ทิเซียโน เวเชลลี เสียชีวิตเมื่อไหร่?
ทิเชียน
ทิเซียโน เวเชลลี หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ ทิเชียน หรือ ทิชัน (English: Tiziano Vecelli หรือ Tiziano Vecellio หรือ Titian) (ค.ศ. 1488/1490 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความสำคัญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน ทิเชียนเป็นจิตรกรผู้นำของศิลปะเรอเนซองส์ของตระกูลการเขียนแบบเวนิส ทิเชียนเกิดที่พิเว ดี คาดอเร (Pieve di Cadore) ใกล้เมืองเบลลูโน ในสาธารณรัฐเวนิส จึงรู้จักกันในนามว่า “ดา คอเดเร” ตามเมืองเกิดด้วย
จักรพรรดิเทียนฉี่
จักรพรรดิเทียนฉี่สวรรคตในปี ค.ศ. 1627 (พ.ศ. 2170) ขณะพระชนม์เพียง 22 พรรษา องค์ชายจูหยูเจี้ยน พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฉงเจิน โดยในรัชกาลของจักรพรรดิฉงเจินนี้ ราชวงศ์หมิงต้องล่มสลายลงเพราะพ่ายแพ้แก่กองทัพแมนจู และองค์จักรพรรดิทรงทำอัตวินิบาตกรรม (ปลงพระชนม์เอง) เมื่อ ค.ศ. 1644 (พ.ศ. 2187) ขณะพระชนม์เพียง 33 พรรษา นักบุญเซซีลีอา
แต่การค้นคว้าของโจวันนี บัตติสตา เด รอสซี นักโบราณคดีชาวอิตาลี ดูเหมือนจะยืนยันคำกล่าวของเวนันติอุส ฟอร์ตูนาตัส (Venantius Fortunatus) บิชอปแห่งปัวตีเยในคริสต์ศตวรรที่ 6 ที่กล่าวว่าเซซีลีอาเสียชีวิตในซิซิลีในสมัยจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส (Marcus Aurelius) ระหว่างปี ค.ศ. 176 ถึงปี ค.ศ. 180 ในกรุงโรมมีมหาวิหารซันตาเชชีเลียอินตรัสเตเวเร (Santa Cecilia in Trastevere) ที่สร้างเป็นอนุสรณ์แก่นักบุญเซซีลีอาในราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 และได้รับการสร้างใหม่อย่างใหญ่โตโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปัสกัลที่ 1 ราวปี ค.ศ. 820 และอีกครั้งหนึ่งโดยพระคาร์ดินัลเปาโล เอมีลีโอ สฟอนดราตี (Paolo Emilio Sfondrati) ในปี ค.ศ. 1599 โจวันนี บัตติสตา ตีเอโปโล
จิโอวานนิ บัตติสตา ติเอโปโล () (5 มีนาคม ค.ศ. 1696 - 27 มีนาคม ค.ศ. 1770) เป็นจิตรกรยุคบาโรกชาวเวนิสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และ จิตรกรรมสีน้ำมัน ติเอโปโลไม่แต่ทำงานในอิตาลีแต่ยังทำงานในเยอรมนีและสเปนด้วย. ทิเชียน
เมื่อปี ค.ศ. 1512 ทิเชียนย้ายกลับไปเวนิสจากปาดัว และในปี ค.ศ. 1513 ก็ได้รับใบอนุญาตจากหอพ่อค้าเยอรมัน และได้เป็นหัวหน้างานของรัฐบาลที่มีหน้าที่บริหารการเขียนภาพต่อจากที่จิโอวานนี เบลลินีที่ทำค้างไว้ภายในวังของดยุก ทิเชียนตั้งสติวดิโอบนแกรนด์คาแนลที่ซานซามูเอล แต่ก็ไม่ได้รับประโยชน์เต็มที่จากใบอนุญาตนี้จนกระทั่งหลังจากที่เบลลินีเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1516 ใบอนุญาตนี้ทำให้ทิเชียนได้รับเงินรายได้ปีละ 20 คราวน์และได้รับยกเว้นจากภาษีบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยนกับการเขียนภาพเหมือนของดยุกของเวนิสเป็นจำนวนเงิน 8 คราวน์ต่อภาพ ทิเชียนเขียนด้วยกันทั้งหมด 5 ภาพ เมดีชี
สมาชิกที่สำคัญที่สุดในตระกูลเมดีชี ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 คือ โคสิโมที่ 1 (Cosimo I de Medici) ผู้ที่กลับมาจากการปลดเกษียณที่มูเกลโลมาเป็นประมุขสูงสุดของแคว้นทัสเคนี ได้ชัยชนะในการรบกับรัฐเซียนนาเมืองคู่ปรับ และเป็นผู้ก่อตั้ง ราชอาณาจักรฟลอเรนซ์ (Grand Duchy of Tuscany) อันโตนีโอ วีวัลดี
อันโตนีโอ ลูซิโอ วีวัลดี (Antonio Lucio Vivaldi) เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2221 (ค.ศ. 1678) ที่เมืองเวนีส ประเทศอิตาลี เขาเป็นเป็นนักแต่งเพลงและนักเล่นไวโอลินชื่อดังในสมัยบาโรก นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์และพระอีกด้วย วิวัลดีได้รับการยอมรับว่าเป็นนักแต่งเพลงในยุคบาโรกที่ดีที่สุด อิทธิพลของเขาในขณะที่มีชีวิตอยู่ครอบคลุมไปทั่วทั้งยุโรป คนส่วนใหญ่รู้จักเขาจากการที่เขาแต่งเพลงให้กับเครื่องดนตรีประสานเสียง สำหรับไวโอลินและเครื่องดนตรีอื่น ๆ อีกมากมาย ตลอดจนแต่งเพลงที่ใช้ในการบูชาทางด้านศาสนา และละครเพลงกว่าสี่สิบบท ผลงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขาคือซีรีย์ของเพลงประสานเสียงไวโอลิน ที่รู้จักในชื่อ “The Four Seasons” ซันโดร บอตตีเชลลี
อเลสซานโดร ดี มาริอาโน ดี วานนี ฟิลิเปปิ หรือ ซานโดร บอตติเชลลี หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า บอตติเชลลี (; 1 มีนาคม ค.ศ. 1444 (พ.ศ. 1987/88) - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1510(พ.ศ. 2053) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีแห่งตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ระหว่างยุคเรอเนสซองซ์ตอนต้น เพียงไม่ถึงร้อยปึต่อมาวิธีการเขียนตระกูลนี้ (ภายใต้การอุปถัมภ์ของลอเรนโซ เดอ เมดิชิ) ก็ถูกจัดโดยจอร์โจ วาซารีให้เป็น “ยุคทอง” ในบทนำของหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ของชีวประวัติของบอตติเชลลี ชื่อเสียงของบอตติเชลลีได้รับความเสียหายหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้วมาจนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาบอตติเชลลีก็ได้รับความนับถือว่าเป็นจิตรกรฝีมือดีของสมัยเรอเนสซองซ์ตอนต้นของอิตาลีหรือสมัยที่เรียกกันในภาษาอิตาลีว่า “ควัตโตรเชนโต” ผลงานที่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของงานเขียนแบบฟลอเรนซ์ก็ได้แก่ “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ” ตูรันโด
ตูรันโด () เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีจำนวน 3 องก์ เขียนโดยจาโกโม ปุชชีนี คีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของจาโกโม ปุชชีนี ที่เสียชีวิตก่อนจะเขียนเสร็จ ปุชชีนีเริ่มเขียนอุปรากรเรื่องนี้ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1924 โดยคงเหลือแผ่นร่างจำนวน 36 หน้า สำหรับตอนจบ 23 แผ่นสุดท้ายที่ยังเขียนไม่เสร็จ ต่อมาได้ถูกเขียนต่อจนสำเร็จโดยฟรังโก อัลฟาโน เลโอนาร์โด ฟีโบนัชชี
เลโอนาร์โดแห่งปีซา (ประมาณ ค.ศ. 1175 – ประมาณ ค.ศ. 1240–1250) มีชื่ออื่น ๆ เช่น เลโอนาร์โด ปีซาโน (Leonardo Pisano) เลโอนาร์โด ฟีโบนัชชี (Leonardo Fibonacci) หรือรู้กันในชื่อสั้น ๆ ว่า ฟีโบนัชชี (Fibonacci) (มักจะสะกดผิดว่า ฟีโบนักชี หรือ ฟิโบนักชี) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลี มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดจากการค้นพบจำนวนฟีโบนัชชี และบทบาทในการเผยแพร่การเขียนและวิธีการคำนวณระบบจำนวนฐานสิบที่ให้ค่าตามหลักแบบอาราบิก (Arabic positional decimal system) ที่ใช้กันในปัจจุบัน หลายคนยกย่องว่าเขาเป็นนักคณิตศาสตร์ที่เก่งที่สุดในยุคกลาง นิโคลา เทสลา
หลังจากการตายของเขางานของเทสล่าก็ได้เงียบหายไป แต่ในปี 2533 เขาก็เริ่มกลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้ง ในปี 2548 เขาถูกเสนอชื่อให้เป็นตัวแทน 1 ใน 100 คนในรายการโทรทัศน์ "The Greatest American" โดยการสำรวจนิยมโดย AOL กับ ช่อง Discovery โลเรนโซ เบลลีนี
โลเรนโซ เบลลีนี (; 3 กันยายน ค.ศ. 1643 – 8 มกราคม ค.ศ. 1704) เป็นแพทย์และนักกายวิภาคศาสตร์ชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1643 เมื่ออายุได้ 20 ปี เบลลีนีเริ่มศึกษาโครงสร้างของไตและพบท่อรวมส่วนปลาย (รู้จักในอีกชื่อคือ ท่อเบลลีนี) ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยปิซา และทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่า 30 ปี ก่อนจะถูกเชิญมาเป็นแพทย์ประจำตัวแกรนด์ดยุกโคสิโมที่ 3 และเป็นแพทย์ที่ปรึกษาอาวุโสประจำสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11 เบลลีนีเสียชีวิตที่ฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1704 ฟรันเชสโกที่ 1 เด เมดีชี
ฟรานเชสโคและบิอังคาเสียชีวิตในวันเดียวกันซึ่งอาจมีสาเหตุมาจากการถูกวางยา แต่นักประวัติศาสตร์กล่าวว่าทั้งสองคนเป็นไข้มาเลเรียตาย แต่หลักฐานล่าสุดของนักวิทยาศาสตร์ชาวอิตาลีทำให้หันกลับไปสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าถูกวางยาพิษ ผู้ครองทัสเคนีต่อมาคือเฟอร์ดินานโดที่ 1 เดอ เมดิชิ แกรนดยุคแห่งทัสเคนี (Ferdinando I de' Medici, Grand Duke of Tuscany) น้องคนรองของฟรานเชสโค เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ
เซบาสเตียโน แซร์ลิโอผู้เกิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1475 ที่เมืองโบโลนยา, ประเทศอิตาลี เดินทางไปยังกรุงโรมในปี ค.ศ. 1514 ไปทำงานในห้องงานสถาปัตยกรรมของบันดาสซาเร เปรุซซิจนกระทั่งการตีกรุงโรมแตก (ค.ศ. 1527) ซึ่งทำให้งาสถาปัตยกรรมต่างๆ ต้องมาหยุดชะงักลง แซร์ลิโอก็เช่นเดียวกับเปรุซซิที่เริ่มงานอาชีพโดยการเป็นจิตรกรมาก่อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1527 แซร์ลิโอก็ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่เวนิสจนกระทั่งต้นคริสต์ทศวรรษ1540 แต่ก็ไม่มีผลงานอะไรที่ดีเด่นที่เวนิส ชีมาบูเอ
เชนนี ดิ เป็บโป (จิโอวานนี) ชิมาบูเย (ภาษาอิตาลี: Cenni di Pepo (Giovanni) Cimabue) หรือที่รู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า เบนชิเวียนี ดิ เป็บโป (Bencivieni Di Pepo) หรือในภาษาอิตาลีสมัยใหม่ว่า เบนเวนูโต ดิ จุยเซ็พปี (Benvenuto Di Giuseppe) (ประมาณ ค.ศ. 1240-ประมาณ ค.ศ. 1302) เป็นจิตรกรและช่างโมเสกชาวอิตาลีจากเมืองฟลอเรนซ์ (ผู้เป็นอาจารย์ของจอตโต ดี บอนโดเน) ชิมาบูเยมีบทบาทสำคัญต่องานจิตรกรรมในประเทศอิตาลี และถือว่าเป็นจิตรกรคนสำคัญคนสุดท้ายของสมัยศิลปะไบแซนไทน์ ศิลปะยุคนี้ประกอบด้วยโครงสร้างและทิวทัศน์ที่ยังเป็นสองมิติและเป็นสมัยที่เน้นการตกแต่ง (highly stylized) คล้ายจิตรกรรมฝาผนังในวัดไทย ชิมาบูเยเป็นผู้ริเริ่มการวาดแบบใกล้เคืยงธรรมชาติดังจะเห็นได้จากรูปคนที่ขนาดสัดส่วนเท่าคนจริงและการเริ่มใช้แสงเงาบ้างเล็กน้อย จาโกโม ปุชชีนี
จาโกโม อันโตนีโอ โดเมนีโก มีเกเล เซกอนโด มารีอา ปุชชีนี ( 22 ธันวาคม พ.ศ. 2401 - 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467) เป็นคีตกวีชาวอิตาเลียน เกิดที่เมืองลูคคา ประเทศอิตาลี เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2401 (ค.ศ. 1858) เขาเป็นที่รู้จักในนามของ ปุชชินี และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในคีตกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 อุปรากรที่โด่งดังของเขาได้แก่เรื่อง "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" และ "ทอสก้า" คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
โวโรชีลอฟ เป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางจากการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2464 จนถึง พ.ศ. 2504 ในปี พ.ศ. 2468 หลังจากการตายของ มีฮาอิล ฟรุนเซ โวโรชีลอฟได้รับเลือกเป็นผู้ตรวจการประชาชนฝ่ายกิจการการทหารและกองทัพเรือแห่งสหภาพโซเวียตจนถึงปี พ.ศ. 2477 ตำแหน่งทางการเมืองของ ฟรุนเซ ยึดติดกับกลุ่มทรอยก้า (เลฟ คาเมเนฟ,โจเซฟ สตาลิน,กรีโกรี ซีนอฟเยฟ) ฟรุนเซ เสียชีวิตเพราะรับยาช้าเกินขนาดขณะกำลังผ่าตัดรักษาโรคกระเพาะอาหาร เลออน ทรอตสกีได้กล่าวหาว่าการผ่าตัดเป็นเพียงการปกปิดแผนการลอบสังหาร ฟรุนเซ ความสำเร็จหลักของโวโรชีลอฟ ในช่วงนั้นคือการย้ายที่แหล่งสำคัญอุตสาหกรรมสงครามไปทางตะวันออกของเทือกเขาอูราลตามกลยุทธ์ถอยร่นเพื่อการรักษาความสามารถในการผลิตเหมือนเดิมในกรณีที่แนวรบตะวันตกพ่ายแพ้โวโรชีลอฟกลายเป็นสมาชิกเต็มรูปแบบโปลิตบูโรของในปี พ.ศ. 2469 จนถึง2503 ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี
มัซซุคเคลลีกลับมายังมิลานในปี ค.ศ. 1597 ในลอมบาร์ดีมัซซุคเคลลีเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลโรซาริโอในวัดซานวิตโตเรที่เวเรเซในปี ค.ศ. 1599 และสร้างงานศิลปะสื่อผสมที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดี เริ่มด้วยการตกแต่งชาเปล “การเดินขึ้นคาวารี” (ค.ศ. 1602-ค.ศ. 1606) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล ที่มัซซุคเคลลีได้รับอิทธิพลจากโกเดนซิโอ เฟอร์รารี และเริ่มพัฒนางานที่เพิ่มความเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ระหว่างปี ค.ศ. 1608 ถึงปี ค.ศ. 1609 มัซซุคเคลลีก็สร้างงานภายในชาเปล “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาเรเซเสร็จ ก่อนที่จะกลับมายังวาราลโลเพื่อสร้างชาเปล “พระเยซูปางทรมาน” (Ecce Homo) (ค.ศ. 1610-ค.ศ. 1613) และชาเปลสุดท้ายของชุด “Porziuncola” (ค.ศ. 1616-ค.ศ. 1620) ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา งานจิตรกรรมฝาผนังอื่นที่เขียนก็ได้แก่ “Cappella della Buona Morte” (ชาเปลมรณะวิจิตร) ที่ซานโกเดนซิโอที่โนวารา และภาพประกาศกภายในมหาวิหารปิอาเชนซา ที่มาเขียนต่อจนเสร็จโดยจิตรกรโบโลนยาเกอร์ชิโนหลังจากที่มัซซุคเคลลีเสียชีวิตไปแล้ว โพลิเซียโน
โพลิเซียโน หรือ โพลิเชียน หรือ อันเจโล อัมโบรจินิ หรือ อักโนโล โพลิเซียโน (, ) (14 กรกฎาคม ค.ศ. 1454 – 24 กันยายน ค.ศ. 1494) ชื่อ “โพลิเซียโน” มาจากชื่อเมืองเกิดมอนเตพุลเชียโน () โพลิเซียโนเป็นนักปราชญ์สาขาคลาสสิก กวี และนักประพันธ์ชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปะวิทยา และเป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทในการรื้อฟื้นภาษาละติน โพลิเซียโนเขียนโคลง “Manto” ในคริสต์ทศวรรษ 1480 สำหรับเป็นบทนำในการให้คำสอนเกี่ยวกับ “เวอร์จิล” ทิเชียน
ในปี ค.ศ. 1530ซิซิเลียเสียชีวิตจากการคลอดลูกสาว ลาวิเนีย ทิเชียนกับลูกสามคนย้ายบ้านและทิเชียนเรียกออร์ซาน้องสาวจากคาดอเรให้มาช่วยดูแลครอบครัว คฤหาสน์ของทิเชียนอยู่ที่บินกรานเดซึ่งเป็นที่อยู่ของผู้มีฐานะชานเมืองเวนิสพร้อมด้วยสวนและทิวทัศน์ไปทางมูราโน อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
หลังเที่ยงคืนวันที่ 29 เมษายน ฮิตเลอร์สมรสกับเอฟา เบราน์ในพิธีตามกฎหมายเล็ก ๆ ในห้องแผนที่ภายในฟือเรอร์บุงเกอร์ หลังทานอาหารเช้างานแต่งที่เรียบง่ายกับภรรยาใหม่ของเขา จากนั้น เขานำเลขานุการเทราเดิล ยุงเงอ (Traudl Junge) ไปอีกห้องหนึ่งและบอกให้เขียนพินัยกรรมฉบับหลังสุดของเขา[292] เหตุการณ์ดังกล่าวมีฮันส์ เครพส์, วิลเฮ็ล์ม บวร์คดอร์ฟ, โยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ และมาร์ทีน บอร์มันเป็นพยานและผู้ลงนามเอกสาร[293] ในช่วงบ่าย ฮิตเลอร์ทราบข่าวการประหารชีวิตผู้เผด็จการชาวอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี ซึ่งอาจเพิ่มความตั้งใจที่จะหนีการจับตัว[294] เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี
จากจดหมายเหตุจำนวนมาก มีเพียงเล็กน้อยที่เราได้รับรู้ถึงกิจกรรมของโตร์ริเชลลี ระหว่าง พ.ศ. 2175 (1632) ถึง พ.ศ. 2184 (1641)  เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี
เมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2190 ขณะอยู่ที่ฟลอเรนซ์ โตร์ริเชลลีติดเชื้อ ไทฟอยด์ และตายหลังจากนั้นไม่นาน 
พิธีศพจัดขึ้นที่ ซาน โลเรนโซ () จักรพรรดินีธีโอโดราแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์
พระนางธีโอโดรา () (ค.ศ. 500 - 548) ทรงเป็นจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออก ประสูติเมื่อ ค.ศ. 500 (พ.ศ. 1043) ทรงเป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิจัสติเนียนที่ 1 สิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 548 (พ.ศ. 1091) ทรงได้รับการยกย่องเป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายออโธดอกซ์ เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ในปี ค.ศ. 1479 กลุ่มจิตกรจากฟลอเรนซ์ที่รวมทั้งซานโดร บอตติเชลลี, เปียโตร เปรูจิโน, โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา และโคสิโม รอซเซลิ ก็ได้รับการจ้างให้ตกแต่งชาเปล จิตรกรรมฝาผนังชุดที่กำหนดให้เขียนเป็นการบรรยายภาพ “ชีวิตของโมเสส” ทางด้านหนึ่งและ “ชีวิตของพระเยซู” อีกด้านหนึ่งโดยระบุว่าจิตรกรรมสองชุดนี้ต้องประสานส่งเสริมซึ่งกันและกัน ภาพ “การประสูติของพระเยซู” และ “การพบของโมเสส” อยู่บนผนังทางด้านหลังของแท่นบูชา โดยมีฉากแท่นบูชา “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ที่เขียนโดยเปียโตร เปรูจิโนระหว่างสองภาพนี้ เป็นที่น่าเสียดายว่าภาพสี่ภาพบนผนังอีกด้านหนึ่งถูกทำลายไปเสียแล้ว
ภาพที่เหลืออีก 12 ภาพเป็นภาพที่เขียนขึ้นจากจินตนาการของจิตรกรเอง และการประสานงานกันระหว่างจิตรกรที่ตามปกติแล้วมิได้ทำงานร่วมกัน และมีความชำนาญและลักษณะการเขียนที่แตกต่างๆ จากกัน ภาพเขียนภายในชาเปลแสดงให้เห็นถึงความสามารถต่างๆ ของศิลปินที่รวมทั้งตัวแบบที่รวมทั้งบุรุษ, สตรี และเด็ก และอื่นๆ ที่รวมทั้งเทวดา ไปจนถึงฟาโรห์ผู้กริ้วโกรธ และตัวปีศาจเอง ภาพแต่ละภาพต่างก็ต้องมีการเขียนภูมิทัศน์ จิตกรก็ต้องตกลงกันถึงขนาดของตัวแบบในภาพแต่ละภาพที่ทำให้บางภาพเหลือเนื้อที่ครึ่งบนของภาพสำหรับวาดภูมิทัศน์และท้องฟ้า เช่นในภาพ “การรักษาคนโรคเรื้อน” (the Purification of the Leper) โดยซานโดร บอตติเชลลีก็จะมีคำบรรยายเล็กในบริเวณที่เป็นภูมิทัศน์ที่เขียนว่า “การลองพระทัยพระเยซู” เป็นต้น ซินเดอเรลล่า
โครงเรื่องซินเดอเรลล่าเรื่องหนึ่งคือ เย่เซี่ยน (Ye Xian) ซึ่งปรากฏใน<i data-parsoid='{"dsr":[3523,3558,2,2]}'>เรื่องเล่าเบ็ดเตล็ดจากโหย่วหยาง (Miscellaneous Morsels from Youyang)[7] งานเขียนของ ต้วนเฉิงจื่อ บัณฑิตจีนยุคราชวงศ์ถัง ในราว ค.ศ. 860 ในเรื่องนี้ หญิงสาวผู้น่ารักและกรำงานหนักได้เป็นเพื่อนกับปลา ซึ่งต่อมาถูกแม่เลี้ยงของนางฆ่า เย่เซี่ยนเก็บกระดูกปลาไว้ และเกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้นเมื่อมันช่วยสร้างชุดที่สวยงามให้นางสวมไปงานเทศกาล ต่อมานางทำรองเท้าหลุดขณะรีบเร่งกลับ พระราชาจึงได้พบนางและตกหลุมรักนาง ทิเชียน
ทิเชียนจัดการหมั้นลัตวิเนียลูกสาวที่เป็นแบบให้ทิเชียนเขียนหลายครั้งกับคอร์เนลิโอ ซาร์ซิเนลลิแห่งเซอร์ราวาลเล ลัตวิเนียเป็นผู้จัดการดูแลบ้านช่องหลังจากที่ออร์ซาเสียชีวิต การแต่งงานเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1554 แต่ลัตวิเนียมาเสียชีวิตจากการคลอดลูกเพียงไม่กี่ปีต่อมาในปี ค.ศ. 1560 จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
งานในบริเวณทัสเคนีในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 มีอิทธิพลมาจากศิลปินเอกสองคนที่มีลักษณะการเขียนแบบศิลปะไบแซนไทน์ -- ชิมาบูเยแห่งฟลอเรนซ์ และ ดุชโชแห่งเซียนา งานเขียนของทั้งสองคนนี้เป็นงานเขียนที่ได้รับจ้างจากสถาบันทางศาสนาในหัวข้อที่เกี่ยวกับคริสต์ศาสนา งานเขียนหลายชิ้นเป็นงานเขียนฉากแท่นบูชาขนาดใหญ่ที่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” จิตรกรสองท่านนี้และจิตรกรร่วมสมัยที่รวมทั้งกุยโด ดิ เซียนา, ค็อพโพ ดิ มาร์โควาลโด และจิตรกรปริศนาที่เรียกกันว่า “ครูบาแห่งเซนต์เบอร์นาร์ดิโน” ต่างก็สร้างงานเขียนที่มีลักษณะที่ดูเป็นทางการ (formalised) และเป็นงานเขียนที่มีอิทธิพลมาจากการเขียนไอคอนแบบโบราณ การเขียนด้วยสีฝุ่นทำให้รายละเอียดมีลักษณะแข็ง เช่นลักษณะการวางพระกรของพระแม่มารีและพระบุตร หรือการวางพระเศียรและตำแหน่งพระพาหา หรือรอบพับของฉลองพระองค์ การเขียนเส้นลายต่างๆ แบบไอคอนที่ว่านี้เป็นการเขียนที่ทำกันมาเป็นเวลานานก่อนหน้านั้นโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงเท่าใดนัก ทั้งชิมาบูเยและดุชโชต่างก็พยายามแหวกแนวการเขียนนี้ออกมาให้เป็นธรรมชาติมากขึ้น เช่นเดียวกันกับจิตรกรร่วมสมัยอื่นๆ เช่นเปียโตร คาวาลลินิแห่งโรม ตุลลีโอ กัมปัญโญโล
เจนตุลลีโอ กัมปัญโญโล (; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1901 - 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1983) เป็นนักจักรยานและนักประดิษฐ์ชาวอิตาลี ผู้ก่อตั้งบริษัทกัมปัญโญโล ผู้ผลิตชิ้นส่วนจักรยานชั้นนำของโลก ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผลิตภัณฑ์ไฮเอนด์สำหรับใช้ในการแข่งขันระดับนานาชาติ เขาเป็นผู้ออกแบบและจดสิทธิบัตรแกนล้อจักรยานแบบปลดเร็ว (quick release skewer) ในปี ค.ศ. 1930 ซึ่งยังคงใช้กันอยู่จนถึงทุกวันนี้ นิกโกเลาะ มาเกียเวลลี
นิกโกเลาะ ดี แบร์นาโด เดย์ มาเกียเวลลี (; 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1469 - 21 มิถุนายน ค.ศ. 1527) เป็นนักปรัชญา นักเขียน และนักรัฐศาสตร์ชาวอิตาลี นับเป็นหนึ่งในบิดาแห่งรัฐศาสตร์ยุคใหม่ มีชีวิตอยู่ในยุคเรอเนซองส์ ซึ่งเขาเป็นนักวิชาการ นักปรัชญาการเมือง นักดนตรี กวี นักเขียนบทละคร แต่ที่สำคัญคือเขาเป็นอาสาสมัครสาธารณกิจแห่งสาธารณรัฐฟลอเรนไทน์ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1498 หลังจากที่ จิโรลาโม ซาโวนาโรลา ถูกไล่ออกและประหารชีวิต สภา Great Council ได้เลือกให้มาเกียเวลลีเป็นเลขานุการสถานทูตที่สองของสาธารณรัฐฟลอเรนซ์ (second Chancery of the Republic of Florence) ได้รับการยกย่องว่าเป็น บิดาแห่งรัฐศาสตร์สมัยใหม่ เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ
เซบาสเตียโน แซร์ลิโอ (, ออกเสียง) (6 กันยายน ค.ศ. 1475 - ราว ค.ศ. 1554) เป็นสถาปนิกของยุคแมนเนอริสม์ชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 16 งานชิ้นสำคัญของชาญเซบาสเตียโน แซร์ลิโอก็ได้แก่การเป็นผู้นำทีมงานอิตาลีในการสร้างพระราชวังฟงแตนโบลในฝรั่งเศส แซร์ลิโอมีส่วนในการวางรากฐานของลำดับสถาปัตยกรรมคลาสสิกในศาสตรนิพนธ์ “"I sette libri dell'architettura"” หรือ “"Tutte l'opere d'architettura et prospettiva"”  นิโคไล เชาเชสกู
นิโคไล เชาเชสกู (อังกฤษ - Nicolae Ceausescu; โรมาเนีย : Nicolae Ceauşescu) (26 มกราคม พ.ศ. 2462 - 25 ธันวาคมพ.ศ. 2532) เขาเป็นชาวโรเมเนีย (ชาวโรมาเนีย) และนักการเมืองในสายคอมมิวนิสต์ เขาเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์โรเมเนียในช่วงปี ค.ศ. 1965 ถึง ค.ศ. 1989 เมื่อระบอบคอมมิวนิสต์ล่มสลายไปพร้อมๆกันในยุโรป ในช่วงเขามีอำนาจ เขาเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์โรเมเนียในช่วงปี ค.ศ. 1965 ถึง ปี ค.ศ. 1989 และเป็นผู้นำมีอำนาจสูงสุดของประเทศในช่วงเวลาค.ศ. 1967 ถึง ค.ศ. 1989 ซึ่งเขาก็เป็นผู้นำคอมมิวนิสต์คนสุดท้าย
[[หมวดหมู่:ประธานาธิบดีโรมาเนีย]]
[[หมวดหมู่:เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย]]
[[หมวดหมู่:ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน]] โอเทลโล (วรรณกรรม)
โอเทลโล () เป็นนาฏกรรมอังกฤษที่มีชื่อเสียง ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนอังกฤษ นามว่า วิลเลียม เชกสเปียร์นำแสดงครั้งแรกวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1604 เนื้อเรื่องเกี่ยวกับแม่ทัพโอเทลโล ซึ่งถูกลูกน้องเป่าหู จึงทำให้อิจฉามาก จนกระทั่งฆ่าภรรยาตัวเองตาย  เทรซี บอนด์
แม่ของเทรซี่ เสียชีวิตในปี 1955 ; พ่อของเธอก็ส่งเธอไปอยู่โรงเรียนประจำในประเทศสวิสเซอร์แลนด์ หลังจากนั้นเธอก็แต่งงานกับชาวอิตาเลียน เคานต์ กูลิโอ ดิ วิเซนโซ ที่ในช่วงการแต่งงานของพวกเขาได้ถือของส่วนใหญ่ของเงินของเธอก่อนที่ในที่สุดก็ทิ้งเธอไว้; เขาก็เสียชีวิตขณะขับรถมาเซราติในบริษัทแห่งหนึ่งของเมียน้อยของเขา ในระหว่างการแต่งงานครั้งนี้เทรซี่มีลูกคนที่เสียชีวิตจากโรคเยื่อหุ้มสมองไขสันหลัง เธอหมดหวังและเศร้าโศก เทรซี่พยายามฆ่าตัวตายด้วยการเดินลงไปในทะเลในโปรตุเกส แต่ถูกเจมส์ บอนด์ ช่วยไว้ สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
ศิลปะเรอแนซ็องส์ (พ.ศ. 1940 - 2140) คำว่า "เรอแนซ็องส์" หมายถึง การเกิดใหม่ ซึ่งเป็นการระลึกถึงศิลปะกรีกและโรมันในอดีต ซึ่งเคยรุ่งเรืองให้กลับมาอีก ศิลปะเรอแนซ็องส์ไม่ใช่การลอกเลียนแบบจากอดีต แต่เป็นยุคสมัยแห่งการเน้นความสำคัญของลักษณะเฉพาะบุคคล มีความสนใจลักษณะภายนอกของมนุษย์ และ ธรรมชาติ เป็นแบบที่มีเหตุผลทางศีลธรรม ก่อให้เกิดความกระตือรือร้นในการค้นหาความรู้ทาง วิทยาศาสตร์ และวิทยาการแขนงต่าง ๆ ซึ่งอาจเรียกได้ว่าเป็น "สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา" โดยมีรากฐานมาจากประเทศอิตาลี และแผ่ขยายไปยังดินแดนต่าง ๆ ในยุโรป 
ในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา คริสตจักรยังคงเป็นผู้อุปถัมภ์ที่สำคัญของเหล่าศิลปินนอกจากนี้ยังมีพวกขุนนาง พ่อค้าผู้ร่ำรวย ซึ่งเป็นชนชั้นสูงก็ได้ว่าจ้าง และอุปถัมภ์เหล่าศิลปินต่าง ๆ ด้วย ตระกูลที่มีชื่อเสียงเหล่านั้น ได้แก่ ตระกูลวิสคอนตี และสฟอร์ซา ในนครมิลาน ตระกูลกอนซากาในเมืองมานตูอา และตระกูลเมดีชีในนครฟลอเรนซ์ การอุปถัมภ์ศิลปินนี้มีผลในการกระตุ้นให้ศิลปินใฝ่หาชื่อเสียง และความสำเร็จมาสู่ชีวิตมากขึ้น ผลงานของศิลปินที่มีทั้ง จิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรม ทำให้ชื่อเสียงของศิลปินหลายคน เป็นที่รู้จักทั่วโลกตลอดกาล เช่น ลีโอนาร์โด ดา วินชี มีเกลันเจโล ราฟาเอล สถานภาพทางสังคมของศิลปินเป็นที่ยอมรับกันอย่างสูงในวงสังคม เกิดสำนักศิลปะเพื่อฝึกฝนช่างฝีมือ และเกิดมีศิลปินระดับอัจฉริยะขึ้นมาอย่างมากมาย และในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยานี้เอง ที่มีการพัฒนาการพิมพ์ขึ้นในประเทศเยอรมนีโดย โยฮันน์ กูเทนแบร์ก เป็นผู้ผลิตนวัตกรรมชิ้นนี้ขึ้นมา ราวพุทธศตวรรษที่ 20 ทำให้ศิลปะการพิมพ์ได้เริ่มมีการสร้างสรรค์ขึ้นอย่างจริงจัง นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาและจนถึงปัจจุบัน อัลเฟรด โนเบล
ก่อนเสียชีวิตไม่นานัก อัลเฟร็ต โนเบล</b>ได้เขียนบทละครเศร้าชื่อ "เทวฑัณท์" (Nmesis)เป็นบทร้อยแก้วความยาว 4 ตอน เป็นเรื่องเกี่ยวกับสตรีอิตาลีผู้มีบทบาทสำคัญเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมอันลือลั่นในกรุงโรมในยุคนั้น บทละครได้รับการตีพิมพ์พอดีกับช่วงการตายของโนเบล หนังสือทั้งหมดถูกทำลายทันทีหลังการตายของเขา แต่ก็มีเหลือรอดอยู่ 3 เล่ม ที่เพิ่งได้รับการตีพิมพ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2546 ซันโดร บอตตีเชลลี
งานชิ้นเอกสองชิ้น “ฤดูใบไม้ผลิ” (Primavera) ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1478 และ “กำเนิดวีนัส” (The Birth of Venus) ที่เขียนราว ปี ค.ศ. 1485 เป็นงานที่วาซาริเห็นที่คฤหาสน์ของลอเรนโซ ดิ เปียร์ฟรานเชสโก เดอ เมดิชิที่เมืองคาสเตลโลราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 และเป็นที่เชื่อกันมาจนกระทั่งเมื่อเร็วๆ นี้ว่าเป็นงานเขียนที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับคฤหาสน์ที่คาสเตลโล แต่ผู้เชี่ยวชาญเมื่อไม่นานมานี้เชื่อว่าภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” เขียนสำหรับคฤหาสน์ของเมดิชิในฟลอเรนซ์ และภาพ “กำเนิดวีนัส” เขียนสำหรับผู้จ้างคนอื่นสำหรับสถานที่อื่น แต่เมื่อราวปี ค.ศ. 1499 สองภาพนี้ก็ได้มาตั้งที่คฤหาสน์ที่คาสเตลโล  โอราซีโอ เจนตีเลสกี
โอราซิโอ เจ็นทิเลสชิ (ภาษาอังกฤษ: Orazio Lomi Gentileschi หรือ Orazio Gentileschi) (ค.ศ. 1563 - ค.ศ. 1639) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลีคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนศิลปะคริสต์ศาสนา โอราซิโอเป็นบิดาของอาร์เทมิเซีย เจ็นทิเลสชิ โรดอลโฟ กราซีอานี
จอมพลโรดอลโฟ กราซีอานี, มาร์ควิสแห่งเนเกลลีที่ 1 (Rodolfo Graziani, 1st Marquess of Neghelli, 11 สิงหาคม ค.ศ. 1882 - 11 มกราคม ค.ศ. 1955) เป็นนายทหารสังกัดกองทัพแห่งราชอาณาจักรอิตาลี ผู้นำในการขยายแสนยานุภาพทางทหารของอิตาลีเข้าไปในทวีปแอฟริกา ทั้งในช่วงก่อนและในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 สงครามอิตาลี (ค.ศ. 1551-1559)
ในระยะแรกของสงครามการเข้าไปโจมตีในดัชชีลอแรนของพระเจ้าอ็องรีประสบกับความสำเร็จ โดยทรงยึดนครของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้สามแห่ง คือ แม็ส ตูล และ แวร์เดิง แต่เมื่อทรงเดินทัพไปรุกรานแคว้นทัสกานีในปี ค.ศ. 1553 ในการสนับสนุนซีเอนาที่ถูกโจมตีโดยกองทัพของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และทัสกานี พระองค์ก็ได้รับความพ่ายแพ้ในยุทธการที่มาร์เชียโนต่อจัน จาโกโม เด เมดีชี (Gian Giacomo Medici) ซีเอนาเสียเมืองในปี ค.ศ. 1555 และในที่สุดก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของแกรนด์ดัชชีทัสกานีที่ก่อตั้งขึ้นโดยโกซีโมที่ 1 เด เมดีชี โกซีโม รอสเซลลี
โคสิโม รอซเซลิ () (ค.ศ. 1439 - ค.ศ. 1506) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีตอนต้นครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและฉากแท่นบูชา รอซเซลิทำงานส่วนใหญ่ในฟลอเรนซ์ เวกกีเอตตา
ต่อมาราวปี ค.ศ. 1444 เวชชิเอตตาก็เขียนภาพในชาเปลเดลซาโครชิโอโด ที่รวมทั้งภาพ “การประกาศของเทพ” “การประสูติของพระเยซู” และ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” และรวมทั้งอุปมานิทัศน์ของบันไดที่เป็นภาพเด็กปีนบันไดขึ้นไปบนสวรรค์ นอกจากนั้นแล้วเวชชิเอตตาก็ยังเขียนภาพภายในวัดซานทิสสิมาอันนันซิอาตาของสถานพยาบาลเป็นภาพการคืนชีพของพระเยซูที่ลงชื่อและปีที่เขียน ค.ศ. 1476 ที่แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของโดนาเทลโล จาโกโม ปุชชีนี
ปุชชีนีเสียชีวิตที่กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม ในปี พ.ศ. 2467 (ค.ศ. 1924) จากอาการหัวใจล้มเหลวอันเนื่องมาจากโรคมะเร็งในลำคอ โดยเรื่อง "Turandot" เป็นอุปรากรเรื่องสุดท้ายที่ประพันธ์ไม่จบ สองฉากถูกท้ายถูกประพันธ์ให้แล้วเสร็จโดยฟรังโก อัลฟาโน ในปี พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) ตอนจบใหม่ของเรื่องนี้ได้ถูกประพันธ์โดยลูชาโน เบริโอ เจนตีเล เบลลีนี
เจ็นทิเล เบลลินีเกิดราว ค.ศ.1429 ที่ เวนิส, ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1507 เจ็นทิเลเป็นบุตรของจัคโคโป เบลลินี (Jacopo Bellini) เจ็นทิเลเป็นชื่อที่ตั้งตามเจ็นทิเล ดา ฟาเบรียโน (Gentile da Fabriano) ผู้เป็นครูของจัคโคโป เจ็นทิเล เบลลินีเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักของดยุคแห่งเวนิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1474 จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ไมเคิล แอนเจโล และ ทิเชียน ต่างก็มีชีวิตมาจนถึงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ทั้งสองคนได้เห็นลักษณะการเขียนของเลโอนาร์โด ดา วินชี, อันเดรีย มานเทนยา, จิโอวานนี เบลลินี, อันโตเนลโล ดา เมสสินา และ ราฟาเอล ที่มีอิทธิพลต่อจิตรกรรุ่นต่อมาที่ก่อตัวขึ้นเป็นลักษณะการเขียนที่เรียกว่าแมนเนอริสม์ และวิวัฒนาการต่อไปเป็นจิตรกรรมที่เต็มไปด้วยจินตนาการและสีสันอันมีชีวิตชีวาของจิตรกรรมยุคบาโรก  เอมีลีโอ เด โบโน
เอมีลีโอ เด โบโน (; 28 กันยายน ค.ศ. 1871 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956) เป็นนักการเมืองเป็นสมาชิกพรรคฟาสซิสต์และเป็นนายพลสังกัดกองทัพแห่งราชอาณาจักรอิตาลีภายใต้ยุคเผด็จการของนายกรัฐมนตรีเบนิโต มุสโสลินีเขามีส่วนร่วมในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง เมื่อหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ เอมีลีโอ เด โบโน ได้ถูกตัดสินโทษฐานอาชญากรรมสงคราม โดยการจำคุกเพียงสิบปีก็ถูกปล่อยเป็นอิสระ เขาเสียชีวิตในเมืองเวอร์โรน่าในปีต่อมา มาร์ซีโอ สตราซโซลโด
มาร์ซีโอ สตราซโซลโด (; 23 ธันวาคม พ.ศ. 2482 ในกอรีเซีย อิตาลี – 5 มกราคม พ.ศ. 2560) เป็นนักการเมืองชาวอิตาลี และประธานจังหวัดอูดีเน ตามผลการสำรวจในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 เขาเป็นประธานที่ได้รับความนิยมน้อยที่สุดในบรรดา 108 จังหวัดของประเทศอิตาลี เขาถูกบังคับให้ลาออกในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2550 หลังการอภิปรายไม่ไว้วางใจ ราชอาณาจักรซิซิลี
ราชอาณาจักรซิซิลี (Italian: Regnu di Sicilia; English: Kingdom of Sicily) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลีและบนเกาะซิซิลี ระหว่างปี ค.ศ. 1130 ถึงปี ค.ศ. 1816 โดยมีพระเจ้าโรเจอร์ที่ 2 แห่งซิซิลีเป็นกษัตริย์องค์แรก และสมเด็จพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองแห่งราชวงศ์ซิซิลีทั้งสองเป็นกษัตริย์องค์สุดท้าย ราชอาณาจักรซิซิลีมิได้อยู่แต่บนเกาะซิซิลี แต่รวมทั้งเนื้อที่ของบริเวณเมซโซจอร์โนทั้งหมดทางใต้ของคาบสมุทรอิตาลี และจนกระทั่งปี ค.ศ. 1530 รวมมอลตาและโกโซ บางครั้งเป็นที่รู้จักกันในนาม “regnum Apuliae et Siciliae” จนกระทั่งปี ค.ศ. 1282 เมื่อส่วนที่อยู่บนแผ่นดินใหญ่แยกตัวไปเป็นราชอาณาจักรเนเปิลส์ หลังจากปี ค.ศ. 1302 ซิซิลีบางครั้งเรียกตัวเองว่า “ราชอาณาจักรตรีนาเกรีย” ประมุขมักจะมาจากประมุขของราชอาณาจักรอื่น เช่น จากพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอารากอนในประเทศสเปนปัจจุบัน จากพระเจ้าแผ่นดินราชอาณาจักรสเปน หรือจากจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1816 ราชอาณาจักรซิซิลีรวมตัวกับราชอาณาจักรเนเปิลส์กลายเป็นอาณาจักรใหม่ที่เรียกว่าราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสอง กำเนิดวีนัส (บอตติเชลลี)
ภาพใหญ่เช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” อาจจะเขียนสำหรับวิลลาดิคาสเตลโลของลอเร็นโซ ดิ เปียร์ฟรานเชสโค เดอ เมดิชิ (Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici) ราวปี ค.ศ. 1482 หรืออาจจะก่อนหน้านั้นก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่า “วีนัส” ที่เขียนให้ลอเร็นโซและที่กล่าวถึงโดยจอร์โจ วาซารีอาจจะเป็นงานคนละชิ้นกับชิ้นนี้ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าเป็นงานที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองความรักของจุยเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ (Giuliano di Piero de' Medici) (ผู้ที่เสียชีวิตในกรณีการคบคิดพัซซิในปี ค.ศ. 1478) ต่อซิโมเน็ตตา คัตตาเนโอ เวสปุชชิ (Simonetta Cattaneo Vespucci) ผู้ที่พำนักอยู่ที่เมืองพอร์โตเวเนเร ที่ติดทะเลและเป็นเมืองที่ตำนานว่าเป็นที่เกิดของวีนัส เชื่อกันว่าบอตติเชลลีเองก็หลงรักซิโมเน็ตตาคนสวยผู้เป็นภรรยาน้อยของเดอ เมดิชิ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนภาพนี้ก็ตาม ภาพก็ยังมีความคล้ายคลึงที่เห็นได้ชัดกับมหากาพย์ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “Fasti” โดยโอวิด และ “Verses” โดย โพลิเซียโน นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าซิโมเน็ตตาเป็นนางแบบของวีนัสและของสตรีในภาพอื่นๆ ที่บอตติเชลลีเขียนเช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ”
เทพีวีนัสลอยมาจากทะเลมาเกยฝั่งบนหอยที่ถูกเป่ามาโดยเซไฟรัส (Zephyrus) ผู้เป็นเทพแห่งลมตะวันตกและเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่ โดยมีเทพีองค์หนึ่งของเทพีโฮแร (Horae) ซึ่งเป็นเทพีแห่งฤดูมารออยู่และยื่นมอบเสื้อคลุมลายดอกไม้ให้ ทรีคัลเลอรส์
ภาพยนตร์ทั้งสามภาค เขียนบทโดย คริสซ์ตอฟ เคียสลอฟสกี้ ร่วมกับ คริสซ์ตอฟ พิซซิวิคซ์ (Krzysztof Piesiewicz) เป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเคียสลอฟสกี้ ก่อนจะเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2539 เลโอนาร์โด ดา วินชี
เลโอนาร์โด ดา วินชี (Italian: Leonardo da Vinci) เป็นชาวอิตาลี (เกิดที่เมืองวินชี วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1452 - เสียชีวิตที่เมืองออมบัวซ์ ในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1519) เป็นอัจฉริยบุคคลที่มีความสามารถหลากหลาย เป็นทั้ง สถาปนิกแบบเรอเนซองส์ นักดนตรี นักกายวิภาคศาสตร์ นักประดิษฐ์ วิศวกร ประติมากร นักเรขาคณิต นักวาดภาพ นักดาราศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์ ดา วินชี มีงานศิลปะที่มีชื่อเสียงหลายชิ้น เช่น พระกระยาหารมื้อสุดท้าย และ โมนา ลิซ่า งานของ ดา วินชี ยังสร้างคุณประโยชน์กับวิชากายวิภาคศาสตร์ ดาราศาสตร์ เป็นบุคคลแรกที่วางรากฐานด้านการบิน รวมถึงวิศวกรรมโยธา ด้วยความที่เป็นบุรุษที่มีจิตวิญญาณที่รักในศาสตร์หลายแขนง เลโอนาร์โดทำให้เกิดจิตวิญญาณของสหวิทยาการในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ และกลายเป็นบุคคลสำคัญของยุคนั้น จูเซปเป แวร์ดี
จูเซปเป ฟอร์ตูนีโน ฟรันเชสโก แวร์ดี () เป็นคีตกวีชาวอิตาลี เกิดเมื่อวันที่10 ตุลาคม พ.ศ. 2356 (ค.ศ. 1813) เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2444 (ค.ศ. 1901) โด่งดังจากอุปรากรเรื่อง "ลา ทราเวียตตา" "ไอด้า" "โอเทลโล" ผลงานของเขาได้รับความนิยมอย่างสูงเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่ และต่อเนื่องจวบจนปัจจุบัน กาลิเลโอ กาลิเลอี
กาลิเลโอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1642 รวมอายุ 77 ปี แฟร์ดีนันโดที่ 2 เด เมดีชี แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี ต้องการฝังร่างของเขาไว้ในอาคารหลักของมหาวิหารซันตาโกรเช ติดกับหลุมศพของบิดาของท่านและบรรพชนอื่น ๆ รวมถึงได้จัดทำศิลาหน้าหลุมศพเพื่อเป็นเกียรติด้วย[55] แต่แผนการนี้ไม่สำเร็จ เนื่องจากถูกสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 และหลานของพระองค์คือพระคาร์ดินัลฟรานเชสโก บาร์เบรินี คัดค้าน[55] เขาจึงต้องฝังร่างอยู่ในห้องเล็ก ๆ ถัดจากโบสถ์น้อยของโนวิซที่ปลายสุดโถงทางเดินทางปีกด้านใต้ของวิหาร[55] ภายหลังเขาได้ย้ายหลุมศพไปไว้ยังอาคารหลักของมหาวิหารในปี ค.ศ. 1737 หลังจากมีการสร้างอนุสาวรีย์ขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา[55] ทิเชียน
ทิเชียนเป็นผู้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักโดยแพร่หลายเมื่อมาเสียชีวิตด้วยกาฬโรคที่ระบาดในเวนิสเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576 ทิเทียนเป็นผู้เดียวที่เป็นเหยื่อของโรคร้ายที่ได้รับการทำพิธีและฝังในวัดที่บาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ ตามที่ตั้งใจไว้แต่แรง งาน “ปีเอต้า” มาเขียนเสร็จโดย ปาร์มาผู้ลูก (Palma the Younger) ทิเชียนนอนอยู่ไม่ไกลจากภาพเขียนที่มีชื่อเสียงของตนเอง “พระแม่มารีเปซาโร” หลุมศพของทิเชียนไม่มีเครื่องหมายจนกระทั่งต่อมาอีกนานเมื่อผู้ปกครองออสเตรียนจ้างอันโตนิโอ คาโนวา (Antonio Canova) ให้สร้างอนุสาวรีย์ใหญ่ให้ เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิ
เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิ () (19 กันยายน ค.ศ. 1416 - (2 ธันวาคม ค.ศ. 1469) เปียโร ดิ โคสิโม เดอ เมดิชิเกิดเมื่อวันที่ (19 กันยายน ค.ศ. 1416 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของ โคสิโม เดอ เมดิชิ และ คอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Contessina de' Bardi) เปียโรสมรสกับคอนเทสสินา เด บาร์ดิ (Lucrezia Tornabuoni) และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1469 ที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เปียโรเป็นผู้ปกครองฟลอเรนซ์โดยปริยายระหว่าง ค.ศ. 1464 ถึงปี ค.ศ. 1469 ระหว่างสมัยฟื้นฟูศิลปะวิทยา เปียโรเป็นพ่อของลอเรนโซ เดอ เมดิชิและจุยเลียโน เดอ เมดิชิ โอราซีโอ เจนตีเลสกี
โอราซิโอ เจ็นทิเลสชิเกิดเมื่อ ค.ศ. 1563 ที่เมืองปีซา และเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 1639 ที่กรุงลอนดอน วิตตอรีโอ เด ซีกา
วิตตอรีโอ เด ซีกา ( ; 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1901 – 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1974) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และนักแสดงชาวอิตาลี เป็นผู้นำในการเคลื่อนไหวสัจนิยมแนวใหม่ ปาโอโล เวโรเนเซ
เวโรเนเซ, ทิเชียน และตินโตเรตโต เป็นจิตรกรคนสำคัญสามคนของเวนิสในปลายสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา เวโรเนเซมีชื่อเสียงในการใช้สีและการเขียนตกแต่งแบบลวงตาทั้งในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน งานเขียนสำคัญของเวโรเนเซเป็นงานเขียนที่เต็มไปด้วยนาฏกรรมและการใช้สีแบบจริตนิยม (mannerist) เต็มไปด้วยฉากสถาปัตยกรรมและขบวนที่หรูหรา งานเขียนชิ้นใหญ่ของงานเลี้ยงฉลองในคัมภีร์ไบเบิลที่เขียนสำหรับหอฉัน (refectory) ของสำนักสงฆ์ในเวนิสและเวโรนาเป็นงานเขียนชิ้นสำคัญที่ควรจะกล่าวถึง ฟรันเชสโก บอร์โรมีนี
ฟรันเชสโก บอร์โรมีนี () หรือ ฟรันเชสโก กัสเตลลี () เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1599 ที่หมู่บ้านบิสโซเน (Bissone) เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1667 เป็นประติมากรและสถาปนิกบาโรกที่มีชื่อเสียงในกรุงโรม เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 17 ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี
ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี หรือ อิลโมรัซโซเน ((ออกเสียง), หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า ) (ค.ศ. 1573 - ค.ศ. 1626) เป็นจิตรกรและประติมากรชาวอิตาลีของยุคบาโรกตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการสร้างศิลปะคริสต์ศาสนา เอ็นนิโอ ฟานตัสติชินี
เอ็นนิโอ ฟานตัสติชินี (20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 – 1 ธันวาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักแสดงชาวอิตาลี[1] ถวัลย์ วงศ์เทเวศร์
ถวัลย์ขึ้นชกมวยสากลครั้งสุดท้ายเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2494 ในแบบมวยไทย โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อคประยุทธ อุดมศักดิ์ ยก 5 หลังจากนั้น ถวัลย์หันมาเป็นเทรนเนอร์ให้กับค่ายวงศ์เทเวศร์ จนค่ายปิดตัวไป จึงไปทำงานที่โรงงานยาสูบ กระทรวงการคลัง จนเสียชีวิตด้วยโรคฝีในตับเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2519 รวมอายุได้ 58 ปี วิลเลียม เทลล์ (อุปรากร)
วิลเลียม เทล (; ; ) เป็นอุปรากรความยาว 4 องก์ ที่แต่งโดยโจอากีโน รอสซีนี (1792 – 1868) คีตกวีชาวอิตาลี ดัดแปลงจากบทละครในปี ค.ศ. 1804 เรื่อง "Wilhelm Tell" ต้นฉบับภาษาเยอรมันของฟรีดิช ชิลเลอร์ (1759 – 1805) เป็นเรื่องราวของวิลเลียม เทล วีรบุรุษนักแม่นธนูชาวสวิสที่เป็นผู้นำการต่อต้านการปกครองของราชวงศ์ฮับส์บูร์กในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นผลงานอุปรากรชิ้นสุดท้ายของรอสซีนี ก่อนจะวางมือจากการเขียนอุปรากร การล่าสัตว์ในป่า (อูเชลโล)
ภาพ “การล่าสัตว์ในป่า” ที่เขียนโดยเพาโล อูเชลโลราวปี ค.ศ. 1470 เป็นภาพแรกๆ ที่เริ่มการใช้การเขียนแบบทัศนมิติของ|ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ที่เนื้อหาเป็นภาพของผู้ล่าสัตว์, ม้า, สุนัข และ กวาง ที่ค่อยกลืนหายเข้าไปในความมืดของป่าที่ไกลออกไป ภาพนี้เป็นภาพสุดท้ายเท่าที่ทราบที่เขียนโดยอูเชลโลก่อนที่จะมาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1475 รูดอล์ฟ วาเลนตีโน
รูดอล์ฟ วาเลนตีโน () (6 พฤษภาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1926) เป็นนักแสดงชาวอิตาลี เซ็กซ์ซิมโบล ถือเป็นสัญลักษณ์ในวัฒนธรรมป็อปในยุคแรก ๆ เป็นที่รู้จักในชื่อ ละตินเลิฟเวอร์ หรือนักรักชาวละติน เขาถือเป็นดาราที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1920 และเป็นหนึ่งในดาราเลื่องชื่อที่สำคัญในยุคภาพยนตร์เงียบ มีผลงานอย่างเรื่อง "The Sheik" และ "The Four Horsemen of the Apocalypse" เขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควรในวัย 31 ปี เป็นเหตุให้เกิดอุปาทานหมู่กับเหล่าแฟน ๆ ผู้หญิง เป็นเหตุทำให้เขาได้รับยกย่องเป็น ไอคอน เอนรีโก โตเซลลี
นอกเหนือจากความสามารถในการแต่งเพลง โตเซลลียังเป็นที่รู้จักในฐานะสวามีคนที่สองของ อาร์คดัชเชสหลุยส์แห่งทัสกานี (หลุยส์แห่งทัสกานีทรงอภิเษกครั้งแรกกับ เจ้าชายเฟรเดริก ออกุสตุส แห่งแซกโซนี ซึ่งต่อมาทรงเป็นพระมหากษัตริย์แซกซอนพระองค์สุดท้าย ก่อนทรงหย่าในปี ค.ศ. 1903 ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น อาร์คดัชเชสแห่งออสเตรีย) โตเซลลีสมรสกับอาร์คดัชเชสหลุยส์แห่งทัสกานีระหว่างปี ค.ศ. 1907 ถึง ค.ศ. 1912 มีบุตรด้วยกัน 1 คน และได้เขียนหนังสือบันทึกความทรงจำ ชื่อว่า "Mari d’altesse: 4 ans de mariage avec Louise de Toscane, ex-princesse de Saxe" เจ้าผู้ปกครอง
เจ้าผู้ปกครอง (, ) เป็นหนังสือตำราเกี่ยวกับปรัชญาและทฤษฎีการเมือง เขียนโดย นิคโคโล มาเคียเวลลี นักทฤษฎีด้านการเมืองและอาสาสมัครชาวเมืองฟลอเรนซ์ ในปี พ.ศ. 2056 (ค.ศ. 1513) ต้นฉบับเดิมมีชื่อว่า "De Principatibus" (ว่าด้วยการปกครอง) ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2075 (ค.ศ. 1532) หลังจากมาเคียเวลลีเสียชีวิตไปแล้ว 5 ปี หนังสือนี้ไม่ได้เป็นหนังสือที่โดดเด่นในช่วงชีวิตของเขา แต่เป็นงานเขียนซึ่งเป็นที่จดจำมากที่สุด และทำให้คำว่า "มาเคียเวลเลียน" (Machiavellian) กลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง บางครั้งนักวิจารณ์จัดประเภทหนังสือเล่มนี้ว่าเป็นงานประเภท "เสียดสี" ลูกา แฟนเซลี
ลูกา แฟนเซลี () (มีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1430 - หลังปี ค.ศ. 1494) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดในเขต เซตติกนาโน (Settignano) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฟลอเรนซ์ ชีวิตและหน้าที่การงานของเขาค่อนขางจะลี้ลับ และไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ที่ค้นพบแน่ชัดคือ เขาได้รับการอบรมในทักษะการตัดหิน และการก่อ จาก ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี ทิเชียน
ระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 จอร์โจเนได้รับสัญญาจากรัฐให้เขียนจิตรกรรมฝาผนังภายนอกหอพ่อค้าเยอรมัน (Fondaco dei Tedeschi) ทิเชียนและมอร์โต ดา เฟลเตร (Morto da Feltre) ก็ทำงานชิ้นนี้ด้วย งานชิ้นนี้ยังมีเหลืออยู่บ้างแต่เป็นของจอร์โจเน งานของทิเชียนและจอร์โจเนเป็นที่ทราบเพราะงานสลักโลหะของฟอนทานา หลังจากจอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1510 ทิเชียนก็ยังคงเขียนภาพแบบจอร์โจเนอยู่ระยะหนึ่ง แต่ก็เริ่มวิวัฒนาการมาเป็นเอกลักษณ์ของตนเองซึ่งเป็นการใช้ฝีแปรงที่แสดงความรู้สึกมากขึ้น จอร์โจ วาซารี
วาซารีเสียชีวิตในเมืองฟลอเรนซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ปี ค.ศ. 1574 จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน (ห้องราฟาเอล)
จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน (ภาษาอังกฤษ: The Donation of Constantine) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยผู้ช่วยของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ที่น่าจะเป็นผู้เขียนภาพนี้คือจานฟรานเชสโค เพ็นนิหรือจุยลิโอ โรมาโน ที่อาจจะเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1520 สมาชิกในเวิร์คช็อพของราฟาเอลก็วาดภาพที่ได้รับสัญญาการวาดไว้ภายในวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกันต่อจนเสร็จ ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”  เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี
หลังจากกาลิเลโอตาย เมื่อ 8 มกราคม 2184 (1642) แกรนด์ดยุก เฟอรินันโดที่สองแห่งเมดิซี () ขอให้เขารับช่วงต่อกาลิเลโอในตำแหน่ง ราชบัณฑิตย์ทางคณิตศาสตร์และ ศาสตราจารย์ทางคณิตศาสตร์ภายใต้อุปถัมภ์ของดยุก (grand-ducal mathematician and professor of mathematics) ใน มหาวิทยาลัยปิซ่า ()  โรเจอร์ เซลาซนี
โรเจอร์ เซลาซนี () (13 พ.ค. 1937 - 14 มิ.ย. 1995) เป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์และนิยายแฟนตาซีชาวอเมริกัน. เขาเคยได้รับรางวัลเนบิวลาสามครั้ง และรางวัลฮิวโกหกครั้ง ซึ่งสองครั้งในนั้น เป็นนิยายเรื่อง "Lord of Light" (ค.ศ. 1968) และ "...And Call Me Conrad" (ค.ศ. 1966) (ซึ่งภายหลังตีพิมพ์ในชื่อ "This Immortal") วินสตัน เชอร์ชิล
ภายหลังพรรคอนุรักษนิยมพ่ายการเลือกตั้งในปี 1945 เขาก็ทำหน้าที่เป็นผู้นำฝ่ายค้านต่อรัฐบาลพรรคแรงงาน เขาได้ออกมาเตือนอย่างเปิดเผยถึงอิทธิพลของโซเวียตในยุโรปผ่านมาตรการ "ม่านเหล็ก" และยังส่งเสริมความเป็นหนึ่งเดียวของยุโรป ภายหลังชนะเลือกตั้งในปี 1951 วินสตันก็กลับมาเป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง ในช่วงการดำรงตำแหน่งครั้งที่สองนี้ รัฐบาลของเขาเต็มไปด้วยข้อราชการต่างประเทศ ทั้งวิกฤตการณ์มาลายา, กบฎมาอูมาอูในเคนยา, สงครามเกาหลี ตลอดจนสนับสนุนการรัฐประหารในอิหร่าน ในปี 1953 เขาเริ่มเจ็บป่วยจากภาวะขาดเลือดในสมอง และลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี 1955 แต่เขายังคงเป็นสมาชิกสภาสามัญชนไปจนถึงปี 1964 วินสตันถึงแก่อสัญกรรมด้วยวัย 90 ปีในปี 1965 โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 พระราชทานรัฐพิธีศพให้เป็นเกียรติ เขายังคงได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติอังกฤษ ชื่อของเขาอยู่ในลำดับที่ 1 ของทำเนียบชาวอังกฤษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลจากการจัดอันดับในปี 2002 อเมริโก เวสปุชชี
อเมริโก เวสปุชชี มีภรรยาชื่อ ซิโมเนตต้า เวสปุชชี (Simonetta Vespucci) โดยอเมริโกเสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1512 ที่เมือง เซบียา, ประเทศสเปน อย่างไม่ทราบสาเหตุ ทิเชียน
เมื่อมีอายุได้ราว 10 ถึง 12 ปีทิเชียนและน้องชายผู้ที่อาจจะติดตามมาภายหลังถูกส่งตัวไปหาลุงที่เวนิสเพื่อเข้าไปฝึกงานกับช่างเขียน เซบาสเตียน ซุคคาโตผู้เป็นจิตรกรที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงผู้อาจจะเป็นเพื่อนของครอบครัว ผู้ที่ต่อมาจัดการให้สองพี่น้องไปฝึกงานกับเจ็นทิเล เบลลินีจิตรกรผู้มีอายุ และต่อมาก็ไปฝึกงานกับจิโอวานนี เบลลินี น้องชายของเจ็นทิเล[2] ในขณะนั้นพี่น้องเบลลินี โดยเฉพาะจิโอวานนีเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงของเวนิส ทิเชียนก็รวมกลุ่มศิลปินรุ่นๆ เดียวกันในเวนิสซึ่งรวมทั้ง จิโอวานนิ พาลมา ดา เซรินาลตา, ลอเร็นโซ ลอตโต (Lorenzo Lotto) , เซบาสเตียน เดล พิออมโบ (Sebastiano del Piombo) , และจอร์โจ ดา คาสเตลฟรังโค (Giorgio da Castelfranco) หรือที่เรียกกันเล่นๆ ว่า จอร์โจเน ฟรานเชสโค เวเชลโล น้องของทิเชียนต่อมาก็เป็นจิตรกรผู้มีชื่อพอตัวของเวนิส กาลิเลโอ กาลิเลอี
แม้กาลิเลโอจะเป็นชาวคาทอลิกที่เคร่งครัด[8] แต่เขากลับมีลูกนอกสมรส 3 คนกับมารินา แกมบา เป็นลูกสาว 2 คนคือ เวอร์จิเนีย (เกิด ค.ศ. 1600) กับลิเวีย (เกิด ค.ศ. 1601) และลูกชาย 1 คนคือ วินเชนโซ (เกิด ค.ศ. 1606) เนื่องจากลูกสาวทั้งสองเป็นลูกนอกสมรส จึงไม่สามารถแต่งงานกับใครได้ ทางเลือกเดียวที่ดีสำหรับพวกเธอคือหนทางแห่งศาสนา เด็กหญิงทั้งสองถูกส่งตัวไปยังคอนแวนต์ที่ซานมัตตีโอ ในเมืองอาร์เชตรี และพำนักอยู่ที่นั่นจวบจนตลอดชีวิต[9] เวอร์จิเนียใช้ชื่อทางศาสนาว่า มาเรีย เชเลสเต เธอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1634 ร่างของเธอฝังไว้กับกาลิเลโอที่สุสานบาซิลิกาซานตาโครเช ลิเวียใช้ชื่อทางศาสนาว่า ซิสเตอร์อาร์แคนเจลา มีสุขภาพไม่ค่อยดีและป่วยกระเสาะกระแสะอยู่เสมอ ส่วนวินเชนโซได้ขึ้นทะเบียนเป็นบุตรตามกฎหมายในภายหลัง และได้แต่งงานกับเซสตีเลีย บอกกีเนรี[10] อาร์ชดัชเชสจิเซลาแห่งออสเตรีย
เจ้าหญิงจิเซลาแห่งบาวาเรีย สิ้นพระชนม์ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 สิริพระชันษา 76 ชันษา พระศพถูกฝังไว้ที่วิหารเซนต์ไมเคิล เมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี พาร์มิจานิโน
จิโรลาโม ฟรานเชสโค มาเรีย มัซโซลา หรือ ฟรานเชสโค มัซโซลา () (11 มกราคม ค.ศ. 1503 - 24 สิงหาคม ค.ศ. 1540) เป็นจิตรกรยุคแมนเนอริสม์คนสำคัญของอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน มัซโซลารู้จักกันสั้นๆ ว่า “พาร์มิจานิโน” งานของพาร์มิจานิโนมีลักษณะยาวที่รวมทั้งภาพ “มโนทัศน์ของนักบุญเจอโรม” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1527 และ “พระแม่มารีพระศอยาว” (Madonna with the Long Neck) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1534 วิกตอร์ วาซาเรอลี
วิกตอร์ วาซาเรอลี หรือ วิกโตร์ วอซอแรลี (ฝรั่งเศส, ; 9 เมษายน พ.ศ. 2449 ที่เปช -  15 มีนาคม พ.ศ. 2540 ที่ปารีส) เป็นชาวฝรั่งเศสเกิดที่ฮังการี เป็นจิตรกรที่ได้รับการยกย่องให้เป็นบิดาแห่งศิลปะลวงตา (op art) ทำงานเป็นศิลปินกราฟิกในยุค พ.ศ. 2473 เขาก็เริ่มสร้างงานศิลปะลวงตาชิ้นแรก อันโตนีโอ วีวัลดี
หลายเพลงจากบทประพันธ์ทั้งหมดของวิวัลดีถูกแต่งขึ้นมาให้วงออร์เคสตร้าหญิงจากสถานกำพร้า “ออสปิดาเล เด ลา ปีเอตา” ซึ่งเขาเคยทำงานอยู่ในช่วง ค.ศ. 1703-1715 และ 1723-1740 วงออร์เคสตร้าหญิงล้วนนี้ได้กลายเป็นวงออร์เคสตร้าที่มีเอกลักษณ์ที่สุดวงหนึ่งในสมัยนั้น 
จนสามารถดึงดูดเศรษฐีชาวต่างชาติมาชมการแสดงได้มาก วิวัลดียังประสบความสำเร็จกับการแสดงละครโอเปร่าที่มีราคาแพงของเขาในเวนิส, มันโตวาและเวียนนาหลังจากการประชุมของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 วิวัลดีย้ายไปอยู่ที่กรุงเวียนนาเพราะหวังว่าจะได้เลื่อนขั้น แต่จักรพรรดิสวรรคตไม่นานหลังจากที่มาถึงและวิวัลดีก็เสียชีวิตในหนึ่งปีต่อมาท่ามกลางความยากจน  ทิเชียน
โครงสร้างของภาพแบ่งเป็นสองหรือสามฉากที่รวมกันในภาพเดียวกันที่ทืเชียนนำไปใช้ในการเขียนภาพที่ซานโดเมนนิโคที่อันโคนาในปี ค.ศ. 1520, เบรสเชีย ในปี ค.ศ. 1522 และซานนิโคโล ในปี ค.ศ. 1523 แต่ละครั้งที่เขียนคุณภาพการเขียนก็ดีขึ้นเป็นลำดับ จนในที่สุดก็ถึงจุดที่เป็นสูตรคลาสสิกเช่นในภาพเขียน “พระแม่มารีเปซาโร” (ค.ศ. 1518-1526) ที่ซานตา มาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ ที่เวนิส งานเขียนชิ้นนี้ของทิเชียนอาจจะเป็นงานเขียนชิ้นที่ศึกษากันมากที่สุด นิคโคโล ดา โทเล็นทิโน
นิคโคโล มอรุซซิ หรือที่รู้จักกันดีว่า นิคโคโล ดา โทเล็นทิโน () (ราว ค.ศ. 1350 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1435) เป็นทหารรับจ้างหรือคอนดตติเอเรชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งวาราลโล
ระหว่างปี ค.ศ. 1565 ถึงปี ค.ศ. 1569 สถาปนิกกาเลอาซโซ อเลสสิ (Galeazzo Alessi) มีบทบาทสำคัญในการบูรณปฏิสังขรณ์ เช่นเดียวกับสถาปนิกจากเปรูเจียโดเม็นนิโค อัลฟิอาโน (Domenico Alfiano) และจิโอวานนิ เอ็นริโค เวย์เมอร์ (Giovanni Enrico Vaymer) และบาร์โทโลเมโอ ราเวลลิ (Bartolomeo Ravelli) ศิลปินอื่นที่มีส่วนสร้างงานก็ได้แก่ ประติมากรทาบาชเชตติ และจิตรกรเช่นปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี, ทันซิโอ ดา วาราลโล (Tanzio da Varallo), อันโทนิโอ ร็อคคา (Antonio Rocca), และพี่น้องเกอร์อาร์ดินิและพี่น้องจิอาโนลิ วีจีลีโอแห่งเตรนโต
วิจิเลียสได้รับการฝังไว้ที่วัดที่ตนเองสร้างที่เทรนโทที่ต่อมาได้รับการขยายโดยบิชอปองค์ต่อมาออยกิพเพียสแห่งเทรนต์และอุทิศให้แก่วีจีลีโอ ที่ต่อมาเป็นมหาวิหารซันวีจีลีโอ ทันทีที่เสียชีวิตวิจิเลียสก็ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตและกิจการที่กระทำได้รับการส่งไปยังกรุงโรมและดูเหมือนว่าสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 1 จะทำการสถาปนาในนามของสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ("De canonizat. SS.", Prato, 1839, I, ch. iv, no. 12) และเรียกวีจีลีโอว่าเป็น “มรณสักขีที่ได้รับการประกาศเป็นนักบุญคนแรกโดยพระสันตะปาปา” แขนของวีจีลีโอถูกแยกออกมาเป็นเรลิกบรรจุในหีบบรรจุมงคลวัตถุในปี ค.ศ. 1386. บาซิลิกาซานมินิอาโตอัลมอนเต
ชาเปลคาร์ดินัลพอร์โตกาลโลทางด้านซ้ายของทางเดินกลางที่กล่าวว่าเป็น “งานอนุสรณ์รำลึกถึงผู้ตายอันงดงามที่สุดชิ้นหนึ่งของงานจายุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี” สร้างในปี ค.ศ. 1473 เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่คาร์ดินัลเจมส์แห่งลูซิทาเนียผู้เป็นราชทูตจากโปรตุเกสผู้มาเสียชีวิตที่ฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1459 อนุสรณ์คาร์ดินัลเป็นอนุสรณ์รำลึกถึงผู้ตายอนุสรณ์เดียวในบาซิลิกา ชาเปลเป็นผลงานที่ทำร่วมกันโดยศิลปินหลายท่าน โดยมีอันโตนิโอ มาเนตตีผู้ช่วยของฟีลิปโป บรูเนลเลสกีที่มาสร้างเสร็จหลังจากที่มาเนตตีเสียชีวิตไปแล้วโดยจิโอวานนิ รอซเซลลิโน ตัวอนุสรณ์สร้างโดยอันโตนิโอ รอซเซลลิโน และ แบร์นาร์โด รอซเซลลิโน ชาเปลตกแต่งโดยอเลสโซ บาลโดวิเนตตี, อันโตนิโอ เดล โพลลาโอโล, เปียโตร เดล โพลลาโอโล และลูคา เดลลา รอบเบีย ฟรันเชสโกที่ 1 เด เมดีชี
ฟรานเชสโคเกิดเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1541 ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นบุตรของ โคสิโมที่ 1 เดอ เมดิชิ และเอเลเนอร์แห่งโทเลโด และปกครองทัสเคนีในฐานะตัวแทนของโคสิโมที่ 1 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1564  นิโคลา เทสลา
เทสลาถูกพบว่าเสียชีวิตในห้องพักหมายเลข 3327 ที่โรงแรม New Yorker เมื่อวันที่ 7 มกราคม 2486 ฮอสท์ เว็สเซิล
ฮอสท์ ลูทวิช เกออร์ค เอริช เว็สเซิล (; 9 ตุลาคม ค.ศ. 1907 – 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930) เป็นผู้นำท้องถิ่นในกรุงเบอร์ลินของพรรคนาซีในหน่วยชตูร์มับไทลุง (ทหารกองพันพายุ) หรือหน่วย เอ็สอา ที่ได้เป็นที่รู้จักกันดีสำหรับผู้พลีชีพเสียสละเพื่อนาซีโดยโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ ภายหลังจากเว็สเซิลถูกสังหารในปี ค.ศ. 1930 ทิเชียน
จอร์โจเนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1510 และเจ็นทิเล เบลลินีผู้มีอายุมากแล้วในปี ค.ศ. 1516 ทำให้ทิเชียนไม่มีคู่แข่งในการเขียนภาพแบบเวนิส หลังจากนั้นก็เป็นช่างเขียนที่ไม่มีใครมีชื่อเสียงเท่าเทียมได้อยู่หกสิบปี ในปี ค.ศ. 1516ทิเทียนก็ได้รับเงินบำนาญจากเซเน็ท อะวีชี
ทิม แบร์ยลิง () หรือชื่อที่รู้จักในวงการคือ อะวีชี หรือ อาวิชี (Avicii) เป็นดีเจและโปรดิวเซอร์เพลงเฮาส์ชาวสวีดิช เขาได้รับการจัดอันดับในอันดับที่ 3 ในนิตยสาร ดีเจ แม็กกาซีน ในปี 2012 และ 2013และเขายังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลแกรมมี ถึง 2 ครั้ง, ครั้งหนึ่งในเพลง "ซันไชน์" ซึ่งร่วมกับ เดวิด เกตตา ในปี 2012 และอีกครั้งในเพลง "เลเวล" ในปีต่อมา โดยมีเพลงที่ได้รับการตอบรับที่ดี เช่น "I Could Be the One" ร่วมกับ นิกกี โรเมโร, "เวค มี อัพ", "You Make Me", "X You", "Hey Brother", "Addicted to You", "The Days", "The Nights", "Levels" , "Waiting for Love" และ Lonely Together อะวิชีปล่อยอัลบั้มเดบิวส์ True เมื่อปี 2013 ได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์ดนตรี และขึ้นมาไต่อันดับ Top ten ในสิบห้าประเทศ และติดอันดับชาร์จของออสเตอเรีย สวีเดน เดนมาร์ก และ อเมริกา ในปี 2015 อะวิชีปล่อยอัลบั้มชุดที่สอง "Stories" และในวันที่ 10 เมษายน 2017 อะวิชีปล่อยอีพี "Avīci (01) อะวิชีเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2018 ที่กรุงมัสกัด ประเทศโอมาน จากการฆ่าตัวตายด้วยวิธีการกรีดข้อมือ ราชอาณาจักรอิตาลี
ปี ค.ศ. 1943 มุสโสลีนีสูญเสียการสนับสนุนจากประชาชนชาวอิตาลีโดยเหตุที่เขาได้นำพาประเทศเข้าสู่หายนะจากสงคราม และในสายตาชาวโลก เขาถูกมองว่าเป็น "ซีซาร์หัวขี้เลื่อย" (sawdust caesar) เพราะได้นำประเทศเขาสู่สงครามโดยใช้กองทัพที่ขาดการฝึกฝนและขาดอาวุธที่มีประสิทธิภาพ ทำให้ในการสู้รบในสมรภูมิต่างๆ อิตาลีต้องพบกับความล้มเหลว ความรู้สึกอับอายในตัวของมุสโสลีนีทำให้พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 และสมาชิกพรรคฟาสซิสต์จำนวนมากสิ้นศรัทธาในตัวเขา การขับไล่มุสโสลีนีในขั้นแรกจึงเกิดขึ้นเมื่อสภาใหญ่แห่งพรรคฟาสซิสต์ภายใต้การอำนวยการของดีโน กรันดี สมาชิกพรรคฟาสซิสต์ ได้ลงมติขับมุสโสลีนีออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคฟาสซิสต์ อีกหลายวันต่อมาในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 ได้มีพระบรมราชโองการให้ปลดมุสโลสินีจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอย่างเป็นทางการ และได้ทรงแต่งตั้งให้จอมพลปีเอโตร บาโดลโย เป็นนายกรัฐมนตรีแทน คาสซา เฮลี ดาร์เก
คาสซา เฮลี ดาร์เก (อามฮารา: ካሣ ኀይሉ ዳርጌ; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1881 - 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956) เป็นสภาพระมหากษัตริย์ เขาเป็นผู้บังคับบัญชาการในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง เมื่อกองทัพจักรวรรดิเอธิโอเปียพ่ายแพ้เข่ก็หนีพร้อมจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีไปเยรูซาเลม ลูกชายของเขาถูกประหารชีวิตเมื่อปลายปี 1936 เมื่อ 1941 เขาได้เดินทางกลับเอธิโอเปียพร้อมจักรพรรดิและกองทัพ จนเขาเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ 1956 อายุ 75 ปี ที่กรุงอาดดิสอาบาบา ช่างตัดผมแห่งเซวิลล์
ในช่วงแรกที่อุปรากรเรื่องนี้ออกแสดง กลับไม่ได้รับการยอมรับนัก เนื่องจากถูกต่อต้านโดยผู้ชื่นชอบผลงานของโจวันนี ไปซีเอลโล (1740 – 1816) ที่เคยแต่งอุปรากรจากเรื่องเดียวกันนี้ ใช้ชื่อว่า "Il barbiere di Siviglia, ovvero La precauzione inutile" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1782 ซึ่งกล่าวหารอสซีนีแต่งอุปรากรชิ้นนี้เพื่อเทียบชั้น และล้อเลียนงานของไปซีเอลโล ซึ่งเน้นเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก ต่างจากของรอสซีนีที่เน้นเรื่องขบขัน  มีเกลอซโซ
โกซีโมได้ว่าจ้างให้มีเกลอซซีออกแบบอาคารอีกหลายแห่งที่มีความสำคัญ แต่ที่น่าสนใจและเป็นอาคารที่ตั้งอยู่ในแดนไกลคือ บ้านพักที่เมืองเยรูซาเลม สำหรับชาวฟลอเรนซ์ที่เดินทางไปแสวงบุญ มีเกลอซซีได้รับความนับถือจากลูกของโกซีโม ชื่อ โจวันนี เด เมดีชี (Giovanni de' Medici) เป็นอย่างมาก จึงได้รับความไว้วางใจให้ทำงานในรุ่นที่สองต่อไป โดยได้ทำโครงการให้กับโจวันนี เช่น ปราสาทแห่งเมืองฟิเอโซเล (Fiesole) มีเกลอซซีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1472 (หลักฐานไม่ตรงกันในหลายบันทึก) ศพของเขาถูกเก็บไว้ในโบสถ์ซานมาร์โก ณ เมืองฟลอเรนซ์ ฟราอันเจลีโก
ภราดาทูตสวรรค์ หรือทับศัพท์ว่าฟราอันเจลีโก () เป็นสมญานามของภราดาโจวันนีแห่งฟีเอโซเล (ชื่อเมื่อแรกเกิดคือ กวีโด ดี ปีเอโตร, ราว ค.ศ. 1395 - 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1455) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีฝุ่นบนไม้ และการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง เป็นผู้ที่จอร์โจ วาซารีกล่าวถึงในหนังสือ“ชีวิตศิลปิน” ว่ามีความสามารถพิเศษที่หายาก  ปาโอโล เวโรเนเซ
ปาโอโล เวโรเนเซ () หรือ ปาโอโล กาลยารี (; ค.ศ. 1528 - 19 เมษายน ค.ศ. 1588) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลีที่ทำงานอยู่ในเวนิสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน งานชิ้นสำคัญของเวโรเนเซก็ได้แก่ "งานแต่งงานที่เคนา" และ "งานเลี้ยงที่บ้านของลีวาย" (The Feast in the House of Levi) เวโรเนเซใช้ชื่อ "ปาโอโล กาลยารี" และมารู้จักกันว่า "ปาโอโล เวโรเนเซ" ตามชื่อเมืองเกิดที่เวโรนาในประเทศอิตาลี มาซัชโช
มาซัชชีโอ หรือ ตอมมาโซ มาซัชชีโอ (Masaccio; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Tommaso Cassai หรือ Tommaso di Ser Giovanni di Mone, 21 ธันวาคม ค.ศ. 1401 - ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1428) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทาง การเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และบานพับภาพ จิตรกรรมฝาผนังของมาซัชชีโอเป็นงานเชิงมนุษยนิยมซึ่งทำให้แสดงให้เห็นความยืดหยุ่นที่ไม่เคยเห็นกันมาก่อน นิโคลา เทสลา
วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1943 ร่างของนิโคลา เทสลาถูกพบเสียชีวิตที่ห้อง 3327 โรงแรม New Yorker Hotel ในเมืองนิวยอร์ก โดยผู้พบศพเป็นคนแรกคือพนักงานทำความสะอาดชื่อ อลิซ โมนาร์คฮัน ที่เธอถือวิสาสะเปิดประตูห้องของเทสลาเข้าไปโดยไม่สนใจป้ายห้ามรบกวนที่เทสลาแขวนไว้ที่ประตูห้องเมื่อ 2 วันก่อน แพทย์วินิจฉัยว่าเทสลาเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจล้มเหลว รวมอายุได้อายุได้ 86 ปี ซึ่งไม่สามารถระบุวันเวลาที่แน่นอนของการเสียชีวิตได้ แต่มีการคาดว่าน่าจะอยู่ระหว่างช่วงบ่ายของวันที่ 5 มกราคม ถึงช่วงเช้าของวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1943 ซีซาโร
Castagnoli ทำแหวนของเขาเปิดตัวเกียรติยศ 16 กรกฎาคม 2005 ที่ชะตากรรมของเทวดา ที่เหลือของปีที่เขา feuded กับเพียวแชมป์ไนเจลกินเนสส์ เมื่อวันที่ 17 ธันวาคมที่การรบครั้งสุดท้าย 2005 กินเนสส์แพ้ Castagnoli ในการแข่งขันสำหรับชื่อเรื่องและเป็นผลเคลาดิโอไม่สามารถท้าทายสำหรับชื่อตราบเท่าที่กินเนสส์เป็นแชมป์ได้ ที่จุดเริ่มต้นของปี 2006 พันธมิตร Castagnoli จากโปรโมชั่นอื่น ๆ พระเอกคริสพร้อมกับสู้โซนมวยปล้ำมวยปล้ำอื่น ๆ บุกต้าและเริ่มสงครามข้ามส่งเสริมการขาย Castagnoli แรกเข้าข้างต้า แต่วันที่ 22 เมษายน 2006 ที่ 100 แสดงเปิด บริษัท และช่วยพระเอกซูเปอร์มังกรและ Necro เนื้อในการเอาชนะทีมต้า (ซามัวโจ BJ วิตเมอและอดัมเพียร์ซ) ​​ในหลักหกคน เหตุการณ์การแข่งขัน ในวันที่ 15 กรกฎาคม 2006 ที่ก่อนตายหมิ่น 4 ทีมต้าแพ้ Castagnoli, Hero, Necro บุชเชอร์เนทเวบบ์และเอ็ดดี้คิงส์ตันในกรงของการจับคู่ความตายที่จะยุติความบาดหมางได้ เนื่องจากมี สัญญากับต้าก่อนที่จะมีการบุกรุก แต่ Castagnoli ได้รับอนุญาตให้อยู่ใน บริษัท ในขณะที่ส่วนที่เหลือของทีม CZW ถูกบังคับให้ออก พระเอกกลับไปยัง บริษัท ในช่วงทัวร์เดือนสิงหาคมของสหราชอาณาจักร และ 16 กันยายนเขาเปิดเผยว่าเ​​ขาได้ถูกขโมยต้าโลกแท็เข็มขัดทีมแชมป์จากแชมเปี้ยนส์ออสตินราศีเมษและรอเดอริกที่แข็งแกร่งเพื่อให้ได้รับตัวเองและ Castagnoli การแข่งขันสำหรับพวกเขา ที่ตรงกับที่เกิดขึ้นในวันที่ 16 กันยายน 2006 ที่ Glory เกียรติ V 2 คืนที่ราชาแห่งการต่อสู้แพ้ราศีเมษและแข็งแรงที่จะกลายเป็นแหวนใหม่เกียรติยศแท็กทีมชนะ กาลิเลโอ กาลิเลอี
กาลิเลโอ กาลิเลอี (Italian: Galileo Galilei; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1564 - 8 มกราคม ค.ศ. 1642) เป็นชาวทัสกันหรือชาวอิตาลี ซึ่งมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการปฏิวัติวิทยาศาสตร์ ผลงานของกาลิเลโอมีมากมาย งานที่โดดเด่นเช่นการพัฒนาเทคนิคของกล้องโทรทรรศน์และผลสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ที่สำคัญจากกล้องโทรทรรศน์ที่พัฒนามากขึ้น งานของเขาช่วยสนับสนุนแนวคิดของโคเปอร์นิคัสอย่างชัดเจนที่สุด กาลิเลโอได้รับขนานนามว่าเป็น "บิดาแห่งดาราศาสตร์สมัยใหม่"[1] "บิดาแห่งฟิสิกส์สมัยใหม่"[2] "บิดาแห่งวิทยาศาสตร์"[2] และ "บิดาแห่งวิทยาศาสตร์ยุคใหม่"[3]