นสำหรับมอริเชียสและเซเชลส์ ซึ่งจะสิ้นสุดลงในวันที่ 15 พฤษภาคม 2562 วันที่เหล่านี้เป็นช่วงเวลาตามธรรมเนียมนิยมซึ่งเป็นช่วงจำกัดของแต่ละปี ซึ่งมีพายุหมุนเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนก่อตัวภายในแอ่ง ภายในทางตะวันตกของเส้น 90 °ตะวันออก และทางใต้ของเส้นศูนย์สูตร พายุหมุนเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนในแอ่งนี้จะได้รับการเฝ้าระวังโดยศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาคในเรอูนียงในการวิเคราะห์หลังพายุ (Post-storm analysis) ระบบพายุได้ถูกปรับเป็นพายุโซนร้อนกำลังปานกลาง แต่ไม่มีการตั้งชื่อให้กับพายุลูกนี้ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2555
! ชื่อพายุ !! วันที่เกิด !! ระดับของพายุ !! ลมเฉลี่ยสูงสุด 10 นาที !! ความกดอากาศเฮกโตปาสกาล !! พื้นที่ได้รับผลกระทบ !! ความเสียหาย !! เสียชีวิต !! class="unsortable"|อ้างอิง ไต้ฝุ่น
พายุไต้ฝุ่น เป็นพายุหมุนเขตร้อนความเร็วลมสูงสุด ซึ่งก่อตัวขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิกระหว่าง 180° กับ 100° ตะวันออก ซึ่งภูมิภาคนี้ถูกตั้งชื่อว่า "แอ่งแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ" สำหรับจุดประสงค์เกี่ยวกับองค์กร มหาสมุทรแปซฟิกตอนเหนือถูกแบ่งออกเป็นสามเขต ได้แก่ ทางตะวันออก (ทวีปอเมริกาเหนือจนถึงลองติจูด 140° ตะวันตก) ตอนกลาง (140° ตะวันตกถึง 180°) และทางตะวันตก (180° ถึง 100° ตะวันออก) ปรากฏการณ์พายุแบบเดียวกันที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือทางตะวันออกจะถูกเรียกว่า เฮอร์ริเคน และพายุหมุนเขตร้อนที่เคลื่อนที่ไปยังมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกจะถูกเรียกว่า ไต้ฝุ่น ศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาค (RSMC) ซึ่งมีหน้าที่พยากรณ์การเกิดพายุหมุนเขตร้อนตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น และศูนย์เตือนภัยพายุหมุนเขตร้อนอื่น ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิกตั้งอยู่ในโฮโนลูลู (ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น) ฟิลิปปินส์และฮ่องกง ขณะที่ RSMC ตั้งชื่อในแต่ละระบบ ตัวรายชื่อหลักนั้นเป็นความร่วมมือกันระหว่าง 18 ประเทศ รวมทั้งสหรัฐอเมริกา ซึ่งประเทศเหล่านี้ได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นทุกปี  ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2560
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2560 เป็นฤดูกาลที่สงบในแง่ของดัชนีเอซีเอและมีพายุไต้ฝุ่นน้อยที่สุดนับแต่ปี 2554 ฤดูกาลนี้มีพายุโซนร้อนเกิดขึ้นจำนวน 27 ลูก ในจำนวนนี้ 11 ลูกทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น และมีพายุเพียงสองลูกที่ทวีกำลังไปถึงระดับพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น ทั้งพายุส่วนมากยังมีช่วงชีวิตสั้นและมีกำลังอ่อน ส่งผลให้ดัชนีเอซีอีมีค่าต่ำมาก ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2560 เป็นเหตุการณ์ในรอบวัฎจักรของการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2560 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม ดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 9 กรกฎาคม เกิดหย่อมความกดอากาศต่ำขึ้นบริเวณทางตะวันออกของจังหวัดเอาโรราของฟิลิปปินส์
พายุก่อตัวบริเวณเกาะเวก ในวันที่ 9 กรกฎาคม จากนั้นมันจึงพัฒนาต่อไป ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
พายุไต้ฝุ่นชงดารีเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีกำลัง มีช่วงอายุยาวนานและมีพฤติกรรมที่ผิดปกติ อิทธิพลของพายุส่งผลกระทบต่อประเทศญี่ปุ่นและภาคตะวันออกของประเทศจีน ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นสิงหาคม ชงดารีเป็นพายุที่ได้รับชื่อเป็นอันดับที่สิบสองของฤดูกาลเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ชงดารีทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นลำดับที่สี่ในวันที่ 26 กรกฎาคม ตัวพายุได้รับอิทธิพลจากลิ่มความกดอากาศสูงกึ่งเขตร้อน (Subtropical ridge) และความกดอากาศต่ำระดับบน ทำให้ชงดารีมีทิศทางการเคลื่อนตัวเป็นลักษณะทวนเข็มนาฬิกา และทวีกำลังแรงจนถึงความรุนแรงสูงสุดของมัน จากนั้นจึงเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งประเทศญี่ปุ่น ที่คาบสมุทรคี ในจังหวัดมิเอะ เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2562
รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562 ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2562 ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2562 ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2561–2562, 2562–2563 ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2561–2562, 2562–2563 ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2561–2562, 2562–2563 ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2494
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2494 เป็นช่วงฤดูที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวโดยทั่วไปน้อยกว่าค่าเฉลี่ย โดยพายุหมุนเขตร้อนหลายลูกโดดเด่นในฟิลิปปินส์ ซึ่งมีข้อยกเว้นอยู่ในช่วงเดือนมกราคม ซึ่งไม่พบการพัฒนาของพายุหมุนเขตร้อน และเดือนตุลาคม เป็นเดือนที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดด้วยพายุหมุนเขตร้อนสี่ลูก ในภาพรวมแล้วมีพายุดีเปรสชันเขตร้อน 21 ลูก ในจำนวนนั้น 17 ลูกทวีกำลังเป็นพายุโซนร้อนและได้รับชื่อ ในจำนวนนั้น 16 ลูกทวีกำลังเป็นพายุไต้ฝุ่น ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
หมายเหตุ: รหัสพายุสากลที่ 1817 ถูกใช้กับพายุโซนร้อนเฮกเตอร์ หลังจากที่พายุดังกล่าวเคลื่อนข้ามเส้นแบ่งวันสากลเข้ามาในแอ่ง ส่วนชื่อเฮกเตอร์เป็นชื่อที่กำหนดโดยศูนย์เฮอร์ริเคนแห่งชาติสหรัฐ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2559
วันที่ 14 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำพัฒนาขึ้นใกล้กับทางตะวันตกเฉียงเหนือกึ่งตะวันตกของเกาะกวมที่ระยะ 400 กม. ณ เวลาที่การหมุนเวียนในชั้นแอทโมสเฟียร์รอบ ๆ ระบบขยายออก เหนือระบบกำลังอ่อนแต่การพัฒนาเกิดขึ้นในศูนย์กลางการไหลเวียนระดับต่ำ อย่างไรก็ตามที่แนวสันกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูงกว้างออกไปมีผลนัยสำคัญให้อากาศแห้งปกคลุมเหนือความกดอากาศต่ำ ปัจจัยแวดล้อมถูกประเมินว่ามีขอบเขตที่สนับสนุนการพัฒนาของระบบ วันที่ 15 กรกฎาคม ระบบพัฒนามากขึ้นทีละน้อยในขณะที่มันเคลื่อนที่ไปในแนวตะวันตกเฉียงเหนือ และได้รับการจัดเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) วันที่ 17 กรกฎาคม หลังจากที่ระบบมีการรวมกันมากขึ้น ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้จัดระดับระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 03W อย่างไรก็ตาม ระบบได้อ่อนกำลังลงขณะที่มันกำลังเคลื่อนตัวไปในแนวขั้วโลก ตลอดขอบตะวันตกของแนวสันกึ่งเขตร้อนของความกดอากาศสูง เข้าสู่พื้นที่ของลมเฉือนแนวตั้งที่เพิ่มขึ้น เป็นผลให้ JTWC คาดว่าระบบจะสลายตัวไปอย่างรวดเร็วและออกคำเตือนสุดท้ายในวันเดียวกันนั้นเลย ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 22 สิงหาคม หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวและพัฒนาขึ้นทางทิศตะวันตกของเกาะกวม ต่อมาสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นเริ่มต้นสังเกตการณ์และเฝ้าติดตามขณะที่มันกำลังกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน วันที่ 25 สิงหาคมพายุดีเปรสชันเขตร้อนได้พัฒนาและสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับระดับความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ "ตาลัส"วันที่ 29 สิงหาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับระดับความรุนแรงของตาลัสเป็นไต้ฝุ่น จนถึงวันที่ 5 กันยายน ตาลัสอ่อนกำลังลงและสลายตัวไปในที่สุดขณะอยู่ในทะเลตะวันออก  ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย พ.ศ. 2558–2559
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย พ.ศ. 2558-2559 เป็นฤดูกาลในอดีตซึ่งเคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน ภายในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก ที่ระหว่าง 90°ตะวันออก ถึง 160°ตะวันออก โดยฤดูกาลนี้จะเริ่มนับอย่างเป็นทางการ ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 และไปสิ้นสุดในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2559 อย่างไรก็ตาม พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวได้ตลอดเวลาตั้งแต่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ถึง 30 มิถุนายน พ.ศ. 2559 และจะถูกนับรวมในฤดูกาลนี้ด้วย
ในระหว่างฤดูกาล พายุหมุนเขตร้อนจะถูกตรวจสอบโดยหนึ่งจากห้าศูนย์เตือนพายุหมุนเขตร้อน (TCWC) ที่ทำงานอยู่ภายในภูมิภาคนี้ ซึ่งสามจากห้าศูนย์ซึ่งกำกับการทำงานโดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาแห่งออสเตรเลีย ในเพิร์ท, ดาร์วิน และบริสเบน ในขณะที่อีกสองหน่วยงานจะถูกกำกับการทำงานโดยศูนย์บริการสภาพอากาศแห่งชาติปาปัวนิวกินี ใน พอร์ตมอร์สบี และสำนักอุตุนิยมวิทยา สภาพภูมิอากาศ และธรณีฟิสิกส์แห่งอินโดนีเซีย ใน จาการ์ตา
ส่วนศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกา และหน่วยงานบริการทางอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติรวมถึงเมเทโอฟรานส์ จะตรวจสอบพายุในระหว่างฤดูกาล
ฤดูกาลนี้เริ่มต้นเมื่อมีพายุดีเปรสชันเขตร้อนเคลื่อนเข้ามาในแอ่งภูมิภาคออสเตรเลีย จากแอ่งแปซิฟิกใต้ และทวีกำลังเป็นพายุไซโคลนราเควล์ในวันที่ 30 มิถุนายน ทำให้มันกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ ลูกแรกที่เกิดขึ้นในระหว่างเดือนกรกฎาคม ตั้งแต่มีการบันทึกมาทั้งนี้เป็นไปตามที่สำนักอุตุนิยมวิทยา ระบุว่ามันเป็นกรณีของพายุหมุนเขตร้อนแรกของเดือนกรกฎาคม นับตั้งแต่ยุคเริ่มแรกของดาวเทียม และในฐานะที่เป็นผลพลอยได้จากการกลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนในวันแรกของการเริ่มต้นฤดูกาล มันจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นฤดูกาลที่เก่าแก่ที่สุดในบันทึกของแอ่งนี้
TCWC จาการ์ตา จะกำหนดชื่อของพายุไซโคลนเขตร้อนจากเส้นศูนย์สูตรที่ระยะ 11°ใต้ และระหว่าง 90°ตะวันออก ถึง 145°ตะวันออก เมื่อดีเปรสชันทวีความรุนแรงเป็นไซโคลนเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของ TCWC จาการ์ตา ศูนย์ก็จะเป็นผู้กำหนดชื่อของพายุจากรายการ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2495
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2495 ไม่ได้มีการกำหนดขอบเขตอย่างเป็นทางการ โดยจะอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2495 แต่ช่วงเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุด ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ จะอยู่ในช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนธันวาคม ซึ่งเวลาเหล่านี้เป็นเครื่องแสดงถึงช่วงที่พายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดภายใน มหาสมุทรตะวันตกเฉียงเหนือ พายุไต้ฝุ่นมังคุด
พายุไต้ฝุ่นมังคุด หรือที่ในฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุไต้ฝุ่นโอมโปง () เป็นพายุดีเปรสชันลูกที่ 31, พายุโซนร้อนลูกที่ 22 และพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 9 ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561 พายุลูกนี้ขึ้นฝั่งที่จังหวัดคากายันของฟิลิปปินส์ในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2561 ในฐานะซูเปอร์ไต้ฝุ่นที่มีความเร็วลมเทียบเท่าระดับ 5 ตามมาตราแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน จากนั้นได้ส่งผลกระทบอย่างหนักในฮ่องกงและตอนใต้ของจีนแผ่นดินใหญ่ มังคุดเป็นพายุไต้ฝุ่นที่รุนแรงที่สุดที่เคยขึ้นฝั่งฟิลิปปินส์นับตั้งแต่พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2556 และเป็นพายุไต้ฝุ่นที่รุนแรงที่สุดที่เคยพัดถล่มเกาะลูซอนนับตั้งแต่พายุไต้ฝุ่นเมกีใน พ.ศ. 2553 นอกจากนี้ยังเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของโลกใน พ.ศ. 2561 อีกด้วย ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2544
พายุก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ จ่ามีเคลื่อนไปในแนวทิศตะวันตกเฉียงเหนือตลอดช่วงอายุของมัน และสลายตัวลงในวันที่ 13 กรกฎาคม เหนือด้านตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 20 กรกฎาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นระบุว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นในทะเลจีนใต้ ต่อมาวันที่ 21 กรกฎาคม PAGASA ชี้ว่าระบบพายุเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และได้รับชื่อว่า โจซี (Josie) เป็นภาษาตากาล็อกจากหน่วยงานดังกล่าว เป็นพายุลูกที่ 10 ที่ได้รับชื่อภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ในฤดูกาลนี้ พายุดีเปรสชันเขตร้อนโจซีเคลื่อนที่เกือบขึ้นฝั่งที่เมืองซาอุด จังหวัดฮีลากังอีโลโคส ประเทศฟิลิปปินส์ โดยมันเคลื่อนตัวไปทางเหนือ และออกจากพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ไป ในขณะที่พายุกำลังเคลื่อนที่ไปทางประเทศจีน พายุดีเปรสชันเขตร้อน 13W เกือบกลายเป็นพายุโซนร้อนที่ได้รับชื่อ แต่พายุดีเปรสชันเขตร้อนนั้นกลับไปไม่ถึงพายุโซนร้อน และถูกทำลายด้วยลมเฉือนที่สูงใกล้กับประเทศจีน โดยส่วนเศษที่หลงเหลือของ 13W นั้นมุ่งหน้าเข้าไปในแผ่นดินของประเทศจีน ก่อนที่จะสลายตัวไปอย่างสมบูรณ์ ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2543
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2543 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2543 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นจะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม ดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าจับตาโดยศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่นของสหรัฐอเมริกาได้กำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ข้างหน้า โดยเฉลี่ยแล้ว มีพายุก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้เฉลี่ย 27 ลูกต่อปี ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2561
วันที่ 15 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรงได้ทวีกำลังขึ้นเป็นพายุดีเปรสชัน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมะนิลา ฟิลิปปินส์[51] ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมให้รหัสเรียกขานว่า 11W ในขณะที่ PAGASA ให้ชื่อว่า เฮนรี (Henry) โดยระบบมีทิศทางเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกอย่างรวดเร็ว วันที่ 17 กรกฎาคม ในที่สุดพายุดีเปรสชันได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อจากกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นว่า เซินติญ (Son-Tinh) โดยตัวพายุมีโครงสร้างการหมุนเวียนที่ดีขึ้น[52] ถึงแม้ว่าหลังจากนั้น เซินติญจะอ่อนกำลังลงเล็กน้อยเมื่อเคลื่อนผ่านใกล้เกาะไหหนาน และประสบกับปัญหาลมเฉือนกำลังปานกลาง[53] วันที่ 18 กรกฎาคม อย่างไรก็ตาม เซินเติญทวีกำลังแรงขึ้นเล็กน้อยเหนืออ่าวตังเกี๋ย เนื่องจากอุณหภูมิน้ำทะเลที่อบอุ่น ก่อนที่มันจะพัดขึ้นฝั่งภาคเหนือของเวียดนาม[54] วันที่ 19 กรกฎาคม ทั้งสองหน่วยงานต่างออกการเตือนภัยเป็นฉบับสุดท้ายกับพายุเซินติญ เนื่องจากระบบพายุได้อ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ และฝังตัวเข้ากับมรสุม[55] ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2554
วันที่ 28 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นทางทิศตะวันตกของเกาะกวมประมาณ 85 ไมล์ทะเล (157 กิโลเมตร; 98 ไมล์) ถัดมาไม่กี่วันหย่อมความกดอากาศต่ำเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ต่อมาในวันที่ 31 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ปรับระดับความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนขณะที่มันอยู่ทางตะวันตกของฟิลิปปินส์ 