อัลเทอร์เนทีฟ ร็อก คืออะไร ?
ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ออลเทอร์นาทิฟร็อก (English: alternative rock ในบางครั้งอาจเรียกว่า ดนตรีออลเทอร์นาทิฟ (alternative music), ออลต์-ร็อก (alt-rock) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ออลเทอร์นาทิฟ) เป็นแนวเพลงร็อกที่เกิดขึ้นจากเพลงใต้ดินอิสระในคริสต์ทศวรรษ 1980 และเริ่มได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางในคริสต์ทศวรรษ 1990 ทั้งนี้ คำว่า "ออลเทอร์นาทิฟ" นั้นหมายถึง ความแตกต่างด้านแนวเพลงจากดนตรีร็อกกระแสหลัก ความหมายของคำนี้แต่เดิมกว้างกว่านี้ คือหมายถึงยุคของนักดนตรี ไปจนถึงแนวเพลงหรืออาจเป็นแค่ทำงานอิสระ กลุ่มคนที่ทำงานแบบดีไอวายในแนวพังก์ร็อก ซึ่งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 นี้เองได้ปูพื้นฐานให้กับดนตรีออลเทอร์นาทิฟ[5] ในช่วงเวลานี้เอง "ออลเทอร์นาทิฟ" ล้วนอธิบายว่าหมายถึงดนตรีจากศิลปินร็อกใต้ดินที่ได้เป็นที่รู้จักในกระแสหลัก หรือดนตรีประเภทไหนก็ตาม ไม่ว่าจะใช่ร็อกหรือไม่ ที่สืบทอดมาจากดนตรีพังก์ร็อก (ตัวอย่างเช่น พังก์ นิวเวฟ และโพสต์พังก์)
พังก์ร็อก
วงอย่าง ซันนี่เดย์เรียลเอ็สเตต (Sunny Day Real Estate) และ เท็กซัสอีสเดอะรีซัน (Texas Is the Reason) ได้แสดงเพลงอินดี้ร็อกในรูปแบบของอีโม ที่มีรูปแบบเพลงที่เป็นเมโลดี้มากขึ้น และลดความยุ่งเหยิงลงกว่าอีโมก่อนหน้านี้ วงแอนทอยช์แอร์โรว์ (Antioch Arrow) เล่นเพลงอีโมที่รุนแรงขึ้น ที่ต่อมารู้จักกันในชื่อ "สครีโม่" แฟนเพลงอันเดอร์กราวด์หลายคนอ้างว่าวงอีโมในปัจจุบันแทบไม่มีคุณสมบัติของพังก์เลย[92] เอ็มทีวีไทยแลนด์
รายการที่เสนอแนวดนตรีแต่ละประเภทต่าง ๆ เช่น เอ็มทีวีออนเดอะร็อก เป็นรายการเพลงร็อกตั้งแต่แนวฮาร์ดคอร์ เฮฟวี่เมทัล จัดรายการโดยวีเจเจน เอ็มทีวีเดอะครีม รายการเพลงร็อกทันสมัย เพลงร็อกฝั่งอังกฤษ อัลเทอร์เนทีฟ[14] เอ็มทีวีเอเชียดีไลต์ รายการเพลงเอเชีย เปิดเพลงหลาย ๆ ประเทศในเอเชีย ตั้งแต่ เกาหลี ไต้หวัน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ จีน เป็นต้น จัดรายการโดยวีเจนิกกี้ ดาฮิป รายการเพลงแนวฮิปฮอป อาร์แอนด์บี ไม่มีวีเจ[15] เอ็มทีวีสปินน์ รายการเพลงแด๊นซ์ เต้นรำ ทันสมัยที่เปิดในคลับ และ เอ็มทีวีชิลล์เอาต์ เปิดเพลงแนวชิลล์เอาท์ ผ่อนคลาย แมนิกสตรีตพรีชเชอส์
ในยุคแรก ดนตรีของ The Manics ถูกจัดไว้ในพวกพังค์-ร็อก ซึ่งการเปลี่ยนแปลงซาวน์ดนตรีต่อมาพวกเขาถูกจัดไว้ในกลุ่มอัลเทอร์เนทีฟ ร็อก และมีแฟนเพลงเหนียวแน่นไม่เฉพาะในอังกฤษ แต่ยังข้ามมาถึงญี่ปุ่น อเมริกา ไม่เว้นแต่ในบ้านเราที่ทำให้เกิดกระแสดนตรีอัลเทอร์เนทีฟขึ้นมา มือกีตาร์และนักแต่งเพลงคนสำคัญของวง Richey James Edwards หายตัวไปอย่างลึกลับในปี 1995 และไม่มีใครพบเขาเลยนับตั้งแต่บัดนั้น การาจร็อก
การาจร็อก () คือเพลงร็อกแอนด์โรลแบบดิบที่ได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ในปี 1963-1967 ในช่วงทศวรรษที่ 60 ไม่ได้เป็นแนวถูกเรียกชื่อว่าการาจร็อกและไม่มีชื่อเฉพาะ จนช่วงต้นยุคทศวรรษที่ 70 นักวิจารณ์บางคนได้ทำการจัดประเภทย้อนหลังของแนวเพลงพวกนี้ให้อยู่ในหมวดของพังค์ร็อก อย่างไรก็ดีการแยกแยะนี้เพื่อเป็นการแยกการาจร็อก (หรือ พังค์ยุค 60) เพื่อกันความสับสนกับ พังค์ร็อกปลายทศวรรษที่ 70 อย่างเช่น วงเซ็กซ์ พิสทอลส์และเดอะ แคลช เป็นต้น คริสเตียนร็อก
คริสเตียนร็อก () คือเพลงร็อกประเภทหนึ่งที่เล่นโดยสมาชิกที่นับถือคริสเตียน ที่มักจะเน้นเนื้อเพลง สาระสำคัญในเรื่องความเชื่อในคริสต์ศาสนา วงคริสเตียนร็อกส่วนใหญ่มักเกี่ยวข้อกับเพลงแนวคอนเทมโพแรรีคริสเตียน (CCM) ดนตรีคริสเตียนร็อกได้รับความนิยมอย่างมากในสหรัฐอเมริกา ในขณะที่วงคริสเตียนบางวงก็โด่งดังไปทั่วโลก ออลเทอร์นาทิฟฮิปฮอป
นอกจากนั้นแล้ว ศิลปินในแนวออลเทอร์นาทิฟแร็ปส่วนใหญ่มีแนวโน้มจะมีแฟนในกลุ่มของออลเทอร์นาทิฟร็อกด้วย ซึ่งอาจมากกว่ากลุ่มคนฟังฮิปฮอปหรือป็อป อีโม
อีโม () คือแนวดนตรีร็อกประเภทหนึ่งที่อธิบายถึงแนวเพลงหลายประเภทรวมกันที่มีการถกเถียงที่มาว่ามีที่มาจากแนวดนตรีแนวไหน ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 80 คำว่าอีโมเคยถูกอธิบายเป็นหนึ่งในแนวย่อยของฮาร์ดคอร์พังก์ ที่มีต้นกำเนิดในวอชิงตัน ดี.ซี. ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 80 คำว่าอีโมมีที่มาจากข้อเท็จจริงที่สมาชิกในวงบางครั้งจะใส่อารมณ์ (emotional) ในการแสดงบวกกับแต่ละวงมักจะมีแฟนคลับหรือสาวกที่มีชื่อเรียกอย่าเป็นทางการ เช่น blessthefall (ยุคแรก) black veil brides จะมี BVB Army เป็นต้น สังเกตได้จากวงอีโมในยุคแรก ๆ อย่างไรตส์ออฟสปริง, เอ็มเบรซ และวันลาสต์วิช ไฮ-ร็อก
ไฮ-ร็อก เป็นที่รู้จักกันในปี พ.ศ. 2533 จากการออกอัลบั้มชุดแรกในชื่อชุด "คนพันธุ์ร็อก" ซึ่งนับได้ว่าเป็นการพลิกโฉมหน้าวงการดนตรีในเมืองไทย เนื่องจากในช่วงเวลานั้นกระแสดนตรีหลักมักจะเป็นแนวป็อปร็อก หรือเพลงป็อบวัยรุ่นใส ๆ ด้วยแนวดนตรีที่หนักแน่นในแบบเฮฟวี่เมทัล พร้อมด้วยการแต่งกายที่แรง สีสันจัดจ้านไม่เหมือนใคร โดยได้รับอิทธิพลมาจากวงซินเดอเรลล่า ของสหรัฐอเมริกา และเลาด์เนสส์ ของญี่ปุ่น บริตป็อป
บริตป็อปนำวงออลเทอร์นาทิฟร็อกของอังกฤษเข้าสู่กระแสะหลัก ก่อให้เกิดแกนนำการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมในอังกฤษ เรียกว่า คูลบริทานเนีย (Cool Britannia) พังก์ร็อก
พังก์ร็อกกลายเป็นกระแสนิยมหลักในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 1970 แต่ความโด่งดังในที่อื่นมีในจำกัด จนกระทั่งทศวรรษที่ 80 พังก์ร็อกได้เป็นที่รู้จักในกลุ่มเล็ก ๆ ทั่วทุกมุมโลก ส่วนมากจะถูกปฏิเสธจากดนตรีกระแสหลัก ในช่วงปลายยุคทศวรรษที่ 1970 ดนตรีพังก์ร็อกได้แตกแยกแขนง ไปหลากหลายทิศทาง เช่นเพลงแนว นิวเวฟ, โพสต์พังก์ โดยหลายวงได้ทำการทดลองแนวดนตรีไปในทิศทางอื่น เช่นแนวฮาร์ดคอร์พังก์ และ ออย! และ อะนาร์โค-พังก์ เป็นต้น นิวเวฟ
ในฐานะที่เป็นแนวเพลงที่ได้รวมเอามากจากเสียงของพังก์ร็อกที่เป็นต้นฉบับ และอุปนิสัยของชนกลุ่มน้อย เช่นเน้นเพลงในเวลาสั้นและเราะรานแต่มันเป็นลักษณะซับซ้อนมากขึ้นในเพลงและเนื้อเพลงทั้ง ลักษณะทั่วไปของดนตรีนิวเวฟ นอกเหนือจากอิทธิพลของพังก์รวมถึงการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง และการผลิตแบบอิเล็กทรอนิกส์ รวมถึงการจัดแต่งทรงผมและศิลปะหลากหลายขึ้น ในฐานะที่คำว่านิวเวฟมักจะใช้เพื่ออธิบายเพลงซึ่งเป็นที่เล่นโวหารและพิสดาร ลวงและปรากฏที่หัวใจ ผสมผสานในการติดท่อนแบบไพเราะชัดเจน ในลักษณะรูปแบบของแนวเพลงนี้แตกต่างกันอย่างมากตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 ที่ช่วงเพลงร็อกกำลังฟื้นฟูในคริสต์ทศวรรษ 1960 รวมทั้งสกาและเร็กเก ไปยังถึงแนวเพลงซินธ์ป็อปซึ่งเน้นในเชิงเพลงแดนซ์ ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ในต่อจากครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1990 กรันจ์ถูกแทนที่ด้วยโพสต์กรันจ์ วงโพสต์กรนจ์หลายวงขาดรากฐานความเป็นเพลงใต้ดินของกรันจ์และได้รับอิทธิพลอย่างมากจากที่กรันจ์ยุคเปลี่ยน กล่าวคือ "เป็นรูปแบบหนึ่งของความนิยมอย่างรนแรงที่มองเข้าไปข้างใน, ดนตรีฮาร์ดร็อกที่มุ่งมั่นจริงจัง" วงโพสต์กรันจ์หลายวงเลียนแบบซาวด์และสไตล์ของกรันจ์ "แต่ไม่จำเป็นต้องทำตัวประหลาดเหมือนอย่างศิลปินต้นฉบับ"[79] โพสต์กรันจ์เป็นแนวเพลงที่ประสบความสำเร็จยิ่งกว่า โดยลดเสียงบิดกีตาร์ของกรันจ์ให้ดีขึ้น พร้อมเพื่อออกอากาศทางวิทยุ[79] เดิมทีโพสต์กรันจ์เป็นการแบ่งประเภทอย่างเหยียบหยาม กับวงเกือบแทบทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อกรันจ์อยู่ในกระแสหลักและลอกเลียนแบบซาวด์ของกรันจ์ การแบ่งประเภทนี้บ่งถึงวงที่ใช้ว่าโพสต์กรันจ์ว่า เป็นดนตรีดัดแปลง หรือตอบโต้อย่างถากถางกับการเคลื่อนไหวร็อกทีเป็นของแท้[80] บุช, แคนเดิลบอกซ์ และคอลเลกทีฟโซลถูกเย้ยว่าเป็น โพสต์กรันจ์ ทิม เกรียร์สันจาก อะเบาต์.คอม เขียนว่า "แทนที่จะเป็นการเคลื่อนไหวทางดนตรีโดยความชอบของตน พวกเขาเป็นอย่างที่คิด ได้รับการตอบรับอย่างถากถางต่อการเปลี่ยนสไตล์เป็นดนตรีร็อกของเก๊"[80] โพสต์กรันจ์ได้แปลเปลี่ยนไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 อาทิวงอย่าง ฟูไฟเตอส์, ครีด และ นิกเคลแบ็ก ได้เกิดขึ้นมา[80] พังก์ร็อก
อะนาร์โค-พังก์ในยุคเริ่มนั้นเป็นการแสดงตัวตนและได้แสดงศิลปะอย่างชัดเจนนอกจากนี้ยังมีการสนับสนุนสโลแกน "DIY not EMI" (DIY = Do It Yourself) อันเป็นเหมือนการปฏิเสธค่ายใหญ่ และแสดงออกทางจุดยืนในการต่อต้านระบบทุนไปในตัว โดยอาศัยเครือข่ายและระบบความสัมพันธ์เป็นหลักในการเผยแพร่งาน อะนาร์โค-พังก์ได้แพร่ขยายไปยังแนวพังก์ย่อยแนวอื่น อย่าง พอยสัน เกิร์ลส,คอนฟลิกต์ พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นแนวฮาร์ดคอร์พังก์[78] พังก์ร็อก
อะนาร์โค-พังก์ได้พัฒนาไปพร้อมกับ Oi! และกระแสอเมริกันฮาร์ดคอร์ ด้วยรูปแบบดนตรีพังก์ดั้งเดิม ตรงไปตรงมามาก (การใช้คอร์ดน้อย เมโลดี้เรียบ ๆ ในแบบพังก์) และการร้องแบบตะโกนโวยวาย เช่นวงอย่าง คราส (Crass), ซับฮิวเมนส์ (Subhumans), ฟลักซ์ออฟพิงก์อินเดียนส์ (Flux of Pink Indians), คอนฟลิกต์ (Conflict), พอยสันเกิร์ลส์ (Poison Girls) และ อะพอสเติลส์ (The Apostles) พยายามที่จะเปลี่ยนพังก์ร็อกที่ใส่แนวคิดทางด้านอนาธิปไตยเข้าไป[79] โซนิกยูท
ในยุคแรก โซนิกยูท ได้ทำผลงานศิลปะและดนตรีแบบโนเวฟ ในแบบนิวยอร์กซิตี ยังเป็นส่วนหนึ่งของคลื่นแรกของกลุ่มดนตรีนอยส์ร็อกอเมริกัน วงได้ทำให้ความหมายของฮาร์ดคอร์พังก์ให้เกิดขึ้นมากับเพลงใต้ดินอเมริกัน ที่ในช่วงนั้นสนใจกับ ดนตรีในลักษณะ DIY มากกว่าดนตรีเฉพาะอย่างนี้ ผลก็คือโซนิกยูท ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้นำในกระแสเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกที่เจริญเติบโตขึ้นมา วงประสบความสำเร็จและได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีตลอดทั้ง 3 ทศวรรษ จนก้าวสู่สหัสวรรษใหม่ รวมถึงยังได้เซ็นสัญญากับค่ายใหญ่อย่าง ดีจีซี ใน ค.ศ. 1990 และยังเป็นวงนำในเทศกาลลอลลาพาลูซา ปี 1995 อิเล็กทรอนิกส์ร็อก
ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 นักดนตรีร็อกเริ่มใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เช่น เทเรมิน (Theremin) และเมโลตรอน (Mellotron) เพื่อเสริมและการกำหนดเสียงของพวกเขา โดยในตอนท้ายของยุคมูกซินธิไซเซอร์ ที่ได้รับสถานที่ชั้นนำในเสียงที่เกิดขึ้นใหม่จากวงโพรเกรสซีฟร็อกที่เป็นความโดดเด่นของดนตรีร็อกในต้นปี 1970 หลังจากการมาถึงของยุคพังก์ร็อกในรูปแบบพื้นฐานของซินธ์ร็อกที่ได้ปรากฏออกมามากขึ้นโดยใช้เทคโนโลยีดิจิตอลใหม่แทนเครื่องดนตรีอื่น ในช่วงปี 1980 มีในเชิงพาณิชย์มากขึ้นในการมุ่งเน้นในดนตรีซินธ์ป็อปที่เป็นความโดดเด่นของอิเล็กทรอนิกส์ร็อก ในทศวรรษที่ 1990 บิ๊กบีต และอินดัสเทรียลร็อก อยู่ในกลุ่มที่สำคัญที่สุดแนวโน้มใหม่และในสหัสวรรษใหม่ในการแพร่กระจายของซอฟต์แวร์บันทึกเสียงนำไปสู่การพัฒนาแนวเพลงที่แตกต่างกันใหม่รวมทั้ง อินดี้อิเล็กทรอนิกส์ อิเล็กทรอแคลช แดนซ์พังก์ และ นิวเรฟ เอบีนอร์มัล
เอบีนอร์มัลถือกำเนิดขึ้นด้วยเริ่มจาก โอ่ง-วิสารท กุลศิริ (กีตาร์) เก่ง-นที แสนทวี (เบส) และ หนีด-สิทธิพันธุ์ บุญจันทร์ (กลอง) เคยเล่นดนตรีด้วยกัน และออกอัลบั้มในวง Rampage อัลบั้มเดียว โดยมีแนวร็อค ภายใต้สังกัด แกรมมี่ ปี 2543 จากนั้นนักร้องนำซึ่งเป็นพี่ชายของ ธัญญาเรศ เองตระกูล คือ แดนนี่ รามณรงค์ ไปเรียนต่อต่างประเทศในปี 2544 และได้กวาง ศิริศิลป์ โชติวิจิตร มาเป็นนักร้องนำแทนที่และฟอร์มวงใหม่โดยเปลี่ยนชื่อเป็น "เอบีนอร์มัล" แคลช
แคลชเป็นศิลปินอีกกลุ่มหนึ่งที่มีหลากหลายแนวเพลง เริ่มแรกนั้นดนตรีของแคลชจะเป็นแนวร็อกแบบญี่ปุ่นหรือเจ-ร็อก ต่อมามีการปรับเปลี่ยนแนวดนตรีโดยมีท่วงทำนองหนักหน่วงยิ่งขึ้นเป็นแนวออลเทอร์นาทิฟร็อก ฮาร์ดร็อก และ นูเมทัล ซึ่งพบได้ในบทเพลง "รักจริงรักปลอม" "ใส่ร้ายป้ายสี" "สวรรค์ไม่มีตา" หรือ "อีโมชัน" เป็นต้น นอกกจากดนตรีแนวร็อกแล้ว แคลชยังมีเพลงแนวอะคูสติกส์ซึ่งมีทั้งการเรียบเรียงทำนองในแบบอะคูสติกส์อย่างเพลง "ละครรักแท้" "ขอเจ็บแทน" "เธอคือนางฟ้าในใจ" "นางฟ้าคนเดิม" หรือการเรียบเรียงทำนองใหม่จากเพลงแนวร็อก เช่น "ขอเช็ดน้ำตา" "หนาว" "รับได้ทุกอย่าง" "ซบที่อกฉัน" เป็นต้น นอกจากนี้บางเพลงยังมีการสอดแทรกท่อนแร็ป เช่น เพลง "ผมไม่ได้บ้า" "โรคประจำตัว" "มันนี่เอนต์ฟลาย" เป็นต้น หรือแนวอาร์แอนด์บี ในเพลง "เชื่อในฉัน" "ปฏิเสธรัก" และอีกเพลงที่เห็นได้ชัดคือเพลง "ละครรักแท้" โดยต้นฉบับเป็นเพลงแนวอะคูสติกส์ซึ่งถูกนำมาเรียบเรียงใหม่เป็นแนวอาร์แอนด์บี ในอัลบั้ม แฟน มีการสอดแทรกดนตรีแนวออเคสตร้าเข้าผสมผสานอีกด้วย เช่นในเพลง "เกินคำว่ารัก" หรือการนำเพลงเก่ามาเรียบเรียงใหม่เป็นแนวออเคสตร้า อาทิ "เธอคือนางฟ้าในใจ" "หนาว" "ไฟรัก" เป็นต้น ในอัลบั้มชุด ร็อกออฟเอจเจส แคลชได้เดินทางไปสร้างอัลบั้ม ณ ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งมีแดเนียล เลฟเฟลอร์ โปรดิวเซอร์ชาวออสเตรเลียช่วยควบคุมดูแลเพลงให้ทำให้มีความเข้มข้นและเป็นสากลมากขึ้น[27] ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ในช่วงกลางทศวรรษ อัลบัม เซนอาร์เคต ของฮุสเกอร์ดุมีอิทธิพลด้านดนตรีต่อวงฮาร์ดคอร์ดโดยมีการพูดเรื่องส่วนตัว นอกจากนั้นกระแสเพลงฮาร์ดคอร์ในวอชิงตันดีซี ที่เรียกเพลงเหล่านี้ว่า "อีโมคอร์" หรือ "อีโม" เกิดขึ้นมา และได้รับการพูดถึงเรื่องเนื้อเพลงที่เข้าถึงอารมณ์ส่วนตัวเป็นสาระสำคัญอย่างมาก (นักร้องบางคนร้องไห้) และยังเพิ่มเติมบทกวีแบบการเชื่อมโยงเสรี (free association) และโทนเพลงแบบสารภาพผิด วงไรตส์ออฟสปริงได้รับคำจำกัดความว่าเป็นวงอีโมวงแรก เอียน แม็กเคย์อดีตสมาชิกวงไมเนอร์ทรีต ผู้ก่อตั้งค่ายดิสคอร์ดเรเคิดส์ ถือเป็นศูนย์กลางเพลงอีโมของเมือง[43] พังก์ร็อก
ทางฝั่งตะวันออกวงนิวยอร์กดอลส์ (New York Dolls) ได้ถือกำเนิดแฟชั่นร็อกแอนด์โรลแบบดุร้าย ที่ต่อมารู้จักกันในนามของ แกลมพังก์ (glam punk) [23] ในรัฐโอไฮโอวงร็อกอันเดอร์กราวนด์ได้ปรากฏออกมา นำโดย ดีโว (Devo) จากเมื่องแอเครินและเคนต์ เดอะอิเล็กทริกอีลส์ (The Electric Eels), มิเรอส์ (Mirrors) และ ร็อกเก็ตฟอร์มเดอะทูมส์ (Rocket from the Tombs) จากเมื่องคลีฟแลนด์ โพสต์ร็อก
โพสต์ร็อก () เป็นแนวเพลงของเอ็กซ์เพอร์ริเมนทัลร็อก ซึ่งมีลักษณะในการใช้เครื่องดนตรีร็อกเป็นหลักในการสร้างสีสันของเสียงและเนื้อเสียงมากกว่าที่เน้นเล่นกีตาร์คอร์ดและริฟฟ์ วงโพสต์ร็อกมักจะใช้เครื่องดนตรีร็อกร่วมกับอิเล็กทรอนิกส์ และมักจะทำเพลงบรรเลง แม้ว่ารากฐานจะมาจากยุคเพลงอินดี้หรือใต้ดินในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 และต้นทศวรรษ ที่ 1990 โพสต์ร็อกมีลักษณะคล้ายกับอินดี้ร็อกร่วมสมัย ซึ่งได้ห่างจากดนตรีร็อกทั่วไป องค์ประกอบที่ยืมมาจากแนวดนตรีอื่น เช่น ดนตรีแอมเบียนต์ เคราต์ร็อก ไอดีเอ็ม แจ๊ส มัลลิสม์คลาสสิกและดั๊บเร็กเก อันทิล จูน
อันทิล จูน () เป็นวงดนตรีแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อก จากฮอลลีวูด แคลิฟอร์เนีย ชื่อของวงได้มาจาก การกำหนดเส้นตายให้กับตัวเอง ในการหาสังกัดค่ายเพลง ภายในเดือนมิถุนายน หรือไม่ก็ยุบวงไปเลย ประกอบด้วยสมาชิก Josh Ballard, Dan Ballard และ Daniel Dempsey อเนกประสงค์
อเนกประสงค์ คือวงดนตรีแนวร็อคที่เกิดขึ้นจากการรวมตัว ของนักดนตรีอาชีพที่เล่นตามผับ ในจังหวัดพิษณุโลก จากการนำทีม ของ "บอล" (นักร้องนำ) ที่สานต่อความฝันที่เคยได้ตังใจไว้ เมื่อ 8 ปี ก่อนหน้านี้ อเนกประสงค์ ก่อตั้งเมื่อปี 2549 เริ่มเล่นที่ แรก คือ "ร้านสนุกนึก" ผับชื่อดัง ในจังหวัดพิษณุโลก ผู้ก่อตั้งรุ่นแรก จะมีบอล(ร้องนำ) และ อุ้ม (กีต้าร์) กับ วิว (เบส) ที่เป็นเสาหลักของ อเนกประสงค์ ต่อมา ก็มีการเปลี่ยนแปลง มาตลอดในการเล่น ดนตรีอาชีพ กลางคืน จน มาถึง 1 ธันวาคม 2555 กับการเปลี่ยนแปลงวง ในเซท ปัจจุบัน นำทีม โดย บอล(ร้องนำ) , ดุ๊ก (เบส) , กั้ง(กีต้าร์) และ จิ๊ฟ (กลอง) ได้รวมตัวกันทำเพลง ขึ้น เพลงแรก ชื่อว่า "โลกกลม" ซึ่งแต่งโดย อุ้ม มือกีต้า คนก่อตั้งวงในยุคแรก ทำให้ เราทั้ง 4 คน ได้เป็นจุดเริ่มต้นของการทำเพลง จากนั้น ก็ได้ทำเพลงต่อ โดยการที่ ทุกคนช่วยกันคิดที่จะทำเพลงในทางที่ตัวเองชอบ จึงได้เพลง "อดีต" มาอีก 1 เพลง ความพยายามที่จะมีสังกัด บอลจึงติดต่อ ทุกช่องทางในการส่งเพลง แต่แล้ววันนึง บอล ได้เห็น คลิป ใน Youtube เพลง "ไม่บอกเธอ" และรู้สึกว่าอยากได้งานแบบนี้ จึงติดต่อ Crispysound ผ่าน ช่องทางนี้ และก็มีการโทรติดต่อกลับมา โดยมี พี่จิ๊บหรือ Audiojiffy (producer) และได้นัดวัน กัน มาพูดคุยและ ร่วมกับสังกัด Crispysound อย่างเป็นทางการ หลังจากนั้น พวกเราก็ได้ ทำเพลง "อดีต" กันใหม่ ทั้งหมด โดยการดูแล ของ พี่จิ๊บหรือ Audiojiffy (producer) จนเสร็จสิ้น และได้เพลง "อดีต" เป็น Single แรก ที่ได้ ออกกับ Crispysound พังก์ร็อก
ในช่วงที่วงเซ็กซ์ พิสทอลส์ได้เข้าสู่กระแสนิยมหลักทั่วโลก เพลงร็อกในประเทศไทยนิยมเพลงแนวโปรเกรสซิฟ เพลงแบบบุปผาชน หรือเพลงฮาร์ดร็อกอย่าง แบล็ค แซบบาธ, เล็ด แซพพลิน พังก์ร็อก
จอห์น โฮล์มสตรอม บรรณาธิการนิตยสาร พังก์ แฟนไซน์ให้ความเห็นกับการเกิดของพังก์ร็อกว่า "พังก์ร็อกเกิดขึ้นเพราะดนตรีร็อกในช่วงนั้นดูน่าเบื่อ อย่าง บิลลี โจเอล, ไซมอน แอนด์ การ์ฟังเกล ที่ถูกเรียกว่าร็อกแอนด์โรล โดยร็อกแอนด์โรลมีความหมายกับหลาย ๆ คนว่า ดนตรีขบถและป่าเถื่อน"[4] ดนตรีพังก์นั้นถือกำเนิดมาจากความคิดของคนหนุ่มชนชั้นกลางจนถึงชนชั้นกรรมาชีพโดยมีความปรารถนาที่จะหลีกหนีสังคมที่ไม่เคยเห็นอกเห็นใจหรือช่วยเหลือเกื้อหนุนต่อพวกเขาเลยและคิดว่าสิ่งที่พวกเขาคิดพูดและแสดงออกนั้น ไร้สาระโดยสิ้นเชิง[5] ออลเทอร์นาทิฟฮิปฮอป
ออลเทอร์นาทิฟฮิปฮอป () หรือ ออลเทอร์นาทิฟแร็ป เป็นแนวเพลงที่อธิบายความกว้างขวางออกไปของแนวเพลงฮิปฮอป โดยออลมิวสิก อธิบายไว้ว่า ออลเทอร์นาทิฟแร็ปหมายถึงกลุ่มฮิปฮอปที่ปฏิเสธเพลงแบบเดิม ๆ ที่มีอยู่ของแร็ปอย่างแก๊งสตา, เบส, ฮาร์คอร์ และปาร์ตี้แร็ป พวกเขาละลายแนวเพลง โดยใส่ฟังก์ ป็อป/ร็อก หรือแจ๊ซ โซล และเร้กเก้เข้าไป แจ๊สฟิวชัน
แจ๊สฟิวชัน () ในบางครั้งอาจเรียกว่า ฟิวชัน (fusion) หรือ แจ๊สร็อก (jazz-rock) เป็นแนวดนตรีประสานที่พัฒนามาจากการผสมของดนตรีฟังก์และอาร์แอนด์บี จังหวะและการพัฒนามาและเอฟเฟกอิเล็กทรอนิกส์ของเพลงร็อก มีเครื่องหมายประจำจังหวะที่ซับซ้อน ที่ไม่ได้เอามาจากดนตรีตะวันตก เครื่องดนตรีทั่วไปมีส่วนประกอบเข้าใกล้ดนตรีแจ๊สไปยังการแสดงของกลุ่มยืดยาว โดยมักจะใช้เครื่องเป่าลมและทองเหลืองและการแสดงในระดับสูงของเทคนิคในการใช้เครื่องดนตรี คำว่า "แจ๊สร็อก" มักถูกใช้เป็นคำพ้องกับ "แจ๊สฟิวชัน" เช่นเดียวกับดนตรีที่เล่นในปลายทศวรรษที่ 1960 และ 1970 ยุคที่วงร็อกได้เพิ่มองค์ประกอบของดนตรีแจ๊ส ซาวด์การ์เดน
ซาวด์การ์เดนถือเป็นวงสำคัญวงหนึ่งที่สร้างสรรค์เพลงแนวกรันจ์ แนวเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอย่างหนึ่งที่พัฒนาขึ้นในซีแอตเทิล วงอยู่สังกัดซับป็อป ซาวด์การ์เดนถือเป็นวงกรันจ์วงแรกที่ได้เซ็นสัญยากับค่ายใหญ่ ถึงแม้ว่าวงจะไม่ประสบความสำเร็จด้านการตลาด จนกระทั่งวงเนอร์วานาและเพิร์ลแจม สร้างกระแสแนวกรันจ์ให้เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990  พังก์ร็อก
ลักษณะดนตรีแบบ พังก์ร็อกมีลักษณะท่วงทำนองที่รุนแรง หยาบกระด้าง ด้วยความขาดทักษะของการเล่นดนตรี ส่วนการร้องก็จะเป็น "ตะโกน"หรือ "บ่น" และแฝงนัยยะของ "การต่อต้าน" และการยกย่อง "ความเป็นเลิศ"[1] เครื่องดนตรีจะประกอบด้วย กีตาร์ไฟฟ้า 1 หรือ 2 ตัว ,เบสไฟฟ้าและชุดกลอง มักมีการเล่นแบบ 2 คอร์ด เพลงพังก์มักมีความยาวระหว่าง 2 ถึง 2 นาทีครึ่ง มีบางเพลงมีความยาวน้อยกว่า 1 นาทีก็มี เพลงพังก์ในช่วงแรกรับอิทธิพลจากร็อกแอนด์โรลคือมีท่อนประสานเสียง ออลเทอร์นาทิฟร็อก
การนิยามดนตรีออลเทอร์นาทิฟมักเป็นเรื่องยากลำบากเหตุเพราะ มีการประยุกต์ใช้คำที่ขัดแย้งกัน 2 อย่าง ออลเทอร์นาทิฟสามารถอธิบายถึงดนตรีที่ท้าทายดนตรีมีเป็นอยู่ และ "นอกคอกอย่างรุนแรง, ต่อต้านการค้า และต่อต้านกระแสหลัก" แต่คำนี้ก็ยังใช้ในอุตสาหกรรมดนตรีเพื่อแสดงถึง "ทางเลือกของผู้บริโภคจากร้านแผ่นเสียง, วิทยุ, เคเบิลทีวี และอินเทอร์เน็ต"[17] อย่างไรก็ดี ดนตรีออลเทอร์นาทิฟก็เหมือนจะขัดแย้งในตัวเอง เพราะได้กลายมาธุรกิจและสามารถทำเงินได้แบบเพลงร็อกกระแสนิยม โดยค่ายเพลงใช้คำว่า "ออลเทอร์นาทิฟ" เป็นดนตรีการตลาดให้เข้าถึงกลุ่มผู้ฟังในกลุ่มที่เพลงร็อกกระแสนิยมไม่สามารถเข้าถึงได้[18] การนิยามความหมายที่กว้างขึ้นของแนวเพลงนี้ เดฟ ทอมป์สันได้พูดถึงในหนังสือของเขา ออลเทอร์นาทิฟร็อก ว่าการเกิดวงเซ็กซ์พิสทอลส์ หรืออย่างการออกจำหน่ายอัลบัม ฮอร์ซิส ของแพตตี สมิท และ เมทัลแมชชีนมิวสิก ของลู รีด เป็น 3 ปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดออลเทอร์นาทิฟร็อก[19] จนในช่วงที่ผ่านมา (ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000) เมื่ออินดี้ร็อกกลายเป็นคำทั่วไปในสหรัฐที่อธิบายหมายถึง โมเดิร์นป็อป และร็อก คำว่า "อินดี้ร็อก" และ "ออลเทอร์นาทิฟร็อก"จึงสามารถใช้สลับสับเปลี่ยนกันได้[20] ขณะที่มุมมองของ 2 แนวเพลงนี้ที่เหมือนกันคือ อินดี้ร็อกเป็นคำที่ใช้จากวงอังกฤษ แต่ออลเทอร์นาทิฟร็อกมักใช้กับวงอเมริกันมากกว่า[21] ไซเคเดลิกร็อก
ไซเคเดลิกร็อก () เป็นแนวเพลงร็อกชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมไซเคเดลิก หรือพยายามที่จะปรับเปลี่ยนประสบการณ์การเห็นภาพหลอนใหม่ โดยแนวเพลงนี้เกิดขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1960 ท่ามกลางกระแสเพลงการาจร็อก และวงโฟล์กร็อก ในอังกฤษและสหรัฐอเมริกา ไซเคเดลิกร็อกได้เชื่อมการเปลี่ยนแปลงจากแนวบลูส์-ร็อกเป็นฐานหลัก ไปเป็นโพรเกรสซีฟร็อก, อาร์ตร็อก, เอ็กซ์เพอร์ริเมนทอลร็อก และเฮฟวีเมทัล โมเดิร์นด็อก
โมเดิร์นด็อก () นักดนตรีกลุ่มแนวออลเทอร์นาทิฟร็อกของไทยซึ่งเป็นวงดนตรีแรกในค่ายเพลงเบเกอรี่มิวสิค และเป็นหนึ่งในนักดนตรีกลุ่มแรก ๆ ที่จุดประกายดนตรีทางเลือก (ออลเทอร์นาทิฟ) ซึ่งต่อมาแนวเพลงดังกล่าวได้รับความนิยมในประเทศไทย อย่างมากในปี พ.ศ. 2537
โมเดิร์นด็อกเริ่มต้นจากวงดนตรีนิสิตที่ชนะการประกวดจากเวทีโค้กมิวสิกอวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2535 โดยได้อันดับหนึ่ง มีวงดนตรีที่ได้รองอันดับคือ สไมล์บัฟฟาโล่ จากนั้นได้ออกอัลบัมชุดแรก "โมเดิร์นด็อก-เสริมสุขภาพ" ในปี พ.ศ. 2537 สังกัดค่ายเบเกอรี่มิวสิค โดยมีกมล สุโกศล แคลปป์ (สุกี้) เป็นผู้อำนวยการผลิต ด้วยแนวดนตรีแบบฟังก์ โซล มอเดิร์นร็อก และกรันจ์ที่ผสมผสานกันลงตัว มีเพลงดังอย่าง "มานี" "บางสิ่ง" "บุษบา" "หมดเวลา" แต่เพลงที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในอัลบั้มชุดนี้เป็นเพลง "ก่อน" ซึ่งต่อมาเพลงนี้ได้กลายเป็นเพลงประจำวงโมเดิร์นด็อก และอัลบัมดังกล่าวจึงประสบความสำเร็จมาก และได้จุดประกายดนตรีทางเลือกแก่วงการดนตรีเมืองไทยนับแต่นั้น ปฐมพงศ์ สมบัติพิบูลย์
นอกจากนี้แล้วยังมีผลงานการแสดง ในบทสมบทในภาพยนตร์เรื่อง พันธุ์ร็อกหน้าย่น ในบทของ วู้ดดี้ ดิคาริปโอ มือคีย์บอร์ดประจำวง ในปี พ.ศ. 2546 และ Super แหบ-แสบ-สะบัด ในปี พ.ศ. 2551 อีกทั้งปฐมพงศ์ยังเคยเปิดสังกัดเพลง เรียลแอนด์ชัวร์ (ค่ายเพลงในเครือ อาร์เอส) ขึ้นมาในปี พ.ศ. 2546 และในปี พ.ศ. 2549 สังกัดเพลงดังกล่าวก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จมากนัก จึงตัดสินใจยุบ และในปี พ.ศ. 2558 ปฐมพงศ์ได้ค้นหาร็อคเลือดใหม่ "Super Rock Project" เพื่อร่วมงานกับค่ายเพลง เรียลแอนด์ชัวร์ โดยในวันที่ 1 มิถุนายน ปีเดียวกัน จะเป็นการเปิดรับผลงานเพลงจากศิลปินหน้าใหม่ พังก์ร็อก
ดนตรีนิวเวฟได้เข้าสู่แนวดนตรีกระแสหลัก มีพังก์เป็นต้นแบบ มีการรวมแนวเพลงอย่าง ทูโทนสกา เป็นต้น ต่อมากระแสเพลงแนวนิวโรแมนติกได้รับความนิยม เช่นวง ดูแรนดูแรน (Duran Duran) และวงซินธ์ป็อปอย่าง ดีเพเช โมด ดนตรีนิวเวฟกลายเป็นวัฒนธรรมป็อปและการเกิดของสถานีโทรทัศน์ทางดนตรีช่อง เอ็มทีวี ในปี 1981 ที่ได้เล่นเพลงประเภทนิวเวฟอยู่[63] ร็อก
ร็อก () แนวเพลงที่ได้รับความนิยม มีต้นกำเนิดจากดนตรีร็อกแอนด์โรลในสหรัฐอเมริกาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และเริ่มพัฒนาสู่แนวเพลงหลายแขนงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และช่วงหลังจากนั้น โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ดนตรีร็อกมีต้นกำเนิดจากร็อกแอนด์โรลของยุค 1940 และ 1950 มีอิทธิพลมาจากแนวเพลงบลูส์ ริทึมแอนด์บลูส์ และคันทรี ดนตรีร็อกยังนำมาสู่แนวเพลงอื่น ๆ ได้แก่อิเล็กทริกบลูส์ และโฟล์ก และมีอิทธิพลร่วมมาจากดนตรีแจ๊ส ดนตรีคลาสสิก และแหล่งดนตรีอื่น ๆ ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ความสำเร็จที่สร้างความประหลาดใจของเนอร์วานาในอัลบัม เนเวอร์ไมนด์ เป็นการประกาศ "การเปิดรับครั้งใหม่ให้กับออลเทอร์นาทิฟ" ให้กับสถานีวิทยุเพื่อการค้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเปิดประตูให้กับวงออลเทอร์นาทิฟที่หนักกว่านี้[59] การตื่นตัวใน เนเวอร์ไมนด์ ออลเทอร์นาทิฟ "ได้ขัดขืนใจตัวเองเพื่อก้าวสู่เพลงกระแสหลัก" รวมถึงค่ายเพลง ยังสร้างความสับสนของความสำเร็จในแนวเพลงนี้ ที่ยังไม่อยากกระตือรือล้นแย่งชิงเซ็นสัญญากับวงต่าง ๆ[60] เดอะนิวยอร์กไทมส์ เขียนไว้ในปี 1993 ว่า "ออลเทอร์นาทิฟร็อกยังดูไม่เหมือนเป็นทางเลือกอีกต่อไป ค่ายใหญ่ทุกค่ายมีวงที่ขับเคลื่อนโดยกีตาร์อยู่เต็มมือ สวมเสื้อเชิร์ตที่ไร้รูปร่างและยีนส์เก่า ๆ วงที่วางท่าแย่ ๆ กับท่อนริฟฟ์ที่ดีงาม ที่ยังไม่ติดหู และซ่อนความสามารถเบื้องหลังความไม่แยแสอะไร"[61] อย่างไรก็ดี ศิลปินออลเทอร์นาทิฟหลายวงก็ดูปฏิเสธความสำเร็จที่ขัดแย้งกับความหัวรั้น ในหลักการแนวเพลงแบบดีไอวายที่พวกเขาสนับสนุนก่อนที่จะระเบิดมาในกระแสหลัก รวมถึงแนวคิดเรื่องความเป็นศิลปินที่แท้จริงของพวกเขา[62] อิเล็กทรอนิกส์ร็อก
อิเล็กทรอนิกส์ร็อก () ในบางครั้งอาจเรียกว่า อิเล็กโทรร็อก (Electro-rock) ดิจิตอลร็อก (Digital rock) และ ซินธ์ร็อก (Synth-rock) เป็นดนตรีแนวร็อกที่ทำขึ้นด้วยเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ได้ถูกพึ่งพาในการพัฒนาเทคโนโลยี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประดิษฐ์และการปรับแต่งจากเครื่องสังเคราะห์เสียง ในการพัฒนาของมิดิรูปแบบดิจิตอลและเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ อิราวัต บุนนาค
อิราวัต บุนนาค หรือที่เรียกกันในวงการเพลงร็อคว่า "ต้อม คาไลโดสโคป" มือเบสคุณภาพ หัวหน้าวง และเป็นผู้ให้กำเนิดตำนานวงร็อคเมืองไทย คาไลโดสโคป ที่ได้สร้างปรากฏการณ์วงการเพลงให้กลายเป็นยุคทองของเพลงร็อค แอนด์ โรล์ กับเพลงดังอมตะ "เพราะเรานั้นคู่กัน" เพลงประกอบโฆษณาครีมเทียมที่เป็นโฆษณาชิ้นแรกที่ใช้เพลงเป็นสื่อไปยังกลุ่มเป้าหมายในวงการโฆษณารวมทั้งเพลง "กระชากใจ" เพลงร็อคมันส์ ที่กลายเป็นคำฮิตติดปากวัยรุ่นในยุคนั้นและไม่ว่าจะเป็นเพลงเหนือกาลเวลา หนุ่มสาว ที่เป็นเพลงฮิต โด่งดังไม่แพ้กัน ผับร็อก (ออสเตรเลีย)
ผับร็อก () เป็นร็อกแอนด์โรลออสเตรเลียแนวหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมตลอดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 และยังคงมีอิทธิพลต่อดนตรีออสเตรเลียในยุคร่วมสมัยดังปัจจุบัน และเล่นในสถานที่พบปะ ซึ่งเป็นแหล่งที่วงดนตรีแนวนี้ส่วนใหญ่ได้เล่น โดยเฉพาะผับตามตัวเมืองและชานเมือง สถานที่เหล่านี้มักจะมีเสียงดัง ร้อน และแออัด มีผู้แวะเวียนทั้งผู้ชายและผู้หญิง และตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงอายุ 30 ปี โดยผับเดิมมาจากประเทศอังกฤษ และได้มีการแพร่กระจายแนวคิดของดนตรี เนื่องจากการเข้ามาตั้งถิ่นฐานในอาณานิคมต่าง ๆ ของอังกฤษ เช่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และแคนาดา แบล็คเฮด
แบล็คเฮด () วงออลเทอร์นาทิฟร็อก ที่เกิดจากการรวมตัวของอดีตนักร้องและนักดนตรีวง ยูเรเนียม ซึ่งก็คือ อานนท์ สายแสงจันทร์ และ สมทบ สมมีชัย มือกีตาร์ฝีมือดี อภิสิทธิ์ พงศ์ชัยสิริกุล จากวงบิ๊กกัน และมือกลอง วิโรจน์ เจริญพิพัฒน์สิน พวกเขารวมตัวกัน และเล่นดนตรีกลางคืนใน Rock Pub ก่อนจะทำอัลบั้มออกมาออกสู่สายตาประชาชน อนุวรรตน์ ทับวัง
ในปี พ.ศ. 2537 เป้ ไฮ-ร็อก ได้ออกอัลบั้มพิเศษของตนเองร่วมกับ เจี๊ยบ พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร ในชื่อชุด "ร็อกอำพัน" ประสบความสำเร็จอย่างมาก และได้ร่วมเล่นคอนเสิร์ต ชอร์ต ชาร์จ ช็อก ร็อก คอนเสิร์ต เสืออำพัน อีกด้วย และต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ทั้งคู่ก็ร่วมกันออกอัลบั้มชุดที่ 2 คือ "ร็อกอำพัน ลูกคอไฟ" อีกชุดหนึ่งด้วย ออลฟอร์นัททิง
"ออลฟอร์นัททิง" () เป็นเพลงของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก ร่วมกับ เพจ แฮมิลตัน นักกีตาร์และนักร้องชาวอเมริกันจากวงดนตรีแนวอัลเทอร์เนทีฟเมทัล เฮลเมต รวมอยู่ในสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของลิงคินพาร์ก "เดอะฮันติงปาร์ตี" เพลงนี้ได้เข้าสู่ชาร์ตซิงเกิลเพลงร็อกแห่งสหราชอาณาจักรในอันดับที่ 23 แม้จะไม่ได้ออกเป็นซิงเกิลก็ตาม เพลงนี้ประพันธ์โดยลิงคินพาร์ก และมีโปรดิวเซอร์ คือ ไมค์ ชิโนะดะ นักร้องนำร่วมของวง และแบรด เดลสัน มือกีตาร์ของวง เพลงนี้ได้อยู่ในอัลบั้มประกอบวิดีโอเกม "โปรอีโวลูชันซอกเกอร์ 2015" นอยส์ป็อป
นอยส์ป็อป () เป็นแนวเพลงย่อยของออลเทอร์นาทิฟหรืออินดี้ร็อกที่พัฒนาขึ้นในกลางทศวรรษที่ 1980 ในสหราชอาณาจักรและสหรัฐ ที่นำเสียงนอยส์ไม่กลมกลืนหรือเสียงกีตาร์หอนมาใช้รวมกับทำนองเพลงป็อป ออลเทอร์นาทิฟร็อก
กลางคริสต์ทศวรรษ 1990 วงซันนีเดย์รีลเอสเตตได้กำหนดนิยามเพลงอีโมขึ้นมา อัลบัม พิงเคอร์ตัน (1996) ของวีเซอร์ก็ถือว่าเป็นอัลบัมที่สร้างผลกระทบ ในปี 2000 เมื่อก้าวทศวรรษใหม่ อีโมเป็นแนวเพลงร็อกที่ได้รับความนิยมมากที่สุดแนวเพลงหนึ่ง[43] ผลงานยอดนิยมที่ประสบความสำเร็จได้ยอดขายได้แก่ บลีดอเมริกา ของจิมมีอีตเวิลด์ (2001) และ เดอะเพลซซิสยูแฮฟคัมทูเฟียร์เดอะโมสต์ ของแดชบอร์ดคอนเฟชชันนอล (2003)[89] อีโมแบบใหม่มีซาวด์แบบกระแสหลักมากขึ้นมากกว่าในคริสต์ทศวรรษ 1990 และดูดึงดูดใจต่อวัยรุ่นได้อย่างมาก มากกว่าช่วงก่อร่างสร้างตัวในช่วงก่อนหน้านี้[89] ขณะเดียวกัน การใช้คำว่า "อีโม" ขยับขยายไปมากกว่าคำว่าแนวเพลง ได้กลายมาเป็นแฟชั่น ทรงผม และดนตรีที่ปลดปล่อยอารมณ์[90] ความสำเร็จอย่างต่อเนื่องของอีโมในกระแสหลักกับวงที่เกิดขึ้นใหม่ในคริสต์ทศวรรษ 2000 อาทิวงที่ทำผลงานหลักแผ่นเสียงทองคำขาวหลายชุดอย่าง ฟอลล์เอาต์บอย[91] และมายเคมิคอลโรแมนซ์[92] รวมถึงวงในกระแสหลักอย่าง พาร์อะมอร์[91] และแพนิก! แอตเดอะดิสโก[93] เจนส์แอดดิกชัน
เจนส์แอดดิกชัน () เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟ ร็อกอเมริกันก่อตั้งวงใน ก่อตั้งวงในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ในปี 1985 สมาชิกในวงประกอบด้วย นักร้อง เพอร์รี ฟาร์เรล, มือกีตาร์ เดฟ นาวาร์โร, มือเบส อีริก เอเวอรี่ และมือกลอง สตีเฟน เพอร์กิ้นส์ หลังจากแตกวงในปี 1991 วงกลับมาร่วมทัวร์กันอีกครั้งในปี 1997 และกลับมารวมตัวกันใหม่ในปี 2001 จนแยกกันอีกในปี 2004 และกลับมารวมตัวอีกครั้งในปี 2008 แนวเพลงของวงมีความหลากหลาย ที่เกิดจากการรวมของเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกดั้งเดิม เข้ากับองค์ประกอบของ เฮฟวีเมทัลและ โกธิกร็อก วิชวลเค
ช่วงทศวรรษที่ 1990 วิชวลร็อกกลายเป็นวัฒนธรรมทางดนตรีที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง มีวงดนตรีจำนวนมากที่นิยามแนวทางของวงว่าเป็นวิชวลร็อก อย่างไรก็ตามวงดนตรีจำนวนมากได้ผสมผสานดนตรีร็อกเข้ากับดนตรีอีกหลายสกุลอาทิโกธิกร็อก อาทิ มาลิซไมเซอร์, ป็อปร็อก อาทิ ลาร์คอองเซียล, อัลเทอร์เนทีฟเมทัล อาทิ เดอร์ ออง เกรย์ หรือไม่ก็เล่นดนตรีที่ไม่มีส่วนผสมของความเป็นร๊อกเลยอาทิ , ทำให้วงดนตรีเหล่านี้เรียกตัวเองว่าวิชวลเคแทน ในจุดสูงสุดของวิชวลเคนี้มีวงดนตรีที่ถือว่าเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมวิชวลเคคือ เอ็กซ์ เจแปน, เกลย์ และ ลูนาซี ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 วงดนตรีวิชวลเคจำนวนมากที่เริ่มมีชื่อเสียง และเซ็นต์สัญญากับค่ายคนตรีขนาดใหญ่เริ่มลดความฉูดฉาดของการแต่งตัวลง ในขณะที่วงดนตรีจำนวนมากมองว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการละทิ้งอุดมการณ์ของวิชวลเค จึงมีวงดนตรีวิชวลเคที่มีชื่อเสียงจำนวนไม่น้อยที่ปฏิเสธที่จะเซ็นต์สัญญากับค่ายคนตรีขนาดใหญ่ ค.ศ. 1999 วัฒนธรรมวิชวลเคเริ่มเสื่อมถอยไปพร้อมๆกับการเสียชีวิตของ ฮิเดะโตะ มัทซึโมะโตะ และนำมาซึ่งการประกาศยุบวงของ เอ็กซ์ เจแปน หลังจากลูนาซีประกาศยุบวงใน ค.ศ. 2000 ก็ยิ่งทำให้กระแสวิชวลเคซบเซา อินดี้ร็อก
อินดี้ร็อก () เป็นแนวเพลงย่อยของร็อก ที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักร และในสหรัฐอเมริกาในคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นคำที่อธิบายถึงการผลิตและการเผยแพร่โดยค่ายเพลงใต้ดินอิสระ เช่นเดียวกับเป็นลักษณะแนวเพลงที่แรกทีมีลักษณะความหมายการผลิตเช่นนี้ พรรคทางเลือกใหม่
อาจหมายถึง แกลมพังค์
แกลมพังค์ หรือ กลิตเตอร์พังค์ () เป็นแนวดนตรีที่รวมองค์ประกอบของแกลมร็อกเข้ากับโปรโตพังค์หรือพังค์ร็อก บางครั้งจะรวมการาจพังค์เข้าไปด้วย วายน็อตเซเว่น
วายน็อตเซเว่น () เป็นวงดนตรีร็อกในแนวออลเทอร์นาทิฟสัญชาติไทยมีเพลงดังอย่างเพลง "ทิ้งรักลงแม่น้ำ, ค่อย ๆ พูด, yeah!yeah!, เรื่องขี้หมา" สมาชิกวงวายน็อตเซเว่นประกอบไปด้วย เหน่ง เกษม วงศ์สรรคกร (ร้องนำ), กอล์ฟ รุ่งโรจน์ ผลหว้า (เบส,หัวหน้าวง,ร้องนำ เพลง วัฏจักรของชาติชาย แมลงเม่า ดิ่งลงไป ช้าก่อน อย่าสั่งให้ฉันตาย (ไม่มีทาง) ), ก้อย ธานี พรหมศรี (กีต้าร์), แป๊ะ จิรวุฒิ สังคะกุล (กีตาร์) ไก่ ณกรณ์ จุ้ยนุชศิลป์ (กลอง) โด๊ด สงกรานต์ คงประโยชน์ (คีย์บอร์ด) และ เชษฐ์ พิเชษฐ์ เครือวัลย์ (กีต้าร์) พังก์ร็อก
ส่วนวงดนตรีพังก์ร็อกในประเทศไทย เช่นวงเอบี นอร์มอล[97], มังกี้ แพ้นส์[98], ซิก ไชด์[99], หมีน้อย[100] และ สติวเดนต์อั๊กลี่[99] นอกจากนั้นยังมีวงอีโมพังก์อย่างวงไรทาลิน ของค่ายมิวสิกบั๊กส์[101] พังก์ร็อก
วงออลเทอร์นาทิฟอย่าง โซนิกยูท (Sonic Youth) ที่ได้โตขึ้นจากแนวโนเวฟ และวงจากบอสตันอย่างพิกซี่ ได้เริ่มมีกลุ่มคนฟังที่กว้างขวางขึ้น[86] ในปี 1991 วงเนอร์วานา (Nirvana) ได้เกิดขึ้นในกระแสของเพลงแนวกรันจ์ และได้ประสบความสำเร็จทางด้านธุรกิจกับอัลบั้มที่ 2 ของพวกเขา Nevermind เนอร์วาน่าได้สดุดีว่าพังก์เป็นอิทธิพลสำคัญของดนตรีพวกเขา[87] เคิร์ต โคเบนนักร้องนำวงเนอร์วาน่าได้เขียนไว้ว่า "พังก์คือดนตรีที่อิสระ มันพูด กระทำ และเล่นในสิ่งที่คุณต้องการ"[88] การประสบความสำเร็จขอวงเนอร์วาน่าได้เป็นตัวกระตุ้นให้กระแสอัลเทอร์เนทีฟร็อกดังขึ้นมา และได้เป็นส่วนหนึ่งของแนวดนตรีที่ได้รับความนิยมในทศวรรษที่ 1990 ด้วย[89] ไฮ-ร็อก
ไฮ-ร็อก ก่อกำเนิดขึ้นจาก ตุ้ย (อนุรักษ์ ยิ่งนคร) และ แม็ก (เสรี วิหคเหิร) จึงรวบรวมเพื่อน ๆ อีกสามคนเข้าร่วมเป็นวง ส่วน เป้ (สุรัช ทับวัง) เริ่มเข้าร่วมในฐานะมือเบสและนักร้องนำ โดยเล่นดนตรีประจำวงอยู่ที่ร้าน Rock Pub และได้เริ่มปรากฏสู่สาธารณชนนับหมื่นคนในฐานะวงแบ็คอัพให้กับ ปฐมพร ปฐมพร ในคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้มแรกของปฐมพรที่ลาน สวป. มหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อกลางปี พ.ศ. 2532 ก่อนจะได้รับการทาบทามจาก เสือ ธนพล อินทฤทธิ์ แมวมองของอาร์.เอส.ให้ออกอัลบั้มชุดแรก ไทยร็อก
ในยุคปัจจุบัน ดนตรีร็อกไทยได้มีแนวดนตรีแบบใหม่เข้ามา เช่น แกลมเมทัล หรือ นูเมทัล มีหลายวงที่ได้รับความนิยม เช่น บิ๊กแอส, บอดี้แสลม แคลช ,โปเตโต้, อีโบลา, เรโทรสเปกต์, สวีตมัลเล็ต, กะลา เป็นต้น วงดนตรีร็อคในเมืองไทยในยุคแรกไม่สามารถจัดเป็นทศวรรษได้ เนื่องจากกระแสความนิยมและการเปลี่ยนแปลงทางดนตรีก้าวกระโดดไปอย่างรวดเร็ว นอกนั้นยังมีวงดนตรีนอกกระแสหรือดนตรีใต้ดินอย่าง ดีเซมเบอร์, ดอนผีบิน หรือกล้วยไทย เป็นต้น คอลเลจร็อก
คอลเลจร็อก () เป็นดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกที่เล่นโดยนักศึกษาระหว่างเรียนในมหาวิทยาลัยและมีสถานีวิทยุของมหาลัย (campus radio) อยู่ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาในช่วงยุค 1980 มักจะจัดรายการเพลงที่ทำจากนักศึกษา โดยมักจะไม่เปิดเพลงร็อกกระแสหลักจากสถานีวิทยุใหญ่ เดอะเกรตเอสเคป
เดอะเกรตเอสเคป () เป็นอัลบั้มอัลเทอร์เนทีฟ ร็อก ของวง เบลอ ออกจำหน่ายในปี 1995 เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์
เดอะเวลเวตอันเดอร์กราวด์ () เป็นวงดนตรีร็อคสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งวงในนิวยอร์กซิตี มีผลงานระหว่างปี ค.ศ. 1964 ถึง 1973 ในช่วงแรกพวกเขาประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง , ต่อมาพวกเขาได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในวงดนตรีที่มีความสำคัญและมีอิทธิพลต่อยุคสมัยอีกด้วย พวกเขามีผู้จัดการวงในระยะชั่วครู่อย่าง แอนดี วอร์ฮอล ได้ให้บ้านของเขา The Sliver Factory เป็นสตูดิโอของวง และ Exploding Plastic Inevitable ซึ่งเป็นสถานที่จัดการแสดงคอนเสริ์ตของวอร์ฮอล ในระหว่าง ค.ศ. 1966 ถึง ค.ศ. 1967 และมักจะมีทัศนคติติดลบมาจู่โจมเพลงของพวกเขาอยู่สม่ำเสมอ อย่างไรก็ตามแนวเพลงพวกเขาก็ได้รับพัฒนาแนวเพลงเป็น พังก์ร็อก และ อัลเทอร์เนทีฟ ในปัจจุบัน  อาร์.อี.เอ็ม.
ต้นยุคทศวรรษ 1990 กระแสอัลเทอร์เนทีฟเริ่มก้าวสู่กระแสหลัก อาร์.อี.เอ็ม. ถือว่าเป็นผู้บุกเบิกแนวเพลงนี้ พวกเขาได้ออกผลงานที่ประสบความสำเร็จด้านการตลาดอย่าง อัลบั้มชุด "Out of Time" (1991) และ "Automatic for the People" (1992) ที่ได้หันเหไปจากดนตรีในยุคแรกเริ่มของพวกเขา ผลงานของ อาร์.อี.เอ็ม. ในปี 1994 ชุด "Monster" ที่ได้ทำให้มีความเป็นร็อกมากขึ้น วงได้ทำการทัวร์ครั้งแรกในรอบ 6 ปี เพื่อสนับสนุนอัลบั้มชุดนี้ ทัวร์นี้ได้ทำให้เกิดความเสียหายกับสมาชิก 3 คนในวง ต่อมาในปี 1996 อาร์.อี.เอ็ม. เซ็นสัญญาใหม่กับวอร์เนอร์บราเธอร์ส ด้วยจำนวนเงิน 80 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถือเป็นการเซ็นสัญญาที่แพงที่สุดในประวัติศาสตร์ ปีถัดมา บิลล์ เบอร์รีออกจากวง ส่วนบัก, มิลส์ และสไตป์ ยังคงเล่นกับวงต่อด้วยจำนวนเครื่องดนตรี 3 ชิ้น ทางวงยังได้เปลี่ยนแนวเพลง พวกเขายังคงประสบความสำเร็จในทศวรรษต่อมาด้วยเสียงวิจารณ์ทางบวกและลบปนกัน และประสบความสำเร็จด้านการค้า ในปี 2007 พวกเขามีชื่ออยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม  เอ็น.อี.อาร์.ดี
เอ็น.อี.อาร์.ดี () ย่อมาจาก No one Ever Really Dies เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อก ฟังก์และฮิปฮอป สัญชาติอเมริกันประกอบด้วยสมาชิกคือ ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ ,แชด ฮูโก ซึ่งทั้งคู่คือสมาชิกวงเดอะเน็ปจูนส์ และสมาชิกอีกคนคือ เชย์ ฮาเลย์ พวกเขาเซ็นสัญญากับเทดดี้ ไรลีย์ กับสังกัดเวอร์จิน ในฐานะวงดูโอที่ชื่อ เดอะเน็ปจูนส์ หลังจากได้ทำงานให้กับศิลปินหลายครั้งในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็ได้รวมตัวกับเชย์ ฮาเลย์ ที่ถือเป็นโครงการข้างเคียงของวงเดอะเน็ปจูนส์ ออกอัลบั้มภายใต้ชื่อวง เอ็น.อี.อาร์.ดี ชื่อชุด "In Search Of" มียอดขาย 603,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA ยังได้รับรางวัลประจำปีครั้งที่ 2 ของชอร์ตลิสต์มิวสิกไพรซ์ ผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ของวงชื่อ "Fly Or Die" มียอดขาย 412,000 ชุด ในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ ออลเทอร์นาทิฟร็อก
โดยปกติแล้วเพลงร็อกในสไตล์อื่น ตั้งแต่ช่วงเพลงร็อกกระแสหลักในคริสต์ทศวรรษ 1970 เนื้อเพลงแนวออลเทอร์นาทิฟร็อกจะมีแนวโน้มที่จะพูดถึงเนื้อหาเรื่องสังคม อย่างเช่น การใช้ยา ความตกต่ำทางเศรษฐกิจ การฆ่าตัวตาย และสิ่งแวดล้อมนิยม[23] วิถีเนื้อเพลงที่พัฒนาขึ้นเป็นการสะท้อนถึงสังคมและความตึงเครียดทางเศรษฐกิจในสหรัฐและสหราชอาณาจักรในคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990[25] นอยส์ร็อก
นอยส์ร็อก () เป็นแนวเพลงย่อยของเอ็กซ์เพอร์ริเมนทัลร็อก ที่ใช้องค์ประกอบเสียงนอยส์ ซึ่งเกิดจากพังก์ร็อกในช่วงยุค 1980 ได้รับอิทธิพลจาก โนเวฟ มินิมอล อินดัสเทรียล และ นิวยอร์กฮาร์ดคอร์ ศิลปินมักจะเน้นใช้เสียงแตกในระดับสุดขีดผ่านการใช้กีตาร์ไฟฟ้าและใช้เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์น้อยชิ้น เพื่อสร้างเสียงรบกวนหรือเป็นส่วนหนึ่งในการทำเพลง แดนซ์ร็อก
แดนซ์ร็อก () เป็นแนวดนตรีโพสต์ดิสโก้ที่เกี่ยวข้องกับแนวดนตรีโพสต์พังก์ เกิดขึ้นในช่วงต้นปี 1980 หลังจากกระแสหลักของพังก์และดิสโก้มาถึงจุดดับ โฟล์กร็อก
โฟล์กร็อก () เป็นแนวเพลงที่รวมองค์ประกอบของดนตรีโฟล์กและร็อกเข้าด้วยกัน ในความหมายช่วงแรก ๆ คำนี้หมายถึงแนวเพลงที่เกิดในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 ดนตรีมีความชัดเจนโดยการประสานเสียงร้องที่แน่นและค่อนข้างสะอาด (ไม่มีเอฟเฟกต์และการบิดเสียง) ร่วมกับเครื่องดนตรีไฟฟ้า ตัวอย่างเช่น เสียงเครื่องสาย 12 เส้น ที่นักกีตาร์วงเบิร์ดส โรเจอร์ แม็กกิน ที่นำมาใช้บ้างโดยจอร์จ แฮร์ริสัน ในปี 1964 และ 1965  มอเดิร์นร็อก
มอเดิร์นร็อก () เป็นคำที่มักใช้อธิบายถึงดนตรีร็อก ที่มักใช้ในสถานีวิทยุในสหรัฐอเมริกา โดยเริ่มแรกใช้กับเพลงพังก์ร็อกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 แต่จะเริ่มนิยมใช้ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และคำว่า มอเดิร์นร็อกก็ทำให้เห็นคำแตกต่างเมื่อเทียบกับคำว่า คลาสสิกร็อก ที่จะมุ่งประเด็นเพลงในคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 และยิ่งชัดเจนขึ้นเมื่อสถานีวิทยุที่เล่นเพลงประเภทออลเทอร์นาทิฟร็อก เรียกตนเองว่า สถานีวิทยุทางเลือก (ออลเทอร์นาทิฟ) และในปี 1988 นิตยสารบิลบอร์ดได้มีการจัดชาร์ตที่ชื่อว่า มอเดิร์นร็อกแทร็กส์ชาร์ท (Modern Rock Tracks chart) ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ล้วนมีความหมายเดียวกับออลเทอร์นาทิฟร็อกในสหรัฐ อินดี้ร็อกมีความโดดเด่นขึ้นมาหลังจากเนอร์วานาแจ้งเกิด[75] อินดี้ร็อกได้บัญญัติว่าเป็นการปฏิเสธออลเทอร์นาทิฟร็อกที่ซึมซับเข้าสู่กระแสหลักโดยศิลปินที่ไม่สามารถข้ามฟากไปได้หรือปฏิเสธการข้ามฟาก และระมัดระวังเรื่องสุนทรีย์แห่งความเป็นชาย (macho) ขณะที่ศิลปินอินดี้ร็อกไม่เชื่อใจลัทธิการค้าแบบพังก์ร็อก ด้วยแนวเพลงที่ไม่สามารถระบุนิยามได้อย่างแท้จริง ต่อคำที่ว่า "สมมติฐานโดยทั่วไปแล้วคือ มีความเป็นไปได้อย่างแท้จริงที่จะสร้างดนตรีอันหลากหลายของอินดี้ร็อกให้เข้ากันได้กับรสนิยมกระแสหลักเป็นสิ่งแรก"[75] นอยเอดอยท์เชแฮร์เต
นอยเอดอยท์เชแฮร์เต (; "New German Hardness" หรือรู้จักในชื่อ Die Neue Härte) เป็นแนวเพลงอิเล็กทรอนิกส์เมทัลเยอรมัน หรือแดนซ์เมทัล (tanzmetal) เป็นแนวเพลงย่อยของเพลงร็อก ผู้คิดค้นคำนี้คือสื่อด้านดนตรีเยอรมัน หลังจากอัลบั้มแรกของวงรัมสไตน์ ที่ชื่อชุด "Herzeleid" (1995) ออกวางขาย เอซิดแจ๊ซ
เอซิดแจ๊ซ () หรือในอเมริการู้จักอีกชื่อว่า กรูฟแจ๊ซ เป็นแนวเพลงที่รวมองค์ประกอบของเพลงแจ๊ซ, ฟังก์ และฮิปฮอป ด้วยกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้จังหวะซ้ำไปซ้ำมา พัฒนาในสหราชอาณาจักรในทศวรรษ 1980 และ 1990 สามารถเห็นได้จากแนวทงของดนตรีของแจ๊สฟังก์ บนดนตรีอีเลกโทรนิก/ป็อป: นักดนตรีแจ๊สฟังก์อย่างเช่น รอย เอเยอร์สและโดนัลด์ เบิร์ด มักได้รับเครดิตว่าเป็นแถวหน้าแห่งวงการเอซิดแจ๊ส เอซิดแจ๊ซยังได้รับอิทธิพลบางส่วนจากดนตรีโซล, ดนตรีเฮาส์ และดิสโก้ ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 มีวงออลเทอร์นาทิฟร็อกเกิดขึ้นหลายวง เช่น เดอะสโตรกส์, ฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์, อินเตอร์พอล และเดอะแรปเจอร์ ที่ได้รับแรงบันดาลใจที่สำคัญจากโพสต์พังก์และนิวเวฟ ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวของโพสต์พังก์ริไววัล[94] หลังจากความสำเร็จของวงอย่าง เดอะสโตรกส์ และเดอะไวต์สไตรปส์ก่อนหน้านี้ในทศวรรษก่อน วงออลเทอร์นาทิฟร็อกหน้าใหม่ก็ไหลบ่ามา เช่นวงโพสต์พังก์ริไววัล และศิลปินแนวอื่นอย่าง เดอะคิลเลอส์ และเยเยเยส์ ประสบความสำเร็จด้านยอดขายช่วงต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 2000 เชื่อว่าน่าจะเป็นผลจากความสำเร็จของวงเหล่านี้ เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ประกาศไว้ในปี 2004 ว่า "หลังจากเกือบทศวรรษที่วงแร็ปร็อกและนูเมทัลมีความโดดเด่น ในที่สุดออลต์-ร็อกก็กลับมาดีอีกครั้ง"[95] เทอร์ตีเซคันส์ทูมาส์ได้รับความนิยมอย่างชัดเจนมากขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 2000[96] วงอเมริกันร็อก เรดฮอตชิลีเพปเปอส์ ได้ความนิยมครั้งใหม่ในปี 1999 หลังจากออกอัลบัมชุด แคลิฟอร์นิเคชัน (1999) ที่ยังคงประสบความสำเร็จล่วงเลยถึงคริสต์ทศวรรษ 2000 ฮาร์ดร็อก
ฮาร์ดร็อก () เป็นแนวเพลงย่อยของดนตรีร็อก ที่มีรากฐานในช่วงต้นยุค 1960 ของดนตรีไซเคเดลิกร็อก และการาจร็อก และมีความหนักกว่าดนตรีร็อกทั่วไป เป็นต้นแบบของดนตรีเฮฟวี ที่ใช้การบิดเสียงของกีตาร์, กีตาร์เบส,คีย์บอร์ด และกลอง เคราต์ร็อก
เคราต์ร็อกเป็นการแนวเพลงรวมหลายแนวเพลง โดยมักจะผสมเพลงการแจมกันแบบโพสต์-ไซเคเดลิกของชาวแองโกลอเมริกัน และโพรเกรสซีฟร็อก รวมเข้ากับการเพลงทดลองคลาสสิกร่วมสมัย (โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากนักประพันธ์ คาร์ลไฮนซ์ สต็อกเฮาเซน เป็นต้น) และจากทิศทางการทดลองแบบใหม่ ที่ปรากฏในเพลงแจ๊ซช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 (อย่างฟรีแจ๊ซ โดยออร์เนตต์ โคลแมน หรืออัลเบิร์ต ไอเลอร์) ที่ตีห่างจากโครงสร้างรูปแบบทั่วไปของเพลงและเมโลดี้ที่ร็อกมากขึ้นในเพลงเคราต์ร็อกในสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ และยังมีบางกระแสที่ใช้เครื่องดนตรีและซาวน์อีเลกโทรนิกมากขึ้น ลักษณะโดยหลักของเพลงนี้คือการรวมของกลุ่มเพลงใต้รูปแบบ การสังเคราะห์จังหวะของเพลงร็อกแอนด์โรลอเมริกัน แต่ค่อนไปทางเยอรมันหรือใช้แหล่งดนตรีอื่น ครัชร็อค
ครัชร็อก (อังกฤษ:Crush Rock) เป็นแนวดนตรีใหม่ที่ผสมผสานระหว่าง พังค์ร็อก เฮฟวี่เมทัล นอยส์ร็อก แร็ปร็อก และนูเมทัล ดนตรีแนวครัชร็อก จะมีเนื้อเพลงที่พูดถึงเรื่อง การเมือง สังคมในปัจจุบัน และชีวิตวัยรุ่นเป็นหลัก โดยดนตรีครัชร็อก จะมีระยะเวลาของเพลงที่สั้น ประมาณ 1-2 นาที เหมือนกับของพังก์ แต่จะมีจังหวะและทำนองที่ก้าวร้าวและรุนแรงจากเฮฟวี่เมทัล และการร้องจะใช้เทคนิคในการสำรอกและตะโกน ผสมกับการแร็ปแบบนูเมทัลในเพลง ไทยร็อก
ในช่วงครึ่งหลังของทศวรรษที่ 90 วงการดนตรีไทยได้เปลี่ยนความนิยมไป เมื่ออัลเทอร์เนทีฟและอินดี้ป็อป เริ่มเข้ามามีอิทธิพลและได้รับความนิยมขึ้นมาแทนที่เฮฟวี่เมทัล โมเดิร์นด็อก จากสังกัดเบเกอรี่มิวสิค ก็ได้สร้างปรากฏการณ์ของดนตรีในแนวนี้ขึ้นมาเป็นวงแรก ก่อนจะตามด้วยวงอื่นในแนวเดียวกัน เช่น วายน็อตเซเว่น, ฟลาย, แบล็คเฮด, สไมล์บัฟฟาโล่, นครินทร์ กิ่งศักดิ์ เป็นต้น นอกจากนี้แล้วดนตรีร็อกในแนวอื่นที่มิใช่อัลเทอร์เนทีฟก็ยังได้รับความนิยม เช่น โลโซ, วูล์ฟแพ็ค, ธรรพ์ณธร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา, ลาบานูน, ไอน้ำ อาร์ไนน์
อาร์ไนน์ () คือ วงดนตรีป็อปร็อกสังกัด เป็นวงดนตรีที่เกิดจากการตั้งวงขึ้นใหม่ของอดีตนักดนตรีจากวงโปเตโต้ จำนวน 4 คน คือ รัตนพล เก่งเรียน (วิน) นันทไกร ฉ่ำใจหาญ (โน้ต) และ สุวาทิน วัฒนวิทูกูร (บ๋อม)
พ.ศ. 2556
พ.ศ. 2557
พ.ศ. 2558www.ka-pook.com ช็อต ชาร์จ ช็อค ร็อก คอนเสิร์ต
ช็อต ชาร์จ ช็อก ร็อก คอนเสิร์ต นับเป็นคอนเสิร์ตประวัติศาสตร์อีกครั้งหนึ่งของวงการดนตรีไทย เพราะเป็นครั้งแรกที่มีการแสดงคอนเสิร์ตด้วยศิลปินร็อกชาวไทยล้วน ๆ และประสบความสำเร็จอย่างงดงาม เป็นคอนเสิร์ตชุดเหมือนกับเทศกาลคอนเสิร์ตของต่างประเทศ เช่น มอนสเตอร์ส ออฟ ร๊อก (Monsters of Rock) ประเทศอังกฤษ ซึ่งในช่วงเวลานั้นกระแสดนตรีในเมืองไทยให้ความสนใจในดนตรีร็อกเป็นอย่างมาก เรนอินบลัด
วงอัลเทอร์เนทีฟร็อกจากบัลแกเรีย ฮิโพดิล ได้นำท่อนนำของ "Raining Blood" มาทำใหม่ในชื่อเพลง "Reigun v kruv" (Reagan in Blood) ในอัลบั้มเปิดตัว "Alkoholen delirium" ปี ค.ศ. 1993 ลิงคินพาร์ก
ลิงคินพาร์กได้เข้าสู่อันดับ 8 ใน "บิลบอร์ด" โซเชียล 50 ซึ่งเป็นอันดับชาร์ตของศิลปินที่ทำผลงานอย่างต่อเนื่องในเครือข่ายสังคมชั้นนำของโลก ลิงคินพาร์กได้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบิลบอร์ดหกรางวัลในปี พ.ศ. 2554 ได้แก่ ยอดกลุ่มดนตรี อัลบั้มเพลงร็อกยอดเยี่ยมสำหรับอัลบั้ม "อะเทาซันด์ซันส์" ยอดศิลปินร็อก ยอดศิลปินอัลเทอร์เนทีฟ ยอดเพลงอัลเทอร์เนทีฟสำหรับเพลง "เวตติงฟอร์ดิเอ็นด์" และยอดอัลบั้มเพลงอัลเทอร์เนทีฟสำหรับอัลบั้ม "อะเทาซันด์ซันส์" แต่ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะรางวัล อาร์.อี.เอ็ม.
อาร์.อี.เอ็ม. () เป็นวงร็อกอเมริกัน ที่ก่อตั้งวงที่เอเธนส์ รัฐจอร์เจีย ในปี 1980 โดย ไมเคิล สไตป์ (ร้องนำ), ปีเตอร์ บัก (กีตาร์), ไมค์ มิลส์ (กีตาร์เบส) และบิลล์ เบอร์รี (กลองและเพอร์คัชชัน) อาร์.อี.เอ็ม. ถือเป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกวงแรกที่ประสบความสำเร็จและได้รับสนใจในยุคแรก จากสไตล์กีตาร์ของบัก และเสียงร้องคลุมเครือของสไตป์ อาร์.อี.เอ็ม. ออกผลงานซิงเกิลแรกคือ "Radio Free Europe" ในปี 1983 กับค่ายเพลงอิสระ ฮิบ-โทน ซึ่งอยู่ในอัลบั้มอีพีที่ออกต่อมาชุด "Chronic Town" ในปี 1982 วงออกผลงานแรกกับค่ายไอ.อาร์.เอส ต่อมาในปี 1983 ได้ออกผลงานที่ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีอย่างชุด "Murmur" และยังคงประสบความสำเร็จต่อเนื่องในการออกผลงานอัลบั้มชุดต่อ ๆ มา รวมถึงการออกทัวร์และการตอบรับการสนับสนุนจากสถานีวิทยุในมหาวิทยาลัย หลังจากประสบความสำเร็จกับวงการเพลงใต้ดิน อาร์.อี.เอ็ม. ก็ประสบความสำเร็จก้าวขึ้นสู่กระแสหลักกับซิงเกิลฮิตในปี 1987 ที่ชื่อ "The One I Love" ทางวงได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงวอร์เนอร์บราเธอร์ส ในปี 1988 และเริ่มพูดถึง ตระหนักเรื่องการเมืองและสิ่งแวดล้อม ขณะที่ได้เล่นแสดงสดในสนามกีฬาใหญ่ ๆ ทั่วโลก ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ก่อนที่ชื่อ ออลเทอร์นาทิฟร็อก จะใช้กันอย่างกว้างขวางราวปี 1990 จำพวกของเพลงที่ถูกอ้างถึงมีความหมายที่หลากหลายกันไป[6] ปี 1979 เทอร์รี ทอลคิน ใช้คำว่า ดนตรีออลเทอร์นาทิฟ (Alternative Music) เพื่อบรรยายถึงวงที่เขากำลังเขียนถึงอยู่[7] ปี 1979 สถานีวิทยุจากดัลลาสคลื่น เคเซดอีดับเบิลยู (KZEW) มีรายการคลื่นลูกใหม่ช่วงดึกที่ชื่อ "ร็อกแอนด์โรลล์ออลเทอร์นาทิฟ" (Rock and Roll Alternative)[8] ส่วนคำว่า "คอลเลจร็อก" ใช้ในสหรัฐเพื่ออธิบายหมายถึงดนตรีในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 เพื่อเชื่อมโยงกับขอบเขตสถานีมหาวิทยาลัยและรสนิยมของนักเรียนระดับมหาวิทยาลัย[9] ในสหราชอาณาจักรค่ายเพลงประเภทดีไอวายมากมายเกิดขึ้นอันเป็นผลมาจากวัฒนธรรมย่อยพังก์ จากข้อมูลของหนึ่งในผู้ก่อตั้งค่ายเชอร์รีเรด กล่าวว่านิตยสาร เอ็นเอ็มอี และนิตยสาร ซาวส์ ได้เผยแพร่ชาร์ตเพลงจากข้อมูลของร้านขายแผ่นเล็ก ๆ เรียกชาร์ตนี้ว่า "ออลเทอร์นาทิฟชาตส์" (Alternative Charts) ส่วนชาร์ตระดับชาติชาร์ตแรกที่ดูจากยอดขายเรียกว่า อินดี้ชาร์ต (Indie Chart) ตีพิมพ์ในเดือนมกราคม 1982 ชาร์ตประสบความสำเร็จทันทีจากการช่วยเหลือของค่ายเพลงเหล่านี้ ณ ตอนนั้นคำว่าอินดี้ใช้เพื่ออธิบายถึงค่ายอิสระ[10] ในปี 1985 อินดี้มีความหมายเจาะจงไปทางแนวเพลง หรือกลุ่มแนวเพลงย่อย มากกว่าแค่สถานะการเผยแพร่เพลง[9] โพรเกรสซิฟร็อก
โพรเกรสซิฟร็อก ( หรือเขียนสั้น ๆ ว่า prog หรือ prog rock) เป็นดนตรีร็อกประเภทหนึ่งที่เกิดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1960 และต้นทศวรรษ 1970 เป็นส่วนหนึ่งของ "ความพยายามในการยกฐานะเพลงร็อกอังกฤษสู่ระดับใหม่ ด้านความเชื่อถือด้านศิลปะดนตรี" คำว่า "อาร์ตร็อก" มักจะใช้ในความหมายเช่นเดียวกับ "โพรเกรสซิฟร็อก" แต่ขณะที่ทั้งสองแนวเพลงก็ข้ามกันไปข้ามกันมา แต่ทั้งสองแนวเพลงก็ไม่ใช่อย่างเดียวกัน ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ค่ายเพลงอย่างเช่น มาทาดอร์เรเคิดส์, เมิร์จเรเคิดส์ และดิสคอร์ด และชาวร็อกอินดี้อย่าง เพฟเมนต์, ซูเปอร์ชังก์, ฟูกาซี และสลีเตอร์-คินนีย์ เป็นผู้โดดเด่นในกระแสอินดี้อเมริกันตลอดคริสต์ทศวรรษ 1990[76] หนึ่งในการเคลื่อนไหวที่สำคัญของอินดี้ร็อกในคริสต์ทศวรรษ 1990 คือเพลงโลฟาย การเคลื่อนไหวนี้มุ่งไปที่การบันทึกเสียงและแจกจ่ายดนตรีที่มีคุณภาพต่ำอย่างตลับเทป ที่ตอนแรกเกิดขึ้นมาในคริสต์ทศวรรษ 1980 จนปี 1992 วงเพฟเมนต์, ไกด์บายวอยซ์ และเซบาโดห์ ได้รับความนิยมในกลุ่มผู้ชื่นชอบแนวโลฟายในสหรัฐ ขณะที่ศิลปินที่ตามมาทีหลังอย่าง เบ็ก และลิซ แฟร์ได้สร้างสุนทรีย์แก่คนฟังกระแสหลัก[77] ยุคนี้ยังเห็นนักร้อง-นักแต่งเพลงออลเทอร์นาทิฟหญิงแนวสารภาพ นอกเหนือจากลิซ แฟร์ ก็มีพีเจ ฮาร์วีย์ที่อยู่ในกลุ่มย่อยนี้[78] ซาแน็กซ์
ส่วนในด้านแนวเพลงเป็นการพบกันคนละครึ่งทางของดนตรีที่หนัก ดิบ มันสุดขั้ว กับดนตรีร็อคนุ่มนวลที่ฟังง่ายและเป็นการพบกัน ระหว่างดนตรีร็อคแอนด์โรลต้นฉบับ กับดนตรีอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่ ดนตรีของ ZanaX จึงมีแนวทางที่โดดเด่นมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง พังก์ร็อก
วงพังก์ร็อกใต้ดินเกิดขึ้นมาด้วยนับไม่ถ้วน ทั้งเกิดขึ้นมาโดยซาวด์ดนตรีแบบพังก์และได้ประยุกต์ในเจตนารมณ์ของ DIY สู่ความแตกต่างหลากหลายของดนตรี จนกระทั่งต้นยุคทศวรรษที่ 1980 วงในสหราชอาณาจักรอย่างนิวออร์เดอร์ (New Order) และ เดอะเคียว (The Cure) ได้พัฒนาดนตรีรูปแบบใหม่โดยยึดหลักจากแนวโพสต์พังก์และนิวเวฟ ส่วนในอเมริกาวงอย่าง ฮุสเกอร์ดุ (Hüsker Dü) และวงที่ตามมาอย่าง เดอะรีเพลซเม็นส์ (The Replacements) ได้เชื่อมช่องว่างระหว่างแนวพังก์อย่างฮาร์ดคอร์และดนตรีที่ตอนนั้นเรียกว่า คอลเลจร็อก[83] เอบีนอร์มัล
ปี พ.ศ. 2546 ด้วยการจับมือกันของจาก 3 ค่ายเพลงร็อค อย่าง มอร์ มิวสิค,จีนี่ เรคคอร์ดส และอัพจี ทำให้เกิดอัลบั้มพิเศษที่ชื่อว่า ลิทเทิล ร็อก โปรเจกต์ เป็นการรวมกันเฉพาะกิจของ 7 วงร็อครุ่นใหม่มาแรงในขณะนั้นอย่าง แคลช, เอบีนอร์มัล, พาราด็อกซ์, ซีล (วงดนตรี), I-zax, Ultra Chuadz, และ KALA โดยนำเอา 25 บทเพลงฮิตของวงไมโคร มาเรียบเรียงและร้องใหม่ ในสไตล์ของแต่ละวง โดย ABnormal ได้นำเพลง อย่าดีกว่า รักปอนปอน ส้มหล่น และ รุนแรงเหลือเกิน มาเรียบเรียงทำดนตรีใหม่ ซึ่งก็ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามเช่นกัน ในปีเดียวกันนี้ทางวงก็ได้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์หนัง แฟนฉัน ชื่อเพลงแฟนฉัน และคิดถึง ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมาก
และในปีเดียวกันนี้ วงเอบีนอร์มัลได้มีโอกาสร่วมแต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ แฟนฉัน ในเพลง แฟนฉัน และคิดถึง ซึ่งประสบความสำเร็จมาก ปีถัดมามาก็ได้ปล่อยอัลบั้มชุดที่สอง "Fastlane" โดยอัลบั้มชุดนี้วงเอบีนอร์มัลเป็นโปรดิวเซอร์เอง มีเพลงฮิตอย่าง เด็กกว่าแล้วไง , ใจน้อย , เรารักกัน , ขอบใจที่พูดความจริง ป็อปร็อก
ป็อปร็อก () คือแนวเพลงที่ผสมระหว่างแนวป็อปกับร็อก จากหนังสือ "American Popular Music" อธิบายคำว่าป็อปร็อกไว้ว่า "คือดนตรีร็อกหลากหลายในจังหวะเร็ว เช่นศิลปินอย่าง เอลตัน จอห์น, พอล แม็กคาร์ทนีย์, เอเวอร์รีบราเธอร์ส, ร็อด สจ๊วต, ชิคาโก, ปีเตอร์ แฟรมป์ตัน" ส่วนนักวิจารณ์เพลงที่ชื่อ จอร์จ สตารโรสตินอธิบายว่า คือ แนวเพลงย่อยของป็อป ที่ใช้ท่อนติดหูที่มีการใช้กีตาร์เป็นหลัก ส่วนเนื้อเพลงป็อปร็อกจะดูรองกว่าด้านดนตรี พังก์ร็อก
เบสกีตาร์มักจะเป็นพื้นฐานทั่วไปโดยมีส่วนช่วยพยุงเมโลดี้ของเพลง มีมือเบสวงพังก์บางวงอย่าง ไมค์ วัตต์ และ ฌอง-แจ็คส์ เบอร์เนล แห่งวงเดอะสเตรนเจอร์ส จะเน้นเบสขึ้นมา มือเบสหลาย ๆ วงมักใช้ปิ๊กมากกว่าการใช้นิ้วเนื่องจากความรวดเร็วต่อเนื่องของโน้ต กลองโดยทั่วไปจะหนักและดูแห้ง จะมีการปรับแต่งเพียงเล็กน้อย เพลงพังก์มักมีความยาวระหว่าง 2 ถึง 2 นาทีครึ่ง มีบางเพลงมีความยาวน้อยกว่า 1 นาทีก็มี เพลงพังก์ในช่วงแรกรับอิทธิพลจากร็อกแอนด์โรลคือมีท่อนประสานเสียง อย่างไรก็ตามวงพังก์รุ่นใหม่อาจรวมแนวเพลง โพสต์พังก์ และ ฮาร์ดคอร์พังก์ จะไม่อยู่ในหลักเกณฑ์ดังกล่าว ฮาร์ดคอร์พังก์ กลองจะเร็วขึ้น เนื้อเพลงจะกึ่งตะโกน เสียงกีตาร์ฟังดูก้าวร้าว[14] ไทยร็อก
จุดกำเนิดของไทยร็อกเริ่มขึ้นในปลายทศวรรษที่ 70 โดยเริ่มจาก เนื้อกับหนัง ถือว่าเป็นวงดนตรีในแนวเฮฟวี่เมทัลและฮาร์ดร็อกวงแรกของไทย โดยมีวิฑูร วทัญญู เป็นผู้สนับสนุน ซึ่งยากมากที่จะหาผู้ที่ยอมรับฟังดนตรีร็อกในยุคนั้น เนื่องจากในขณะนั้นวงการดนตรีไทยเป็นยุคที่นิยมดนตรีป๊อปแบบใส ๆ เช่น ฟรุตตี้, เรนโบว์  พังก์ร็อก
ในยุคเดียวกับเนอร์วาน่า วงอัลเทอร์เนทีฟร็อกหลายวงในช่วงต้นทศวรรษที่ 90 ได้ตอบรับกระแสพังก์ ได้ช่วยให้พังก์ร็อกได้ฟื้นคืนชีพ ในปี ค.ศ. 1994 วงพังก์ร็อกจากแคลิฟอร์เนียอย่าง กรีนเดย์ (Green Day), ดิออฟสปริง (The Offspring), แรนซิด (Rancid) และ แบดรีลิเจียน (Bad Religion) เป็นตัวสำคัญของความสำเร็จด้วยการช่วยเหลือจากเอ็มทีวีและสถานีวิทยุที่โด่งดังอย่าง KROQ-FM[93] ถึงแม้ว่ากรีนเดย์และแบดรีลิเจียนจะอยู่ในสังกัดค่ายเพลงใหญ่ก็ตาม การประสบความสำเร็จทางธุรกิจอย่างมากของกรีนเดย์และดิออฟสปริง ได้ปูทางให้ศิลปินแนวป็อปพังก์อย่างวง บลิงก์-182 (Blink-182), ซิมเพิลแพลน (Simple Plan), กู้ดชาร์ลอตต์ (Good Charlotte) และ ซัม 41 (Sum 41) ออลต์ไรต์
ออลต์ไรต์ () หรือ ออลเทอร์นาทิฟไรต์ ( "ขวาทางเลือก") เป็นกลุ่มคนหลวม ๆ ที่มีอุดมการณ์ขวาถึงขวาจัดซึ่งปฏิเสธอนุรักษนิยมกระแสหลักในสหรัฐอเมริกา นักนิยมความสูงสุดของคนผิวขาว (white supremacist) ริชาร์ด บี. สเปนเซอร์ (Richard B. Spencer) นำศัพท์นี้มาปรับใช้เพื่อนิยามการเคลื่อนไหวซึ่งมีศูนย์กลางที่ชาตินิยมผิวขาว (white nationalism) ในปี พ.ศ. 2553 และถูกกล่าวหามานับแต่นั้นว่ากระทำเพื่อกลบเกลื่อนความหมายโดยนัยเชิงลบของศัพท์คตินิยมเชื้อชาติ คตินิยมความสูงสุดของคนผิวขาว และลัทธินาซีใหม่อย่างเปิดเผยในสหรัฐ สเปนเซอร์อ้างโฆษณาชวนเชื่อนาซีและพูดวิจารณ์ชาวยิวบ่อยครั้ง แต่เขาปฏิเสธเป็นผู้นิยมนาซีใหม่ มีการอธิบายความเชื่อออลต์ไรต์ว่าเป็นคตินิยมความสูงสุดของคนผิวขาว บ่อยครั้งทับซ้อนกับการต่อต้านยิวและลัทธินาซีใหม่ ชาติภูมินิยม และความเกลียดกลัวอิสลาม การต่อต้านคตินิยมสิทธิสตรี และความเกลียดกลัวคนรักร่วมเพศ ชาตินิยมผิวขาว ประชานิยมฝ่ายขวา และขบวนการปฏิกิริยาใหม่ มโนทัศน์นี้ยังสัมพันธ์กับชาตินิยมอเมริกาหลายกลุ่ม กษัตริย์นิยมใหม่ ผู้สนับสนุนสิทธิบุรุษ และการรณรงค์หาเสียงของดอนัลด์ ทรัมป์ในปี พ.ศ. 2559 ด้วย แร็ปเมทัล
แร็ปเมทัล () เป็นแนวเพลงประเภทหนึ่งของแร็ปร็อก และดนตรีอัลเทอร์เนทีฟเมทัล ซึ่งเป็นการผสมผสานการร้องเพลงและเสียงดนตรีจากแนวเพลงฮิปฮอป กับเฮฟวีเมทัล เข้าด้วยกัน ร็อกอำพัน
ร็อกอำพัน ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากด้วยยอดขายกว่า 2 ล้านตลับ เนื่องด้วยกระแสดนตรีในขณะนั้นนิยมร็อกโดยเฉพาะในแบบฮาร์ดร็อกหรือเฮฟวี่เมทัลอยู่ และทำให้นักร้องทั้งคู่ได้แสดงในคอนเสิร์ต ช็อต ชาร์จ ช็อค ร็อก คอนเสิร์ต ครั้งที่ 2 ที่ใช้ชื่อว่า "ช็อต ชาร์จ ช็อค ร็อก คอนเสิร์ต เสืออำพัน" ในวันที่ 26 สิงหาคม ปีเดียวกัน ที่สนามกีฬากองทัพบก ร่วมกับ ธนพล อินทฤทธิ์ โดยมี อิทธิ พลางกูร เป็นแขกรับเชิญ อินดี้ร็อก
เหตุผลที่ยังคงต้องอยู่กับค่ายอิสระเพื่อต่อต้านระบบทุนของค่ายเพลงใหญ่ ซึ่งค่ายใหญ่เหล่านี้มักจะผูกขาดการทำงานทั้งหมด ตั้งแต่การแต่งเพลง จนทุกขั้นตอน และความจงรักภักดีต่อระบบ DIY นี้เอง ก็ทำให้กิจการของค่ายอิสระเติบโตขึ้นได้ แนวเพลงอินดี้ร็อกมีอิสระในการค้นหาแนวเพลงใหม่ อารมณ์และสาระเนื้อเพลงที่ไม่ปรากฏทั่วไปกับกลุ่มผู้ฟังกระแสหลัก ที่ไม่คำนึงถึงความชอบของผู้ฟังมากนัก และยังเป็นต้นแบบของเพลงใต้ดินอเมริกันและเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อก ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งแนวเพลงอินดี้ร็อกก็ต่างจากออลเทอร์นาทิฟร็อกในช่วงเวลาต่อมาที่วงอย่างเนอร์วาน่า ก้าวเข้าสู่กระแสหลัก เฟลเวอร์
หลังจากได้ทดลองทำเพลงป๊อบมา2อัลบั้ม ซึ่งก็สามารถเข้าถึงคนฟังได้กว้างและหลากหลายตามความตั้งใจเมื่อ5ปีก่อนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มาอัลบั้มนี้พวกเขาเหลือสมาชิกเพียงแค่3คน คือก้อย เจน และเอ็กซ์ บวกกับเริ่มเกิดความรู้สึกซ้ำซากจำเจ จึงอยากริเริ่มทำสิ่งแปลกใหม่อีกครั้ง ตามหัวใจและความฝัน จึงเป็นที่มาของแนวเพลง Alternative Dance Rock (A.D.R) ซึ่งเฟลเวอร์ได้เรียกชื่อนี้ขึ้นมาเอง เพราะเป็นการผสมผสานระหว่างดนตรีสดที่เกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ของทุกคนตั้งแต่ยุคอัลเทอร์เนทีฟมาจนถึงปัจจุบัน กับดนตรีอิเล็คทรอนิค เสียงสังเคราะห์ต่างๆ โดยเจนได้ผันตัวเองมาเล่นซินธิไซเซอร์ และเป็นดีเจเปิดซาวด์ต่างๆในการแสดงสดแทนการเล่นกีต้าร์ และก้อยได้เพิ่มบทบาททางดนตรี คือรับตำแหน่งเป็นมือเปียโนด้วย โดยมีซิงเกิ้ลเปิดตัวเพลงแรกชื่อว่าเพลง "ผี" เป็นการกล่าวถึงเรื่องความรักซึ่งถือว่าเป็นสิ่งลึกลับซับซ้อ­น มีทั้งเสน่ห์ชวนให้หลงไหลไขว่คว้า แต่บางครั้งก็น่ากลัวจนบางคนอยากหลีกให้­ไกล นำมาเปรียบเทียบกับผี ด้วยวิธีเล่าแบบสนุกๆ โดยมีจุดหลักๆ ว่า " ความรักนั้นก็เหมือนผี ถึงรู้ว่ามีแต่กลับหาไม่เจอ ยิ่งดิ้นรนไขว่คว้าก็อาจทำให้เรา มืดมนสับสน ให้เรารอเวลาที่เหมาะสมและอย่าหมดศรัทธาไป­ซะก่อน ถึงวันนั้นความรักก็จะมาหาเราเอง" ไทยร็อก
ไทยร็อก () เป็นดนตรีร็อกจากประเทศไทย เป็นส่วนหนึ่งของดนตรีแนวสตริงและป๊อปร็อก ดนตรีร็อกเริ่มเข้ามาสู่ประเทศไทยในราวทศวรรษที่ 70 จากอิทธิพลชาติตะวันตกอย่างสหรัฐอเมริกา ผ่านสงครามเวียดนาม โดยแหลม มอริสัน นักดนตรีชาวอุดรธานีได้ตั้งวงดนตรีชื่อ วีไอพี ขึ้นมา เพื่อเล่นดนตรีแนวเฮฟวี่เมทัลและฮาร์ดร็อกให้กับเหล่าทหารอเมริกันในสถานบันเทิงยามค่ำคืนของอุดรธานี โดยมีจิมิ เฮนดริกซ์ และจิม มอร์ริสัน แห่งวงเดอะดอร์ส เป็นแบบอย่าง ก่อนที่จะมีนักดนตรีอีกหลายคนสร้างชื่อเสียงขึ้นมา เช่น กิตติ กาญจนสถิตย์, โอฬาร พรหมใจ หรือชัคกี้ ธัญญรัตน์  คนพันธุ์ร็อก
ดนตรีร็อกปลดปล่อยความอึดอัดมืดทึบนั้นได้...เชื่อหรือไม่? ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ช่วงปี 1984 วงดนตรีโดยมากมักจะเซ็นสัญญากับค่ายเพลงอิสระที่มีเพลงร็อกหลากหลายรูปแบบและได้รับอิทธิพลเพลงร็อกในคริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นบางส่วน[26] ออลเทอร์นาทิฟร็อก
ค่ายเพลงอิสระอเมริกันอย่าง เอสเอสทีเรเคิดส์, ทวิน/โทนเรเคิดส์, ทัชแอนด์โกเรเคิดส์ และดิสคอร์ดเรเคิดส์ มีความโดดเด่นขึ้นมาจากการสลับเปลี่ยนจากเพลงฮาร์ดคอร์พังก์ที่โดดเด่นในกระแสเพลงใต้ดินอเมริกัน ไปสู่แนวเพลงที่หลากหลายมากขึ้นของเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อกที่กำลังโดดเด่นขึ้นมา[33] วงจากมินนีแอโพลิส อย่าง ฮุสเกอร์ดุ และเดอะรีเพลซเมนส์ ก็เป็นหนึ่งในวงที่สลับเปลี่ยนแนวเพลงนี้ ทั้ง 2 วงเริ่มจากการเป็นวงพังก์ร็อก จากนั้นก็เปลี่ยนซาวด์ดนตรีให้ฟังดูมีเมโลดีมากขึ้น[22] ไมเคิล แอเซอร์แรดยืนยันว่า ฮุสเกอร์ดุถือเป็นกุญแจสำคัญในการเชื่อมเปลี่ยนเพลงฮาร์ดคอร์พังก์และเพลงที่มีเมโลดี้มากขึ้น ทำให้ดนตรีคอลเลจร็อกที่เกิดขึ้นมีความหลากหลาย แอเซอร์แรดเขียนไว้ว่า "ฮุสเกอร์ดุมีบทบาทสำคัญในการโน้มน้าวให้เพลงใต้ดินที่มีเมโลดีและเพลงพังก์ร็อกให้ไม่เป็นเรื่องแย้งกัน"[34] วงยังได้สร้างตัวอย่างที่ดี ด้วยการเป็นวงอินดีอเมริกันวงแรกที่เซ็นสัญญากับค่ายใหญ่ ยังได้ทำให้สร้างเพลงคอลเลจร็อกให้ "เป็นกิจการเพื่อการค้าอย่างชัดเจน"[35] ขณะที่วงเดอะรีเพลสเมนส์ที่แต่งเพลงอกหักและเล่นคำมากกว่าที่จะพูดเรื่องการเมือง ก็ทำให้เกิดกระแสเพลงใต้ดินได้อย่างมาก แอเซอร์แรดเขียนว่า "ร่วมกับวง อาร์.อี.เอ็ม. แล้ว เดอะรีเพลสเมนส์เป็นหนึ่งในวงใต้ดินไม่กี่วงที่คนฟังเพลงกระแสหลักชื่นชอบ"[36] ออลเทอร์นาทิฟฮิปฮอป
สตีเฟน ร็อดริก อ้างถึงวงอย่าง อาร์เรสเตด เดเวล็อปเมนต์, เบสเฮด และ เดอะ ดิสโพเซเบิล ฮีโรส์ ออฟ ฮิปฮอปริซี เป็นตัวอย่างของออลเทอร์นาทิฟฮิปฮอป โดยมีวงอย่าง อาร์เรสเตด เดเวล็อปเมน และเดอะฟูจีส์ ที่ถือเป็นวงแรก ๆ ที่ประสบความสำเร็จในกระแสหลัก และตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 90 ค่ายเพลงอย่าง รอว์คุส มีศิลปินที่ประสบความสำเร็จกับแนวเพลงออลเทอร์นาทิฟแร็ปอย่าง แบล็กสตาร์, ฟาโรห์ มอนช์ และ มอส เดฟ ลัช
ลัช (Lush) เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟจากอังกฤษ เริ่มตั้งวงมาตั้งแต่ปี 1987 ถึง 1996 ประกอบด้วยสมาชิก เอ็มม่า แอนเดอร์สัน (ร้องนำ กีตาร์), มิกิ เบเรนนี่ (กีตาร์), คริส อาแคลนด์ (เบส), สตีฟ ริบบอน (กลอง) อีลาสติกา
อีลาสติกา () เป็นวงดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกจากอังกฤษที่ได้รับอิทธิพลจาก พังก์ร็อก, โพสต์พังก์ และ นิวเวฟ พวกเขาเริ่มเป็นที่รู้จักในอัลบั้มชุด "อีลาสติกา" ในปี 1995 ซึ่งมีซิงเกิลได้ขึ้นทั้งชาร์ตในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ออลเทอร์นาทิฟร็อก
แม้จะเปลี่ยนไปในแง่สไตล์ ออลเทอร์นาทิฟร็อกยังคงอยู่ในกระแสได้อยู่ โพสต์กรันจ์ยังคงทำเงินได้เมื่อเริ่มศตวรรษที่ 21 เมื่อวงอย่างครีด และแมตช์บ็อกซ์ทเวนตี ถือเป็นวงร็อกที่ได้รับความนิยมที่สุดในสหรัฐ[79] ขณะเดียวกัน บริตป็อปเริ่มเสื่อมความนิยม เรดิโอเฮดที่เคยได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีในอัลบัมชุด 3 โอเคคอมพิวเตอร์ (1997) จนอัลบัมถัดมา คิดเอ (2000) และ แอมนีซิแอก (2001) ที่ได้รับการกล่าวว่าแตกต่างจากประเพณีนิยมบริตป็อป เรดิโอเฮดและวงบริตป็อปยุคหลังอย่าง แทรวิส และโคลด์เพลย์ ถือเป็นกำลังสำคัญของร็อกอังกฤษในยุคถัดมา[88]