โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อใด?
โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1909 โดยกลุ่มคนหนุ่มที่ไม่พอใจในสโมสรฟุตบอล Trinity Youth ของโบสถ์ประจำเมือง ชื่อ "โบรุสเซีย" (Borussia) นั้นมาจากภาษาละตินที่หมายถึงปรัสเซีย ช่วงแรกทีมใช้ชุดสีฟ้าขาว ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้สีเหลืองดำใน ค.ศ. 1913
อัศวินฮอสปิทัลเลอร์
หลังจากที่ก่อตั้งตัวขึ้นในมอลตาแล้ว อัศวินฮอสปิทัลเลอร์ก็ขาดจากเหตุผลเดิมในก่อตั้งเป็นคณะ ซึ่งเมื่อก่อตั้งขึ้นมีจุดประสงค์ในการเข้าร่วมในสงครามครูเสดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เมื่อย้ายมาอยู่ที่มอลตาแล้วก็เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เพราะตำแหน่งที่ตั้งและกำลังทรัพย์ เมื่อรายได้จากผู้อุปถัมภ์ในยุโรปผู้ไม่เต็มใจที่ส่งเงินจำนวนมามาดำเนินการสนับสนุนองค์การที่ขาดจุดประสงค์ลดน้อยลง อัศวินฮอสปิทัลเลอร์ก็หันไปหาการรักษาความปลอดภัยในทะเลเมดิเตอเรเนียนจากอันตรายจากโจรสลัดที่เพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะจากออตโตมันที่สนับสนุนโจรสลัดบาร์บารีให้ก่อความไม่สงบในบริเวณฝั่งทะเลของแอฟริกาเหนือ จากความมีชื่อเสียงที่ได้รับในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 หลังจากการป้องกันจากการถูกล้อมได้ในปี ค.ศ. 1565 พร้อมกับชัยชนะครั้งใหญ่ต่อจักรวรรดิออตโตมันของฝ่ายคริสเตียนในยุทธการเลอพานโตในปี ค.ศ. 1571 อัศวินฮอสปิทัลเลอร์ก็ตั้งตนเป็นองค์อุปถัมภ์พ่อค้าชาวคริสต์ที่คนส่งสินค้าไปมากับลว้าน และทำการปลดปล่อยคริสต์ศาสนิกชนที่ถูกจับไปเป็นทาสโดยโจรสลัดบาร์บารี ซึ่งมาเรียกว่า "คอร์โซ" ปัญหาเยอรมัน
ในช่วงเดียวกัน บิสมาร์คได้จัดตั้งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือขึ้นมากีดกันออสเตรียและราชอาณาจักรบาวาเรียทางใต้ที่เป็นพวกโรมันคาทอลิกไม่ให้มีบทบาทโดดเด่นในเยอรมนีที่ประชาชนส่วนใหญ่เป็นโปรเตสแตนต์และมีเชื้อสายปรัสเซีย นอกจากนี้บิสมาร์คยังประสบความสำเร็จในการใช้สงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียโน้มน้าวบรรดารัฐเยอรมันต่าง ๆ รวมถึงราชอาณาจักรบาวาเรียให้มาเข้าร่วมกับปรัสเซียในการต่อต้านจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง อย่างไรก็ตามออสเตรีย-ฮังการีไม่ได้เข้าร่วมสงครามครั้งนี้แต่อย่างใด หลังจากนั้นปรัสเซียได้รับชัยชนะภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว จนในที่สุดข้อถกเถียงถึงคำถามเยอรมันนี้ก็ได้ข้อยุติว่าแนวทาง "อนุประเทศเยอรมัน" ผ่านความเห็นชอบจากทุกฝ่ายในปี พ.ศ. 2414 บิสมาร์คยังได้ใช้อภิสิทธิ์ที่ปรัสเซียรบชนะในสงครามเป็นตัวช่วยให้คงความเป็นพันธมิตรกับบาวาเรียต่อไป และได้ประกาศสถาปนาจักรวรรดิเยอรมันขึ้นในที่สุด ซึ่งในรัฐใหม่นี้ปรัสเซียที่เป็นโปรเตสแตนท์ถือว่ามีอิทธิพลและบทบาทมากที่สุด ส่วนออสเตรีย-ฮังการีถูกกันออกไปแยกเป็นรัฐของตัวเองต่างหากจากจักรวรรดิเยอรมัน จึงสรุปได้ว่าประเทศเยอรมนีน้อยเป็นแนวทางที่ได้รับชัยชนะในข้อถกเถียงครั้งนี้ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
เดเอฟเบลีกาโพคาล กองทัพบกเยอรมัน (แวร์มัคท์)
เพียง 17 เดือนหลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ประกาศต่อทางสาธารณะในแผนการปรับปรุงอาวุธใหม่,กองทัพบกได้บรรลุเป้าหมายที่ได้กำหนดแผนการเอาไว้ของ 36 กองพล.ในระหว่างช่วงฤดูใบไม้ร่วงในปี 1937 อีกสองเหล่ากองทัพน้อยถูกก่อตั้งขึ้น.ในปี 1938, 4 เหล่ากองทัพน้อยที่ถูกเพิ่มเติมได้ถูกก่อตั้งขึ้นด้วยการรวมห้ากองพลของกองทัพออสเตรียภายหลังจากอันชลุสส์ในเดือนมีนาคม.ในระหว่างช่วงของการขยายตัวโดยอดอล์ฟ ฮิตเลอร์,กองทัพบกเยอรมันยังคงได้พัฒนาแนวคิดบุกเบิกในช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1,ได้ทำการรวบรวมการรบทางภาคพื้นดิน (แฮร์) และทางอากาศ (ลุฟท์วัฟเฟอ) เข้าไว้ด้วยกันให้เป็นทีมกองกำลังผสม (combined arms).ควบคู่ไปกับปฏิบัติการและกลยุทธ์ทางยุทธวิธี เช่น การโอบล้อม และ"การสู้รบทำลายล้าง",กองทัพเยอรมันได้รับชัยชนะอย่างรวดเร็วในช่วงสองปีแรกของสงครามโลกครั้งที่สอง,ได้ถูกกระตุ้นให้มีการใช้คำว่า บลิทซ์ครีก (Blitzkrieg) (เป็นไปตามตัวอักษรของสงครามสายฟ้าแลบ,ความหมายคือสงครามรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ) สำหรับเทคนิคที่ใช้. พระเจ้าลุดวิจที่ 2 แห่งบาวาเรีย
เมื่อลุดวิจเป็นพันธมิตรออสเตรียในการต่อสู้กับปรัสเซียในสงครามเจ็ดปี ทรงพ่ายแพ้สงคราม สัญญาสงบศึกบังคับให้พระองค์ต้องยอมรับสนธิสัญญาการรักษาความสงบระหว่างปรัสเซียกับบาวาเรียในปี ค.ศ. 1867 สนธิสัญญาระบุว่าบาวาเรียต้องเข้าข้างปรัสเซียเพื่อต่อสู้กับฝรั่งเศสในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย นอกจากนั้นในปี ค.ศ. 1870 ออทโท ฟอน บิสมาร์คก็ยังขอให้ลุดวิจเขียนจดหมายสนับสนุนเรียกร้องให้ประกาศพระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียเป็นไกเซอร์ของจักรวรรดิเยอรมันที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น ลุดวิจได้รับเงินเป็นการตอบแทนในการสนับสนุนแต่เป็นการกระทำที่ลุดวิจต้องจำยอม การก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันทำให้บาวาเรียที่เคยเป็นแคว้นอิสระกลายมาเป็นแคว้นชั้นรอง เมื่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันขึ้นความเป็นอิสระแก่ตัวของแคว้นบาวาเรียก็สิ้นสุดลงตามไปด้วย ลุดวิจทรงประท้วงโดยการไม่ทรงเข้าร่วมพิธีการสถาปนาพระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียขึ้นเป็นจักรพรรดิเยอรมันที่พระราชวังแวร์ซายส์ในปารีส อารามออทโทบอยเริน
อารามออทโทบอยเรินก่อตั้งเมื่อขึ้นใน ค. ศ. 764 โดยบุญราศีโทโท (Toto) อุทิศให้เซนต์อเล็กซานเดอร์มรณสักขี (St. Alexander, the Martyr) หลักฐานทางประวัติศาสตร์มีเหลืออยู่เพียงว่าบุญราศีโทโทเป็นอธิการอารามองค์แรกและเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 815 และนักบุญอุลริช (St. Ulrich) เป็นอธิการอารามเมื่อ ค. ศ. 972 เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 วินัยอารามก็เสื่อมลงจนกระทั่งอธิการอาดัลฮาล์ม (Abbot Adalhalm) มาเป็นอธิการอารามระหว่างปี ค.ศ. 1082 ถึงปี ค.ศ. 1094 ท่านก็เริ่ม “การปฏิรูปเฮียร์เซา” (Hirsau Reformation) นอกจากนั้นท่านก็ยังบูรณะปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างที่เสื่อมโทรมไปจนเสร็จ  อานแห่งเบรอตาญ
ในปี ค.ศ. 1488 กองทัพของดยุกฟรองซัวส์ได้รับความพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศสในยุทธการแซงต์โอแบงดูคอร์มิเยร์ (Battle of Saint-Aubin-du-Cormier) ซึ่งเป็นการยุติสงคราม “Guerre folle” ในสนธิสัญญาเซเบล (Treaty of Sablé) ของการยุติสงครามดยุกฟรองซัวส์ถูกบังคับให้ตกลงว่าการแต่งงานของลูกสาวต้องได้รับการอนุมัติโดยพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ดยุกฟรองซัวส์เสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้นเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1488 หลังจากตกจากหลังม้า อานจึงกลายเป็นดัชเชส เบรอตาญเข้าสู่วิกฤติกาลใหม่ที่นำไปสู่สงครามฝรั่งเศส-เบรอตาญ แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก
การอุบัติอย่างรุนแรงและทันทีทีนใดของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งใน พ.ศ. 2457 จักรวรรดิเยอรมันทำลายความเป็นกลางของลักเซมเบิร์กและบุกครองลักเซมเบิร์กในวันที่ 2 สิงหาคม แม้แกรนด์ดัสเชสมารี-อาเดลาอีดและรัฐบาลประท้วงรัฐบาลเยอรมนีอย่างเป็นทางการ แต่ก็ไม่อาจขับไล่กองทัพออกจากประเทศได้ พระนางจึงตัดสินพระทัยไม่ต่อต้านผู้รุกราน แต่ทรงพยายามดำรงสถานะความเป็นกลางของลักเซมเบิร์กตลอดสงคราม ความแตกแยกระหว่างแกรนด์ดัสเชสกับนายกรัฐมนตรีไอส์เซนได้ตึงเครียดขึ้นเมื่อมีการเสนอลดบทบาทของศาสนาในระบบการศึกษา ซึ่งแกรนด์ดัสเชสทรงคัดค้านความปรารถนาของนายกรัฐมนตรี ทรงปฏิเสธที่จะลงพระปรมาภิไธยในพระราชบัญญัติ[6] เชื่อว่าพระนางตรัสถึงนายกรัฐมนตรีว่า รูดอล์ฟที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรีย
รูดอล์ฟที่ 4 ดยุคแห่งออสเตรีย หรือ รูดอล์ฟผู้ก่อตั้ง (, ) (1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1339 - 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1365) รูดอล์ฟที่ 4เป็นดยุคแห่งออสเตรียของราชวงศ์ฮับส์บวร์ก และ ประกาศตนเองเป็นอาร์ชดยุกแห่งอาณาจักรอาร์ชดยุกแห่งออสเตรียระหว่างปี ค.ศ. 1358 ถึงปี ค.ศ. 1365 โดยการปลอมเอกสาร “"Privilegium Maius"” เพื่ออ้างสิทธิต่างๆ ของอาณาจักรอาร์ชดยุกที่ตั้งขึ้น อัศวินทิวทอนิก
คณะภราดรบ้านนักบุญมารีย์เยอรมันในเยรูซาเล็ม () หรือชื่อสามัญว่า คณะทิวทอนิก (หรือ คณะเยอรมันในปัจจุบัน) เป็นคณะอัศวินสมัยกลางของเยอรมนี และในสมัยปัจจุบันกลายเป็นคณะศาสนาคาทอลิกเต็มตัว ก่อตั้งขึ้นราว ปี ค.ศ. 1190 ในราชอาณาจักรเยรูซาเลม เพื่อสนับสนุนคริสต์ศาสนิกชนไปจาริกแสวงบุญยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และตั้งโรงพยาบาล สมาชิกของคณะ เรียกว่า อัศวินทิวทอนิก เพราะยังได้รับราชการในคณะทหารที่ทำสงครามศาสนาในสมัยกลาง สมาชิกภาพทหารนั้นมีจำนวนน้อยอยู่เสมอ โดยมีอาสาสมัครและทหารรับจ้างเสริมกองกำลังตามที่จำเป็น หลังการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ เบลลีวิกแห่งยูเทรกต์ของคณะกลายเป็นโปรเตสแตนต์ สาขานี้ยังประกอบด้วยอัศวิน แต่คณะโรมันคาทอลิกสมัยใหม่ประกอบด้วยพระ แม่ชีและผู้ร่วมงานโรมันคาทอลิก โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ อาร์ชดัชชีออสเตรีย
อาร์ชดัชชีออสเตรีย (, ) เป็นรัฐสำคัญที่สุดรัฐหนึ่งในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นศูนย์กลางของราชวงศ์ฮับส์บูร์กและราชวงศ์ก่อนหน้าที่จะมาเป็นจักรวรรดิออสเตรีย อาร์ชดัชชีออสเตรียที่รุ่งเรืองอยู่ร่วม 700 ปีก่อตัวขึ้นมาจากอาณาจักรมาร์กราฟจนกระทั่งกลายมาเป็นจักรวรรดิ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เวียนนา อาณาบริเวณของอาร์ชดัชชีมีศูนย์กลางอยู่ในบริเวณที่เป็นรัฐต่างๆ ของประเทศออสเตรียปัจจุบันของออสเตรียใต้และส่วนใหญ่ของบริเวณในออสเตรียเหนือด้วย ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ดยุกแอร์นส์ที่ 1 สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2387 และแอร์นส์ที่ 2 (Ernst II) ซึ่งเป็นพระโอรสและผู้สืบทอดทรงปกครองดินแดนต่อมาจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2436 โดยไร้รัชทายาท ราชบัลลังก์ดัชชีจึงตกทอดไปสู่พระโอรสในพระอนุชาคือเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามีในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ดี รัฐธรรมนูญของดัชชีทั้งสองไม่อนุญาตให้พระมหากษัตริย์และรัชทายาทแห่งสหราชอาณาจักรสืบทอดราชบัลลังก์ดัชชีได้ ถ้ายังมีรัชทายาทผู้ชายที่เหมาะสมองค์อื่นอยู่ ดังนั้น เจ้าชายอัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ จึงทรงสละสิทธิ์การสืบทอดให้แก่พระอนุชาองค์ต่อไปคือ เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินเบอระ พระโอรสองค์เดียวในเจ้าชายอัลเฟรด ซึ่งมีพระนามเดียวกันคือ เจ้าชายอัลเฟรดแห่งเอดินบะระ ได้ทรงกระทำอัตตวินิบาตกรรมในปี พ.ศ. 2442 เมื่อดยุกอัลเฟรดสิ้นพระชนม์ลงในปี พ.ศ. 2443 ราชบัลลังก์จึงสืบทอดต่อมาโดยเจ้าชายชาลส์ เอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งออลบานี พระโอรสพระชนมายุสิบเจ็ดชันษาในเจ้าชายลีโอโพลด์ พระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (เจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อตและสตราเธิร์น และ[เจ้าชายอาร์เธอร์พระโอรสมิทรงต้องการปกครองดัชชีซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา จึงได้ทรงประกาศการสละสิทธิ์การสืบราชสมบัติ) หลังจากการสืบทอดราชบัลลังก์โดยมีพระนามว่า คาร์ล เอดูอาร์ด และอยู่ภายใต้ระบอบผู้สำเร็จราชการอันนำโดยเจ้าชายรัชทายาทแห่งโฮเอ็นโลเฮ-แล็งเก็นบูร์กจนกระทั่งทรงบรรลุนิติภาวะในปี พ.ศ. 2448 พระองค์ยังคงดำรงพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งออลบานี เมื่อพระองค์ทรงต่อสู้ร่วมกับฝ่ายเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่ 1 จึงทรงถูกถอดถอนพระอิสริยยศของอังกฤษออกทั้งหมดในปี พ.ศ. 2462 บอร์เนียวเหนือ
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1881 พี่น้องเดนท์ได้ตั้งสมาคมท้องถิ่นบอร์เนียวเหนือของอังกฤษจำกัดและได้รับพระบรมราชานุญาตในวันที่ 1 พฤศจิกายนในปีเดียวกัน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1882 บริษัทบอร์เนียวเหนือของอังกฤษได้เข้ามาแทนที่สมาคมดังกล่าว เซอร์ รูเทอร์ฟอร์ด อัลค็อคได้เป็นประธานคนแรกของบริษัท โดยมีอัลเฟรด เดนท์เป็นกรรมการผู้จัดการ แม้ว่าจะมีการต่อต้านจากรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ สเปน และซาราวะก์ก็ตาม บริษัทบอร์เนียวเหนือของอังกฤษก็ยังก่อตั้งนิคมและจัดการบริหารดินแดนดังกล่าว บริษัทได้รับอำนาจอธิปไตยในพื้นที่และสิทธิต่าง ๆ ในพื้นที่จากสุลต่านบรูไนตามลำดับ และได้ขยายพื้นที่ไปยังแม่น้ำปูตาตัน (พฤษภาคม ค.ศ. 1884) เขตปาดัส (พฤศจิกายน ค.ศ. 1884) แม่น้ำกาวัง (กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885) หมู่เกาะมันตานานี (เมษายน ค.ศ. 1885) และพื้นที่เพิ่มเติมในเขตปาดัส (มีนาคม ค.ศ. 1898) อีก โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ชนะเลิศ (6): 1947–48, 1948–49, 1949–50, 1952–53, 1955–56, 1956–57 ปัญหาเยอรมัน
ต่อมาระบอบ "เอาสโทรฟาสชิสมุส" (Austrofaschismus; ฟาสซิสต์ออสเตรีย) ของออสเตรียระหว่างปี พ.ศ. 2477 - พ.ศ. 2481 ได้มุ่งเน้นไปที่ประวัติศาสตร์ของออสเตรียและต่อต้านการรวมออสเตรียเข้ากับจักรวรรดิไรช์ที่สาม เนื่องจากความเชื่อที่ว่าชาวออสเตรียคือ "ชาวเยอรมันผู้ดีกว่า" นอกจากนี้นายกรัฐมนตรีออสเตรีย คูร์ท ชุชนิจก์ ยังเรียกออสเตรียว่าเป็น "รัฐเยอรมันที่ดีกว่า" อีกด้วย แต่ชุชนิจก์กลับต้องดิ้นรนอย่างมากเพื่อให้ออสเตรียสามารถดำรงเอกราชของตนไว้ได้ อย่างไรก็ตามนักชาตินิยมเยอรมันยังคงปรารถนาที่จะรวมชาวเยอรมันทั้งหมดไว้ภายใต้รัฐหนึ่งเดียวตามแนวทางมหาประเทศ 
ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งเป็นชาวเยอรมันเชื้อสายออสเตรียแต่กำเนิด ประสบความสำเร็จในการรวมออสเตรียอันเป็นแผ่นดินเกิดเข้ากับเยอรมนีได้สำเร็จใน "อันชลุสส์" ซึ่งเป็นความปรารถนาส่วนตัวของเขามาอย่างยาวนาน แต่การกระทำดังกล่าวถือเป็นการละเมิดเงื่อนไขข้อตกลงในสนธิสัญญาแวร์ซาย แม้ว่าชาวเยอรมันและชาวออสเตรียต่างพากันสนับสนุนอย่างล้นหลามก็ตาม ทั้งนี้สถานการณ์ทางการเมืองในออสเตรียแตกต่างจากช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ค่อนข้างมาก โดยในช่วงปี พ.ศ. 2481 ออสเตรียตกอยู่ในเงามืดของความเป็นชาติมหาอำนาจในอดีตและมีสถานะด้อยกว่าเยอรมนีอย่างมาก ทั้งนี้หากกล่าวถึงแนวทางมหาประเทศเยอรมันในบริบทช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 จะเรียกรัฐที่รวมกันใหม่นี้ว่า "กรอสส์ดอยท์เชสไรซ์" (Großdeutsches Reich; มหาจักรวรรดิไรซ์เยอรมัน) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "กรอสส์ดอยท์ชลันด์" (Großdeutschland; เยอรมนีใหญ่) ซึ่งในครั้งแรกเป็นชื่อที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการ แต่ต่อมาถูกใช้เป็นชื่อทางการในปี พ.ศ. 2486 และเช่นเดียวกับเยอรมนี (ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง) ออสเตรีย และอัลซาส-ลอแรน มหาจักรวรรดิไรซ์ได้ผนวกรวมแกรนดัชชีลักเซมเบิร์ก ซูเดเทินลันด์ โบฮีเมียและโมราเวีย ดินแดนมีเมิล ดินแดนโปแลนด์ที่ถูกผนวกรวมเข้ากับนาซีเยอรมนี เสรีรัฐดันซิก และดินแดนของ "รัฐบาลทั่วไป" (ดินแดนโปแลนด์ที่ถูกกองทัพเยอรมันยึดครอง) เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ ร็อตเทอร์ ฟรอนท์คัมป์แฟร์บุนด์
กลุ่มท้องถิ่นแรกของร็อตเทอร์ ฟรอนท์คัมป์แฟร์บุนด์ได้ก่อตั้งขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1924 และแอ็นสท์ เทลมันได้รับเลือกให้เป็นผู้นำคนแรกของคณะกรรมการสหพันธ์ในช่วงการประชุมระดับนานาชาติครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ในกรุงเบอร์ลิน "Die Rote Front" ("แนวหน้าแดง") เป็นหนังสือพิมพ์ประจำของร็อตเทอร์ ฟรอนท์คัมป์แฟร์บุนด์ มีคำทักทายว่า “Rot Front!” (แปลว่า แนวหน้าแดง!) ในขณะที่จะชูกำปั้นระดับศีรษะเป็นการกำหนดแสดงออกถึงร็อตฟรอนท์ มักใช้กันในเพื่อนฝูงและศัตรูเพื่ออ้างถึงองค์กรแทนารใช้ชื่อทั้งหมดของพันธมิตร ยกมือกำปั้นขึ้น "จงปกป้องมิตรสหาย ต่อสู้เพื่อกำจัดศัตรูให้หมดสิ้น" () เป็นสัญลักษณ์ของอาร์เอฟบี ที่ถูกใช้กับตราสัญลักษณ์ทั้งหมดและเครื่องหมายการค้าที่ถูกจดทะเบียนเอาไว้ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1926 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1926 ในช่วงขบวนพาเหรดธง นักเคลื่อนไหวได้ใช้เป็นสัญลักษณ์ของขบวนการเคลื่อนไหวและเป็นคำสาบานเพื่อปกป้องสหภาพโซเวียต เจ้าชายอาดัลแบร์ทแห่งปรัสเซีย (ค.ศ. 1884–1948)
เจ้าชายอาดัลแบร์ทแห่งปรัสเซีย () หรือพระนามเต็มคือ อาดัลแบร์ท แฟร์ดีนันท์ เบเร็งการ์ วิคทอร์ แห่งปรัสเซีย () เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี กับพระนางเอากุสเทอแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์เป็นสโมสรฟุตบอลแห่งแรกและแห่งเดียวของเยอรมนีที่เข้าตลาดหลักทรัพย์ แต่หลังจากแพ้ในรอบชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพ ปี 2002 สโมสรก็ประสบปัญหาทางการเงิน จนต้องขายสนามเว็สท์ฟาเลินชตาดีอ็อน โดยทีมใช้วิธีเช่าสนามจากเจ้าของใหม่ ซึ่งเปลี่ยนชื่อสนามเป็น ซิกนาลอีดูนาพาร์ค สโมสรเริ่มตกต่ำในบุนเดสลีกาฤดูกาล 2005-06 ก่อนจบด้วยอันดับ 7 ในฤดูกาลถัดมาคือ 2006-2007 สโมสรต้องเผชิญสถานกาณ์หนีตกชั้นครั้งแรกในรอบหลายปี ได้เปลี่ยนผู้จัดการทีมถึงสามครั้งก่อนจบฤดูกาลด้วยอันดับ 10 อันเดรอา ฟอน ฮับส์บูร์ก
อาร์คดัชเชสแอนเดรียแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: "แอนเดรีย มาเรีย ฟอน ฮับส์บูร์ด-โลทรินเธน"; Andrea Maria von Habsburg-Lothringen) ทรงเป็นอาร์คดัชเชสแห่งออสเตรียและเจ้าฟ้าหญิงแห่งฮังการี เป็นพระราชธิดาองค์โตในออตโต มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงเรจิน่าแห่งแซ็กซ์-ไมนินเจน ประสูติเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 ณ เมืองเวิร์ซเบิร์ก บาวาเรีย ประเทศเยอรมนี  ประวัติศาสตร์เยอรมนี
ในช่วงปลายยุคกลาง ดยุกของแคว้น เจ้าชายและบิชอปต่างได้รับอำนาจจากค่าใช่จ่ายอันสิ้นเปลืองของจักรพรรดิ มาร์ติน ลูเธอร์ได้นำการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ต่อต้านศาสนจักรคาทอลิก หลังปี ค.ศ. 1517 เนื่องจากรัฐทางตอนเหนือได้กลายเป็นพวกนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ ในขณะที่รัฐทางตอนใต้ที่เหลือเป็นพวกนับถือนิกายคาทอลิก ทั้งสองส่วนของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้เกิดการปะทะกันในสงครามสามสิบปี (ค.ศ. 1618-1648) ซึ่งเป็นความพินาศย่อยยับแก่พลเรือนยี่สิบล้านคนที่อาศัยอยู่ในทั้งสองส่วน สงครามสามสิบปีได้นำไปสู่การทำลายล้างแก่เยอรมนีอย่างมาก; มากกว่า 1/4 ของประชากรและ 1/2 ของประชากรชายในรัฐเยอรมันได้ถูกฆ่าตายโดยความวิบัติสงคราม ปีค.ศ. 1648 ได้มีผลทำให้การสิ้นสุดลงของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และจุดเริ่มต้นของระบบรัฐชาติที่ทันสมัย ด้วยเยอรมนีได้แบ่งแยกออกเป็นรัฐอิสระหลายแห่ง เช่น ปรัสเซีย บาวาเรีย แซกโซนี ออสเตรียและรัฐอื่นๆ ซึ่งยังคงควบคุมดินแดนนอกพื้นที่ที่ถือว่าเป็น"เยอรมนี" มัทซ์ ฮุมเมิลส์
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 สโมสรโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ได้ยืมตัวฮุมเมลส์จากบาเยิร์นมิวนิก และเขากลายเป็นกองหลังตัวเลือกแรกอย่างรวดเร็ว เขามักจะจับคู่กับเนเวน ซูบอติช ที่พึ่งเซ็นมาด้วยกันในการเป็นเซ็นเตอร์แบ็กคู่ แต่น่าเสียดายที่ว่าในเดือนสุดท้ายเขาได้รับบาดเจ็บ ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 เขาก็ได้บรรลุสัญญากับสโมสรดอร์ทมุนท์ โดยซื้อตัวมาในราคา 4.2 ล้านยูโร โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
รองชนะเลิศ (5): 1962–63, 2007–08, 2013–14, 2014–15, 2015–16 สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ
ความขัดแย้งระหว่างสองชาตินำไปสู่สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย สงครามจบลงด้วยชัยชนะของปรัสเซีย ออสเตรียสูญเสียอิทธิพลเหนือรัฐเยอรมันตอนใต้ทั้งหมดและจำยอมยุบสมาพันธรัฐเยอรมันในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1866 และนำไปสู่การสถาปนา "สมาพันธรัฐเยอรมันเหนือ" ที่มีกษัตริย์แห่งปรัสเซียเป็นองค์ประธาน ราชอาณาจักรปรัสเซีย
ก่อนการสถาปนาเป็นราชอาณาจักร ปรัสเซียเป็นเพียงรัฐหนึ่งเท่านั้นเรียกว่า "ดัชชีปรัสเซีย" และตกอยู่ใต้อิทธิพลของโปแลนด์และสวีเดน แต่ด้วยชั้นเชิงทางการทูตและการทหารของ ฟรีดริช วิลเฮล์ม ผู้คัดเลือกแห่งบรันเดินบวร์ค ทำให้ปรัสเซียได้รับอิสรภาพจากสวีเดนในปี 1656 และได้สถาปนาขึ้นเป็นราชอาณาจักรในปี 1701 เดิมนั้นปรัสเซียมีอาณาเขตไม่ใหญ่มากนัก จนกระทั่งมาถึงสมัยของ พระเจ้าฟรีดริชมหาราช ปรัสเซียยึดครองมณฑลไซลีเซียจากออสเตรีย และสามารถรักษาไว้ได้ในระหว่างสงครามเจ็ดปีที่ยุติลงในปี ค.ศ. 1763 ซึ่งทำให้ปรัสเซียมีอำนาจขึ้นทางตอนเหนือของเยอรมนี ต่อมาปรัสเซียก็ได้ขยายดินแดนโดยการผนวกดินแดนต่างๆ ของเยอรมนีด้วยวิธีต่างๆ ที่รวมทั้งการสมรส และการเข้าครอบครองเช่นในโพเมอราเนียในฝั่งทะเลบอลติก ประเทศรัสเซีย
ประวัติศาสตร์ของชาติเริ่มขึ้นด้วยชาวสลาฟตะวันออก ผู้ถือกำเนิดขึ้นเป็นกลุ่มที่โดดเด่นได้ในยุโรประหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึงที่ 8[8] รัฐรุสในสมัยกลาง ซึ่งก่อตั้งและปกครองโดยอภิชนนักรบวารันเจียนและผู้สืบเชื้อสาย เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ใน พ.ศ. 1531 มีการรับศาสนาคริสต์นิกายออร์โธด็อกซ์จากจักรวรรดิไบแซนไทน์[9] เริ่มต้นการประสมวัฒนธรรมไบแซนไทน์และสลาฟซึ่งนิยามวัฒนธรรมรัสเซียเป็นเวลาอีกสหัสวรรษหน้า[9] ท้ายที่สุด รุสล่มสลายเป็นรัฐขนาดเล็กหลายรัฐ พื้นที่ส่วนใหญ่ของรุสถูกพิชิตโดยการรุกรานของมองโกล และกลายเป็นรัฐบรรณาการของโกลเดนฮอร์ดเร่ร่อน[10] อาณาจักรแกรนด์ดยุคแห่งมอสโกค่อย ๆ รวมราชรัฐรัสเซียในละแวก ได้รับเอกราชจากโกลเดนฮอร์ด และมาครอบงำมรดกทางวัฒนธรรมและการเมืองของเคียฟรุส จนคริสต์ศตวรรษที่ 18 รัสเซียได้ขยายอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางผ่านการพิชิตดินแดน การผนวก และการสำรวจเป็นของจักรวรรดิรัสเซีย นับเป็นจักรวรรดิใหญ่ที่สุดอันดับสามในประวัติศาสตร์ แผ่จากโปแลนด์ในยุโรปจรดอะแลสกาในอเมริกาเหนือ[11][12] รายพระนามเจ้าผู้ครองราชรัฐลักเซมเบิร์ก
ในปีพ.ศ. 2448 เจ้าชายนิโคลอส วิลเฮล์มแห่งนัสเซาผู้เป็นพระอนุชาต่างมารดาของแกรนด์ดยุกอดอลฟีสิ้นพระชนม์ มีพระโอรสคือเคานท์จอร์จ นิโคลอสแห่งมาเรนเบิร์ก อย่างไรก็ตามทรงเป็นทายาทของการสมรสของต่างฐานะ เพราะฉะนั้นทรงเป็นสมาชิกของราชวงศ์เพียงทางนิตินัย ในปีพ.ศ. 2450 แกรนด์ดยุกวิลเล็มที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์กผู้เป็นพระโอรสเพียงองค์เดียวของแกรนด์ดยุกอดอลฟ์ได้รับสิทธิการชอบธรรมแก่พระธิดาองค์โตคือ เจ้าหญิงมารี อเดเลด ซึ่งเป็นสิทธิในการสืบราชสมบัติด้วยความบริสุทธิ์แห่งการไร้บุรุษในราชวงศ์ และระบุไว้ในกฎดั้งเดิมราชสกกุลนัสเซา พระนางจึงทรงเป็นแกรนด์ดัสเชสพระองค์แรกผู้ปกครองแกรนด์ดัชชีแห่งลักเซมเบิร์กเมื่อพระบิดาเสด็จสวรรคตในปีพ.ศ. 2455 และทรงสละราชสมบัติในปีพ.ศ. 2462 พระขนิษฐาจึงครองราชย์สืบต่อคือแกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก ผู้ซึ่งอภิเษกสมรสกับเจ้าชายเฟลิกซ์แห่งบูร์บง-ปาร์มา เจ้าชายในอดีตดัชชีแห่งพาร์มา เชื้อสายของพระนางได้ครองราชย์สืบต่อมาจนปัจจุบัน เป็นการดำเนินต่อของราชวงศ์นัสเซาและได้สถาปนาราชวงศ์บูร์บง สายบูร์บง-ปาร์มา ราชอาณาจักรซัคเซิน
ในปี ค.ศ. 1866 ระหว่างสงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย ซัคเซินเป็นพันธมิตรกับออสเตรียที่นำกองกำลังจากแนวซัคเซินเข้าช่วยออสเตรียที่โบฮีเมีย การช่วยเหลือครั้งนี้ทำให้ซัคเซินรอดจากการยึดครองของปรัสเซียเช่นนครรัฐทางเหนือของเยอรมนีเช่นราชอาณาจักรฮาโนเวอร์ หลังสงคราม ออสเตรียสนับสนุนมิให้ปร้สเซียยึดครองซัคเซินซึ่งปรัสเซียก็ยินยอม แต่อย่างไรก็ตามซัคเซินก็เข้าร่วมในสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือนำโดยปรัสเซียในปีต่อมา เมื่อปรัสเซียได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย ในปี ค.ศ. 1871 สมาชิกในสมาพันธรัฐถูกรวมกันเป็นจักรวรรดิเยอรมันโดยออทโท ฟอน บิสมาร์คโดยมีพระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซียเป็นจักรพรรดิองค์แรก การรวมตัวครั้งนี้ทำให้พระเจ้าจอห์นที่ 1 แห่งซัคเซินกลายเป็นเจ้าผู้ครองอาณาจักรระดับรองซึ่งมีอำนาจเฉพาะบางส่วนเช่นการสร้างสัมพันธไมตรีกับรัฐอื่น ๆ ราชอาณาจักรปรัสเซีย
ในปี ค.ศ. 1862 (พ.ศ. 2405) พระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ได้เรียกตัวออทโท ฟอน บิสมาร์ค เข้ามารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี บิสมาร์คหวังอยู่เสมอในการรวบรวมเยอรมนีให้เป็นปึกแผ่นและต้องการให้เยอรมนีเป็นประเทศที่เข้มแข็งให้ได้ ดังนั้นการที่จะรวมเยอรมนีให้ได้จะต้องกำจัดอิทธิพลของมหาอำนาจภายนอกและจะต้องทำให้ปรัสเซียเป็นผู้นำในการรวมชาติเยอรมันแทนที่ออสเตรีย ถึงแม้ว่าออสเตรียจะเป็นรัฐเยอรมันเหมือนกันแต่ออสเตรียได้ไปแย่งชิงดินแดนต่าง ๆ ที่ไม่ใช่เยอรมัน เช่น ฮังการี โบฮีเมีย เป็นต้น ทำให้ในสายตาของรัฐเยอรมนีและรัฐอื่น ๆ ถือว่าออสเตรียเป็นเหมือนกับเยอรมันที่ไม่แท้จริง และจำเป็นต้องผูกมิตรกับมหาอำนาจอื่น ๆ เช่น อังกฤษ ออสเตรีย ฝรั่งเศส รัสเซีย เป็นต้น ในการรวมเยอรมนีนั้นทำให้เกิดสงครามคร้งใหญ่ถึง 3 ครั้ง ได้แก่ อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค
ความสำเร็จในการรวมชาติเยอรมันในปี 1871 บิสมาร์คได้ใช้ทักษะทางการทูตของเขารักษาดุลอำนาจของเยอรมันในยุโรปไว้ บิสมาร์คได้อุทิศตนเองในการพยายามรักษาสันติภาพในบรรดามหาอำนาจเป็นเวลากว่าสองทศวรรษ อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากที่เยอรมันผนวกแคว้นอาลซัส-ลอแรน (Alsace-Lorraine) มาจากฝรั่งเศส ได้จุดชนวนขบวนการชาตินิยมขึ้นในฝรั่งเศส การเรืองอำนาจของเยอรมันทำให้เกิดภาวะ "กลัวเยอรมัน" (Germanophobia) ขึ้นในฝรั่งเศส เป็นความครุกครุ่นก่อนปะทุเป็นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในประเทศเยอรมนี หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2452 หมวดหมู่:รัฐนอร์ดไรน์-เวสท์ฟาเลิน โบรุสเซียดอร์ทมุนด์ในฤดูกาล 2016–17
การแข่งขัน โบรุสเซียดอร์ทมุนด์ ฤดูกาล 2016–17 เป็นฤดูกาลที่ 106 (และปีโดยรวมเป็นฤดูกาลที่ 107) ในประวัติสโมสรฟุตบอลและเป็นฤดูกาลที่ 41 ติดต่อกันในลีกและเป็นฤดูกาลที่ 50 โดยรวมในระดับบุนเดสลีกา ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลเยอรมัน โบรุสเซียมีส่วนร่วมในฤดูกาลนี้ของฟุตบอลถ้วยภายในประเทศ เดเอฟเบโพคาล และ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ครั้งนี้จะเป็นฤดูกาลที่ 44 สำหรับสโมสรในสนาม เวสท์ฟาเลนชตาดิโยน ตั้งอยู่ที่ ดอร์ทมุนด์ ประเทศเยอรมนี สนามมีความจุ 81,359 คนสำหรับการแข่งขันในรายการบุนเดสลีกา และมีความจุ 65,851 คน สำหรับการแข่งขันฟุตบอลถ้วย ฤดูกาลจะเริ่มต้นระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 ถึง 30 มิถุนายน ค.ศ. 2017 อันฮัลท์-แบร์นบูร์ก
ราชรัฐอันฮาลท์-แบร์นบวร์ก (, ) เป็นอดีตราชรัฐที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮาลท์-แบร์นบวร์กก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1252 เมื่อราชรัฐอันฮาลท์ถูกแบ่งระหว่างอันฮาลท์-อัสเชอร์สเลเบน (Anhalt-Aschersleben), อันฮาลท์-แบร์นบวร์ก และ อันฮาลท์-แซร์บสท์ หลังจากสายการปกครองมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1468 อันฮาลท์-แบร์นบวร์กก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอันฮาลท์-แซร์บสท์ ต่อมาก็ถูกแบ่งในปี ค.ศ. 1603 ออกเป็นอันฮาลท์-เดสเซา, อันฮาลท์-เคอเทิน (Anhalt-Köthen), อันฮาลท์-เพลิทเคา (Anhalt-Plötzkau), อันฮาลท์-แบร์นบวร์ก และ อันฮาลท์-แซร์บสท์ ในปี ค.ศ. 1635 สายอันฮาลท์-ฮาร์ซเกอโรเดอ (Anhalt-Harzgerode) ซึ่งมีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1709 ก็แยกจากอันฮาลท์-แบร์นบวร์ก ในปี ค.ศ. 1718 ก็ได้มีการก่อตั้งราชรัฐอันฮาลท์-แบร์นบวร์ก-ชอมบวร์ก-ฮอยม์ (Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym) ขึ้นและรวมกับอันฮาลท์-แบร์นบวร์กในปี ค.ศ. 1812 ในปี ค.ศ. 1847 อันฮาลท์-แบร์นบวร์กก็ได้รับราชรัฐอันฮาลท์-เคอเทิน หลังจากการเสียชีวิตของเจ้าผู้ครองนครอันฮาลท์-แบร์นบวร์กแล้ว ราชรัฐก็กลับไปรวมตัวกับราชรัฐอันฮาลท์-เดสเซาอีก อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก
เมื่อจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาเสด็จสวรรคต ราชอาณาจักรแฟรงก์อันยิ่งใหญ่ที่ชาร์เลอมาญก่อตั้งขึ้น ครอบคลุมดินแดนส่วนใหญ่ของยุโรปตะวันต ก็ถูกแบ่งแยกหลังจากสงครามกลางเมืองที่ยาวสามปีระหว่างพระราชนัดดาสามพระองค์ในระหว่างปี ค.ศ. 840 ถึงปี ค.ศ. 843 ในระหว่างสงคราม คาร์ลพระเศียรล้านทรงเข้าข้างลุดวิจชาวเยอรมัน พระอนุชาต่างพระมารดา ในข้อขัดแย้งในสิทธิการครองราชบัลลังก์กับจักรพรรดิโลทาร์ที่ 1 พระเชษฐา ผู้ทรงใช้ตำแหน่งจักรพรรดิแห่งชาวโรมันที่เคยเป็นตำแหน่งของพระอัยกา และกลายมาเป็นตำแหน่งที่ใช้กันต่อมาสำหรับจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่จักรพรรดิออทโทที่ 1 เป็นต้นมา เมื่อสงครามสิ้นสุดลงราชอาณาจักรแฟรงก์ถูกแบ่งแยกออกเป็นสามส่วนตามสนธิสัญญาแวร์เดิง โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ชนะเลิศ (8): 1955–56, 1956–57, 1962–63, 1994–95, 1995–96, 2001–02, 2010–11, 2011–12 ประเทศเยอรมนี
ในค.ศ. 800 ชาร์เลอมาญ กษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์ ได้ปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งชาวโรมัน และสถาปนาจักรวรรดิการอแล็งเฌียง ต่อมาในปีค.ศ. 840 ได้เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นจากการแย่งชิงบัลลังก์ในหมู่พระโอรสของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา[15] สงครามกลางเมืองครั้งนี้จบลงในปี 843 โดยการแบ่งจักรวรรดิการอแล็งเฌียงออกเป็นสามอาณาจักรอันได้แก่: อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก
ราชวงศ์แบ็ทแตนเบิร์กได้สละพระอิสริยยศ "เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งแบ็ทแตนเบิร์ก" และฐานันดรศักดิ์ "Highness" และ "Serene Highness" ภายใต้พระบรมราชโองการการถอดถอนพระอิสริยยศเยอรมัน ราชวงศ์แบ็ทแตนเบิร์กจึงเปลี่ยนมาใช้ราชสกุล "เมานต์แบ็ตเทน" ที่เป็นลักษณะแบบภาษาอังกฤษของแบ็ทแตนเบิร์ก ด้วยเหตุนี้เจ้าชายอเล็กซานเดอร์จึงทรงเป็น "เซอร์ อเล็กซานเดอร์ เมานต์แบ็ตเทน"  อีกไม่กี่วันต่อมา เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2460 พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นมาร์ควิสแห่งคาริสบรูก  กองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน
กองทัพเรือจักรวรรดิเยอรมัน ( "ไคแซร์ลีเชอมารีเนอ") เป็นกองทัพเรือแห่งจักรวรรดิเยอรมัน โดยมีรากฐานจากกองทัพเรือปรัสเซีย ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 1867 ได้จัดตั้งเป็น นอร์ดดอยท์เชอ บุนเดสมารีเนอ ทำหน้าที่รักษาชายฝั่ง และ ได้รับการยกสถานะเป็นกองทัพเรือเมื่อปี ค.ศ. 1871 โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ชนะเลิศ (4): 1964–65, 1988–89, 2011–12, 2016–17 กษัตริย์อาเธอร์
เอกสารอีกชุดหนึ่งที่ช่วยสนับสนุนข้อมูลว่า อาเธอร์มีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์ คือบันทึก "Annales Cambriae" ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ซึ่งเชื่อมโยงอาเธอร์กับการรบที่ภูเขาบาดอนเช่นเดียวกัน ในบันทึกระบุว่าการรบนี้เกิดขึ้นราว ค.ศ. 516-518 นอกจากนี้ยังกล่าวถึงการรบที่คัมลานน์ ที่ซึ่งทั้งอาเธอร์และมอร์เดร็ดถูกสังหารในราวปี ค.ศ. 537-539 รายละเอียดเหล่านี้ช่วยสนับสนุนยืนยันต่อเหตุการณ์ใน "Historia Brittonum" และยืนยันว่าอาเธอร์ได้เข้าร่วมในการรบที่ภูเขาบาดอนจริง อย่างไรก็ดี งานวิจัยในชั้นหลังพบว่า เนื้อหาใน "Annales Cambriae" เริ่มต้นตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 ส่วนเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับตำนานกษัตริย์อาเธอร์ถูกเขียนเพิ่มเติมเข้าไปภายหลัง ไม่ได้อยู่ในตัวบันทึกดั้งเดิม คาดว่าน่าจะเขียนเพิ่มเข้าไปในราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าเหตุการณ์ที่ภูเขาบาดอนนั้นนำมาจาก "Historia Brittonum" นั่นเอง ปฏิบัติการบากราติออน
ปฏิบัติการดังกล่าวตั้งตามชื่อของเจ้าชายจอร์เจียสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18-19 ปีเตอร์ บากราติออน (Pyotr Bagration) ซึ่งเป็นพลเอกแห่งกองทัพจักรวรรดิรัสเซียผู้ทรงได้รับบาดแผลฉกรรจ์ในยุทธการโบโรดีโน กองทัพดซเวียตซึ่งเกี่ยวข้องกับปฏิบัติการบากราติออนโดยตรงมีแนวรบบอลติกที่ 1 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเอกฮอฟฮันเนส บากรัมยัน, แนวรบเบลารุสที่ 1 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเอกคอนสตันติน โรคอสซอฟสกี ผู้ได้รับการเลื่อนยศเป็นจอมพลเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1944, แนวรบเบลารุสที่ 2 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเอก (Colonel-General) จี. เอฟ. ซาฮารอฟ และแนวรบเบลารุสที่ 3 ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเอก (Colonel-General) อีวาน เชียร์นยาฮอฟสกี ปฏิบัติการดังกล่าวลงเอยด้วยการที่กองทัพกลุ่มกลางของเยอรมนีเกือบถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงและกองทัพที่เป็นส่วนของกองทัพกลุ่มกลาง ได้แก่ กองทัพที่ 4, กองทัพแพนเซอร์ที่ 3 และกองทัพที่ 9 มัน "เป็นความพ่ายแพ้อย่างหายนะที่สุดของกองทัพเยอรมันทั้งหมดในสงครามโลกครั้งที่สอง" เมื่อสิ้นสุดปฏิบัติการ สหภาพโซเวียตตะวันตกส่วนมากได้รับการพิชิตคืนและกองทัพแดงได้ฐานที่มั่นคงในโรมาเนียและโปแลนด์ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ดอร์ทมุนท์ชนะเยอรมันคัพเป็นครั้งแรกในปี 1965 และชนะยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ ในปีถัดมา พอ ค.ศ. 1972 สโมสรตกชั้นไปเล่นในลีกาสอง ก่อนจะกลับขึ้นมาใหม่ใน ค.ศ. 1976 ช่วงนี้สโมสรได้สร้างสนามใหม่คือเว็สท์ฟาเลินชตาดีอ็อน ซึ่งแล้วเสร็จในปีค.ศ. 1974 สโมสรกลับมาเริ่มประสบความสำเร็จอีกครั้งในยุค 90 เริ่มจากเข้าชิงยูฟ่าคัพในปี ค.ศ. 1993 (แต่แพ้ให้สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส 7-1) ได้แชมป์บุนเดสลีกา 2 ปีติดกันใน ค.ศ. 1995-1996 และได้แชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ประจำปี ค.ศ. ​1997 โดยเอาชนะยูเวนตุส 3-1 หลังจากนั้นได้เว้นช่วงอีกระยะและได้แชมป์บุนเดสลีกาในปี 2002 อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย
เจ้าหญิงโดโรเธีย เข้าพิธีเสกสมรสกับ อาร์ชดยุกกอทท์ฟรีดแห่งออสเตรีย เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2481 ณ ราชอาณาจักรฮังการี โดยหลังเสกสมรสแล้วเจ้าหญิงโดโรเธียได้รับการสถาปนาเป็น อาร์ชดัสเชสโดโรเธีย แกรนด์ดัชเชสแห่งทัสคานี พระชายา โดยมีพระบุตรร่วมกันดังนี้
อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 สิริพระชันษา 95 ปี ด้วยโรคพระชรา ณ ออสเตรีย อะเลคซันดร์ ตอร์มาซอฟ
อะเลคซันดร์ ตอร์มาซอฟ เกิดวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1752 ในครอบครัวชนชั้นสูงของรัสเซีย เมื่ออายุสิบขวบ เขาเข้ารับราชการในฐานะมหาดเล็กเกียรติยศ จากนั้น เมื่ออายุ 20 ปีใน ค.ศ. 1772 เขาเริ่มราชการทหารในฐานะนายร้อยแห่งกองทหารราบวิยัตกา ภายในไม่กี่สัปดาห์เขาได้เข้าร่วมกับเจ้าหน้าที่ของยาคอฟ บรูซ ในฐานะนายทหารผู้ช่วย สามปีต่อมาตอร์มาซอฟได้ก่อตั้งและเป็นหัวหน้าของแชเซอร์ฟินแลนด์โดยมียศพันโท ครั้นในปี ค.ศ. 1782 เจ้าชายโปติออมกินได้มีพระบัญชาให้เขาปฏิบัติการทางทหารในคาบสมุทรไครเมีย หลังจากนั้น ตอร์มาซอฟได้บัญชาการกองทหารม้าดอลแมตสกีบนฐานที่เขาก่อตั้ง และเป็นผู้นำกองทหารม้าเบาอเล็กซานเดรียนโดยมียศพันเอก ประวัติศาสตร์ลักเซมเบิร์ก
นอกไปจากเมืองเล็กๆ ไม่ไกลจาก "Bock Fiels" และถนนโรมันแล้ว ก็ยังมีชุมชนอีกชุมชนหนึ่งก่อตั้งตัวขึ้นในบริเวณลุ่มน้ำอัลแซตต์ (ปัจจุบันคือชุมชนกรุนด์) เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1083 เมืองล่างก็มีวัดสองวัด สะพานสองสะพานข้ามแม่น้ำอัลแซตต์และเพทรัสส์ ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ก็ประกอบอาชีพต่างๆ ที่รวมทั้งการจับปลา การอบขนมปัง และ การสีข้าว ในปีเดียวกันนั้นก็ได้มีการก่อตั้งแอบบีคณะเบเนดิกติน--แอบบีอัลท์มึนสเตอร์--ขึ้นโดยเคานต์คอนราดที่ 1 แห่งลักเซมเบิร์กบนเนินหลังปราสาท โลทาริงเกีย
ในปี ค.ศ. 959 บรูโนเดอะเกรต ดยุคแห่งโลทาริงเกียแบ่งอาณาจักรระหว่างลอร์แรนเหนือ (Lotharingia superior) และ ลอร์แรนใต้ (Lotharingia inferior) โดยมอบให้ครองโดยมากราฟ นอกไปจากช่วงระยะเวลาระหว่าง ค.ศ. 1033 ถึง ค.ศ. 1044 ในสมัยของโกเทโลที่ 1 แล้วการแบ่งแยกก็ยังเป็นไปตามการแบ่งเดิม ต่อมามากราฟของแต่ละส่วนก็ยกฐานะของอาณาจักรขึ้นเป็นดัชชี ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 อำนาจของดยุคในลอร์แรนใต้ก็เสื่อมโทรมลงที่ทำให้เกิดการก่อตั้งขึ้นเป็นดัชชีแห่งลิมบวร์ก และดัชชีแห่งบราบองต์ แต่ดยุคยังคงดำรงบรรดาศักดิ์เป็นดยุคแห่งโลเทียร์ (Duke of Lothier มาจาก "Lotharingia") โดยเลิกใช้คำว่า "lower" ลอร์แรน ส่วนดัชชีแห่งลอร์แรนเหนือกลายมาเรียกกันว่า "ลอร์แรน" ซึ่งเป็นอาณาจักรที่มีวัฒนธรรมและภาษาแบบฝรั่งเศสและมีความสัมพันธ์การการเมืองของฝรั่งเศสแม้ว่าจะยังเป็นรัฐบริวารอย่างห่างๆ ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หลังจากการรุกรานและการยึดครองของฝรั่งเศสอยู่ราวร้อยปี ลอร์แรนก็ตกไปเป็นของฝรั่งเศสหลังจากการสิ้นสุดของสงครามสืบราชบัลลังก์โปแลนด์ (ค.ศ. 1737) ในปี ค.ศ. 1766 ลอร์แรนก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และกลายเป็นจังหวัดลอร์แรน ในปี ค.ศ. 1871 หลังจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย, ลอร์แรนก็รวมกับอัลซาซเป็นจังหวัดอัลซาซ-ลอร์แรนของจักรวรรดิเยอรมัน ในปัจจุบันโลทาริงเกียส่วนใหญ่อยู่ในฝรั่งเศส บางส่วนอยู่ในเยอรมนีในบริเวณที่เรียกว่า "ภูมิภาคลอร์แรน" อาร์ชดัชชีออสเตรีย
ในปี ค.ศ. 1359 รูดอล์ฟที่ 4 ปลอมเอกสารยกฐานะดัชชีขึ้นเป็นอาณาจักรอาร์ชดยุก แต่ไม่ได้รับอนุมัติจากจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เอิร์นสท์ดยุกแห่งออสเตรียเป็นคนแรกที่ถือตำแหน่งอาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย อาร์ชดัชชีมาได้รับอนุมัติอย่างเป็นทางการเมื่อราชวงศ์ฮับสบูร์กได้เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1453 ภายใต้สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ออสเตรียเป็นรัฐเพียงรัฐเดียวที่มีฐานะเป็นอาร์ชดัชชี ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 สมาชิกของราชวงศ์ฮับสบูร์กก็ถือตำแหน่งอาร์ชดยุกหรืออาร์ชดัชเชสที่เทียบเท่ากับ "เจ้า" ของราชวงศ์อื่นๆ ในยุโรป และตั้งแต่ ค.ศ. 1512 เป็นต้นมาอาร์ชดัชชีก็กลายมาเป็นศูนย์กลางของราชสำนักของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ชนะเลิศ (1): 1997 ราชอาณาจักรปรัสเซีย
ราชอาณาจักรปรัสเซีย (English: Kingdom of Prussia) เป็นราชอาณาจักรหนึ่งของชนชาติเยอรมัน ดำรงอยู่ระหว่างปีค.ศ. 1701 ถึง 1918 ครอบคลุมพื้นที่ในประเทศเยอรมนี โปแลนด์ รัสเซีย ลิทัวเนีย เดนมาร์ก เบลเยียม และเช็กเกียในปัจจุบัน ราชอาณาจักรปรัสเซียกลายเป็นมหาอำนาจของยุโรปในศตวรรษที่ 18 ในรัชสมัยของพระเจ้าฟรีดริชมหาราช และยิ่งทรงอำนาจขึ้นจนสามารถเป็นแกนนำในการชักนำรัฐเยอรมันต่างๆให้ทำการรวมชาติกันเป็นจักรวรรดิเยอรมัน ในปี 1871 พระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย
ในปี ค.ศ. 1756 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คแห่งออสเตรีย และ ราชวงศ์บูร์บงแห่งฝรั่งเศสซึ่งแต่เดิมเคยเป็นศัตรูกันหันมาเป็นพันธมิตรกันตาม “การปฏิวัติทูต” (Diplomatic Revolution) เพื่อต่อต้านพระเจ้าฟรีดริชผู้ที่ตัดสินใจรุกรานก่อน เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1756 กองทัพของพระองค์ก็ข้ามพรมแดนและรุกรานราชอาณาจักรแซ็กโซนี ซึ่งเป็นการเริ่มสงครามเจ็ดปี (Seven Years' War) ระหว่างปี ค.ศ. 1756 ถึงปี ค.ศ. 1763 ในสงครามนั้นพระเจ้าฟรีดริชทรงต้องต่อสู้กับพันธมิตรออสเตรีย, ฝรั่งเศส, รัสเซีย, แซ็กโซนี และสวีเดน ส่วนพันธมิตรของพระองค์ก็มีเพียงอังกฤษและแคว้นฮาโนเวอร์ แต่ก็ทรงสามารถรักษาปรัสเซียไว้ได้แม้จะถูกรุกรานบ่อยครั้ง การสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันของจักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งรัสเซียซึ่งเรียกกันว่า “ปาฏิหาริย์ของราชวงศ์บรันเดินบวร์ค” ทำให้พันธมิตรที่เป็นปฏิปักษ์ต่อปรัสเซียสลายตัวลง พระเจ้าฟรีดริชจึงทรงสามารถรักษาดินแดนไซลีเซียไว้ได้แต่มิได้ได้ดินแดนเพิ่มเติมจากสนธิสัญญาฮูเบอร์ทัสเบิร์ก (Treaty of Hubertusburg) ความสามารถที่ทรงรักษาไซลีเซียไว้ได้จากสงครามสองครั้งทำให้พระเจ้าฟรีดริชกลายเป็นวีรบุรุษทั่วดินแดนที่พูดภาษาเยอรมัน แอร์สเทอ เอ็ฟเอ็สเฟา ไมนทซ์ 05
1. Fußball- und Sportverein Mainz 05 e. V. หรือเรียกสั้น ๆ ว่า แอร์สเทอ เอ็ฟเอ็สเฟา ไมนทซ์ 05, ไมนทซ์ 05 หรือ ไมนทซ์ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพเยอรมัน ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1905 ตั้งอยู่ที่เมืองไมนทซ์ รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ ปัจจุบันลงเล่นในบุนเดสลีกา ลีกระดับสูงสุดของประเทศ เป็นปีที่แปดติดต่อกัน นับตั้งแต่ฤดูกาล 2009–10 สโมสรคู่ปรับท้องถิ่นที่สำคัญ ได้แก่ ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟูร์ทและไคเซอร์สเลาเทิร์น นอกจากนี้สโมสรฟุตบอลแล้ว ไมนทซ์ยังมีสโมสรแฮนด์บอลและเทเบิลเทนนิส โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ รายพระนามสมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย
สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซีย(อังกฤษ: Queen of Prussia)เป็นพระอิสริยยศของพระอัครมเหสีในพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรปรัสเซียตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี ค.ศ. 1701 จนถึงคราวล่มสลายในปีค.ศ. 1918 จนถึงเมื่อปีค.ศ. 1806 สมเด็จพระราชินีแห่งปรัสเซียยังดำรงพระอิสริยยศเป็นพระชายาในเจ้าชายผู้คัดเลือกแห่งบรันเดนบวร์กอีกด้วย และภายหลังจากปีค.ศ. 1871 สมเด็จพระราชินีก็ยังดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดินีแห่งเยอรมนี อีกด้วย ราชวงศ์ออทโท
ราชวงศ์ออทโท () เป็นราชตระกูลของพระเจ้าแผ่นดินเยอรมันที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 919 จนถึง ค.ศ. 1024 ชื่อของราชวงศ์ตั้งตามออทโทที่ 1 มหาราช ผู้สถาปนาราชวงศ์ บางครั้งราชวงศ์นี้ก็เรียกว่า “ราชวงศ์ซัคเซิน” ตามที่มาของบรรบุรุษของราชวงศ์ หรือบางครั้งก็เรียกว่า “ลึยโดลฟิงส์” (Liudolfings) ตามนามของลึยโดลฟ์ ดยุคแห่งซัคเซิน องค์ปฐมวงศ์ ราชวงศ์ออทโทถือกันว่าเป็นราชวงศ์แรกของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ต่อจากราชวงศ์การอแล็งเฌียง สโมสรฟุตบอลฌีรงแด็งเดอบอร์โด
บอร์โดซ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1881 ในฐานะสโมสรกีฬาหลายสโมสรและเป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประเทศฝรั่งเศส สโมสรได้รับชัยชนะจากลีกเอิง ตำแหน่งซึ่งเป็นอันดับที่สี่ในประวัติศาสตร์มากที่สุด บอร์โดยังได้รับรางวัลสี่ Coupe de France ชื่อสาม Coupe de la Liguetitles และสามTrophée des championstitles เช่นกัน สโมสรได้รับเกียรติให้ได้ปรากฏตัวในรอบชิงชนะเลิศมากที่สุดใน Coupe de la Ligue มีจุดเด่นในหกของผู้ที่เข้าร่วมแข่งขัน จากปีที่ผ่านมาสนามกีฬาของสโมสรคือสนามกีฬา Stade Chaban-Delmas แต่ตั้งแต่ปี 2015 บ้านเกิดของบอร์โดได้รับการ Matmut Atlantique ทวิพันธมิตร
หลังการก่อตั้งจักรวรรดิเยอรมันใน ค.ศ. 1871 นายกรัฐมนตรีเยอรมนี ออทโท ฟอน บิสมาร์ค ต้องการแสดงให้เห็นว่าเยอรมนีเป็นประเทศผู้สร้างสันติและผู้ธำรงรักษาไว้ซึ่งสถานะเดิมของยุโรป เช่นเดียวกับการเพิ่มอำนาจให้แก่จักรวรรดิเยอรมัน ใน ค.ศ. 1878 รัสเซียเอาชนะจักรวรรดิออตโตมันในสงครามฝรั่งเศส-ตุรกี สนธิสัญญาซาน สเตอฟาโนเป็นผลสืบเนื่องของสงคราม ซึ่งให้รัสเซียมีอิทธิพลมากพอสมควรในบอลข่าน พัฒนาการดังกล่าวสร้างความโกรธแค้นแก่ออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งเป็นผู้แข่งขันหลักเพื่อชิงอิทธิพลในภูมิภาคบอลข่าน แม้ว่าจะเป็นพันธมิตรกับรัสเซียและเยอรมนีในสันนิบาตสามจักรพรรดิ ดังนั้น ใน ค.ศ. 1878 บิสมาร์คจึงจัดการประชุมระหว่างประเทศขึ้น คือ การประชุมเบอร์ลิน เพื่อจัดการปัญหาดังกล่าว สนธิสัญญาเบอร์ลินอันเป็นผลสืบเนื่องของการประชุม กลับดินแดนที่รัสเซียได้รับจากสนธิสัญญาซาน สเตอฟาโน และให้ค่าชดเชยแก่ออสเตรียสำหรับดินแดนที่เสียไป แม้ว่าบิสมาร์คจะพยายามแสดงบทบาทเป็น "นายหน้าผู้ซื่อสัตย์" ที่การประชุมเบอร์ลิน ความสัมพันธ์รัสเซีย-เยอรมนีเสื่อมลงหลังการประชุม สันนิบาตสามจักรพรรดิถูกล้มเลิกไป และเยอรมนีกับออสเตรีย-ฮังการีเป็นอิสระจะเป็นพันธมิตรระหว่างกันเพื่อรับมือกับรัสเซีย อัลเบร็คท์ ดยุกแห่งปรัสเซีย
อัลเบร็คท์ ดยุกแห่งปรัสเซีย (; ) (17 พฤษภาคม  ค.ศ. 1490 - 20 มีนาคม ค.ศ. 1568) อัลเบร็คท์เป็นเจ้าชายผู้คัดเลือกของ Grand Master of the Teutonic Knights และดยุกแห่งปรัสเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1525 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1568 
อัลเบิร์ตเป็นผู้ปกครองคนแรกของยุโรปที่ก่อตั้งลัทธิลูเธอรันและด้วยเหตุนี้โปรเตสแตนต์เป็นศาสนาประจำชาติของดินแดนของเขา เขาได้รับการพิสูจน์เครื่องมือในการแพร่กระจายทางการเมืองของนิกายโปรเตสแตนต์ในช่วงเริ่มต้นของการปกครองดินแดนปรัสเซียนเกือบหกทศวรรษ ปรัสเซียมีความเจริญรุ่งเรืองมาก แม้ว่าเขาจะมีปัญหากับชาวชนบทการริบที่ดินและสมบัติของคริสตจักรคาทอลิกช่วยให้เขาสามารถปราบปรามขุนนางและจัดหาค่าใช้จ่ายของศาลปรัสเซียนที่จัดตั้งขึ้นใหม่ อาร์ชดัชชีออสเตรีย
ในสมัยจักรวรรดิกาโรแล็งฌีย็องและระหว่างยุคกลางตอนต้นดินแดนหลักที่ต่อมาเป็นอาร์ชดัชชีออสเตรียเรียกกันว่า "ภูมิภาคชายแดนโอเรียนทาลลิส" (Marchia orientalis) หรือ "ภูมิภาคชายแดนตะวันออก" ชาวเยอรมันเข้ามาตั้งถิ่นฐานแทนที่ประชากรสลาฟก่อนหน้านั้นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 9 และ 10 และหลังจากยุทธการเล็คเฟลด์ (Battle of Lechfeld) ในปี ค.ศ. 955 บริเวณนี้ก็กลายมาเป็นอาณาจักรชายแดนของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และได้รับฐานะเป็นอาณาจักรมาร์กราฟราวปี ค.ศ. 960 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 976 อาณาจักรก็ปกครองโดยตระกูลบาเบนแบร์ก และมาเรียกกันว่า "Ostarrîchi" หรือ "อาณาจักรตะวันออก" ที่ต่อมาเพี้ยนเป็น "Österreich" ในภาษาเยอรมันซึ่งเป็นชื่อประเทศออสเตรียปัจจุบัน อาร์ชดยุก
อาร์ชดยุก (Archduke) ตามสำเนียงอังกฤษ หรือ อาร์ชดุ๊ก ตามสำเนียงอเมริกัน ถ้าเป็นสตรีเรียกว่า อาร์ชดัชเชส (Archduchess) เป็นบรรดาศักดิ์ยุโรปที่สถาปนาขึ้นในปีค.ศ. 1358 เพื่อเป็นยศของเจ้าผู้ครองแคว้นระดับอาร์ชดัชชีที่มาจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 962–1806) บรรดาศักดิ์อาร์ชดยุกอยู่ต่ำกว่าจักรพรรดิและกษัตริย์ แต่อยู่เหนือแกรนด์ดยุก, ดยุก และเจ้าชาย อารามเอียร์เซ
อารามเอียร์เซที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีย์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1186 โดยมาร์เกรฟเฮนรีแห่งรอนส์แบร์กเพื่อเป็นสักการสถานสำหรับประชาคมนักบวชที่ขยายตัวขึ้นรอบๆ ที่พำนักของนักพรตในท้องถิ่น อารามเอียร์เซแทบจะมาสิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อเหลือนักบวชอยู่องค์เดียว แต่ได้รับการช่วยเหลือให้รอดพ้นจากการถูกปิดในปี ค.ศ. 1373 โดยอันนาแห่งเอลเลอร์บาคผู้เป็นน้องสาวของบิชอปแห่งเอาก์สบูร์กและผู้ที่เธอแต่งตั้งให้ช่วยเหลือ อธิการคอนราดที่ 3 ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้ที่มีความมัธยัสถ์มาก หลังจากการพ่ายแพ้อย่างหนักระหว่างทั้งสงครามชาวนาในปี ค.ศ. 1525 และในสงครามสามสิบปีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แล้วที่รวมไปถึงการทำลายห้องสมุดทั้งสองครั้ง และครั้งที่สองในการทำลายหอเก็บเอกสารไปด้วย อารามเอียร์เซมาฟื้นตัวอย่างมั่นคงอีกครั้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 และในปี ค.ศ. 1694 ก็ได้รับ “อิมพีเรียลอิมมีเดียซี” ขึ้นเป็นอิมพีเรียลแอบบีย์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1802 แอบบีย์ก็ถูกยุบเลิกจากการเป็นอารามระหว่างการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนีกลายเป็นส่วนหนึ่งของบาวาเรีย หนังสือส่วนใหญ่ที่เป็นของหอสมุดถูกย้ายไปเก็บรักษาไว้ที่อารามเมทเทิน ปัญหาเยอรมัน
ปรากฏการณ์ซึ่งแบ่งแยกเยอรมนีออกเป็นสองส่วนนี้ถึงจุดสูงสุดครั้งแรกเมื่อสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรียปะทุขึ้น และดำเนินเรื่อยมายาวนานกว่าการปฏิวัติฝรั่งเศสและการรุกรานยุโรปของนโปเลียน โดยหลังจากที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ล่มสลายลง ราชวงศ์ฮับส์บูร์กจึงได้สถาปนาจักรวรรดิออสเตรียขึ้นบนดินแดนของราชอาณาจักรฮับส์บูร์เดิมและยังคงสถานะจักรวรรดิเอาไว้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2358 พฤติการณ์สุดท้าย (the Final Act) ของการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาได้สถาปนาสมาพันธรัฐเยอรมันขึ้น ซึ่งไม่ได้มีสถานะเป็นรัฐชาติ แต่เป็นสมาคมของรัฐอธิปไตยในดินแดนของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เดิม โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
เมื่อสมาพันธ์ฟุตบอลเยอรมนี ก่อตั้งบุนเดสลีกาเป็นลีกสูงสุด สโมสรได้รับการเสนอชื่อให้ร่วมแข่งขัน และนักเตะของสโมสรคือ Timo Konietzka ได้เป็นนักฟุตบอลที่ยิงประตูในบุนเดสลีกาเป็นคนแรก ในเกมที่แพ้ 2:3 ต่อแวร์เดอร์ เบรเมน ประวัติศาสตร์ออสเตรีย
การครองราชย์ภายในเวลาอันสั้นของดยุกรูดอล์ฟที่ 4 แห่งออสเตรีย พระอนุชาของพระองค์คือ ดยุกอัลเบิร์ตที่ 3 แห่งออสเตรียและดยุกลีโอโปลด์ที่ 3 แห่งออสเตรียได้ขัดแย้งกันและต้องลงสนธิสัญญานอยบูร์กในปีพ.ศ. 1922 ซึ่งทำให้แยกอำนาจของราชวงศ์ฮับบูร์กเป็นสองสายคือสายของดยุกอัลเบิร์ตได้ครอบครองออสเตรียในขณะที่สายของดยุกลีโอโปลด์ครอบครองออสเตรียใน(Inner Austria)คือ สไทเรีย,คารินเทียและคานิโอลา ในปีพ.ศ. 1945 มีการแตกแยกกันในสายของดยุกลีโอโปลด์ เมื่อดยุกเออร์เนสผู้โหดเหี้ยมยึดออสเตรียในและดยุกเฟรเดริกที่ 4 แห่งออสเตรียได้ครอบครองแคว้นไทรอลและออสเตรียไกล(Further Austria)การแบ่งแยกนี้ดำรงอยู่จน พ.ศ. 2000 เมื่อพระเจ้าลาดิสลัสที่ 5 กษัตริย์แห่งฮังการีและโบฮีเมีย สมาชิกองค์สุดท้ายของราชวงศ์ฮับบูร์กสายอัลเบิร์ตสิ้นพระชนม์ ราชวงศ์ฮับบูร์กสายเลโอโปลด์ที่มีจักรพรรดิเฟเดอริกที่ 3 จึงรวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียวได้สำเร็จ อเล็กซานเดอร์พลัทซ์
แต่เดิมบริเวณนี้เคยเป็นตลาดค้าปศุสัตว์ ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่การเสด็จเยี่ยมเบอร์ลินโดยจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1805 อเล็กซานเดอร์พลัทซ์ทวีความสำคัญขึ้นในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จากการก่อสร้างสถานีรถไฟในชื่อเดียวกัน () และตลาดที่อยู่ใกล้ ๆ ทำให้บริเวณนี้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าสำคัญ อเล็กซานเดอร์พลัทซ์รุ่งเรืองถึงขีดสุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 เมื่อจัตุรัสแห่งนี้พร้อมกับพอสดัมเมอร์พลัทซ์เป็นศูนย์รวมของชีวิตกลางคืนในเบอร์ลิน และเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนนวนิยาย "แบร์ลีน อเล็กซานเดอร์พลัทซ์" โดยอัลเฟรด เดิบลิน ตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 1929 ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค
วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1806 ดุ๊กฟรีดริชที่ 2 ที่ขณะที่ครองราชสมบัติเทียบเทียมกับพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 ทรงเพิกถอนรัฐธรรมนูญที่ผูกราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์คเก่าและใหม่เข้าไว้ด้วยกัน และภายหลังได้ทรงบริหารทรัพย์สมบัติของโบสถ์ภายใต้การควบคุมของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1806 ทรงได้นำราชอาณาจักรเข้าร่วมกับสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ และทรงได้รับอาณาเขตรวมถึงได้รับประชากรเพิ่มเติมอีก 160,000 คนภายหลังจากเข้าร่วมสหพันธ์ได้ไม่นานจากอาณาเขตและประชากรส่วนหนึ่งของเวียนนาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1809 จากเดิมที่มีประชากรภายใต้การปกครองของพระองค์ 110,000 คน ต่อมาพระองค์ได้ทรงให้ความช่วยเหลือแก่ นโปเลียน โบนาปาร์ต ทำสงครามกับราชอาณาจักรปรัสเซีย จักรวรรดิออสเตรีย และจักรวรรดิรัสเซีย โดยการส่งพลทหารของพระองค์เข้าร่วมทัพกับนโปเลียน 16,000 คน แต่มีเพียงแค่ไม่กี่ร้อยคนที่สามารถเดินทัพกลับมาจากการไปร่วมรบที่มอสโก ต่อมาที่สมรภูมิแห่งไลพ์ซิก (Battle of Leipzig) (ตุลาคม ค.ศ. 1813) พระเจ้าฟรีดริชทรงได้ทำลายความฝันอันซีดเผือกของจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส นโปเลียน โบนาปาร์ต ลง จากการทำสนธิสัญญากับเมทเทอร์นิช ที่ฟัลดา ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1813 พระองค์ทรงปกป้องสิทธิอันชอบธรรมในการขึ้นครองราชสมบัติและการครอบครองอาณาเขตที่พระองค์พึ่งทรงยึดมาได้เมื่อไม่นานมานี้ ในขณะที่กองทัพและพันธมิตรของพระองค์เดินทัพไปยังฝรั่งเศส ต่อมาในปีค.ศ. 1815 ก็ทรงได้เข้าร่วมกับสหพันธรัฐเยอรมันแต่รัฐสภาแห่งเวียนนาได้ทำให้การเข้าร่วมสหพันธรัฐในครั้งนี้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในการถือครองอาณาเขตเพิ่มเติม ในปีเดียวกันพระองค์ทรงปล่อยวางการเมืองของอาณาจักร ก่อนที่สภาผู้แทนราษฎรจะร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกไป ท่ามกลางความตื่นตกใจ พระเจ้าฟรีดริชก็สวรรคตในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1816 โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ (German: Borussia Dortmund; ชื่อจัดตั้ง Ballspielverein Borussia 09 e.V. Dortmund) ย่อว่า เบเฟาเบ (BVB) หรือ ดอร์ทมุนท์ (Dortmund) เป็นสโมสรฟุตบอลจากเมืองดอร์ทมุนท์ รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี ปัจจุบันเล่นอยู่ในบุนเดสลีกา ลีกสูงสุดของประเทศ อาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนาแห่งออสเตรีย
เมื่อวันที่5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2360 พระองค์ทรงเดินทางไปประเทศบราซิล เพื่อทรงไปอภิเษกสมรสกับมกุฎราชกุมารแห่งโปรตุเกส ดอมเปโตรแห่งอัลแคนตารา ซึ่งในขณะนั้น ราชวงศ์บรากันซา ทรงอพยพมาประทับอยู่ที่ประเทศบราซิล เนื่องจากถูกกองทัพของนโปเลียน โบนาปาร์ตเข้ามารุกรานและสามารถยึดครองโปรตุเกสได้ และทำให้โปรตุเกสเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการในสงครามนโปเลียน โดยหลังจากอภิเษกสมรสแล้ว พระองค์ก็ได้ทรงทำความรู้จักกับประเทศใหม่ โดยเมื่อพระองค์มาประทับอยู่ทีประเทศบราซิลแล้ว พระองค์ทรงสนพระทัยในด้านของวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และการวิจัยทางด้านชีววิทยา โดยพระองค์ทรงทำการวิจัยวิทยาศาสตร์พร้อมกับ โจฮันน์ แบ็บติส วอน สพิกซ์ นักธรรมชาติวิทยาชาวเยอรมัน, คาร์ล ฟรีดริช ฟิลลิป วอน มาร์เทียส นักพฤกษศาสตร์ชาวเยอรมัน, และโจฮันน์ แนทเตอเรอ นักธรรมชาติวิทยาชาวออสเตรีย โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
As of 31 สิงหาคม ค.ศ. 2018[2][3][4] เอ็ดมันด์ โบฟอร์ท ดยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ทที่ 1
เมื่อยังหนุ่มเอ็ดมันด์ โบฟอร์ทถูกจับเป็นนักโทษในยุทธการโบจ์ (Battle of Baugé) ในปี ค.ศ. 1420 และไม่ได้ถูกปล่อยจนปี ค.ศ. 1427 ต่อมาก็ได้เป็นผู้บังคับบัญชากองทัพอังกฤษในฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1431 หลังจากการยึดฮาร์เฟลอร์คืนได้โบฟอร์ทก็ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์ ในปี ค.ศ. 1436 แต่ต่อมาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นเอิร์ลแห่งดอร์เซ็ทในปี ค.ศ. 1442 และในปีต่อมา มาร์ควิสแห่งดอร์เซ็ท ในปีต่อมาในปี ค.ศ. 1444 ก็ได้สืบตำแหน่งดยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ทต่อจากพี่ชายจอห์น โบฟอร์ท ดยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ทที่ 1 ในฐานะเอิร์ลแห่งซัมเมอร์เซ็ทที่ 4 ระหว่างที่บ้านเมืองสงบระหว่างปี ค.ศ. 1444 ถึงปี ค.ศ. 1449 โบฟอร์ทรับราชการเป็นเลฟเทนแนนท์แห่งฝรั่งเศส ปฏิบัติการบาร์บารอสซา
สนธิสัญญาโมโลตอฟ-ริบเบนทรอปได้รับการลงนามไม่นานก่อนหน้าการรุกรานโปแลนด์ของเยอรมนีและสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1939 ซึ่งโดยทั่วไปแล้วสนธิสัญญาดังกล่าวมีเนื้อหาเป็นสนธิสัญญาไม่รุกรานกัน แต่ทว่าได้มีข้อตกลงลับระหว่างนาซีเยอรมนีและสหภาพโซเวียตว่าจะแบ่งเขตอิทธิพลของทั้งสองชาติ สนธิสัญญาดังกล่าวสร้างความตกตะลึงให้กับโลกเนื่องจากความเป็นอริดั้งเดิมของทั้งสองฝ่าย รวมถึงอุดมการณ์ที่ตรงข้ามกันอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรก็ตามเมื่อสนธิสัญญาได้รับการลงนามแล้ว ทั้งนาซีเยอรมนีและสหภาพโซเวียตก็กลายเป็นประเทศคู่ค้าที่สำคัญ และมีความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างเหนียวแน่น โดยที่สหภาพโซเวียตเป็นผู้ส่งน้ำมันและวัตถุดิบต่าง ๆ ให้กับเยอรมนี ซึ่งช่วยให้เยอรมนีรอดพ้นจากการปิดล้อมทางทะเลของอังกฤษ ในขณะที่เยอรมนีก็ส่งมอบเทคโนโลยีทางการทหารให้กับสหภาพโซเวียต แต่ทว่าทั้งสองฝ่ายก็ยังคงความคลางแคลงในเจตนาของอีกฝ่าย หลังจากเยอรมนีได้เข้าร่วมกับฝ่ายอักษะร่วมกับอิตาลีและญี่ปุ่น เยอรมนีได้เจรจาเชิญชวนให้สหภาพโซเวียตเข้าเป็นสมาชิกด้วย หลังจากการเจรจานานสองวันในกรุงเบอร์ลินระหว่างวันที่ 12–14 พฤศจิกายน เยอรมนีได้ส่งข้อเสนอเป็นลายลักษณ์อักษรให้แก่สหภาพโซเวียตเพื่อเชิญชวน ทางด้านสหภาพโซเวียตได้ส่งข้อเสนอของตนกลับมาในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 แต่ไร้ท่าทีตอบสนองจากเยอรมนี เนื่องจากความเป็นอริต่อกันของทั้งสองประเทศเพิ่มมากขึ้นทุกที และเมื่อเกิดข้อพิพาทที่ขัดแย้งกันขึ้นในยุโรปตะวันออก จึงเป็นผลให้การปะทะกันทางทหารเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เฮลมุท คาร์ล แบร์นฮาร์ด ฟอน มอลท์เคอ
มอลท์เคอเริ่มดำรงตำแหน่งเสนาธิการกองทัพปรัสเซียเมื่อปีค.ศ. 1857 เขาได้นำชัยชนะมาแก่กองทัพปรัสเซียมาในสงครามสำคัญสามครั้ง คือ สงครามชเลสวิจครั้งที่สอง (ค.ศ. 1864), สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย (ค.ศ. 1866) และสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (ค.ศ. 1870) ชัยชนะดังกล่าวทำให้ปรัสเซียสามารถรวมชาติเยอรมันเป็นหนึ่งเดียว นำไปสู่การสถาปนาจักรวรรดิเยอรมันขึ้นในปีค.ศ. 1871 ในยุคจักรวรรดิเยอรมนี้ เขาได้รับยศเป็นจอมพล และชื่อตำแหน่งเสนาธิการกองทัพปรัสเซียถูกเปลี่ยนเป็น "เสนาธิการใหญ่" (Great General Staff) แห่งกองทัพจักรวรรดิเยอรมัน และยังได้เป็นสมาชิกไรชส์ทาคแห่งจักรวรรดิเยอรมัน  ดยุกแห่งบูร์บง
ดยุกแห่งบูร์บอง (, ) เป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางของฝรั่งเศสที่ก่อตั้งเป็นครั้งแรกในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 14 สำหรับบุตรชายคนโตของโรเบิร์ต เคานท์แห่งแคลร์มงต์และเบียทริซแห่งเบอร์กันดีผู้เป็นทายาทของลอร์ดแห่งบูร์บอง ในปี ค.ศ. 1416 เมื่อจอห์นแห่งวาลัวส์ ดยุกแห่งบูร์บองเสียชีวิตลง ดยุกแห่งบูร์บองต่อมาก็เป็นดยุกแห่งโอแวร์ญด้วย โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
ชนะเลิศ (1): 1996–97 'รองชนะเลิศ (1): 2012–13 ราชอาณาจักรซัคเซิน
หลังจากการพ่ายแพ้ของราชอาณาจักรปรัสเซียพันธมิตรของซัคเซินในยุทธการที่เยนาในปี ค.ศ. 1806 ซัคเซินเข้าร่วมสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ จนกระทั่งสมาพันธรัฐถูกยุบเลิกในปี ค.ศ. 1813 เมี่อนโปเลียนพ่ายแพ้ในศึกไลพ์ซิจ หลังสงครามซึ่งซัคเซินเกือบจะเป็นรัฐเยอรมันรัฐเดียวที่ต่อสู้ร่วมกับฝรั่งเศส พระเจ้าฟรีดิช ออกัสตัสถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยพันธมิตร และยกซัคเซินให้รัสเซียยึดครองและบริหาร การกระทำเช่นนี้อาจจะเป็นเพราะปรัสเซียต้องการที่จะยึดครองซัคเซินมากกว่าที่จะเป็นการลงโทษพระเจ้าฟรีดริช ออกัสตัส อนาคตของซัคเซินจึงมีส่วนสำคัญในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา (Congress of Vienna) ผลสุดท้าย ร้อยละ 40 ของอาณาจักรรวมทั้งวิทเทนบูร์กซึ่งส่วนสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เป็นที่เกิดของการปฏิรูปศาสนาของนิกายโปรเตสแตนต์ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรปรัสเซีย แต่ฟรีดริช ออกัสตัสได้รับการสถาปนาคืนเป็นผู้ครองซัคเซินตามเดิม ซึ่งยังรวมทั้งเมืองเดรสเดินและไลพ์ซิจ ราชอาณาจักรรวมตัวกับสมาพันธรัฐเยอรมัน (German Confederation) ซึ่งเป็นสมาพันธรัฐใหม่ของกลุ่มนครรัฐเยอรมันแทนที่ก่อตั้งขึ้นแทนที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
1974–1976: เมืองดอร์ทมุนท์ 1976–1978: Samson (ยาสูบ) 1978–1980: Prestolith (สีและกำจัดสารเคลือบเงา) 1980–1983: UHU (กาว) 1983–1986: Artic (ไอศกรีม) 1986–1997: Die Continentale (การประกันสุขภาพ) 1997–1999: s.Oliver (เครื่องแต่งกาย) 1999–2005: E.ON (พลังงาน) 2006–ปัจจุบัน: Evonik (สารเคมีพลังงานและอสังหาริมทรัพย์) โยเซ็ฟ แบร์ชท็อลท์
แบร์ชท็อลท์ได้เข้าเป็นทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและด้วยความพ่ายแพ้สงครามของเยอรมนีทำให้เขาเข้าร่วมพรรคกรรมกรเยอรมัน(DAP).พรรคการเมืองขนาดเล็กที่มีอุดมการณ์สุดโต่งในสมัยนั้น เขายังคงอยู่ในพรรคหลังจากที่มันได้กลายเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในฐานะพรรคกรรมกรชาติสังคมนิยมเยอรมันหรือพรรคนาซี(NSDAP) และกลายเป็นผู้บัญชาการคนที่สองของหน่วยชุทซ์ชทัฟเฟิลหรือหน่วยเอ็สเอ็ส ตั้งแต่เมษายน ปี ค.ศ. 1926 ถึง มีนาคม ค.ศ. 1927. โอกุสต์ เดอ โบอาร์แน
หนึ่งปีต่อมาสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสทรงอภิเษกสมรสใหม่กับเจ้าชายเฟอร์ดินานด์แห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา เพราะโอกุสต์ เดอ โบอาร์แนเสด็จสิ้นพระชนม์ไปก่อน จึงไม่ได้รับการสถาปนาให้ครองราชย์บัลลังก์ร่วมกับพระมเหสี ซึ่งพระราชสวามีพระองค์ต่อมาของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 ได้กลายเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์บราแกนซา-แซ็กซ์-โคบูร์ก-ก็อตธา ดัชเชสเอลีซาเบทแห่งเวือร์ทเทมแบร์ก
เมื่อปลายปีพ.ศ. 2332 อาร์คดัชเชสเอลิซาเบธก็ทรงตั้งพระครรภ์ โดยขณะนั้น สมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟมีพระอาการประชวรพอดี โดยพระอารการประชวรของพระองค์ทรงทรุดฮวบลงทุกที หลังจากนั้นไม่นาน อาร์คดัชเชสเอลิซาเบธก็ทรงให้ประสูติกาลพระธิดา 1 พระองค์เมื่อวันที่18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2333 สมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟทรงพระราชทานพระนามว่า ลูโดวิก้า เอลิซาเบธ (Archduchess Ludovika Elisabeth of Austria) ประวัติศาสตร์เยอรมนี
ประมาณ 100 ปีก่อน ค.ศ. ชนชาติเยอรมันลงใต้จากสแกนดิเนเวียและแพร่กระจายไปทั่วตั้งแต่แม่น้ำไรน์จนถึงเทือกเขายูรัล และเผชิญหน้ากับการแผ่ขยายของจักรวรรดิโรมัน แม้ชาวโรมันจะพยายามจะพิชิตชาวเยอรมัน ใน ค.ศ. 9 ทัพโรมันพ่ายแพ้ชาวเยอรมันที่ป่าทอยโทบวร์ก (Teutoburg Forest) ทำให้ชาวโรมันเลิกล้มความคิดที่จะรุกรานเยอรมัน และชนชาติเยอรมันก็รุกคืบไปตั้งรกรากตามชายแดนจักรวรรดิโรมัน และแตกออกเป็นหลายเผ่า ที่มีชื่อเสียงคือ วิซิกอธ แวนดัล แฟรงก์ ฯลฯ และเข้ารีตคริสต์ศาสนานิกายอาเรียนิสม์ (Arianism) ซึ่งชาวโรมันไม่ยอมรับ สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย
ต้นศตวรรษที่ 19 เกิดสงครามนโปเลียนขึ้นในยุโรปภาคพื้นทวีป นโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศสได้นำกองทัพใหญ่เข้ายึดครองรัฐเยอรมันต่างๆจากราชวงศ์ฮับส์บูร์ก จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์กจำยอมต้องลงนามในสนธิสัญญาเชินบรุนน์ในปี 1806 เพื่อยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และสถาปนาจักรวรรดิออสเตรียขึ้นมาแทน แม้ฮับส์บูร์กจะเหลือรัฐเยอรมันในปกครองอยู่อีกหลายรัฐแต่ก็ฮับส์บูร์กก็เสื่อมอิทธิพลลงมาก จนกระทั่งเมื่อนโปเลียนสิ้นอำนาจในปี 1815 บรรดารัฐเยอรมันก็กลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้งอย่างหลวมๆในชื่อสมาพันธรัฐเยอรมันโดยมีจักรพรรดิออสเตรียเป็นองค์ประธาน ราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งบัทเทนแบร์ก (อเล็กซานเดอร์ อัลเบิร์ต; 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 - 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503) ทรงสละพระอิสริยยศ เจ้าชายแห่งแบ็ตเต็นเบิร์ก โดยทรงใช้ราชสกุล "เมานต์แบ็ทแตน" เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 และต่อมาทรงได้รับการสถาปนาเป็น มาร์ควิสแห่งคาริสบรูก เอิร์ลแห่งเบิร์คแฮมสเต็ด และบารอนลอนเซสตัน เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 ณ โบสถ์หลวง พระราชวังเซนต์เจมส์ กรุงลอนดอน กับ เลดี้ ไอรีน ฟรานเซส แอ็ดซา เดนิสัน (4 กรกฎาคม พ.ศ. 2433 - 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2499) มีพระธิดาคือ เลดี้ ไอริส เมานต์แบ็ทแตน (ไอริส วิกตอเรีย เบียทริซ เกรซ; 13 มกราคม พ.ศ. 2463 - 1 กันยายน พ.ศ. 2525) สมรส (1) 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 ณ เมืองเฮย์เวิร์ดฮีธ มณฑลซัสเซ็กส์ (หย่าร้างในปี 2489) กับ แฮมิลตัน โจเซฟ เคยส์ โอมัลลีย์ (18 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 31 มีนาคม พ.ศ. 2532) (ไม่มีบุตรและธิดา); (2) 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 ณ เมืองเพาวน์ริดจ์ รัฐนิวยอร์ก (หย่าร้างในปีเดียวกัน) กับ ไมเคิล นีลี่ ไบรอัน (9 สิงหาคม พ.ศ. 2459 - 20 สิงหาคม พ.ศ. 2515) (มีบุตรชาย); (3) 11 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ณ เมืองโตรอนโต (หย่าร้างในอีกหกสัปดาห์ต่อมา) กับ วิลเลียม อเล็กซานเดอร์ เคมพ์ (10 กรกฎาคม พ.ศ. 2464 - 12 ธันวาคม พ.ศ. 2534) (ไม่มีบุตรและธิดา) โรบิน ไบรอัน (โรบิน อเล็กซานเดอร์; เกิด 20 ธันวาคม พ.ศ. 2500) เจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจีนีแห่งบัทเทนแบร์ก (วิกตอเรีย ยูจีนี จูเลีย เอนา; 24 ตุลาคม พ.ศ. 2430 - 15 เมษายน พ.ศ. 2512) ทรงได้รับการเฉลิมพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิง (Royal Highness) เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2449 มีพระนามเพิ่มต่อท้ายว่า "มาเรีย คริสตินา" เมื่อทรงเปลี่ยนมาเข้ารีตในศาสนจักรโรมันคาทอลิกหลังจากการอภิเษกสมรส ทรงอภิษกสมรสเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ณ กรุงมาดริด กับ สมเด็จพระราชาธิบดีอัลฟองโซที่ 13 เลออน แฟร์นันโด ซานติอาโก มาเรีย อิซิโดร ปาสกวล อันโตนิโอแห่งสเปน (17 พฤษภาคม พ.ศ. 2429 - 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 พระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลฟองโซที่ 12 แห่งสเปน และอาร์กดัชเชสมาเรีย คริสตินาแห่งออสเตรีย) และดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน มีพระโอรสและธิดาคือ เจ้าชายอัลฟองโซ เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส (หรือ มกุฎราชกุมารแห่งสเปน) (อัลฟองโซ ปิโอ คริสติโน เอดูอาร์โด ฟรานซิสโก กิลแยร์โม คาร์ลอส เอ็นริเก แฟร์นันโด อันโตนิโอ เบนันซิโอ; 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2450 - 6 กันยายน พ.ศ. 2481) สละฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์และสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ เพื่ออภิเษกสมรสกับสามัญชน และได้รับการสถาปนาเป็น เคานต์แห่งโคบาดองกา เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2476 อภิเษกสมรส (1) 21 มิถุนายน พ.ศ. 2476 ณ เมืองโลซานน์ (หย่าร้างในปี 2480) กับ ดอนญ่า เอเดลมิรา อิกนาเซีย อาเดรียนา ซัมเปรโด อี โรคาบาโต (5 มีนาคม พ.ศ. 2449 - 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2537) (ไม่มีพระโอรสและธิดา); (2) 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 ณ กรุงฮาวานา ประเทศคิวบา (หย่าร้างในปี 2484) กับ มาร์ธา เอสเธอร์ โรคาฟอร์ต อี อัลตูซาร์รา (18 กันยายน พ.ศ. 2456 - 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536) (ไม่มีพระโอรสและธิดา) เจ้าชายไฆเม ดยุกแห่งเซโกเบีย (ไฆเม ลูอิตโพลด์ อิซาเบลิโน เอ็นริเก อัลแบร์โต อัลฟองโซ วิกตอร์ อาคาซิโอ เปโดร มาเรีย; 23 มิถุนายน พ.ศ. 2451 - 20 มีนาคม พ.ศ. 2518) อภิเษกสมรส (1) 4 มีนาคม พ.ศ. 2478 ณ กรุงโรม (หย่าร้างในปี 2492) กับ วิตตอเรีย ฌานน์ โฌเซฟีน ปิแยร์ มารี เอมานูเอลา เดอ ดัมปิแยร์ (8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 - 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2555) (มีพระโอรส); (2) 3 สิงหาคม พ.ศ. 2492 ณ เมืองอินส์บรุค กับ ชาร์ล็อต หลุยซา ออกุสตา ทีเดอมันน์ (2 มกราคม พ.ศ. 2462 - 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2522) (ไม่มีพระโอรสและธิดา) ดอน อัลฟองโซ เด บอร์บอน อี ดัมปิแยร์ ดยุกแห่งคาร์ดิซ (อัลฟองโซ ไฆเม มาร์เซลิโน มานูเอล วิกเตอร์ มาเรีย; 20 เมษายน พ.ศ. 2479 - 30 มกราคม พ.ศ. 2532) มีบุตรชายคือ ดอน ลุยซ์ เด บอร์บอน อี มาร์ติเนซ-บอร์ดิว ดยุกแห่งอองฌู (ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศส) (ลุยซ์ อัลฟองโซ กอนซาโล วิกเตอร์ มานูเอล มาร์โก; เกิด 25 เมษายน พ.ศ. 2517) สมรสในวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 กับ มาเรีย มาร์การิตา เด บาร์กาส อี ซานตาเอลลา (เกิด 21 ตุลาคม พ.ศ. 2526) (บุตรธิดาสามคน) ดอน กอนซาโล เด บอร์บอน อี ดัมปิแยร์ ดยุกแห่งอากิแตน (กอนซาโล วิกเตอร์ อัลฟองโซ โฆเซ โบนาฟาซิโอ อันโตนิโอ มาเรีย อี โตโดส โลส ซานโตส; 5 มิถุนายน พ.ศ. 2480 - 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2543) เจ้าหญิงเบียทริซแห่งสเปน (เบียบริซ อิซาเบล เฟเดริกา อัลฟอนซา เอวเคเนีย คริสตินา มาเรีย เทเรซา เบียนเบนิดา ลาดิสลา; 22 มิถุนายน พ.ศ. 2452 - 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545) อภิเษกสมรส 14 มกราคม พ.ศ. 2478 ณ กรุงโรม กับ ดอน อเลสซานโดร ตอร์โลเนีย เจ้าชายแห่งชีวีเตลลา-เชซี (7 ธันวาคม พ.ศ. 2454 - 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2529) และมีพระโอรสธิดาคือ ดอนนา ซานดรา ตอร์โลเนีย (อเลสซานดรา "ซานดรา" วิตตอเรีย; 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2479 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2557) ดอน มาร์โก ตอร์โลเนีย เจ้าชายแห่งชีวีเตลลา-เชซี (มาร์โก อัลฟอนโซ; 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 - 5 ธันวาคม พ.ศ. 2557) ดอน มาริโน ตอร์โลเนีย (มาริโน ริกการ์โด ฟรานเชสโก จูเซปเป; 13 ธันวาคม พ.ศ. 2484 - 28 ธันวาคม พ.ศ. 2538) ดอนนา โอลิมเปีย ตอร์โลเนีย (โอลิมเปีย เอมานูเอลา เอ็นริเค็ตตา มาเรีย; เกิด 27 ธันวาคม พ.ศ. 2486) เจ้าหญิงมาเรีย คริสตินาแห่งสเปน (มาเรีย คริสตินา กัวดาลูเป มาเรีย เด ลา กอนเซปซิโอน อิลเดฟอนซา วิกตอเรีย เอวเคเนีย; 12 ธันวาคม พ.ศ. 2454 - 23 ธันวาคม พ.ศ. 2539) อภิเษกสมรส 10 มิถุนายน พ.ศ. 2483 ณ กรุงโรม กับ เอ็นริโก เอวเจนิโอ ฟรานเชสโก อันโตนิโอ มาโรเน ชินซาโน เคานต์แห่งมาโรเน (15 มีนาคม พ.ศ. 2438 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2511) และมีพระธิดาคือ ดอนนา วิตตอเรีย เด คอนติ มาโรเน ชินซาโน (วิตตอเรีย อัลฟอนซา อัลเบอร์ตา ปิลาร์ เอ็นริกา เปาลา; เกิด 5 มีนาคม พ.ศ. 2484) ดอนนา โจวานนา เด คอนติ มาโรเน ชินซาโน (โจวานนา เปาลา กาเบรียลลา; เกิด 31 มกราคม พ.ศ. 2486) ดอนนา มาเรีย เทเรซา เด คอนติ มาโรเน ชินซาโน (มาเรีย เทเรซา เบียทริซ; เกิด 4 มกราคม พ.ศ. 2488) ดอนนา แอนนา ซานดรา เด คอนติ มาโรเน ชินซาโน (แอนนา อเลสซานดรา "แอนนา ซานดรา" เปาลา มาเรีย ทอมมาซา; เกิด 21 ธันวาคม พ.ศ. 2490) เจ้าชายฆวนแห่งสเปน (ควน การ์โลส เทเรซา ซิลเบสเตร อัลฟองโซ; 20 มิถุนายน พ.ศ. 2456 - 1 เมษายน พ.ศ. 2536) สละสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ให้แก่พระโอรส และได้รับการสถาปนาเป็น เคานต์แห่งบาร์เซโลนา อภิเษกสมรส 12 ตุลาคม พ.ศ. 2478 ณ กรุงโรม กับ เจ้าหญิงมาเรีย เด ลาส แมร์เซเดส คริสตินา เคนนารา อิซาเบล หลุยซา แคโรลีนา วิกตอเรียแห่งบูร์บอง-ซิซิลีทั้งสอง (23 ธันวาคม พ.ศ. 2453 - 2 มกราคม พ.ศ. 2543 พระธิดาในเจ้าชายคาร์โลแห่งบูร์บอง-ซิซิลีทั้งสอง และเจ้าหญิงหลุยส์แห่งออร์เลอ็องส์) และมีพระโอรสธิดาคือ เจ้าหญิงปิลาร์ ดัชเชสแห่งบาดาโฆซ (มาเรีย เดล ปิลาร์ อัลฟอนซา ฆัวนา วิกตอเรีย หลุยซา อิกนาเซีย เด โตโดส โลส ซานโตส; ประสูติ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2479) สมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน (ควน การ์โลส อัลฟองโซ วิกเตอร์ มาเรีย; พระราชสมภพ 5 มกราคม พ.ศ. 2481) สละราชสมบัติในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2557 และราชาภิเษกสมรสในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 กับ เจ้าหญิงโซฟีแห่งกรีซและเดนมาร์ก (ประสูติ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 พระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีพอลที่ 1 แห่งกรีซ และเจ้าหญิงฟรีเดอริคาแห่งฮาโนเวอร์) มีพระราชโอรสคือ สมเด็จพระราชาธิบดีเฟลิเปที่ 6 แห่งสเปน (เฟลิเป ฆวน ปาโบล อัลฟองโซ เด โตโดส โลส ซานโตส; พระราชสมภพ 30 มกราคม พ.ศ. 2511) ราชาภิเษกสมรสในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 กับ นางสาวเลติเซีย ออร์ติซ โรคาโซลาโน (เกิด 15 กันยายน พ.ศ. 2515) และมีรัชทายาทคือ เจ้าหญิงเลโอนอร์ เจ้าหญิงแห่งอัสตูเรียส (เลโอนอร์ เด โตโดส โลส ซานโตส; ประสูติ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2548) เจ้าหญิงมาร์การิตา ดัชเชสแห่งซอเรีย (มาร์การิตา มาเรีย เด ลา วิกตอเรีย เอสเปรันซา ฆาโกบา เฟลิซิดัด แปร์เปตัว เด โตโดส โลส ซานโตส; ประสูติ 6 มีนาคม พ.ศ. 2482) เจ้าชายอัลฟองโซแห่งสเปน (อัลฟองโซ คริสโต เทเรซา อันเกล ฟรานซิสโก เด อาซิส อี โตโดส โลส ซานโตส; 3 ตุลาคม พ.ศ. 2484 - 29 มีนาคม พ.ศ. 2499) เจ้าชายกอนซาโลแห่งสเปน (กอนซาโล มานูเอล มาเรีย แบร์นาโด นาซิโซ อัลฟองโซ มอริซิโอ; 24 ตุลาคม พ.ศ. 2457 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2477) เจ้าชายเลโอโพลด์แห่งบัทเทนแบร์ก (เลโอโพลด์ อาร์เธอร์ หลุยส์; 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2432 - 23 เมษายน พ.ศ. 2465) ทรงสละพระอิสริยยศ เจ้าชายแห่งบัทเทนแบร์ก โดยทรงใช้ราชสกุล "เมานต์แบ็ทแตน" เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 แล้วก็ทรงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์และลำดับก่อนหน้าของบุตรชายคนรองของมาร์ควิส เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2460 เจ้าชายมอริสแห่งบัทเทนแบร์ก (มอริส วิกเตอร์ โดนัลด์; 3 ตุลาคม พ.ศ. 2434 - 27 ตุลาคม พ.ศ. 2457) บรันเดินบวร์ค-ปรัสเซีย
ดัชชีปรัสเซียก่อตั้งขึ้นโดยการสลายตัวของคณะอัศวินทิวทอนิกเป็นรัฐที่ขึ้นต่อราชอาณาจักรโปแลนด์ ปกครองโดยอัลเบรชท์ ดยุกแห่งปรัสเซียผู้เป็นสมาชิกของสาขาของราชวงศ์โฮเอ็นโซลเลิร์น หลังจากอัลเบรชท์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1568 ราชอาณาจักรก็ตกไปเป็นของอัลเบรชท์ ฟรีดริชผู้ไม่ทรงสามารถปกครองอาณาจักรได้ ปรัสเซียจึงต้องปกครองโดยผู้สำเร็จราชการเกออร์ก ฟรีดริช ( ค.ศ. 1577–1603) และโยอาคิม ฟรีดริช (ค.ศ. 1603–1618) โบรุสเซียดอร์ทมุนด์ในฤดูกาล 2017–18
การแข่งขัน โบรุสเซียดอร์ทมุนด์ ฤดูกาล 2017–18 เป็นฤดูกาลที่ 109 ในประวัติศาสตร์ของสโมสรฟุตบอลและเป็นฤดูกาลที่ 42 ติดต่อกันในลีกและเป็นฤดูกาลที่ 51โดยรวมในระดับบุนเดสลีกา ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของฟุตบอลเยอรมัน ฤดูกาลจะเริ่มต้นระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ถึง 30 มิถุนายน ค.ศ. 2018. อาร์ชดยุกรูดอล์ฟ มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี
ต่อมาปีพ.ศ. 2430 พระองค์ทรงใช้พระราชทรัพย์ซื้อคฤหาสน์มาเยอร์ลิ่ง รัฐอัปเปอร์ ออสเตรีย เพื่อใช้เป็นพระราชฐานส่วนพระองค์สำหรับฤดูล่าสัตว์ เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง ปีพ.ศ. 2431 พระองค์ได้ทรงพบกับนางกำนัลวัย 17 ปีบารอนเนสแมรี่ เว็ทเซร่า ซึ่งได้เข้ามาทำงานถวายรับใช้พระองค์ ซึ่งยิ่งทำงานถวายรับใช้พระองค์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเพิ่มพูนความรักของทั้ง 2 มากยิ่งขึ้น ทำให้บารอนเนสแมรี่ได้กลายเป็นนางสนมลับของพระองค์ในเวลาต่อมา อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย
เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2457 เวลา 11 นาฬิกา 15 นาที อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดินันด์และดัชเชสโซฟี พระชายาทรงถูกลอบปลงพระชนม์ที่เมืองซาราเยโว นครหลวงของประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาซึ่งขณะนั้น ยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ทั้งสองพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์โดยกาฟรีโล พรินซิป หนึ่งในสมาชิกกลุ่มแบล็คแฮนด์ (Црна рука/Tsrna Ruka) ซึ่งการลอบปลงพระชนม์ครั้งนี้นำไปสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 โดยก่อนหน้านี้ ทั้งสองพระองค์ทรงเกือบถูกโจมตีโดยระเบิดที่หนึ่งในสมาชิกกลุ่มแบล็คแฮนด์ได้ขว้างมา แต่โชคดีที่ระเบิดพลาดไป แต่พลเมืองก็ได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองพระองค์จึงเสด็จเยี่ยมพลเมืองที่ได้บบาดเจ็บในครั้งนี้ แต่ในขณะที่ทั้งสองพระองค์กำลังเสด็จไปเยี่ยมผู้ปะสบภัยที่โรงพยาบาลนั้น นายพรินซิปได้เห็นทั้งสองพระองค์ จึงวิ่งพรวดเข้าไปหาราชรถแล้วยิงไปที่ดัชเชสโซฟีโดยทันที จากนั้นก็ยิงอาร์ชดยุกอีกหลายนัดเข้าที่พระองค์ทันที ท่ามกลางทหารและประชาชนทั้งหมื่นคนที่มารอเฝ้ารับเสด็จ การลอบปลงพระชนม์ครั้งนี้ถูกเชื่อมโยงไปถึงลัทธิชาตินิยม ลัทธิจักรวรรดินิยม ทหารและระบบสหพันธ์ ทำให้เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 โดยเริ่มขึ้นหลังจากการลอบปลงพระชนม์เพียง 2 เดือนโดยออสเตรีย-ฮังการีได้ประกาศสงครามกับเซอร์เบีย โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
No.PositionPlayer1GKโรมัน เบือร์คี2DFDan-Axel Zagadou4DFAbdou Diallo5DFอัชร็อฟ ฮะกีมี (ยืมตัวมาจากเรอัลมาดริด)6MFThomas Delaney7MFJadon Sancho9FWปาโก อัลกาเซร์ (ยืมตัวมาจากบาร์เซโลนา)10MFมารีโอ เกิทเซอ11FWมาร์โค ร็อยส์ (กัปตัน)13DFราฟาแอล กือไรรู14FWAlexander Isak15DFJeremy Toljan16DFมานูเอ็ล อาคันจี17MFเซร์ฆิโอ โกเมซ18MFSebastian Rode19MFMahmoud Dahoud No.PositionPlayer20FWมัคซีมีลีอาน ฟิลลิพ22MFChristian Pulisic23MFชินจิ คางาวะ24GKJan-Pascal Reckert25GKLuca Unbehaun26DFวูกัช ปิชต์แชก27FWMarius Wolf28MFอักแซล วิตแซล29DFMarcel Schmelzer32MFDženis Burnić33MFยูลีอาน ไวเกิล34FWJacob Bruun Larsen35GKMarwin Hitz36DFÖmer Toprak40GKEric Oelschlägel รัฐร่วมประมุข
ภายหลังที่กรุงสุโขทัยถูกกรุงหงสาวดีตีแตกและกลายเป็นรัฐบริวารของพม่าในปี พ.ศ. 2106 (ค.ศ. 1563) พระเจ้าบุเรงนองทรงแต่งตั้งขุนพิเรนทรเทพในขณะนั้นขึ้นเป็นกษัตริย์หุ่น กรุงศรีอยุธยาจึงถูกรวมเข้าไว้ใต้การปกครองของกรุงหงสาวดีในปี พ.ศ. 2112 (ค.ศ. 1569) ขุนพิเรนทรเทพทรงถูกบังคับให้ปกครองกรุงศรีอยุธยาในฐานะ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช โดยมีพระมหาอุปราช สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ครองกรุงสุโขทัย ต่อมาเมื่อพระเจ้าบุเรงนองสวรรคต พระเจ้านันทบุเรงไม่ไว้พระทัยพระเจ้ากรุงสุโขทัยและทรงรุกรานอาณาจักรไทยอีกครั้งในศึกแม่น้ำสะโตงในปี พ.ศ. 2126 (ค.ศ. 1583) ซึ่งหลังจากศึกครั้งดังกล่าว สมเด็จพระนเรศวรมหาราชจึงทรงโยกย้ายผู้คนจากอาณาจักรสุโขทัยไปรวมกับอาณาจักรอยุธยา ทำให้อาณาจักรทั้งสองถูกรวมเข้าด้วยกันโดยสมบูรณ์รวมตัวเป็นสหราชอาณาจักรกับดัชชีแห่งปรัสเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1618 เมื่ออัลเบร็คท์ เฟรเดอริค ดยุคแห่งปรัสเซียเสียชีวิตโดยไม่มีรัชทายาทชายและลูกเขยโยฮันน์ ซิจิสมุนด์ อีเล็คเตอร์แห่งบรันเดินบวร์คกลายเป็นประมุขของทั้งสองราชอาณาจักร แต่บรันเดินบวร์คและปรัสเซียต่างก็มีรัฐบาลที่เป็นเอกเทศ และที่ตั้งเมืองบริหารอยู่ของราชอาณาจักรอยู่ที่เบอร์ลิน และเคอนิกสบวร์กตามลำดับมาจนถึง ค.ศ. 1701 เมื่อพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 ทรงรวมสองรัฐบาลเข้าด้วยกันเป็นรัฐบาลเดียว สมาพันธรัฐเยอรมัน
สมาพันธรัฐเยอรมัน (; ) เป็นสมาคม 39 รัฐเยอรมันในยุโรปกลางอย่างหลวม ตั้งขึ้นโดยการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ค.ศ. 1815 เพื่อประสานเศรษฐกิจของประเทศที่พูดภาษาเยอรมันต่าง ๆ และเพื่อแทนที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เดิม สมาพันธรัฐดังกล่าวเป็นกันชนระหว่างรัฐออสเตรียและปรัสเซียที่ทรงอำนาจ ล่มสลายลงจากการแข่งขันระหว่างปรัสเซียและออสเตรียที่เรียกว่า "ทวินิยมเยอรมัน" (German dualism) การสงคราม และ การปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ประกอบกับความที่รัฐสมาชิกหลายประเทศไม่สามารถประนีประนอมกันได้ สมาพันธรัฐเยอรมันยุบลงด้วยชัยชนะของปรัสเซียในสงครามเจ็ดสัปดาห์และการสถาปนาสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือใน ค.ศ. 1866 อาร์ชดัชชีออสเตรีย
ในปี ค.ศ. 1804 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 ก็ทรงเลื่อนฐานอาร์ชดัชชีภายในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นเป็นจักรวรรดิในการโต้ตอบในการที่จักรพรรดินโปเลียนที่ 1ประกาศให้ฝรั่งเศสเป็นจักรวรรดิฝรั่งเศส สองปีต่อมาจักรพรรดิฟรานซ์ก็ทรงยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อาร์ชดัชชีออสเตรียยังคงดำรงฐานะอยู่แต่แบ่งออกเป็น ออสเตรียเหนือและใต้ ตำแหน่งอาร์ชดยุกหรืออาร์ชดัชเชสก็ยังคงใช้กันต่อมาในบรรดาพระราชวงศ์ รัฐมาถูกยุบในปี ค.ศ. 1918 หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีและการก่อตั้งรัฐออสเตรียสองรัฐ ออสเตรียใต้ และ ออสเตรียเหนือ ภายในสาธารณรัฐเยอรมันออสเตรีย โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
1974–1990: อดิดาส 1990–2000: ไนกี้ 2000–2004: Goool.de 2004–2009: ไนกี้ 2009–2012: แคปปา 2012–ปัจจุบัน: พูม่า[1] อัตตาธิปไตย
จักรวรรดิโรมัน - ในปี 27 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิเอากุสตุสทรงก่อตั้งจักรวรรดิโรมันหลังจากอวสานของสาธารณรัฐโรมัน
แม้พระองค์จะทรงอนุญาตวุฒิสภาโรมัน แต่อำนาจที่แท้จริงก็อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ทั้งสิ้น
เป็นระบอบที่ทรงสันติภาพและความรุ่งเรืองจนกระทั่งถึงจักรพรรดิก็อมมอดุสเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 161 แล้วต่อมาในคริสต์ทศวรรษที่ 3 จึงเห็นการรุกรานจากอนารยชนและความตกต่ำทางเศรษฐกิจ
ต่อมาทั้งจักรพรรดิดิออเกลติอานุส (ค.ศ. 284-305) และจักรพรรดิคอนสตันไทน์มหาราช (ค.ศ. 306-337) ก็ทรงอำนาจโดยเป็นผู้นำเผด็จการเบ็ดเสร็จ ซึ่งเพิ่มอำนาจขององค์จักรพรรดิ
แต่จักรวรรดิโรมันก็ขยายใหญ่มากจนจักรพรรดิดิออเกลติอานุส ต้องทรงให้ปกครองโดยผู้นำ 4 ท่านเป็นระบบ tetrarchy (ค.ศ. 284-324) รายพระนามรัชทายาทลักเซมเบิร์ก
ราชรัฐลักเซมเบิร์กก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1815 โดยการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาและรวมอยู่ในรัฐใหม่คือ สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ภายใต้พระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ ในการแลกเปลี่ยนสำหรับบรรพบุรุษของพระองค์ โดยรัฐออเรนจ์-นัสเซาจะต้องตกเป็นของปรัสเซีย ส่งผลให้แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กพระองค์แรกเป็นพระมหากษัตริย์ชาวดัตช์ และรัชทายาทก็จะเหมาะสมกับทั้งสองราชบัลลังก์ สหภาพเริ่มแตกสลายในปีค.ศ. 1884 เมื่อพระราชโอรสองค์สุดท้ายของพระมหากษัตริย์-แกรนด์ดยุกได้สิ้นพระชนม์ ทำให้ไม่มีรัชทายาทที่เป็นชายในสายพระราชสันตติวงศ์ของราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ในขณะที่พระราชธิดาของพระมหากษัตริย์คือ เจ้าหญิงวิลเฮลมินาสามารถ (และต้อง) สืบราชบัลลังก์ดัตช์ ในฐานะ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์กในฐานะดินแดน "เยอรมัน" ตามข้อตกลงราชสกุลนัสเซาในปีค.ศ. 1783 ในที่นั้นกฎหมายแซลิก (การยกเว้นการสืบทอดมรดกของเพศหญิง) ได้นำมาใช้ แต่ราชบัลลังก์ได้ถูกส่งผ่านไปยังสาขาราชสกุลนัสเซาที่ยังคงเหลือเพียงหนึ่งคือ ราชสกุลนัสเซา-ไวล์บูร์ก ราชอาณาจักรอาร์ล
ในปี ค.ศ. 888 โรดอล์ฟ เคานต์แห่งโอแซร์ก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญเหนือ (Bourgogne Transjurane) ในปี ค.ศ. 933 อูกแห่งอาร์ล (Hugh of Italy หรือ "Hugues de Provence") ยกราชอาณาจักรให้แก่รูดอล์ฟที่ 2 แห่งบูร์กอญ ผู้รวบรวมดินแดนทางตอนใต้ของบูร์กอญและก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรใหม่ชื่อ “ราชอาณาจักรอาร์ล” ในปี ค.ศ. 937 คอนราดแห่งบูร์กอญก็ขึ้นครองราชย์ต่อจากรูดอล์ฟ ตามด้วยรูดอล์ฟที่ 3 แห่งบูร์กอญ โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
เดเอฟเบโพคาล จักรวรรดิเยอรมัน
หลังจากที่ปรัสเซียได้ชัยชนะจากสงครามทั้งสาม ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1870 รัฐสภาแห่งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือได้มีมติให้เปลี่ยนชื่อสมาพันธรัฐเป็นจักรวรรดิ และมีมติให้พระเจ้าวิลเฮล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดิ และภายหลังรัฐธรรมนูญฉบับใหม่มีผลบังคับใช้เมื่อ 1 มกราคม ค.ศ. 1871 ในช่วงการปิดล้อมกรุงปารีสนั้นเอง ในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1871 พระเจ้าวิลเฮล์มก็ทรงประกาศตนขึ้นเป็นจักรพรรดิเยอรมัน ณ ห้องกระจก ในพระราชวังแวร์ซาย[3] ชุทซ์ชตัฟเฟิล
เอ็สเอ็สก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1925 ภายใต้ชื่อ ""ซาล-ชุทซ์"" (อารักษ์หอประชุม) เพื่อรักษาความปลอดภัยในการประชุมของพรรคนาซีตลอดจนเป็นหน่วยคุ้มกันส่วนบุคคลของฮิตเลอร์ ต่อมาในปีค.ศ. 1933 ฮิตเลอร์ก้าวขึ้นสู่อำนาจพร้อมกับความเคลือบแคลงใจในความภักดีของกองทัพเยอรมันที่มีต่อเขา กองกำลังที่เขาไว้ใจได้อย่างเต็มร้อยและจะไม่มีวันทรยศเขาอย่างเอ็สเอ็สจึงเป็นสิ่งจำเป็นในการรักษาฐานอำนาจของฮิตเลอร์ อย่างไรก็ตาม พรรคนาซียังมีองค์กรติดอาวุธอีกองค์กรหนึ่งที่ชื่อว่า "ชตวร์มอัพไทลุง" อันเป็นแหล่งสุมหัวของอดีตทหารในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งซึ่งนำโดยแอนสท์ เริม สหายเก่าแก่ผู้ร่วมก่อตั้งพรรคนาซี อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย
อาร์ชดัชเชสโดโรเธียแห่งออสเตรีย (; ; 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 – 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2558) เป็นสมาชิกแห่งราชวงศ์วิทเทลส์บัคและเป็นเจ้าหญิงแห่งบาวาเรียโดยกำเนิด เธอกลายเป็นแกรนด์ดัชชีทัสกานีในนามตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2491 จนถึง 21 มกราคม พ.ศ. 2527 จากการอภิเษกสมรสกับอาร์ชดยุกกอทท์ฟรีดแห่งออสเตรีย โดโรเธียเป็นสมาชิกของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก เธอเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2558  เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2461 หลังจากการลงนามสนธิสัญญาเบรสต์-ลิทอฟสก์ระหว่างเยอรมนีกับรัสเซีย เค้านท์ออทโทคาร์ แซร์นิน รัฐมนตรีต่างประเทศของออสเตรียได้กล่าวปราศรัยโจมตีนายจอร์จ เคลม็องโซ นายกรัฐมนตรีของฝรั่งเศสที่กำลังเข้ามาร่วมประชุมว่าเป็นอุปสรรคสำคัญในการสร้างสันติภาพระหว่างฝ่ายมหาอำนาจกลาง นายเคลม็องโซรู้สึกโมโหอย่างมากและได้นำจดหมายลงวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2460 ของจักรพรรดิคาร์ล ที่ค้นเจอออกมาตีพิมพ์ ในไม่ช้า พระชนม์ชีพของเจ้าชายซิกซ์ตัสดูเหมือนจะตกอยู่ในอันตรายและเกิดความกลัวกันว่าเยอรมนีอาจจะเข้ายึดครองออสเตรีย เค้านท์แซร์นินได้เร่งให้จักรพรรดิส่ง ""คำมั่นสัญญา"" ไปยังเหล่าพันธมิตรของออสเตรียว่า เจ้าชายซิกซ์ตัสมิได้ทรงรับพระบรมราชานุญาตให้แสดงจดหมายฉบับนั้นต่อรัฐบาลฝรั่งเศส ไม่มีการกล่าวถึงประเทศเบลเยียมเลย และนายเคลม็องได้โกหกการพูดถึงเรื่องดินแดนอัลซาส เค้านท์แซร์นินได้ติดต่อกับสถานทูตเยอรมันมาโดยตลอดระยะที่เกิดวิกฤตการณ์ครั้งนี้ และพยายามโน้มน้าวให้จักรพรรดิสละราชสมบัติเนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ เขาจึงได้ลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศไป ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ดยุกคาร์ล เอดูอาร์ดทรงปกครองอยู่จนกระทั่งถึงวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 เมื่อเหล่าสมัชชาแรงงานและทหารแห่งโกธาถอดถอนพระองค์ออกจากราชบัลลังก์ในช่วงการปฏิวัติเยอรมัน รัฐดยุกทั้งสองซึ่งสูญสลายโดยผู้ครองรัฐที่กลายเป็นสามัญชน ได้แยกออกจากกัน แต่หลังจากนั้นไม่นาน รัฐซัคเซิน-โคบวร์คก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาวาเรีย ส่วนรัฐซัคเซิน-โกทาก็ได้รวมเข้ากับรัฐเล็กอื่น ๆ เพื่อก่อตั้งเป็นรัฐใหม่คือรัฐเทือริงเงินในสาธารณรัฐไวมาร์ (Weimar Republic) เมื่อปี พ.ศ. 2463 แกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีดแห่งลักเซมเบิร์ก
แม้ว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะพึงพอใจกับการแก้ไขปัญหาครั้งนี้ ในขณะนั้นรัฐบาลลักเซมเบิร์กต้องประสบปัญหาการก่อความไม่สงบของกลุ่มคอมมิวนิสต์ หลังจากการถอนทัพของเยอรมนี นักปฏิวัติได้ทำการจัดตั้งอิทธิพลของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียในสภาคณะกรรมกรเหนือลักเซมเบิร์ก ในวันที่ 10 พฤศจิกายน หนึ่งวันหลังจากคาร์ล ไลป์เน็คท์และโรซา ลุกเซมบวร์กได้ประกาศรัฐสังคมนิยมในเยอรมนี กลุ่มคอมมิวนิสต์ในลักเซมเบิร์ก (เมือง)ประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐซึ่งต่อจากนั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมง[32] การก่อกบฏอื่นๆได้เกิดขึ้นที่อิสช์-ซูร์-อัลแซตในชั่วโมงแรกๆของวันที่ 11 พฤศจิกายน แต่ก็ล้มเหลว[33] นักสังคมนิยมได้ทำการโจมตีพฤติกรรมของแกรนด์ดัชเชสมารี-อาเดลาอีด ผู้ซึ่งทรงเข้าแทรกแซงและขัดขวางอดีตนายกรัฐมนตรีไอส์เซนอยู่เสมอ ในวันที่ 12 พฤศจิกายน นักการเมืองสายสังคมนิยมและเสรีนิยมได้พบสาเหตุของปัญหาเก่าที่เรื้อรังมานาน พวกเขาได้กราบบังคมทูลขอให้แกรนด์ดัสเชสทรงสละราชสมบัติ[34] ญัตติรัฐสภาลักเซมเบิร์กในเรื่องการยกเลิกราชาธิปไตยในลักเซมเบิร์กได้พ่ายแพ้ด้วยคะแนนเสียง 21 ต่อ 19 เสียง(งดออกเสียง 3 เสียง) แต่ทางรัฐสภาได้ทำการให้รัฐบาลจัดทำการออกเสียงประชามติในประเด็นนี้[32]