en: In line with the Gil Insurance [17] case-law, the Liechtenstein authorities argued in the alternative that the measures are justified by the nature and general scheme of the tax system, arguing that: ‘What matters is whether the apparent exception is actually in line with the internal logic of the measure. […] A tax measure is specific only if it unreasonably discriminates between situations being legally and factually comparable in the light of objectives set by the tax system.’ Under Liechtenstein law, captive insurances may be defined as a limited-purpose insurance entity established with the specific objective of financing risks emanating from their corporate group: ‘Hence, it is an in-house self-insurance vehicle. The captive insurance is made out of the own means of its corporate groups. Hence, the captive insurance follows the principle that the coverage of liabilities out of own means should be treated differently for tax purposes.’
el: Βασιζόμενες στη νομολογία της υπόθεσης Gil Insurance [17], οι αρχές του Λιχτενστάιν υποστήριξαν εξάλλου ότι τα μέτρα δικαιολογούνται από τη φύση και τη γενικότερη δομή του φορολογικού συστήματος, προβάλλοντας τα κάτωθι επιχειρήματα: «Αυτό που έχει σημασία είναι εάν η θεωρούμενη ως εξαίρεση συνάδει στην ουσία με την εσωτερική λογική του μέτρου. […] Ένα φορολογικό μέτρο εφαρμόζεται επιλεκτικά μόνο όταν εισάγει μία αδικαιολόγητη διάκριση μεταξύ καταστάσεων συγκρίσιμων από νομική άποψη και εκ των πραγμάτων υπό το πρίσμα των στόχων που έχει θέσει το φορολογικό σύστημα.» Σύμφωνα με τη νομοθεσία του Λιχτενστάιν, οι εξαρτημένες εταιρείες ασφάλισης μπορούν να θεωρηθούν ασφαλιστικές οντότητες περιορισμένου σκοπού που ιδρύονται με αποκλειστικό στόχο τη χρηματοδότηση των κινδύνων που απορρέουν από τον επιχειρηματικό όμιλο στον οποίο ανήκουν: