เฟซบุ๊ก ก่อตั้งโดยใคร ?
เฟซบุ๊ก
เฟซบุ๊ก (English: Facebook) เป็นบริการเครือข่ายสังคมสัญชาติอเมริกัน สำนักงานใหญ่อยู่ที่ เมนโลพาร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย เฟซบุ๊กก่อตั้งเมื่อวันพุธที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 โดยมาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก และเพื่อนร่วมห้องภายในมหาวิทยาลัย และเหล่าเพื่อนในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด พร้อมโดยสมาชิกเพื่อนผู้ก่อตั้ง Eduardo Saverin, Andrew McCollum, Dustin Moskovitz และ Chris Hughes ในท้ายที่สุดเว็บไซต์มีการเข้าชมอย่างจำกัด ทำให้เหล่านักศึกษาภายในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด แต่ภายหลังได้ขยายเพิ่มจำนวนในมหาวิทยาลัย ในพื้นที่บอสตัน ไอวีลีก และมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และค่อยๆรับรองมหาวิทยาลัยอื่นต่างๆ และต่อมาก็รับรองโรงเรียนมัธยมศึกษา โดยเฟซบุ๊กให้การอนุญาตให้เยาวชนอายุต่ำกว่า 13 ปีทั่วโลกสามารถสมัครสมาชิกได้ภายในเว็บไซต์ โดยไม่ต้องอ้างอิงหลักฐานใด ๆ
เวนเดลล์ บราวน์
ในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งและประธานบริษัท eVoice บราวน์ได้สร้างแพลทฟอร์มการฝากข้อความเสียง eVoice ขึ้นในปี 2000 ซึ่งถือว่าเป็นระบบฝากข้อความเสียงทางอินเทอร์เน็ตระดับโลกระบบแรก เขาได้คิดค้นเทคนิคต่าง ๆ เช่น การฝากข้อความเสียงเพื่อส่งอีเมล์ (voicemail-to-email) ระบบ visual voicemail และระบบ enhanced caller ID ซึ่งเป็นนวัตกรรมที่ถือว่าเป็น “แอพ” รุ่นบุกเบิก และต่อมาได้ถูกพัฒนาเพิ่มเติมโดย Google Voice และ Apple บริษัท eVoice ให้บริการระบบฝากข้อความเสียงให้แก่ AT&T, MCI, AOL และบริษัทโทรศัพท์ในภูมิภาคต่าง ๆ บริษัท eVoice ถูกซื้อโดย AOL Time-Warner ในปี 2001 และได้เป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มผู้ให้บริการเสียง AOL ในเวลาต่อมา
บราวน์ได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสารด้านเทคโนโลยี MicroTimes ให้เป็นที่รู้จักในฐานะผู้บริหารบริษัทชั้นนำที่ติดอันดับหนึ่งในร้อยของกลุ่มอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์ของอเมริกาในปี 2002 เฟซบุ๊ก
เฟซบุ๊กได้เป็นบริษัทในฤดูร้อนปี ค.ศ. 2004 และได้นักธุรกิจ ฌอน พาร์กเกอร์ ที่ได้เคยแนะนำซักเกอร์เบิร์กอย่างเป็นกันเอง ก็ได้ก้าวมาเป็นประธานของบริษัท.[12] ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2004 เฟซบุ๊กได้ย้ายฐานปฏิบัติงานมาอยู่ที่ แพโลอัลโต รัฐแคลิฟอร์เนีย[9] และได้รับเงินทุนในเดือนนั้นจากผู้ร่วมก่อตั้ง เพย์พาล ที่ชื่อ ปีเตอร์ ธีล[13] บริษัทได้เปลี่ยนชื่อ โดยลดคำว่า เดอะ ออกไป และซื้อโดเมนเนมใหม่ในชื่อ เฟซบุ๊ก.คอม ในปี ค.ศ. 2005 ด้วยเงิน 2 แสนดอลลาร์สหรัฐ[14] มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
ซักเคอร์เบิร์กได้เปิดตัวเฟซบุ๊ก จากในห้องพักของเขาในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 แรงบันดาลใจแรก ๆ ของเฟซบุ๊กอาจมาจากที่โรงเรียนฟิลิปส์เอกเซกเตอร์อคาเดมี ที่เขาเรียนจบปี ค.ศ. 2002 โดยที่เผยในเว็บไซต์ของเขาคือ สารบัญรูปนักศึกษาของเขา ที่นักศึกษาหมายถึง "เดอะเฟซบุ๊ก" มีสารบัญภาพ ที่มีภาพนักศึกษาทำกิจกรรมในหลาย ๆ โรงเรียน โดยนักศึกษาสามารถเข้ามาให้ข้อมูล อย่างเช่น ชั้นปีที่ศึกษา เพื่อนใกล้ชิด หมายเลขโทรศัพท์ ทวิตเตอร์
"...เราได้คำว่า 'ทวิตเตอร์' และมันสุดยอด มันคือการส่งข้อมูลด้วยข้อความสั้น เหมือนกับส่งด้วยนก ซึ่งบ่งบอกถึงว่าผลิตภัณฑ์เป็นอย่างไร" – แจ็ก ดอร์ซี
ต้นแบบของทวิตเตอร์ถูกนำมาใช้สำหรับพนักงานในบริษัทโอดีโอ และได้เผยแพร่ต่อสาธารณะในรุ่นสมบูรณ์เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 บิซ สโตน, อีวานส์ วิลเลียมส์, แจ็ก ดอร์ซี และพนักงานของบริษัทโอดีโอ ได้ถูกโอนหุ้นทั้งหมดมาที่อ็อปวีโออุส รวมถึงเว็บไซต์ โอดีโอ.คอม และทวิตเตอร์.คอม ด้วย วิลเลียมส์ได้ถูกไล่ออก ซึ่งเขาเป็นส่วนหนึ่งกับทวิตเตอร์จนถึงช่วงปี พ.ศ. 2554 และทวิตเตอร์ได้แยกออกมาตั้งเป็นบริษัทของตนเองในเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 เพจแรงก์
เพจแรงก์ถูกพัฒนาขึ้นที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดย แลร์รี เพจ (และเป็นที่มาของชื่อ เพจแรงก์ (ความหมายเป็นนัยว่า อันดับของเพจ)) โดยเริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ. 2538 และต่อมา เซอร์เกย์ บริน นักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันได้เข้ามาร่วมงานวิจัยนี้ ร่วมกันพัฒนาและได้ร่วมก่อตั้งบริษัทกูเกิล ในปี 2541 อินสตาแกรม
อินสตาแกรมได้ถูกคิดค้นขึ้นมาที่ ซานฟรานซิสโก โดย เควิน ซิสตรอม และ ไมเคิล ไมค์ ครีเกอร์ คิดค้นโดยเน้นระบบ HTML5 สนุก.คอม
เว็บไซต์ สนุก.คอม ก่อตั้งโดย ปรเมศวร์ มินศิริ เมื่อปี พ.ศ. 2541 โดยเริ่มจากการเป็นงานอดิเรกและพัฒนาสู่เว็บท่าในที่สุด
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2542 บริษัท เอ็มเว็บ (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทลูกของ MIH บริษัทโทรคมนาคมจากประเทศแอฟริกาใต้ ได้เข้าซื้อกิจการ สนุก.คอม ถือเป็นการซื้อกิจการเว็บไซต์ครั้งแรกของประเทศไทยในราคาที่ไม่เปิดเผย แต่จากการประมาณมูลค่า ณ ขณะนั้นคือประมาณ 10 ล้านบาท ไอแพด (รุ่นที่ 1)
สตีฟ จอบส์ ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทแอปเปิลกล่าวไว้ใน ค.ศ. 1983 ว่าบริษัทของเขามี[7] ศุนทัร ปิจไช
ปิจไช ศุนทรราชัน (; เกิด 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1972) หรือรู้จักกันในชื่อ ศุนทัร ปิจไช () เป็นบุคคลเชื้อสายอินเดีย ประธานเจ้าหน้าที่ผู้บริหารของบริษัทกูเกิล ต่อจากแลร์รี่ เพจ แลรี เพจเป็นคนที่ใกล้ชิดกับปิจไชมากที่สุด เดิมปิจไชเคยเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตภัณฑ์ต่างๆ ของกูเกิลและเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของ Chrome ปิจไชได้เข้ามาร่วมงานในกูเกิลตั้งแต่ปี 2004 บิล เกตส์
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2014, บิล เกตส์ได้โพสต์วิดีโอของตัวเองเทถังน้ำที่มีน้ำแข็งบนศีรษะของเขาหลังจากที่ผู้ก่อตั้ง Facebook นาย Mark Zuckerberg ท้าทายให้เขาทำเช่นนั้นเพื่อที่จะสร้างความตระหนักในการเกิดโรค ALS (เส้นโลหิตตีบด้านข้างแบบ amyotrophic)[15] โว้ก (นิตยสาร)
ในปี ค.ศ. 1892 อาร์เทอร์ บอลด์วิน เทอร์นอร์ เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันผู้ก่อตั้ง "นิตยสารโว้ก" เป็นนิตยสารรายสัปดาห์ในสหรัฐอเมริกา ได้รับการสนับสนุนโดยคริสโตเฟอร์ ไรต์ ฉบับแรกได้รับการตีพิมพ์ในวันที่ 17 ธันวาคมของปีนั้น ด้วยราคาปิด 10 เซ็นต์ เนื้อหาของนิตยสารจะเติบโตช้ามากในช่วงเวลานี้ มูลนิธิลินุกซ์
มูลนิธิลินุกซ์ เริ่มต้นใน พ.ศ. 2543 ภายใต้องค์กรไม่แสวงหาผลกำไร Open Source Development Labs (OSDL) และกลายเป็นองค์กรเมื่อ Open Source Development Labs ถูกรวมเข้ากับ Free Standards Group (FSG)
มูลนิธิลินุกซ์ถูกเริ่มขึ้นด้วย ลินุส โตร์วัลดส์ ผู้สร้างลินุกซ์ โดยมีหัวหน้าด้านการบำรุงรักษาคือ Greg Kroah-Hartman และสนับสนุนโดยนักพัฒนาจากทั่วโลกและชั้นนำจากทั่วโลก มูลนิธิลินุกซ์ได้ส่งเสริม คุ้มครอง โดยความก้าวหน้า การพัฒนา สนับสนุนร่วมกันทำให้ลีนุกซ์ กลายเป็นประวัติศาสตร์ในการแบ่งทรัพยากรเทคโนโลยีที่เยี่ยมที่สุด ประวัติศาสตร์อินเทอร์เน็ต
ได้มีความพยายามที่จะรวมวิธีติดต่อของเครือข่ายต่าง ๆ ดังที่ได้กล่าวมาแล้วเข้าด้วยกัน โดยรอเบิร์ต อี. คาห์นจากดาร์พาและอาร์พาเน็ตได้ขอตัววินต์ เซิร์ฟจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเพื่อทำงานร่วมกับเขาเพื่อแก้ปัญหานี้ ใน ค.ศ. 1973 ทั้งสองได้พัฒนาแนวทางแก้ไขขั้นมูลฐานขึ้น โดยในแนวทางนี้ ความแตกต่างระหว่างเกณฑ์วิธีต่าง ๆ จะถูกซ่อนไว้โดยใช้เกณฑ์วิธีระหว่างเครือข่ายแบบใดแบบหนึ่งร่วมกัน และแทนที่ตัวเครือข่ายจะรับผิดชอบเรื่องความเชื่อถือได้ของข้อมูลอย่างในอาร์พาเน็ต โฮสต์จะเป็นผู้รับผิดชอบแทน เซิร์ฟยกความดีความชอบเกี่ยวกับงานสำคัญ ๆ ในการออกแบบเกณฑ์วิธีนี้ให้แก่ ฮิวเบิร์ต ซิมเมอร์แมน, เชราร์ เลอลาน และลุย ปูแซง (ผู้ออกแบบเครือข่าย CYCLADES) [7] การแสดงความรักในที่สาธารณะ
การแสดงความรู้สึกต่อคนอื่นเคยจำกัดอยู่เพียงการเขียนจดหมาย การคุยทางโทรศัพท์ หรือการพูดคุยตัวต่อตัว ในโลกปัจจุบัน เว็บไซต์สื่อสังคม เช่น เฟซบุ๊กและทวิตเตอร์กำลังเติบโต โดยเฟสบุ๊กมีผู้ใช้จำนวน 1.7 พันล้าน และทวิตเตอร์มีราวห้าร้อยล้านผู้ใช้ งานวิจัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ผ่านเฟสบุ๊กพบว่า เมื่อคนสองคนที่สนใจในกันและกันใช้เฟสบุ๊กเป็นประจำทั้งคู่ ความสัมพันธ์ของทั้งสองเติบโตอย่างรวดเร็วมากกว่าหากไม่ใช่สื่อสังคม หลังคนสองคนพบกันและสนใจกันและกัน คนหนึ่งหรือทั้งสองอาจไปที่หน้าเฟสบุ๊กของอีกคนเพื่อหาข้อมูล เช่น รูปถ่าย สถานภาพทางความสัมพันธ์ และความสนใจ เมื่อความสัมพันธ์เริ่มขึ้น คู่รักบางคู่อาจเผยแพร่ความสัมพันธ์โดยการโพสข้อความหรือรูป รวมทั้งการตั้งเปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์ของตน เอดูอาโด ซาเวอริน
เอดูอาโด หลุยซ์ ซาเวอริน() เป็นชาวบราซิล และเขาเป็นคนก่อตั้งเฟซบุ๊กกับ มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก ความเสมอภาคทางสังคม
นอกจากฮอบส์ แล้วยังมีนักคิดอย่างจอห์น ล็อก (John Locke) และ ฌอง ฌากส์ รุสโซ (Jean-Jacques Rousseau) ซึ่งล้วนเป็นนักคิดสมัยใหม่ที่ล้วนแต่นำเสนอว่ามนุษย์แต่ละคนต่างเท่าเทียมกัน โดยความเสมอภาคของล็อกนั้นอยู่ที่สิทธิที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดอันไม่สามารถพรากไปได้ (natural rights) และการที่มนุษย์ทุกคนมีสิทธิที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดจึงส่งผลให้คนทุกๆคนนั้นเท่าเทียมกัน ในขณะที่ความเสมอภาคของรุสโซ นั้นมีจุดเน้นอยู่ที่มนุษย์ทุกคนมีเสรีภาพและการที่ทุกๆคนมีเสรีภาพ ทำให้คนทุกๆคนเท่าเทียมกัน อนึ่งด้วยวิธีคิดของนักคิดทั้งสามคนที่ถือว่าเป็นรากฐานของความเป็นสมัยใหม่ได้ก่อให้เกิดทฤษฎีการเมืองที่ต่อเนื่องจากแนวคิดความเสมอภาคนั่นก็คือ ทฤษฎีสัญญาประชาคม ที่เสนอว่าการเกิดขึ้นของรัฐมีที่มาจากการที่มนุษย์แต่ละคนจะมาตกลงทำสัญญากันก่อตั้งรัฐ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เนื่องมาจากมนุษย์ทุกคนเท่าเทียมกัน ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถบีบบังคับให้มนุษย์คนอื่นๆเข้าร่วมสังคมหรือรัฐได้ถ้าตัวเขาไม่ยินยอม ในที่สุดแนวคิดเกี่ยวกับความเสมอภาคก็ได้นำไปสู่สองเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์โลกสมัยใหม่นั่นก็คือ การปฏิวัติอเมริกัน ปี ค.ศ. 1776 และการปฏิวัติใหญ่ในฝรั่งเศส ปี ค.ศ. 1789 ซึ่งทั้งสองเหตุการณ์นี้เป็นการปฏิวัติโดยมีความคิดพื้นฐานเพื่อยืนยันถึงเรื่องที่มนุษย์นั้นเกิดมาเท่าเทียมกัน แอปเปิล (บริษัท)
บริษัท Apple Computer Inc. ได้เกิดขึ้นจากการร่วมกันก่อตั้งของ สตีฟ จ็อบส์ และ สตีฟ วอซเนียก[5] ทำการปฏิวัติธุรกิจคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะในยุค 70 โดยการนำเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องแรกที่ประดิษฐ์จากโรงรถออกมาขาย ในชื่อ Apple I[6][7] ที่ราคาจำหน่าย 666.66 เหรียญ[8][9][10][11][12] ในจำนวนและระยะเวลาจำกัด ภายในปีถัดมาก็ได้ผลิตเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำยอดจำหน่ายสูงสุดให้กับบริษัท ณ ขณะนั้นคือ แอปเปิล II ซึ่งเป็นการเปิดศักราชใหม่แห่งวงการไมโครคอมพิวเตอร์ และเป็นการสร้างมาตรฐานให้กับไมโครคอมพิวเตอร์ที่เกิดมาตามหลังทั้งหมด (อย่างไรก็ดี ในช่วงเวลาดังกล่าว ทางบริษัทจะมุ่งเน้นการขายระบบปฏิบัติการมากกว่าที่จะขายผลิตภัณฑ์ไมโครคอมพิวเตอร์ เนื่องจากประสิทธิภาพของผลิตภัณฑ์จากบริษัท Intel และ IBM ทำงานได้ดีกว่า) เวนเดลล์ บราวน์
บราวน์เป็นที่รู้จักในฐานะนักบุกเบิกระบบเศรษฐกิจ gig economy และอุตสหกรรมกลุ่มผู้ทำงานจากบ้าน โดยได้เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง LiveOps และดำรงตำแหน่งประธานและเจ้าหน้าที่กรรมการบริหารฝ่ายเทคโนโลยีในปี 2002 บริษัท LiveOps ออกแบบศูนย์โทรศัพท์และบริหารจัดการสื่อโซเชียลให้กับหลายบริษัท อาทิ โคคาโคลา พิซซ่าฮัท และ อีเบย์ ในเดือนกรกฎาคม 2016 LiveOps มีพนักงานโทรศัพท์ที่ทำงานจากบ้านมากที่สุดในโลกโดยมีจำนวนมากกว่า 20,000 คน และฐานข้อมูลคลาวด์ของบริษัทก็มีเวลาของการทำรายการบริหารลูกค้ามากกว่าหนึ่งพันล้านนาที บริการเครือข่ายสังคม
บริการเครือข่ายสังคม () เป็นรูปแบบของเว็บไซต์ ในการสร้างเครือข่ายสังคม สำหรับผู้ใช้งานในอินเทอร์เน็ต เขียนและอธิบายความสนใจ และกิจการที่ได้ทำ และเชื่อมโยงกับความสนใจและกิจกรรมของผู้อื่น ในบริการเครือข่ายสังคมมักจะประกอบไปด้วย การแช็ต ส่งข้อความ ส่งอีเมล วิดีโอ เพลง อัปโหลดรูป บล็อก 
การทำงานคือ คอมพิวเตอร์เก็บข้อมูลพวกนี้ไว้ในรูปฐานข้อมูล sql ส่วน video หรือ รูปภาพ อาจเก็บเป็น ไฟล์ก็ได้
บริการเครือข่ายสังคมที่เป็นที่นิยมได้แก่ ไฮไฟฟ์ มายสเปซ เฟซบุ๊ก ออร์กัต มัลติพลาย โดยเว็บเหล่านี้มีผู้ใช้มากมาย เช่น เฟสบุ๊คเป็นเว็บไซต์ที่คนไทยใช้มากที่สุด ในขณะที่ออร์กัตเป็นที่นิยมมากที่สุดในประเทศอินเดีย
ปัจจุบัน บริการเครือข่ายสังคม มีผลประโยชน์คือหาเงินจากการโฆษณา การเล่นเกมโดยใช้บัตรเติมเงิน
ตามข้อมูลของคอมสกอร์ ถึงปลายเดือนพฤศจิกายน 2554ในปัจจุบันระบบการตั้งค่าความเป็นส่วนตัวค่อนข้างจะละเอียดมากขึ้น แต่ในมุมหนึ่งก็เป็นดาบสองคมเพราะว่าการตั้งค่าความเป็นส่วนตัวสูงก็มักจะมีผู้ไม่หวังดีแอบเอาข้อมูลปลอมหรือทำในทางไม่ดีกับบุคคลเหล่านั้นได้ โดยโซโช่วเนตเวอร์คตัวใหม่ๆมักจะมีระบบความเป็นส่วนตัวที่ละเอียดยิ่งขึ้น ปัญหาความเป็นส่วนตัวในหลายๆกรณีมักจะสื่อถึงจิตใจคนได้อย่างมากรวมถึงระบบโซเชียลเน็ตเวิร์คเว็บไซต์เก่าๆนั้นที่จะต้องมีระบบการเพิ่มรายชื่อเพื่อนกับการรับเพื่อน ลีแมน แฟรงก์ บอม
ลีแมน แฟรงก์ บอม (Lyman Frank Baum 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1856 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1919) หรือ แอล แฟรงก์ บอม (L. Frank Baum) เป็นนักเขียนชาวนิวยอร์กผู้ผลิตงานออกมาจำนวนมาก งานที่สร้างชื่อเสียงได้แก่ The Wonderful Wizard of Oz (ค.ศ. 1900) อันถือได้ว่าเป็นวรรณกรรมเด็กระดับคลาสสิก เขาเป็นบุตรชายของพ่อค้าน้ำมันผู้ร่ำรวยเจ้าของเครือข่ายโรงละคร ในวัยเด็กได้รับการศึกษาที่บ้านจากครูส่วนตัว หลังจากต้องผจญระเบียบวินัยเข้มงวดที่เขาเกลียดในโรงเรียนทหาร บอมกลับหันเหไปทำงานหลายอย่างตามที่ใจชอบ (นักหนังสือพิมพ์ คนเลี้ยงไก่ นักแสดง ขายน้ำมัน...) เขาแต่งงาน มีบุตรชายสี่คน และในที่สุดก็ค้นพบพรสวรรค์ในการเขียนหนังสือสำหรับเด็กๆ ทั้งหญิงชาย โดยใช้นามปากกากว่าสิบชื่อ Wizard of Oz เป็นเรื่องของโดโรที เด็กสาวจากฟาร์มในแคนซัส เดินทางไปกับหมาชื่อโตโต้สู่ดินแดนมหัศจรรย์ แม้ว่าบอมจะลงทุนพิมพ์หนังสือเล่มนี้ด้วยตัวเอง หนังสือกลับขายได้ถึง 90000 เล่มภายในสองปีแรก เขาเขียนภาคต่ออีกสิบสามภาค (ที่ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ก็มีหลายครั้งเช่นกัน) และหลังจากเขาเสียชีวิตด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตกขณะอาศัยอยู่ในฮอลลีวูดเมื่อปี ค.ศ. 1919 นักเขียนหญิงรับจ้างก็เขียนโดยใช้ชื่อเขาต่อมาอีกยี่สิบเอ็ดภาค  เดอะโซเชียลเน็ตเวิร์ก
เดอะโซเชียลเน็ตเวิร์ก () เป็นภาพยนตร์แนวดรามาที่กำกับโดย เดวิด ฟินเชอร์ และมี เควิน สเปซีย์ นักแสดงรางวัลออสการ์ เป็นผู้อำนวยการสร้างร่วม เนื้อหาเกี่ยวข้องกับประวัติการก่อตั้งเฟซบุ๊ก บริการเครือข่ายสังคมออนไลน์ชั้นนำของโลก ดัดแปลงจากหนังสือ "แบบว่า...บังเอิญรวย" (The Accidental Billionaires: The Founding Of Facebook, A Tale of Sex, Money, Genius, and Betrayal) ของเบ็น เมซริช นำแสดงโดย เจสซี ไอเซนเบิร์ก แอนดรูว์ การ์ฟิลด์ และจัสติน ทิมเบอร์เลค ประพันธ์ดนตรีประกอบโดย เทรนต์ เรซเนอร์ นักร้องนำวงไนน์อินช์เนลส์ และแอตติคัส รอสส์ กำหนดออกฉายในอเมริกาวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 และในประเทศไทยวันที่ 2 ธันวาคม ปีเดียวกัน โดย โคลัมเบียพิกเจอส์ เป็นผู้จัดจำหน่าย แอรอน สวอตซ์
อเล็กซานดรา เอลบัคยาน ผู้เป็นทั้งนักวิทยาการคอมพิวเตอร์และนักวิจัยประสาทวิทยาศาสตร์ชาวคาซัคสถานก่อตั้งไซ-ฮับ ไซ-ฮับได้ให้การเข้าถึงบทความทางวิชาการภายใต้เพย์วอลโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ณ ปี พ.ศ. 2559 ไซ-ฮับรวบรวมบทความไว้มากกว่า 50 ล้านบทความ เอลบัคยานมักถูกเปรียบเทียบกับสวอตซ์ ด้วยความที่เธอมักวิจารณ์เพย์วอล รวมไปถึงความทุ่มเทที่เธอมีต่อไซ-ฮับ โดยเธอกล่าวว่าจะไม่ยอมปิดเว็บไซต์แม้จะโดนฟ้องก็ตาม เฟซบุ๊ก
ในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2007 ไมโครซอฟท์ประกาศว่าได้ซื้อหุ้นของเฟซบุ๊กเป็นจำนวน 1.6% ด้วยเงิน 240 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้เฟซบุกมีมูลค่าราว 15 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ[20] และทำให้ไมโครซอฟท์มีสิทธิ์ที่จะแขวนป้ายโฆษณาบนเฟซบุ๊กได้[21] ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 เฟซบุกประกาศว่าจะตั้งสำนักงานใหญ่ระดับนานาชาติในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์[22] แอนดรอยด์ (ระบบปฏิบัติการ)
บริษัทแอนดรอยด์ ก่อตั้งขึ้นที่พาโลอัลโต รัฐแคลิฟอร์เนีย ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2546 โดยแอนดี รูบิน (ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทแดนเจอร์), ริช ไมเนอร์ (ผู้ร่วมก่อตั้งบริษัทไวลด์ไฟร์คอมมูนิเคชัน), นิก เซียส์ (ซึ่งเคยเป็นรองผู้จัดการที่ทีโมบายล์) และ คริส ไวท์ (หัวหน้าฝ่ายออกแบบและการพัฒนาอินเตอร์เฟซ ที่เว็บทีวี) สำหรับการพัฒนานั้น จากคำพูดของรูบิน "โทรศัพท์มือถือที่มีความฉลาดขึ้นและตระหนักถึงสถานที่ของเจ้าของมากขึ้น" จุดประสงค์แรกของบริษัทคือการพัฒนาระบบปฏิบัติการสำหรับกล้องดิจิทัล แต่เมื่อถูกตระหนักว่าไม่ใช่ตลาดที่กว้างพอ และต่อมาได้เบี่ยงเบนความพยายามเพื่อที่จะทำระบบปฏิบัติการสำหรับสมาร์ตโฟน เพื่อแข่งกับซิมเบียน และ วินโดวส์โมบาย (ในขณะนั้น ไอโฟน ยังไม่ได้วางขาย) แม้จะมีประวัติความสำเร็จของผู้ก่อตั้งและพนักงานของบริษัทในช่วงแรก บริษัทแอนดรอยด์ ได้ดำเนินการอย่างเงียบๆ ให้เห็นเพียงว่าเป็นบริษัทที่ผลิตระบบปฏิบัติการสำหรับโทรศัพท์มือถือ ในปีเดียวกัน รูบิน ไม่มีเงินเหลือแล้ว สตีฟ เพอร์ลแมน เพื่อนสนิทของรูบิน ได้ให้ยืมเงิน 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยส่งเงินใส่ในซองมาให้ และ ปฏิเสธที่จะถือหุ้นในบริษัท มูลนิธิวิกิมีเดีย
บริษัทมูลนิธิวิกิมีเดีย () หรือ วิกิมีเดีย เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรและองค์กรการกุศลสัญชาติอเมริกัน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักจากการเข้าร่วมในขบวนการวิกิมีเดีย และเป็นเจ้าของชื่อโดเมนอินเทอร์เน็ตของโครงการส่วนใหญ่ของขบวนการ เช่น วิกิพีเดีย มูลนิธินี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2546 โดยจิมมี เวลส์ เพื่อให้เป็นหนทางหนึ่งในการหาเงินทุนให้แก่วิกิพีเดียและโครงการพี่น้องด้วยวิธีการที่ไม่แสวงหาผลกำไร สตาร์บัคส์
สตาร์บัคส์สาขาแรกก่อตั้งขึ้นในซีแอทเทิล รัฐวอชิงตัน ในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1971 โดย 3 ผู้ก่อตั้งที่ได้รู้จักกันในสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยซานฟรานซิสโก คือ เจอร์รี บัลด์วิน ซึ่งเขาเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ, เซฟ ซีเกิล อาจารย์สอนประวัติศาสตร์ และ กอร์ดอน โบว์เกอร์ นักเขียน โดยพวกเขามีแรงบันดาลในที่จะขายเมล็ดกาแฟคุณภาพสูง และอุปกรณ์คั่วกาแฟโดย อัลเฟรด พีท หลังจากที่ได้สอนพวกเขาเกี่ยวกับการคั่วเมล็ดกาแฟ บริษัทได้นำชื่อจากหนังสือโมบิดิก คือ สตาร์บัค (Starbuck) หลังจากคิดค้นมาหลายชื่อเช่น "คาร์โกเฮาส์" (Cargo House) และ "พีควด" (Pequod) โบว์เกอร์ได้ปรึกษากับเทอร์รี เฮกเลอร์ ซึ่งเขากล่าวว่าตัวอักษร "st" นั้นดูแข็งแรง ผู้ก่อตั้งจึงรวมหัวกันคิดชื่อที่ขึ้นต้นด้วย "st" ซึ่งได้มีคนหนึ่งนำแผนที่เหมืองเก่าของเทือกเขาแคสเคด และเห็นชื่อเมืองในเหมืองที่ชื่อว่า "สตาร์โบ" (Starbo) และโบว์เกอร์ก็ได้ยกตัวละคร "สตาร์บัค" (Starbuck) และกล่าวว่า โมบิดิก ไม่ได้มีบทเด่นสำหรับสตาร์บัคส์ และชื่อนี้ฟังดูตรงกับความต้องการของเรา สตีฟ จอบส์
เขาร่วมก่อตั้งแอปเปิลคอมพิวเตอร์กับสตีฟ วอซเนียก ใน ค.ศ. 1976 เป็นผู้มีส่วนช่วยทำให้แนวความคิดเรื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเป็นที่นิยมขึ้นมา ด้วยเครื่อง Apple II ต่อมา เขาเป็นผู้แรกที่มองเห็นศักยภาพทางการค้าของส่วนประสานงานผู้ใช้แบบกราฟิกส์และเม้าส์ ที่ถูกพัฒนาขึ้นในศูนย์วิจัยซีร็อกซ์พาร์ค ของบริษัทซีร็อกซ์ และได้มีการผนวกเทคโนโลยีเหล่านี้เข้าไว้ในเครื่องแมคอินทอช[4][5] หลังพ่ายแพ้ในการแย่งชิงอำนาจกับคณะกรรมการบริหารใน ค.ศ. 1984 [6] จอบส์ลาออกจากแอปเปิลและก่อตั้งเน็กซ์ บริษัทพัฒนาแพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์ โดยเฉพาะในการศึกษาขั้นอุดมศึกษาและตลาดธุรกิจ การซื้อกิจการเน็กซ์ของแอปเปิลใน ค.ศ. 1996 ทำให้จอบส์กลับเข้าทำงานในบริษัทแอปเปิลที่เขาร่วมก่อตั้งขึ้นนั้น และเขารับหน้าที่ CEO ตั้งแต่ ค.ศ. 1997 ถึง 2011 จอบส์ยังเป็นประธานบริหาร และผู้บริหารระดับสูงของพิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ ผู้นำด้านการผลิตภาพยนตร์แอนิเมชันด้วยคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ ทั้งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ 50.1% กระทั่งบริษัทวอลต์ดิสนีย์ซื้อกิจการไปใน ค.ศ. 2006[7] จอบส์เป็นผู้ถือหุ้นมากที่สุดของดิสนีย์ที่ 7% และเป็นสมาชิกคณะกรรมการบริหารของดิสนีย์[8][9][10] ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย ลุค คาฮิลล์ (English: Luke Cahill)[3] มีชื่อเสียงด้านการเป็นผู้นำ นักคิด นักธุรกิจ และสายลับที่เก่งกาจ ได้แก่ ธีโอดอร์ รูสเวลต์, วินสตัน เชอร์ชิล, เบนจามิน แฟรงคลิน, เซอร์ไอแซก นิวตัน, นโปเลียน โบนาปาร์ต, ชิง ฉือ, เบนาซีร์ บุตโต, สมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย, แบร์นาร์ดิโน่ โดรเว็ตติ, อนาสตาเซียแห่งรัสเซีย, มาเรีย หลุยส์แห่งสเปน, ไมเคิล บลูมเบิร์ก, ซูซาน บี. แอนโทนี, กุสตาฟ ไอเฟล, จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช, จอร์จ ดับเบิลยู. บุช, บารัก โอบามา, จอห์น อดัมส์ รวมถึง คิม จองอิล ลูเซี่ยนให้กำเนิดผู้นำที่ดีถึง 6 ประเทศ ได้แก่ พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย, พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร, พระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 แห่ง เซอร์เบีย, เรมงด์ ปวงกาเร อดีตประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส และสมเด็จพระจักรพรรดิไทโชแห่งญี่ปุ่น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากลูเซี่ยน และยังเป็นสายตระกูลที่ควบคุมแอเรีย 51 และฟอร์ต นอกซ์อีกด้วย โกวอลลา
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2011 บริการเครือข่ายสังคม เฟซบุ๊กเข้าซื้อกิจการของโกวอลลา ต่อมาในวันที่ 11 มีนาคม 2012 โกวอลลาก็ปิดให้บริการลงอย่างเป็นทางการ โดยขึ้นข้อความไว้บนหน้าเว็บไซต์ว่า  ลักษ์ 666
บริษัท ลักษ์ 666 จำกัด ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2540 โดยมี วิลลี่ และ คัทลียา แมคอินทอช เป็นผู้ก่อตั้ง ส่วน นาคร ศิลาชัย และ เกียรติศักดิ์ อุดมนาค เป็นหุ้นส่วนของบริษัทฯ และพนักงานจำนวน 100 คน ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 นาคร ศิลาชัย ได้ถอนหุ้นและลาออกจากบริษัทฯ เพื่อดูแลครอบครัวของตนและเปิดบริษัทส่วนตัวของ นาคร ศิลาชัย มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
ภาพยนตร์ "The Social Network" ซึ่งอิงมาจากหนังสือเรื่อง "The Accidental Billionaires" โดยเบน เมซริช ซึ่งมีการประชาสัมพันธ์ไว้ว่า "สนุก น่าสนใจ มาก" มากกว่าการเป็น "รายงาน" ผู้เขียนบทภาพยนตร์ แอรอน ซอร์คิน บอกกับนิตยสารนิวยอร์กว่า "ผมไม่ต้องการความถูกต้องแม่นยำ ผมต้องการเล่าเรื่อง" จากบทในหนังของซอร์คิน ที่บรรยายว่าซักเคอร์เบิร์กสร้างเฟซบุ๊กขึ้นมาเพราะต้องการยกระดับชื่อเสียงของตนเพราะไม่สามารถเข้าไฟนอลคลับของฮาร์วาร์ด อย่างไรก็ตามซักเคอร์เบิร์กเล่าให้กับ "The New Yorker" ว่าเขาไม่เคยมีความสนใจที่จะเข้าไฟนอลคลับ มักซ์ เวเบอร์
คาร์ล เอมิล มักซิมิเลียน "มักซ์" เวเบอร์ (German: Karl Emil Maximilian "Max" Weber) (21 เมษายน ค.ศ. 1864 – 14 มิถุนายน ค.ศ. 1920) เป็นนักเศรษฐศาสตร์การเมืองและนักสังคมวิทยาชาวเยอรมัน ถือกันว่าเวเบอร์เป็นผู้ก่อตั้งวิชาสังคมวิทยาสมัยใหม่และรัฐประศาสนศาสตร์ งานชิ้นหลัก ๆ ของเขาเกี่ยวข้องกับสังคมวิทยาศาสนาและสังคมวิทยาการปกครอง นอกจากนี้เขายังมีงานเขียนอีกหลายชิ้นในสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ งานที่ผู้คนจดจำได้มากที่สุดของเวเบอร์คือ ความเรียงเรื่อง จริยธรรมโปรเตสแตนต์และจิตวิญญาณแห่งทุนนิยม ซึ่งเป็นงานชิ้นแรกของเขาในสาขาสังคมวิทยาศาสนา ในงานชิ้นดังกล่าว เวเบอร์เสนอว่าศาสนาเป็นหนึ่งในสาเหตุหลัก ๆ ที่นำไปสู่เส้นทางการพัฒนาทางวัฒนธรรมที่ต่างกันระหว่างโลกประจิม (the Occident) กับโลกบูรพา (the Orient) ในงานที่มีชื่อเสียงอีกชิ้นหนึ่งของเขาที่ชื่อการเมืองในฐานะวิชาชีพ (Politik als Beruf) เวเบอร์นิยามรัฐว่ารัฐคือหน่วยองค์ (entity) ซึ่งผูกขาดการใช้กำลังทางกายภาพที่ถูกกฎหมาย ซึ่งนิยามนี้ได้กลายเป็นจุดศูนย์กลางในการศึกษาวิชารัฐศาสตร์ตะวันตกสมัยใหม่ในเวลาต่อมา เฟซบุ๊ก (บริษัท)
ในปีค.ศ. 2010 เฟซบุ๊กเปิดสำนักงานย่อยแห่งที่สี่ในเมืองไฮเดอราบาด ประเทศอินเดีย เป็นแห่งแรกของเฟซบุ๊กในเอเชีย เฟซบุ๊กซึ่งในขณะนั้น มีผู้ใช้ทั่วโลกราว 750 ล้านคน โดย 23 ล้านคนนั้นอยู่ในอินเดีย ได้ประกาศว่าสำนักงานที่ไฮเดอราบาดจะเป็นฐานของการโฆษณาออนไลน์และทีมให้ความช่วยเหลือสำหรับผู้ใช้งานเฟซบุ๊กและนักโฆษณาในหลากหลายภาษา ไฮไฟฟ์
และหลังจากที่คู่แข่งอย่าง เฟซบุ้ก เปิดโอกาสให้โปรแกรมเมอร์หรือใครก็ได้สร้างวิดเจ็ตขึ้นไปแปะบนหน้าเฟซบุ้กตัวเอง และแจกจ่ายให้แพร่หลายออกไปได้ ซึ่งไฮไฟฟ์เคยควบคุมไว้โดยตลอด แต่ต่อมา ไฮไฟฟ์ร่วมมือกับมายสเปซ ให้กูเกิ้ล ช่วยพัฒนาระบบชื่อ “Open Social” ซึ่งจะเป็นการเปิดกว้างให้มีวิดเจ็ตเช่นเดียวกับเฟซบุ้ก ยาฮู!
ที่มาที่ไปของ Yahoo! เริ่มต้นเมื่อเดือนมกราคมปี 1994 คู่หูนักศึกษาสแตนฟอร์ดสองคน เจอร์รี่ หยางและเดวิด ไฟโล ได้สร้างเว็บไซต์ที่ชื่อว่า "Jerry's Guide to the World Wide Web" (ไกด์แนะนำท่องเวิร์ลไวด์เว็บของเจอร์รี่) Jerry's Guide to the World Wide เป็นเว็บไซต์ประเภทเว็บไดเร็คทอรี่ที่รวบรวมเว็บลิงก์ที่น่าสนใจ เรียบเรียงเป็นหมวดหมู่ที่ชัดเจนสำหรับการค้นหา วิกิพีเดีย
มีการกล่าวถึงวิกิพีเดียอยู่บ่อยครั้ง ในแง่ความแตกต่างกับรูปแบบการจัดทำสารานุกรมแบบเก่าที่มีเฉพาะผู้เชี่ยวชาญเป็นผู้จัดทำขึ้น และการรวบรวมเนื้อหาที่ไม่เป็นวิชาการไว้เป็นจำนวนมาก ครั้งเมื่อนิตยสารไทม์จัดให้ "คุณ" (You) เป็นบุคคลแห่งปี พ.ศ. 2549 อันเป็นการยอมรับความสำเร็จที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจากความร่วมมือและปฏิสัมพันธ์ออนไลน์ของผู้ใช้หลายล้านคนทั่วโลก ก็ได้อ้างถึงวิกิพีเดียว่าเป็นตัวอย่างหนึ่งของบริการเว็บ 2.0 เช่นเดียวกับยูทูบ มายสเปซ และเฟซบุ๊ก[7] บางคนลงความเห็นว่าวิกิพีเดียมิได้มีความสำคัญเป็นเพียงสารานุกรมอ้างอิงเท่านั้น แต่ยังเป็นแหล่งข่าวที่อัปเดตอย่างรวดเร็วอีกด้วย เพราะมักพบเหตุการณ์ปัจจุบันถูกสร้างเป็นบทความในวิกิพีเดียอย่างรวดเร็ว[8][9] นักเรียนนักศึกษายังได้รับคำสั่งให้เขียนบทความวิกิพีเดียเพื่อฝึกอธิบายแนวคิดที่เข้าใจยากให้ผู้อ่านที่ไม่เคยศึกษามาก่อนเข้าใจได้ชัดเจนและรัดกุม[10] คริสต์ศตวรรษที่ 21
The Digital Revolution continued into the early 21st century with mobile usage and Internet access growing massively in the early 21st century. By the 2010s, the majority of people in the developed world had Internet access and the majority of people worldwide had a mobile phone.[4] The Internet (created in 1969) and World Wide Web (created in 1990) continue to rise in popularity and social networking emerges in the early 21st century as a popular social communication, largely replacing much of the function of email, message boards and instant messaging services. Twitter, Facebook, and YouTube are all major examples of social websites to gain widespread popularity. วิกิพีเดีย
วิกิพีเดียเปิดตัวในปี พ.ศ. 2544 โดย จิมมี เวลส์และแลร์รี แซงเจอร์[6] คำว่า "วิกิพีเดีย" เป็นคำที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยแลร์รี แซงเจอร์ มาจากการผสมคำว่า "วิกิ" (wiki) ซึ่งเป็นลักษณะของการสร้างเว็บไซต์ที่แบบมีส่วนร่วม เป็นคำในภาษาฮาวายที่แปลว่า "เร็ว" และคำว่า "เอนไซโคล<b data-parsoid='{"dsr":[3615,3627,3,3]}'>พีเดีย" (encyclopedia) ที่แปลว่าสารานุกรม แอรอน สวอตซ์
แอรอน ฮิลเลล สวอตซ์ (; 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 – 11 มกราคม พ.ศ. 2556) เป็นทั้งนักโปรแกรมคอมพิวเตอร์ นักลงทุน นักเขียน ผู้จัดตั้งทางการเมือง ชาวอเมริกันซึ่งอยู่ใน ลัทธิแฮกเกอร์อินเทอร์เน็ต เขามีส่วนร่วมในการพัฒนารูปแบบของฟีดที่เรียกว่าอาร์เอสเอส และรูปแบบภาษามาร์กอัปมาร์กดาวน์ องค์กรครีเอทีฟคอมมอนส์ โครงร่างเว็บไซต์ web.py และเว็บไซต์ข่าวทางสังคมอย่างเรดดิต ซึ่งเขาได้เป็นหุ้นส่วนหลังจากที่เว็บไซต์ได้ร่วมมือกับบริษัทของเขาที่ชื่อว่า Infogami. สวอตซ์ได้ฆ่าตัวตายระหว่างที่อยู่ภายใต้ข้อกล่าวหาว่าด้วยการขโมยข้อมูล งานของสวอตซ์นั้นมุ้งเน้นไปในด้านความตระหนักและการเคลื่อนไหวทางการเมือง เขามีส่วนช่วยในการเปิดตัวของ Progressive Change Campaign Committee ในปี 2552 เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ทางด้านการเคลื่อนไหวทางอินเทอร์เน็ตอย่างมีประสิทธิภาพ ในปี 2010 เขาได้เป็นนักวิจัยที่ Safra Research Lab on Institutional Corruption ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของลอว์เรนซ์ เลสสิก เขาก่อตั้งกลุ่มออนไลน์ที่ชื่อว่า Demand Progress ซึ่งเป็นที่รู้จักในการรณรงค์ต่อต้านร่างรัฐบัญญัติหยุดยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ออนไลน์ แชด เฮอร์ลีย์
แชด เมเรดิธ เฮอร์ลีย์ () เกิดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 ที่ ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาเป็นผู้ก่อตั้งร่วมและอดีตประธานกรรมการบริหารของเว็บไซต์วิดีโอที่รู้จักกันดีคือ ยูทูบ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2006 เขาได้รับการโหวตอันดับ 28 ในทางธุรกิจ 2.0 's รายการ "50 คนที่สำคัญตอนนี้" ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2006 เขาและสตีฟ เชง ได้ขายกิจการยูทูบ ให้กับกูเกิล ด้วยเงิน 1.65 พันล้านดอลล่าร์สหรัฐ เฟซบุ๊ก
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 เฟซบุ๊กได้กล่าวว่า สถานะการเงินเริ่มเป็นตัวเลขบวกเป็นครั้งแรก [23] ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 จากข้อมูลของ เซคันด์มาร์เก็ต ระบุว่าเฟซบุกมีมูลค่า 41 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (แซงหน้าอีเบย์ไปเล็กน้อย) และถือเป็นบริษัทเว็บไซต์ที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาเป็นอันดับ 3 รองจากกูเกิลและแอมะซอน[24] สถิติผู้เข้าชมในเฟซบุ๊กหลังปี ค.ศ. 2009 ผู้ชมเฟซบุ๊กมากกว่ากูเกิลในปลายสัปดาห์ของสัปดาห์ 13 มีนาคม ค.ศ. 2010 [25] คริส ค็อกซ์ (เฟซบุ๊ก)
คริสโตเฟอร์ ค็อกซ์ () เป็นรองประธานฝ่ายผลิตภัณฑ์ของเฟซบุ๊ก ออร์กัต บือยืกเคิกเทน
ออร์กัต บือยืกเคิกเทน (ตุรกี:Orkut Büyükkökten) เกิดเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นนักพัฒนาซอฟต์แวร์ชาวตุรกีผู้พัฒนาเครือข่ายบริการสังคม (orkut) ได้รับปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ในสาขาวิชาคอมพิวเตอร์และสารสนเทศจากมหาวิทยาลัยบิลเกนต์ในอังการา บือยืกเคิกเทนได้รับปริญญาโท,เอกในสาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่สแตนฟอร์ด งานวิจัยของเขาที่มหาวิทยาลัยมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาเว็บไซต์และค้นคว้าการสร้างประสิทธิภาพการใช้งานคอมพิวเตอร์สื่อสาร บือยืกเคิกเทนเข้ารับการทำงานให้กับชุมชนออนไลน์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 ฤดูใบไม้ร่วง ปี ค.ศ. 2001 เขานำเสนอเครือข่ายสังคมของเขาชื่อ "Club Nexus" ให้กับสแตนฟอร์ดเพื่อเครือข่ายสังคมและการสื่อสารของนักศึกษาในมหาวิทยาลัย มันเป็นระบบที่สร้างขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการด้านเทคโนโลยีสื่อสาร ผ่านระบบเครือข่ายและการสื่อสารของชุมชนแบบออนไลน์ นักศึกษาสามารถใช้อีเมลส่งคำเชิญ, แชท, และโพสต์เหตุการณ์, แสดงการซื้อและขายสินค้า ตลอดถึงการค้นหาสำหรับผู้ที่มีความสนใจที่จะแสดงผลงานศิลปะของพวกเขาหรือโพสต์ข้อความผ่านคอลัมน์ การปฏิสังสันต์ดังกล่าวภายในไม่กี่เดือนของการเปิดตัวงานโครงข่ายสามารถดึงดูดนักศึกษากว่า 2,000 รายให้เข้าร่วมการพัฒนาการใช้งาน ต่อมา ออร์กัต บือยืกเคิกเทน พัฒนางานของเขาเพื่อสมาคมศิษย์เก่ามอบให้กับมหาวิทยาลัย เขากล่าวว่า “ ตัวเขาเองมีความใฝ่หาอย่างยิ่งที่จะเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตเพื่อผู้ใช้ทั้งหมด เพื่อว่าพวกเขาเหล่านั้นจะสามารถเชื่อมโยงกัน และกระทำสิ่งอื่นๆ ที่เป็นไปได้ที่จะสร้างความแตกต่างสำหรับชีวิตของทุกคน ” เขาพัฒนาเครือข่ายทางสังคมและตัดสินใจร่วมงานกับกูเกิล (Google) บือยืกเคิกเทน ชอบการนวด การเต้นบอลรูม และช็อคโกแลต และชื่อของเขาก็เป็นชื่อผลิตภัณฑ์หนึ่งของกูเกิล () ประวัติยูทูบ
กูเกิลได้ยื่นเอกสารให้กับสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 โดยเป็นการเปิดเผมกำไรของผู้ที่ลงทุนกับบริษัทยูทูบ ใน ค.ศ. 2010 ผู้ร่วมก่อตั้งแชด เฮอร์ลีย์ มีรายได้อยู่ที่ 395 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนสตีฟ เชน มีรายได้อยู่ที่ 326 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลุ่มอาลีบาบา
กลุ่มบริษัทอาลีบาบา ก่อตั้ง เมื่อ ปี พ.ศ. 2542 จากเริ่มแรกผู้ก่อตั้งบริษัท คือ แจ็ก หม่า ที่เชื่อว่าการใช้อินเทอร์เน็ตร่วมกัน โดยที่เล่นแล้วเป็นการช่วยให้ผู้ประกอบการขนาดเล็กที่จะยกระดับนวัตกรรมและเทคโนโลยีที่จะเติบโตและแข่งขันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นในระบบเศรษฐกิจในประเทศและทั่วโลก นับตั้งแต่เปิดตัวเว็บไซต์ครั้งแรก ก็ช่วยให้ผู้ส่งออกจีนขนาดเล็ก ผู้ผลิตและผู้ประกอบการที่จะขายในต่างประเทศได้เติบโตขึ้น ทำให้อาลีบาบากลายเป็นผู้นำระดับโลกในการค้าออนไลน์และโทรศัพท์มือถือ
ในปัจจุบัน สินค้าทั้งหมดมีมากกว่า 1,000 ล้านชิ้น และสามารถค้นหาสินค้าที่มีอยู่ใน Taobao Marketplace, Taobao Mall, Amazon China, Gome, Yihaodian, Nike China and Vancl.ปัจจุบัน Alipay.com มีพาร์ตเนอร์เป็นสถาบันการเงินมากถึง 100 แห่ง โดยให้บริการผู้ขายมากถึง 460,000 ราย ครอบคลุมการซื้อขายสินค้าบนโลกออนไลน์ การพนันออนไลน์ทุกชนิด เกมออนไลน์ ตั๋วเครื่องบิน ค่าน้ำค่าไฟ เป็นต้น รับชำระเงินผ่านสกุลเงินทั้งสิ้น 12 สกุลเงิน เพจแรงก์
เพจแรงก์ได้มีการพัฒนาภายใต้ทฎษฎีการวิเคราะห์การอ้างถึงข้อมูลของ ยูจีน การ์ฟิลด์ (Eugene Garfield) จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ซึ่งชื่อของยูจีนได้มีการอ้างถึงในต้นฉบับของวิทยานิพนธ์นั้น ประวัติศาสตร์อินเทอร์เน็ต
เมื่อรอเบิร์ต เทเลอร์ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นหัวหน้าสำนักงานประมวลผลข้อมูลของอาร์พา เขาได้พยายามที่จะทำให้ความคิดของลิกลิเตอร์ในเรื่องระบบเครือข่ายซึ่งเชื่อมต่อกันเป็นจริงขึ้นมา เทเลอร์ได้ขอตัวแลร์รี รอเบิตส์จากเอ็มไอที และตั้งโครงการเพื่อสร้างเครือข่ายดังกล่าวขึ้น การเชื่อมโยงเครือข่ายอาร์พาเน็ตครั้งแรกเป็นการเชื่อมโยงกันระหว่างมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส และสถาบันวิจัยสแตนฟอร์ด ในวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1969 เครือข่ายได้เพิ่มเป็นสี่จุดในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1969 โดยเพิ่มมหาวิทยาลัยยูทาห์และมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แซนทาบาร์บารา หลังจากนั้น โดยอาศัยแนวคิดต่าง ๆ ที่ได้จากการพัฒนาอะโลฮาเน็ต อาร์พาเน็ตได้ถือกำเนิดขึ้นใน ค.ศ. 1972 และเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ใน ค.ศ. 1981 จำนวนโฮสต์ได้เพิ่มขึ้นเป็น 213 โฮสต์ และมีโฮสต์ใหม่เพิ่มขึ้นประมาณทุก ๆ 20 วัน[4][5] มักนุส มันส์เคอ
ในปี ค.ศ. 2002 จิมมี เวลส์ ได้ตั้งให้วันที่ 25 มกราคมเป็น เพื่อเป็นเกียรติแก่การมีส่วนร่วมของเขาในวิกิพีเดีย เขาประกาศว่า "คืนนี้ตอนเย็น ชาววิกิพีเดียทุกคนควรดื่มอวยพรให้แก่มักนุสและการสร้างสรรค์มากมายของเขา" ส่วนแลร์รี แซงเจอร์ ในความทรงจำของเขาช่วงต้นของประวัติศาสตร์วิกิพีเดีย ได้เน้นการมีส่วนร่วมของมันส์เคอในโครงการ และระบุถึงความสำเร็จในขั้นสุดท้ายของวิกิพีเดียต่อกลุ่มผู้กระทำหลัก ร่วมกันในบทบาทสำคัญ:
วิกิพีเดียเริ่มต้นกับกลุ่มคนจำนวนมากจากนูพีเดีย อิทธิพลของชาวนูพีเดียเป็นส่วนสำคัญในช่วงต้น ผมคิดว่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อความไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยของมักนุส มันส์เคอ (ที่ทำงานเกี่ยวกับซอฟต์แวร์สำหรับทั้งสองโครงการ), ผู้มีความพิถีพิถันขาประจำของเราอย่างรูธ อิฟเชอร์ และนักเขียนโปรแกรมโป๊กเกอร์ที่ฉลาดมากอย่างลี แดเนียล คร็อกเกอร์—ก็ยังคงมีชื่ออยู่ เนื่องจากโครงการเริ่มต้นกับคนเก่งเหล่านี้ และเราก็สามารถที่จะนำมาใช้, อธิบาย และส่งเสริมกิจวัตรที่ดี รวมถึงนโยบายกับคนหน้าใหม่ รากของชาวนูพีเดียของโครงการช่วยในการพัฒนาที่แข็งแกร่ง, ชุมชนที่มีประสิทธิภาพ และประสบความสำเร็จ
มันส์เคอ พร้อมกับคนอื่น ๆ ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้สนับสนุนหลักของมีเดียวิกิโดยสมาคมเทคนิคคอมพิวเตอร์ขั้นสูงยูสนิกซ์ในปี ค.ศ. 2010 เมื่อมีเดียวิกิและมูลนิธิวิกิมีเดียได้รับรางวัลสตัก (กลุ่มผู้ใช้เครื่องมือซอฟต์แวร์) ไทม์ฮอป
ไทม์ฮอป เป็นแอพลิเคชั่นสมาร์ทโฟน ที่รวบรวมภาพถ่ายเก่าและโพสต์จาก Facebook, Instagram, Twitter, Foursquare และภาพถ่าย Dropbox บริษัทได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2011 โดย โจธานและเบนนี เป็นผู้ก่อตั้ง เซเรียอา
ทางเฟซบุ๊ก เฟซบุ๊ก
6 วันหลังจากเปิดเว็บไซต์ รุ่นพี่ 3 คน คือ แคเมรอน วิงก์เลวอส, ไทเลอร์ วิงก์เลวอส และดิฟยา นาเรนดรา ได้ฟ้องร้องซักเกอร์เบิร์กที่หลอกลวงพวกเขาให้เชื่อว่า เขาได้ช่วยที่จะช่วยสร้างเครือข่ายสังคมที่ชื่อว่า HarvardConnection.com ขณะที่เขาใช้แนวคิดพวกเขาในการสร้างเว็บไซต์เพื่อแข่งขัน[6] ทั้ง 3 คนได้บ่นในหนังสือพิมพ์ Harvard Crimson โดยทางหนังสือพิมพ์เริ่มทำการสอบสวน ต่อมาทั้ง 3 คนได้ยื่นฟ้องทางกฎหมายต่อซักเกอร์เบิร์กในภายหลัง[7] แลร์รี เพจ
ลอว์เรนซ์ แลร์รี เพจ () เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1973 เขาเป็นนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ นักพัฒนาซอฟต์แวร์ และผู้ร่วมก่อตั้งกูเกิลคู่กับ เซอร์เกย์ บริน เขาจะเป็นรับหน้าที่เป็นประธานกรรมการบริหารของบริษัทกูเกิลต่อจาก เอริก ชมิดต์ โดยจะเริ่มต้นในวันที่ 4 เมษายน 2554 เฟซบุ๊ก
ในเทอมต่อมาซักเคอร์เบิร์กเริ่มเขียนโค้ดในเว็บไซต์ใหม่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2004 เขาได้รับแรงกระตุ้นให้ทำ เขาพูดไว้ใน The Harvard Crimson เกี่ยวกับเรื่อง เฟซแมช[4] และเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 ซักเกอร์เบิร์กได้เปิดตัวเว็บไซต์ "เดอะเฟซบุก" ในยูอาร์แอล thefacebook.com[5] มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์
โครงการไฟร์ฟอกซ์ริเริ่มโดย เดฟ ไฮแอตต์ และ เบลก รอสส์ จากแนวความคิดการสร้างซอฟต์แวร์แยกย่อยมาจากโครงการมอซิลลา โดยตั้งใจพัฒนาโปรแกรมเดี่ยวที่ทำงานมุ่งเน้นสำหรับเป็นเว็บเบราว์เซอร์แยกออกมาจากโปรแกรมชุดมอซิลลา (Mozilla Suite) โดยในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2546 มูลนิธิมอซิลลาได้ประกาศแผนการพัฒนามุ่งเน้นไปที่ไฟร์ฟอกซ์และทันเดอร์เบิร์ดแทนที่โปรแกรมชุดมอซิลลา คริส ค็อกซ์ (เฟซบุ๊ก)
ค็อกซ์ได้รับปริญญาตรีสาขาระบบสัญญลักษณ์ เน้นศึกษาเรื่องปัญญาประดิษฐ์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด โดยศึกษาระหว่างปี พ.ศ. 2544-2547 เขาเข้าร่วมกับเฟซบุ๊กในปี ค.ศ. 2005 ในตำแหน่งวิศวกรซอฟต์แวร์ และทำงานในส่วนนิวส์ฟีดและกล่องจดหมาย หลังจากนั้นได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บริหารฝ่ายบุคลากร จากนั้นก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งอีกครั้งเป็น รองประธานฝ่ายผลิตภัณฑ์ ซึ่งยังคงอยู่ในตำแหน่งนี้ จากข้อมูลเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 สตีฟ เชน
สตีฟเวน ชีน "สตีฟ" เชน (; เกิด 18 สิงหาคม ค.ศ. 1978) เป็นผู้ประกอบการด้านอินเทอร์เน็ตชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคโนโลยีของเว็บไซต์ยอดนิยม YouTube เขาเป็นคนเชื้อสายไต้หวัน หลังจากที่ได้ร่วมก่อตั้ง บริษัท AVOS Systems, Inc. และได้สร้างแอปพลิเคชันแชร์วิดีโอ MixBit เขาเข้าร่วมงานกับ Google Ventures ในปีค.ศ. 2014 เฟซบุ๊ก
รายได้ส่วนมากของเฟซบุ๊กมาจากการโฆษณา โดยไมโครซอฟท์เป็นผู้ร่วมหุ้นพิเศษในด้านการบริการแบนเนอร์โฆษณา[46] และเฟซบุ๊กให้มีการโฆษณาเฉพาะที่อยู่ในรายการลูกค้าของไมโครซอฟท์ และจากข้อมูลของคอมสกอร์ บริษัทสำรวจการตลาดทางอินเทอร์เน็ต ระบุว่า เฟซบุ๊กได้รวบรวมข้อมูลเข้าเว็บไซต์มากกว่า กูเกิลและไมโครซอฟท์ แต่น้อยกว่า ยาฮู![47] ในปี ค.ศ. 2010 ทีมระบบความปลอดภัยได้เพิ่มประโยชน์จากการต่อต้านภัยคุกคามและก่อการร้ายจากผู้ใช้[48] เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 เฟซบุ๊กได้เปิดตัว เฟซบุ๊กบีคอน เป็นการพยายามในการโฆษณาให้เหล่าเพื่อน โดยใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เพื่อนซื้อ แต่เฟซบุ๊กบีคอนก็เกิดความล้มเหลว เซนแฮบิตส์
เซนแฮบิทถูกสร้างขึ้นโดยลีโอ บาเบาต้า(เกิดเมื่อ 30 เมษายน 2516) บล็อกเกอร์ นักเขียนบทความ ผู้แต่งหนังสือหลายเล่ม ปัจจุบันย้ายจากหมู่เกาะกวมมาอยู่ที่ซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา ลีโอได้เขียนบทความแรกลงเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2550 ในเดือนก.พ.2552 นิตยสารไทม์ให้บล็อกเซนแฮบิทเป็นสุดยอด 25 บล็อกแห่งปี 2552 และในเดือนมิถุนายน 2553 ได้ให้เซนแฮบิตเป็นอันดับหนึ่งในสุดยอด25บล็อกของนิตยสารไทม์ เนื้อหาจนถึงปี 2553 ส่วนใหญ่เน้นไปทางการเพิ่มประสิทธิภาพ ประสิทธิผล(Productivity)และการจัดระเบียบชีวิต แต่ในเวลาต่อมาลีโอเองได้เปลี่ยนหัวข้อของบล็อกและส่งเสริมให้ผู้อ่านมุ่งเน้นเรื่องการทำชีวิตให้เรียบง่ายมากกว่าการทำงานให้สำเร็จลุล่วงให้มากขึ้น ดูได้จากโพส"โยนการเพิ่มผลผลิตทิ้งไป"(Toss Productivity Out) ซึ่งโพสเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2554 แอปเปิลเดลี
Apple Daily ก่อตั้งโดย Jimmy Lai Chee Ying เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2538 ผู้ก่อตั้ง "จิมมี่ ลาย" ได้ระดมความคิดในชื่อของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ระบุว่า "ถ้าอาดัมและอีฟไม่กินแอปเปิ้ลก็จะไม่มีความผิดหรือความผิดในโลกนี้ซึ่ง ทำข่าวที่ไม่มีคำอธิบาย" สตีฟ จอบส์
กำเนิดเวิลด์ไวด์เว็บ ชื่อเบราว์เซอร์ตัวแรกของโลกกับ ทิม เบอร์เนอร์ส-ลี ได้พัฒนาระบบต้นแบบของเวิลด์ไวด์เว็บของสถาบันวิจัยเซิร์นในสถานีวิจัยย่อยของเซิร์นโดยใช้เครื่องเน็กซ์ จุดยืนของจอบส์ที่ว่าคนธรรมดาน่าจะสามารถเขียนแอปพลิเคชันใด ๆ ที่ "จำเป็นยิ่งยวดต่อภารกิจ" ได้กลายเป็นหลักเบื้องต้นในการสร้าง Interface Builder อันเป็นโปรแกรมที่ทิม เบอร์เนอร์ส-ลีใช้เขียนโปรแกรมที่มีชื่อว่า "World-Wide Web 1.0" การกลับมาของแอปเปิล คอมพิวเตอร์: การที่แอปเปิลอิงกับซอฟต์แวร์ดั้งเดิม และการบริหารงานภายในที่ผิดพลาด ทำให้บริษัทเองเกือบจะล้มละลาย ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 จุดยืนของจอบส์ที่ยืนหยัดจะพัฒนาคอมพิวเตอร์จากระบบปฏิบัติการยูนิกซ์อย่างต่อเนื่อง ได้ถูกมองว่าทะเยอทะยานเกินไปและเป็นแนวคิดที่ล้าหลังในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 แต่ทางเลือกของจอบส์ได้กลายเป็นรากฐานที่สำคัญของระบบปฏิบัติการที่เสถียรและสามารถขยายตัวได้ แอปเปิลจะต้องการซอฟต์แวร์ตัวนี้ในเวลาต่อมาภายใต้การนำของจอบส์ และได้เรียนรู้ประสบการณ์ของการเกิดใหม่ เทคโนโลยีของเน็กซ์ยังได้ช่วยในการพัฒนาก้าวหน้าของเทคโนโลยีอื่น ๆ เป็นต้นว่าการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ การแสดงผลโพสต์สคริปต์ และอุปกรณ์ออพติก-แม่เหล็ก อินสตาแกรม
ในการปรับปรุงกิจการให้ทันสมัยอยู่เสมอ เฟซบุ๊กจึงได้เข้ามาซื้อกิจการในราคาประมาณ 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมถึงหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
หลังจากที่ WWWF ก่อตั้งมาได้ไม่นาน Raymond Mondt หนึ่งในผู้ก่อตั้ง CWC และ WWWF ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2495 ก็ได้ลาออกจากบริษัทไป ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 ด้วยเหตุผลที่มิอาจทราบได้ แต่เป็นไปได้ว่าเนื่องด้วยปัญหาด้านอายุที่มากขึ้นของ Mondt นั่นเอง[11] Fouad Mourtada
Fouad Mourtada เป็นวิศวกรอายุ 26 ปี ชาวโมร็อกโกซึ่งถูกตัดสินโดยศาลกาซาบล็องกาให้ต้องโทษจำคุกสามปี และปรับอีก 1,350 ดอลลาร์สหรัฐ เพื่อชดใช้ความผิดที่ทำการสร้างโพรไฟล์ปลอมของเจ้าชาย Moulay Rachid พระอนุชาของกษัตริย์ใน Facebook วิกิพีเดีย
อย่างไรก็ตาม การลบส่วนที่เป็นการก่อกวนที่เห็นได้อย่างชัดเจนออกจากบทความนั้นสามารถทำได้ง่าย เนื่องจากมีการเก็บบันทึกรุ่นก่อนหน้าทั้งหมดของบทความไว้ ในทางปฏิบัติแล้ว เวลาเฉลี่ยที่ใช้ในการตรวจจับและแก้ไขการก่อกวนนั้นกินเวลาสั้นมาก ปกติแล้วจะกินเวลาไม่กี่นาที[15][16] แต่มีกรณีที่รู้กันทั่วอยู่กรณีหนึ่งเมื่อมีการเพิ่มข้อมูลผิด ๆ ลงในบทความชีวประวัติของนักการเมืองอเมริกัน จอห์น ซีเจนทาเลอร์ โดยไม่ถูกตรวจพบเลยเป็นเวลานานถึงสี่เดือน[64] เขาเรียกวิกิพีเดียว่าเป็น "เครื่องมือวิจัยที่บกพร่องและไร้ความรับผิดชอบ"[64] จอห์น ซีเจนทาเลอร์ ผู้ก่อตั้งผู้อำนวยการกองบรรณาธิการของยูเอสเอทูเดย์ และผู้ก่อตั้งฟรีดอมฟอรัมเฟิสท์อะเมนด์เมนท์เซ็นเตอร์ที่มหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิลท์ ได้โทรศัพท์ไปหาจิมมี เวลส์ และถามเขาว่าเวลส์รู้เห็นกับผู้ที่สอดแทรกข้อมูลที่ผิดหรือไม่ เวลส์ตอบว่าเขาไม่ทราบ อย่างไรก็ตาม ตัวผู้กระทำได้ถูกตามจนพบในภายหลัง[65][66] เหตุการณ์ดังกล่าวนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงนโยบายของเว็บ โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านการพิสูจน์ยืนยันได้ของบทความชีวประวัติของบุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมดให้รัดกุมยิ่งขึ้น เอเชียออนไลน์
บริษัทดังกล่าวก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2549 โดยฟิลิป เคิห์น จากมหาวิทยาลัยเอดินบะระ, เกรกอรี บิงเกอร์ นักเทคโนโลยีและทนายความ และอดีตนักวิเคราะห์อาวุโสของการ์ตเนอร์ บ็อบ เฮย์วาร์ด และดิออน วิกกินส์  สตีฟ จอบส์
สตีเวน พอล จอบส์ (English: Steven Paul Jobs; หรือที่รู้จักในชื่อ สตีฟ จอบส์ (English: Steve Jobs; 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 - 5 ตุลาคม ค.ศ. 2011) เป็นผู้นำธุรกิจและนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ผู้ร่วมก่อตั้ง ประธาน อดีตประธานบริหารของแอปเปิลคอมพิวเตอร์ และยังเคยเป็นประธานบริหาร พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ และเป็นคณะกรรมการบริหารบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ใน ค.ศ. 2006 หลังดิสนีย์ซื้อกิจการพิกซาร์ ฟรัค เฟซบุ๊ก
แต่เดิม สมาชิกจะจำกัดเฉพาะนักศึกษาของมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด และภายในเดือนแรก มากกว่าครึ่งหนึ่งของนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ได้ลงทะเบียนใช้บริการ[8] เอ็ดวาร์โด ซาเวริน (ดูแลเรื่องธุรกิจ), ดิสติน มอสโควิตซ์ (โปรแกรเมอร์), แอนดรูว์ แม็กคอลลัม (กราฟิก) และคริส ฮิวส์ ที่ต่อมาได้ร่วมกับซักเกอร์เบิร์กเพื่อประชาสัมพันธ์เว็บไซต์ และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 เฟซบุ๊กได้ขยับขยายสู่มหาวิทยาลัยอื่นอย่าง สแตนฟอร์ด, โคลัมเบีย, และเยล[9] และยังคงขยับขยายต่อสู่กลุ่มไอวีลีกทั้งหมด และมหาวิทยาลัยบอสตัน, มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก, เอ็มไอที และสู่มหาวิทยาลัยอื่นในแคนาดาและสหรัฐอเมริกาไปทีละน้อย[10][11] กูเกิล แอปส์
บริการเครือข่ายสังคมของ Google ในชื่อ Google+ (Google พลัส) เปิดตัวขึ้นเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2554 ในรูปแบบการทดลองใช้งานแบบต้องได้รับคำเชิญเท่านั้น[64] ผู้สังเกตการณ์กล่าวว่านี่เป็นความพยายามล่าสุดของ Google ที่จะสู้กับยักษ์ใหญ่แห่งโลกโซเชียลอย่าง Facebook[65] แม้ว่าในตอนนั้น Google+ ได้แซง Twitter ขึ้นมาเป็นเครือข่ายสังคมออนไลน์ขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของโลกรองจาก Facebook แล้ว[66] แต่ Google+ ก็ได้รับคำวิจารณ์ว่าทำให้ผู้ใช้ผิดหวังและไม่สามารถสร้าง referral traffic ได้ตามความคาดหมาย[67] เจอร์รี หยาง (วิสาหกร)
เจอร์รี หยาง รู้จักกับเดวิด ไฟโล (David Filo) มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1989 เดวิด ไฟโล แก่กว่าเขา 2 ปี ทั้งคู่ยังไม่เป็นเพื่อนกันจนกระทั่งได้ไปเข้าร่วมหลักสูตรแลกเปลี่ยนทางการศึกษาเป็นเวลา 6 เดือน
ที่เมืองเกียวโตในปี ค.ศ. 1992 ตอนที่กำลังเรียนปริญญาเอกอยู่ในปี ค.ศ. 1993 ทั้งเจอร์รี หยาง และเดวิด ไฟโล เรียนสาขาเดียวกันและเรียนวิชาเดียวกัน งานวิจัยที่พวกเขาทำเมื่อตอนเรียนปริญญาเอก
นั้นก็เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์และแผงวงจรไฟฟ้าในคอมพิวเตอร์ เวลาว่างของพวกเขาคือการท่องโลกเวิลด์ ไวด์ เว็บที่ตอนนั้นเพิ่งเกิดขึ้นได้ไม่นาน สิ่งที่พวกเขาพบและเบื่อมากเวลาใช้งาน คือ การไม่มีการ
จัดเก็บเว็บไซต์ในอินเทอร์เน็ต พวกเขาจึงมีแนวคิดว่าควรจะรวบรวมเว็บไซต์ที่มีกระจ่ายอยู่ทั่วโลกให้เข้ามารวมกันไว้เป็นหมวดหมู่ เพื่อจะได้ค้นหาข้อมูลได้ง่ายขึ้น เมษายน ในปี ค.ศ. 1994 เมื่อพวกเขาได้
ร่วมกันก่อตั้งเว็บไซต์หนึ่งขึ้นมา เป็นเว็บไซต์ประเภทเว็บไดเร็กทอรีที่เป็นฐานข้อมูลรวบรวมเว็บ ลิงก์ที่น่าสนใจ โดยเรียบเรียงเป็นหมวดหมู่ที่ชัดเจนสำหรับการค้นหา เว็บไซต์นี้มีชื่อว่า "Jerry's Guide to
the World Wide Web" จากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็น "Jerry and David's Guide to the World Wide Web" และต่อมาก็ได้เปลี่ยนชื่อเว็บไซต์นี้ใหม่ว่า "Yahoo!" ที่เป็นคำอุทานและต้องมี
เครื่องหมายอัศเจรีย์ตามหลังด้วย พวกเขาได้ไอเดียการตั้งชื่อ "Yahoo!" มาจากพ่อของเดวิด ไฟโล ในขณะเดียวกันพวกเขาก็องหาหนทางในการเริ่มต้นธุรกิจกับยาฮู ตอนนั้นพวกเขารู้แต่ว่ายาฮูต้องให้บริการฟรี เพราะทุกสิ่งทุกอย่างในโลกอินเทอร์เน็ตนั้นฟรี หลังจากนั้น เจอร์รี หยางและเดวิด ไฟโลได้ผันงานอดิเรกในมหาวิทยาลัยให้กลายเป็นงานประจำอย่างเต็มตัว พวกเขาได้นำยาฮูเข้าจดทะเบียนโดเมนเมื่อ
วันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1995 โดยเว็บไซต์ยาฮูได้รับความนิยมมาก ในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1995 เจอร์รี หยาง และเดวิด ไฟโล ได้ร่วมกันก่อตั้ง "Yahoo! Inc." ทวิตเตอร์
ทวิตเตอร์ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 โดย แจ็ก ดอร์ซี, บิซ สโตน และอีวาน วิลเลียมส์ เจ้าของบริษัทอ็อบวีโออุส และต่อมาในเดือนกรกฎาคม ก็ได้เปิดตัวเว็บไซต์สังคมออนไลน์ ซึ่งต่อมาได้รับความนิยมจากทั่วโลก โดยมีผู้ใช้ที่ลงทะเบียนเข้าใช้มากกว่า 500 ล้านคนในปี พ.ศ. 2555 รวมไปถึงมีทวีตมากกว่า 340 ล้านทวีตต่อวัน และมีการค้นหาข้อมูลผ่านเว็บไซต์มากกว่า 1,600 ล้านครั้งต่อวัน นับตั้งแต่วันเปิดตัว ทวิตเตอร์เป็นเว็บไซต์ 1 ใน 10 อันดับที่มีผู้เข้าใช้งานมากที่สุด โดยได้รับการขนานนามว่าเป็นเว็บไซต์สำหรับการส่งบริการข้อความสั้น บนอินเทอร์เน็ต ซึ่งในภายหลัง นอกจากที่จะสามารถทวีตบนเว็บไซต์แล้ว ได้มีการเปิดให้ใช้งานการส่งทวีต ด้วยการส่งบริการข้อความสั้น (SMS) และบนโปรแกรมประยุกต์ ในโทรศัพท์มือถือ และสมาร์ตโฟน กลุ่มประชาชนเพื่อพิทักษ์ชาติ ศาสน์ กษัตริย์
โดยเริ่มครั้งแรกที่เคลื่อนไหวในเฟซบุ๊กนี้เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2553 และมีจำนวนผู้เข้าร่วมด้วยวันหนึ่งจำนวนมากประมาณ 2,000 คน ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ในแต่ละวัน ออร์กัต
ออร์กัต (Orkut) เป็นเครือข่ายชุมชนออนไลน์ให้บริการโดยกูเกิล โดยตั้งชื่อตามพนักงานกูเกิลผู้ออกแบบระบบ ออร์กัต บือยืกเคิกเทน (Orkut Büyükkökten) วิศวกรชาวตุรกี โดยการบริการนี้มีลักษณะคล้ายเว็บไซต์ ไฮไฟฟ์ เฟซบุ๊ก มายสเปซ ที่ให้ผู้ใช้ระบุตัวตนและพูดคุย พบปะบุคคลใหม่หรือเพื่อนเก่า โดยในระบบมีให้บริการเว็บบอร์ด และอัปโหลดรูปภาพ ออร์กัตเปิดให้ใช้เมื่อมกราคม พ.ศ. 2547 โดยผู้ที่จะใช้งานต้องได้รับการเชิญจากผู้ใช้ที่ใช้งานอยู่เท่านั้น เพื่อเป็นการจำกัดผู้ใช้งาน จนกระทั่ง ตุลาคม พ.ศ. 2549 กูเกิลได้เปิดให้ผู้ใช้ทั่วไปสามารถลงทะเบียนใช้งานได้โดยไม่ต้องได้รับการเชิญ ออร์กัตเป็นเว็บไซต์ที่นิยมมากที่สุดในประเทศอินเดีย และเป็นเว็บอันดับสองในประเทศบราซิล  มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
ในปี 2010 สตีเฟน เลวี ผู้แต่งหนังสือเรื่อง "" ในปี ค.ศ. 1984 ได้เขียนเกี่ยวกับซักเคอร์เบิร์กไว้ว่า "เห็นชัดว่าเขาคิดว่าตัวเองเป็น"แฮ็กเกอร์" ซักเคอร์เบิร์กพูดว่า "มันโอเคที่จะสร้างสิ่งใหม่...ทำให้มันดียิ่งขึ้น"เฟซบุ๊กเริ่มให้มี" "งานแฮ็กคาธอน" ในทุก ๆ 6 ถึง 8 อาทิตย์ เปิดโอกาส 1 คืนให้ร่วมคิดและจบโครงการ 1 โครง โดยบริษัทให้จัดหาเพลง อาหารและเบียร์ สำหรับงานแฮกคาธอน และจะมีเจ้าหน้าที่ของเฟซบุ๊ก รวมถึงซักเคอร์เบิร์ก เข้าร่วมด้วย "แนวคิดคือคุณสามารถสร้างบางสิ่งให้ดีได้ใน 1 คืน" ซักเคอร์เบิร์กบอกเลวี "และเป็นบุคลิกของเฟซบุ๊กในปัจจุบัน...ซึ่งก็คือนิสัยส่วนตัวของผมด้วย" อเล็กซา
อเล็กซาอินเทอร์เน็ต (Alexa Internet) เป็นเว็บไซต์ที่แสดงข้อมูลสถิติของแหล่งข้อมูลอื่นและจัดอันดับเว็บไซต์คนนิยม ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ แอมะซอน.คอม ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดย บรูว์สเตอร์ เคล และ บรูซ กิลเลียต และสนับสนุนโดย เจคอบ ซาฟรา โดยจะให้เป็นเว็บในเชิงพาณิชย์ของ Archive.org ในปี พ.ศ. 2542 แอมะซอนได้ซื้ออเล็กซาเป็นจำนวนหุ้นในมูลค่า 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จีเมล
ความคิดในการสร้างอีเมล์ถูกเสนอขึ้นระหว่างการสัมภาษณ์งานกับกูเกิลโดยRajen Sheth จากนั้นโครงการจึงเริ่มโดยนักพัฒนาของกูเกิลชื่อ Paul Buchheit เขาใช้เวลาพัฒนามาหลายปีก่อนจะเปิดเป็นสาธารณะ โดยแรกเริ่ม จีเมลถูกใช้สำหรับพนักงานในบริษัทกูเกิลเท่านั้น ต่อมากูเกิลจึงเปิดเผยต่อสาธารณะในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2004 [13] (วันเมษาหน้าโง่) ซึ่งทำให้หลายคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเรื่องโกหก แอปเปิล (บริษัท)
Apple ถูกก่อตั้ง โดย Steve Jobs, Steve Wozniak และ Ronald Wayne, พวกเขาได้ขาย Apple I ชุดคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเป็นเครื่องแรก ที่สร้างขึ้นโดย Wozniak และแสดงครั้งแรกต่อประชาชนที่ Homebrew Computer Club โดยถูกขายเป็นเมนบอร์ด (มี CPU, RAM, และชิปแสดง - ข้อความขั้นพื้นฐาน) - ซึ่งถือว่าน้อยกว่าความเป็นคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่สมบูรณ์ในวันนี้ สิ่งที่ Apple ขายในเดือนกรกฎาคม 1976 และเป็นคอมพิวเตอร์ที่มีราค $ 666.66 ($ 2,572 ในปี 2010 ดอลลาร์เมื่อปรับอัตราเงินเฟ้อ.) มูลนิธิบิลและเมลินดาเกตส์
มูลนิธิบิลและเมลินดาเกตส์ หรือ มูลนิธิเกตส์ ( ตัวย่อ BMGF) เป็นมูลนิธิเอกชนหรือส่วนบุคคลที่ใหญ่ที่สุดในโลก จัดตั้งโดยบิล เกตส์ และเมลินดา เกตส์
ในปี 2543 และกล่าวกันว่าเป็นมูลนิธิส่วนบุคคลที่ดำเนินการอย่างโปร่งใสที่ใหญ่ที่สุดในโลก
จุดมุ่งหมายหลักของมูลนิธิก็คือ เพื่อปรับปรุงการบริหารสุขภาพและลดความยากจนทั่วโลก และในสหรัฐอเมริกา เพื่อขยายโอกาสการศึกษาและการเข้าถึงเทคโนโลยีสารสนเทศ
มูลนิธิมีสำนักงานใหญ่ที่เมืองซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน และควบคุมโดยผู้จัดการดูแลทรัพย์สิน 3 ท่านคือ บิลกับเมลินดาเกตส์ และวอร์เรน บัฟเฟตต์
เจ้าหน้าที่หลักอื่น ๆ รวมทั้ง ประธานกรรมการร่วม วิลเลียม เอ็ช เกตส์ ซีเนียร์ (บิดาของนายเกตส์) และประธานบริหาร พญ. ซูซาน เดสมอนด์-เฮ็ลแมนน์ ปิแอร์ โอมิดดียาร์
ปิแอร์ โอมิดดียาร์ (, อาหรับ: پیر امیدی) เกิดเมื่อ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) นักธุรกิจชาวอเมริกัน และนักสังคมสงเคราะห์ (philanthropist) ผู้ก่อตั้งธุรกิจออนไลน์อีเบย์ ธุรกิจออนไลน์ที่มีผู้ใช้มากที่สุดในโลก เฟซบุ๊ก
สหรัฐอเมริกา 168.7 ล้านคน ประเทศเม็กซิโก 40.2 ล้านคน ประเทศบราซิล 64.6 ล้านคน ประเทศอินเดีย 62.6 ล้านคน ประเทศอินโดนีเซีย 51.4 ล้านคน เคมบริดจ์แอนะลิติกา
ข้อมูลเกี่ยวกับผู้ใช้เฟซบุ๊ก 50 ล้านคนได้มาจากผู้ใช้เฟซบุ๊ก 270,000 คนที่แบ่งปันข้อมูลโดยใช้แอพ "ดิสอีสยัวร์ดิจิทัลไลฟ์" (thisisyourdigitallife) โดยอนุญาตให้แอพภายนอกนี้เข้าถึงข้อมูลของพวกเขาได้ย้อนไปในปี 2558 เหตุนี้ยังให้สารสนเทศเกี่ยวกับเครือข่ายเพื่อนกับบุคคลเหล่านั้นแก่แอพ ผู้พัฒนาแอพละเมิดเงื่อนไขการใช้งานของเฟซบุ๊กโดยมอบข้อมูลแก่เคมบริดจ์แอนะลิติกา ขบวนการวิกิมีเดีย
มูลนิธิวิกิมีเดียได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 2003 โดยจิมมี เวลส์ อันเป็นการหาทุนให้วิกิพีเดียและโครงการพี่น้องผ่านวิธีการที่ไม่แสวงหากำไร วัตถุประสงค์ของมูลนิธิคือ "... เพื่อให้อำนาจและดึงดูดผู้คนทั่วโลกในการรวบรวมและพัฒนาเนื้อหาการศึกษาภายใต้สัญญาอนุญาตเสรีหรือในโดเมนสาธารณะ และเผยแพร่อย่างมีประสิทธิภาพทั่วโลก" ยูทูบ
ยูทูบ ตามสำเนียงอเมริกัน หรือ ยูทิวบ์ ตามสำเนียงบริเตน (English: YouTube; English pronunciation:/ˈjuːˌtjuːb (สำเนียงบริเตน), /-tuːb (สำเนียงอเมริกัน)/[6]) เป็นเว็บไซต์เผยแพร่วิดีโอโดยมีสำนักงานอยู่ที่แซนบรูโน แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เว็ปไซต์ดังกล่าวถูกสร้างขึ้นมาจากอดีตพนักงาน 3 คนในบริษัทเพย์แพล อันประกอบด้วยแชด เฮอร์ลีย์ สตีฟ เชน และยาวีด คาริม ในเดือนกุมภาพันธ์ 2548 ในเดือนพฤศจิกายน 2549 ยูทูบถูกกูเกิลซื้อไปในราคา 1.65 พันล้านเหรียญสหรัฐ[7] ยูทูบเป็นหนึ่งในบริษัทย่อยของกูเกิล[8] เว็บไซต์ยังสามารถให้ผู้ใช้งานสามารถอัปโหลด ดู หรือแบ่งปันวิดีโอได้ เฟซบุ๊ก (บริษัท)
ในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 เฟซบุ๊กได้ซื้อชื่อโดเมน fb.com จาก American Farm Bureau Federation เป็นจำนวนเงินที่ไม่เปิดเผย ต่อมาในวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2011 จึงมีการเปิดเผยว่าโดเมนนี้ถูกซื้อไปในราคา 8.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ถือเป็นการซื้อโดเมนที่มีราคาสูงที่สุดติดอันดับหนึ่งในสิบตลอดกาล พรรคพลังประชารัฐ
ที่ เฟซบุ๊ก มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
ในช่วงที่เขาเรียนอยู่ที่ฮาร์วาร์ด เขามีกิตติศัพท์ด้านความอัจฉริยะในการเขียนโปรแกรมแล้ว เขาศึกษาด้าน วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์และจิตวิทยา และเป็นสมาชิก อัลฟาเอปซิลอนไพ สมาคมยิวในมหาวิทยาลัย พอเรียนชั้นปีที่ 2 เขาสร้างโปรแกรมจากห้องพักของเขาที่ชื่อ "คอร์สแมตช์" ที่ให้ผู้ใช้สามารถตัดสินใจเรื่องการเลือกเรียนวิชา จากการตัดสินใจของนักเรียนคนอื่น และยังช่วยให้พวกเขาร่วมก่อกลุ่มการเรียน ต่อจากนั้นไม่นาน เขาสร้างโปรแกรมที่แตกต่างกันออกไป เรียกว่า "เฟซแมช" ที่ให้ผู้ใช้เลือกหน้าผู้ใช้ที่หน้าตาดีที่สุดในบรรดารูปที่ให้มา เพื่อนร่วมห้องของเขาเวลานั้นที่ชื่อ อารี ฮาซิต กล่าวว่า "เขาสร้างเว็บไซต์นี้เพื่อความสนุก" มาร์เวลคอมิกส์
กูดแมน ได้รับการว่าจ้างญาติของภรรยาของเขา[6]สแตนลี่ย์ ลีเบอร์ เป็นผู้ช่วยสำนักงานทั่วไปในปี ค.ศ. 1939[7] เมื่อบรรณาธิการไซมอนออกจากบริษัทในช่วงปลายปี ค.ศ. 1941[8] กู๊ดแมนได้สร้างลีเบอร์โดยเขียนนามปากกาว่า "สแตน ลี" บรรณาธิการชั่วคราวของลายเส้นภาพการ์ตูน ตำแหน่งที่อยู่หลายสิบปีของลียกเว้นสามปีในระหว่างการรับราชการทหารของเขาในสงครามโลกครั้งที่ 2 ลี ได้เขียนครอบคลุมไทม์ลีที่เอื้อต่อการจำนวนของชื่อเรื่องที่แตกต่างกัน หม่า ฮั่วเถิง
จากการจำลองไมโครซอฟท์ของบิล เกตส์ หม่า ฮั่วเถิง สร้างทีมวิศวกรที่แข่งขันกันสองทีมในปี ค.ศ. 2010 และคิดค่าบริการด้วยการสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ หลังจากสองเดือน ทีมหนึ่งได้นำเสนอแอปสำหรับการส่งข้อความและการแชทเป็นกลุ่มคือเวยซิ่น ซึ่งเปิดตัวในเดือนมกราคม ค.ศ. 2011 ส่วนในปี ค.ศ. 2015 เวยซิ่น (หรือวีแชทในภาษาอังกฤษ) ได้เป็นแพลตฟอร์มการส่งข้อความโต้ตอบแบบทันทีที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีการใช้ 48 เปอร์เซ็นต์ของผู้ใช้อินเทอร์เน็ตทั้งหมด[27][32] เฟซบุ๊ก
โดยปกติแล้ว เฟซบุ๊กจะมีอัตราการคลิกโฆษณาต่อการการแสดงโฆษณา (clickthrough rate) ต่ำกว่าเว็บไซต์ใหญ่ ๆ อื่น ที่ในแบนเนอร์โฆษณา เฟซบุ๊กจะมีอัตราการคลิก 1 ต่อ 5 เทียบกับเว็บไซต์อื่น[49] นั่นหมายถึงว่ามีเปอร์เซ็นต์ที่น้อยกว่า ที่ผู้ใช้เฟซบุ๊กจะกดคลิกโฆษณา ตัวอย่างเช่น ผู้ใช้กูเกิลคลิกโฆษณาแรกในการค้นหาเฉลี่ย 8% (80,000 คลิกในทุก 1 ล้านการค้นหา) [50] แต่ผู้ใช้เฟซบุ๊กจะคลิกโฆษณาในอัตรา 0.04% (400 คลิกในทุก 1 ล้านหน้า) [51] อีลอน มัสก์
อีลอน รีฟ มัสก์ (อังกฤษ: Elon Reeve Musk)  FRS เป็น นักธุรกิจ นักลงทุน และ วิศวกร เขาเป็นผู้ก่อตั้ง ซีอีโอ และนักออกแบบของ SpaceX ผู้ร่วมก่อตั้งซีอีโอและสถาปนิกผลิตภัณฑ์ของ เทสลาอิงค์ ; และผู้ร่วมก่อตั้งและซีอีโอของ Neuralink ในเดือนธันวาคมปี 2016 เขาได้รับการจัดอันดับที่ 21 จากรายชื่อ "Forbes" ของ The World's Mostful People People เมื่อวันที่กุมภาพันธ์ 2561 เขามีมูลค่าสุทธิ 20.8 พันล้านเหรียญและมีรายชื่อโดย "ฟอร์บส์" เป็น คนร่ำรวยที่สุดในโลก 53 คน แอปเปิล (บริษัท)
Apple ได้จดทะเบียน 3 มกราคม 1977[13] โดย Wayne นั้นไม่ร่วมบริษัทอีกต่อไป, โดยหุ้นของ บริษัท นั้นกลับไปหา Jobs และ Wozniak เป็นจำนวน $ 800 เศรษฐีคนสำคัญที่มีชื่อว่า Mike Markkula ให้ความเชี่ยวชาญทางธุรกิจที่สำคัญและเงินทุนของ $ 250,000 ในระหว่างการรวมตัวกันของแอปเปิล[14][15] กูเกิล ดูเดิล
กูเกิล ดูเดิล () เป็นการปรับเปลี่ยนชั่วคราวบนหน้าโฮมเพจของกูเกิล เพื่อร่วมเฉลิมฉลองหรือรำลึกถึงเหตุการณ์ เทศกาลหรือวันคล้ายวันเกิดของบุคคลสำคัญต่าง ๆ ดูเดิลแรกถูกออกแบบโดย 2 ผู้ก่อตั้งบริษัทกูเกิลคือ แลร์รี เพจและเซอร์เกย์ บริน เมื่อพวกเขาเข้าร่วมเทศกาลเบิร์นนิงแมน (Burning Man) ในปี ค.ศ. 1998 ดูเดิลต่อ ๆ มาส่วนใหญ่เป็นผลงานของเดนนิส ฮวาง (Dennis Hwang) และทีมงานที่เรียกตัวเองว่า "ดูเดลอส์" (Doodlers) ในช่วงแรก ดูเดิลจะเป็นเพียงภาพนิ่ง จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2010 ดูเดิลที่รำลึกถึงวันคล้ายวันเกิดของไอแซก นิวตัน ก็เป็นดูเดิลแรกที่เป็นแอนิเมชัน หลังจากนั้นไม่นาน ดูเดิลที่เฉลิมฉลองในโอกาสครบรอบ 30 ปีของเกม "แพ็ก-แมน" ก็เป็นดูเดิลแรกที่เป็นแบบมีปฏิสัมพันธ์ (interactive) กับผู้ใช้ การประท้วงร่างรัฐบัญญัติโซปาและพีปา
มูลนิธิวิกิมีเดียรายงานว่า มีการเข้าชมวิกิพีเดียรุ่นที่ถูกปิดกว่า 162 ล้านครั้งในช่วงที่ปิด 24 ชั่วโมง โดยมีการใช้หน้าแรกของเว็บไซต์อย่างน้อย 4 ล้านครั้งเพื่อค้นหาข้อมูลติดต่อผู้แทนรัฐสภาสหรัฐของพวกตน การใช้หน้าแรกของวิกิพีเดียเพิ่มขึ้นมหาศาลระหว่างการปิดโดยมีบันทึกการเข้าชมหน้า 17,535,733 ครั้ง เทียบกับ 4,873,388 ครั้งเมื่อวันก่อนหน้า คำร้องซึ่งสร้างและเชื่อมโยงไปถึงโดยกูเกิลมีการบันทึกกว่า 4.5 ล้านครั้ง โดยมูลนิธิอิเล็กทรอนิกส์ฟรอนเทียร์รายงานว่ามีข้อความอีเมลมากกว่า 1 ล้านฉบับถูกส่งไปยังสมาชิกรัฐสภาผ่านเว็บไซต์ของพวกเขาระหว่างการปิด MSNBC รายงานว่ามีข้อความทวิตเตอร์เกิน 2.4 ล้านข้อความเกี่ยวกับ SOPA, PIPA และการปิด ระหว่างช่วง 16 ชั่วโมงของวันที่ 18 มกราคม ซึ่งรวมไปถึงผู้ก่อตั้งเฟซบุ๊ก มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก ผู้ซึ่งมิได้ใช้บริการดังกล่าวนับแต่ พ.ศ. 2552 เพื่อกระตุ้นให้ผู้ติดตาม (follower) ของเขาติดต่อสมาชิกรัฐสภาของพวกตน ฐานข้อมูลโครงสร้าง
"ฐานข้อมูลโครงสร้าง" ดำรงอยู่ได้โดยอาสาสมัครผู้ส่งข้อมูลและภาพประกอบเข้ามาในเป็นส่วนหนึ่งของฐานข้อมูล ข้อมูลแต่ละหัวข้ออ้างอิงไปยังนิตยสารทางวิชาการและแหล่งข้อมูลอื่นๆ ผู้ก่อตั้งนิโคลัส ยานบวร์กเป็นวิศวกรสร้างสะพานชาวเยอรมัน-ฝรั่งเศสผู้ก่อตั้งฐานข้อมูลขึ้นในปี ค.ศ. 1998 หลังจากสร้างโฮมเพจที่คล้ายคลึงกันขณะที่เป็นอาจารย์ผู้ช่วยอยู่ที่แผนกวิศวกรรมโยธาที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตันในสหรัฐอเมริกา "ฐานข้อมูลโครงสร้าง" ใช้พื้นฐานจากฐานข้อมูล "archINFORM" ที่ถือกันว่าเป็นผู้ริเริ่มโครงการฐานข้อมูลออนไลน์บนอินเทอร์เน็ต หัวเว่ย
หัวเว่ยก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1987 โดยเหริน เจิ้งเฟย ปัจจุบัน บริษัทมีธุรกิจหลักแบ่งออกเป็นสามกลุ่มใหญ่ ๆ ได้แก่กลุ่มเครือข่ายโทรคมนาคม กลุ่มผลิตภัณฑ์และบริการสำหรับภาคธุรกิจและองค์กร และกลุ่มอุปกรณ์สื่อสารสำหรับผู้บริโภค[3] โดยมีพนักงานรวมทั้งหมดกว่า 110,000 คนทั่วโลก[4] นอกจากนี้ หัวเว่ยยังมีศูนย์วิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีอีกกว่า 20 แห่งทั่วโลก เฟซบุ๊ก
ข้อมูล ณ วันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2554 จากเฟซบุ๊กมีจำนวนสมาชิกทั้งหมด 584,628,480 สมาชิกทั่วโลก โดยเป็นสมาชิกจากประเทศไทย รวม 6,914,800 สมาชิก เวริลีไลฟ์ไซแอนส์
เวริลี () ชื่อเดิม กูเกิลไลฟ์ไซแอนส์ (Google Life Sciences) เป็นส่วนวิจัยด้านชีววิทยาศาสตร์ของบริษัทแอลฟาเบต เดิมเป็นส่วนหนึ่งของกูเกิล เอ็กซ์ แต่ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015 เซอร์เกย์ บริน หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกูเกิลประกาศว่ากูเกิลไลฟ์ไซแอนส์จะย้ายมาเป็นบริษัทในเครือแอลฟาเบต ในเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน กูเกิลไลฟ์ไซแอนส์เปลี่ยนชื่อเป็นเวริลี คุณ (บุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์)
"คุณ" หรือ "ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตทั่วโลก" หรือ "พวกคุณทุกคน" (You) ถูกเลือกให้เป็นบุคคลแห่งปีของนิตยสารไทม์ ประจำปี พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นการยอมรับคุณและคนอีกหลายล้านคนทั่วโลกซึ่งมีส่วนในการสร้างเนื้อหาที่ผู้ใช้สร้างขึ้น (user-generated content) ให้แก่วิกิพีเดีย มายสเปซ เฟซบุ๊ก ระบบปฏิบัติการกนู/ลีนุกซ์ และอีกหลายเว็บไซต์ที่มีลักษณะเปิดโอกาสให้ผู้ใช้สนับสนุนข้อมูล หรือที่เรียกว่า เว็บ 2.0 ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย<b data-parsoid='{"dsr":[6320,6339,3,3]}'>โทมัส คาฮิลล์ (English: Thomas Cahill)[3] สายตระกูลโทมัสให้กำเนิดนักสำรวจและนักกีฬาที่มีชื่อเสียง อาทิ นีล อาร์มสตรอง, พระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน, โทะโยะโทะมิ ฮิเดะโยะริ, เฮนรี ฮัดสัน, เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์, เอดมันด์ ฮิลลารี, เดวิด ลิฟวิงสโตน, โรอัลด์ อะมุนด์เซน, ลักษมี มิททาล, จอห์น เอฟ. เคนเนดี, ไทเกอร์ วูดส์, ไมเคิล เฟ็ลปส์, จอห์น แฟรงคลิน, แมนนี่ ปาเกียว, มูฮัมหมัด อาลี, แอนนี โอคเลย์, เจมส์ คุก, เมริเวเธอร์ ลูอิส, วิลเลียม คลาร์ก, ลิซ่า เลสลีย์, ไมเคิล จอร์แดน และแคนเดส ปาร์กเกอร์ รวมถึงผู้นำอย่าง จอร์จ วอชิงตัน และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14[5] เซอร์เกย์ บริน
เซอร์เกย์ มีไคโลวิช บริน (; ; เกิด 21 สิงหาคม พ.ศ. 2516) เป็นชาวอเมริกันเชื้อสายรัสเซีย ผู้ร่วมก่อตั้งกูเกิลร่วมกับแลร์รี เพจ มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
"เรามีหนังสือ ที่เรียกว่า เฟซบุ๊กส์ ที่รวบรวมรายชื่อและภาพของทุกคนที่อยู่ในหอพัก ในตอนแรกเขาสร้างเว็บไซต์ที่ วางรูป 2 รูป หรือรูปของผู้ชาย 2 คน และผู้หญิง 2 คน ผู้เยี่ยมเยือนเว็บไซต์จะเลือกว่า ใครร้อนแรงกว่ากัน และรวบรวมจัดอันดับเป็นผลโหวต"