ดาวเคราะห์นอกระบบปัจจุบันมีกี่ดวงที่ค้นพบ ?
ดาวเคราะห์นอกระบบ
ดาวเคราะห์นอกระบบ (English: extrasolar planet หรือ exoplanet) คือ ดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่นที่ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ และอยู่ในระบบดาวเคราะห์อื่นที่ไม่ใช่ระบบสุริยะเดียวกันกับโลก นับถึงวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2016 มีการตรวจค้นพบและยืนยันการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบรวมทั้งสิ้น 3,493 ดวง ในระบบดาวเคราะห์ 2,617 แห่ง ในจำนวนนี้ 590 แห่งประกอบด้วยดาวเคราะห์มากกว่าหนึ่งดวง และถูกบรรจุไว้ในสารานุกรมดาวเคราะห์นอกระบบ[2] โดยส่วนมากพบจากการตรวจวัดด้วยวิธีความเร็วแนวเล็งและกระบวนการทางอ้อมต่าง ๆ มากกว่าวิธีการถ่ายภาพโดยตรง[2] ดาวเคราะห์นอกระบบส่วนใหญ่เป็นดาวเคราะห์แก๊สยักษ์คล้ายกับดาวพฤหัสบดี ซึ่งน่าจะเป็นผลจากกระบวนวิธีในการตรวจจับนั่นเอง แต่ผลการตรวจจับในระยะหลังมีแนวโน้มจะพบดาวเคราะห์นอกระบบขนาดเล็กลง ปัจจุบันมีการค้นพบดาวเคราะห์หินขนาดเบาเป็นจำนวนมากกว่าจำนวนดาวเคราะห์แก๊สยักษ์แล้ว[3]
ดาวเคราะห์นอกระบบ
ด้วยเหตุผลดังกล่าว กล้องโทรทรรศน์ในปัจจุบันจึงสามารถจับภาพโดยตรงของดาวเคราะห์นอกระบบได้เฉพาะดวงที่มีสภาวะพิเศษเท่านั้น คือในกรณีที่ดาวเคราะห์นั้นมีขนาดใหญ่มาก ๆ (ใหญ่กว่าดาวพฤหัสบดี) และอยู่ค่อนข้างห่างจากดาวฤกษ์ดวงแม่ รวมถึงมีความร้อนเพียงพอที่จะแผ่รังสีอินฟราเรดออกมา ดาวเคราะห์นอกระบบ
จานฝุ่นละออง: จานของฝุ่นละอองในอวกาศจะห่อหุ้มอยู่รอบดาวฤกษ์หลายดวง เราสามารถตรวจพบฝุ่นละอองเหล่านี้ได้เนื่องจากฝุ่นละอองจะดูดซับแสงปกติของดาวและปลดปล่อยพลังงานออกมาในช่วงคลื่นอินฟราเรด การวิเคราะห์คุณลักษณะของจานฝุ่นละอองสามารถบ่งชี้ถึงการมีอยู่ของดาวเคราะห์ได้ เอชอาร์ 8799 บี
เอชอาร์ 8799 บี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบอยู่ห่างจากโลกประมาณ 129 ปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวม้าบิน วงโคจรที่ 6 ของความส่องสว่างปรากฏ ของดาวฤกษ์เลมบ์ดา คนเลี้ยงสัตว์ คือเอชอาร์ 8799 มีมวลระหว่าง 4 และ 7 มวลดาวพฤหัสบดีและรัศมีจาก 10 ถึง 30% มีขนาดใหญ่กว่าของดาวพฤหัสบดี มันโคจรใน 68 AU จากดาวเอชอาร์ 8799 หรือ 7 AU ภายในขอบด้านในของแผ่นฝุ่นวงโคจรรอบดาว โดยมีค่า eccentricity ที่ไม่ทราบและระยะเวลา 460 ปี และเป็นดาวเคราะห์ที่รู้จักกันด้านนอกสุดในระบบดาวเคราะห์เอชอาร์ 8799 พร้อมกับสองดาวเคราะห์ดวงอื่นที่โคจรรอบดาวเอชอาร์ 8799 ดาวเคราะห์ดวงนี้ค้นพบเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 โดย Marois et al โดยใช้หอดูดาวเคก และหอดูดาวเมถุน ในฮาวาย ดาวเคราะห์เหล่านี้ถูกค้นพบโดยใช้เทคนิคการถ่ายภาพโดยตรง โครงการวิจัยดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกลินคอล์น
ตั้งแต่วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2554 เป็นต้นมา ทีมงานสามารถตรวจพบวัตุถุต่างๆ กว่า 231,082 ชิ้น โดยในจำนวนนี้มีวัตถุกว่า 2,423 ชิ้น เป็นดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก และกว่า 279 ชิ้น เป็นดาวหาง วัตถุทุกชิ้นที่ค้นพบโดยโครงการนี้ถูกค้นพบโดยกล้องโทรทัศน์หุ่นยนต์ เคปเลอร์-10บี
เคปเลอร์-10บี () เป็นดาวเคราะห์คล้ายโลกแรกที่ได้รับการยืนยันการค้นพบนอกระบบสุริยะ ค้นพบหลังจากหลายเดือนของการเก็บรวบรวมข้อมูลในระหว่างนั้นของนาซ่าที่กำกับภารกิจเคปเลอร์ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อค้นพบดาวเคราะห์คล้ายโลกข้ามในด้านหน้าของดาวฤกษ์พื้นที่ของตน ค้นพบดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกประกาศเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2011 เคปเลอร์-10บี มีมวลระหว่าง 3.3 และ 5.7 เท่ามวลโลกและรัศมีของโลกเท่ากับ 1.4 เท่า แต่มันอยู่มากใกล้กับดาวฤกษ์เคปเลอร์-10 และเป็นผลให้ร้อนเกินกว่าเพื่อรองรับการมีชีวิต การดำรงอยู่ของมันได้รับการยืนยันโดยใช้การตรวจวัดจากหอดูดาวดับเบิลยู. เอ็ม. เคก ในรัฐฮาวาย ดิดิเยร์ เควลอซ
ดิดิเยร์ เควลอซ เป็นนักศึกษาปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเจนีวา ขณะที่เขากับมิเชล เมเยอร์ ค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่โคจรรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก คือ 51 เพกาซี เควลอซทำการวิเคราะห์ดาวฤกษ์นี้ด้วยวิธีตรวจวัดความเร็วแนวเล็ง (หรือปรากฏการณ์ดอพเพลอร์) และสามารถค้นพบว่ามีดาวเคราะห์โคจรอยู่ด้วยคาบโคจร 4.2 วัน ดาวเคราะห์ 51 Pegasi b ได้ท้าทายมุมมองความคิดเกี่ยวกับการกำเนิดของดาวเคราะห์ โดยที่มันเป็นหนึ่งใน ดาวพฤหัสบดีร้อน คือดาวแก๊สยักษ์ที่โคจรใกล้ดาวฤกษ์มาก กลีเซอ 581 ดี
กลีเซอ 581 ดี () หรือ Gl 581 d เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงหนึ่ง อยู่ห่างจากโลกราว 20 ปีแสงในทิศทางของกลุ่มดาวคันชั่ง มีมวลขนาดเกือบ 8 เท่าของมวลโลก จึงจัดว่าเป็นดาวเคราะห์แบบ ซูเปอร์เอิร์ธ ในตอนปลายเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 คณะผู้ค้นพบข้อสรุปเพิ่มเติมว่า ดาวเคราะห์นี้ตั้งอยู่ในขอบรอบนอกเขตอาศัยได้ คือมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดน้ำในสถานะของเหลว อันเป็นพื้นฐานของการกำเนิดชีวิต สตีเฟน ยูดรี ผู้ค้นพบ ได้ประกาศว่าดาวเคราะห์ดวงนี้อาจเป็นดาวเคราะห์แห่งมหาสมุทร แต่ว่าถ้าดาวเคราะห์ดวงนี้ไม่มีก๊าซเรือนกระจกเลย มันก็จะไม่สามารถดำรงชีวิตได้ เพาะว่าถ้าโลกของเราไม่มีก๊าซเรือนกระจกเลย เราก็จะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เหมือนกัน ดาวเคราะห์พ้นดาวเนปจูน
ในปี พ.ศ. 2422 กามิล ฟลามารียง ได้บันทึกว่าดาวหาง 1862 III และ 1889 III มีค่าความเยื้องโคจร 47 และ 49 หน่วยดาราศาสตร์ตามลำดับ เขาเสนอว่าพ้นดาวเนปจูนออกไป ยังมีดาวเคราะห์ที่ดึงดาวหางพวกนี้ให้มีวงโคจรเป็นวงรี จากหลักฐานนี้ทำให้ นักดาราศาสตร์ จอร์จ ฟอร์เบส สรุปได้ว่าจะต้องมีดาวเคราะห์ 2 ดวงที่พ้นดาวเนปจูนออกไป เขาคำนวณบนพื้นฐานของข้อเท็จจริงของดาวหางสี่ดวงที่มีค่าความเยื้องประมาณ 100 หน่วยดาราศาสตร์ และอีกหกดวงที่ความเยื้องประมาณ 300 หน่วยดาราศาสตร์ สมบัติของวงงโคจรของดาวเคราะห์พ้นดาวเนปจูนคู่ สมบัติเหล่านี้ถูกทำให้อิสระมากขึ้นโดยนักดาราศาสตร์อีกคนหนึ่งที่ชื่อว่าเดวิด เพก ทอดด์ เขายังเสนอต่อคนอื่นๆว่า สมบัตินี้อาจไม่เป็นจริง ถึงอย่างนั้น ข้อถกเถียงเกี่ยวกับวงโคจรดาวหางก็ยังคงคลุมเครือเกินกว่าที่จะสรุปออกมาเป็นคำตอบที่ชัดเจนได้ เคปเลอร์ (ยานอวกาศ)
ยานลำนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบที่คล้ายโลกที่โครจรอยู่ในเขตอาศัยได้และทำการประมาณค่าว่าดาวฤกษ์หลายพันล้านดาวในทางช้างเผือกมีดาวเคราะห์ดังกล่าวกี่ดวง อุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่ติดไปกับตัวยานนั้นคือเครื่องวัดความเข้มแสงที่คอยตรวจสอบความต่อเนื่องของแสงสว่างของดาวฤกษ์ประมาณ 150,000 ดวงในแถบลำดับหลัก จากนั้นยานจะส่งข้อมูลกลับไปยังสถานีเพื่อทำการตรวงสอบการบังแสงของดาวเคราะห์ในขณะที่มันโคจรผ่านดาวฤกษ์ ช่วงตลอดเวลา 9 ปีของภาระกิจมันทำการสังเกตดาวฤกษ์กว่า 530,506 ดาวและค้นพบดาวเคราห์อีก 2,662 ดวง มู แท่นบูชา
มู แท่นบูชา (μ Ara, μ Arae) หรือที่มักเรียกตามการกำหนดใน Henry Draper Catalogue ว่า HD 160691 เป็นดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลักประเภทดาวแคระเหลือง อยู่ห่างจากโลกประมาณ 50 ปีแสง โดยอยู่ในกลุ่มดาวแท่นบูชา ดาวดวงนี้มีระบบดาวเคราะห์ซึ่งเท่าที่ทราบในปัจจุบันมีทั้งหมด 4 ดวง ในจำนวนนี้ 3 ดวงมีมวลเทียบเท่าดาวพฤหัสบดี ดาวเคราะห์ดวงที่อยู่ด้านในสุดของระบบเป็น "ดาวเนปจูนร้อน หรือ ซูเปอร์เอิร์ธ" ดวงแรกที่ถูกค้นพบ ดาวเคราะห์นอกระบบ
การค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่มีการเผยแพร่เป็นครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1988 โดยกลุ่มนักดาราศาสตร์ชาวแคนาดา ได้แก่ บรูซ แคมเบล, จี. เอ. เอช. วอล์กเกอร์ และ เอส. หยาง[15] ผลจากการศึกษาเรื่องความเร็วแนวเล็งของดาวทำให้พบว่ามีดาวเคราะห์ดวงหนึ่งโคจรอยู่รอบดาวแกมมาเซเฟย์ (ในกลุ่มดาวซีฟิอัส) พวกเขายังคงไม่แน่ใจที่จะรายงานการตรวจพบดาวเคราะห์ เพราะเป็นที่ร่ำลืออยู่ทั่วไปในแวดวงดาราศาสตร์มานานหลายปีแล้วเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทำนองนี้ การศึกษาในยุคนั้นยังมีข้อจำกัดอยู่มากเนื่องมาจากความสามารถของเครื่องมือวัด นอกจากนี้ยังมีความสับสนอีกว่าวัตถุที่สงสัยจะเป็นดาวเคราะห์บางทีอาจเป็นเพียงดาวแคระน้ำตาล ซึ่งมีมวลอยู่กึ่งกลางระหว่างดาวเคราะห์กับดาวฤกษ์ก็ได้ ดาวบริวารของดาวยูเรนัส
ดาวยูเรนัส เป็นดาวเคราะห์แก๊สขนาดยักษ์ในระบบสุริยะ มีดาวบริวารที่รู้จักแล้ว 27 ดวง โดยทั้งหมดถูกตั้งชื่อตามตัวละครในผลงานการประพันธ์ของวิลเลียม เชกสเปียร์ และอเล็กซานเดอร์ โปป โดยใน ค.ศ. 1787 ดาวบริวารสองดวงแรกถูกค้นพบโดยวิลเลียม เฮอร์เชล ได้แก่ ทิทาเนียและโอเบอรอน ส่วนดาวบริวารทรงกลมอื่น ๆ ถูกค้นพบโดยวิลเลียม ลาสเซลล์ ในปี ค.ศ. 1851 (ได้แก่ แอเรียลและอัมเบรียล) และในปี ค.ศ. 1948 โดยเจอราร์ด ไคเปอร์ (มิแรนดา) ดาวบริวารที่เหลือถูกค้นพบหลังจากปี ค.ศ. 1985 โดยภารกิจของวอยเอจเจอร์ 2 และด้วยความช่วยเหลือของกล้องโทรทรรศน์บนโลกที่ทันสมัย วิธีตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบ
นักดาราศาสตร์ได้พัฒนากระบวนวิธีตรวจจับทางอ้อมหลายวิธีเพื่อตรวจหาดาวเคราะห์นอกระบบ ในปัจจุบันมีกระบวนวิธีทางอ้อมหลายวิธีที่สามารถใช้ตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบอย่างได้ผล iOS 9.3.5(13G36) wckadse ดาวเคราะห์นอกระบบ
งานวิจัยล่าสุดที่มหาวิทยาลัยเอดินเบอระพยายามจะระบุถึงจำนวนอารยธรรมที่อาจมีอยู่ในอวกาศภายนอก ผลงานวิจัยระบุว่าอาจมีนับเป็นจำนวนหลายพันแห่ง[29] มวลดาวพฤหัสบดี
ดาวเคราะห์นอกระบบที่มีมวลมาก ๆ มักถูกเอ่ยถึงในหน่วยของมวลดาวพฤหัสบดี เพราะทำให้สามารถพิจารณาเปรียบเทียบได้สะดวกกว่า ดาวเคราะห์ที่มีมวลขนาดมวลดาวพฤหัสบดีที่โคจรรอบดาวฤกษ์แม่ลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ในระยะ 1 หน่วยดาราศาสตร์ จะมีค่า amplitude shift ที่ 28 เมตร/วินาที ซึ่งสามารถตรวจจับได้ด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน ดาวเคราะห์นอกระบบที่ตรวจจับได้ส่วนมากจะตรวจด้วยวิธีความเร็วแนวเล็ง มักมีมวลมากและมีวงโคจรที่ค่อนข้างแคบ ทำให้เกิดผลกระทบจากปรากฏการณ์การเลือกคือการพบดาวเคราะห์มวลขนาดมวลดาวพฤหัสบดีมากกว่าขนาดอื่น ๆ ทำนองเดียวกันกับการตรวจจับด้วยวิธีอื่นเช่น การเคลื่อนผ่าน หรือไมโครเลนส์ ก็ทำให้พบดาวเคราะห์มวลขนาดมวลดาวพฤหัสบดีหรือมากกว่านั้น ดาวเคราะห์นอกระบบ
หลังจากการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบในครั้งแรก ก็ได้มีการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบอีกเป็นจำนวนมาก ที่โดดเด่นและน่าสนใจมีดังต่อไปนี้ เอชดี 189733 บี
เอชดี 189733 บี () หรือบางครั้งเรียก เอชดี 189733 เอบี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างโลกประมาณ 63 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวหมาจิ้งจอก ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบกำลังโคจรรอบดาวเอชดี 189733 ในวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2005 เอชดี 40307 จี
เอชดี 40307 จี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบเขตอาศัยได้ของดาวฤกษ์ เอชดี 40307 อยู่ห่างจะโลกประมาณ 42 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวขาตั้งภาพ ค้นพบโดยวิธีความเร็วแนวเล็ง โดยใช้อุปกรณ์ตรวจวัดความเร็วเชิงรัศมีของดาวฤกษ์ความแม่นยำสูง ในหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป โดยทีมงานของนักดาราศาสตร์นำ โดย Mikko Tuomi แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ และ Guillem Anglada-Escude แห่งมหาวิทยาลัยกอตทิงเกน ดาวเคราะห์นอกระบบ
การสำรวจพบดาวที่น่าจะเป็นดาวเคราะห์นอกระบบโดยมากมักเป็นการค้นพบโดยวิธีทางอ้อม ดังนั้นจึงสามารถระบุสมบัติทางฟิสิกส์และค่าองค์ประกอบวงโคจรได้เพียงบางส่วนเท่านั้น วิธีความเร็วแนวเล็งทำให้เราทราบค่าองค์ประกอบวงโคจรทั้งหมดยกเว้นความเอียง ซึ่งหมายรวมถึงค่าคาบการโคจร, ระยะครึ่งแกนเอก, ความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจร, ระยะเชิงมุม ตำแหน่งที่ดาวเคราะห์นอกระบบอยู่ใกล้ดาวฤกษ์มากที่สุด, เวลาที่ดาวเคราะห์นอกระบบอยู่ใกล้ดาวฤกษ์มากที่สุด และ ระยะครึ่งหนึ่งของแอมพลิจูด การที่ไม่ทราบค่าความเอียงทำให้ไม่ทราบมวล และทำให้สามารถระบุได้เพียงค่ามวลต่ำที่สุดเท่านั้น ในบางกรณีวัตถุท้องฟ้าที่ค้นพบอาจเป็นวัตถุมวลมากชนิดอื่น เช่นดาวแคระน้ำตาลหรือดาวแคระแดงก็ได้ อย่างไรก็ตามถ้าวงโคจรดาวเคราะห์นอกระบบมีลักษณะตั้งฉากกับท้องฟ้า (มุมเอียงเกือบ 90 องศา) เราอาจสามารถสังเกตเห็นการเคลื่อนผ่านของดาวเคราะห์ก็ได้ ซึ่งทำให้สามารถวัดค่ามวลที่แท้จริงและรัศมีของดาวได้ด้วย นอกจากนี้การสังเกตการณ์ทางด้านดาราศาตร์และการศึกษาทางด้านพลศาสตร์ในระบบดาวเคราะห์หลายดวงสามารถนำมาใช้กำหนดมวลของดาวเคราะห์ได้ ดาวเคราะห์นอกระบบ
เฟสการโคจร: ดาวเคราะห์นอกระบบก็มีเฟสคล้ายกันกับดวงจันทร์และดาวศุกร์ โดยที่เฟสการโคจรจะขึ้นอยู่กับความเอียงของระนาบการโคจร การศึกษาเฟสการโคจรสามารถคำนวณขนาดอนุภาคในชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ได้ เคปเลอร์-37บี
เคปเลอร์-37บี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวเคปเลอร์-37 อยู่ในกลุ่มดาวพิณ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 เป็นดาวเคราะห์ที่เล็กที่สุดค้นพบรอบดาวลำดับหลักที่มีมวลและรัศมีเล็กน้อยมากกว่าดวงจันทร์ของโลก มิเชล เมเยอร์
หลังจากการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกรอบดาว 51 เพกาซี เมเยอร์และทีมงานของเขาก็ได้ค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบดวงอื่นอีกเป็นจำนวนมาก ปี ค.ศ. 2003 เครื่องมือตรวจจับดาวเคราะห์ชิ้นล่าสุดของเขาคือ HARPS ได้เริ่มเปิดใช้งาน และสร้างผลงานการค้นพบจำนวนมาก ดาวบริวารของดาวพฤหัสบดี
ดาวพฤหัสบดีมีดาวบริวารเท่าที่ค้นพบและยืนยันแล้ว 79 ดวง ขณะนี้มันจึงเป็นดาวเคราะห์ที่มีบริวารมากที่สุดในระบบสุริยะ ดาวบริวารที่มีมวลมากที่สุด 4 ดวงหรือดวงจันทร์ของกาลิเลโอ ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1610 ถือเป็นวัตถุในระบบสุริยะกลุ่มแรก ๆ ที่ถูกค้นพบว่าโคจรรอบดาวดวงอื่นที่ไม่ใช่โลกหรือดวงอาทิตย์ นับตั้งแต่สิ้นสุดคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีดาวบริวารขนาดเล็กอีกเป็นจำนวนมากที่ถูกค้นพบและได้รับการตั้งชื่อตามชื่อคนรักหรือธิดาของเทพเจ้าจูปิเตอร์ของโรมัน (หรือเทพเจ้าซุสของกรีก) ดาวเคราะห์นอกระบบ
ความเร็วแนวเล็ง หรือวิธีดอปเปลอร์: ความเร็วที่เปลี่ยนแปลงไปเมื่อดาวเคลื่อนที่เข้าหาหรือออกห่างจากโลก - กล่าวคือความเร็วแนวเล็งของดาวเมื่อเทียบกับโลก - สามารถคำนวณย้อนไปจากระยะห่างของเส้นสเปกตรัมของดาวฤกษ์ดวงแม่ตามปรากฏการณ์ดอปเปลอร์ได้[23] วิธีนี้เป็นวิธีที่ได้ผลที่สุดเท่าที่ใช้ในปัจจุบัน ดาวเคราะห์นอกระบบ
2001, Iota Draconis bเป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่ถูกค้นพบรอบดาว Iota Draconis ซึ่งเป็นดาวยักษ์สีส้ม เป็นหลักฐานสำคัญแสดงถึงการมีอยู่และพฤติกรรมของระบบดาวเคราะห์รอบดาวฤกษ์ยักษ์ ดาวยักษ์ส่งแสงสว่างเป็นช่วง ๆ แสดงถึงการมีอยู่ของดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์ดวงนี้มีมวลมากและมีความรีของวงโคจรค่อนข้างมาก วงโคจรของมันมีระยะทางมากกว่าระยะทางจากโลกถึงดวงอาทิตย์ประมาณ 27.5 เปอร์เซ็นต์[34] ในปี ค.ศ. 2008 จุดศูนย์กลางของระบบจะมองเห็นอยู่ในกระจุกดาวลูกไก่ ใกล้กับดาว Epsilon Tauri ดาวเคราะห์นอกระบบ
2004, Mu Arae cในเดือนสิงหาคม เครื่องวัดสเปกตรัม HARPS ของหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป ค้นพบดาวเคราะห์โคจรรอบดาว Mu Arae ด้วยมวลประมาณสิบสี่เท่าของมวลโลก เมื่อพิจารณาองค์ประกอบเบื้องต้นของดาวแล้ว จัดว่าดาวเคราะห์นี้เป็น "ดาวเนปจูนร้อน" (hot Neptune) หรือ "ซูเปอร์เอิร์ธ" (super-Earth) ที่มีการค้นพบเป็นดวงแรก[36] ดาวเคราะห์นอกระบบ
ดาวเคราะห์นอกระบบที่ค้นพบส่วนมากจะมีมวลมาก ดังเช่นเดือนสิงหาคม 2008 ดาวเคราะห์นอกระบบที่ค้นพบเกือบทั้งหมดมีมวลมากกว่าโลกหลายสิบเท่า (ยกเว้นเพียง 12 ดวง) [2] มีอยู่หลายดวงที่คาดว่ามีมวลมากกว่าดาวพฤหัสบดีซึ่งเป็นดาวเคราะห์ที่มีมวลมากที่สุดในระบบสุริยะเสียด้วย อย่างไรก็ตามการค้นพบดาวเคราะห์ที่มีมวลมากนี้เป็นผลอย่างหนึ่งที่เกิดจากปรากฏการณ์การเลือก เพราะวิธีการค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบทุกวิธีที่ใช้ล้วนแต่นำไปสู่การค้นพบดาวเคราะห์มวลมากทั้งนั้น ความโน้มเอียงดังกล่าวนี้ทำให้การวิเคราะห์ทางสถิติผิดพลาดไป แต่ดูเหมือนว่าดาวเคราะห์มวลน้อยน่าจะสามารถพบได้มากกว่าดาวเคราะห์มวลมาก โดยสังเกตจากช่วงการกระจายมวลของดาวซึ่งนับรวมดาวเคราะห์ยักษ์ทั้งหมด นอกจากนี้ นักดาราศาสตร์ยังได้ค้นพบดาวเคราะห์จำนวนมากที่มีมวลมากกว่าโลกเพียงไม่กี่เท่า ทั้งที่สามารถตรวจจับได้ยากมาก นี่บ่งชี้ว่าดาวเคราะห์ในลักษณะดังกล่าวนี้ย่อมเป็นดาวเคราะห์ที่พบได้ทั่วไป[4] ข้อมูลจากอุปกรณ์ตรวจวัดความเร็วเชิงรัศมีของดาวฤกษ์ความแม่นยำสูงนับถึงปี 2008 เครื่องมือวัดสเปกตรัมในหอดูดาวลาซียา ในประเทศชิลี ประมาณหนึ่งในสิบสี่จะเป็นดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ ขณะที่หนึ่งในสามเป็นดาวเคราะห์หินที่มีมวลต่ำกว่าสามสิบเท่าของมวลโลก[27] PSR B1257+12 A
PSR B1257+12 A เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 980 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวหญิงสาว ดาวเคราะห์นี้นับว่าเป็นวัตถุที่โคจรอยู่ด้านในสุดรอบพัลซาร์ PSR B1257+12 หรืออาจเรียกว่าเป็นดาวเคราะห์พัลซาร์ก็ได้ มวลของดาวเคราะห์นี้เท่ากับประมาณสองเท่าของมวลดวงจันทร์ของโลก นับถึงปี ค.ศ. 2005 ดาวเคราะห์ดวงนี้จัดว่าเป็นดาวเคราะห์ที่มีมวลน้อยที่สุดเท่าที่เรารู้จัก รวมทั้งดาวเคราะห์ในระบบสุริยะด้วย รายชื่อดาวเคราะห์นอกระบบ
ดาวเคราะห์นอกระบบได้รับการยืนยันครั้งแรกว่าโคจรรอบพัลซาร์ PSR B1257+12 และ PSR B1620-26 เมื่อปี ค.ศ. 1992 และ 1993 ตามลำดับ ส่วนดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่มีการค้นพบโคจรรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก คือดาว 51 Pegasi b โคจรรอบ 51 Pegasi มีการประกาศการค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1995 79 ซีตัส บี
79 ซีตัส บี (หรือที่รู้จักกันในชื่อ เอชดี 16141 บี) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ในวงโคจรดาวฤกษ์ 79 ซีตัส ในกลุ่มดาววาฬ โดยจะโคจรไปรอบดาวฤกษ์ 79 ซีตัส ทุกๆ 75 วัน การค้นพบดาวเคราะห์ดวงนี้พร้อมกับดาวเอชดี 46375 บี เมื่อ 29 มีนาคม ค.ศ. 2000 นับเป็นครั้งแรกที่มีการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่มีมวลต่ำกว่ามวลของดาวเสาร์ ดับเบิลยูเอเอสพี-18บี
ดับเบิลยูเอเอสพี-18บี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่น่าทึ่งคือมีระยะเวลาการโคจรที่น้อยกว่า 1 วัน มีมวลเท่ากับ 10 มวลดาวพฤหัสบดี เป็นเพียงแค่เส้นเขตแดนระหว่างดาวเคราะห์และดาวแคระน้ำตาลประมาณ 13 เท่าของมวลดาวพฤหัสบดี เนื่องจากการชะลอตัวของน้ำขึ้นน้ำลงคาดว่าจะเป็นเกลียวไปทางและในที่สุดก็รวมกับดาวฤกษ์ของมัน คือ ดับเบิลยูเอเอสพี-18 ในเวลาน้อยกว่าล้านปี ดาวเคราะห์อยู่ห่างจากดาวฤกษ์ของมันประมาณ 3.1 ล้านกิโลเมตร (1.9 ล้านไมล์) และอยู่ห่างจากโลกประมาณ 325 ปีแสง ค้นพบโดย โคล เฮลเลอร์ ศาสตราจารย์ดาราศาสตร์ฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยคีลลี ในประเทศอังกฤษ 55 ปู เอฟ
55 ปู เอฟ (ชื่อย่อ 55 Cnc f และเรียกอีกอย่างว่า Rho1 Cancri f) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ในวงโคจรของดาวฤกษ์ 55 ปู ในกลุ่มดาวปู โดยอยู่ห่างจากโลกประมาณ 41 ปีแสง เป็นดาวเคราะห์ที่เรารู้จักเป็นดวงที่สี่ (ตามระยะห่าง) จากดาวฤกษ์ 55 ปู และเป็นดาวเคราะห์ดวงแรกที่มีชื่อรหัสเป็น f เอชดี 169830
ในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2000 ทีมเจนีวาค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบ ได้ประกาศการค้นพบของดาวเคราะห์ 3 มวลดาวพฤหัสบดี เอชดี 169830 บี โคจรอยู่ใน 226 วัน 3 ปีต่อมาในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2003 ทั้งสองทีมเดียวกันโดยใช้วิธีการเดียวกับการค้นพบของดาวเคราะห์ 3.5 มวลดาวพฤหัสบดี เอชดี 169830 ซี โคจรรอบกึ่งกลางระหว่างระยะทางของดาวอังคาร และดาวพฤหัสบดี (หรือในช่วงกลางของแถบดาวเคราะห์น้อย) ในระบบสุริยะจากดาวฤกษ์ 51 ม้าบิน บี
51 ม้าบิน บี () หรือบางครั้งเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า เบลเลโรพอน (Bellerophon) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างประมาณ 50 ปีแสงจากโลกในบริเวณกลุ่มดาวม้าบิน เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่ถูกค้นพบในวงโคจรรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก คือ 51 ม้าบิน ซึ่งเป็นดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ (ดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกสุดที่มีการค้นพบนั้นโคจรรอบพัลซาร์ PSR 1257 ค้นพบโดย Aleksander Wolszczan เมื่อปี ค.ศ. 1992) ซึ่งเป็นการค้นพบครั้งใหญ่ในงานวิจัยด้านดาราศาสตร์ มันเป็นดาวเคราะห์ต้นแบบสำหรับการจัดระดับดาวเคราะห์ในประเภท ดาวพฤหัสบดีร้อน แทรปพิสต์-1เอช
แทรปพิสต์-1เอช()หรือ2MASS J23062928-0502285 h คือดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวแคระขาว แทรปพิสต์-1 ห่างจากโลก 39 ปีแสง (12 พาร์กเซส) อยู่ในกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำ เป็นดาวเคราะห์นอกระบบใหม่สี่ดวงที่ค้นพบว่าโคจรรอบดาวฤกษ์โดยใช้ข้อสังเกตจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ ดาวเคราะห์นอกระบบ
ถ้าดาวเคราะห์ไม่ได้โคจรอยู่ในวงโคจรรอบระบบดาวคู่ จะนำตัวอักษรของชื่อดาวฤกษ์นั้นเพิ่มเข้าในชื่อของดาวเคราะห์ด้วย ถ้าดาวเคราะห์โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ดวงหนึ่งในระบบ แล้วมีการค้นพบดาวฤกษ์ดวงที่สองภายหลังดาวเคราะห์ หรือดาวฤกษ์ดวงที่สองอยู่ไกลจากดาวเคราะห์กับดาวฤกษ์ดวงแรกค่อนข้างมาก จะไม่มีการนำชื่อดาวนั้นมาเกี่ยวข้อง เช่น ดาวเคราะห์ Tau Bootis b โคจรรอบระบบดาวคู่ แต่ดาวฤกษ์ดวงที่สองถูกค้นพบภายหลังดาวเคราะห์และอยู่ค่อนข้างไกลจากดาวฤกษ์ดวงแรก จึงไม่ค่อยใช้ชื่อดาวเคราะห์เป็น "Tau Boötis Ab" เท่าใดนัก อย่างไรก็ดี (เช่นในกรณีของ 16 Cygni Bb และ 83 Leonis Bb) ถ้าดาวเคราะห์โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงที่สอง จะนำชื่อของดาวดวงนั้นมาใช้ด้วย ดาวเคราะห์บางดวงมีชื่ออย่างไม่เป็นทางการที่อาจเทียบได้กับดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ ที่น่าสนใจได้แก่ Osiris (HD 209458 b) , Bellerophon (51 Pegasi b) และ Methuselah (PSR B1620-26 b) ปัจจุบันนี้ สหพันธ์ดาราศาสตร์สากลยังไม่มีแผนจะกำหนดหลักเกณฑ์การตั้งชื่อดาวเคราะห์นอกระบบอย่างเป็นทางการ เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องเหลือวิสัยและไม่ได้ผล[22] ดาวเคราะห์นอกระบบ
2008; โฟมัลฮอต บีในวันที่ 13 พฤศจิกายน นาซ่า และ Lawrence Livermore National Laboratory ได้ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบโคจรอยู่ในวงแหวนฝุ่นของดาวโฟมัลฮอต (Alpha Piscis Austrini) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่สามารถถ่ายภาพได้โดยตรงด้วยกล้องโทรทรรศน์เชิงแสง[56] มีมวลประมาณ 3 เท่าของดาวพฤหัสบดี[57][58] PSR B1257+12
ในปี ค.ศ. 1992 อเล็กซานเดอร์ โวลส์ชาน และเดล เฟรล ได้ค้นพบดาวพัลซาร์ที่มี 2 ดาวเคราะห์เหล่านี้เป็นดาวเคราะห์นอกระบบแรกที่เคยได้รับการยืนยันว่าเป็นดาวเคราะห์พัลซาร์ พวกเขาประหลาดใจที่นักดาราศาสตร์จำนวนมากที่คาดหวังว่าจะได้พบดาวเคราะห์เพียงรอบ ๆ ดาวฤกษ์แถบลำดับหลัก ด้วยความไม่แน่นอนของระบบที่เพิ่มขึ้นล้อมรอบเนื่องจากในอ้างสิทธิของดาวเคราะห์พัลซาร์อยู่รอบ ๆ PSR 1829-10 ก่อนหน้านั้นจะต้องมีการถอนเนื่องจากข้อผิดพลาดในการคำนวณ ต่อมาดาวเคราะห์ที่ถูกค้นพบเพิ่มเติม นอกจากระบบนี้ อาจจะมีแถบดาวเคราะห์น้อยหรือแถบไคเปอร์ กลีเซอ 581 อี
กลีเซอ 581 อี () หรือ Gl 581 e เป็นดาวเคราะห์นอกระบบโคจรรอบดาวแคระแดง กลีเซอ 581 อยู่ห่างจากโลก 20.5 ปีแสง ในกลุ่มดาวคันชั่ง มันเป็นดาวเคราะห์ดวงที่สี่ที่ถูกค้นพบในระบบดาวเคราะห์กลีเซอ 581 โดยเป็นดาวเคราะห์ดวงแรกในระบบดาวเคราะห์กลีเซอ 581 ดาราศาสตร์
วัตถุในระบบสุริยะสามารถแบ่งออกได้เป็น ดาวเคราะห์รอบใน แถบดาวเคราะห์น้อย และดาวเคราะห์รอบนอก ในกลุ่มดาวเคราะห์รอบในประกอบด้วย ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก และดาวอังคาร ส่วนในกลุ่มดาวเคราะห์รอบนอกเป็นดาวแก๊สยักษ์ ได้แก่ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส ดาวเนปจูน และดาวเคราะห์หินขนาดเล็ก พลูโต[26] พ้นจากดาวเนปจูนไปจะมีแถบไคเปอร์ และกลุ่มเมฆออร์ต ซึ่งแผ่กว้างเป็นระยะทางถึงหนึ่งปีแสง ดาวเคราะห์พ้นดาวเนปจูน
ทุกวันนี้สมาคมดาราศาสตร์ส่วนใหญ่ทั่วโลกยืนยันว่า ดาวเคราะห์ X ไม่มีอยู่จริง แต่บางส่วนก็ยังคงยืนยันว่าดาวเคราะห์ X นี้มีอยู่จริง แต่อยู่ในบริเวณรอบนอกของระบบสุริยะ ในวัฒนธรรมสมัยนิยม หรือกระทั่งนักดาราศาสตร์บางคน ดาวเคราะห์ X ยังคงเป็นตัวแทนสำหรับดาวเคราะห์ที่ยังไม่ถูกค้นพบในระบบสุริยะชั้นนอก โดยไม่คำนึงถึงสมมติฐานของโลเวลล์ วัตถุพ้นดาวเนปจูนอื่นๆ ก็ยังเคยได้รับการขนานนามว่าเป็นดาวเคราะห์ X บนพื้นฐานของหลักฐานที่แตกต่างกัน จนถึงวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2557 การสังเกตโดยผ่านกล้องโทรทรรศน์ไวซ์ ได้ให้ข้อมูลว่าอาจมีความเป็นไปได้ที่วัตถุขนาดเท่าดาวเสาร์จะอยู่ในบริเวณ 10,000 หน่วยดาราศาสตร์ และวัตถุขนาดเท่าดาวพฤหัสบดีหรือใหญ่กว่า จะอยู่ในบริเวณ 26,000 หน่วยดาราศาสตร์ออกไป ดาวเคราะห์นอกระบบ
มีรายงานจำนวนหนึ่งที่ศึกษาวัตถุลอยอิสระเหล่านี้ (ที่ไม่โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงใดเลย) โดยเรียกพวกมันว่า "ดาวเคราะห์โรก" (rogue planet) หรือ "ดาวเคราะห์ระหว่างดวงดาว" (interstellar planet) บทความนี้จะไม่กล่าวถึงวัตถุประเภทนี้ เพราะถือว่ามิได้อยู่ภายใต้นิยามของ ดาวเคราะห์ แม้ว่ามันอาจเคยเป็นดาวเคราะห์ของระบบดาวใดมาก่อนแต่ถูกดีดตัวออกมาก็ตาม PSR B1257+12
นับถึงปี ค.ศ. 2007 มีการยืนยันแล้วว่า มีดาวเคราะห์นอกระบบ 3 ดวง โคจรอยู่รอบพัลซาร์นี้ ดาวเคราะห์นอกระบบ
นับถึงต้นปี ค.ศ. 2009 มีการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบแล้วมากกว่า 300 ดวง และยังมีการค้นพบเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดร. อลัน บอส แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์คาร์เนกีประมาณว่า อาจจะมีดาวเคราะห์นอกระบบถึงหนึ่งแสนล้านดวงเฉพาะในดาราจักรทางช้างเผือกของเรา ดร.บอส เชื่อว่ามีดาวเคราะห์นอกระบบหลายดวงที่มีรูปแบบชีวิตอย่างง่าย และอาจมีอารยธรรมนับพัน ๆ แห่งอยู่ในดาราจักรของเรา ดร.บอส คาดว่าดาวฤกษ์ที่มีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ทุกดวงจะมีดาวเคราะห์คล้ายโลกเฉลี่ยแห่งละ 1 ดวง ดาวเคราะห์นอกระบบ
2005, HD 149026 bในเดือนกรกฎาคม มีการประกาศการค้นพบดาวเคราะห์ที่มีแกนใหญ่ที่สุด คือดาวเคราะห์ HD 149026 b โคจรรอบดาว HD 149026 มีแกนกลางขนาดประมาณ 70 เท่าของมวลโลก (ในปี 2008 พบว่าแกนมีขนาดประมาณ 80 ถึง 110 เท่าของมวลโลก) เป็นสัดส่วนประมาณสองในสามของมวลดาวเคราะห์[40] แทรปพิสต์-1จี
แทรปพิสต์-1จี () หรือ 2MASS J23062928-0502285 g เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์แคระเย็นจัด แทรปพิสต์-1 ตั้งอยู่ห่างออกไปจากโลก 39 ปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำ เป็นหนึ่งในสี่ดาวเคระาห์นอกระบบที่ถูกค้นพบในวงโคจรรอบดาวฤกษ์โดยใช้กล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์ ดาวเคราะห์นอกระบบดวงนี้อยู่ภายในเขตอาศัยได้ ดาวเคราะห์พ้นดาวเนปจูน
ในปี พ.ศ. 2454 เวนตาเทช พี. เคตาคาร์ นักดาราศาสตร์ชาวอินเดียได้เสนอถึงการมีอยู่ของดาวเคราะห์พ้นดาวเนปจูนสองดวง เขาให้ชื่อว่าพรหมและวิษณุ เขาได้ศึกษาเกี่ยวกับงานที่ปีแยร์-ซีมง ลาปลัสได้สำรวจไว้เกี่ยวกับดาวพฤหัสบดีและดาวเคราะห์ดวงอื่นๆไกลออกไป ดวงจันทร์ของกาลิเลโอสามดวง ได้แก่ ไอโอ ยูโรปา และแกนีมีด โคจรอยู่ในอัตราส่วน 1:2:4 ซึ่งเรียกกันว่าอัตราส่วนลาปลัส เคตาคาร์เสนอว่าดาวยูเรนัส ดาวเนปจูน และดาวเคราะห์พ้นดาวเนปจูนสมมติของเขานั้น โคจรในอัตราส่วนที่คล้ายกับของลาปลัส ผลการคำนวณของเขาได้ทำนายระยะทางเฉลี่ยของพรหมไว้ว่า 38.95 หน่วยดาราศาสตร์ และมีคาบโคจรอยู่ที่ 242.28 ปีโลก (อัตราส่วน 3:4 กับดาวเนปจูน) เมื่อดาวพลูโตถูกค้นพบในอีก 19 ปีต่อมา มันมีระยะทางเฉลี่ยอยู่ที่ 39.48 หน่วยดาราศาสตร์ และคาบโคจร 248 ปีโลก ซึ่งใกล้เคียงกับที่เคตาคาร์ทำนายไว้มาก (แต่ดาวพลูโตโคจรด้วยอัตราส่วน 2:3 กับดาวเนปจูน) เคตาคาร์ไม่ได้ทำนายสมบัติอะไรอย่างอื่นนอกจากระยะทางเฉลี่ยและคาบโคจรเลย และดาวเคราะห์ดวงที่สองก็ไม่ได้ถูกทำนายอะไรเช่นกัน ดาวเคราะห์นอกระบบ
วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1995 มิเชล เมเยอร์และดิดิเยร์ เควลอซ แห่งมหาวิทยาลัยเจนีวา ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลักแบบปกติเป็นครั้งแรก คือโคจรรอบดาว 51 เพกาซี[20] (กลุ่มดาวม้าบิน) การค้นพบคราวนี้เกิดขึ้นที่หอดูดาว de Haute-Provence และนำไปสู่ยุคใหม่แห่งการค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบ ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ามากขึ้นโดยเฉพาะเทคนิคด้านสเปกโตรสโกปีที่มีความละเอียดสูง ทำให้มีการตรวจพบดาวเคราะห์นอกระบบใหม่ ๆ เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ความก้าวหน้ายังช่วยให้นักดาราศาสตร์สามารถตรวจสอบค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบโดยวิธีทางอ้อมได้โดยการตรวจวัดแรงโน้มถ่วงที่กระทำต่อการเคลื่อนที่ของดาวฤกษ์ดวงแม่ นอกจากนี้ยังมีดาวเคราะห์นอกระบบอีกจำนวนหนึ่งที่ตรวจพบโดยบังเอิญจากการเฝ้าสังเกตการแปรแสงสว่างปรากฏของดาวฤกษ์โดยมีดาวเคราะห์เคลื่อนที่ผ่านหน้าไป ดาวเคราะห์นอกระบบ
2008, OGLE-2006-BLG-109Lb และ OGLE-2006-BLG-109Lcในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 ได้มีการค้นพบระบบดาวเคราะห์ที่คล้ายดาวพฤหัสบดีกับดาวเสาร์ ด้วยอัตราส่วนมวลและระยะห่างจากดาวฤกษ์ที่ใกล้เคียงกับดาวพฤหัสบดีกับดาวเสาร์ การค้นพบนี้มีความสำคัญเนื่องจากมีความเป็นไปได้ที่จะค้นพบสิ่งมีชีวิตคล้ายในระบบสุริยะ เนื่องจากดาวพฤหัสบดีกับดาวเสาร์ทำหน้าที่กวาดดาวเคราะห์น้อยออกจากบริเวณที่สิ่งมีชีวิตสามารถอยู่ได้[53] ดาวเคราะห์นอกระบบ
การค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบครั้งแรกมีการบันทึกไว้ในปี ค.ศ. 1992 เมื่อ อเล็กซานเดอร์ โวลส์ชาน และ เดล เฟรล ได้ตีพิมพ์ผลการค้นพบลงในวารสาร Nature โดยประกาศการค้นพบดาวเคราะห์รอบพัลซาร์แห่งหนึ่ง คือ PSR 1257+12[19] โวลส์ชานค้นพบพัลซาร์ระดับมิลลิวินาทีตัวปัญหานั้นเมื่อปี ค.ศ. 1990 ณ หอดูดาวอเรบิโก นี่เป็นการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบครั้งแรกที่ได้รับการยืนยัน และยังคงเป็นที่น่าสนใจอย่างมากเนื่องจากดาวเคราะห์ดวงดังกล่าวโคจรรอบพัลซาร์ ดาวเคราะห์นอกระบบ
ถ้าไม่นับดาวเคราะห์นอกระบบที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน ดาวเคราะห์นอกระบบส่วนมากจะถูกค้นพบโดยกล้องโทรทรรศน์บนพื้นโลก อย่างไรก็ตามวิธีการหลายวิธีอาจให้ผลที่ดีกว่าเมื่อใช้กล้องโทรทรรศน์ที่ตั้งอยู่เหนือชั้นบรรยากาศ COROT (ปล่อยขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม 2006) และ Kepler (ปล่อยขึ้นเมื่อเดือนมีนาคม 2009) เป็นเพียงสองโครงการในปัจจุบันที่มีภารกิจในการค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบ กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลได้ค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบเพียงไม่กี่ดวง แต่ก็ยังมีโครงการอีกหลายโครงการที่มีภารกิจในค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบ เช่น New Worlds Mission. Darwin, Space Interferometry Mission, Terrestrial Planet Finder และ PEGASE ดาวเคราะห์นอกระบบ
ค่าความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจรเป็นการวัดว่าวงโคจรนั้นมีความรีเพียงใด ดาวเคราะห์นอกระบบที่ค้นพบส่วนมากจะมีค่าความรีค่อนข้างมาก นี่มิได้เป็นผลจากปรากฏการณ์การเลือก เพราะการตรวจจับดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์สามารถเป็นไปได้ไม่ว่าจะมีความรีของวงโคจรเพียงใด การที่ดาวเคราะห์นอกระบบมีวงโคจรที่รีมากจึงเป็นปริศนาข้อใหญ่ เนื่องจากทฤษฎีว่าด้วยการกำเนิดของดาวเคราะห์ในปัจจุบันกล่าวว่าดาวเคราะห์ควรถือกำเนิดขึ้นด้วยวงโคจรที่ค่อนข้างเป็นวงกลม (กล่าวคือไม่มีความรี) หนึ่งในทฤษฎีที่เป็นไปได้คืออาจมีดาวคู่ดวงเล็ก ๆ ดังเช่น ดาวแคระที (T dwarf: ดาวแคระน้ำตาลประกอบด้วยมีเทน) ซ่อนอยู่ในระบบดาวฤกษ์นั้นและเป็นสาเหตุให้วงโคจรของดาวเคราะห์มีลักษณะสุดโต่งดังที่เห็น[28] ทฤษฎีนี้ยังอธิบายได้อีกว่า ระบบสุริยะของเราต่างหากที่ผิดปรกติ เนื่องจากดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ยกเว้นดาวพุธ จะมีวงโคจรที่ค่อนข้างกลม [4] ปฏิทรรศน์ของแฟร์มี
การตรวจจับและการจัดหมวดหมู่ดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะเป็นสาขาย่อยสาขาหนึ่งที่ดำเนินการอยู่ของดาราศาสตร์ ซึ่งได้ค้นพบดาวเคราะห์คล้ายโลกดวงแรกภายในระยะจากดวงดาวที่อยู่อาศัยได้ในปี 2007
ฺวิธีการตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบที่ละเอียดขึ้น และวิธีการตรวจจับจากอวกาศ (เช่น หอสังเกตการณ์อวกาศเคปเลอร์ที่ปล่อยในอวกาศในปี 2009) ก็เริ่มพบและให้รายละเอียดของดาวเคราะห์ขนาดใกล้ ๆ โลก และตรวจดูว่า อยู่ภายในระยะจากดวงดาวที่สามารถอาศัยอยู่ได้หรือไม่
ฺวิธีที่ละเอียดขึ้นเช่นนี้ อาจทำให้รู้เพิ่มขึ้นว่า ดาวเคราะห์ที่อาจอยู่ได้สามัญเพียงแค่ไหน
เครื่องสำรวจดวงดาวที่ผลิตตนเองซ้ำได้ (self-replicating probe คือ Von Neumann probe) สามารถใช้สำรวจดาราจักรขนาดทางช้างเผือกเร็วสุดไม่เกินล้านปี
ถ้ามีอารยธรรมเพียงแค่แห่งเดียวในทางช้างเผือกที่ทำเช่นนี้ เครื่องสำรวจเช่นนี้ก็จะอาจกระจายไปทั่วดาราจักร วี830 วัว บี
วี830 วัว บี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบ โคจรรอบดาวฤกษ์วี830 วัว ซึ่งเป็นดาวฤกษ์อายุยังน้อยประเภทที วัวในกลุ่มดาววัว โดยห่างจากโลกราว 427 ปีแสง ดาวเคราะห์นอกระบบที่มีอายุยังน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ ประมาณ 2 ล้านปี พร็อกซิมาคนครึ่งม้า บี
ข้อมูลบ่งชี้การมีอยู่ของดาวเคราะห์ถูกพบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2556 โดยนักดาราศาสตร์มิกโก ทัวมิ (Mikko Tuomi) จากมหาวิทยาลัยฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ โดยพบจากการวิเคราะห์ข้อมูลการสำรวจที่ถูกเก็บไว้[9][10] 3 ปีต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 องค์การหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรปได้เริ่มโครงการ<i data-parsoid='{"dsr":[8459,8473,2,2]}'>เพลเรดด็อท (Pale Red Dot, จุดแดงอันซีดจาง)[หมายเหตุ 1] โดยใช้อุปกรณ์ทางดาราศาสตร์ตรวจวัดเพื่อยืนยันการค้นพบใหม่ที่อาจเกิดขึ้น[11] ซึ่งต่อมากลุ่มนักดาราศาสตร์ในโครงการได้ออกมาประกาศการค้นพบอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ปีเดียวกัน กลุ่มนักดาราศาสตร์นำโดยกีเยม อันกลาดา-เอสกูเด จากมหาวิทยาลัยควีนแมรีแห่งลอนดอน ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบพร็อกซิมาคนครึ่งม้า บี[12] โดยบทความถูกตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญในสาขาเดียวกันแล้วจึงตีพิมพ์ลงในวารสารเนเจอร์[5][13] นักดาราศาสตร์กลุ่มนี้ได้ตรวจวัดโดยใช้เครื่องมือสเปกโตรกราฟสองเครื่อง ได้แก่ "อุปกรณ์ค้นหาดาวเคราะห์ด้วยวิธีความเร็วแนวเล็งความแม่นยำสูง" (HARPS) ติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์ ESO 3.6 ม. ณ หอดูดาวลาซียา ประเทศชิลี และ "สเปกโตรกราฟเอเช็ลแสงที่มองเห็นได้และอัลตราไวโอเล็ต" (UVES) ติดตั้งบนกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่มาก (VLT) ขนาด 8 เมตร ณ ประเทศชิลี[5] การวัดความเร็วแนวเล็งสูงสุดของดาวฤกษ์กับคาบการหมุนของดาวเคราะห์รอบดาวฤกษ์ทำให้สามารถคำนวณมวลอย่างต่ำของดาวเคราะห์ได้ นอกจากนี้ โอกาสที่การค้นพบนี้จะเป็นการตรวจจับเชิงบวกเทียม (false positive detection) ยังต่ำกว่า 1 ใน 10 ล้าน[9] วิธีตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบ
วิธีตรวจจับด้วยมาตรดาราศาสตร์เป็นกระบวนวิธีที่เก่าแก่ที่สุดในการค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบ และเป็นที่นิยมอย่างมากเนื่องจากสามารถใช้อธิบายคุณลักษณะของระบบดาวคู่อย่างได้ผล หากสืบย้อนไปจะปรากฏกระบวนวิธีนี้อยู่ในเอกสารของวิลเลียม เฮอร์เชลในตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 เขาอ้างว่าดาวฤกษ์ "70 คนแบกงู" มีดาวคู่ที่มองไม่เห็นซึ่งส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนที่ การคำนวณผลกระทบทางมาตรดาราศาสตร์ต่อดาวเคราะห์นอกระบบเป็นครั้งแรกเกิดขึ้นโดย ดับเบิลยู. เอส. จาค็อบ ในปี ค.ศ. 1855 โดยคำนวณจากดาวดวงนี้ หลังจากนั้นตลอดช่วงครึ่งศตวรรษถัดมาก็มีการคำนวณในลักษณะคล้ายคลึงกันนี้เกิดขึ้นอีกหลายครั้ง จนกระทั่งมีการพิสูจน์แย้งขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20  ดาวเคราะห์
ดาวเคราะห์ (Greek: πλανήτης; English: planet หรือ "ผู้พเนจร") คือวัตถุขนาดใหญ่ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ ก่อนคริสต์ทศวรรษ 1990 มีดาวเคราะห์ที่เรารู้จักเพียง 8 ดวง (ทั้งหมดอยู่ในระบบสุริยะ) ปัจจุบันเรารู้จักดาวเคราะห์ใหม่อีกมากกว่า 100 ดวง ซึ่งเป็นดาวเคราะห์นอกระบบ คือ โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่นที่ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ ในปี พ.ศ. 2549 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) มีมติรับคำนิยามทางวิทยาศาสตร์ของดาวเคราะห์ว่า วัตถุฟากฟ้าที่โคจรรอบดาวฤกษ์จะเป็นดาวเคราะห์ได้ ต่อเมื่อ 14 เฮอร์คิวลีส ซี
14 เฮอร์คิวลีส ซี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 59 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวเฮอร์คิวลีส ซึ่งโคจรอยู่รอบ ๆ ดาวฤกษ์ 14 เฮอร์คิวลีสกับมวลที่อาจจะทำให้ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ประมาณขนาดเดียวกับดาวพฤหัสบดีแต่มีขนาดใหญ่กว่า ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบเมื่อ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2005 และยืนยันเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 อ้างอิงถึงการวิเคราะห์ล่าสุด การดำรงอยู่ของดาวเคราะห์ดวงที่สองในระบบ 14 เฮอร์คิวลีส คือ "ชัดเจน" การยืนยันอย่างแน่ชัด แต่ในค่าพารามิเตอร์ของดาวเคราะห์ดวงนี้จะไม่เป็นที่รู้จักอย่างแม่นยำ อาจเป็นใน 4:01 กับเสียงดาวเคราะห์วงใน 14 เฮอร์คิวลีส บี 51 ม้าบิน
51 ม้าบิน () เป็นดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ อยู่ห่างจากโลก 15.4 พาร์เซ็ก (50.1 ปีแสง) ในกลุ่มดาวม้าบิน เป็นดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ดวงแรกที่ตรวจพบว่ามีดาวเคราะห์โคจรอยู่รอบๆ โดยมีการประกาศการค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1995
การประกาศการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบรอบดาวนี้ ประกาศเมื่อ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1995 โดย มิเชล เมเยอร์ และ ดิดิเยร์ เควลอซ ตรวจพบด้วยวิธีการการตรวจวัดความเร็วแนวเล็ง ที่หอดูดาว de Haute-Provence โดยใช้เครื่องสเปกโตรกราฟ "ELODIE" เคปเลอร์-10
เคปเลอร์-10ซี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่ค้นพบ โดย ภารกิจเคปเลอร์ของนาซ่า ในวงโคจรเคปเลอร์-10 การวัดของตัวชี้ให้เห็นว่ามันมีมวล 0.063 M ของมวลมากที่สุด และมีรัศมี 0.199 R (2 รัศมีของโลก) เคปเลอร์-10ซี โคจรรอบดาวเคปเลอร์-10 ที่ระยะ 0.24 AU ทุกๆ 42.29 วัน ดับเบิลยูเอเอสพี-12บี
ดับเบิลยูเอเอสพี-12บี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์ดับเบิลยูเอเอสพี-12 ค้นพบโดย SuperWASP การขนส่งการสำรวจดาวเคราะห์ การค้นพบที่มีการประกาศไว้เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2008 ดาวเคราะห์ที่ใช้เวลาเพียงไม่เกินต่อวันเพื่อโคจรรอบดาวฤกษ์นี้ในทางตรงกันข้ามกับ 365 วันโลกไปยังวงโคจรของดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์นอกระบบ
ปี ค.ศ. 1991 แอนดรูว์ ลิน, เอ็ม เบลเลส และ เอส.แอล. ชีมาร์ อ้างว่าค้นพบดาวเคราะห์พัลซาร์ในวงโคจรรอบดาว PSR 1829-10 โดยใช้วิธีการประมวลความเปลี่ยนแปรเวลาของพัลซาร์[13] การกล่าวอ้างครั้งนี้ได้รับความสนใจอย่างท่วมท้น แต่ไม่นานหลังจากนั้นลินกับพวกก็เพิกถอนการค้นพบเสีย[14] วิธีตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบ
กระบวนวิธีนี้ทำโดยการตรวจวัดตำแหน่งที่แม่นยำของดาวฤกษ์บนท้องฟ้า และสังเกตการเปลี่ยนแปลงของตำแหน่งนั้นเมื่อเวลาผ่านไป แต่เดิมกระบวนวิธีเช่นนี้เคยทำด้วยการสังเกตและบันทึกด้วยมือ เมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงเริ่มมีการใช้แผ่นจานรับแสง ซึ่งช่วยให้การวัดมีความแม่นยำมากยิ่งขึ้น หากดาวฤกษ์ที่เฝ้าสังเกตมีดาวเคราะห์เป็นบริวาร แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์จะส่งอิทธิพลต่อดาวฤกษ์ทำให้มีการเคลื่อนที่เป็นวงกลมหรือวงรีน้อยๆ ดาวฤกษ์กับดาวเคราะห์ต่างก็จะโคจรรอบจุดศูนย์กลางมวลร่วมของระบบ ซึ่งสามารถอธิบายได้ด้วยทฤษฎีคณิตศาสตร์คือ ปัญหาหลายวัตถุ เนื่องจากดาวฤกษ์มีมวลมากกว่า ดังนั้นมันจึงโคจรเป็นวงกลมที่เล็กกว่า วิธีตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบ
การเปลี่ยนแปลงของตำแหน่งของดาวฤกษ์นั้นน้อยมาก และยังมีการรบกวนอันเกิดจากชั้นบรรยากาศและอื่นๆ ค่อนข้างมาก ทำให้กล้องโทรทรรศน์บนพื้นโลกที่แม้จะดีเพียงใดก็ยังไม่สามารถตรวจวัดระยะได้แม่นยำเพียงพอ ดังนั้นการอ้างถึงการค้นพบ "ดาวคู่" หรือดาวเคราะห์บริวารใดๆ ที่มีขนาดน้อยกว่า 0.1 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ที่เกิดขึ้นก่อน ค.ศ. 1996 จึงเป็นการค้นพบปลอมๆ ทั้งสิ้น อย่างไรก็ดีในปี ค.ศ. 2002 กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลประสบความสำเร็จในการตรวจจับดาวเคราะห์จากผลการค้นพบก่อนหน้านี้ คือดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาว กลีส 876 ดาวเคราะห์นอกระบบ
รายชื่อดาวเคราะห์นอกระบบ ดาวเคราะห์พัลซาร์ ซูเปอร์เอิร์ธ ดาวเนปจูนร้อน ดาวพฤหัสบดีร้อน ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ ดาวเคราะห์คล้ายโลก โฟมัลฮอต บี
โฟมัลฮอต บี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบอยู่ห่างจากโลกประมาณ 25 ปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวปลาใต้ เป็นดาวเคราะห์ที่ค้นพบโคจรรอบดาวโฟมัลฮอต ในปี ค.ศ. 2008 ในภาพถ่ายที่ถ่ายโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล โฟมัลฮอต บีและดาวเคราะห์ทั้ง 3 โคจรรอบเอชอาร์ 8799 ซึ่งการค้นพบได้ประกาศในเวลาเดียวกัน เป็นดาวเคราะห์วงโคจรแรกที่มีการเคลื่อนไหวได้รับการยืนยันผ่านทางการถ่ายภาพโดยตรง ในขั้นต้นความคิดของมวลก๊าซยักษ์ดาวพฤหัสบดี ข้อสังเกตในปี ค.ศ. 2011 โดยกล้องโทรทรรน์มิลลิเมตรขนาดใหญ่อาตากามา อาร์เรย์ โดยบ่งบอกดาวเคราะห์ต้องมีมวลมากกว่าดาวอังคาร แต่ยังไม่มีอะไรขนาดใหญ่กว่าไม่กี่เท่าของมวลโลก โฟมัลฮอต บี ยังไม่ได้ยืนยันอย่างเป็นอิสระ ดาวเคราะห์นอกระบบ
“ วัตถุที่มีมวลแท้จริงต่ำกว่าขีดจำกัดมวลอันทำให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นของดิวเทอเรียม (ในปัจจุบันคำนวณได้ประมาณ 13 เท่าของมวลดาวพฤหัสบดีสำหรับวัตถุที่ประกอบด้วยโลหะ) ที่โคจรรอบดาวฤกษ์หรือซากของดาวฤกษ์ ถือว่าเป็น "ดาวเคราะห์" (ไม่ว่าจะเกิดขึ้นจากอะไร) สำหรับขนาดหรือมวลต่ำสุดสำหรับวัตถุนอกระบบสุริยะในการพิจารณาถึงการเป็นดาวเคราะห์ให้ใช้หลักการเช่นเดียวกับที่ใช้ในระบบสุริยะ วัตถุท้องฟ้าส่วนย่อยที่มีมวลแท้จริงมากกว่าขีดจำกัดมวลอันทำให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นของดิวเทอเรียม จะถูกเรียกว่า "ดาวแคระน้ำตาล" (brown dwarf) ไม่ว่าจะเกิดขึ้นอย่างไร หรือ อยู่ ณ ตำแหน่งใด วัตถุล่องลอยอิสระในกระจุกดาวเกิดใหม่ซึ่งมีมวลต่ำกว่าขีดจำกัดมวลอันทำให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นของดิวเทอเรียม จะไม่ถือว่าเป็นดาวเคราะห์ แต่ถือเป็น "ดาวแคระน้ำตาลเล็ก" (sub-brown dwarf; หรือชื่ออื่นตามที่เหมาะสม)” PSR B1257+12 C
PSR B1257+12 C เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 980 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวหญิงสาว PSR B1257+12 C ยังเป็นหนึ่งในดาวเคราะห์ดวงแรกที่เคยค้นพบนอกระบบสุริยะ และในปัจจุบันคือวัตถุที่สามที่รู้จักกันในวงโคจรพัลซาร์ PSR B1257+12 เป็นดาวเคราะห์ที่ใหญ่เท่าโลกเกือบสี่เท่า รายชื่อดาวเคราะห์นอกระบบ
รายชื่อดาวเคราะห์นอกระบบในปัจจุบันมีทั้งสิ้น 355 ชื่อ ขนาดมวลโดยประมาณจะแสดงเป็นจำนวนเท่าของมวลดาวพฤหัสบดี (M = 1.8986 × 10 kg) หรือจำนวนเท่าของมวลโลก (M = 5.9736 × 10 kg) ระยะห่างจากดาวเคราะห์ถึงดาวฤกษ์แม่จะแสดงเป็น หน่วยดาราศาสตร์ (1 AU = 1.496 × 10 km คือระยะห่างจากโลกไปถึงดวงอาทิตย์) ดับเบิลยูเอเอสพี-11บี/เอชเอที-พี-10บี
ดับเบิลยูเอเอสพี-11บี/เอชเอที-พี-10บี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่ค้นพบในปี ค.ศ. 2008 การค้นพบที่มีการประกาศ (ภายใต้ชื่อ ดับเบิลยูเอเอสพี-11บี) จากการแถลงข่าวโดยโครงการ ซุเปอร์WASP ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2008พร้อมกับดาวเคราะห์ดับเบิลยูเอเอสพี-6บี อย่างไรก็ตามในระยะนี้ข้อมูลได้มากขึ้นเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อยืนยันค่าพารามิเตอร์ของดาวเคราะห์และพิกัดที่ไม่ได้กำหนด อัลฟาคนครึ่งม้า บีบี
อัลฟาคนครึ่งม้า บีบี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์อัลฟาคนครึ่งม้า บี ตั้งอยู่ห่างจากโลก 4.37 ปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวทางใต้คือ กลุ่มดาวคนครึ่งม้า มันเป็นดาวเคราะห์ใกล้โลกมากที่สุดที่ค้นพบมา ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2012 83 สิงโต บีบี
83 สิงโต บีบี ยังเป็นหมวดหมู่ของ เอชดี 99492 บี หรือย่อว่า 83 Leo Bb เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 58 ปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวสิงโต เป็นดาวเคราะห์ที่ค้นพบในปี ค.ศ. 2005 โดยทีมโครงการสำรวจดาวเคราะห์นอกระบบลิค-คาร์เนกี้ โดยใช้ดอปเลอร์ สเปกโทรสโกวิธีการในการตรวจสอบของดาวเคราะห์ โคจรอยู่ในวงโคจรใกล้รอบดาวฤกษ์ประมาณ 17 วัน ดาวเคราะห์นอกระบบ
ดาวเคราะห์นอกระบบจะเป็นดาวที่จางมาก ๆ เมื่อเทียบกับดาวฤกษ์ดวงแม่ของมัน ในระดับความยาวคลื่นที่ตามองเห็นดาวเคราะห์เหล่านี้จะส่องสว่างน้อยกว่าดาวแม่นับล้านเท่า นอกจากความส่องสว่างที่น้อยมาก ๆ แล้ว แสงสว่างจากดาวฤกษ์เองก็บดบังดาวเคราะห์ไปเสียด้วย 47 หมีใหญ่ บี
47 หมีใหญ่ บี () หรือตะเภาทอง เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 46 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวหมีใหญ่ ดาวเคราะห์ดวงนี้ถูกค้นพบที่ตั้งอยู่ในวงโคจรเป็นระยะเวลานานรอบดาวฤกษ์ 47 หมีใหญ่ ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1996 มีมวลน้อยกว่า 2.53 เท่าของดาวพฤหัสบดี ดาวเคราะห์นอกระบบ
โดยทั่วไปวิธีการตั้งชื่อของดาวเคราะห์นอกระบบจะคล้ายคลึงกับการตั้งชื่อระบบดาวคู่ แตกต่างกันที่ดาวเคราะห์จะใช้ตัวอักษรตัวเล็กในภาษาอังกฤษ ขณะที่ดาวฤกษ์จะใช้ตัวอักษรตัวใหญ่ในภาษาอังกฤษ ตัวอักษรตัวเล็กจะถูกเขียนต่อท้ายชื่อดาว โดยเริ่มต้นที่ตัวอักษร "บี" สำหรับดาวเคราะห์ดวงแรกที่ค้นพบในระบบนั้น ๆ เช่น 51 Pegasi b ดาวเคราะห์ที่ถูกค้นพบดวงถัดไปจะใช้ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวถัดไป เช่น 51 Pegasi c และ 51 Pagesi d ตามลำดับ นอกจากนี้เมื่อมีการค้นพบดาวเคราะห์ในระบบเดียวกันพร้อมกันสองดวงในเวลาเดียวกัน จะให้ดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดาวฤกษ์ในระบบดังกล่าวมีอักษรลำดับก่อนหน้า ส่วนดาวเคราะห์ดวงที่อยู่ห่างออกไปจะมีอักษรลำดับถัดไป อย่างไรก็ดีมีบางกรณีเหมือนกันที่มีการค้นพบดาวเคราะห์ดวงเล็กกว่าอยู่ใกล้ดาวฤกษ์มากกว่าดาวเคราะห์ดวงที่ค้นพบแล้ว เช่นในระบบ Gliese 876 มีการค้นพบดาวเคราะห์ดวงล่าสุดชื่อ Gliese 876 d ทั้ง ๆ ที่ดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ใกล้กับดาวฤกษ์มากกว่าดาวเคราะห์ Gilese 876 b และ Gilese 876 c ซึ่งค้นพบมาก่อน ดาวเคราะห์ 55 Cancri f เป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวในปัจจุบันที่ใช้อักษร f ในชื่อ (หมายถึงมีดาวเคราะห์จำนวนห้าดวงถูกค้นพบในระบบ 55 Cancri) ถือเป็นจำนวนดาวเคราะห์สูงสุดในระบบ ซึ่งปัจจุบันยังไม่มีดาวเคราะห์ที่ใช้อักษรถัดจาก f ไป ประโยชน์ของการใช้อักษรตัวเล็กในการระบุชื่อดาวเคราะห์ปรากฏให้เห็นในกรณีเฉพาะจำนวนหนึ่งเมื่อดาวเคราะห์นั้น ๆ โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงที่สองของระบบ เช่น ดาวเคราะห์ 16 Cygni Bb ซึ่งโคจรรอบ<i data-parsoid='{"dsr":[16047,16058,2,2]}'>ดาวฤกษ์ 16 Cygni B เป็นต้น สิ่งมีชีวิตนอกโลก
นับตั้งแต่ปี 1950 เป็นต้นมา นักวิทยาศาสตร์ได้มุ่งเสนอแนะส่งเสริมต่อแนวความคิดที่ว่า "เขตอาศัยได้" (habitable zone) เป็นอาณาบริเวณที่ที่มีแนวโน้มมากที่สุดสำหรับสิ่งมีชีวิตที่อาจจะสามารถพบเจอได้ การค้นพบมากมายในโซนเขตอาณาบริเวณเหล่านี้มีมาตั้งแต่ปี 2007 มีการสร้างการประมาณการของความถี่ของจำนวนของดาวเคราะห์ที่มีสภาพคล้ายโลก -ในแง่ของส่วนประกอบสภาพแวดล้อมของดาว -ที่มีการนับเป็นจำนวนไว้ได้เป็นจำนวนหลายพันล้านดวง แต่นี่เป็นข้อมูลในปี 2013, มีเพียงจำนวนเล็กน้อยของดาวเคราะห์ที่ได้รับการค้นพบในโซนเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม, ในวันที่ 4 พฤศจิกายน 2013 นักดาราศาสตร์ได้มีรายงาน, บนพื้นฐานของข้อมูลภารกิจของยานอวกาศเคปเลอร์, ว่าอาจจะมีดาวเคราะห์คล้ายโลก (Earth-sized planet) เป็นจำนวนมากถึง 40 พันล้านดวง โคจรอยู่โดยรอบในเขตอาศัยได้ของดาวคล้ายดวงอาทิตย์ (Sun-like star) และดาวแคระแดง (red dwarf) ในทางช้างเผือก, ที่มีจำนวนถึง 11 พันล้านดวงซึ่งอาจจะโคจรอยู่รอบดาวที่คล้ายดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ดังกล่าวที่อยู่ใกล้โลกที่สุดอาจจะอยู่ห่างเป็นระยะทาง 12 ปีแสงห่างออกไปตามการคาดการณ์ของนักวิทยาศาสตร์ นักชีววิทยาดาราศาสตร์ยังได้มีการพิจารณาการ "ติดตามพลังงาน" (follow the energy) ในมุมมองของการเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยที่มีศักยภาพอีกด้วย  โลก (ดาวเคราะห์)
จนถึงเดือนมิถุนายน 2016 มีดาวเทียมในระหว่างปฏิบัติการ 1,419 ดวงโคจรรอบโลก[201] ยังมีดาวเทียมที่ยุติการใช้งานแล้วและขยะอวกาศที่มีการติดตามอีก 17,729 ชิ้น[202] ดาวเทียมใหญ่สุดของโลกคือสถานีอวกาศนานาชาติ ดาวเคราะห์นอกระบบ
ในปีถัดมามีการค้นพบเพิ่มเติมที่ช่วยยืนยันการมีอยู่ของดาวเคราะห์รอบดาวแกมมาเซเฟย์[16] แม้ว่างานศึกษาต่อเนื่องในปี ค.ศ. 1992 จะทำให้เกิดข้อสงสัยขึ้นมา[17] ตราบจนกระทั่งปี ค.ศ. 2003 เทคนิคที่พัฒนาขึ้นจึงช่วยยืนยันได้ว่าดาวเคราะห์ที่สงสัยนั้นมีอยู่จริง[18] เคปเลอร์-10ซี
เคปเลอร์-10ซี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบโคจรรอบดาวแคระเหลือง เคปเลอร์-10 อยู่ห่างจากโลกประมาณ 560 ปีแสง ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวมังกร การค้นพบโดยมีการประกาศยานอวกาศเคปเลอร์ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 ทีมงานได้รับการยืนยันการสังเกตโดยใช้ข้อมูลจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์แห่งนาซ่า และเทคนิคที่เรียกว่าปั่นที่ปกครองออกมาผลบวกปลอมมากที่สุด เคปเลอร์-10c เป็นดาวเคราะห์ที่ทรานซิติงที่ 3 ได้รับการยืนยันทางสถิติ (ขึ้นอยู่กับความน่าจะเป็นมากกว่าการสังเกตที่เกิดขึ้นจริง) หลังจาก เคปเลอร์-9ดี และเคปเลอร์-11จี ทีมงานเคปเลอร์พิจารณาวิธีการทางสถิติที่นำไปสู่​​การค้นพบของเคปเลอร์-10c ว่าสิ่งที่จะเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อยืนยันดาวเคราะห์จำนวนมากในบริเวณเคปเลอร์ของมุมมอง เอชดี 69830 ดี
เอชดี 69830 ดี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบๆ ดาวแคระส้ม เอชดี 69830 ใช้เวลา 197 วัน เป็นดาวเคราะห์ที่รู้จักกันชั้นนอกสุดในระบบดาวเคราะห์ และอาจจะอยู่ภายในเขตอาศัยได้ ค้นพบในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 มิเชล เมเยอร์
ค.ศ. 2007 เมเยอร์เป็นหนึ่งในทีมนักวิทยาศาสตร์ชาวยุโรป 11 คนจากหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรป ที่ลาซีญา ประเทศชิลี ค้นพบ Gliese 581 c ดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกที่อยู่ในเขตอาศัยได้ ค.ศ. 2009 เมเยอร์และทีมของเขาค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่มีมวลน้อยที่สุดโคจรรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก คือ Gliese 581 e แทรปพิสต์-1
ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2017 นักดาราศาสตร์ได้ออกประกาศเพิ่มเติมว่าค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบเพิ่มในระบบแทรปพิสต์-1 อีก 4 ดวง ทำให้จำนวนดาวเคราะห์ที่โคจรในระบบนี้มีทั้งสิ้นถึง 7 ดวง ในจำนวนนี้มีอย่างน้อย 3 ดวงที่โคจรอยู่ในเขตอาศัยได้ ดาวเคราะห์นอกระบบ
ช่วงต้นปี ค.ศ. 1992 นักดาราศาสตร์วิทยุ อเล็กซานเดอร์ โวลส์ชาน และ เดล เฟรล ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์รอบพัลซาร์อีกแห่งหนึ่ง คือ PSR 1257+12[19] (กลุ่มดาวหญิงสาว) การค้นพบครั้งนี้ได้รับการยืนยันอย่างรวดเร็ว และถือว่าเป็นการตรวจพบดาวเคราะห์นอกระบบเป็นครั้งแรก เชื่อว่าดาวเคราะห์พัลซาร์เหล่านี้ก่อตัวขึ้นจากเศษซากซูเปอร์โนวาที่ผิดปกติอันเป็นกำเนิดของพัลซาร์แห่งนั้น ซึ่งอาจเป็นการก่อตัวดาวเคราะห์เป็นครั้งที่สอง หรืออาจเป็นแกนหินที่หลงเหลืออยู่จากดาวแก๊สยักษ์ที่รอดจากซูเปอร์โนวา แล้วจึงหมุนวนเข้ามาสู่วงโคจรดังที่เป็นอยู่ปัจจุบัน วิธีตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศในอนาคตซึ่งจะติดตั้งอยู่ในเขตอวกาศ เช่น โครงการ Space Interferometry Mission ขององค์การนาซ่า อาจประสบความสำเร็จในการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบใหม่ๆ ได้อีกเป็นจำนวนมากด้วยวิธีนี้ แต่ในปัจจุบันวิธีนี้เป็นวิธีที่ใช้ในการตรวจจับดาวเคราะห์ได้น้อยที่สุด ระบบสุริยะ
ดาวยูเรนัส (19.6 AU) มีขนาดประมาณ 14 เท่าของมวลโลก เป็นดาวเคราะห์มวลน้อยที่สุดในระบบสุริยะชั้นนอก ลักษณะการโคจรของดาวยูเรนัสไม่เหมือนดาวเคราะห์ดวงอื่น มันจะโคจรรอบดวงอาทิตย์แบบตะแคงข้าง โดยมีความเอียงของแกนมากกว่า 90 องศาเมื่อเทียบกับระนาบสุริยวิถี ทำให้ดูเหมือนดาวยูเรนัสกลิ้งไปบนทางโคจร แกนกลางของดาวค่อนข้างเย็นกว่าดาวแก๊สยักษ์ดวงอื่น ๆ และแผ่ความร้อนออกมาสู่อวกาศภายนอกเพียงน้อยนิด[65] ดาวยูเรนัสมีดวงจันทร์บริวารที่รู้จักแล้ว 27 ดวง กลุ่มของดวงจันทร์ขนาดใหญ่ได้แก่ ไททาเนีย โอบิรอน อัมเบรียล เอเรียล และมิรันดา ดาวเคราะห์นอกระบบ
1998, กลีเซอ 876 บีเป็นดาวเคราะห์ดวงแรกที่ถูกค้นพบว่ามีวงโคจรรอบดาวแคระแดง Gliese 876 โดยมีรัศมีวงโคจรรอบดาวฤกษ์ใกล้กว่าระยะที่ดาวพุธโคจรรอบดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ ที่ถูกค้นพบในเวลาต่อมาส่วนมากจะมีวงโคจรใกล้ดาวฤกษ์เช่นกัน[30] เคปเลอร์-452บี
เคปเลอร์-452บี () เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวดาวแคระเหลือง ตรวจจับโดย กล้องโทรทรรศน์อวกาศ "เคปเลอร์"และประกาศค้นพบครั้งแรกโดย นาซา เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2015 ซึ่งเป็นดาวดวงแรกที่ใกล้เคียงกับโลกมากที่สุดตั้งแต่การค้บพบ และโคจรอยู่ในเขตที่อยู่อาศัย เดล เฟรล
ช่วงต้นปี ค.ศ. 1992 ขณะทำงานอยู่ที่ NRAO เฟรลกับนักดาราศาสตร์ชาวโปแลนด์ อเล็กซานเดอร์ โวลส์ชาน ได้ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์สองดวง และอาจมีดวงที่สาม โคจรรอบพัลซาร์ PSR 1257+12 การค้นพบของพวกเขาได้รับการยืนยันภายในกลางปีเดียวกันนั้น และได้เป็นการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่เป็นดาวเคราะห์พัลซาร์ที่ได้รับการยืนยันเป็นครั้งแรก รวมถึงเป็นการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบครั้งแรกของทั้งหมดที่ได้รับการยืนยัน ดาวเคราะห์นอกระบบ
1996, 47 Ursae Majoris bเป็นดาวเคราะห์คล้ายดาวพฤหัสบดี และเป็นดาวเคราะห์คาบยาวดวงแรกที่ถูกค้นพบ โดยโคจรรอบดาวฤกษ์ด้วยรัศมีวงโคจร 2.11 หน่วยดาราศาสตร์และความรี 0.049 ดาวเคราะห์คู่ของมันอีกดวงหนึ่งโคจรด้วยรัศมีวงโคจร 3.39 หน่วยดาราศาสตร์และความรี 0.220 ± 0.028 มีคาบการโคจร 2190 ± 460 วัน เคปเลอร์-61บี
เคปเลอร์-61บี (Kepler-61b) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบซูเปอร์เอิร์ธ ที่โคจรในเขตอาศัยได้ของดาวฤกษ์เคปเลอร์-61 ค้นพบโดยยานอวกาศเคปเลอร์ของนาซ่าด้วยวิธีเคลื่อนผ่าน อยู่ห่างจากโลกประมาณ 1,100 ปีแสง (338 พาร์กเซ็ก) ในกลุ่มดาวหงส์ ดาวเคราะห์นอกระบบ
2004, 2M1207 bเป็นดาวเคราะห์ดวงแรกที่ค้นพบว่าโคจรรอบดาวแคระน้ำตาล และเป็นดาวเคราะห์ดวงแรกที่สามารถถ่ายภาพในช่วงความยาวคลื่นอินฟราเรดได้ จากการประมาณการครั้งแรกดาวนี้มีมวลเป็นห้าเท่าของมวลดาวพฤหัสบดี แต่การประมาณครั้งอื่นได้ค่ามวลที่ต่ำกว่านี้ มีรัศมีวงโคจรจากดาวแคระน้ำตาล 55 หน่วยดาราศาสตร์ โดยที่ดาวแคระน้ำตาลดังกล่าวนี้มีมวลเพียง 25 เท่าของมวลดาวพฤหัสบดีเท่านั้น อุณหภูมิของดาวเคราะห์แก๊สยักษ์นี้สูงมาก (1250 เคลวิน) ซึ่งเกิดจากความหนาแน่นของความโน้มถ่วง[37] ปลายปี ค.ศ. 2005 ค่าองค์ประกอบของดาวเคราะห์ได้ปรับปรุงใหม่ โดยมีวงโคจรที่ 41 หน่วยดาราศาสตร์และมวลเป็น 3.3 เท่าของมวลดาวพฤหัสบดี ทั้งนี้เนื่องจากพบว่าดาวฤกษ์แม่อยู่ใกล้กับโลกมากกว่าที่เคยเข้าใจกัน ในปี ค.ศ. 2006 มีการค้นพบแผ่นจานฝุ่นรอบดาว 2M1207 อันเป็นหลักฐานแสดงว่าการก่อตัวของดาวเคราะห์ยังคงดำเนินอยู่[38] นิยามดาวเคราะห์ของไอเอยู
ตามคำนิยามนี้ ทำให้ในระบบสุริยะมีดาวเคราะห์ 8 ดวง คำนิยามได้แยกวัตถุที่มีขนาดเล็กกว่าและวัตถุที่อยู่บริเวณรอบนอกระบบสุริยะกับดาวเคราะห์จากกัน ส่วนดาวเคราะห์นอกระบบได้ถูกแยกออกไปโดยชัดเจนตั้งแต่การร่างคำนิยามใน พ.ศ. 2546 โดยได้แยกมันออกจากดาวแคระ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า วัตถุพ้นดาวเนปจูน
หลังจากการค้นพบครั้งแรกอีกนานถึง 60 ปี จึงได้ค้นพบวัตถุพ้นดาวเนปจูนชิ้นที่สอง คือ 15760 อัลเบียน หรือ (15760) 1992 QB ในปี ค.ศ. 1992 (แต่ก่อนหน้านั้นมีการค้นพบ คารอน ดวงจันทร์ของดาวพลูโต ในปี ค.ศ. 1978) หลังจากนั้น มีวัตถุพ้นดาวเนปจูนได้รับการค้นพบแล้วกว่า 1,075 ชิ้น ซึ่งมีขนาด องค์ประกอบ และวงโคจรที่แตกต่างกัน  วิธีตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบ
การตรวจวัดด้วยความเร็วแนวเล็งจัดว่าเป็นเทคนิคที่ได้ผลมากที่สุดในการตรวจหาดาวเคราะห์นอกระบบ บางครั้งเรียกชื่อกระบวนวิธีนี้ว่า "Doppler spectroscopy" ความสำเร็จของการตรวจวัดขึ้นกับระยะทางเป็นสำคัญ โดยจำเป็นต้องอาศัย signal-to-noise ratio ที่มีค่าสูงเพื่อให้ได้ผลตรวจวัดที่แม่นยำยิ่งขึ้น ดังนั้นจึงมักใช้ในการตรวจสอบกับดาวฤกษ์ที่อยู่ห่างจากโลกราว 160 ปีแสง การตรวจจับจะสามารถหาดาวเคราะห์ที่มีมวลขนาดใหญ่และอยู่ใกล้ดาวเคราะห์ได้ง่ายกว่า แต่การวัดรอบการโคจรที่ระยะห่างมากๆ นั้นจะต้องใช้เวลาเฝ้าสังเกตการณ์นานหลายปี สำหรับข้อเสียของวิธีความเร็วแนวเล็งคือ มันสามารถประเมินได้เพียงมวลขนาดต่ำที่สุดของดาวเคราะห์เท่านั้น โดยปกติมวลที่แท้จริงของดาวเคราะห์จะมีค่าแปรผันประมาณ 20% ของค่าต่ำสุดนี้ แต่ถ้าวงโคจรของดาวเคราะห์เกือบจะเป็นแนวตั้งฉากกับแนวการมองเห็น ค่ามวลที่แท้จริงก็อาจจะสูงขึ้นอีกมาก กระจุกดาวทรงกลม
มีการค้นพบกระจุกดาวทรงกลมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เป็น 83 แห่งในปี ค.ศ. 1915, 93 แห่งในปี ค.ศ. 1930 และถึง 97 แห่งในปี ค.ศ. 1947 ปัจจุบันพบกระจุกดาวทรงกลมในทางช้างเผือกแล้วจำนวน 151 แห่ง จากจำนวนที่ประมาณการไว้ว่าน่าจะมีอยู่ราว 180 ± 20 แห่ง เชื่อว่ากระจุกดาวที่ยังค้นไม่พบนี้อาจจะซ่อนอยู่หลังม่านแก๊สและฝุ่นในดาราจักร วิธีตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบ
ความเร็วของดาวฤกษ์ในการโคจรรอบจุดศูนย์กลางมวลจะต่ำกว่าของดาวเคราะห์มาก เพราะรัศมีในการโคจรรอบจุดศูนย์กลางมวลน้อยมาก ความเร็วอาจต่ำถึง 1 เมตร/วินาที หากตรวจวัดด้วยสเปกโตรมิเตอร์ที่ทันสมัย เช่น HARPS ในกล้องโทรทรรศน์ขนาด 3.6 เมตรอของหอดูดาวท้องฟ้าซีกใต้แห่งยุโรปที่ลาซีญา ประเทศชิลี หรือ HIRES ของกล้องโทรทรรศน์เค็ก  61 หญิงสาว บี
61 หญิงสาว บี (ชื่อย่อ 61 Vir b) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบวงโคจรที่ 5 ที่ส่องสว่างปรากฏG-type star คือ 61 หญิงสาว ดาวเคราะห์ดวงนี้มีมวลขั้นต่ำเป็น 5.1 เท่าของโลก และเป็นตัวอย่างของดาวเคราะห์ซูเปอร์เอิร์ธ มันโคจรอยู่ใกล้กับดาวฤกษ์ ที่ระยะห่างจาก 0.050201 AU กับความผิดปกติของ 0.12 ดาวเคราะห์ดวงนี้ค้นพบเมื่อ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2009 โดยใช้Doppler spectroscopy ถ่ายในหอดูดาวเคก และหอดูดาวดาราศาสตร์ออสเตรเลีย สิ่งมีชีวิตนอกโลก
การค้นหาของนักดาราศาสตร์สำหรับดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะได้จำกัดเป้าหมายของการค้นหาให้แคบลงโดยมุ่งไปที่การค้นหาดาวเคราะห์คล้ายโลกหรือบางครั้งก็เรียกว่าดาวเคราะหิน (terrestrial planet) ที่อยู่ภายในเขตอาศัยได้ (habitable zone) สำหรับชีวิต ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 เป็นต้นมา, มีดาวเคราะห์ที่อยู่นอกระบบกว่า 2000 ดวงที่ได้มีการค้นพบแล้ว (2052 ดวงอยู่ในระบบดาวเคราะห์ (planetary system) 1300 ระบบ รวมทั้งสิ้น 507 ระบบ ที่อยู่ภายในมหาระบบดาวเคราะห์ (multiple planetary system) ณ วันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2016) กลีเซอ 317 บี
กลีเซอ 317 บี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบ ที่อยู่ห่างออกไปจากโลกประมาณ 50 ปีแสง โดยอยู่ในกลุ่มดาวเข็มทิศ เป็นดาวที่ประกาศไว้ในปี ค.ศ. 2007 เป็นดาวที่โคจรอยู่ในวงโคจรของดาวแคระแดง คือ กลีเซอ 317 เป็นวงโคจรดาวแก๊สยักษ์มีประมาณ 95% ระยะห่างระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ ทีอาร์อีเอส-2บี
ทีอาร์อีเอส-2บี (หรือ เคปเลอร์-1บี) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์ GSC 03549-02811 อยู่ห่างจากระบบสุริยะประมาณ 718 ปีแสง เป็นดาวเคราะห์ที่ได้รับการระบุไว้ในปี ค.ศ. 2011 เป็นที่รู้จักกันเป็นมืดที่สุดของดาวเคราะห์นอกระบบ ที่สะท้อนน้อยกว่า 1% ของแสงที่ตกกระทบนั้น ๆ มวลของดาวเคราะห์และรัศมีบ่งบอกว่ามันเป็นดาวแก๊สยักษ์ที่มีส่วนประกอบเป็นกลุ่มเดียวกับที่ของดาวพฤหัสบดี ซึ่งแตกต่างจากดาวพฤหัสบดี แต่คล้ายกับหลายดาวเคราะห์ที่ตรวจพบรอบดาวอื่น ๆ ทีอาร์อีเอส-2บีตั้งอยู่ใกล้กับดาวฤกษ์ของมัน และเป็นของชั้นดาวเคราะห์ที่รู้จักกันเป็นดาวพฤหัสบดีร้อน ระบบนี้เป็นระบบภายในเขตข้อมูลของมุมมองของยานอวกาศเคปเลอร์ที่ในขณะนี้การดำเนินงาน